Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
W ROLACH GŁÓWNYCH
OSTATNI POCIĄG DO FORTUNE
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Do diabła...
Ostatni pociąg do Fortune odjechał o 12:05.
Pan był o 12:15.
Wiem, bo wtedy zaczynam zamykać.
Następny pociąg przyjedzie za tydzień.
Pana sprawa, jak pan spędzi ten czas.
Jestem zaskoczony, ponieważ dżentelmen, który był uprzejmy podwieźć mnie
na tę stację, zapewnił mnie, że pociąg do Fortune odjeżdża o 13:05
Wprowadził pana w błąd.
Cóż mam teraz począć?
Muszę być w Fortune najpóźniej w poniedziałek rano.
Preston City jest mniej więcej półtora kilometra stąd.
Może pan wynająć tam konia.
Z Preston do Fortune jedzie się dwa dni.
Jeśli się pan pospieszy, wjedzie pan tam w niedzielę mniej więcej o tej porze.
Radzę ruszać w drogę.
Dziki Zachód...
Panowie, drogie panie...
zrobimy krótką przerwę.
Czeka nas długi, upalny marsz.
Może kilka stronic Homera
doda nam sił i natchnie przed oczekującą nas odyseją.
Co u licha?
- Mógłbym przysiąc, że to dziura po kuli. - Nie odwracaj się.
To jest dziura po kuli. Ktoś mnie okrada!
Nie odwracaj się!
- To bezwarunkowy odruch, proszę pana. - Opróżnij kieszenie.
Nic nie mam...
Biorą mnie łaskotki.
Błagam, to wszystko, co mam!
Dawaj kosztowności!
Mam tylko pierścień szkolny...
I zegarek.
Ten stary zegarek jest bezwartościowy.
Ma zepsute zapięcie.
Dla mnie ma wartość sentymentalną.
Jest przekazywany w rodzinie z pokolenia na pokolenie.
Mój świętej pamięci ojciec był dla mnie najważniejszy.
- Był łagodnym... - Zamknij się!
Wygrawerował na zegarku swoje ulubione cytaty.
Co masz w torbach?
Błagam pana, ich zawartość nie przedstawia dla pana żadnej wartości...
- Książki? - Tak.
Same głupie książki?
Lepiej bym tego nie ujął.
- Jesteś handlarzem? - Pedagogiem, proszę pana.
Pedo co?
Nauczycielem.
Co?
Uczę w szkole.
Chrzanić szkołę!
Ruszaj się.
- Ma pan już zegarek... - Zamknij się!
Buty, żadnych spodni.
Same pierdoły.
To tylko moja bielizna.
Jak chcesz wyjść z tego cało, siedź cicho, aż zniknę.
Jasne, staruszku?
Ani drgnę. Słowo daję.
Przepraszam pana!
Czy mogę zająć panu jedną chwilę?
Niesamowite oko, proszę pana!
Nie podlizuj się.
Albo jesteś stuknięty, albo szukasz śmierci.
W zwykłych okolicznościach
nigdy bym nie sprzeciwił się tak stanowczemu rozkazowi.
Jestem jednakże zdesperowany. A przecież wiemy, co mawiał Hipokrates.
- Kto? - Hipo...
Mawiał, że desperacja wymaga desperackich środków.
Nieważne.
Nie byłbym na tyle zuchwały, by tak igrać z losem,
gdybym nie był człowiekiem zdesperowanym.
I zaraz martwym.
Myślałem, że będę w drodze do Fortune,
jednak spóźniłem się na ostatni pociąg.
A muszę tam być w poniedziałek.
Nauczyciel nie może spóźnić się na pierwszy dzień szkoły.
Pozwoli pan, że przedłożę propozycję handlową.
Co?
Wybaczy pan śmiałość, ale wygląda pan na człowieka potrzebującego pieniędzy.
Zabrał mi pan wszystko, co miałem,
ale mogę zaoferować panu dalszą zapłatę,
gdy dotrzemy do Fortune.
Gdy dotrzemy do Fortune?
Dokładnie.
Widzi pan, jestem nowym nauczycielem w Fortune.
Czeka tam na mnie uposażenie.
Oferuję panu swą pierwszą miesięczną pensję.
Jeśli dowiezie mnie pan tam na poranny poniedziałkowy dzwonek.
Z najwyższą przyjemnością ją panu przekażę.
Ile?
Miesięczna pensja za dwa dni drogi do Fortune.
Jesteśmy umówieni?
Boże.
Już pędzę!
Cieszę się, że się pan zgodził.
Nie sprawię kłopotów.
Jestem wybornym towarzyszem podróży.
Mam też wspaniałe książki.
Nie interesuje mnie czytanie.
Słucham?
Może nie znalazł pan właściwych książek.
Czytanie jest cudowne,
rozwija wyobraźnię,
pozwala przeżyć tysiące żyć i przygód.
Mam własne przygody. Cudzych mi nie trzeba.
Masz konia?
W tym leży sedno problemu.
Miałem jechać pociągiem.
Mogę iść obok pańskiego.
Masz szczęście. Akurat jadę do Fortune.
Cudownie!
Jak chcesz iść obok konia,
to twoja sprawa.
Ale jeśli wygadasz, że cię napadłem, zestrzelę ci głowę z ramion!
Nie pisnę ani słowa.
Jestem pańskim dłużnikiem.
Idę tuż za panem.
Chwileczkę!
Proszę zaczekać!
Szybciej!
Dosyć tu stromo.
Idę.
Daję radę.
Nadążam
Nie śmiem podawać w wątpliwość pańskiego zmysłu orientacji,
ale czy nie byłoby łatwiej iść wzdłuż torów?
Pojedziemy skrótem. Zostaw je.
Jak to?
Spowalniają nas.
Dobrze.
Nabędę nową bieliznę,
ale książek nie zostawię!
