Downloaded from YTS.MX
Κυρίες και κύριοι, η μαμά μου, η Λιάν Μόργκαν!
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΛΙΑΝ ΜΟΡΓΚΑΝ
ΑΝΕΙΠΩΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ
Ευχαριστώ, λατρευτό Γουίλμινγκτον στη Βόρεια Καρολίνα.
Αγάπη μου, ευχαριστώ.
Ευχαριστώ που είδατε το πρώτο αφιέρωμα του Netflix.
Σας ευχαριστώ όλους.
Άλλαξε η ζωή μου.
Το έχω δει μόνο μία φορά
γιατί, όταν βλέπω τον εαυτό μου, νιώθω ότι θα κάνω εμετό.
Και…
Και ντρέπομαι που το λέω, όταν το είδα αυτό,
έπρεπε να σκεφτώ "Έπρεπε να το κάνω καλύτερα".
Ή "Έπρεπε να πω αυτό ή να κάνω εκείνο".
Όχι.
Το μόνο που σκεφτόμουν όσο το έβλεπα
ήταν "Πότε το στήθος μου…"
"Πότε το στήθος μου χόντρυνε τόσο;"
Και δεν εννοώ…
Παιδιά της Βόρειας Καρολίνας, δεν εννοώ χαριτωμένο χοντρό.
Εννοώ μεγάλο στήθος γιαγιάς.
Και σαν να πήγαινε το ένα από δω και το άλλο από κει.
Και εντάξει, έπαιξα σε μια ταινία
με τη Ρις Γουίδερσπουν και τον Γουίλ Φέρελ.
Το ξέρω. Ήταν απίστευτο.
Αναπάντεχο. Θα σας πω πού το χρωστώ.
Στη Ρις Γουίδερσπουν, στην πανέξυπνη κούκλα.
Και με έκανε τη μεγάλη αδερφή της, την Γκουίνεθ.
Και να σας πω
ότι η Ρις Γουίδερσπουν είναι όσο αυτό το ποτήρι.
Και στάθηκε δίπλα μου στην ταινία, που έχει γάμο,
και το κεφαλάκι της βρήκε ακριβώς εδώ.
Κι όταν είδα την ταινία, σκέφτηκα
"Το κεφάλι της είναι όσο αυτό το στήθος".
Γυρίστηκε στην Ατλάντα. Κάναμε δύο μήνες, κι είχε πολλή πλάκα.
Λες κι ήμασταν σε κατασκήνωση. Πραγματικά.
Όμως, φοβόμουν πολύ.
Πριν πάω εκεί, νόμιζα ότι θα βγάλω έρπητα ζωστήρα.
Φοβόμουν απίστευτα.
Και σκέφτηκα "Σίγουρα θα αδυνατίσω.
Θα αδυνατίσω γιατί φοβάμαι πάρα πολύ,
και μάλλον θα με πιάνει τσιρλιπιπί κάθε μέρα".
Και μετά σκέφτηκα "Όλοι αυτοί στο Χόλιγουντ είναι τοσοδούληδες".
Όλοι είναι αδύναμοι και μικροσκοπικοί.
Άντρες με κεφάλες και μικρά πόδια.
Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει.
Σκεφτείτε τον Τομ Κρουζ. Μεγάλο κεφάλι, μικρά πόδια.
Και σκέφτηκα
"Σίγουρα δεν τους ταΐζουν όταν γυρίζουν ταινία.
Θα μου κάνει καλό. Δεν θα τρώω για δύο μήνες".
Όχι, δεν συμβαίνει αυτό.
Υπάρχει κάτι που λέγεται τμήμα κέτερινγκ.
Κι αυτοί οι καλοί άνθρωποι μαγειρεύουν όλη μέρα στο πλατό.
Κι επειδή ανήκουν σε σωματείο,
πρέπει να σε ταΐζουν ζεστό φαγητό
κάθε δυόμισι με τρεις ώρες.
Η Ρις δεν το έτρωγε.
Εγώ, όμως, ναι.
Γίνεται το εξής στις ταινίες.
Κάθεσαι εκεί πολλή ώρα,
χωρίς να κάνεις τίποτα μέχρι να σε φωνάξουν, και βαριέσαι.
Τότε ένας καλός άνθρωπος φωνάζει "Εμπανάδας",
κι εγώ πήγαινα τρέχοντας όσο πιο γρήγορα μπορούσα.
Φορούσα το ίδιο παπούτσι σε όλη την ταινία,
μια πλατφόρμα με λουράκι γύρω απ' τον αστράγαλό μου.
Και στο τέλος των δύο μηνών,
οι καλοί μας οι ενδυματολόγοι άνοιξαν εξτρά τρύπα στο λουράκι μου.
Επειδή κατακρατούσα πολλά υγρά.
Δείτε τους καλούς άντρες του Γουίλμινγκτον της Βόρειας Καρολίνας.
Τι γλύκες!
Θα μπορούσατε να βλέπετε μπέιζμπολ στο σπίτι.
Μα αναγκάζεστε ν' ακούτε για το χοντρό στήθος και την κατακράτησή μου.
Αν έχω χρόνο, θα μιλήσω για την παλινδρόμησή μου.
Δεν ξέρω. Περιμένετε, παιδιά. Δεν ξέρω.
Εντάξει, να σας πω
ότι ερωτεύτηκα τους πάντες στο πλατό,
αλλά δέθηκα με κομμωτές και μακιγιέζ,
και ήταν όλοι ντόπιοι από την Ατλάντα.
Και κάθε φορά που έμπαινα στο τρέιλερ, μου έλεγαν
"Λιάν, έλα να σε πάμε σ' ένα ιστορικό μέρος στην Ατλάντα.
Όλοι πρέπει να πάνε μία φορά στη ζωή τους.
Άσε μας να σε πάμε εμείς".
Και είπα "Εντάξει.
Λατρεύω την ιστορία".
Ήθελαν να με πάνε
στο Clermont Lounge.
Το έχει ακούσει κανείς;
Ας πούμε σ' όλους αυτούς τους αθώους και γλυκούς, λατρευτούς ανθρώπους
τι Σόδομα και Γόμορρα είναι αυτό.
Το Clermont Lounge
είναι στο ξενοδοχείο Clermont, ένα ιστορικό ξενοδοχείο.
Και το έβαψαν ροζ.
Νομίζω ότι είναι ακριβό.
Έχει μπαρ στην ταράτσα, όπου νέοι βγάζουν φωτογραφίες για το Instagram.
Και μέσα στο ξενοδοχείο υπάρχουν ένα εστιατόριο, ένα μπαρ και ένα καφέ.
Στο υπόγειο…
σε μια σκοτεινή, μαύρη τρύπα
είναι το Clermont Lounge.
Και είναι στριπτιζάδικο.
Κι όταν το έμαθα, είπα "Συγγνώμη, είμαι θρήσκα".
Ακριβώς. "Δεν πάω σ' αυτό το χάλι".
"Δεν είναι αυτό που νομίζεις, Λιάν. Πίστεψέ μας. Δεν είναι έτσι".
Το μόνο που ξέρω από στριπτιζάδικα…
Υπήρχε ένα στο Νόξβιλ του Τενεσί, που ήταν πάνω στην εθνική οδό,
και λεγόταν The Catch.
Τα παιδιά μου το 'χαν για μεξικάνικο εστιατόριο.
Και έχω δει και ταινίες.
Έχω δει ταινίες με στρίπερ και επαγγελματίες αθλητές
και φώτα και στύλους και όλα αυτά.
Αυτό διαφέρει.
Είναι κάτι σαν Ripley's Believe It or Not.
Αλλά δεν το ήξερα. Και με ικέτευαν να πάω.
Είχα φρικάρει. Ρώτησα τη μεσαία μου, τη Μάγκι.
"Λες, αν πάω σ' αυτό το πράγμα,
να νιώσω την παρουσία του Σατανά;"
Και είπε "Ναι, κοπελιά".
Και είπα στο μικρότερο παιδί μου,
που γοητεύεται από την αμαρτία…
"Λες να νιώσω τον Σατανά;"
Είπε "Όχι, δεν νομίζω".
Ξέρουν ότι είμαι πολύ ευαίσθητη.
Ένιωσα την παρουσία του Σατανά
στην οδό Μπέρμπον της Νέας Ορλεάνης.
