Downloaded from YTS.MX
Panie i panowie, przed wami moja mama, Leanne Morgan!
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dziękuję, kochane Wilmington w Karolinie Północnej.
Kochani, dziękuję.
I dziękuję, że oglądaliście pierwszy program Netfliksa.
Dziękuję.
Zmienił moje życie.
Sama widziałam go tylko raz,
bo od patrzenia na siebie zbiera mi się na wymioty.
I wstyd mi, bo powinnam mówić:
„To mogłam zrobić lepiej, powiedzieć czy zrobić tamto”.
Nie.
Potrafiłam myśleć tylko o jednym:
„Moje piersi, kiedy one”…
„Kiedy moje piersi tak nabrzmiały?”
Chłopcy z Karoliny Północnej, nie mam na myśli
tak fajnie nabrzmiałych.
Mówię o starych, wielkich babcinych.
I miałam wrażenie, że rozchodzą się w dwie strony.
A grałam wtedy w filmie z Reese Witherspoon i Willem Ferrellem.
Wiem. Obłęd.
Nie spodziewałam się tego. Ale słuchajcie.
To ta mała Reese Witherspoon. Ta kochana mądrala.
Widziała mnie w roli jej starszej siostry, Gwyneth.
I słuchajcie,
Reese Witherspoon jest wielkości tej szklanki.
Stała obok mnie w tym filmie o ślubie
i tę swoją główkę miała tutaj.
Zobaczyłam ten film i myślę:
„Ma głowę wielkości tej piersi”.
I kręciliśmy go w Atlancie
przez dwa miesiące, było super.
Było jak na letnim obozie. Naprawdę.
Ale byłam przerażona.
Zanim tam poszłam, myślałam, że zemdleję ze strachu.
Byłam śmiertelnie przerażona.
Ale myślę: „Czekaj, może schudnę”.
„Schudnę, bo śmiertelnie się boję
i nieustannie będę miała strzelającą biegunkę”.
I przed oczami stanęli mi ci drobni ludzie z Hollywood.
Wszyscy są tacy mizerni i malutcy.
Mężczyźni: wielkie głowy, krótkie nóżki.
Zauważyliście?
Na przykład Tom Cruise. Duża głowa, małe nóżki.
I myślałam, że to dlatego, że ich nie karmią podczas kręcenia filmów.
„Dobrze mi to zrobi. Wytrzymam bez jedzenia dwa miesiące”.
Ale nie tak to wygląda.
Mają catering.
I ci wspaniali ludzie na planie filmowym gotują cały dzień.
A ponieważ to regulacja związkowa,
to musisz dostać gorący posiłek
co dwie i pół do trzech godzin.
Reese tego nie jadła.
Ale ja tak.
Coś wam powiem o filmach.
Siedzisz tam cały dzień, nie masz nic do roboty,
póki cię nie wywołają, więc się nudzisz.
I jakiś kochaś krzyczy „empanady”,
a ja gnam do niego na złamanie karku.
Nosiłam jedne buty przez cały film,
takie na koturnie z paskiem zapinanym na kostce.
Po tych niecałych dwóch miesiącach
ludzie z garderoby musieli wybijać dodatkową dziurkę w pasku.
Bo moje ciało tak strasznie trzymało płyny.
Są dziś z nami uroczy panowie z Wilmington w Karolinie Północnej.
Wspaniali.
Mogliście siedzieć w domu i oglądać baseball.
A musicie słuchać o mojej nabrzmiałej piersi i retencji płynów.
Jeśli zdążę, to opowiem o moim refluksie.
Ale zobaczymy. Czekajcie. Zobaczymy.
Dobra, na planie wszyscy byli wspaniali.
Zwłaszcza charakteryzatornia, miejscowi z Atlanty.
Za każdym razem w przyczepie mówili mi:
„Leanne, pozwól nam zabrać cię
w to historyczne miejsce w Atlancie”.
„Każdy musi je zobaczyć choć raz w życiu”.
„Prosimy, pozwól nam cię zabrać”.
A ja na to: „Jasne”.
„Kocham historię”.
Chcieli mnie zabrać
do Clermont Lounge.
Brzmi znajomo?
To wyjaśnijmy reszcie trwającej w słodkiej niewinności,
co to jest za Sodoma i Gomora.
Clermont Lounge mieści się w hotelu Clermont.
I to chyba rzeczywiście zabytkowy hotel.
Pomalowany na różowo.
A pobyt tam jest pewnie drogi.
Na dachu jest bar, młodzi robią tam sobie zdjęcia na Insta.
W hotelu jest restauracja, bar i kawiarnia.
A w piwnicy…
w ciemnej, czarnej dziurze
jest Clermont Lounge.
To jest klub ze striptizem.
Jak się dowiedziałam, mówię: „Wybaczcie, jest ze mną Duch Święty”.
Wiem. Mówię: „Nie wejdę do tej nory”.
A oni: „To nie to, co myślisz”.
„Zaufaj nam. To nie to, co myślisz”.
Z klubem striptizu łączyło mnie tyle,
że w Knoxville w Tennessee był jeden przy drodze międzystanowej.
Nazywał się The Catch,
moje dzieci myślały, że to restauracja meksykańska.
I oczywiście widziałam filmy.
Ze striptizerkami, z zawodowymi sportowcami,
oświetleniem, rurami do tańca i tak dalej.
Ale to było coś innego.
To raczej muzeum odmieńców.
Ale nie wiedziałam tego. Nalegali, żebym poszła.
Pytam przerażona moją drugą córkę, Maggie:
„Myślisz, że jeśli tam pójdę,
to poczuję obecność Szatana?”.
A ona na to: „Jeszcze jak”.
Więc pytam moją najmłodszą,
którą fascynuje grzech…
„Myślisz, że poczuję Szatana?”
A ona: „Nie, raczej nie”.
Obie wiedzą, że jestem wrażliwa.
Czułam obecność Szatana
na Bourbon Street w Nowym Orleanie,
chyba mieszka tam na stałe.