Nie da się ich zastąpić.
Czymże jest nauczyciel bez książek?
Tam, dokąd idziesz, książki nikogo nie obchodzą.
Z całym szacunkiem, pozwolę się nie zgodzić.
Jedynym celem mej podróży z Anglii do Nowego Świata
było nauczanie prostodusznych dzieci z Fortune.
Co pan robi?
Nie mogę panu pozwolić zabrać moich książek!
Nie może pan...
Te książki to całe moje życie!
Bez nich nie mogę nauczać.
Cudowny pomysł.
Dziękuję.
Zastanawiałem się, do czego służą te sakwy.
Jest pan bardzo rozsądnym człowiekiem, panie...?
Nie dosłyszałem nazwiska.
Zatem ja się przedstawię.
Cecil Caldecott Peachtree Trzeci z Londynu w Anglii.
Do usług.
- A pan to...? - Jedidiah Dooley.
Nikomu nie wygadaj!
Oczywiście. Ani słowa.
Muszę przyznać, że Anglicy żywią błędne wyobrażenie o Amerykanach.
Opowieści o anarchicznym Dzikim Zachodzie są, jak widać, niedorzeczne.
Jesteście życzliwi i skorzy do pomocy.
- Pomyłka. Siadaj. - Słucham?
Ładuj się!
- Zna pan tych dżentelmenów? - Ruszaj zadek, staruszku!
Dobrze.
Ładuj się!
Nigdy jeszcze nie dosiadałem rumaka.
Nie ma czasu!
Coś się nie zgadza.
Uderzył mnie pan?
Zbliżają się!
- Strzelają do nas! - To się skul!
- Przechyl się! - Niedobrze mi...
Jedziemy!
Zgubiliśmy ich.
Gdzie są?
Patrz, gdzie strzelasz, kretynie!
Nic ci nie jest?
Ależ to było ekscytujące.
Doprawdy...
Co ci odbiło, człowieku?
Odwróć się przodem!
Łapią mnie skurcze...
Wsiądź tym razem porządnie.
Na Boga, kim byli ci wandale?
Czego mogli chcieć?
Wydaje mi się,
że dało się to załatwić w bardziej cywilizowany sposób.
Gdybyśmy podjęli z nimi uprzejmą rozmowę,
być może wysłuchaliby rozsądnych argumentów.
Musisz się jeszcze dużo nauczyć, nauczycielu.
Tego się nie spodziewaliśmy.
Porzucono nas na stacji, potem obrabowano,
a na koniec ścigali nas i ostrzelali bandyci.
Gdyby mój świętej pamięci ojciec nas widział...
Choć muszę przyznać, że jest w tym pewna ekscytacja.
Jakich "nas"?
William Szekspir, Alfred Tennyson, Karol Dickens,
- Henry David Thoreau, Jane Austen. - Kto?
Autorzy moich książek.
Są dla mnie jak rodzina. Musiał pan o nich słyszeć.
Nie, nigdy o tych nazwiskach nie słyszałem.
O niebiosa, potrójne zaprzeczenie.
Powinno być: "Nie słyszałem żadnego z tych nazwisk".
Jeśli chcesz dojechać na czas, nie waż mi się mówić, co mam mówić.
Oczywiście.
Siła zawodowego przyzwyczajenia.
Postaram się.
No, lepiej!
Przepraszam.
Wie pan, jako jedynak nie mogłem cieszyć się towarzystwem rodzeństwa.
Znalazłem azyl w książkach.
Ich bohaterowie wydawali mi się niezwykle żywi.
Nie twierdzę, że byłem samotnym dzieckiem.
Wręcz przeciwnie.
Matka była duszą towarzystwa.
Wyprawiała wspaniałe przyjęcia.
Poznałem dzięki niej niezwykłych ludzi z różnych sfer.
Pamiętam, że na jedno z takich przyjęć zaprosiła słynnego dyrygenta.
Puszczał wiatry, a my zaczęliśmy chichotać i musieliśmy wyjść.
- Tak? - Siedź cicho i powoli wstań.
- Po co? - Wstawaj.
Bez gwałtownych ruchów. Zrozumiano?
Cześć.
Idzie do nas.
Uśmiechaj się. Ja będę gadał.
Wełniany tweed z Londynu.
Dobra wełna.
Nie ruszaj się.
- Słyszysz? - Czego on chce?
Powie nam i sobie pójdzie.
Nie może zabrać moich książek!
Cisza!
Lubisz książki?
I pięknie, weź sobie.
- Niech go pan nie zachęca. - Zamknij jadaczkę.
- Nie może ich wziąć! - Nie słuchaj go, wodzu.
Bierz, co chcesz.
Dobrze.
Jeśli musi być książka...
proponuję tę.
To dzieło przełomowe.
Nadal można czytać, trzeba tylko omijać dziurę.
Nie?
Ta panu się spodoba.
"Walden" autorstwa Thoreau.
O przyrodniku podobnym do pana.
To rozważania o prostym życiu pośród natury.
On cię nie rozumie!
Thoreau?
Czytałem.
Widzi pan? Literatura łączy kultury...
Proszę, nie...
Chce pan mojego Dickensa?
Dobry gust, wodzu.
Obawiam się, że ta się panu nie spodoba.
Ma za dużo postaci i jest bardzo trudna.
- Dla mnie? - Bierz.
Wodzu, proszę...
Co to ma być?
O nie... Dla mnie zbyt kwaśne.
Proszę zauważyć, że odszedł z dziełami wybranymi Dickensa,
a w zamian zostawił woreczek kwaśnych jagód.
To raczej kiepska wymiana.
Jestem zdruzgotany.
Serce mi pęka. Jedziemy.
Ta okolica przypomina mi Walię.
Walenie?
Walię. Taki kraj.
Choć opłakujemy stratę naszego ukochanego Karola Dickensa,
wciąż mamy Williama Szekspira, który zawsze umie podnieść na duchu.