Νομίζω ότι μένει εκεί μόνιμα.
Και στο Λας Βέγκας, δύο φορές.
Με παρακαλούσαν να πάω, με παρακαλούσαν,
και κατεβαίνουμε τα σκοτεινά σκαλιά
που οδηγούν στην τρύπα.
Και κάτι θηρία κάτω μάς λένε "Μόνο μετρητά.
Αν χρησιμοποιήσετε κινητό, θα σας σκοτώσουμε στο ξύλο".
Δεν το είπαν αυτό, αλλά έτσι ένιωσα.
Οι κομμωτές κι οι μακιγιέζ είπαν "Θα βρεις νέο υλικό".
Όποτε μου το λένε αυτό, ξέρω ότι θα συμβεί κάτι τραυματικό.
Λοιπόν, μπαίνουμε στο υπόγειο του ξενοδοχείου,
και είναι υπόγειο,
και δεν υπάρχουν ούτε φώτα, ούτε στύλοι, τίποτα.
Υπάρχει μια μικρή σκηνή με…
Το μπαρ είναι χτισμένο γύρω από αυτή, και έχει χαμηλό ταβάνι.
Όλες οι γυναίκες με ύψος πάνω από 1,50 μ. που χορεύουν εκεί
πρέπει να χορεύουν έτσι.
Πάμε εκεί μέσα…
Δείτε πώς με μιμούνταν οι κομμωτές κι οι μακιγιέζ.
Είπαν ότι κρατούσα την τσάντα όλη νύχτα έτσι…
Μετά από λίγο, κατάλαβα
ότι σε κάποιους αρέσει να πηγαίνουν εκεί.
Καταρχάς, στους αγαπημένους γκέι άντρες.
Αγαπημένοι, λατρευτοί γκέι άντρες.
Και δεν ξέρω αν είναι επειδή… Γεια.
Δεν ξέρω αν είναι επειδή σας αρέσει να ενθαρρύνετε και να επευφημείτε.
Με πιάνεις; Έτσι νομίζω, κουκλί.
Λοιπόν. Και παρέες γυναικών. Πάνε παρέες γυναικών.
Σαν ομάδα μελέτης της Βίβλου. Καμία σχέση.
Γυναίκες με καουμπόικα καπέλα και μποά.
Για πάρτι της νύφης και γενέθλια. Και κάνουν…
Τέτοιες γυναίκες.
Και κατά συρροή δολοφόνοι.
Πάνε κατά συρροή δολοφόνοι.
Είμαι βέβαιη ότι κοίταξα κατάματα έναν κατά συρροή δολοφόνο.
Η πρώτη γυναίκα που βγήκε
ήταν τουλάχιστον 70 ετών.
Πριν πω για τις γυναίκες,
μη σκεφτείτε "Η Λιάν διακωμωδεί γυναίκες του μεροκάματου".
Κανείς δεν βγάζει λεφτά.
Εντάξει; Κανείς.
Δεν είναι τα λεφτά το θέμα.
Και είναι γλυκό που αφήνουν να συμμετάσχουν όλοι.
Τέλος πάντων,
βγαίνει αυτή η γυναίκα,
και φοράει μια τόση γόβα, αλλά το ποδαράκι της είναι τόσο,
και κολυμπούσε στη μεγάλη γόβα.
Κι αφού βγήκαν κι άλλοι, σκέφτηκα
"Δεν τους κάνουν τα παπούτσια".
Όλοι γλιστρούσαν και χόρευαν μες στα παπούτσια τους.
Σκέφτηκα ότι έχουν έναν σωρό παπούτσια κάπου πίσω,
και τους λένε
"Φόρα ένα ζευγάρι και βγες να χορέψεις".
Αλλά αυτή η γυναίκα φορούσε τζιν σορτσάκι και αμάνικο μπλουζάκι,
και έτσι χόρεψε.
Έτσι θα πήγαινε κανείς ντυμένος,
Σάββατο πρωί, σε μαγαζί με χαμηλές τιμές.
Αυτό θύμιζε.
Έτσι θα πήγαινε και θα έλεγε "Θέλω μερικά Dr Pepper διαίτης
και κονσέρβες τσίλι Hormel".
Η δεύτερη γυναίκα που βγήκε ήταν νεαρή.
Την έκανα γύρω στα 30,
με ξανθά, σγουρά μαλλιά και μαύρα κοκάλινα γυαλιά.
Ήταν πολύ ενθουσιώδης. Βγήκε κάπως έτσι…
Σκέφτηκα "Σε ποια μοιάζει;"
"Στην κυρία Φριζλ στο Magic School Bus".
Στο PBS.
Τα παιδιά μου το λάτρευαν.
Κι αυτή η κοπέλα χόρεψε
φορώντας πατριωτικού στιλ, 4ης Ιουλίου,
κόκκινο, άσπρο και μπλε σετ σουτιέν και σλιπ.
Και θα το πω, ήταν λίγο άθλιο.
Και ως μητέρα,
το μόνο που σκεφτόμουν όσο χόρευε ήταν
"Μακάρι να μπορούσα να πάρω αυτό το σετ στο σπίτι
και να το πλύνω στο άψε σβήσε".
Θαύματα κάνει το πράσινο σαπούνι.
Το λατρεύω.
Σκέφτηκα "Μακάρι να μπορούσα να πάρω ένα τάπερ,
να βάλω τόσο σαπούνι μέσα,
να το γεμίσω νερό και να μουλιάσω το σετ όλη νύχτα…"
Ακριβώς.
Να 'στε καλά.
Σας ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ. Μ' αρέσει να πλένω ρούχα.
Λοιπόν.
Αλλά εκείνη τη νύχτα έφυγα με δύο σκέψεις.
Αλήθεια.
Η πρώτη σκέψη ήταν "Στην ανάγκη…
Στην ανάγκη,
θα έκανα θραύση εκεί". Ναι.
Ναι.
Ευχαριστώ.
Είμαι ψηλή. Θα πρέπει να σπάσω γοφό.
Η δεύτερη σκέψη ήταν ότι ο Σατανάς δεν ήταν εκεί.
Δεν νομίζω ότι ήταν εκεί. Μάλλον είπε "Να μου λείπει".
Εντάξει, να σας πω, μετά το πρώτο μου αφιέρωμα στο Netflix,
η ομάδα μου είπε "Πού θες να δουλέψεις το νέο υλικό".
Ας σε στείλουμε στη Νότια Καλιφόρνια.
Στην ηλιόλουστη Νότια Καλιφόρνια.
Να γλιτώσεις τον χειμώνα του Τενεσί". Κι εγώ είπα "Εντάξει".
Ήταν Ιανουάριος του 2023,
και ξέρω ότι δεν θυμάστε, γιατί οι Καλιφορνέζοι
έχουν υποφέρει πολύ με τον καιρό και όλα αυτά,
αλλά έριχνε απίστευτη βροχή.
Ασυνήθιστη βροχή που είχαν να δουν δεκαετίες.
Και την αποκάλεσαν βιβλική.
Μου τηλεφώνησε η ταξιδιωτική πράκτορας τη μέρα της πτήσης και είπε
"Βιβλική καταιγίδα πλήττει τη Νότια Καλιφόρνια.
Δεν θα φτάσεις".
Και μου έστειλε ένα άρθρο με τη λέξη "κιβωτός".
Κι εγώ…
Αλλά εγώ και το στερνοπούλι μου πήγαμε,
και προσγειωθήκαμε, και όλα καλά.
Δεν έβρεχε και τόσο.
Απλώς δεν την έχουν συνηθίσει εκεί.
Δεν ξέρω, ίσως δεν έχουν συστήματα αποστράγγισης,
αλλά όλοι έτρεχαν στους δρόμους
με το σουτιέν έξω απ' τα ρούχα.
Αλλά τα καταφέραμε, με το στερνοπούλι μου.
Είναι στα παρασκήνια. Είναι η μακιγιέζ μου.
Ευχαριστώ.
Τέλος πάντων, ευτυχώς που ήρθε μαζί,
γιατί δεν μπορώ να οδηγώ στη Νότια Καλιφόρνια.
Και δεν με θεωρώ γριά στα 59,
αλλά τα νεύρα μου είναι τσατάλια.
