Downloaded from YTS.MX
ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ แม่ฉันค่ะ ลีแอนน์ มอร์แกน
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ลีแอนน์ มอร์แกน)
(สารพัดเรื่องห้ามพูด)
ขอบคุณทุกคนค่ะ วิลมิงตัน นอร์ทแคโรไลนาที่รัก
ที่รัก ขอบคุณทุกคนนะคะ
และขอบคุณทุกคนที่รับชม ตอนพิเศษตอนแรกของ Netflix
ขอบคุณทุกคนค่ะ
นั่นเปลี่ยนชีวิตฉันเลย
และฉันก็ดูมันแค่ครั้งเดียว
เพราะถ้าฉันดูตัวเอง ฉันรู้สึกเหมือนจะอ้วกค่ะ
และก็…
ฉันอายที่จะบอกทุกคนว่าตอนที่ฉันดูมัน
ฉันน่าจะคิดว่า "ฉันน่าจะทำให้ดีกว่านั้น"
หรือ "ฉันน่าจะพูดแบบนั้น" หรือ "ฉันน่าจะทำแบบนั้น"
ไม่เลย
ตลอดเวลาที่ฉันดูมัน ฉันคิดแต่ว่า
"เมื่อไหร่กันที่นมฉัน…"
"นมฉันอ้วนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
และฉันก็ไม่ได้พูด…
หนุ่มๆ นอร์ทแคโรไลนาคะ ฉันไม่ได้พูดถึงนมอ้วนสวยๆ เด้งดึ๋งนะ
ฉันพูดถึงนมใหญ่ยานแบบยายแก่
ฉันรู้สึกเหมือนข้างนึงมันไปทางนั้น อีกข้างมันไปทางนี้
แล้วก็ทุกคน โอเค ฉันเคยเล่นหนังกับ รีส วิเธอร์สปูนและวิล เฟอร์เรลล์
ฉันรู้ นั่นมันบ้าสิ้นดี
มันโผล่มาจากไหนไม่รู้ ฉันจะบอกให้ว่าใครเป็นคนทำ
รีส วิเธอร์สปูน คนฉลาดแสนน่ารักคนนั้น
และให้ฉันเป็นพี่สาวของเธอ กวินเน็ธ
ฉันจะบอกให้ว่ารีส วิเธอร์สปูน ขนาดเท่าแก้วนี้เอง
เธอยืนข้างๆ ฉันในหนังงานแต่งงานเรื่องนั้น
และหัวเล็กๆ ของเธอก็โดนตรงนี้
ตอนฉันดูหนังเรื่องนั้น ฉันคิดว่า
"โห หัวเธอใหญ่เท่านมนี่เลย"
เราถ่ายหนังเรื่องนั้นในแอตแลนตา
ซึ่งใช้เวลาสองเดือน มันสนุกมาก
มันเหมือนอยู่ในค่ายฤดูร้อนเลย จริงๆ ค่ะ
แต่ฉันกลัวแทบตาย
ก่อนจะไปที่นั่น ฉันคิดว่าฉันจะเป็นงูสวัด
ฉันกลัวแทบตาย
และก็คิดว่า "เอาละ ฉันว่าฉันน้ำหนักลดแน่"
"ฉันว่าฉันน้ำหนักลดแน่เพราะฉันกลัวแทบตาย
และอาจจะท้องเสียอึแตกทุกวัน"
แล้วฉันก็คิดว่า "คนตัวเล็กๆ ในฮอลลีวูดพวกนั้นตัวเล็กมาก"
ทุกคนบอบบางและตัวเล็กนิดเดียว
พวกผู้ชายหัวโต ขาเล็กๆ
ไม่รู้ว่าพวกคุณสังเกตไหม
นึกภาพทอม ครูซสิ หัวโต ขาเล็ก
แล้วฉันก็คิดว่า "เอ่อ…
พวกเขาคงไม่ได้ให้ ดาราฮอลลีวูดกินอาหารเวลาถ่ายทำหนัง"
"มันจะดีสำหรับฉัน ฉันอดอาหารได้สองเดือนเลย"
ไม่ค่ะ มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
มีสิ่งที่เรียกว่าแผนกอาหารและเครื่องดื่ม
และคนที่น่ารักเหล่านี้ทำอาหารทั้งวันในกองถ่าย
และเพราะมันอยู่ในสหภาพ
พวกเขาต้องจัดอาหารร้อนๆ ให้คุณ
ทุกสองชั่วโมงครึ่งถึงสามชั่วโมง
รีสไม่ได้กินมัน
แต่ฉันกิน
ฉันจะเล่าให้ฟังเรื่องเวลาถ่ายหนัง
ระหว่างวัน คุณนั่งอยู่ตรงนั้นนานมากโดยที่ไม่มีอะไรทำ
จนกว่าพวกเขาจะเรียกชื่อคุณ และคุณก็เบื่อ
แล้วพอมีหนุ่มน้อยน่ารักตะโกนว่า "เอมปานาดา"
ฉันจะวิ่งปรู๊ดไปหาเขา
ฉันใส่รองเท้าคู่เดิมถ่ายหนังเรื่องนั้นทั้งเรื่อง
มันเป็นรองเท้าส้นสูงที่มีสายรัดข้อเท้าฉันไว้
แล้วพอสองเดือนนั้นใกล้จะจบลง
คนในแผนกเครื่องแต่งกายที่น่ารักพวกนั้น ต้องเจาะรูเพิ่มบนสายรัดข้อเท้าฉัน
เพราะฉันบวมน้ำหนักมาก
ดูผู้ชายหล่อๆ ที่อยู่ที่นี่คืนนี้สิ ที่อาศัยอยู่ในวิลมิงตัน นอร์ทแคโรไลนา
น่ารักมากค่ะ
พวกคุณน่าจะอยู่บ้านดูเบสบอล
แต่คุณต้องฟังเรื่องนมอ้วนๆ กับอาการบวมน้ำของฉัน
ถ้ามีเวลา ฉันจะพูดเรื่องกรดไหลย้อนให้ฟัง
ไม่รู้สิ อดทนไว้นะ หนุ่มๆ ไม่รู้สิ
โอเค ฉันจะบอกให้ว่า
ฉันตกหลุมรักทุกคนในกองถ่ายหนังเรื่องนั้น
แต่ฉันสนิทกับช่างทำผมและช่างแต่งหน้ามากเลย
พวกเขาทุกคนเป็นคนท้องถิ่นจากแอตแลนตา
ทุกครั้งที่ฉันเข้าไปในรถเทรลเลอร์ พวกเขาจะพูดกับฉันว่า
"ลีแอนน์ คุณต้องให้เราเป็นคนที่
พาคุณไปสถานที่ประวัติศาสตร์ในแอตแลนตา"
"ทุกคนต้องไปอย่างน้อยสักครั้งนึงในชีวิต"
"ให้เราเป็นคนพาคุณไปเถอะนะ"
ฉันก็แบบ "โอเค"
"ฉันชอบประวัติศาสตร์"
พวกเขาอยากพาฉันไป
ที่แคลร์มอนต์เลานจ์
ที่นี่มีใครรู้จักที่นั่นบ้าง
เราบอกคนอื่นๆ ที่ใสซื่ออ่อนหวานน่ารักเหล่านี้กันเถอะ
ว่าโสโดมและโกโมราห์นั่นคืออะไร
แคลร์มอนต์เลานจ์อยู่ในโรงแรมแคลร์มอนต์
และนั่นเป็นโรงแรมเก่าแก่ ที่สำคัญทางประวัติศาสตร์
พวกเขาทามันเป็นสีชมพู
และฉันว่าการพักที่นั่นมันแพงมาก
มีบาร์บนดาดฟ้าที่คนหนุ่มสาว ถ่ายรูปลงอินสตาแกรมของตัวเอง
แล้วก็โพสต์มัน
แล้วข้างในโรงแรม คือร้านอาหาร บาร์ และร้านกาแฟ
ข้างล่างในชั้นใต้ดิน…
ในหลุมดำที่มืดมิด
คือแคลร์มอนต์เลานจ์
ซึ่งเป็นคลับเปลื้องผ้า
แล้วพอฉันรู้ ฉันก็พูดว่า "ขอโทษนะ ฉันเคร่งศาสนา"
ใช่ค่ะ ฉันแบบว่า "ฉันไม่เข้าไปในที่ลามกนั่นหรอก"
พวกเขาบอกว่า "มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด"
"เชื่อเราสิ มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด"
สิ่งเดียวที่ฉันรู้เกี่ยวกับคลับเปลื้องผ้า…
มีที่หนึ่งในน็อกซ์วิลล์ เทนเนสซี ที่อยู่ข้างทางหลวงระหว่างรัฐ
มันชื่อเดอะแคตช์
และลูกๆ ของฉันคิดว่ามันเป็นร้านอาหารเม็กซิกัน
และฉันก็เคยดูหนัง
ฉันเคยดูหนังที่มีนักเต้นระบำเปลื้องผ้า และนักกีฬาอาชีพ
มีไฟ มีเสาและอะไรพวกนั้น
นี่ไม่ใช่แบบนั้น
นี่มันเหมือน "ริปลีย์ เชื่อหรือไม่" ซะมากกว่า
แต่ฉันไม่รู้เรื่องนั้น และพวกเขาก็คะยั้นคะยอขอให้ฉันไป
ฉันสติแตกมาก ฉันถามแม็กกี้ลูกคนกลางของฉัน
ฉันถามว่า "ลูกคิดว่าถ้าแม่ไปที่คลับนั่น
แม่จะรู้สึกว่ามีซาตานอยู่ที่นั่นไหม"
และตอบว่า "ค่ะ แม่ หนูคิดอย่างนั้น"
แล้วฉันก็พูดกับลูกคนเล็กของฉัน
ผู้หลงใหลในบาป…
ฉันถามว่า "ลูกคิดว่าแม่จะรู้สึกถึงซาตานไหม"