Podróż ze starym bardem nadaje pewnej ogłady.
Zgodzi się pan?
Chciałby pan przeczytać? Jak marzenie.
Marzy mi się potrawka z królika. Może jakiegoś ubijemy przed zmrokiem.
To znaczy zabijemy?
Na śmierć?
Moja gospodyni, pani Wilberforce,
przygotowywała mi wszystkie posiłki.
Święta kobieta.
Ideał dla człowieka, któremu nie było dane mieć żony.
- Jest jeden. - Uroczy!
Mnie wystarczą jagody od wodza, mimo że kwaśne...
- Uwaga! - Co zrobiłeś?
- Biedak... - Wracaj do obozu.
Mam dość tego ględzenia.
Kowboje zawsze mają przy sobie fasolę.
Obedrzyj go.
Słucham? To wykluczone!
Nie wiem, jak jadacie w Anglii, ale tu obdzieramy
je ze skóry i patroszymy, a potem pieczemy.
Idę po drewno.
Bardziej nadaję się do zbierania chrustu niż do obdzierania ze skóry.
Możemy się zamienić?
Ja go zabiłem, ty ściągasz skórę.
Dobry Boże...
Najmocniej przepraszam za upokorzenie, które cię spotka.
Palce lizać!
Skowronki nad nami,
ślimaki na krzewie,
Bóg w niebie.
Wszystko jak należy.
Jak będę chciał do Boga, to pójdę do kościoła.
Nie wyobrażam sobie, żeby miewał pan często taką ochotę.
Mało wiesz.
Moja mama, świeć Panie nad jej duszą,
co niedzielę wlokła mnie do kościoła, by zrobić ze mnie porządnego człowieka.
Nienawidziłem tego.
To jedne z niewielu dobrych wspomnień, zanim zachorowała.
Masz rację.
Nie byłem w kościele od wieków,
ale to nie znaczy, że nie mam z Bogiem po drodze.
Dogadujemy się.
- On mnie rozumie. - Wierzę.
Tak dla ścisłości, to nie Biblia, lecz Robert Browning.
Nie chcę być wścibski,
ale zgaduję, że miał pan dość ograniczoną edukację.
Tutaj wystarczy umieć celnie strzelać i liczyć pieniądze.
Tu pozwolę się z panem nie zgodzić.
Praktyczna znajomość fachu jest, rzecz jasna, ważna,
lecz to wykształcenie jest narzędziem, które burzy wszelkie bariery.
Skoro mowa o edukacji, zastanawiam się, po co taki uczony facet jedzie do Fortune?
To dziura na końcu świata.
Prawdę mówiąc, zwolniono mnie z poprzedniej posady
za okropny czyn wobec przełożonego.
Wyrzucili cię ze szkoły?
Przyznaję to ze wstydem.
Zmasakrowałeś bibliotekarza?
Uderzyłem dyrektora.
Przywaliłeś szefowi?
Miałem wrażenie, jakbym to wcale nie był ja,
tylko jakiś obcy, jakaś siła, która przejęła nade mną władzę.
Niestety to byłem ja.
Za co dostał?
Jeden z moich zdolnych uczniów czytał wypracowanie,
które napisał o możliwości,
że ludzie wywodzą się z mikroskopijnych organizmów.
- Inspirowane naukami Darwina. - Kogo?
Obrazoburczy przyrodnik.
Mój uczeń orzekł, że Darwin trafnie wskazuje,
że człowiek mógł wyewoluować do obecnej postaci
z jednokomórkowych organizmów.
Okazało się, że dyrektor przysłuchiwał się pod drzwiami.
Nie zdążyliśmy podjąć rozmowy,
kiedy wpadł do izby i krzyknął:
"Jak śmiesz bluźnić, poganinie?!
Człowieka stworzył Bóg!"
A potem chwycił rózgę i zaczął bić biednego Barnabasa.
Wtedy obudziła się we mnie bestia.
Wyrwałem mu rózgę i w napadzie niekontrolowanej
furii zdzieliłem biedaka w głowę.
I powiedziałem drżącym głosem:
"Niech pan nigdy więcej nie podnosi ręki na mojego ucznia!"
Cholera!
Brawo, chłopie!
Obawiam się, że było to chwilowe zwycięstwo.
Po zwolnieniu nie zdołałem uzyskać żadnej innej posady w Anglii.
Wówczas postanowiłem, że czas udać się do Nowego Świata.
Niestety moja nadszarpnięta reputacja dotarła przede mną
do lepszych amerykańskich szkół.
Tutaj również nikt nie chciał mnie zatrudnić.
Wówczas ujrzałem ogłoszenie w "Boston Gazette".
"Miasteczko Fortune poszukuje nauczyciela".
Napisałem do nich, a oni przyjęli mnie listownie.
Koniec jednego rozdziału, początek kolejnego.
Czemu nie znajdziesz innej roboty?
Nigdy nie porzucę nauczania.
To jedyne, czemu pragnąłem się poświęcić w życiu.
Komu i gdzie będę służył...
pozostawiam sile wyższej.
Albowiem nauczanie to nie tylko zawód,
to moje powołanie.
Los zaprowadził mnie do małego,
przygranicznego miasteczka Fortune.
Celem nauczania nie jest zmuszanie uczniów do wkuwania faktów i dat.
Chodzi o to, by ich zainspirować.
Otworzyć ukryte głęboko w każdym z nas drzwiczki, które pozwalają...
nam marzyć...
o lepszym życiu.
O lepszej przyszłości.
Kiedy wspominam wszystkich wspaniałych nauczycieli,
którzy wpłynęli na moje życie.
Jestem im bezgranicznie wdzięczny.
Żałuję tylko, że nigdy im tego nie powiedziałem,
bo dziś wiem, ile by to dla nich znaczyło.