Νοικιάσαμε αμάξι, λοιπόν,
κι αλλάξαμε οκτώ ξενοδοχεία σε τέσσερις εβδομάδες.
Και στο τέλος εκείνου του μήνα, μου είπε
ότι θα με βάραγε.
Δεν ακούει γιατί με έχει βαρεθεί, νομίζω.
Αλλά τη φοβάμαι.
Τέλος πάντων, είπε ότι καθόμουν στη θέση του συνοδηγού
και κρατούσα το χερούλι όλη την ώρα,
και έκανα ότι πατάω φρένο στην πλευρά του συνοδηγού.
Και ίσως και να το έκανα,
κάποιος έπρεπε να το κάνει.
Και μ' αρέσει να φοράω ρολόι της Apple
γιατί θέλω να ελέγχω την υγεία της καρδιάς μου.
Και πατάω το κουμπί που σου βρίσκει το iPhone σου.
Είναι ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί.
Ακριβώς.
Και στο τέλος του μήνα, μου είπε ουρλιάζοντας
"Σταμάτα να πατάς το ρολόι της Apple.
Έχεις το iPhone στα πόδια σου".
Το πρώτο μέρος που πήγαμε ήταν το Όξνορντ της Καλιφόρνια.
Δεν ξέρω αν έχετε πάει ποτέ εκεί, αλλά είναι όμορφο.
Ούτε ακουστά δεν το 'χα. Είναι παραλιακό.
Νοίκιασα μπανγκαλόου κοντά στην παραλία,
και ήρθε κάποιος και μου έδωσε τα κλειδιά και είπε
"Ο ωκεανός θα φουσκώσει, θα σας πλακώσει και θα σας σκοτώσει".
Μάλλον έτσι είναι και στο Γουίλμινγκτον της Βόρειας Καρολίνας.
Μεγάλα, ωραία σπίτια στη σειρά,
με βάρκες δίπλα τους, μέσα στο νερό,
σαν παρκαρισμένα αμάξια.
Και δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο,
και σκέφτηκα "Ποιοι είναι αυτοί;"
Τους ρώτησα, λοιπόν,
"Μα ποιοι είστε, τέλος πάντων;
Τι δουλειά κάνετε;"
Και είπαν "Είμαστε αγρότες.
Πολλοί από εμάς".
Και είπα "Τι; Κι εγώ κατάγομαι από την αγροτιά.
Τι καλλιεργείτε εδώ;"
Και μου είπαν
"Φράουλες και χόρτο".
Καλλιεργούν πολύ χόρτο
στην Καλιφόρνια.
Δεν το έχω συνηθίσει.
Στο Τενεσί…
Δεν είναι νόμιμο στο Τενεσί, ούτε το ψυχαγωγικό ή ιατρικό.
Αλλά ξεφύτρωσαν μαγαζιά κανναβιδιόλης σε όλο το Νόξβιλ του Τενεσί.
Κι οι φήμες λένε
ότι το χόρτο καταφθάνει.
Και λένε ότι εκεί πάει το χόρτο.
Στα καταστήματα κανναβιδιόλης.
Ήμουν με τον φυσιοθεραπευτή μου, τον Τζάστιν, για την ισχιαλγία μου,
εδώ, και για μια φλεγμονή στον γοφό μου,
και μερικές φορές φουντώνει κι η πελματιαία απονευρωσίτιδα,
όταν τρώω πολύ ψωμί.
Και είπε "Λιάν, ακούω πολλά καλά για την κανναβιδιόλη.
Είναι πολύ αντιφλεγμονώδης. Γιατί δεν…
Κάποια άνοιξε μαγαζί σ' αυτό το εμπορικό κέντρο.
Δεν πας να ρωτήσεις όταν τελειώσουμε;"
Ξεκίνησα να πάω εκεί, λοιπόν,
και έπρεπε να περάσω από το Subway.
Σάντουιτς.
Και μου ήταν δύσκολο να μην μπω μέσα,
γιατί μ' αρέσει αυτό το ψωμί.
Προκαλεί πελματιαία απονευρωσίτιδα όμως.
Τέλος πάντων, πάω στο μαγαζί κανναβιδιόλης,
και μυρίζει πατσουλί και Subway.
Κι είναι μια γυναίκα εκεί,
μια κοπέλα σαν χίπισσα.
Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό.
Εντάξει.
Μοιάζει με τις γυναίκες στη Βόρεια Καρολίνα
που τους αρέσει να φυσάνε γυαλί.
Σαν κάποιες από εσάς στο Άσβιλ… Άσβιλ της Βόρειας Καρολίνας.
Μοιάζει με κάτι κουλτουριάρες που φοράνε τσόκαρα.
Που πάνε σε φεστιβάλ αφήγησης το σαββατοκύριακο.
Ναι.
Είχε τρίχες στις μασχάλες.
Και σκέφτηκα "Καταλαβαίνω. Κι εγώ κουράστηκα. Καταλαβαίνω".
Τέλος πάντων, είπε ότι μπορεί να με βοηθήσει.
Πήγε και έφερε μια σακούλα ζελεδάκια,
που έγραφε πάνω Delta-8.
Όχι.
Τι είναι το Delta-8; Ακόμα δεν ξέρω τι είναι.
Αλλά νομίζω ότι, αν το χόρτο είναι εδώ,
αυτό θα είναι ακριβώς κάτω απ' το χόρτο.
Και πασπαλισμένο με LSD ίσως.
Είπε "Λοιπόν, θα κάνεις το εξής.
Θα παίρνεις ένα κάθε βράδυ. Σταθερά όμως".
Κι είπα "Εντάξει".
Τρόμαξα πάρα πολύ.
Και το έβαλα στο αμάξι.
"Καλύτερα να μην οδηγώ γρήγορα".
Και το πήγα σπίτι.
Ο Τσακ Μόργκαν ήταν εκεί.
Και δεν του είπα τι είχα κάνει.
Κι είπα "Γεια".
Το πήρα και το έβαλα στην ντουλάπα μου.
Και περίμενα να νυχτώσει.
Κι είχα τρομοκρατηθεί.
Δάγκωσα ένα στην ακρούλα.
Μια ακρούλα.
Δεν το έφαγα ολόκληρο. Μια ακρούλα.
Και δεν ξέρω αν ήταν στο μυαλό μου,
αλλά 20 λεπτά αργότερα, η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει.
Και σκέφτηκα "Θεέ μου,
έχω κολπική μαρμαρυγή.
Πρέπει να πάω στα επείγοντα τώρα".
Αλλά σκέφτηκα "Δεν είπα στον Τσακ Μόργκαν τι έκανα.
Δεν θα ξέρει τι να πει στον γιατρό". Όλα πέρασαν απ' το μυαλό μου.
Τότε άρχισα να σκέφτομαι "Έρχεται η αστυνομία".
Έμεινα ξύπνια μέχρι τις 2 το πρωί
και παρακολουθούσα τους σφυγμούς μου.
Τελικά αποκοιμήθηκα, αλλά δεν κοιμήθηκα καλά.
Βούλιαξα στο κρεβάτι.
Και για όλους εσάς στις ΗΠΑ, αυτό σημαίνει
ότι βούλιαξα στο κρεβάτι.
Απλώς
βούλιαξα.
Βούλιαξα όλη νύχτα στο κρεβάτι και ονειρεύτηκα φρικτά πράγματα.
Ονειρεύτηκα ότι εγώ και ο Τζον Γουέιν
παλέψαμε με τον Ρικάρντο Μονταλμπάν…
καβάλα όλη νύχτα.
Δεν ξανάφαγα ποτέ άλλο ζελεδάκι.
Αλλά δεν τα πέταξα.
Είναι στην ντουλάπα μου.
Αποφεύγω να τα κοιτάξω.
Τα προσπερνάω.
Δεύτερο σαββατοκύριακο στην Καλιφόρνια, πήγαμε στην Μπρέα,
που κι εκεί είναι όμορφα.
Με ωραίους, γλυκούς, λατρευτούς ανθρώπους κι εκεί.
Κι εκείνο το σαββατοκύριακο η μικρή μου θα γινόταν 25.
Ο μπαμπάς της ήθελε να είναι εκεί.
"Θα βγάλω αεροπορικό εισιτήριο και θα έρθω".