เธอตอบว่า "ไม่นะ หนูคิดว่าไม่หรอก"
พวกเธอทั้งคู่รู้ว่าฉันอ่อนไหวมาก ฉันรู้สึกว่ามีซาตานอยู่
ที่ถนนเบอร์เบินในนิวออร์ลีนส์
ฉันคิดว่าเขาอยู่ที่นั่นตลอดเวลา
และในลาสเวกัสสองครั้ง
พวกเขาคะยั้นคะยอขอให้ฉันไปไม่หยุด
แล้วเราก็เดินลงบันไดมืดๆ พวกนั้น
ลงไปในหลุมดำนั่น
มีชายร่างใหญ่ยืนอยู่ข้างล่าง พวกเขาพูดว่า "เงินสดเท่านั้น"
"ถ้าคุณหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูป เราจะเอามันตีคุณให้ตาย"
พวกเขาไม่ได้พูดแบบนั้นหรอก แต่มันรู้สึกแบบนั้น
ช่างทำผมและแต่งหน้าพูดว่า "ลีแอนน์ คุณจะได้มุกใหม่ๆ จากมันนะ"
ทุกครั้งที่มีใครพูดแบบนั้นกับฉัน ฉันรู้ว่าจะมีอะไรที่กระทบกระเทือนจิตใจเกิดขึ้น
โอเค เราลงไปที่ชั้นใต้ดินของโรงแรมนั้น มันเป็นห้องใต้ดิน
ไม่มีไฟ ไม่มีเสา ไม่มีอะไรแบบนั้น
มีเวทีเล็กๆ
ที่มีบาร์ล้อมรอบมัน และเพดานก็ต่ำมาก
ผู้หญิงที่เต้นอยู่บนนั้นที่สูงกว่าห้าฟุต
ต้องเต้นแบบนี้
เราเข้าไปในนั้น…
พวกช่างทำผมและแต่งหน้าเลียนแบบฉันแบบนี้
พวกเขาบอกว่า ฉันถือกระเป๋าไว้แบบนี้ทั้งคืนและก็…
หลังจากที่ฉันอยู่ที่นั่นสักพัก ฉันก็คิดได้ว่า
มีคนที่ชอบมาเที่ยวที่แบบนี้
อย่างแรกเลย พวกผู้ชายเกย์
พวกผู้ชายเกย์ที่น่ารัก
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะ… เฮ่
ฉันไม่รู้ว่าเพราะพวกคุณชอบ สนับสนุนให้กำลังใจหรือเปล่านะ
รู้ไหม ฉันคิดว่างั้นค่ะ ที่รัก
โอเค แล้วก็กลุ่มผู้หญิง
กลุ่มผู้หญิงไปที่นั่นกัน
ฟังดูเหมือนไปเรียนไบเบิลเลย ไม่ใช่อย่างนั้น
มันเหมือนผู้หญิงสวมหมวกคาวบอย กับผ้าพันคอขนนก
พวกเธอจะไปปาร์ตี้สละโสด วันเกิด แล้วก็…
ผู้หญิงแบบนั้นค่ะ
แล้วก็ฆาตกรต่อเนื่อง
ฆาตกรต่อเนื่องชอบไปที่นั่น
ฉันรู้ว่าฉันมองหน้าฆาตกรต่อเนื่อง
ผู้หญิงคนแรกที่ออกมา
อายุอย่างน้อย 70 ปี
ก่อนที่ฉันจะพูดถึงผู้หญิงพวกนี้
ฉันไม่อยากให้พวกคุณพูดว่า "ลีแอนน์ล้อเลียนผู้หญิงที่พยายามหาเลี้ยงชีพ"
ไม่มีใครหาเงินได้สักคน
โอเคไหม ไม่มีสักคน
มันไม่เกี่ยวกับเงิน
และก็น่ารักมากที่พวกเธอให้ทุกคนมีส่วนร่วม
แต่ยังไงก็เถอะ
ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนั้นเดินออกมา เธอสวมรองเท้าหุ้มส้นยาวประมาณนี้
แต่เท้าเล็กๆ ของเธอยาวประมาณนี้
และมันหลวมโขลกเขลกอยู่ในรองเท้านั่น
แล้วหลังจากที่คนออกมาเยอะขึ้น ฉันก็คิดว่า
"ไม่มีใครใส่รองเท้าที่พอดีเท้าเลย"
ทุกคนเต้นเลื่อนเท้าไปมาในรองเท้าของตัวเอง
และฉันก็คิดว่า ต้องมีรองเท้ากองใหญ่อยู่ด้านหลังแน่ๆ
และพวกเขาก็บอกว่า
"ใส่รองเท้าด้วยก่อนจะออกไปเต้น"
แต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ ใส่กางเกงขาสั้นเดนิมกับเสื้อกล้าม
เธอใส่ชุดแบบนั้นเต้น
และมันดูเหมือนคนที่ใส่ชุดแบบนั้น
ตอนเช้าวันเสาร์ที่ร้านดอลลาร์เจเนอรัล
มันดูเหมือนแบบนั้นเลย
มันดูเหมือนคนที่เข้าไปในนั้นแล้วพูดว่า "ฉันแค่อยากดื่มดร.เปปเปอร์ไดเอ็ต
และฮอร์เมลชิลลี่สักสองสามกระป๋อง"
ผู้หญิงคนที่สองที่ออกมาเป็นหญิงสาว
ฉันคิดว่าเธอน่าจะอายุประมาณ 30
เธอผมบลอนด์เป็นลอนสวมแว่นตาขอบหนาๆ สีดำ
เธอกระตือรือร้นมาก เธอออกมาแล้วก็แบบว่า…
ฉันคิดว่า "เธอเหมือนใครนะ"
"อ๋อ คุณครูฟริซเซิลในซีรีส์ "เมจิกสคูลบัส"
ทางพีบีเอส ลูกๆ ฉันชอบซีรีส์นั้นมาก
และหญิงสาวคนนั้น ก็เต้นใส่ชุดธีมรักชาติวันที่ 4 กรกฎาคม
ใส่ยกทรงกับกางเกงในสีแดง ขาว และน้ำเงิน
ฉันจะบอกคุณว่ามันออกจะสกปรกนิดๆ
และในฐานะแม่
ตอนหญิงสาวคนนั้นกำลังเต้น ฉันได้แต่คิดว่า
"ให้ตายสิ อยากเอายกทรงกับกางเกงในนั้นกลับบ้าน
แล้วเอาสบู่บาร์เรสซักมันทั้งคืนจัง"
คุณใช้สบู่บาร์เรสทำอะไรก็ได้
ฉันชอบสบู่บาร์เรส
ฉันคิดว่า "ถ้าฉันเอาชามทัปเปอร์แวร์มา
ใส่สบู่บาร์เรสลงไปเยอะขนาดนี้
แล้วเติมน้ำลงไป แช่ยกทรงกับกางเกงในนั่นไว้ทั้งคืน…"
ใช่ค่ะ
โอ้ ทุกคน
ขอบคุณทุกคนค่ะ
ขอบคุณทุกคนค่ะ ฉันชอบซักผ้า
โอเค
แต่คืนนั้นฉันออกจากที่นั่นและคิดอยู่สองอย่าง คิดจริงๆ นะ
อย่างแรก ฉันคิดว่า "รู้อะไรไหม ถ้าสถานการณ์มันย่ำแย่…"
"ถ้าสถานการณ์มันย่ำแย่
ฉันว่าฉันทำเงินที่นั่นได้เพียบแน่ จริงๆ นะ"
ฉันทำได้แน่
ขอบคุณค่ะ
ฉันตัวสูง ฉันคงต้องติดบานพับไว้ที่สะโพก
อย่างที่สองที่ฉันคิดคือซาตานไม่ได้อยู่ที่นั่น
ฉันคิดว่าซาตานไม่ได้อยู่ที่นั่น ซาตานคงแบบว่า "ไม่ไปดีกว่า"
โอเค ฉันจะบอกให้ว่า หลังจากรายการพิเศษครั้งแรกของ Netflix
ทีมของฉันพูดว่า "คุณจะไปเล่ามุกใหม่นี่ที่ไหน"
"ส่งคุณไปเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียกันเถอะ"
"เซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียแดดจ้า"
"คุณจะได้ไม่ต้องหนาวอยู่ที่เทนเนสซี"
ฉันก็แบบ "โอเค"
ตอนนั้นเดือนมกราคม ปี 2023
ฉันรู้ว่าพวกคุณจำไม่ได้ เพราะคนแคลิฟอร์เนียที่น่ารักทุกคน
ผ่านอะไรมามากมาย กับสภาพอากาศและอะไรพวกนั้น
แต่นี่เป็นฝนที่เหลือเชื่อมาก
แบบฝนที่ไม่ปกติ ที่พวกเขาไม่เคยมีในช่วงเวลาหลายสิบปี
พวกเขาเรียกมันว่าฝนในพระคัมภีร์
ตัวแทนท่องเที่ยวของฉันโทรหาฉัน ในวันที่เราจะบิน เธอพูดว่า
"พายุในพระคัมภีร์ถล่มเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย"
"คุณไปไม่ถึงที่นั่นแน่"
แล้วเธอก็ส่งบทความ ที่มีคำว่า "อาร์ค" อยู่ในนั้นมาให้ฉัน
แล้วฉันก็แบบว่า…
แต่ฉันกับลูกฉันไปที่นั่น
แล้วเครื่องบินก็ลงจอด ทุกอย่างเรียบร้อยดี
ฝนไม่ได้ตกหนักขนาดนั้น
ผู้คนที่นั่นแค่ไม่ชินกับมัน
ไม่รู้ว่าพวกเขาไม่มีระบบระบายน้ำหรืออะไร