Największą nagrodą dla nauczyciela jest świadomość, że...
coś zmienił.
Choćby w życiu jednego dziecka.
Dobranoc, słodki książę.
Wstawaj, księżniczko.
Pora jechać.
Zostało trochę kawy.
Dziękuję.
Dałem ci koc, bo szczękałeś zębami tak głośno,
jakbyś potrząsał monetami w blaszanym kubku.
Jak miałem spać?
Mimo wszystko dziękuję.
Ma pan może herbatę?
Nie podoba się? Będzie więcej dla mnie.
Ruszaj się. Czeka nas kawał drogi.
Ma pan może łopatę?
Wielkie nieba.
Dotarliśmy do Fortune dzień wcześniej. Jest pan niesamowity!
To nie Fortune.
Zbyt ładne. To Lobo.
Zsiadaj.
Słucham?
Nie wjedziemy na jednym koniu.
Wysiadka.
Gdzie pana znajdę?
W salonie panny Lily.
A moje książki?
- Piękny dzień na spacer. - Co w nim pięknego?
Chłopcy, wasz kamień trafił mnie w tył głowy.
- To był wypadek. - Tak też przypuszczałem.
W związku z tym wypadałoby mnie przeprosić.
Co wypadło?
Wypadałoby.
To znaczy, że macie obowiązek przeprosić.
Idziemy stąd.
Chwileczkę. Chodzicie do szkoły?
Już nie.
Porzuciliście naukę w tym wieku?
Pan Banks zastrzelił nauczyciela za to, że nazwał jego syna idiotą.
Ważna lekcja. Nie należy nazywać niczyjego dziecka idiotą.
Asy biją resztę.
Kareta dwójek.
Cholera jasna!
Po co ten pośpiech?
Spróbuj szczęścia w następnym rozdaniu.
Nie zachodzi się człowieka od tyłu!
Jeszcze cię ktoś zastrzeli.
Właśnie przegrał pan zegarek mojego ojca.
Był mój, staruszku.
Powinniśmy jechać dalej.
Przepraszam pana.
Patrz, co zrobiłeś. Mówi się "przepraszam".
- Zdaje się, że powiedziałem. - Tak, słyszałem.
Puść go, zanim zrobię ci dziurę w koszuli.
Wiesz, co robię, kiedy jakiś młokos zaczyna mi grozić?
Wyprowadź tego dżentelmena.
Co wam podać?
No proszę, kogo tu przywiało.
Co słychać, Dooley?
- W pełni sił. - Może whiskey?
Amanda!
Jest twój amant.
A ty na co masz ochotę, słodziaku?
Dla mnie nic, dziękuję.
Dooley!
Myślałam, że nigdy nie wrócisz.
Wybacz, kochanie.
Pracowałem.
Ale już jestem.
Co to za słodziak? Twój dziadek?
To nie jest mój dziadek.
Przyjaciel?
Żaden z niego przyjaciel.
Właściwie jesteśmy towarzyszami podróży.
Towarzyszami podróży?
Całkiem uroczy, prawda?
Żebyś wiedziała.
Jakie błękitne oczy!
To dla mnie zaszczyt.
W końcu jakiś dżentelmen w tej norze!
Gdzieś ty wytrzasnął takiego elegancika?
Pozwoli pani, że się przedstawię.
Cecil Caldecott Peachtree Trzeci.
Do usług.
Długie jak diabli.
"Wypowiedzenie imienia jest uznaniem osoby, do której ono należy.
Kto potrafi wymówić moje imię należycie, może mnie przywołać i ma prawo
do mej życzliwości oraz służby".
Henry David Thoreau.
Kocha książki. Rozluźnij się choć raz.
Polej mu na mój koszt.
Panie Dooley, ja nie pijam trunków,
chyba że rumowy poncz na przyjęciu bożonarodzeniowym.
Nie widziałem przed saloonem naszego rumaka.
- Oby go nie skradziono. - Rumaka?
Niezły jest, co?
Nie znoszę, kiedy moje książki znikają mi z oczu.
Musimy jechać.
Nasz rumak zmienia podkowy u kowala.
Powierzył pan moich towarzyszy podróży, moje rzadkie wydania,
jakiemuś pospolitemu kowalowi?
Dokąd ci tak spieszno? Zostań i napij się ze mną.
Na osobności.
Dziękuję, ale czuję się nieswojo, gdy książki znikają mi z oczu.
Mówiłem, że wariat.
Jeśli to cię kręci, kochany, mam na górze ciekawą książkę.
"Kame Sutrej".
Słyszałeś?
"Kame Sutrej"?
Ach, "Kamasutra".
Akurat tej książki nigdy nie czytałem.
Ja oglądam obrazki.
Są obrazki?
Ej!
Spluwaczka jest do plucia, nie do szczania, brudasie!
- Wynocha! - Co cię ugryzło?
Następnym razem przybiję go do ściany.
Cholerna ściana...
Przepraszam, kochany. Na czym skończyliśmy?
Miałam postawić ci drinka.
Może zamiast trunku znalazłaby się filiżanka herbaty?
Masz obsesję...
Posłuchaj mnie. Wypij whiskey.
W życiu nie piłem czystej whiskey.
Najwyższa pora.
Pij, jeśli chcesz zobaczyć Fortune.
Cóż...
kiedy jesteś między wronami.
Zdrowie.
Tego się nie sączy jak staruszka na herbatce.
Wlej w gardło jak mężczyzna.
Barman,
jeszcze raz!
Zaraz wracam.
Nie martw się książkami.
Dokąd pan...?
- Proszę. - Dla mnie?
Muszę przyznać, że ma dość ordynarny smak.
Oj tak.
Witaj.
Seksowna bielizna!
Z Francji.
Szła pół roku.
- Podoba ci się? - Jest super!
Tak się cieszę, że tym razem zostajesz.