Πήρα την πράκτορά μου και είπα "Κλείσε κι άλλο δωμάτιο.
Ο μπαμπά τους με πεθύμησε".
Δεν ξέρω τι παθαίνει ο Τσακ Μόργκαν στα δωμάτια ξενοδοχείου.
Αλλά μπαίνει σε δωμάτιο ξενοδοχείου και γυαλίζει το μάτι του,
και νιώθω ότι εγώ κάνω αυτό.
Κι έπρεπε να κλείσω άλλο δωμάτιο
γιατί με το μωρό μου κάναμε περιοδεία μαζί.
Ήταν μαζί μου συνέχεια. Έκανα 150 παραστάσεις μαζί της.
Ο μπαμπάς τους δεν θέλει να χαλάω λεφτά,
και μέναμε στο ίδιο δωμάτιο.
Και κοιμόμασταν κολλητά σε υπέρδιπλο κρεβάτι παντού.
Κι όλη την έγγαμη ζωή μου,
ο Τσακ Μόργκαν έλεγε να μη χαλάω λεφτά
κι ότι θα μέναμε στην ψάθα. Ήθελε να με τρομάξει.
Σαν να τον ακούω.
Τον ακούω να λέει "Μην τυχόν δεν φας το δωρεάν πρωινό".
"Μην τολμήσεις να πας στο Panera".
Λοιπόν, ο Τσακ Μόργκαν αγόρασε ένα πολύ φτηνό αεροπορικό εισιτήριο.
Έπρεπε να σηκωθεί μέσα στη νύχτα,
και είχε ανταποκρίσεις σ' όλες τις ΗΠΑ.
Επιτέλους φτάνει, κι είναι πτώμα.
Ο Τσακ Μόργκαν δεν κοιμάται μέρα, αλλά τότε κοιμόταν
κι έβλεπε αγώνα μπάσκετ του Τενεσί στο δωμάτιο.
Κι εγώ πήγα σε κλαμπ και έκανα δύο παραστάσεις.
Έπρεπε να σκέφτομαι νέο υλικό,
και το μόνο που σκεφτόμουν όσο ήμουν εκεί πάνω ήταν
"Θα ξεκουραστεί πολύ".
Και θα πρέπει να κάνω
ανείπωτα πράγματα…
όλη νύχτα
για να περάσει καλά τα γενέθλιά της.
Δεν θέλω να το πω.
Αν υπάρχουν εδώ νεαρές, 20 και 30 ετών,
δεν θέλω να σας το πω,
αλλά θέλω να 'μαι ειλικρινής.
Δεν θέλω να σας παραμυθιάζω.
Και δεν λέω να το κάνετε κι εσείς, αλλά
εκπορνεύτηκα στον Τσακ Μόργκαν…
για πάνω από 34 χρόνια
για να 'χουν καλά παπούτσια τα παιδιά μου.
Ο Τσακ είναι στα παρασκήνια.
Θα ήθελε να έρθει και να σας πει εδώ και τώρα…
Θα πάρουν αέρα τα μυαλά του Τσακ Μόργκαν.
Θα ήθελε να έρθει εδώ και να σας πει
"Μην ανησυχείτε, δεν ήταν καλή πόρνη".
Αυτό θα έλεγε.
Εντάξει, όταν ήρθε η ώρα να βγω, σκέφτηκα να πάρω σημειωματάριο.
Είμαι πενηντάρα. Δεν θυμάμαι το όνομά μου.
Έψαξα στο δωμάτιο παιχνιδιών. Μένω εκεί που μεγάλωσα τα παιδιά.
Και δεν ξέρω αν τα κορίτσια σας το έκαναν,
αλλά τα δικά μου, όπου κι αν πηγαίναμε,
σε οποιοδήποτε πολυκατάστημα, έλεγαν
"Χρειάζομαι σημειωματάριο.
Και πρέπει να είναι μοβ ή ροζ, και να έχει και μια καρδιά".
Και στο σπίτι έγραφαν σ' αυτό μία δραματική πρόταση
και μετά το παρατούσαν.
Κράτησα όλα τα σημειωματάρια, και βρήκα ένα μοβ με καρδιά.
Και η Μάγκι μου, η μεσαία μου, η πιο ευαίσθητη,
είχε γράψει κάτι στη δασκάλα της,
πόσο την αγαπούσε και τι θα της αγόραζε τα Χριστούγεννα.
Και θυμήθηκα το εξής.
Όταν ήμουν νέα μαμά, είχα πάντα μίνι βαν,
και ο Τσακ Μόργκαν δούλευε για να ζούμε καλά,
αλλά ταξίδευε σε όλες τις ΗΠΑ.
Είχα μικρά παιδιά σε κοντινές ηλικίες,
που συνέχεια κλαίγανε και τσακώνονταν.
Κι εγώ στην τσίτα,
να τα πηγαίνω σε προπόνηση ποδοσφαίρου που δεν ήθελαν να πάνε.
Κι όλα έκλαιγαν και φώναζαν, και η ευαίσθητη, η μεσαία,
μου έκανε συνέχεια βαθυστόχαστες ερωτήσεις.
Για παράδειγμα, για το ηλιακό σύστημα.
Μια μέρα τής είπα "Μωρό μου, χάζευα στο σχολείο".
Έχετε καμιά ερώτηση από Ατίθασα Νιάτα;
Και να σας πω, πέρασε μια φάση
όπου ανησυχούσε ποιος θα πάει στον παράδεισο.
Ήθελε να πάνε όλοι.
Και με ρωτούσε για διάφορους,
και όλα φώναζαν στο πίσω κάθισμα, πεινασμένα,
κι άκουγα τη φωνούλα της
"Μαμά, ο Τζόνι Κας θα πάει στον παράδεισο;"
Θυμάμαι και τη μέρα και τι είπα.
"Ναι. Ο Τζόνι Κας θα πάει στον παράδεισο".
Με την Τζουν διαδίδουν το Ευαγγέλιο με τον Μπίλι Γκράχαμ παντού στις ΗΠΑ.
Ναι, θα πάει στον παράδεισο.
Εντάξει, κι άρχισα να σκέφτομαι, όταν ήμουν… Όλα αυτά ήταν στο μυαλό μου.
Έχω μια νύφη που…
Τη λατρεύουμε, είναι τόσο έξυπνη και καλή μαμά,
και τη βλέπω να μιλάει στα εγγόνια μου,
κι ό,τι λέει βγάζει νόημα.
Και με έκανε να αναπολήσω.
Και νομίζω ότι έχω πει παλαβομάρες.
Αλλά ήμουν κουρασμένη.
Ανησυχούσε ποιος θα πάει στον παράδεισο και με ρώτησε
για την Τζέι Λο.
Πάνε χρόνια, και είμαι φαν της Τζέι Λο.
"Μαμά, η Τζέι Λο θα πάει στον παράδεισο;"
Να ξέρετε, δεν ήμουν καλά, εντάξει;
Δεν ήμουν καλά κι είχα ανέβει κι ένα νούμερο σε παντελόνι.
Και με ρώτησε αν η Τζέι Λο θα πάει στον παράδεισο.
Και είπα "Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω. Πρέπει να ωριμάσει πνευματικά.
Και…
Είχε πολλούς άντρες".
Το είπα. Το θυμάμαι. Και ήταν λάθος.
Και λυπάμαι. Δεν έπρεπε να το πω.
Και δεν έπρεπε γιατί
τόσους άντρες που είχα εγώ η Τζέι Λο ούτε που τους φανταζόταν.
Απλώς…
Ήταν απαίσιο. Απαίσιο.
Μόνο που οι δικοί μου δεν ήταν επιτυχημένοι.
Ας θυμηθούμε τους άντρες της Τζέι Λο.
Δεν έχουμε χρόνο για όλους, αλλά…
Θυμάστε τον πρώτο, τον χορευτή;
Τον θυμάστε; Ο Κρις; Νομίζω ότι τον έλεγαν Κρις.
Τι απέγινε; Ξέρει κανείς τι απέγινε;
Και μετά ήταν με τον Μπεν Άφλεκ την πρώτη φορά,
και κόντευαν να φάνε ο ένας τον άλλον.
Δεν ξέρω τι έγινε. Ίσως παραήταν εκρηκτικό.