I dwa razy w Las Vegas.
Więc błagali mnie, żebym poszła.
I schodzimy po tych ciemnych stopniach
w głąb tej dziury.
A na dole wielkie chłopy z tekstem „Tylko gotówka”.
„Wyciągnij tam telefon, a zatłuczemy cię nim na śmierć”.
Dobra, nie powiedzieli tak, ale tak się czułam.
Charakteryzatornia mówi mi: „Zdobędziesz materiał”.
Kiedy ktoś mi tak mówi, wiem, że będzie jakaś trauma.
Dobra, wchodzimy do piwnicy tego hotelu,
to jest piwnica.
Nie ma świateł, rur, nic z tych rzeczy.
Jest tylko malutka scena
z barem wokół niej.
I sufit jest niski.
Wszystkie tańczące kobiety wzrostu ponad półtora metra w górę
muszą tańczyć w ten sposób.
Wchodzimy tam…
Według charakteryzatorni tak wyglądałam,
cały wieczór ściskałam moją torebkę…
Po jakimś czasie rozpoznawałam
typowych bywalców tego przybytku.
Po pierwsze kochani geje.
Przecudowni, kochani geje.
Nie wiem… Hej.
Nie wiem, czy zachęcasz, motywujesz czy kibicujesz.
Wiesz? Tak mi się wydaje, złotko.
Dobra. A dalej koła kobiet.
Dalej koła kobiet.
Brzmi jak kółko różańcowe. Ale to nie to.
Dziewczyny w kowbojskich kapeluszach z szalikami boa.
Takie z wieczorów panieńskich czy urodzin.
Tego typu dziewczyny.
I następnie seryjni mordercy.
Też lubią tam chadzać.
Spojrzałam w twarz jednego.
Pierwsza kobieta na scenie
miała co najmniej 70 lat.
Ale wyjaśnijmy coś sobie.
„Bo Leanne obgaduje kobiety, które próbują zarobić na życie”.
Nikt tam nie zarabia.
Jasne? Nikt.
Nie chodzi o pieniądze.
I miło, że każdy może wziąć w tym udział.
W każdym razie
ta mała kobieta wychodzi w takich długich czółenkach
na takiej krótkiej stopie,
po prostu w nich pływała.
I po kolejnych występach myślę sobie:
„Wszystkim nie pasują buty”.
Wszyscy mają buty, w których tańczą się ślizgają.
Pomyślałam, że muszą mieć stertę butów za sceną.
Mówią im:
„Włóż jakieś buty, zanim wyjdziesz tańczyć”.
Ta mała kobieta miała na sobie dżinsowe szorty i bezrękawnik.
I w tym tańczyła.
To wyglądało jak
sobotni poranek przed sklepem dyskontowym.
Tak to wyglądało.
Jakby ktoś wyskoczył na zakupy: „Potrzebuję czegoś gazowanego
i sosu chili w puszce”.
Następnie wyszła młoda dziewczyna.
Około 30 lat. Miała kręcone włosy koloru blond
i czarne okulary w rogowej oprawie.
Była bardzo entuzjastyczna. Wyszła w ten sposób.
Myślę: „Kogoś mi przypomina.
Panią Kędziorek z Magicznego autobusu”.
Leciała w PBS,
moje dzieci uwielbiały tę bajkę.
I drobna tańczyła jak na 4 lipca, w patriotycznym stylu,
w czerwono-biało-niebieskim biustonoszu i majtkach,
I powiem wam, że były trochę niedomyte.
A jestem matką,
więc kiedy mała tańczyła, myślałam:
„Wzięłabym ten stanik i majteczki do domu
i niech się moczą noc w szarym mydle”.
Szare mydło dobre na wszystko.
Uwielbiam je, myślałam nawet:
„Ale bym wzięła miskę do prania,
do miski kawałek szarego mydła,
wlewam trochę wody
i niech się to wszystko moczy przez noc”.
Wiem.
Dziękuję.
Dziękuję wszystkim. Tak, lubię prać.
Dobrze.
Po tamtym wieczorze miałam dwa wnioski.
Naprawdę.
Po pierwsze: „Jak bieda zaglądnie w oczy”…
„Jak bieda zaglądnie w oczy,
to chyba zrobię tam furorę”.
Tak.
Dziękuję.
Jestem wysoka. Musiałbym chodzić zgięta.
Drugi wniosek. Szatana tam nie było.
Nie było go. Chyba wolał sobie odpuścić.
Dobra, słuchajcie.
Po pierwszym programie Netfliksa
moja ekipa pyta, gdzie przygotuję nowy materiał.
„Wyślemy cię do Kalifornii”.
„Słoneczna Południowa Kalifornia”.
„Z dala od zimy w Tennessee”.
Zgodziłam się, „dobra”.
Był styczeń 2023 roku,
wtedy cała Kalifornia walczyła z pogodą i pewnie tego nie kojarzycie,
ale strasznie wtedy lało.
Nie padało tam tak od dziesiątek lat.
Nazwali to biblijnym deszczem.
W dzień wylotu dzwoni do mnie moja agentka i mówi:
„Tam szaleje biblijna burza”.
„Nie wylecisz tam”.
I wysyła mi artykuł, w którym pada słowo „arka”.
Ja od razu…
Ale polecieliśmy tam z moją najmłodszą.
Lądujemy na miejscu i wszystko gra.
Wcale tak nie padało.
Po prostu do tego nie przywykli.
Może nie mają rynien albo coś,
ale wszyscy biegali po ulicach
w stanikach na wierzchu ubrań.
Ale udało się nam i było ze mną dziecko.
Jest za kulisami. Jest moją wizażystką na pełen etat.
Dziękuję.
I dzięki Bogu, że była ze mną,
bo nie dałabym rady prowadzić auta w Południowej Kalifornii.
Nie przez wiek, 59 lat. Po prostu mam skołatane nerwy.
Wypożyczyłyśmy samochód
i w cztery tygodnie odwiedziłyśmy osiem hoteli.