Wiesz, czego bym chciała?
Pojechać kiedyś do Francji i zobaczyć Paryż.
Na pewno by mi się spodobał.
Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem.
Moja mała chce do Paryża?
Moja mała pojedzie do Paryża.
Jasne...
Mówisz poważnie?
Jestem poważny jak tyfus.
To byłoby najwspanialsze, co ktokolwiek...
Skąd weźmiesz pieniądze? Ledwo cię stać na fasolę.
Tym się nie przejmuj.
Jestem łebskim facetem.
Mam coś, co potwierdzi moje zamiary.
Zamknij oczy i wyciągnij ręce.
Dobrze.
Otwórz.
- I jak? - O Boże...
jest piękny.
Ten miał...
pełniejszy bukiet.
Czy wyczuwam...
hibiskus?
To dalej ta sama butelka, skarbie.
Dobrze się czujesz?
Chyba czas zrobić sobie przerwę.
Dawaj gorzałę.
Czy w tym niedojrzałym kraju nikt nie mówi "proszę"?
Już kojarzę...
To ten filister, który ukradł zegarek mojego ojca!
Co ty bełkoczesz, dziadku?
Co za Phyllis?
Żądam, aby bezzwłocznie pan go oddał.
O to ci chodzi?
Był twój?
Przywiązałem się do niego.
Co mi zrobisz, jeśli go nie oddam?
Ostrożnie.
Dooley, szybko na dół!
Twój przyjaciel ma kłopoty!
Cholera.
Co znowu? Wybacz, kochanie.
W porządku.
Pospiesz się!
Nie widzicie, że jest delikatny?
Sukinsyn!
Wcześniej mnie rozbawiłeś, ale teraz rozdrażniłeś.
Lubisz bić staruszków?
Panie Dooley, pokryję rachunek za czyszczenie ubrania.
Przemoc nie jest nigdy rozwiązaniem.
Staruszek może mieć rację.
Zapomnijmy o tym.
Tak też można odzyskać wygraną.
Czasami, belfrze, przemoc jest jedynym rozwiązaniem.
Widziałeś?
Owszem.
Witam szeryfa.
Postawić drinka?
Wstawaj, Dooley. Masz gościa.
Ma pan minutę.
Potrafisz człowieka wpakować w kłopoty, staruszku.
Mam potworną migrenę.
A poza tym, jeśli pamięć mnie nie myli,
to pan kazał mi spożyć tę podłą truciznę.
Skąd miałem wiedzieć, że masz żołądek jak zepsuty automat?
Kolejny barwny idiom.
Jak mnie nazwałeś?
Idiom.
Wyrażenie przenośne, niedosłowne.
Panie Dooley, za pańskim pozwoleniem
zabiorę swoje rzeczy z pana sakw i znajdę innego przewodnika.
Dziękuję za dotychczasową pomoc.
Zaraz.
Nie możesz ufać nikomu, kto obieca odstawić cię do Fortune.
Tu sami złodzieje i bandyci.
Gdybym się stąd wydostał, moglibyśmy ruszać.
Wyciągnij mnie.
Wielkie nieba!
- To wykluczone! - Bo szeryf usłyszy!
Dasz radę.
- Jestem człowiekiem zasad. - A ten chłopak, o którym mówiłeś?
Ten z książek...
Oliver Twixt!
Panie Dooley, zdaje się, że jednak mnie pan słuchał.
Jestem pod wrażeniem.
Chodzi panu o Olivera Twista.
Właśnie. Podobno skądś uciekł?
Tak, młody pan Twist wydostaje się z ponurego przytułku.
Wstrząsająca ucieczka.
Muszę jednak nadmienić, że trafniejszy byłby "Hrabia Monte Christo".
Majstersztyk powieści więziennej.
No widzisz.
Tamto to czysta fikcja.
Siedzę w tej klatce, bo stanąłem w twojej obronie.
Może okażesz trochę wdzięczności i mi pomożesz?
To wykluczone.
Boże...
Zamknij się!
O Boże...
Zamknij się, Dooley!
- Przestań jęczeć. - Pomóż mi.
- Wezwij doktora. - Zajmij się spaniem.
Jezu Chryste! To krew!
Biegnę po doktora!
Panie Dooley?
- Poszedł? - Tak.
Te jagody to był świetny pomysł, belfrze.
Połknął haczyk.
To zasługa wodza.
Dzięki, wodzu! Działaj.
- Klucze? - Tylko szybko! Tamtędy!
Czysto.
Zrobiłeś, jak kazałem?
Co do joty.
Jedziemy.
To mi przypomina moje ósme lato, kiedy zjadłem cały dżem śliwkowy matki
i zwaliłem winę na biednego Thomasa Wicka.
Dostał za to lanie.
Przepraszam, mamo. Przepraszam, Tommy.
Ładuj się na konia. Szybko!
Co tam się dzieje?!
Wracaj, draniu!
Bo będę strzelał!
Wrócę, jak będzie mnie stać na Paryż.
Będę czekać, kochanie.
Do widzenia pani!
Pa, błękitnooki!
Stać!
Co?!
Jeśli ruszymy o świcie, dotrzemy do Fortune akurat na niedzielną kolację.
Dobry plan?
Cudownie.
Będę miał całą noc, żeby się urządzić
przed poniedziałkowym dzwonkiem o siódmej rano.
Słowny z pana człowiek.
Dziękuję.
Nie nudzi cię czytanie w kółko tych samych książek?
Nigdy.
Nie rozumiem, co ma być w czytaniu takiego fajnego.
Pozwala poznać nowe idee, poszerza wiedzę.
A wykształcenie otwiera przed człowiekiem zupełnie nowe możliwości na przyszłość.
Z porządnym wykształceniem mógłby pan zdobyć znakomitą pracę.
Poprawka: zrobić karierę.
Naprawdę? Skąd ta pewność?