Και μετά αυτός παντρεύτηκε την Τζένιφερ Γκάρνερ.
Ναι! Δεν την έχω γνωρίσει ποτέ, αλλά φαίνεται σπάνιο πλάσμα.
Και φαίνεται να ψωνίζει από το Loft.
Όπως όλος ο κόσμος.
Και η Τζέι Λο παντρεύτηκε τον γουρλομάτη Μαρκ Άντονι.
Μεγάλο κεφάλι, μικρά πόδια.
Ναι.
Είναι ίσα με την καραμέλα για τον λαιμό.
Για δείτε. Ταλαντούχος. Πολύ ταλαντούχος.
Μετά ήταν με τον Α-Ροντ. Όλο ξεχνάω τον μεγάλο Α-Ροντ.
Μετά ξανάσμιξε με τον Μπεν Άφλεκ και παντρεύτηκαν, και σκέφτηκα
"Άσχημα τα πράγματα".
Σε όποιο βίντεο ή φωτογραφία τούς έβλεπες
έβγαιναν από κάπου, κι αυτός ήταν έτσι…
Σίγουρα τη λάτρευε, γιατί λάμπει.
Το έχετε προσέξει; Λάμπει. Είναι πολύ όμορφη.
Διάβασα στο περιοδικό People ότι τρώει πολύ σολομό.
Εντάξει.
Ναι, τρώει.
Όλοι πρέπει να τρώμε πολύ σολομό.
Ακούστε άλλη μια ιστορία με την ευαίσθητη μεσαία μου.
Τα παιδιά πήγαν σε χριστιανικό σχολείο στο Νόξβιλ.
Μας άρεσε πολύ. Ήταν σαν οικογένεια.
Και το δημοτικό ήταν μικρό.
Στη γραμματεία δούλευε η Τζίνι, καλή μου φίλη.
Κι ένα πρωί άφησα τα παιδιά μου
και γύρισα το απόγευμα,
και η Τζίνι με είδε κι είπε πιάνοντας το στήθος
"Θεέ μου, Λιάν, πώς περπατάς;
Θέλεις να πάρω κάποιον; Πρέπει να πας στο νοσοκομείο;"
Είπα "Μα τι λες;" Κι είπε "Η Μάγκι είπε ότι έκανες επέμβαση.
Ζήτησε να προσευχηθούμε.
Προσευχόμαστε για σένα από την ενδοεπικοινωνία όλη μέρα".
"Τζίνι, αντικατέστησα το σπιράλ μου".
Αγόρια της Βόρειας Καρολίνας,
θέλω να ξέρετε ότι ήμουν πολύ γόνιμη.
Ήμουν πολύ γόνιμη, δόξα τω Θεώ.
Σαν την κοιλάδα της Νάπα.
Θεωρώ ότι οφείλεται στην αγροτική μου καταγωγή.
Σφάζαμε το μοσχάρι που τρώγαμε.
Και έχω χοντρούς αστραγάλους, κάνω για τα χωράφια.
Λοιπόν, έπρεπε να βάζω σπιράλ κάθε πέντε χρόνια,
αφού ο Τσακ Μόργκαν δεν έκανε αγγειεκτομή… Αλλά τέλος πάντων. Δεν πειράζει.
Και το χριστιανικό σχολείο με δήλωσε στη δωρεά φαγητού.
Με δήλωσαν στη δωρεά φαγητού.
Και κάποιος μου έφερε ένα ρολό
εκείνο το απόγευμα.
Και ήταν καλό.
Ελπίζω και προσεύχομαι, το εννοώ,
να έχετε κάποιον να σας φτιάξει ρολό
όταν αντικαταστήσετε το σπιράλ σας.
Ακριβώς.
Με ρωτάνε συνέχεια "Θυμώνει ο Τσακ Μόργκαν που μιλάς γι' αυτόν;"
Κι εγώ λέω "Όχι.
Θέλει να μιλάω γι' αυτόν".
Λέει "Πες τους αυτό".
"Γιατί δεν τους λες για τότε που με συνέλαβαν;"
Εντάξει.
Ήταν πριν από 25 χρόνια.
Είχαμε τρία μικρά παιδιά κάτω των πέντε,
κι η εταιρεία του μας έστειλε πρώτο ταξίδι
στο Πουέρτο Βαγιάρτα, στο Μεξικό.
Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη που θα πήγαινα μαζί.
Δεν είχα πάει πουθενά έτσι.
Οι γονείς μου θα πρόσεχαν τα παιδιά για μια βδομάδα,
οπότε δεν ανησυχούσα.
Ήμουν ενθουσιασμένη.
Πετάξαμε από το Νόξβιλ του Τενεσί, και μας πήρε όλη μέρα.
Δώδεκα ώρες. Με μουλάρια, τρένα, αεροπλάνα, πλοία,
και φτάσαμε στην πλευρά του Ειρηνικού.
Και φτάνουμε στο ξενοδοχείο.
Και έπρεπε να κάνω ανείπωτα πράγματα.
Για επτά μέρες.
Δεν είδα ποτέ το Πουέρτο Βαγιάρτα στο Μεξικό.
Στο τέλος εκείνης της βδομάδας, είχα εξαντληθεί.
Κι έφτασε η ώρα να γυρίσουμε. Άλλες 12 ώρες στην επιστροφή.
Φτάνουμε στο αεροδρόμιο μας, προσγειωθήκαμε μεσάνυχτα,
και αμάξι μέχρι το σπίτι στο Ανατολικό Τενεσί. Σκέφτηκα
"Αν αγκαλιάσω τα μωρά μου και πάω για ύπνο,
όλα θα πάνε καλά".
Έλα, όμως, που σταματάει τον Τσακ Μόργκαν αστυνομία.
Μάλλον έτρεχε.
Τελικά, δεν συνελήφθη για κάτι κακό, αλλά δεν το ξέραμε τότε.
Νομίζω για μια απλήρωτη κλήση.
Είμαστε στην άκρη του δρόμου, το περιπολικό μπροστά.
Κοιτάω την αστυνομία από τους προβολείς.
"Δεν θα πάρει πολύ. Θα ξεμπερδέψουμε γρήγορα.
Θα γυρίσω σπίτι".
Έρχονται και παίρνουν την άδειά του.
Τον βγάζουν από το αμάξι και τον πάνε μπροστά.
Και τα βλέπω όλα αυτά στους προβολείς,
και του βάζουν χειροπέδες.
Γυρνάει προς το μέρος μου κι εγώ κάνω…
Και μου λέει κάτι σαν "Έλεος, Λιάν".
Κι όλη μου η ζωή πέρασε μπροστά απ' τα μάτια μου.
Σκέφτηκα "Είναι σε καρτέλ ναρκωτικών.
Έχει άλλη οικογένεια στο Άινταχο".
Πάντα πίστευα ότι είχε άλλη οικογένεια στο Άινταχο, γιατί
μια ζωή μού έλεγε "Σ' το είπα".
Και δεν μου το είχε πει.
Νομίζει ότι μου έχει πει κάτι, ενώ δεν το έχει πει.
Κι εγώ λέω "Πρώτη φορά τ' ακούω αυτό".
Τελικά, μια μέρα τού είπα "Μήπως τα λες σε άλλη στο Άινταχο;"
"Αυτήν την αφήνεις να πάει στο Panera, Τσακ;"
Εντάξει, ακούστε. Όταν γνωριστήκαμε με τον Τσακ Μόργκαν,
ήμασταν στο Πανεπιστήμιο του Τενεσί.
Ζήτω οι Βολς.
Έκανε μεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων, με άριστα,
δούλευε τρεις δουλειές και με φλέρταρε.
Κι εγώ ήμουν…
ένα ερείπιο, αγάπη μου.
Μετά βίας έβγαλα το πανεπιστήμιο.
Οριακά αποφοίτησα. Μου πήρε χρόνια.
Τα παρατούσα, επέστρεφα, πάλι…
Εντάξει.
Αλλά όταν θα παντρευόμουν τον Τσακ Μόργκαν, σκέφτηκα
"Θεέ μου.
Είναι πολύ έξυπνος.
Μπορεί να κάνει τα πάντα. Θα τα φροντίσει όλα.
Θα δουλέψει σαν γαϊδούρι.