แต่ทุกคนวิ่งไปตามถนน ใส่ยกทรงไว้นอกเสื้อของพวกเขา
แต่เราไปถึงที่นั่นปลอดภัยดี ลูกคนนี้ไปกับฉัน
เธออยู่หลังเวที เธอเป็นช่างแต่งหน้าของฉันเต็มเวลา
ขอบคุณค่ะ
แต่ยังไงก็ขอบคุณพระเจ้าที่เธอไปกับฉัน
เพราะฉันขับรถที่เซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียไม่ได้
ฉันไม่ได้คิดว่า 59 แก่นะ แต่ฉันคิดว่าประสาทของฉันพังแล้ว
เราไปกันแล้วก็เช่ารถ และไปโรงแรมแปดแห่งในสี่สัปดาห์
พอถึงสิ้นเดือนนั้น เธอก็พูดว่า
เธอจะตบฉันให้ฟันหลุด
เธอไม่ได้ฟังฉันหรอก เพราะเธอเบื่อฉัน คิดว่านะ
แต่ฉันกลัวเธอ
แต่ยังไงก็เถอะ เธอบอกให้ฉัน นั่งฝั่งผู้โดยสารในรถเช่าคันนั้น
และจับที่จับไว้ตลอดเวลา
แล้วก็เหยียบเบรกฝั่งผู้โดยสารไว้
ฉันอาจจะทำแบบนั้นก็ได้
ต้องมีใครสักคนทำมันน่ะ
แล้วฉันก็ชอบใส่นาฬิกาแอปเปิล
เพราะฉันชอบดูสุขภาพหัวใจของฉันตลอด
และก็ชอบกดปุ่มนั่น ที่บอกคุณว่าไอโฟนของคุณอยู่ไหน
นั่นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน
ใช่ค่ะ
แล้วพอถึงสิ้นเดือนนั้น เธอตะโกนใส่ฉันว่า
"เลิกดูแอปเปิลวอตช์นั่นได้แล้ว"
"ไอโฟนของแม่อยู่บนตักแม่"
ที่แรกที่เราไปคือออกซ์นาร์ด แคลิฟอร์เนีย
ไม่รู้ว่าพวกคุณมีใครเคยไปที่นั่นไหม แต่มันสวยมาก
ฉันไม่เคยได้ยินชื่อมันเลยด้วยซ้ำ มันอยู่บนชายหาด
ฉันเช่าบังกะโลเล็กๆ ห่างจากชายหาดประมาณสองช่วงตึก
มีผู้ชายตัวเล็กๆ เดินมาหาฉัน ยื่นกุญแจให้ฉันแล้วพูดว่า
"น้ำจะซัดขึ้นมาจากทะเลท่วมบังกะโลนี่ แล้วพวกคุณจะตายกันหมด"
โอเค ฉันจะบอกคุณว่า มันอาจจะเหมือนวิลมิงตัน นอร์ทแคโรไลนา
บ้านหลังใหญ่ๆ สวยๆ เรียงต่อกัน
มีเรือจอดเทียบอยู่ในน้ำ เหมือนรถจอดอยู่ที่ถนนหน้าบ้าน
ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นเลย และฉันก็คิดว่า "คนพวกนี้เป็นใครกัน"
ฉันเลยถามพวกเขาว่า
"พวกคุณเป็นใครกัน"
"พวกคุณทำมาหากินอะไร"
พวกเขาตอบว่า "เราทำไร่"
"พวกเราหลายคนทำไร่"
ฉันพูดว่า "อะไรนะ ฉันก็มาจากชาวไร่"
"พวกคุณทำไร่อะไรกัน"
พวกเขาก็ตอบว่า
"สตรอว์เบอร์รีกับกัญชา"
พวกเขาปลูกกัญชาเยอะมาก
ในแคลิฟอร์เนีย
ฉันไม่ชินกับเรื่องนั้น
เทนเนสซี… ไม่มีอะไรถูกกฎหมายในเทนเนสซี ไม่ว่าจะเพื่อนันทนาการหรือการแพทย์
แต่ร้านขายซีบีดีมีอยู่ทั่วน็อกซ์วิลล์ เทนเนสซี
และมีข่าวลือว่า
กัญชากำลังมาแรง
และพวกเขาพูดว่า นั่นคือที่ที่กัญชากำลังไปได้สวย
มันอยู่ในร้านขายซีบีดีพวกนั้น
ฉันอยู่กับนักกายภาพบำบัดของฉันชื่อจัสติน เขารักษาอาการปวดสะโพกของฉัน
ตรงนี้ และอาการอักเสบในสะโพก
และบางครั้งก็เอ็นฝ่าเท้าฉันอักเสบ
เวลาฉันกินขนมปังมากไป
เขาพูดว่า "ลีแอนน์ ผมได้ยินเรื่องดีๆ เกี่ยวกับซีบีดีมาเยอะมาก"
"ผมคิดว่ามันต้านอาการอักเสบได้มาก" เขาพูดว่า "ทำไมคุณไม่…"
"มีผู้หญิงคนนึงเปิดร้านซีบีดีในห้างแถวนี้"
"พอเราบำบัดเสร็จแล้ว คุณไปคุยกับเธอดูสิ"
ฉันเลยเดินไปที่นั่น
และก็ต้องเดินผ่านร้านซับเวย์
แซนด์วิชค่ะ
ห้ามใจตัวเองไม่ให้เขาไปในนั้นยากมาก
เพราะฉันชอบขนมปังนั่น
แต่มันทำให้เอ็นฝ่าเท้าอักเสบ
แต่ยังไงก็เถอะ ฉันเข้าไปในร้านขายซีบีดีนั่น
กลิ่นมันเหมือนพิมเสนผสมกับซับเวย์
และผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่อยู่ในนั้น
เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ดูฮิปปี้ๆ
ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงทำแบบนั้น
โอเค
เธอดูเหมือนผู้หญิงตัวเล็กๆ พวกนั้น ในนอร์ทแคโรไลนา
ที่ชอบเป่าแก้ว
ผู้หญิงบางคนในแอชวิลล์… แอชวิลล์ นอร์ทแคโรไลนา
เธอดูเหมือนผู้หญิงติสท์ๆ ที่ชอบใส่รองเท้าเปิดส้น
อาจจะไปงานเทศกาลเล่านิทานช่วงสุดสัปดาห์
ใช่ค่ะ
เธอมีขนรักแร้
แล้วฉันก็คิดว่า "รู้ไหม ฉันเข้าใจนะ ฉันก็เหนื่อยเหมือนกัน ฉันเข้าใจ"
แต่ยังไงก็เถอะ เธอพูดว่า "ฉันว่าฉันช่วยคุณได้นะ"
แล้วเธอก็ไปหยิบกัมมี่มาถุงนึง
มันเขียนไว้ว่า เดลต้า-8
ไม่นะ
ใช่ค่ะ เดลต้า-8 คืออะไร ฉันยังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร
แต่ฉันรู้สึกว่าถ้ากัญชาอยู่ระดับนี้
มันต้องอยู่รองจากกัญชาแน่ๆ
และอาจจะโรยแอลเอสดีไว้ด้วย อาจจะนะ
เธอพูดว่า "โอเค คุณต้องทำแบบนี้"
"กินคืนละเม็ด และก็กินเวลาเดียวกันทุกคืน"
ฉันก็แบบ "โอเค"
มันทำให้ฉันกลัวแทบตาย
แล้วฉันก็เอามันไว้ในรถ
ฉันคิดว่า "ฉันไม่ควรขับรถเร็ว"
แล้วก็เอามันกลับบ้าน
ชัค มอร์แกนอยู่ที่นั่น
ฉันไม่ได้บอกเขาว่าฉันไปทำอะไรมา
ฉันพูดว่า "หวัดดี"
ฉันเอามันกลับบ้านแล้วเอาไปใส่ไว้ในตู้เสื้อผ้า
แล้วก็รอจนถึงตอนค่ำ
ฉันกลัวแทบตาย ฉันแค่…
ฉันกัดกินไปนิดนึง กัดแค่นิดเดียว
ไม่ได้กินทั้งเม็ดด้วยซ้ำ กัดแค่นิดเดียว
ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่านะ
แต่ 20 นาทีต่อมา ใจฉันเต้นเร็วมาก
ฉันคิดว่า "พระเจ้าช่วย
หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ"
"ฉันต้องไปห้องฉุกเฉินเดี๋ยวนี้"
แต่ฉันคิดว่า "ฉันไม่ได้บอกชัค มอร์แกนว่าฉันทำอะไร
และเขาก็จะไม่รู้ว่าต้องบอกหมอว่ายังไง"
ฉันคิดโน่นนี่สารพัด
แล้วฉันก็เริ่มคิดว่า "ตำรวจกำลังมา"
ฉันนั่งจนถึงตีสอง
เฝ้าดูอัตราการเต้นของหัวใจฉัน
ในที่สุดฉันก็ผล็อยหลับไป แต่ไม่ได้หลับแบบสบายๆ
ฉันกลิ้งไปมาอยู่บนเตียง
และสำหรับทุกคนในสหรัฐอเมริกา กลิ้งเกลือกหมายถึง
ฉันนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียง
ฉันนอน
กลิ้งไปมา
ฉันนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงทั้งคืน และฝันถึงสิ่งที่น่ากลัว