Thoreau powiedział: "Nie chodzi o to, na co patrzysz, lecz co widzisz".
Ja mogę patrzeć na groźnego bandytę,
lecz widzę bystrego młodego człowieka,
przed którym stoi wspaniała przyszłość. Jeśli tylko zechce.
Wybrałem dla pana książkę.
"Podróże Guliwera".
Opowieść podróżniku takim jak pan, a zarazem jest to kąśliwa
satyra na politykę i ludzką naturę.
Przeczytaj mi.
Więcej przyjemności da panu samodzielne czytanie.
Nie chcę sam czytać. Chcę posłuchać.
Nieważne.
Jak pan woli.
Często pan tego używa?
Mojego sześciostrzałowca? Często.
Naprawdę zastrzelił pan z niego drugiego człowieka?
Chyba żartujesz.
Tutaj każdy do kogoś strzela.
Prawo dżungli.
Dzikie zwierzęta zabijają dzikie zwierzęta.
Inaczej się nie da.
Jeśli wolno spytać...
ilu ludzi pan...
zabił?
Dziewiętnastu.
Aż tylu...?
Zapamiętaj sobie: szybszy rewolwerowiec żyje dłużej.
- Fascynujące. - Nigdy nie zabiłem kobiety ani dziecka.
- I nigdy nie strzeliłem nikomu w plecy. - Godne pochwały.
Chcesz spróbować?
- Strzelać? - Tak.
Raczej nie.
Poleciałeś jak długi.
Kopie, co nie?
Widzisz? Łatwizna. Spróbuj jeszcze raz, mięczaku.
Wystarczy.
- Znam swoje granice. - Wiesz, czym jesteś?
Starym pierdzielem.
- Słucham? - Cuchnącym pierdzielem.
Porównuje mnie pan do podmuchu z trzewi tylko dlatego,
że odmawiam udziału w pańskich niedorzecznych zwyczajach strzeleckich?
To oburzające!
To Dziki Zachód, belfrze.
Żeby przeżyć, trzeba umieć strzelać.
Mówiłeś o Darwinie i przetrwaniu najlepiej przystosowanych,
a tutaj najlepiej przystosowany jest ten, kto najlepiej strzela.
To tchórzostwo.
Nazywasz mnie tchórzem?
Jak coś wyje jak wilk...
Jaki znowu wilk?
- O czym ty gadasz? - To metafora.
Nie nazwałbyś mnie tchórzem, gdybyś widział,
ile razy ta broń ocaliła mi życie.
Nie uwierzyłbyś w połowę tego, co widziałem.
To o mnie powinni pisać książki.
Założę się, że gdybyś przeczytał o moich przygodach w jakiejś książce,
nie nazwałbyś mnie tchórzem,
lecz romantycznym bohaterem amerykańskiego Dzikiego Zachodu!
Chciałem tylko zaznaczyć, że istnieją bardziej cywilizowane sposoby
rozwiązywania sporów niż chowanie się za bronią.
Mówi ktoś, kto nigdy nie patrzył w lufę.
Poprawka: patrzyłem w pańską.
Czy własna broń by mnie wtedy uratowała?
Nie. Miałem tylko słowa.
Nie zastrzeliłbym bezbronnego człowieka.
Nawet tak irytującego jak ty.
Ale będę musiał przemyśleć tę zasadę.
Panie Dooley, twierdzę tylko, że broń nie jest rozwiązaniem...
Bzdura!
Broń jest jedynym rozwiązaniem.
Słyszał pan powiedzenie...
"Pióro jest potężniejsze od miecza"?
Nie słyszałem!
Jest też potężniejsze od rewolweru.
Mam nadzieję, że przyswoi pan tę lekcję, zanim będzie za późno.
I mówi się: "Nie, nie słyszałem".
Mówiłem, żebyś mnie więcej nie poprawiał.
Właśnie straciłeś prawo do koca.
Ja go biorę.
Dobrej nocy.
Piękne gwiazdy...
Nie ruszaj się.
Snake?
- Miła niespodzianka. - Daruj sobie.
Co się dzieje?
Co u licha?
- Leżeć! - Co to ma znaczyć?
Zamknij się, belfrze.
Znowu się spotykamy, Dooley.
Zna pan tych mężczyzn?
"Pan"?
Jaki elegancik.
Mogę go zdjąć, Snake?
- Za chwilę. - Snake? Wąż?
Barwny, choć dość ograny przydomek.
Zakładam oczywiście, że to nie jest pańskie imię chrzestne.
Zaczyna się...
Jesteś kaznodzieją?
Nauczycielem.
To tylko określenie.
Imię chrzestne to imię nadane przy urodzeniu.
Moje nazwisko to Peachtree, a imię chrzestne to Cecil.
U pana Dooleya to Jedidiah.
Czyli jego imię chrzestne to Charlie?
Dokładnie.
Już czaję. Kopnij to ścierwo.
- Z przyjemnością. - Ależ Charlie...
Ale za co?
Opróżnij kieszenie.
Rób, co mówi.
Mam tylko chusteczkę.
Co taki stary pierdziel robi z takim śmieciem jak on?
Skąd w tym kraju taka fascynacja pierdzeniem?
Mów głośniej.
Otóż jechałem do miasteczka Fortune.
Niech pan nie dręczy Guliwera.
Przez nieszczęśliwy zbieg okoliczności spóźniłem się na pociąg,
a uprzejmy pan Dooley zgodził się odwieźć mnie do Fortune.
Proszę nie niszczyć okładki!
Guliwerze!
Uprzejmy pan Dooley?
Żegnaj, Guliwerze.
Uprzejmy pan Dooley zgodził się odwieźć cię przed tym,
jak cię obrabował, czy po?
To bez znaczenia, ale muszę zaprotestować.
Palenie książek to grzech.
Kradzież też.
Wygląda na to, że coś nas łączy.