Pod koniec tego miesiąca mówiła,
że chciała mi przyłożyć.
Chyba ma mnie dość i nie słucha.
Ale boję się jej.
W każdym razie mówiła, że siedziałam na miejscu pasażera,
trzymając się kurczowo uchwytu,
i wciskałam hamulec po stronie pasażera.
Może i tak,
ale przecież ktoś musiał.
No i lubię nosić zegarek Apple’a,
bo lubię monitorować swoje serce.
I wciskam ten przycisk, który znajduje mój telefon.
Co za dobrodziejstwo.
Wiem.
I pod koniec tego miesiąca krzyczała na mnie:
„Przestań walić w ten zegarek”.
„Masz iPhone’a na kolanach”.
Najpierw odwiedziłyśmy Oxnard w Kalifornii.
Nie wiem, czy ktoś z was tam był, ale jest tam pięknie.
Nie słyszałam o nim. Jest na wybrzeżu.
Miałam wynajęty domek dwie przecznice od plaży.
Przyszedł człowieczek, dał mi klucze i mówi:
„Zabierze was sztorm, jak woda przeleje”.
W Wilmington w Karolinie Północnej może jest podobnie, ale słuchajcie.
Wielkie, piękne domy, jeden za drugim
i łodzie w wodzie zaparkowane jak samochody na podjeździe.
Pierwszy raz coś takiego widziałam.
I myślę: „Co za jedni?”.
Więc ich pytam: „Co wy za jedni?”.
„Czym się zajmujecie?”
Odpowiadają: „Jesteśmy farmerami, przeważnie”.
„Co?”, mówię, „sama wychowałam się na roli”.
„Co tu uprawiacie?”
I mówią:
„Truskawki i zioło”.
Uprawiają dużo zioła
w Kalifornii.
Nie przywykłam do tego.
W Tennessee nie ma nic z tych rekreacyjnych czy medycznych rzeczy.
Ale CBD, sklepy konopne, pootwierały się w Knoxville.
I krąży plota,
że będzie zioło.
I podobno tam będzie towar,
w tych sklepach CBD.
Kiedyś mój fizjoterapeuta, Justin, od mojej rwy kulszowej,
stanu zapalnego w biodrze,
a czasem i zapalenia powięzi podeszwowej,
jeśli zjem za dużo chleba…
Mówi: „Słyszałem dużo dobrego o CBD”.
„Działa przeciwzapalnie. Może spróbuj”.
„Ta kobieta w centrum handlowym prowadzi sklep CBD”.
„Może zajrzyj do niej, jak skończymy”.
Więc tam poszłam.
I przeszłam obok Subway’a.
Kanapki.
Ledwo się powstrzymałam przed wejściem,
bo lubię te buły.
Ale zapalenie powięzi podeszwowej.
W każdym razie weszłam do tego sklepu CBD,
pachniał paczulą i Subway’em.
Była tam nieduża kobieta,
taka trochę hipiska.
Nie wiem, czemu to robię.
Okej.
Przypominała te małe kobietki z Karoliny Północnej,
które lubią dmuchać szkło.
Macie je w Asheville… w Karolinie Północnej.
Taka filigranowa w typie artystki w chodakach.
Może w weekendy chadza na festiwal gawędy.
Tak.
Miała włosy pod pachami.
I pomyślałam: „Rozumiem cię. Też jestem zmęczona”.
W każdym razie mówi: „Mam coś na to”.
I przynosi woreczek z żelkami,
na którym napisano „Delta-8”.
Nie.
Właśnie. Co to jest „Delta-8”? Wciąż nie wiem.
Ale wydaje mi się, że jeśli zioło jest tutaj,
to Delta-8 jest zaraz pod ziołem.
Może trochę posypane LSD.
Mówi: „Proszę zrobić tak”.
„Jeden na noc. Systematycznie”.
Mówię: „Dobrze”.
Wystraszyłam się na śmierć.
Aż wsiadłam do samochodu
i wolałam jechać powoli.
Wróciłam do domu.
Był w nim Chuck Morgan.
Nie powiedziałam mu, co zrobiłam.
Weszłam tylko z „hej”.
Zaniosłam je do szafy
i czekałam do zmroku.
Byłam śmiertelnie przerażona.
Jednego tylko skubnęłam.
Tylko skubnęłam.
Nawet nie wzięłam całego. Skubnęłam.
I nie wiem, może sobie wyobraziłam,
ale 20 minut później serce biło mi jak szalone.
Pomyślałam: „O Boże,
mam migotanie przedsionków”.
„Muszę iść na oddział ratunkowy”.
„Przecież nic nie powiedziałam Chuckowi Morganowi.
Co ma powiedzieć lekarzowi?”
Kotłowanina myśli.
A potem myślę: „Policja tu jedzie”.
Siedziałam do drugiej w nocy
i monitorowałam swoje tętno.
W końcu zasnęłam, ale nie spałam dobrze.
Miotałam się w łóżku.
I wiecie, o co mi chodzi z miotaniem.
Miotałam się w łóżku.
Po prostu.
Miotałam.
Całą noc się miotałam i śniły mi się straszne rzeczy.
Śniło mi się, że ja i John Wayne
walczyliśmy z Ricardem Montalbánem…
konno
całą noc.
Nigdy więcej nie wzięłam takiego żelka.
Ale ich nie wyrzuciłam.
Są w mojej szafie.
Omijam je wzrokiem.
Przechodzę obok nich.
Drugi weekend w Kalifornii spędziłyśmy w Brea,
które też jest piękne.
Mieszkają tam cudowni, wspaniali ludzie.
I tamtego weekendu moja najmłodsza skończyła 25 lat.
I jej tatuś mówi: „Dołączę”.
„Kupię bilet na samolot i przyjadę”.
Więc dzwonię do mojej agentki i mówię: „Załatw mi drugi pokój”.
„Bo ich tatuś stęsknił się za mną”.
Jest coś w Chucku Morganie i pokoju hotelowym.