ฉันฝันว่าตัวเองกับจอห์น เวย์น
สู้กับริคาร์โด มอนตัลบาน
บนหลังม้าทั้งคืน
ฉันไม่กินกัมมี่นั่นอีกเลย
แต่ฉันก็ไม่ได้โยนมันทิ้ง มันอยู่ในตู้เสื้อผ้าของฉัน
ฉันไม่มองมันเลย
ฉันแค่เดินผ่านมันไป
สุดสัปดาห์ที่สอง เราอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย เราไปที่เบรีย
ซึ่งก็สวยเหมือนกัน
คนที่นั่นก็สวย อ่อนหวาน น่ารักเช่นกัน
นั่นจะเป็นสุดสัปดาห์ ที่ลูกคนเล็กของฉันจะอายุครบ 25
พ่อเธอบอกว่า "ผมอยากอยู่กับพวกคุณทุกคน"
"ผมจะซื้อตั๋วเครื่องบินแล้วไปที่นั่น"
ฉันเลยโทรบอกตัวแทนท่องเที่ยวของฉันว่า "คุณควรจองให้เราอีกห้องนะ"
"เพราะพ่อพวกเธอคิดถึงฉัน"
ฉันไม่รู้ว่ามันยังไงกัน เรื่องชัค มอร์แกนในห้องพักโรงแรม
แต่เขาเข้ามาในห้องพักโรงแรม มองตาเยิ้มเป็นมัน
ฉันรู้สึกเหมือนกำลังทำแบบนี้
และเหตุผลที่ฉันต้องเช่าห้องพักเพิ่มอีกห้อง
เพราะลูกฉันคนนี้กับฉันออกทัวร์ด้วยกัน
เธออยู่กับฉันตลอดเวลา ฉันแสดงกับเธอ 150 ครั้ง
และพ่อของพวกเขาไม่อยากให้ฉันใช้เงิน
เราเลยต้องอยู่ห้องเดียวกัน
เราเลยนอนหันก้นชนกัน บนเตียงคิงไซส์ทุกที่ที่เราไป
และตลอดชีวิตแต่งงานของฉัน
ชัค มอร์แกนบอกฉันว่าอย่าใช้เงิน
และบอกว่าเราจะสูญเสียทุกอย่าง เขาพยายามทำให้ฉันกลัว
เสียงเขาแว่วอยู่ในหูฉัน
ฉันได้ยินเขาพูดว่า "คุณควรกินอาหารเช้าแบบคอนติเนนตัลฟรีนั่น"
"อย่าบังอาจไปร้านพาเนรา"
แต่โอเค ชัค มอร์แกนซื้อตั๋วเครื่องบินราคาถูกๆ
เขาต้องลุกขึ้นกลางดึก
และเชื่อมต่อทั่วทั้งสหรัฐอเมริกา
ในที่สุดเขาก็ไปถึงที่นั่น เหนื่อยจนตัวสั่น
ชัค มอร์แกนไม่งีบหลับ แต่วันนั้นเขาหลับๆ ตื่นๆ
ดูเทนเนสซีเล่นบาสเกตบอลในห้องพักโรงแรม
แล้วฉันก็ไปที่คลับ แสดงสองรอบ
ฉันจะต้องคิดหามุกใหม่
และตลอดเวลาที่ฉันอยู่ที่นั่น ฉันคิดได้อย่างเดียวคือ
"เขาจะได้พักผ่อนเยอะมาก"
และฉันต้องทำ
สารพัดเรื่องห้ามพูด…
ทั้งคืน
ลูกฉันจะได้มีวันเกิดที่ดี
ฉันไม่อยากพูดแบบนั้นด้วยซ้ำ
ถ้ามีสาวๆ ที่อายุ 20 และ 30 อยู่ในนี้
ฉันไม่อยากพูดแบบนั้นกับพวกคุณเลย
แต่ฉันอยากพูดตามตรง
ฉันไม่อยากตอแหลพวกคุณทุกคน
ฉันไม่ได้บอกว่าพวกคุณต้องตอแหล แต่…
ฉันขายตัวให้ชัค มอร์แกน…
มานานกว่า 34 ปีแล้ว
ลูกๆ ฉันจะได้มีรองเท้าดีๆ ใส่
คืนนี้ชัคอยู่หลังเวที
เขาอยากออกมาตรงนี้แล้วทักทายพวกคุณทุกคน
โอ๊ะโอ ทุกคน ชัค มอร์แกนจะต้องเหลิงสุดๆ แน่
เขาอยากออกมาตรงนี้แล้วทักทายพวกคุณทุกคน
"อ๋อ ไม่ต้องห่วงนะ เธอไม่ได้เป็นโสเภณีที่ดีหรอก"
เขาคงจะพูดแบบนั้น
โอเค ทุกคน พอถึงเวลาออกไปที่นั่น
ฉันคิดว่าฉันเอาสมุดจดไปด้วยดีกว่า
ฉันอายุห้าสิบกว่าแล้ว นึกชื่อตัวเองยังไม่ออกเลย
ฉันมองเข้าไปในห้องเด็กเล่น ฉันอยู่ในบ้านที่ฉันเลี้ยงลูกมา
ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณมีลูกสาวที่ทำแบบนี้ไหมนะ
แต่ลูกสาวฉัน เราไปที่ไหนก็ไม่สำคัญ
ถ้ามันเป็นวอลกรีนส์ ทาร์เก็ต วอลมาร์ต ที่ไหนก็ตาม พวกเธอจะพูดว่า
"หนูอยากได้สมุดจด"
"และต้องเป็นสีม่วงหรือสีชมพู และก็ต้องมีรูปหัวใจด้วย"
แล้วพวกเธอก็เอากลับบ้าน และเขียนประโยคเด็ดๆ ลงไปหนึ่งประโยค
แล้วก็โยนทิ้ง
ฉันเก็บสมุดจดพวกนั้นไว้ แล้วก็เจอเล่มสีม่วงที่มีรูปหัวใจอยู่
แม็กกี้ลูกสาวคนกลางที่อ่อนไหวที่สุดของฉัน
เขียนบันทึกถึงครูประถมสี่ของเธอ
ว่าเธอรักครูแค่ไหน และจะซื้ออะไรให้ครูเป็นของขวัญคริสต์มาส
นั่นทำให้ฉันคิดถึงเรื่องนี้
ตอนฉันเป็นคุณแม่ยังสาว ฉันมีรถมินิแวนอยู่คันนึง
และชัค มอร์แกนก็ออกไปหาเงินเลี้ยงครอบครัว
แต่เขาเดินทางไปทั่วอเมริกา
และฉันมีลูกเล็กๆ ที่อายุไล่เลี่ยกัน
ทุกคนทะเลาะกันร้องไห้งอแงอยู่ตลอด
และฉันกำมือแน่นสู้กับมัน
พยายามให้ใครสักคนไปซ้อมฟุตบอล
แต่พวกเขาไม่อยากไปจริงๆ
ทุกคนร้องไห้แหกปากตะโกน และเด็กที่อ่อนไหวคนนั้น ลูกคนกลางคนนั้น
จะถามคำถามลึกๆ ตอบยากอยู่ตลอด
อย่างเช่น คำถามเกี่ยวกับระบบสุริยะ
และในที่สุด วันหนึ่งฉันก็พูดว่า "ลูกรัก เมื่อก่อนแม่ไม่ได้ตั้งใจเรียนน่ะ"
คุณอยากรู้อะไรเกี่ยวกับละครเรื่อง "ยังแอนด์เดอะเรสต์เลส" ไหม
ฉันจะบอกคุณว่าเธอผ่านช่วงเวลาหนึ่ง
ที่เธอกังวลว่าใครจะได้ขึ้นสวรรค์
เธออยากให้ทุกคนได้ขึ้นสวรรค์
ฉันจำได้ว่าเธอถามฉันเรื่องผู้คน
และทุกคนก็ตะโกนอยู่ที่เบาะหลัง หิวและอะไรพวกนั้น
และเสียงเล็กๆ ของก็พูดว่า
"แม่คะ จอห์นนี แคชจะได้ขึ้นสวรรค์ไหม"
ฉันจำวันนั้นได้ ฉันจำได้ว่าฉันพูดว่าไง
ฉันพูดว่า "ได้จ้ะ"
"จ้ะ จอห์นนี แคชจะได้ขึ้นสวรรค์"
เขากับจูนได้เผยแพร่พระกิตติคุณ กับบิลลี่ แกรห์มทั่วอเมริกา
จ้ะ เขาจะได้ขึ้นสวรรค์
โอเค และฉันต้องคิดเรื่องนี้ ตอนที่ฉัน… ทั้งหมดนี้อยู่ในใจฉัน
ฉันมีลูกสะใภ้ที่…
เรารักเธอและเธอก็ฉลาดและเป็นแม่ที่ดี
ฉันดูเธอคุยกับหลานๆ ของฉัน
และเธอก็พูดมีเหตุผล
มันทำให้ฉันมองย้อนกลับไป
และฉันคิดว่าฉันพูดเรื่องบ้าๆ หลายอย่าง
แต่ตอนนั้นฉันเหนื่อย
เธอกังวลว่าใครจะได้ขึ้นสวรรค์ และเธอก็ถามฉัน
เรื่องเจโล
เรื่องนี้มันหลายปีมาแล้ว และฉันก็เป็นแฟนตัวยงของเจโล
เธอพูดว่า "แม่คะ เจโลจะได้ขึ้นสวรรค์ไหม"
ขอบอกทุกคนก่อนว่าสภาพจิตใจฉันแย่มาก
สภาพจิตใจฉันแย่มาก และฉันก็ใส่กางเกงใหญ่ขึ้นเบอร์นึง
เธอถามฉันเรื่องเจโล
เธอถามว่า "เธอจะได้ขึ้นสวรรค์ไหม" ฉันตอบว่า "แม่ไม่รู้"
ไม่รู้สิ แม่ว่าเธอต้องเติบโตทางจิตวิญญาณน่ะ
และ…
ตอนนี้เธอก็ผ่านผู้ชายมาเยอะ
ฉันพูดแบบนั้น ฉันจำได้ว่าฉันพูดมัน และมันก็ผิด
และฉันก็เสียใจ ฉันไม่ควรพูดมันออกมา เหตุผลหนึ่งที่ฉันไม่ควรพูด