Κι εγώ θα καλοπερνάω. Απλώς θα…"
Παντρευτήκαμε, κι έκανα το πρώτο μας παιδί.
Και μια μέρα συνειδητοποίησα κάτι.
Σκέφτηκα "Είναι έξυπνος στη δουλειά.
Όχι στο σπίτι".
Και σκέφτηκα "Ωχ, όχι.
Μη μου πείτε ότι αναλαμβάνω εγώ.
Μη μου πείτε ότι πρέπει να φροντίσω όλα αυτά".
Γιατί πριν από τρία χρόνια, χόρευα Prince, "When Doves Cry".
Ξέρετε, ήμουν…
Να σας πω γιατί φρίκαρα.
Έκανα το δεύτερο μωρό μου. Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου.
Τελευταία βδομάδα του Μάρτη, κι ετοιμαζόμουν να γεννήσω,
και χιόνισε για τα καλά στο Ανατολικό Τενεσί. Το είχε στρώσει.
Και είχα… Το μεγαλύτερο μωρό μου, ο Τσάρλι, ήταν δύο ετών.
Δεν κοιμόταν πια μέρα, ήταν ακόμα με πάνες.
Ήταν μια λατρεία, αλλά πολύ δραστήριος.
Και χτυπούσε την εξώπορτα
για να βγει να τρέξει στην κίτρινη γραμμή του αυτοκινητόδρομου.
Κι εγώ τα είχα παίξει.
Θα γεννούσα ανά πάσα στιγμή, και έπαθα σοβαρό στρεπτόκοκκο.
Ο γυναικολόγος μου ήταν ο Πιτ, που ήμασταν μαζί στο κατηχητικό.
Και ήταν τόσο χαριτωμένος.
Και δεν μου άρεσε που με έβλεπε έτσι.
Ο Πιτ είπε "Έχεις σοβαρό στρεπτόκοκκο.
Πρέπει να μείνεις μια νύχτα στο νοσοκομείο, Λιάν.
Χρειάζεσαι ορό και ξεκούραση".
Κι εγώ είπα
"Το εννοείς;
Το εννοείς;
Θα μπω στο νοσοκομείο;
Και θα μείνω τη νύχτα;"
Λες και με έστελναν στα Τερκς και Κέικος.
Με πήγαν στο νοσοκομείο.
Ο Τσακ είχε τον δίχρονο Τσάρλι μας.
Με άφησαν νωρίς το πρωί και μετά εξαφανίστηκαν.
Και γύρισαν αργά το βράδυ.
"Πού ήσουν;"
Και είπε "Πουθενά".
Είπα "Γιατί φοράς φόρμες; Έχεις ιδρώσει".
Είπε "Εντάξει, Λιάν, έπαιζα μπάσκετ στο αθλητικό κέντρο".
Ρώτησα "Διπλό;"
Είπε "Ναι, γιατί;"
"Ποιος πρόσεχε το μωρό μας όσο έπαιζες διπλό στο μπάσκετ;"
Και βλέπω το μωρό μου με μια πάνα φουσκωμένη μέχρι τους αστραγάλους.
Και είπα "Τι έφαγε;"
Και είπε "Να φάει;"
"Τσακ, άκουσέ με.
Θα πάρω εξιτήριο αύριο το μεσημέρι,
και θέλουν να μου φέρεις ρούχα".
Να σας πω, λοιπόν,
τι μου έφερε στο νοσοκομείο.
Μου έφερε ένα εσώρουχο…
που ήταν ένα τρίγωνο
με κορδόνια.
Ο αφαλός μου ήταν τόσος.
Η κοιλιά μου έφτανε μέχρι εδώ.
Έπρεπε κάπως να φορέσω το εσώρουχο.
Βγήκε το κεφάλι του μωρού, νομίζω.
Νομίζω ότι βγήκε το κεφάλι.
Το εσώρουχο ήταν στο μέγεθος του Μαρκ Άντονι.
Μου έφερε ένα ζευγάρι 15ποντες γόβες.
Μαύρες. Μαύρες γόβες.
Οι συνομήλικές μου θυμάστε τότε που η Κέιθι Λι Γκίφορντ
έβγαλε δική της σειρά ρούχων εγκυμοσύνης στο Walmart;
Το θυμάστε αυτό;
Ήταν υπέροχα.
Ήταν πολύ φθηνά. Βασικά κομμάτια. Τα συνδύαζες.
Μου άρεσαν πολύ.
Αλλά κάτι συνέβη με εργοστάσιο-κάτεργο στο εξωτερικό.
Κι έπεσε λουκέτο, και ήμουν συντετριμμένη.
Αλλά μου έφερε ένα καλοκαιρινό κάπρι της Κέιθι Λι Γκίφορντ.
Καλοκαιρινό. Είχε στρώσει χιόνι στο Ανατολικό Τενεσί.
Καλοκαιρινό κάπρι.
Μου έφερε μια καλοκαιρινή μπλούζα
που δεν ήταν εγκυμοσύνης.
Εδώ έφτανε.
Και μια μεγάλη, παλιά, μαύρη ψεύτικη γούνα,
που σίγουρα φορούσα όταν χόρευα Prince σε κλαμπ.
Θυμάμαι τις γλυκές νοσοκόμες που με έβγαλαν με το καροτσάκι.
Ξέρω ότι γύρισαν στο νοσοκομείο, κοιτάχτηκαν και είπαν
"Είναι ιερόδουλη".
Να σας πω για τα λατρεμένα μου εγγόνια.
Ευχαριστώ.
Γλύκες. Είμαι ερωτευμένη μαζί τους, και ελπίζω ν' αποκτήσω άλλα δέκα.
Αλλά έχω δύο αγόρια, και είναι δύο και τεσσάρων ετών.
Και ο μεγαλύτερος με φωνάζει γιαγιά.
Όταν μένει μαζί μας, πιάνει το κάγκελο, πιάνει το χέρι μου,
και λέει "Κρατήσου, γιαγιά".
Νομίζει ότι είμαι αδύναμη.
Άλλο το να είσαι μαμά κι άλλο το να είσαι γιαγιά.
Υπέροχα και τα δύο, αλλά διαφέρουν πολύ.
Ιδού η διαφορά κατ' εμέ.
Όταν τα μωρά μου θέλουν κάτι,
θα τους το δώσω.
Ο γιος μου κι η γυναίκα του είναι υπέροχοι γονείς,
αλλά μου λένε κάτι βλακείες.
"Τέρμα τα παιχνίδια οδήγησης".
"Εντάξει, αλλά το Chevy με τροχόσπιτο δεν επιστρέφεται".
Τις προάλλες μού είπαν
"Πρέπει να του κόψουμε την πιπίλα".
Και είπα "Ναι, καλή ιδέα".
Πήγα σπίτι και παρήγγειλα όσες μπορούσα από το ίντερνετ.
Τώρα καταλαβαίνω τη συμπεριφορά των γονιών μου.
Με βοήθησαν πολύ. Κρατούσαν τα παιδιά βράδυ.
Και θυμάμαι ότι πήγα να τα πάρω, και είπα στον μπαμπάκα μου
"Μπαμπά, έχουν μια κίτρινη μεμβράνη πάνω από τα δόντια τους.
Έπλυναν τα δόντια τους όσο λείπαμε;"
Και ο μπαμπάς μου ταράχτηκε και θύμωσε μαζί μου και είπε
"Δεν ήθελαν!"
Η μανούλα μου, η Λουσίλ, όταν ήταν μικρά και πήγαιναν εκεί,
άνοιγε την πίσω πόρτα και έλεγε
"Καλώς τα μου. Πάρτε μαρκαδόρους και γράψτε στους τοίχους.
Μπείτε στο σπίτι της γιαγιάκας, ανεβείτε στο κρεβάτι της
και πάρτε κι έναν κουβά κοτόπουλο.
Πάρτε έναν κουβά κοτόπουλο κι ένα σακουλάκι μίνι μαρσμέλοου.
Και αράξτε στο κρεβάτι της γιαγιάκας.
Και δείτε Disney μέχρι τις 3:00 τα ξημερώματα".
Τα ίδια κάνω κι εγώ. Τα ίδια κάνω.
Ακριβώς.