Pojawia się w pokoju hotelowym z tym nijakim spojrzeniem,
a ja czuję, że już to robię.
A musiałam wynająć drugi pokój hotelowy,
bo z moją najmłodszą podróżowałyśmy razem.
Cały czas jest ze mną. Zaliczyłam z nią 150 występów.
Ich tatuś nie chce, żebym wydawała pieniądze,
więc musiałyśmy dzielić pokój.
Więc za każdym razem lądowałyśmy w łożu małżeńskim tyłek w tyłek.
Przez całe małżeństwo
Chuck Morgan kazał mi zaciskać pasa,
bo wszystko przeputamy. Próbował mnie nastraszyć.
Widzę, jak szepcze mi do ucha:
„Dokończ to darmowe śniadanie kontynentalne”.
„Nie waż się jechać do restauracji Panera”.
Więc Chuck Morgan kupuje naprawdę tani bilet lotniczy.
Musiał wstać w środku nocy
i lecieć z przesiadkami w całych Stanach.
W końcu przyleciał. Potwornie wymęczony.
Zwykle nie drzemie, ale tamtego dnia drzemał
w pokoju hotelowym do meczu Tennessee w koszykówkę.
Ja zeszłam do klubu i dałam dwa występy.
Powinnam była obmyślać nowy materiał,
ale będąc tam, myślałam tylko o jednym:
„Wyśpi się za wszystkie czasy”.
A ja będę musiała robić
nieprzyzwoite rzeczy…
przez całą noc,
żeby moje dziecko miało udane urodziny.
Przykro mi to mówić.
Jeśli są tu młode dziewczyny, 20-30 lat,
przykro mi to mówić,
ale chcę być szczera.
Nie będę wam mydliła oczu.
I nie mówię, że z wami tak będzie, ale…
prostytuuje się z Chuckiem Morganem…
od ponad 34 lat,
żeby moje dzieci nosiły porządne buty.
Chuck jest dziś za kulisami.
Chętnie by tu wyszedł i coś powiedział…
O nie. Ale się dziś Chuck Morgan napuszy.
Chciałby tu wyjść, powiedziałby.
„Bez obaw, nie była dobrą prostytutką”.
Tak by powiedział.
W każdym razie myślałam o tym, że przydałby mi się notatnik.
Jestem po pięćdziesiątce. Zapominam imienia.
I wciąż mieszkam w domu, w którym wychowałam swoje dzieci.
Może nie wszystkie dziewczynki to robiły,
ale moje, gdzie byśmy nie poszły,
Walgreens, Target, Walmart, wszędzie mówiły to samo:
„Potrzebuję notatnika”.
„Musi być fioletowy lub różowy. I musi być na nim serce”.
Zabierały go do domu i pisały w nim jedno dramatyczne zdanie,
a potem wyrzucały.
Zachowałam te notatniki i znalazłam ten fioletowy z sercem,
w którym moja Maggie, ta środkowa, najbardziej wrażliwa,
pisała do nauczycielki z czwartej klasy, że ją uwielbia, co jej kupi na Gwiazdkę.
To mi dało do myślenia.
Gdy ja byłam młodą mamą, miałam minivana.
Chuck Morgan na nas pracował,
podróżował po całych Stanach.
A ja miałam te dzieci w podobnym wieku,
które stale płakały i biły się ze sobą.
Starałam się jakoś to znieść.
Odwoziłam na trening piłki nożnej,
na którą nie chciały chodzić.
I w tym płaczu, krzyku, to wrażliwe środkowe dziecko
nieustannie zadawało mi głębokie pytania.
Na przykład o Układ Słoneczny.
W końcu powiedziałam: „Kochanie, ja nie uważałam w szkole”.
Ale może masz pytania o Żar Młodości?
I przechodziła taki etap,
że martwiła się, kto pójdzie do nieba.
Chciała, żeby wszyscy poszli.
I pytała mnie kiedyś o to,
z tyłu wszyscy głodni i krzyczą.
I pyta swoim głosikiem:
„Mamo, czy Johnny Cash pójdzie do nieba?”.
I pamiętam, co powiedziałam.
Potwierdziłam: „Tak.
Johnny Cash pójdzie do nieba.
On i June głosili ewangelię z Billym Grahamem w całych Stanach”.
Tak, będzie w niebie.
Okej. I zawsze o tym myślę, kiedy…
Mam synową, która…
Uwielbiamy ją, jest mądra i jest świetną mamą.
Widzę, jak rozmawia z moimi wnuczkami
i robi to z głową.
Więc zaczynam wspominać.
Bo chyba powiedziałam coś chorego.
Ale byłam wykończona.
Martwiła się o to, kto pójdzie do nieba, i pyta mnie
o J-Lo.
To było lata temu. Uwielbiam J-Lo.
Pyta: „Mamo, czy J-Lo idzie do nieba?”.
Ale posłuchajcie, miałam kryzys.
Miałam kryzys i chyba na dodatek przytyłam.
Zapytała mnie, czy J-Lo pójdzie do nieba.
Powiedziałam: „Nie wiem”.
No nie wiem. Chyba musi dojrzeć duchowo.
Oraz…
Zmienia facetów jak rękawiczki.
Tak powiedziałam, pamiętam. To było złe.
Przepraszam. Nie powinnam była.
Między innymi dlatego,
że przez J-Lo nie przeszło tylu, co przeze mnie, kochani.
To było straszne. Okropne.
Różniło nas tylko to, że moi nie odnieśli sukcesu.
Tak szybciutko wymieńmy facetów J-Lo.
Na wszystkich nie mamy czasu, ale…
Kojarzycie pierwszego? Tancerz rezerwowy?
Cris? Chyba tak się nazywał.
Co się z nim stało? Ktoś się zainteresował?
Potem była z Benem Affleckiem,
jedli sobie z dzióbków.
Ale coś się stało. Może brakowało stabilności.
A potem on ożenił się z kochaną Jennifer Garner.
Wiem! Nigdy jej nie spotkałam, ale wygląda na kochaną.