ฉันผ่านผู้ชายมามากพอๆ กับที่เจโล เคยคิดไว้ว่าจะผ่าน
แค่ว่า…
มันแย่มากเลย แย่มาก
สิ่งเดียวที่ต่างกันคือ ผู้ชายของฉันไม่ใช่คนที่ประสบความสำเร็จ
เพราะงั้นมาสรุปเรื่องผู้ชายของเจโลกันแป๊บนึง
เราไม่มีเวลาพูดถึงพวกเขาทุกคน แต่…
จำคนแรกที่เป็นนักเต้นประกอบได้ไหม
จำเขาได้ไหม คริสน่ะ คิดว่าเขาชื่อคริสนะ
เกิดอะไรขึ้นกับเขา มีใครเช็กเรื่องเขาบ้างไหม
แล้วเธอก็อยู่กับเบน แอฟเฟล็กครั้งแรก
และพวกเขาจูบกันนัวเนียไปทั่ว
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อาจจะเปลี่ยนแปลงง่ายเกินไป
แล้วเขาก็แต่งงานกับเจนนิเฟอร์ การ์เนอร์
ใช่แล้ว และฉันก็ไม่เคยเจอเธอ แต่ดูเหมือนเธอคงเป็นที่รักมากๆ
และเธอดูเหมือนชอบซื้อของที่ลอฟต์
เหมือนคนอื่นๆ
แล้วเจโลก็แต่งงานกับมาร์ค แอนโทนีที่ตาโปนๆ
หัวโต ขาเล็ก
ใช่ค่ะ
ใช่
เขาขนาดเท่ายาอมแก้ไอของฉันเลย
ดูนั่นสิ มีพรสวรรค์ เก่งมากค่ะ
แล้วเธอก็อยู่กับเอ-ร็อด แต่ฉันลืมเรื่องเอ-ร็อดไปแล้ว
แล้วเธอก็กลับมาอยู่กับเบน แอฟเฟล็ก พวกเขาก็แต่งงานกันและฉันก็คิดว่า
"โอ้ ดูไม่ดีเลย"
เพราะในทุกวิดีโอหรือทุกรูป คุณจะเห็นพวกเขา
พวกเขาจะออกมาจากที่ไหนสักแห่ง แล้วเขาก็แบบว่า…
และคุณก็รู้ว่าเขาเทิดทูนเธอ เพราะเธอเปล่งประกาย
คุณสังเกตไหม เธอเปล่งประกาย ฉันว่าเธอสวยมากเลย
ฉันอ่านเจอในนิตยสารพีเพิล ว่าเธอกินปลาแซลมอนเยอะ
โอเค
เธอกินเยอะจริงๆ
เราทุกคนต้องกินปลาแซลมอนเยอะๆ
โอเค นี่คืออีกเรื่อง เกี่ยวกับที่ลูกคนกลางของฉันอ่อนไหวมาก
ลูกๆ ฉันเรียนที่โรงเรียนคริสต์เล็กๆ ในน็อกซ์วิลล์ และเราก็ชอบมันมาก
สำหรับเรามันเป็นเหมือนครอบครัว
และโรงเรียนประถมก็เล็กๆ
ผู้หญิงที่ทำงานแผนกต้อนรับคือจีนนี่ เธอเป็นเพื่อนที่ดีของฉัน
เช้าวันนั้นฉันพาลูกๆ ไปส่งที่โรงเรียน
แล้วตอนบ่ายก็กลับไปที่นั่น
จีนนี่เห็นฉันเดินเข้ามา เธอจับหน้าอกแล้วพูดว่า
"พระเจ้าช่วย ลีแอนน์ เดินไหวไหม"
"ให้ฉันโทรหาใครไหม ต้องไปโรงพยาบาลไหม"
ฉันถามว่า "คุณพูดเรื่องอะไร" เธอบอกว่า "แม็กกี้บอกว่าวันนี้คุณผ่าตัด"
"เธอขอให้สวดภาวนา"
"เราสวดภาวนาให้คุณผ่านอินเทอร์คอมทั้งวัน"
ฉันบอกว่า "จีนนี่ ฉันไปเปลี่ยนห่วงอนามัยมา"
ฉันอยากให้หนุ่มๆ ในนอร์ทแคโรไลนารู้น่ะ
ที่รัก ว่าฉันลูกดกมาก
ฉันลูกดกมาก ขอสรรเสริญพระเจ้า
ฉันลูกดกอย่างกับไร่องุ่นที่นาปา แวลลีย์
และฉันคิดว่าเพราะฉันมาจากชาวไร่
เราฆ่าวัวของเรากินเอง
ข้อเท้าฉันใหญ่ ฉันทำงานในไร่ได้
แต่ยังไงก็ตาม ฉันต้องไปเปลี่ยนห่วงอนามัยทุกห้าปี
เพราะชัค มอร์แกนไม่ได้ทำหมัน และก็…
แต่ก็ช่างเถอะ ไม่เป็นไร
ฉันจะบอกคุณว่าโรงเรียนคริสต์ เอาฉันเข้าโครงการปันกันอิ่ม
พวกเขาเอาฉันเข้าโครงการปันกันอิ่ม
แล้วก็มีคนเอามีตโลฟมาให้ฉัน
บ่ายวันนั้น
และมันก็อร่อยมาก
เพราะงั้นฉันหวังและภาวนาให้คุณทุกคน ฉันพูดจริงๆ นะ
ให้คุณทุกคนมีเพื่อนที่จะทำมีตโลฟให้กิน ตอนคุณไปเปลี่ยนห่วงอนามัย
ฉันรู้ค่ะ
ฉันรู้
แต่มีคนถามฉันตลอดว่า
"ชัค มอร์แกนโกรธคุณไหมที่พูดเรื่องเขา"
ฉันตอบว่า "ไม่โกรธ"
"เขาอยากให้ฉันพูดเรื่องเขา"
เขาจะพูดว่า "เล่าเรื่องนี้ให้พวกเขาฟังสิ"
เขาพูดว่า "ทำไมไม่เล่าเรื่องที่ผมถูกจับให้พวกเขาฟังล่ะ"
โอเค
มันผ่านมานานกว่า 25 ปีแล้ว
เรามีลูกเล็กๆ สามคนที่อายุยังไม่ถึงห้าขวบ
และบริษัทของเขาส่งเรา เดินทางครั้งแรก
ไปปูเอร์โต บายาร์ตา เม็กซิโก
และฉันก็ตื่นเต้นมากที่จะได้ไป
ฉันไม่เคยไปที่ไหนแบบนั้นเลย
และพ่อกับแม่ฉันก็ดูแลลูกๆ ให้ฉันหนึ่งสัปดาห์
ฉันจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเขา
ฉันตื่นเต้นมาก
เราบินออกจากสนามบินเล็กๆ ในน็อกซ์วิลล์ เทนเนสซี และใช้เวลาทั้งวัน
สัก 12 ชั่วโมงได้ ขี่ล่อ นั่งรถไฟ เครื่องบิน เรือ ไม่รู้สิ
เพื่อข้ามไปอีกฝั่งของแปซิฟิก
แล้วเราก็เข้าไปในห้องพักโรงแรม
และฉันก็ต้องทำสารพัดเรื่องห้ามพูด
นานเจ็ดวัน
ฉันไม่ได้เห็นปูเอร์โต บายาร์ตา เม็กซิโกเลย
พอถึงปลายสัปดาห์นั้น ฉันก็หมดแรง
แล้วก็ถึงเวลาบินกลับ ใช้เวลาอีก 12 ชั่วโมงเดินทางกลับ
เราเข้าสู่เทนเนสซีตะวันออกมาถึงสนามบินเล็กๆ และลงจอดตอนเที่ยงคืน
เราต้องขับรถไปเทนเนสซีตะวันออก ที่ที่เราอยู่กัน และฉันก็คิดว่า
"ถ้าฉันได้สัมผัสลูกๆ ของฉันแล้วเข้านอน
ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย"
แต่ถ้าชัค มอร์แกนไม่โดนตำรวจเรียกให้จอดนะ
ฉันว่าเขาขับเร็วเกินไป
เขาโดนจับข้อหาอะไรนั้นไม่ได้แย่นัก แต่เราไม่รู้เรื่องนั้น
ฉันคิดว่ามันเป็นใบสั่งอีกใบที่เขาต้องจ่าย
เราจอดอยู่ริมถนน และรถตำรวจก็จอดอยู่ข้างหน้าเรา
ฉันมองฝ่าไฟหน้ารถไปที่ตำรวจ
คิดว่า "ใช้เวลาไม่นานหรอก อีกเดี๋ยวเราก็จะได้ออกไปจากที่นี่"
"ฉันจะได้กลับบ้าน"
พวกเขาเดินมา เอาใบขับขี่ของเขาไป
แล้วก็ให้เขาลงจากรถ พาเขาเดินไปที่หน้ารถ
ไฟหน้ารถส่องอยู่และฉันก็มองดูทุกอย่าง แล้วพวกเขาก็ใส่กุญแจมือเขา
แล้วเขาก็หันมามองฉัน ฉันก็แบบ…
เขาขยับปากพูดบางอย่างกับฉัน แบบ "โอ้ พระเจ้า ลีแอนน์"
แล้วฉันก็เห็นภาพชีวิตฉันทั้งชีวิตแวบขึ้นมาทันที
ฉันคิดว่า "เขาอยู่ในแก๊งค้ายา"
"เขามีอีกครอบครัวอยู่ในไอดาโฮ"
ฉันคิดมาตลอดว่าเขามีอีกครอบครัวอยู่ในไอดาโฮ
เพราะตลอดชีวิตแต่งงานของเรา เขาพูดว่า "ผมบอกคุณแล้ว"
แต่เขาไม่ได้บอก
เขาคิดว่าเขาบอกเรื่องโน้นเรื่องนี้ฉัน แต่เขาไม่ได้บอก
ฉันพูดว่า "ฉันไม่เคยได้ยินมันมาก่อนเลยในชีวิต"
ในที่สุด วันหนึ่งฉันก็ถามว่า "คุณบอกเรื่องพวกนี้กับผู้หญิงในไอดาโฮเหรอ"