Ποιος δεν θέλει κοτόπουλο στο κρεβάτι;
Και τους ικετεύουμε συνέχεια να έρθουν διακοπές μαζί μας.
Θέλουμε τα μωρά. Θέλω τα παιδιά και τα μωρά μου μαζί μου.
Να σας πω κάτι, είμαι άνθρωπος της παραλίας.
Είμαι άνθρωπος της παραλίας.
Και εδώ είστε τυχεροί. Ναι. Ελπίζω να το ξέρετε.
Αν κάποτε πιάσω την καλή, θα 'θελα να ζήσω σε παραλία.
Αλλά ο Τσακ Μόργκαν δεν ασπάζεται τη χαρά.
Οπότε…
Οι αγαπημένες του διακοπές είναι το σκι.
Όταν γνωριστήκαμε στο πανεπιστήμιο, είπε "Θα μάθω στα παιδιά μου σκι".
Και σκέφτηκα "Τι είναι αυτό;"
Δεν ήξερα πολλά γι' αυτό.
Μεγάλωσα σε μια πόλη 500 κατοίκων στα σύνορα Κεντάκι-Τενεσί,
και ο κόσμος δεν κάνει σκι εκεί.
Θυμάμαι που το έβλεπα στην τηλεόραση και σκεφτόμουν
"Θα 'ναι η βασιλική οικογένεια".
Τέλος πάντων, ο Τσακ Μόργκαν
ήθελε να μάθω όταν παντρευτήκαμε, και μου αγόρασε μια πολύ ωραία στολή.
Στολή του σκι.
Κι αν κάνετε σκι, ξέρετε ότι είναι πολύ ακριβά αυτά,
οπότε έπρεπε να τη φοράω για 15 χρόνια.
Και δεν φρόντισα να μην παχύνω.
Την πρώτη φορά, με έστειλε στο όμορφο Μπίβερ Κρικ, στο Κολοράντο.
Είναι όμορφο, το ξέρω.
Και με έγραψε σε ομαδικό μάθημα σκι,
και ο δάσκαλός μας έμοιαζε με τον Μιτ Ρόμνι.
Κι ήμουν στο βουνό, και ήθελα να είμαι…
Φορούσα τη στολή, και ήθελα να είμαι
η λεπτή, νέα, χαριτωμένη, διασκεδαστική κοπέλα του σκι.
Εντάξει.
Και να σου ένα μεγάλο κρύο μέτωπο.
Ήρθε ένα μεγάλο μέτωπο, και το χιόνι έπεφτε λοξά.
Δεν έβλεπες ούτε το χέρι σου.
Ο Μιτ μάς κοίταξε όλους και είπε
"Αν κατέβουμε…"
"Αν κατέβουμε από το βουνό,
πρέπει να ελέγξω τις μύτες σας για κρυοπαγήματα.
Έχει 19 βαθμούς υπό το μηδέν".
Και θυμάμαι να σκέφτομαι "Διασκεδαστικό;
Τι κάνουμε εδώ πάνω". Εντάξει.
Η επόμενη φορά που πήγα
ήταν όταν τα παιδιά μας ήταν τριών, πέντε και επτά,
και ο Τσακ Μόργκαν ήρθε και μου είπε
"Θα σας πάω από το Τενεσί στο Κολοράντο για μια βδομάδα, για σκι".
Το μόνο που συγκρίνεται μ' αυτό
είναι η δουλειά σε ανθρακωρυχείο.
Δεν έχω δουλέψει σε ανθρακωρυχείο, μα φαίνεται χάλια.
Αυτή είναι η άποψή μου για το σκι.
Το βουνό είναι για ανθρώπους της φανφάρας.
Εκεί νοικιάζουν και αγοράζουν και ξεσκίζονται στο σκι,
και μοιάζουν όλοι με την Μπο Ντέρεκ.
Ο Τσακ Μόργκαν δεν θέλει σπατάλες.
Του αρέσει να νοικιάζει διαμέρισμα τρεις πόλεις μακριά από το βουνό.
Πάμε όλοι εκεί, λοιπόν, και κάθε πρωί σηκωνόταν
και άρχιζε "Να πάρουμε το τελεφερίκ.
Έδωσα τόσα λεφτά. Πάμε. Πρέπει να ανέβουμε".
Και τα μικρά παιδιά
είχαν μείνει.
Ξυπνήστε.
Και έπρεπε να ντύσω όλα τα παιδιά
μ' ένα σωρό ρούχα. Στρώσεις ρούχα. Μακριά εσώρουχα.
Στη σειρά, να παλεύω να τα ντύσω,
κι αυτά να παραπαίουν μισοκοιμισμένα.
Όταν τελείωνα το ντύσιμο, ένιωθα λες κι είχα σκάψει χωράφι.
Κι έπρεπε να φτιάξω και μεσημεριανό
γιατί τρία κοτόπουλα έκαναν 45 δολάρια στο βουνό.
Και μετά έπρεπε να πάρουμε το λεωφορείο για το βουνό,
κι έπρεπε να κουβαλάμε τα πράγματα όλων γιατί ήταν μικρά παιδιά.
"Δεν μπορώ να κρατάω το κράνος μου.
Δεν μπορώ να κουβαλήσω τίποτα".
"Έχασα τα γάντια μου. Τίποτα δεν ξέρω πού είναι".
Φορτωμένοι σαν γαϊδούρια,
παλεύαμε να μπούμε στο λεωφορείο
Κι έπρεπε να τους φορέσω μπότες σκι.
Μου έλεγαν "Όχι, μαμά, όχι. Μη μου βάλεις μπότες σκι".
Και τα καταλαβαίνω. Έχετε φορέσει μπότες σκι;
Κάθε φορά που φοράω, νομίζω ότι ματώνουν τα καλάμια μου.
"Οι μπότες μου γεμίζουν αίματα. Το νιώθω".
Ακούστε μια ανάμνηση.
Το μωρό μου, η μακιγιέζ μου, που ταξιδεύει μαζί μου,
λέει ότι τώρα αυτή με φροντίζει.
Ισχύει, εν μέρει.
Αλλά ήταν χαρά Θεού. Είναι η τρίτη μου.
Ήταν χαρά Θεού και αστεία, αλλά ήταν ζόρικη.
Ήταν ζόρικη. Κάνει ό,τι θέλει.
Από 18 μηνών. Δεν ακούει τίποτα.
Και κάναμε σκι. Ήταν τεσσάρων ή πέντε ετών τότε.
Της είχα πάρει μια μοδάτη ροζ στολή από το Lands' End κι είχα καταχαρεί.
Όλοι είχαν πάει για σκι. Ήμασταν μόνες.
Ανεβαίναμε με τελεφερίκ στην πίστα αρχαρίων.
Δεν αργείς πολύ να φτάσεις. Ήμασταν μόνες στο τελεφερίκ,
και αρχίζει να βγάζει όλα τα ρούχα της.
Όλα. Μιλάμε για τα πάντα.
Σε δύο δευτερόλεπτα, είναι γυμνή.
Και λέω "Τι κάνεις;"
Λέει "Με τρώει ο πισινός μου".
Και θυμάμαι…
Θυμάμαι να προσεύχομαι.
Θυμάμαι να προσεύχομαι στον Κύριο
και να λέω "Θεέ μου,
τι κακό έχω κάνει
για να κάνω τέτοιες διακοπές;"
Την κοίταξα, λοιπόν, και είπα
"Ξύσ' τον".
Πάμε κάθε χρόνο, γιατί ο Τσακ Μόργκαν και όλα τα παιδιά μου το λατρεύουν.
Αλλά την τελευταία φορά που έκανα σκι ήμουν 47 ετών.
Τώρα είμαι 59.
Πήγαμε στην όμορφη Άλτα της Γιούτα.
Φορούσα τη στενή στολή.
Ανέβαινα με το τελεφερίκ.
Ετοιμαζόμουν να κατέβω.
Ήθελα να κάνω σκι εκείνη τη χρονιά.
Φορούσα τα πάντα. Ήμουν έτοιμη.
Ξέρω πώς να κατεβαίνω από το τελεφερίκ. Ξέρω και σκι.
Αλλά κάτι δεν πήγε καλά εκείνη τη μέρα,
και έπεσα από το τελεφερίκ στο χιόνι.