Jakby chodziła na zakupy do Lofta.
Jak wszyscy.
Potem wyszła za małego Marca Anthony’ego o wyłupiastych oczach.
Duża głowa, małe nóżki.
Tak.
Jest wielkości moich kropli na kaszel.
Tylko spójrzcie. Wielki talent, wielki.
A potem była z dużym A-Rodem. Zapomniałam o A-Rodzie.
Potem wróciła do Bena Afflecka, pobrali się i pomyślałam:
„To nie wygląda za dobrze”.
Bo na każdym zdjęciu i nagraniu,
jak skądś razem wychodzą, on wygląda tak…
I wiadomo, on ją ubóstwiał, bo ona aż promienieje.
Zauważyliście? Promienieje. Jest taka piękna.
Czytałam w magazynie People, że je dużo łososia.
Dobrze.
To prawda.
Wszyscy musimy jeść dużo łososia.
Kolejna historia o wrażliwości mojego środkowego dziecka.
Moje dzieci chodziły do małej chrześcijańskiej szkoły w Knoxville,
która była dla nas jak rodzina, malutka szkoła podstawowa.
W recepcji pracowała Jeannie, moja dobra przyjaciółka.
Tego ranka podrzuciłam dziecko do szkoły
i wróciłam po południu.
Na mój widok Jeannie łapie się za serce i mówi:
„O rany, Leanne, Ty chodzisz?”.
„Dzwonić po kogoś? Musisz jechać do szpitala?”
Mówię, że nie rozumiem. A ona: „Maggie mówiła, że miałaś operację”.
„Prosiła o modlitwę”.
„Cały dzień modlimy się za ciebie przez radiowęzeł”.
Mówię: „Jeannie, miałam wymienianą wkładkę domaciczną”.
Kochani chłopcy z Karoliny Północnej,
musicie wiedzieć, że byłam bardzo płodna.
Byłam bardzo płodna, chwała Bogu.
Byłam płodna jak Dolina Napa.
To chyba przez moje wiejskie korzenie.
Sami zabijaliśmy wołowinę.
I mam grube kostki, mogę robić w polu.
Ale wkładkę musiałam zakładać co pięć lat,
bo Chuck Morgan nie zrobił wazektomii…
Nieważne. W porządku.
Ta wspaniała szkoła chrześcijańska wpisała mnie na pomoc żywieniową.
Wpisali mnie na pomoc żywieniową.
I ktoś przyniósł mi klopsy
tamtego popołudnia.
I były dobre.
I modlę się o to, żebyście wszyscy
mieli kogoś, kto zrobi wam klopsy,
kiedy wymienią wam wkładkę.
Wiem.
Ludzie ciągle pytają mnie:
„Chucka Morgana nie złości, że o nim gadam?”.
Odpowiadam: „Nie”.
„Chce, żebym o nim mówiła”.
Mówi: „Powiedz im to”.
„Może opowiesz im, jak mnie kiedyś aresztowali?”
Dobrze.
To było ponad 25 lat temu.
Troje naszych dzieci nie miało pięciu lat.
Pierwsza podróż z jego firmy.
Wysłali nas do Puerto Vallarta w Meksyku.
Bardzo się cieszyłam na ten wyjazd.
To było dla mnie coś nowego.
Moi rodzice opiekowali się moimi dziećmi przez tydzień,
więc byłam spokojna.
Bardzo się cieszyłam.
Wylecieliśmy z naszego lotniska w Knoxville w stanie Tennessee.
12 godzin mułów, pociągów, samolotów, łodzi i co tam jeszcze,
byle znaleźć się po drugiej stronie Pacyfiku.
I jesteśmy w pokoju hotelowym.
Musiałam robić nieprzyzwoite rzeczy.
Przez siedem dni.
I nawet nie zobaczyłam Puerto Vallarta w Meksyku.
Pod koniec tego tygodnia byłam wyczerpana.
A potem był powrót i kolejne 12 godzin podróży.
I lądujemy o północy we Wschodnim Tennessee,
tylko dojechać do domu, gdzie mieszkamy.
„Byle tylko zobaczyć dzieci, iść spać,
a wszystko będzie dobrze”.
Ale cholernego Chucka Morgana zatrzymuje policja.
Chyba jechał za szybko.
W każdym razie nic wielkiego, ale tego nie wiedzieliśmy.
Za kolejny niezapłacony mandat.
Jesteśmy na poboczu. Radiowóz jest przed nami.
Patrzę przez światła na policję
i myślę: „To nie potrwa długo. Zaraz pojedziemy”.
„Będę w domu”.
Przychodzą, biorą jego prawo jazdy.
Każą mu wysiąść i prowadzą przed samochód.
Obserwuję to w świetle reflektorów.
Skuwają go.
Obraca się w moją stronę, a ja…
Mówi do mnie coś bezgłośnie: „O mój Boże, Leanne”.
I przed oczami przeleciało mi całe życie.
„Jest w kartelu narkotykowym”.
„Ma drugą rodzinę w Idaho”.
Zawsze myślałam, że ma drugą rodzinę w Idaho,
bo całe małżeństwo słyszałam od niego „mówiłem ci”,
a nie mówił mi.
Uważa, że coś mi powiedział, a nie powiedział.
Mówię: „Pierwsze słyszę”.
Kiedyś wypaliłam: „Może mówisz to tej w Idaho”.
„Jej pozwalasz chodzić do Panery?”
Dobra, słuchajcie. Poznaliśmy się z Chuckiem Morganem
na Uniwersytecie Tennessee.
Volsi rządzą.
Robił magisterkę z zarządzania, miał same piątki,
pracował w trzech miejscach i zabiegał o mnie.
A ja byłam…
wrakiem, kochani.
Ledwo skończyłam Uniwersytet Tennessee.
Z trudem ukończyłam go po latach.
Rzucałam, wracałam…
Dobra.
Ale świadoma, że poślubię Chucka Morgana, myślałam:
„O jejciu”.
„Jest taki mądry”.