ฉันถามว่า "คุณจะให้เธอ ไปร้านพาเนราหรือเปล่า ชัค"
โอเค ฉันจะบอกคุณว่าชัค มอร์แกน ตอนที่เราเจอกัน
เราอยู่ที่มหาวิทยาลัยเทนเนสซี
ลุยเลย โวลส์
และเขากำลังจะจบปริญญาโทธุรกิจ และได้คะแนนสูงสุด
ทำงานสามที่และจีบฉัน
และฉัน…
พังมาก ที่รัก
แทบจะเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยเทนเนสซี
ฉันเรียนจบแบบฉิวเฉียดมาก เรียนตั้งหลายปี
ฉันเลิกเรียน กลับไปเรียน แบบ…
โอเค
แต่พอฉันรู้ว่า ฉันจะได้แต่งงานกับชัค มอร์แกน ฉันคิดว่า
"พระเจ้าช่วย"
"เขาฉลาดมาก"
"เขาทำได้ทุกอย่าง เขาจะจัดการทุกอย่างเอง"
"เขาจะทำงานตัวเป็นเกลียว"
"และฉันก็จะสำเริงสำราญ ฉันจะ…"
เราแต่งงานกัน แล้วฉันก็มีลูกคนแรกกับเขา
แล้ววันหนึ่งฉันก็คิดได้
ฉันคิดว่า "เขาฉลาดที่ที่ทำงาน"
"ไม่ใช่ที่บ้าน"
แล้วฉันก็คิดว่า "ไม่นะ"
"ฉันจะไม่เป็นคนจัดการหรอก"
"ฉันจะไม่เป็นคนที่ต้องดูแลทุกอย่างนี้หรอก"
เพราะก่อนหน้านั้นสามปี ฉันเต้นเพลงของพรินซ์ "เวนโดฟส์คราย"
ฉันแบบว่า…
จะบอกให้ว่าตอนไหนที่ทำให้ฉันสติแตก
ฉันมีลูกคนที่สอง
เธอเกิดวันที่ 3 เมษายน นี่เป็นสัปดาห์สุดท้ายของเดือนมีนาคม
ฉันอาจไปคลอดได้ทุกเมื่อ และหิมะก็ตกหนักในเทนเนสซีตะวันออก
บนพื้นมีหิมะเต็มไปหมด
และฉันก็มี… ลูกคนโตของฉัน ชาร์ลี อายุสองขวบ
เขาเลิกนอนกลางวันแล้ว ยังใส่ผ้าอ้อมอยู่
แต่เขาเป็นเด็กที่น่ารักมาก แต่ก็ซนมากด้วย
เขาจะทุบประตูหน้า พยายามจะออกไป
เขาจะได้วิ่งไปตามเส้นเหลืองบนทางหลวง
และฉันก็เหนื่อยจนหมดเรี่ยวแรง
ฉันอาจจะคลอดลูกได้ทุกเมื่อ และฉันก็ติดเชื้อสเตรปโตค็อกคัสรุนแรงมาก
สูตินรีแพทย์ของฉันคือพีท ที่เรียนโรงเรียนวันอาทิตย์ของเรา
และเขาก็หล่อมาก
ฉันไม่อยากให้เขาเห็นฉันสภาพนั้น
แต่พีทบอกว่า "คุณติดเชื้อสเตรปโตค็อกคัสหนักมาก"
"ผมต้องส่งคุณเข้าโรงพยาบาล ลีแอนน์ ค้างคืนเลย"
"คุณต้องรับน้ำเกลือถุงนึงและพักผ่อน"
ฉันพูดว่า
"จริงเหรอ"
"ฉันจะได้เข้าโรงพยาบาลเหรอ"
"ค้างคืนเหรอ"
เหมือนมีคนส่งฉันไปหมู่เกาะเติกส์และเคคอสเลย
พวกเขาพาฉันไปโรงพยาบาล
ชัคอยู่กับชาร์ลีอายุสองขวบของเรา
วันนั้นพวกเขาไปส่งฉันตอนเช้าตรู่แล้วก็หายไป
และไม่กลับมาอีกจนถึงตอนดึกในคืนนั้น
ฉันถามว่า "คุณไปไหนมา"
เขาตอบว่า "ไม่ได้ไปไหน"
ฉันถามว่า "คุณใส่ชุดวอร์มทำไม เหงื่อแฉะเลย"
เขาบอกว่า "โอเค ลีแอนน์ ผมไปเล่นบาสเกตบอลที่ศูนย์นันทนาการ"
ฉันถามว่า "เล่นแบบเต็มสนามเหรอ"
เขาตอบว่า "ใช่ ทำไม"
ฉันถามว่า "ใครดูแลลูกเรา ตอนคุณเล่นบาสเกตบอลแบบเต็มสนาม"
แล้วฉันก็ก้มมอง ผ้าอ้อมลูกฉันบวมจนถึงข้อเท้า
ฉันถามว่า "แล้วเขากินอะไร"
เขาบอกว่า "กินเหรอ"
ฉันพูดว่า "ชัค พวกเขา… ฟังฉันนะ"
ฉันพูดว่า "พรุ่งนี้เที่ยงพวกเขาถึงจะให้ฉันกลับบ้าน
พวกเขาให้คุณเอาชุดมาให้ฉัน"
ฉันจะบอกให้ฟัง
ว่าเขาเอาอะไรไปให้ฉันที่โรงพยาบาล
เขาเอากางเกงในมาให้ฉัน
ที่เป็นรูปสามเหลี่ยม
ที่มีสายผูก
สะดือฉันบานใหญ่ขนาดนี้
ท้องฉันย้วยมาถึงตรงนี้
ฉันต้องพยายามใส่กางเกงในนั่น
ฉันคิดว่าหัวเด็กเริ่มโผล่แล้วนะ
ฉันคิดว่าหัวเด็กเริ่มโผล่แล้ว
กางเกงในพวกนั้นขนาดเท่ามาร์ค แอนโทนี
เขาเอารองเท้าส้นสูงหกนิ้วมาให้ฉัน
สีดำ รองเท้าส้นสูงสีดำ
สาวๆ ที่อายุเท่าฉัน คุณจำได้ไหมตอนที่เคธี ลี กิฟฟอร์ด
มีธุรกิจชุดคลุมท้องที่วอลมาร์ต
พวกคุณจำได้ไหม
ฉันอยากได้มันมาก
มันถูกมากๆ เป็นชุดที่เรียบง่าย เข้ากันแบบลงตัว
ฉันชอบมันมาก
แล้วก็เกิดเรื่องขึ้นที่โรงงานเถื่อนในต่างประเทศ
แล้วพวกเขาก็ปิดกิจการของเธอ ฉันเสียใจมากเลย
แต่ยังไงก็ตาม เขาเอากางเกงคาปรีหน้าร้อน ของแคธี ลี กิฟฟอร์ดมาให้ฉัน
หน้าร้อน ทั้งที่มีหิมะเต็มพื้นในเทนเนสซีตะวันออก
กางเกงคาปรีหน้าร้อน
เขาเอาเสื้อใส่หน้าร้อนมาให้ฉัน
ที่ไม่ใช่เสื้อคลุมท้อง
มันเลยรัดอยู่แค่ตรงนี้
แล้วก็เสื้อคลุมขนสัตว์ปลอมตัวเก่าสีดำ
ที่ฉันเคยใส่เต้นเพลงของพรินซ์ที่คลับ ที่รัก
ฉันจำได้ว่าพยาบาลที่น่ารักพวกนั้นเข็นฉันออกมา
ฉันรู้ว่าพวกเธอกลับเข้าโรงพยาบาล มองหน้ากันแล้วก็พูดว่า
"เธอเป็นโสเภณี"
ฉันจะเล่าให้ฟังเรื่องหลานๆ ที่น่ารักของฉัน
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณ
โอ้ น่ากอด น่ารัก น่าเอ็นดู ฉันรักพวกเขามาก หวังว่าจะมีอีกสิบคน
แต่ฉันมีหลานชายสองคน สองขวบกับสี่ขวบ
หลานคนโตเรียกฉันว่าคุณย่า
ตอนเขามาค้างคืน เขาจะจับราวบันได จับมือฉันไว้
เขาจะพูดว่า "จับไว้นะ คุณย่า จับไว้"
เขาคิดว่าฉันอ่อนแอ
การเป็นแม่กับเป็นย่ามันต่างกันมาก
ทั้งสองอย่างเยี่ยมมากแต่มันต่างกันมาก
นี่คือความแตกต่าง ฉันคิดว่านะ
เวลาลูกๆ ฉันต้องการอะไร
ฉันจะให้พวกเขา
ลูกชายฉันกับภรรยาเป็นพ่อแม่ที่เยี่ยมมาก
แต่พวกเขาพูดจาไม่ดีกับฉัน
อย่างเช่น "อย่าให้รถของเล่นอีกนะ"
ฉันก็แบบ "โอเค แต่ฉันเอารถเชฟวี่ติดรถพ่วงคืนไม่ได้"
แล้วเมื่อวันก่อนพวกเขาก็พูดกับฉัน
"เราต้องให้เด็กคนนี้เลิกดูดจุกนมหลอกแล้ว"
ฉันก็แบบ "ใช่ เป็นความคิดที่ดี"
แล้วฉันก็กลับบ้านสั่งซื้อมันในอินเทอร์เน็ต เยอะที่สุดเท่าทำได้
ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ทำไมแม่กับพ่อของฉันถึงทำแบบนั้น
พวกเขาช่วยฉันเยอะมาก ลูกๆ ฉันไปนอนค้างคืนกับพวกเขา
ฉันจำได้ว่าไปรับพวกเขาและพูดกับพ่อฉันว่า
"พ่อคะ พวกเขามีคราบเหลืองๆ ติดฟันอยู่"
"พวกเขาแปรงฟันบ้างไหมตั้งแต่เราไม่อยู่"
พ่อฉันก็ตัวสั่น โกรธฉันมากและพูดว่า
"พวกเขาไม่อยากแปรง"
ลูซิลแม่ของฉัน ทุกครั้งตอนที่พวกเขายังเด็ก