Wszyscy zostaliśmy oszukani przez uprzejmego pana Dooleya.
Ukradł twoje pieniądze i rzeczy...
tak jak nam ukradł konia.
Waszego konia?
Panie Dooley!
Ufałem ci.
Przygarnąłem cię. Nie miałeś nic.
Jadłeś moje żarcie, piłeś moją whiskey.
Wziąłem cię pod skrzydła i wyszkoliłem. Traktowałem cię jak syna,
którego nigdy nie miałem. I co dostałem w zamian?
Nóż w plecy. Spójrz na mnie, tchórzu!
Et tu, Brute...
Co?
"Et tu, Brute".
Łacińska fraza rozsławiona w chwili,
gdy Juliusz Cezar rozpoznał wśród zabójców swojego przyjaciela Brutusa.
Najsłynniejsza zdrada w historii.
Może ją pan znać ze sztuki Szekspira "Juliusz Cezar".
Przypomniała mi się...
Zamknij się!
Już milknę.
Jeszcze tylko jedna rzecz.
Zdążyłem przez ten czas dość dobrze poznać pana Dooleya.
Uważam go za prawego i uczciwego człowieka.
Jeżeli ukradł pańskiego konia, miał ku temu z pewnością ważny powód.
- A przecież wiemy, co mawiał Hipokrates. - On nie wie! Zamknij się!
Wiem. Masz mnie za idiotę?
"Desperackie czasy wymagają desperackiego gówna".
Znakomicie, panie Snake!
Prawie dobrze.
Jestem pewien, że pan Dooley znajdował się w dramatycznym położeniu,
kiedy podjął niefortunną decyzję o przywłaszczeniu pańskiego konia.
Jak człowiek uczony do człowieka uczonego:
mam rozwiązanie dla naszego dylematu.
Proszę zabrać swojego pięknego konia,
całą gotówkę
i ruszyć w swoją stronę.
Sprawa zamknięta.
Tak po prostu?
Tak po prostu.
Brzmi jak cywilizowane rozwiązanie.
Widzi pan, czasem trzeba użyć głowy...
Problem w tym, że jeśli tak zrobię, ominie mnie przyjemność oglądania
mózgu uprzejmego pana Dooleya spływającego po tamtej skale.
Będziesz następny, nauczycielu.
- Do zobaczenia, mamo. - Nie!
Zostaw książki!
Za panem!
Panie Dooley? Panie Dooley?
O nie... Panie Dooley?
Mój Boże...
To wszystko moja wina.
Wybacz mi, Panie!
Zgaśnij, krótka świeco.
Życie jest tylko przemijającym cieniem...
nędznym aktorem, który przez godzinę pyszni się i miota na scenie,
po czym znika bez śladu...
To opowieść idioty...
pełna wrzasku i furii...
nic nieznacząca.
Dzięki Bogu! Pan żyje!
- Nic panu nie jest? - Zejdź ze mnie.
Ostrożnie. Niech pan się na niej nie opiera.
On nie żyje?
Na to wygląda.
Upewnij się.
Jego towarzysz najwyraźniej uciekł.
Ma w czole dziurę wielkości złotej monety.
Wygląda na to...
że to pański dwudziesty.
Dwudziesty?
Musimy się skupić.
Muszę opatrzyć pańskie rany.
Kula przeszła na wylot...
- Ratunku! - Po co się drzesz?
Musimy zawieźć pana do lekarza.
Rozgrzej ostrze i przypal dziurę.
Potem mocno zawiń...
Nie wierzę, że on...
naprawdę nie żyje...
Ty szalony stary głupcze.
To wszystko twoja wina.
Nie mogłeś siedzieć cicho?
Sam bym to załatwił.
Ale nie, musiałeś gadać.
Trzeba było pozwolić książkom spłonąć, ale przekonałeś mnie, że są ważne.
Gdyby nie ty, on by nadal żył.
Chcieli tylko odzyskać swojego konia.
Zdaje się, że chodziło im o coś więcej niż tylko odzyskanie konia.
Pan Snake wyglądał na człowieka, który zadowoli się dopiero,
- gdy nasze mózgi spłyną po tamtej skale. - Gówno prawda!
Nic nie wiesz, staruszku.
Wychodziłem wiele razy z gorszych opałów.
Zawsze z wszystkiego wychodziłem, nikogo nie zabijając...
Panie Dooley...
pan nikogo wcześniej nie zabił?
Zamknij się.
To żaden powód do wstydu.
Wszystko, co pan teraz czuje, jest zupełnie normalne.
Chodzi o odebranie ludzkiego życia...
Przykro mi, że moja obsesja na punkcie książek
uruchomiła ciąg wydarzeń, który doprowadził do śmierci człowieka.
Szczerze tego żałuję.
Ale miał pan rację,
okoliczności wymagały zdecydowanego działania.
Nigdy w życiu bym nie przypuszczał,
że sam strzelę do drugiego człowieka.
A jednak...
tak zrobiłem.
Mogłem to załatwić...
Niemożliwe.
Zrobił pan jedyne, co można było zrobić.
Walczył pan dzielnie i ryzykował życie,
by ocalić nas obu.
Nie tak wyobrażałem sobie...
zabicie człowieka.
Nawet jeśli był łotrem...
Nawet jeśli na to zasłużył...
Bycie tym, który to zrobił...
jest złe.
To dobrze, że jest pan człowiekiem współczującym,
zdolnym do refleksji.
To cecha godna podziwu,
ale sam pan powiedział, że to była samoobrona.
Mówiłem różne rzeczy.
Miałeś rację, belfrze.
- Broń jest dla tchórzy. - Wcale nie.
Postąpił pan bardzo odważnie.
Uratował nas pan.
A głosy z tych książek będą teraz słyszane.
Będą inspirować kolejne pokolenia.
Kto wie, ile dobra przyniosą tej nowej ziemi.