„Wszystko potrafi. Wszystkim się zajmie”.
„Będzie harował jak wół”.
„A ja będę się bawić”.
Pobraliśmy się, urodziłam mu pierwsze dziecko
i nagle to do mnie dotarło.
Myślałam: „Ma głowę, ale do pracy”.
„W domu nie”.
I myślę „O nie”.
„To chyba nie moje zadanie?”
„Przecież nie ja będę musiała się tym zajmować”.
Jeszcze trzy lata wcześniej tańczyłam do „When Doves Cry” Prince’a.
Wiecie, tak…
Kiedy naprawdę mnie to przeraziło?
Urodziłam drugie dziecko.
Urodziła się trzeciego kwietnia. Ostatni tydzień marca.
Wschodnie Tennessee zasypał śnieg, a ja miałam rodzić.
Wszędzie był śnieg.
Moje najstarsze dziecko, Charlie, miało dwa latka.
Już nie drzemał, wciąż nosił pieluchy.
Cudowne dziecko, ale bardzo żywe.
Pukał w drzwi wejściowe, próbował wychodzić
i uciekać środkiem autostrady.
A ja byłam kompletnie wycieńczona.
Zaraz miałam rodzić, a nabawiłam się anginy.
Miałam ginekologa z naszej szkółki niedzielnej, Pete.
Był taki przystojny.
Szkoda, że poznał mnie od tej strony.
Ale Pete powiedział: „Masz straszną anginę”.
„Położę cię na noc do szpitala,
musisz dostać elektrolity i odpocząć”.
Powiedziałam:
„Naprawdę?”.
„Naprawdę?”
„Pójdę do szpitala?”
„Na całą noc”?
Jakby ktoś mi wykupił wakacje w Turks i Caicos.
Zabrali mnie do szpitala.
Chuck z naszym dwulatkiem, Charliem.
Odstawili mnie rano do szpitala i zniknęli.
I wrócili dopiero późno w nocy.
Pytam: „Gdzie byłeś”.
A on: „Nigdzie”.
„A czemu masz na sobie dres. Pocisz się”.
Mówi: „Dobra, Leanne, byłem na hali i grałem w kosza”.
Pytam: „Na całym boisku?”.
On: „Tak, a co?”.
„A kto opiekował się dzieckiem, kiedy ty sobie grałeś?”
I patrzę na małego z pieluchą pełną aż do kolan.
Pytam: „A co jadł?”.
Odpowiada: „Jadł?”.
Mówię „Chuck, posłuchaj”.
„Wypiszą mnie w południe,
musisz mi przynieść coś do ubrania”.
Posłuchajcie,
co mi przyniósł do szpitala.
Przyniósł mi majtki figi,
takie trójkątne
na paseczkach.
Pępek miałam taki wielki.
Brzuch wystawał mi dotąd.
I jakoś musiałam założyć te figi.
Miałam pełne rozwarcie.
Już prawie było widać główkę.
Te figi były wielkości Marca Anthony’ego.
Przyniósł mi czółenka na wysokim obcasie.
Czarne czółenka.
Dziewczyny, pamiętacie jak Kathie Lee Gifford
miała linię odzieży ciążowej w Walmarcie?
Pamiętacie?
Towar wysoce pożądany.
Niedroga. Podstawowa. Mieszało się i łączyło dowolnie.
Wspaniałe.
Ale nagle skandal, bo szyta w obozach pracy za granicą.
I wycofali całą linię, byłam zdruzgotana.
W każdym razie przyniósł mi spodnie capri z linii Kathie Lee Gifford.
Letnie. We Wschodnim Tennessee był śnieg.
Letnie capri.
Przyniósł mi letnią bluzkę
nie dla kobiet w ciąży.
Miałam ją dotąd.
Plus stare, wielkie, czarne sztuczne futro,
w nim tańczyłam do Prince’a w klubie.
I pamiętam urocze pielęgniarki odprowadzające mnie na wózku.
Jestem pewna, że wróciły do szpitala i mówią:
„To prostytutka”.
Teraz opowiem wam o moich ukochanych wnukach.
Dziękuję.
Pychota, kocham je i chcę jeszcze dziesięć takich.
Mam dwóch chłopców, dwa i cztery latka.
A najstarszy nazywa mnie babcią.
Kiedy u mnie nocuje, trzyma się poręczy i mnie za rękę.
I mówi: „Trzymaj się, babciu, trzymaj”.
Myśli, że jestem słaba.
Bycie babcią i bycie mamą to dwie różne rzeczy.
Obie wspaniałe, ale bardzo się różnią.
Różnica jest taka.
Gdy moje dzieci czegoś chcą,
daję im to.
Mój synek i jego żona to wspaniali rodzice,
ale strasznie mendzą.
„Dość tych resoraków”.
Na co ja: „Ale nie zabiorę tego Chevroleta z przyczepą”.
Kiedyś powiedzieli:
„Powoli odzwyczajamy się od smoczka”.
Uznałam, że to dobry pomysł.
Wróciłam do domu i zamówiłam do oporu smoczków.
Teraz rozumiem zachowanie moich kochanych rodziców.
Bardzo mi pomagali. Moje dzieci nocowały u nich.
Kiedyś odbieram je od nich i pytam mojego tatusia:
„Tatusiu, mają żółty osad na zębach”.
„Czy myły zęby, odkąd je u was zostawiliśmy?”
Tata cały się trząsł, wściekł się na mnie i mówi:
„Nie chciały!”.
Jak były małe i odwiedzały moich rodziców, moja mama, Lucille,
otwierała już drzwi ze słowami:
„Witajcie.
Oto magiczne pisaki do pisania na ścianie”.
„Zapraszam do babci
i do babcinego łóżka z tym kubełkiem kurczaka”.
„Bierzcie ten kubełek kurczaka i macie tę torebkę z piankami”.
„I miotajcie się w łóżku babci”.
„I oglądajcie bajki Disneya do trzeciej nad ranem”.
Też tak robię. Ja robię to samo.
Wiem.