พวกเขาไปเยี่ยมพ่อกับแม่ฉัน แม่ฉันจะเปิดประตูหลังแล้วพูดว่า
"ยินดีต้อนรับ นี่ปากกาเมจิก เขียนบนผนังสิ"
"เข้ามาในบ้านยาย แล้วไปนอนบนเตียงยาย
เอาไก่ถังนี้ไปด้วย"
"เอาไก่ถังนี้ไป และก็มาร์ชแมลโลว์จิ๋วถุงเล็กๆ นี่ด้วย"
"แล้วก็กินกันให้สนุกบนเตียงยาย"
"และดูดิสนีย์จนถึงตีสามเลยนะ"
ฉันก็ทำแบบนั้น ที่รัก ฉันก็ทำแบบนั้น
ฉันรู้ค่ะ
ฉันรู้
ใครบ้างไม่ชอบกินไก่บนเตียง
จะบอกให้ฟังว่าเราขอร้องพวกเขาอยู่ตลอด ให้ไปเที่ยวพักผ่อนกับเรา
เราต้องการเด็กๆ พวกนี้
ฉันอยากให้ลูกหลานของฉันทุกคนอยู่กับฉัน
จะบอกให้นะ ฉันเป็นคนชอบชายหาด
ฉันชอบชายหาด
และพวกคุณทุกคนที่นี่ก็โชคดีมาก หวังว่าทุกคนคงจะรู้นะ
ถ้าสักวันหนึ่งฉันประสบความสำเร็จมากๆ ฉันอยากไปอยู่ที่ชายหาด
แต่ชัค มอร์แกนไม่เชื่อเรื่องความสุข
ก็เลย…
การเที่ยวพักผ่อนที่เขาชอบมากคือเล่นสกีหิมะ
ตอนเราเจอกันที่มหาวิทยาลัย เขาพูดว่า "ผมจะเลี้ยงลูกๆ ผมให้เล่นสกีหิมะ"
แล้วฉันก็คิดว่า "อู้ คืออะไรน่ะ"
เพราะฉันไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับมัน
เพราะฉันถูกเลี้ยงมาในเมืองที่มีคน 500 คน ที่ชายแดนเคนทักกีกับเทนเนสซี
คนที่นั่นไม่เล่นสกีหิมะกัน
ฉันจำได้ว่าบางครั้งก็เห็นมันในทีวีและคิดว่า
"นั่นคงเป็นราชินีกับคนของเธอ"
แต่ยังไงก็ตาม ชัค มอร์แกน ตอนที่เราแต่งงานกัน
เขาอยากให้ฉันเรียนรู้ เขาเลยซื้อชุดสวยๆ ให้ฉัน
หนึ่งในชุดสกีพวกนั้น คุณก็รู้ ถ้าคุณเล่นสกีหิมะ ของพวกนั้นแพงมาก
ฉันเลยต้องใส่ชุดนั้นนาน 15 ปี
และฉันก็ไม่ได้ลดน้ำหนักลงเลย
ครั้งแรกที่ฉันไป เขาส่งฉันไปที่ บีเวอร์ครีก โคโลราโดที่สวยงามมาก
มันสวยมาก ใช่แล้ว
แล้วเขาก็ให้ฉันเรียนสกีกับคนกลุ่มหนึ่ง
และครูของเราก็เหมือนมิตต์ รอมนีย์เลย
ฉันอยู่บนภูเขาลูกนั้น และฉันก็อยากเป็น…
ฉันใส่ชุดของฉัน และฉันก็อยากเป็น
สาวสกีผอมเพรียว น่ารัก สนุกคนนั้น
โอเค
มีลมหนาวพัดโหมมา
ลมหนาวพัดมา และหิมะก็ลอยไปด้านข้าง
แบบเอามือคุณไว้ข้างหน้ายังมองไม่เห็นเลย
มิตต์มองเราทุกคนแล้วพูดว่า
"ถ้าเราสกีลงไป…"
"ถ้าเราสกีลงเขาลูกนี้ไป
ผมจะต้องตรวจดูจมูกของพวกคุณ ว่าโดนน้ำแข็งกัดไหม"
"มันลบ 19 องศา"
ฉันจำได้ว่าคิดว่า "สนุกเหรอ"
"เรามาทำอะไรกันบนนี้เนี่ย" โอเค
ครั้งต่อมาที่ฉันต้องไป
เรารอจนกระทั่งลูกเล็กๆ ของเรา อายุสาม ห้า และเจ็ดขวบ
และชัค มอร์แกนก็มาหาฉันแล้วพูดว่า
"ผมจะพาพวกคุณออกจากเทนเนสซี ไปเล่นสกีหิมะที่โคโลราโดอาทิตย์นึง"
และสิ่งเดียวที่ฉันเปรียบเทียบกับมันได้
คงเป็นการทำงานในเหมืองถ่านหิน
ฉันไม่เคยทำงานในเหมืองถ่านหิน แต่มันดูแย่มาก
นี่คือการเริ่มเล่นสกีหิมะของฉัน
ที่ภูเขานั่น ที่ที่พวกคนชอบอวดรวยอยู่กัน
นั่นคือที่ที่พวกเขาเช่าและเป็นเจ้าของ และสกีเข้าออก
พวกเขาทุกคนดูเหมือนโบ เดเร็ก
ชัค มอร์แกนชอบใช้เงินน้อยๆ
เขาชอบเช่าอะพาร์ตเมนต์ ห่างจากภูเขาประมาณสามเมือง
เราทุกคนไปที่นั่น และทุกเช้า เขาจะตื่นขึ้นมา
แล้วก็พูดว่า "เราต้องไปขึ้นลิฟต์สกีนั่น"
"ผมจ่ายเงินไปแล้ว เราต้องไปแล้ว เราต้องไปที่นั่น ทุกคน"
และเด็กๆ พวกนี้ก็
อึ้งกิมกี่
ตื่นเร็ว
แล้วฉันก็ต้องแต่งตัวให้เด็กน้อยพวกนั้น
ใส่เสื้อผ้าหลายชั้น กางเกงในขายาว
ไล่ไปทีละคน พยายามแต่งตัวให้ลูก
และพวกเขาก็ครึ่งหลับครึ่งตื่น ยืนโงนเงน
พอฉันแต่งตัวให้พวกเขาเสร็จ ฉันรู้สึกเหมือนสูบยาสูบไปหนึ่งเอเคอร์
แล้วฉันก็ต้องทำมื้อเที่ยงให้ทุกคน
เพราะไก่เทนเดอร์บนภูเขานั่น สามชิ้นราคา 45 ดอลลาร์
แล้วก็ได้เวลาขึ้นรถนั่นไปบนภูเขา
และเราต้องขนของของทุกคน เพราะพวกเขาเป็นเด็กตัวเล็กๆ
พวกเขาพูดว่า "หนูถือหมวกกันน็อกไม่ไหว หนูถืออะไรไม่ไหวเลย"
"หนูทำถุงมือหาย หนูไม่รู้ว่าอะไรอยู่ที่ไหน"
และเราก็ขนของพะรุงพะรัง พยายามเอาทุกอย่างขึ้นรถนั่น
แล้วฉันก็ต้องใส่รองเท้าสกีให้พวกเด็กๆ
พวกเขาพูดว่า "ไม่นะ แม่ ไม่ อย่าเอารองเท้าสกีใส่ให้หนู"
ฉันไม่โทษพวกเขาหรอก คุณเคยใส่รองเท้าสกีไหม
ฉันใส่มันทีไร ฉันคิดว่า "หน้าแข้งฉันเลือดออก"
"รองเท้าฉันเปื้อนเลือดเต็มไปหมด รู้สึกได้เลย"
นี่คือหนึ่งในความทรงจำของฉัน
เด็กคนนี้ที่อยู่หลังเวที ที่เป็นช่างแต่งหน้าและเดินทางกับฉัน
เธอบอกว่าตอนนี้เธอเป็นผู้ดูแลฉัน
เธอก็เป็นจริงๆ แหละ
แต่เธอเป็นความสุขมาตลอด นั่นลูกคนที่สามของฉัน
เธอเป็นความสุขและตลกมาก แต่เธอน่ารำคาญมาก
เธอน่ารำคาญมาก เธออยากทำอะไรเธอก็ทำ
เธอเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่ขวบครึ่ง คุณทำอะไรเธอไม่ได้เลย
แล้วเราก็เล่นสกีกัน ปีนั้นเธอน่าจะสี่หรือห้าขวบ
ฉันซื้อชุดสีชมพูให้เธอจากแลนด์สเอนด์ และฉันก็ชอบมาก
ทุกคนไปเล่นสกีกันหมด มีแค่ฉันกับเธอ
เรานั่งกอนโดลาเล็กๆ ไปที่เนินกระต่าย
ใช้เวลาไม่นานก็ไปถึงเนินกระต่ายนั่น
ไม่มีคนอื่นอยู่บนกอนโดลานั่น
แล้วเธอก็เริ่มถอดเสื้อผ้าออกหมด
ทุกอย่าง ฉันหมายถึงทุกอย่างเลย
ในสองวินาที เธอก็เปลือยล่อนจ้อน
แล้วฉันก็ "ลูกทำอะไรน่ะ"
เธอบอกว่า "หนูคันรูตูด"
และฉันก็จำได้…
ฉันจำได้ว่าสวดภาวนา
ฉันจำได้ว่าสวดภาวนาต่อพระเจ้า
และพูดว่า "พระผู้เป็นเจ้า
ลูกทำชั่วอะไรนักหนา
นี่ถึงได้เป็นวันหยุดพักผ่อนของลูกตอนนี้"
แล้วฉันก็มองเธอและพูดว่า
"ก็เกามันสิ"
เราพยายามไปทุกปี เพราะชัค มอร์แกนกับเด็กๆ ชอบมันมาก
ลูกๆ ฉันทุกคนชอบมันมาก
แต่ครั้งสุดท้ายที่ฉันเล่นสกี ฉันอายุ 47 ปี ตอนนี้ฉันอายุ 59 แล้ว
และฉันก็… เราจะไปอัลตาที่ยูทาห์ ซึ่งสวยงามมาก
และฉันก็ใส่ชุดคับๆ นั่น