Dzięki panu.
Mówię w imieniu wszystkich tutaj: pana Szekspira, pana Keatsa,
pana Melville’a, sióstr Brontë.
Mówię za nich wszystkich...
z całego serca
dziękuję!
Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć.
Choćbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną.
I zamieszkam w domu Pańskim po najdłuższe czasy.
Amen.
Dokąd pan się wybiera?
Do Fortune. Gdzie indziej?
W takim stanie? To wykluczone.
Musi pan odpocząć. Pójdę sprowadzić pomoc.
Bzdura.
Obiecałem, że dotrzesz do Fortune przed jutrzejszym dzwonkiem.
Chyba nie myślisz, że pozwolę ci wymigać się od umowy?
Chcę moje pieniądze.
Oczywiście.
Jeśli mamy zdążyć bez konia, będziemy musieli iść cały dzień i całą noc.
Dasz radę?
Myślę, że tak.
Dobrze.
I jeszcze jedno...
od tej pory koniec gadania.
Jasne?
Zabiłem jednego człowieka, drugi nie zrobi różnicy.
Rozumiem.
Ale proszę pozwolić mi nieść książki.
Będziesz nas spowalniał.
To pan ma przestrzeloną nogę.
Panie Dooley...
Punktualnie, panie Dooley.
Słowny z pana człowiek.
Nie wiem, jak panu dziękować.
Co do naszej umowy...
Jestem pewien, że do wieczora podpiszę wszystkie
stosowne dokumenty i będę mógł uregulować dług.
Nie będę tu siedział do wieczora.
Chyba nie sądziłeś, że będę siedział w tej dziurze dłużej, niż muszę?
Nie, raczej nie...
ale pieniądze nie zostaną wypłacone...
Zatrzymaj cholerne pieniądze.
Słucham?
To bardzo hojne z pana strony, ale to wykluczone.
Umowa to umowa.
To twoje pieniądze.
Za twoją nową pracę.
Ja sobie poradzę.
Co pan zamierza?
Nieważne.
Przepraszam, ale dla mnie to ważne.
Belfrze...
im szybciej o mnie zapomnisz, tym lepiej.
Jeszcze tego nie pojąłeś?
Przynoszę kłopoty.
Niektórzy tacy się rodzą.
Ma pan złote serce.
Nie przekonasz mnie, że to nieprawda. Wiem, kim jestem.
Nie martw się.
Nic mi nie będzie.
Jak zawsze.
W takim razie proszę...
wziąć to na drogę
Belfrze...
nie umiem czytać.
Wiem.
Ale się pan nauczy.
Dzięki.
Idź uczyć dzieciaki.
Daj im przyszłość.
Dziękuję, panie Dooley.
W zeszłym tygodniu omawialiśmy zakup Luizjany.
Czyli moment, w którym Stany Zjednoczone
nabyły to terytorium od Francji.
Ktoś wie, kiedy to było?
Kto wie?
W 1803 roku.
Dziś porozmawiamy o dwóch wyjątkowych dżentelmenach,
których zatrudniono do zbadania tego nowego terytorium.
Nazywali się Meriwether Lewis i William Clark.
Ich ekspedycję nazwano wyprawą Korpusu Odkrywców.
Witam panią!
Wynoś się! Tu nie wolno żebrać.
Schowajcie się pod ławkami.
Droga pani, jestem...
Włóczęgą i pijakiem.
Nie pozwolę, żeby pan plugawił przybytek nauki.
Ethan, wyskocz przez okno i sprowadź szeryfa.
- Tak, proszę pani. - To nie będzie konieczne.
Jestem...
nowym nauczycielem.
Proszę nie opowiadać bzdur.
Nowy nauczyciel to pan Cecil...
Peachtree.
Cecil.
Z Londynu w Anglii, do usług.
Wiem, że muszę wyglądać strasznie, ale przebyłem wyczerpującą
i nietypową podróż, by zdążyć na dzisiejszy poranny dzwonek.
Ja i panie z kółka kulturalnego
miałyśmy odebrać pana Peachtree w piątek.
Czekałyśmy na peronie.
Tak, właśnie...
Niestety spóźniłem się na ostatni pociąg...
i przyszło mi wybrać bardziej malowniczą trasę.
Przywiozłem swój dobytek.
Są nieco osmalone na brzegach...
ale chyba nie ucierpiały aż tak bardzo.
To pan.
To naprawdę pan!
Panna Eloise Maybelle.
W imieniu Damskiego Komitetu Szkolnego
witam pana w mieście Fortune.
Dzieci, przywitajmy ciepło pana Peachtree.
Dzień dobry, panie Peachtree.
Dzień dobry wszystkim.
Nie potrafię wyrazić, jak bardzo się cieszę, że wreszcie tu dotarłem.
I to w jednym kawałku.
Musi być pan potwornie zmęczony.
Może najpierw pana urządzimy, a lekcje zacznie pan jutro?
Ależ skąd.
Urządzić mogę się w dowolnym momencie.
Jeśli pani pozwoli, chciałbym od razu zacząć.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Pobiegnę do pensjonatu pani Annie,
odświeżę pański pokój i przygotuję go na koniec dnia.
Wspaniale.
Dziękuję, panno Maybelle.
Dziękuję, panie Peachtree.
Zacznijmy od nowa.
Chciałbym opowiedzieć wam o mojej największej pasji.
O czytaniu.
Książki...
mogą zabrać nas wszędzie...
na każdą przygodę i w każdą epokę...
w przeszłość, teraźniejszość albo bardzo, bardzo...
Jedidiah Dooley, obecny.
"TYLKO LUDZIE WYKSZTAŁCENI SĄ WOLNI", EPIKTET
KONIEC
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Fragment Księgi Psalmów w przekładzie z Biblii Tysiąclecia
Tekst: Dariusz Kuźma