Kto nie lubi zajadać kurczaka w łóżku?
I ciągle ich błagamy o wspólny wakacyjny wyjazd.
Łakniemy tych dzieci,
moich dzieci i wnuków.
I coś wam powiem. Lubię plażing.
Jestem plażowiczką.
Macie szczęście. Mam nadzieję, że macie tego świadomość.
Jeśli kiedyś mi się uda, chciałabym poplażować.
Ale Chuck Morgan nie wierzy we frajdę.
Jego wymarzone wakacje to jazda na nartach.
Jeszcze na studiach mówił mi: „Nauczę moje dzieci jeździć na nartach”.
Ja zastanawiałam się: „A co to takiego?”.
Bo niewiele o tym wiedziałam.
Jestem z liczącego 500 osób miasta
między Kentucky i Tennessee,
gdzie o nartach nikt nie słyszał.
Czasem widziałam to w telewizji, myślałam:
„To pewnie królowa i jej ludzie”.
Chuck Morgan, gdy się pobraliśmy,
chciał, żebym się tego nauczyła, więc kupił mi ładny kombinezon.
Taki narciarski, może ktoś tu jeździ.
To wszystko jest drogie, więc musiałam go nosić przez 15 lat.
A nie trzymałam wagi.
Na pierwszy raz wysłał mnie do pięknego Beaver Creek w Kolorado.
Jest piękne, wiem.
Zapisał mnie do grupy w szkole narciarskiej,
a nasz instruktor wyglądał jak Mitt Romney.
Byłam na czubku góry
i chciałam w tym kombinezonie
być jak te szczupłe, młode, urocze i zabawne dziewczyny na nartach.
Okej.
Pojawił się zimny front.
Przyszedł wielki front i śnieg sypał na boki.
Ręki przed sobą nie było widać.
A Mitt spojrzał na nas i mówi:
„Jeśli zdołamy zjechać…”.
„Jeśli zdołamy zjechać z tej góry,
będę musiał sprawdzić, czy nie macie odmrożonych nosów”.
„Jest 28 stopni poniżej zera”.
Myślałam wtedy: „Fajnie?”.
„Co my tu w ogóle robimy?”
Z następnym wyjazdem
czekaliśmy, aż dzieci skończą trzy, pięć i siedem lat.
Przyszedł Chuck Morgan i mówi:
„Zabiorę was z Tennessee do Kolorado na tydzień na narty”.
I jeśli miałabym to z czymś porównać,
to może tylko z pracą w kopalni węgla.
Nie pracowałam tam, ale miło to nie wygląda.
Taki mam stosunek do nart.
Tam na szycie góry są ci ludzie od tej wielkiej hecy.
Tam wynajmują, tam mają kwatery
i wszyscy wyglądają jak Bo Derek.
A Chuck Morgan lubi ciąć wydatki.
Wynajmuje kwaterę w trzecim mieście za górami.
I wszyscy musimy dyrdać.
Codziennie rano wstaje i powtarza: „Musimy zdążyć na wyciąg”.
„Tyle wydałem. Musimy iść. Musimy tam wejść”.
A te małe dzieci
oszołomione.
Budzą się.
I ubierasz je w te wszystkie warstwy ubrań, długą bieliznę.
Po kolei próbujesz wszystkie ubrać,
a one wpół śpiące lecą w rękach.
Kiedy je ubrałam, czułam się, jakbym skopała akr tytoniu.
I trzeba wszystkim zrobić śniadanie,
bo na tej górze za trzy polędwiczki wołają 45 dolarów.
A potem trzeba tym wahadłowcem wjechać na górę.
I musimy wszystko nieść, bo to były małe dzieci.
Mówiły: „Nie utrzymam kasku. Nic nie uniosę”.
„Zgubiłam rękawiczki. Nie wiem, gdzie co mam”.
Więc objuczeni jak muły niesiemy wszystko na ten wyciąg.
I wkładam dzieciom buty narciarskie.
„Nie, mamusiu. Nie zakładaj mi tych butów”.
Nie winię ich. Mieliście kiedyś buty narciarskie?
Za każdym razem po założeniu czułam, że golenie mi krwawią.
„Moje buty wypełniają się krwią. Czuję to”.
Jedno z moich wspomnień.
To dziecko, podróżująca ze mną wizażystka,
mówi teraz, że jest moją opiekunką.
Trochę tak.
Była rozkoszna. To moje trzecie dziecko.
Była rozkoszna i śmieszna, ale wpieniająca.
O tak, wnerwiała. Robiła, co chce.
Odkąd skończyła 18 miesięcy. Nie szło jej utemperować.
Byliśmy na nartach. Miała wtedy cztery czy pięć lat.
Kupiłam jej różowy kombinezon z Lands’ End i tak się cieszyłam.
Poza nami wszyscy już jeździli.
Jechałyśmy w gondolce na oślą łączkę,
a na oślą łączkę wjeżdża się króciutko.
W gondolce byłyśmy same i ona zaczyna się rozbierać.
Zdejmuje wszystko, dosłownie wszystko.
Po dwóch sekundach jest nagutka.
Pytam jej: „Ale co ty robisz?”.
A ona: „Tyłek mnie swędzi”.
Pamiętam…
Pamiętam, że się modliłam.
Modliłam się do Pana Boga,
mówiłam: „Panie Boże,
co ja takiego zrobiłam,
że tak wygląda mój urlop?”.
Spojrzałam na nią i powiedziałam:
„Podrap się”.
Staramy się jeździć co rok,
Chuck Morgan i moje dzieci to uwielbiają.
Ale ostatni raz byłam na nartach, mając 47 lat.
Teraz mam 59 lat.
Jeździmy do Alty w Utah, przepiękna miejscowość.
Ja w moim obcisłym wdzianku.
I wjeżdżałam wyciągiem.
Miałam właśnie z niego zsiadać,
naprawdę chciałam jeździć tego roku.
Byłam w pełni zdeterminowana.
Umiem zsiąść z wyciągu. I umiem jeździć na nartach.