ฉันขึ้นลิฟต์สกีไป
ฉันอยู่บนลิฟต์สกี กำลังจะลง
ปีนั้นฉันตั้งใจเล่นสกีมาก
ฉันใส่ชุดครบครัน พร้อมที่จะไป
ฉันรู้วิธีลงจากลิฟต์สกี และฉันก็เล่นสกีเป็น
แต่วันนั้นมีบางอย่างที่ไม่เป็นอย่างที่ควรเป็น
ฉันตกจากลิฟต์สกีลงไปในหิมะ
และมันก็หมุนไม่หยุด ฉันเลย…
แล้วหนุ่มผมยาวคนนึงที่ทำงานที่นั่น
ที่มีอะไรสักอย่างห้อยอยู่ที่คิ้วของเขา
เดินเข้ามาหาฉันแล้วพูดว่า
"ลุกขึ้น"
ฉันจะบอกหนุ่มๆ ในวิลมิงตันว่า
ฉันเลิกออกกำลังกล้ามเนื้อลำตัวแล้ว
และ…
เลิกเลย
ฉันเลิกออกกำลังกล้ามเนื้อลำตัวแล้ว
ฉันยังสวมสกีอยู่ ฉันยกไม้ค้ำขึ้นและพยายามยันตัวเองลุกขึ้น
ฉันไม่รู้ว่าฉันลุกขึ้นได้ยังไง ฉันจำไม่ได้
รู้สึกเหมือนหมดสติไป เพราะฉันจำอะไรไม่ได้เลย
แต่ลูกชายฉันยืนอยู่ตรงนั้นและเห็นทุกอย่าง
ลูกรักของฉัน
แล้วฉันก็ขึ้นไปถึงยอดเขาได้
เขามองฉันแล้วก็พูดว่า
"แม่ไม่เป็นไร"
"โอเคนะ แม่ไม่เป็นไร"
"แม่ไม่เป็นไร"
"ลงจากเขาลูกนี้กันเถอะ" ฉันพูดว่า "ไม่"
เขาพูดว่า "ทุกอย่างเรียบร้อยดี"
ฉันก็พูดว่า " ไม่ พระเจ้าพูดกับแม่"
เขาพูดว่า "พระเจ้าไม่ได้พูด" ฉันบอกว่า "พูดสิ เขาพูด"
"ไม่ใช่เสียงที่ดังออกมาให้ได้ยิน"
"มันอยู่ในใจแม่"
และเขาก็พูด พระเจ้าพูดกับฉัน ฉันจำสิ่งที่เขาพูดได้
เขาพูดว่า "ลงไปจากสิ่งเหล่านี้ซะ ลีแอนน์" เขาพูดแบบนั้น
และฉันก็คิดว่าเขาพูดว่า
"ไปนั่งที่ร้านพิซซ่านั่น ตลอดเวลาที่เหลือทั้งอาทิตย์เลย"
ฉันแบบว่า
"โอเค"
โอเค พวกคุณทุกคนน่ารักมาก
ฉันจะบอกให้นะ โอเค ตอนนี้สองทุ่มครึ่งแล้ว
ฉันจะให้พวกคุณเข้านอนก่อนสามทุ่ม 15 นาที
โอเคนะ
ฉันจะให้พวกคุณเข้านอน
ถ้าคุณมีเมลาโทนินหรือแมกนีเซียมอยู่ในกระเป๋า
อย่าเพิ่งกิน ฉันขอเวลาอีกสองสามนาทีแล้วคุณค่อยกิน
โอเค ฉันมีอะไรจะบอกอีกอย่าง แล้วพวกคุณทุกคนก็กลับบ้านได้
พวกคุณทุกคนน่ารักมาก ขอบคุณทุกคนที่ทำแบบนี้เพื่อฉัน
ขอบคุณทุกคนค่ะ
โอเค
ชัค มอร์แกนกับฉันถูกเลี้ยงมาในโบสถ์
ฉันอยากเลี้ยงลูกในโบสถ์ เขาก็เหมือนกัน
ฉันจะไม่พูดกับคุณทุกคนว่า "ฉันเลี้ยงลูกฉันในโบสถ์"
ฉันจะพูดกับคุณทุกคน
ว่าเราผิดปกติมาก
เราทั้งเละเทะและผิดปกติมาก
จนฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราไม่มีพระเจ้า
พูดจริงๆ นะ
ฉันรู้ค่ะ
ฉันรู้
ฉันรู้ค่ะ ฮาเลลูยาห์ เรามีพระเจ้า
แต่ขอบอกทุกคนว่าฉันเชื่อว่าซาตาน
ไม่อยากให้ครอบครัวฉันไปโบสถ์
เขาจะได้มาที่บ้านเรา
ทุกเช้าวันอาทิตย์
เพื่อที่เขาจะได้ก่อเรื่อง
ชัค มอร์แกนกับฉันทะเลาะกันทุกเช้าวันอาทิตย์
เหมือนหมาบ้าสองตัวในสนาม
ฉันอายมากเลยที่จะบอกคุณ แต่เราทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้
ฉันชอบไปโบสถ์ตรงเวลา
ฉันชอบไปถึงโบสถ์ก่อนพิธีจะเริ่ม
ชัค มอร์แกนเป็นคนที่ประสบความสำเร็จมาก และเข้มงวดมาก ทะเยอทะยาน ชอบแข่งขัน
และทุกอย่างในชีวิตของเขาก็ต้องเป๊ะๆๆ
ยกเว้นเวลา
เขาไม่มีความคิดความเข้าใจเรื่องเวลา
ทุกที่ที่เราไปตลอด 34 ปี เราสายตลอด
และฉันเป็นคนตรงต่อเวลา มันเลยลำบากมาก
โอเค ฉันนั่งอยู่ในรถมินิแวนที่ถนนหน้าบ้าน
สตาร์ตเครื่องยนต์รออยู่กับลูกเล็กๆ สามคน
ชัค มอร์แกนยืนอยู่ที่อ่างล้างจาน
ใส่กางเกงในยืนปอกเปลือกแอปเปิล
และฉันก็โกรธมาก
ในที่สุดเขาก็จะออกมา ฉันโกรธมาก
ฉันเหงื่อเต็มหลัง และก็พูดว่า "มันเริ่มแล้ว"
ฉันแบบว่า "เราไม่ไปก็ได้นะ"
"เรากลับเข้าบ้านกันก็ได้" เขาก็ทำแบบนี้ใส่ฉัน
โอเค นี่คืออีกเรื่องเกี่ยวกับชัค มอร์แกน
ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน เขาทำเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้น
ไม่เคยอยากพูดถึงมัน อย่าพูดถึงมัน
ปุ๊ฟ มันหายไปแล้ว
ฉัน…
ฉันชอบแก้ไขความขัดแย้ง
ฉันชอบพูดซ้ำแล้วซ้ำอีก
แล้วฉันก็ชอบยึดมันไว้
กดมันลง
หยิบยกมันขึ้นมาถ้าฉันอยากพูดมัน
ในที่สุดเราก็ได้ไปโบสถ์ มันน่าจะเริ่มไปเกินครึ่งทางแล้ว
เราให้เด็กๆ พวกนี้เรียนในโรงเรียนวันอาทิตย์
ครูของพวกเขามองเราแบบ "ทำให้ดีกว่านี้"
แล้วในที่สุดฉันก็ได้นั่งที่ม้านั่งกับชัค มอร์แกน
แล้วเขาก็เริ่มลูบหลังฉัน
และมองฉันเหมือนเขาอยากกอดจูบฉัน
เขาพูดว่า "เป็นอะไรไป"
ฉันก็พูดว่า "ฉันจะโทรหานักบำบัดพรุ่งนี้"
มันเริ่มต้นแบบนี้ ทุกเช้าวันอาทิตย์ ฉันตื่นนอน
ฉันเป็นคุณแม่ยังสาว ฉันเลยตื่นก่อนทุกคนตอนเช้ามืด
ฉันจะได้เริ่มเตรียมตัว
ฉันอยากอาบน้ำ เป่าผม
แล้วก็แต่งหน้า สวมถุงน่อง
ตอนนั้นฉันใส่ถุงน่องและชุดเดรสไปโบสถ์
แล้วฉันก็ปลุกลูกเล็กๆ สามคนของฉันตื่น
ฉันให้พวกเขาแต่งตัว และป้อนอาหารให้พวกเขาทุกคน
เพราะสามีฉันยังเด็ก และสมองส่วนหน้าของเขายังไม่พัฒนา
แล้วในที่สุด ชัค มอร์แกนก็ตื่น
ดึงถ่างกางเกงบ็อกเซอร์ของเขาออก แล้วก็…
ควักบางอย่างออกมา
ชัค มอร์แกนไม่ใช้คำพูดเยอะ เขาไม่ชอบพูด
เขาจ้องมองฉัน
แล้วก็ทำบางอย่างแบบนี้
ฉันรู้ว่ามันหมายถึงอะไร
คงเพราะฉันอาบน้ำแล้ว
และฉันต้องตัดสินใจ
มันขึ้นอยู่กับฉัน
มันจะเป็นวันอาทิตย์ที่ดีไหม
เราจะได้ไปกินไก่หลังไปโบสถ์กันไหม
หรือจะเป็นวันอาทิตย์ที่แย่
และซาตานจะสบถในรถมินิแวนตลอดทางไปโบสถ์
มันขึ้นอยู่กับฉัน
และลูกๆ ของฉันชอบไก่
ฉันเลยพูดกับพ่อของพวกเขา…
และคิดว่าโบสถ์ก็เริ่มพิธีไปแล้ว
พูดกับพ่อของพวกเขาว่า…
"โอเค"
"เจอกันในตู้เสื้อผ้า"
"คุณมีเวลาสามนาที"
"ฉันจะเอาขาออกจากถุงน่องนี่ข้างเดียว"
ขอบคุณทุกคนมากค่ะ
ขอบคุณทุกคนค่ะ
ขอบคุณทุกคนนะคะ
ขอบคุณทุกคนค่ะ
ขอบคุณทุกคน ฉันจะให้ครอบครัวฉันออกมาค่ะ
คำบรรยายโดย ประเมิน ปิ่นทอง