Κι αυτό το πράγμα συνέχιζε, οπότε απλώς…
Και τότε ένας μακρυμάλλης που δούλευε εκεί,
που κάτι κρεμόταν από τα φρύδια του,
ήρθε και μου είπε
"Σήκω πάνω.
Σήκω πάνω".
Και να πω σ' εσάς τους άντρες του Γουίλμινγκτον,
οι κοιλιακοί μου είχαν χαλαρώσει.
Και…
Πάρα πολύ.
Είχα χαλαρώσει. Κι ακόμα φορούσα τα πέδιλα.
Έπρεπε να σηκώσω τα μπαστούνια και να κάνω αυτό.
Δεν ξέρω πώς σηκώθηκα. Δεν θυμάμαι.
Σαν να λιποθύμησα, δεν θυμάμαι τίποτα.
Αλλά ήταν εκεί ο γιος μου και τα είδε όλα.
Το αγοράκι μου.
Κι όταν κατάφερα να φτάσω στην κορυφή,
με κοίταξε και είπε
"Είσαι καλά.
Εντάξει; Είσαι καλά, μαμά.
Είσαι καλά.
Ας κατεβούμε το βουνό". Είπα "Όχι".
Είπε "Είσαι καλά, όλα καλά".
Είπα "Όχι. Μου μίλησε ο Θεός".
Είπε "Όχι, δεν σου μίλησε". "Ναι, μου μίλησε.
Δεν ακουγόταν η φωνή.
Ήταν στην καρδιά μου".
Και όντως. Ο Θεός μού μίλησε. Και θυμάμαι τι είπε.
Είπε "Βγάλ' τα αυτά, Λιάν". Αυτό είπε.
Και μετά νομίζω ότι είπε
"Κάτσε στην πιτσαρία την υπόλοιπη εβδομάδα".
Κι εγώ είπα
"Εντάξει."
Λοιπόν, ήσασταν υπέροχοι.
Και είναι 8:30 τώρα.
Θα σας έχω στείλει στο κρεβάτι μέχρι τις 9:15.
Εντάξει;
Θα είστε όλοι στο κρεβάτι.
Αν έχετε μελατονίνη ή μαγνήσιο στην τσάντα σας,
κρατηθείτε. Δώστε μου λίγα λεπτά πριν το πάρετε.
Εντάξει, έχω κάτι ακόμα να σας πω και μετά φεύγετε.
Και είστε όλοι υπέροχοι. Σας ευχαριστώ γι' αυτό.
Σας ευχαριστώ όλους.
Λοιπόν.
Ο Τσακ Μόργκαν κι εγώ πηγαίναμε εκκλησία.
Και θέλαμε το ίδιο και για τα παιδιά μας.
Και δεν το λέω για να πω "Εμένα τα παιδιά μου πήγαιναν εκκλησία".
Σας λέω
ότι είμαστε πολύ δυσλειτουργικοί.
Είμαστε τόσο προβληματικοί και δυσλειτουργικοί,
που δεν ξέρω τι θα 'χαμε απογίνει χωρίς τον Κύριο.
Και το εννοώ.
Ακριβώς.
Ακριβώς. Αλληλούια. Έχουμε τον Κύριο.
Αλλά να σας πω, πιστεύω ότι ο Σατανάς
δεν ήθελε η οικογένειά μου να πάει στην εκκλησία.
Οπότε ερχόταν σπίτι μας
κάθε Κυριακή πρωί
για να προκαλέσει μπελάδες.
Με τον Τσακ Μόργκαν τσακωνόμασταν κάθε Κυριακή πρωί
σαν δυο λυσσασμένα σκυλιά στην αυλή.
Και ντρέπομαι που θα σας πω γιατί τσακωνόμασταν.
Μ' αρέσει να πηγαίνω στην εκκλησία στην ώρα μου.
Μ' αρέσει να πηγαίνω στην εκκλησία πριν αρχίσει.
Ο Τσακ Μόργκαν είναι πολύ πετυχημένος, πολύ σχολαστικός και τύπος Α,
και όλα είναι τακτοποιημένα στη ζωή του.
Εκτός από τον χρόνο.
Δεν έχει αντίληψη του χρόνου.
Όπου κι αν πήγαμε επί 34 χρόνια, είχαμε αργήσει.
Κι εγώ θέλω να είμαι πάντα στην ώρα μου, οπότε ήταν δύσκολο.
Λοιπόν. Καθόμουν σε ένα μίνι βαν στην είσοδο,
είχα βάλει μπροστά, είχα τρία μικρά παιδιά.
Ο Τσακ Μόργκαν ήταν στον νεροχύτη της κουζίνας
και καθάριζε μήλο φορώντας εσώρουχα.
Κι εγώ γινόμουν έξω φρενών.
Τελικά έβγαινε, κι εγώ ήμουν έξαλλη.
Ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα και έλεγα "Έχει ήδη ξεκινήσει".
Και είχε. "Καλύτερα να μην πάμε.
Ας γυρίσουμε στο σπίτι". Κι αυτός μου έκανε έτσι.
Λοιπόν. Και κάτι άλλο για τον Τσακ Μόργκαν.
Κάθε φορά που μαλώναμε, έκανε σαν να μη συνέβη ποτέ.
Δεν θέλει να το συζητάει ποτέ. Μην το αναφέρεις.
Πουφ, χάθηκε.
Εμένα…
Μ' αρέσει να επιλύω τις συγκρούσεις.
Μ' αρέσει να το συζητάω ξανά και ξανά.
Και μου αρέσει να το κρατάω.
Να το καταχωνιάζω.
Και να το θυμάμαι αν χρειαστεί.
Φτάναμε επιτέλους στην εκκλησία. Ήταν στα μισά.
Πηγαίναμε τα παιδιά στο κατηχητικό,
και οι δάσκαλοι είχαν ύφος "Μπορείτε και καλύτερα".
Και πιάναμε στασίδι με τον Τσακ Μόργκαν,
και άρχιζε να με χαϊδεύει
και με κοίταζε λες κι ήθελε να φασωθούμε.
Και έλεγε "Τι συμβαίνει;"
Κι εγώ έλεγα "Θα τηλεφωνήσω σε ψυχολόγο αύριο".
Έτσι ξεκινούσε.
Ξυπνούσα κάθε Κυριακή πρωί…
Ήμουν νέα μαμά, οπότε ξυπνούσα πριν από όλους,
στο σκοτάδι, για να αρχίσω να ετοιμάζομαι.
Ήθελα να κάνω μπάνιο, να στεγνώσω μαλλιά,
να βαφτώ, να βάλω καλσόν.
Τότε φορούσα καλσόν και φόρεμα στην εκκλησία.
Μετά ξυπνούσα τα τρία μου παιδιά,
τα έντυνα και τα τάιζα μόνη μου,
γιατί ο άντρας μου ήταν νέος κι ο μετωπιαίος λοβός του υπανάπτυκτος.
Και τελικά, ξυπνούσε ο Τσακ Μόργκαν
έβγαζε το μποξεράκι του και…
κάτι πέταγε.
Ο Τσακ Μόργκαν δεν λέει πολλά. Δεν του αρέσει να μιλάει.
Άρχιζε να με καρφώνει
και να κάνει κάτι τέτοιο.
Και ήξερα τι σήμαινε.
Ήταν που είχα κάνει μπάνιο.
Και έπρεπε να αποφασίσω.
Ήταν στο χέρι μου.
Θα είναι καλή Κυριακή;
Θα πάμε να φάμε κοτόπουλο μετά την εκκλησία;
Ή θα είναι κακή Κυριακή;
Και ο Σατανάς θα βρίζει στον δρόμο για την εκκλησία.
Από εμένα εξαρτάται.
Και στα παιδιά μου αρέσει το κοτόπουλο.
Έτσι, έλεγα στον μπαμπά τους…
Και η εκκλησία είχε ήδη αρχίσει.
Έλεγα στον μπαμπά τους…
"Εντάξει.
Έλα στην ντουλάπα.
Έχεις τρία λεπτά.
Θα βγάλω το καλσόν μόνο απ' το ένα πόδι".
Σας ευχαριστώ πολύ!
Σας ευχαριστώ!
Ευχαριστώ! Θα φέρω την οικογένειά μου!
Υποτιτλισμός: Ευγενία Τζανετοπούλου