Ale coś wtedy poszło nie tak
i z wyciągu spadłam w śnieg.
A wyciąg wciąż się kręcił, więc ja…
Długowłosy chłopak, który tam pracował,
miał całe wykolczykowane brwi,
podszedł do mnie i powiedział:
„Wstawaj”.
Chłopcy z Wilmington, zrozumcie,
dawno nie robiłam brzuszków.
Bardzo dawno.
Zaniedbałam mięśnie posturalne.
I wciąż miałam wpięte narty. Pomagałam sobie kijkami.
Nie pamiętam, jak wstałam.
Jakbym wtedy zemdlała, bo nie pamiętam.
Ale niedaleko był mój synek, który wszystko widział.
Mój kochany.
Dotarłam wreszcie jakoś na szczyt,
a on na mój widok:
„Jesteś cała”.
„W porządku? Okej, mamo?”.
„Jesteś cała”.
„No to zjeżdżamy”.
A ja: „Nie”.
Mówi: „Wszystko w porządku”.
A ja: „Nie. Bóg do mnie przemówił”.
On: „Nieprawda”.
Ja: „Prawda”.
„To nie był słyszalny głos”.
„Poczułam go w sercu”.
Bóg do mnie przemówił. Pamiętam, co powiedział.
„Złaź z tego, Leanne”, tak powiedział.
A potem chyba powiedział:
„I do końca tygodnia siedź w tej budce z pizzą”.
„Dobra”.
Okej. Byliście kochani.
Słuchajcie, bo jest 20.30.
Kończę, żebyście mogli iść lulać o 21.15.
Jasne?
Położę was spać.
Nie wyjmujcie jeszcze z torebek melatoniny czy magnezu,
dajcie mi jeszcze chwilę, potem możecie brać.
Powiem jeszcze tylko jedno i możecie iść do domów.
Byliście wspaniali. Dziękuję, że przyszliście.
Dziękuję.
Okej.
Jesteśmy z Chuckiem Morganem religijni.
I chciałam, żeby moje dzieci też były.
I nie puszę się: „Wychowywałam dzieci w wierze”.
Mówię,
że jesteśmy dysfunkcjonalną rodziną.
Jesteśmy tak popaprani i z takimi problemami,
że nie wiem, co by było, gdyby nie Pan Bóg.
Naprawdę.
Wiem.
Wiem. Alleluja. Mamy Pana.
Ale powiem wam, że Szatan
chyba nie życzył sobie mojej rodziny w kościele.
Więc przychodził do nas do domu
w każdą niedzielę rano,
żeby jątrzyć.
Żarliśmy się z Chuckiem Morganem w każdą niedzielę rano
jak dwa wściekłe psy na podwórzu.
Wstyd przyznać, o co się kłóciliśmy.
O to, by być w kościele na czas.
Lubię być w kościele, zanim się zacznie.
Chuck Morgan to człowiek sukcesu.
Bardzo pedantyczny i ambitny. Wszystko ma poukładane w życiu.
Tylko nie czas.
Nie ogarnia czegoś takiego jak czas.
Od 34 lat zawsze wszędzie się spóźniamy.
A ja jestem punktualna, więc było ciężko.
Dobra.
Siedzę w minivanie na podjeździe
z włączonym silnikiem i trójką małych dzieci.
A Chuck Morgan w bieliźnie stoi przy zlewie i obiera jabłko.
Więc byłam zła jak osa.
W końcu wychodzi, ja jestem wściekła.
Cała spocona mówię: „Już się zaczęło”.
„Równie dobrze możemy nie iść wcale i wracać do domu”.
A on do mnie z umizgami.
Kolejny fakt o Chucku Morganie.
Nic sobie nie robi z kłótni.
Ani słowa, zero, nawet nie wspomni.
Bach! Nie ma.
A ja…
lubię rozwiązywać konflikty.
Lubię w kółko drążyć.
Trzymać się tematu,
odpuścić,
a w razie potrzeby do niego wrócić.
Wreszcie w połowie mszy wchodzimy do kościoła.
Prowadzimy dzieci do szkółki niedzielnej,
a wzrok ich nauczycieli mówi: „Postarajcie się”.
Chuck Morgan i ja wreszcie siadamy,
a on zaczyna mnie głaskać,
patrzy na mnie, jakby chciał się pieścić.
I pyta: „Co się stało?”.
Mówię: „Jutro dzwonię do terapeutki”.
Tak się zaczynało.
Jako młoda matka w każdą niedzielę rano
wstawałam przed wszystkimi, po ciemku,
żeby się przyszykować.
Chciałam się wykąpać i wysuszyć włosy,
nałożyć makijaż i rajstopy.
Wtedy nosiłam rajstopy i suknię do kościoła.
Potem budziłam trójkę moich dzieci,
ubierałam je i sama karmiłam,
bo mój mąż był jeszcze młody i nie wykształcił płatów czołowych.
Wreszcie Chuck Morgan wstawał,
zakładał bokserki…
coś z siebie wykrztuszał.
Chuck Morgan nie używa zbyt wielu słów. Nie lubi gadać.
Zaczyna się na mnie gapić
i robi coś takiego.
Wiedziałam, co to znaczy.
Chyba dlatego, że się wykąpałam.
I musiałam zdecydować.
To zależało ode mnie.
Czy to będzie dobra niedziela?
Czy po kościele pójdziemy na kurczaka?
A może to będzie zła niedziela?
I całą drogę do kościoła Szatan w minivanie będzie kląć.
To zależało ode mnie.
A moje dzieci lubią kurczaka.
Więc mówiłam ich tacie…
A już dzwonią na mszę w kościele.
Mówiłam ich tacie…
„Okej”.
„Spotkamy się w szafie”.
„Masz trzy minuty”.
„I wyjmuję tylko jedną nogę z rajstop”.
Dziękuję!
Dziękuję wam!
Dziękuję!
Dzięki! Przyprowadzę moją rodzinę!
Napisy: Paweł Zatryb