Downloaded from YTS.MX
Bayanlar ve baylar, karşınızda annem Leanne Morgan!
Official YIFY movies site: YTS.MX
Çok teşekkürler canım Wilmington, Kuzey Carolina.
Tatlım, teşekkürler.
İlk Netflix özel performansımı izleyen herkese teşekkürler.
Hepinize teşekkürler.
Bu, hayatımı değiştirdi.
Sadece bir kez izledim
çünkü kendimi izleyince kusacakmış gibi hissediyorum.
Ve…
Çok utanç verici ama o şeyi izlediğimde
"Bunu daha iyi yapmalıydım, bunu söylemeliydim,
bunu yapabilirdim" falan diye düşünebilirdim.
Hayır.
O şeyi izlediğim süre boyunca tek düşünebildiğim şuydu,
"Göğüslerim ne zaman…"
"Göğüslerim ne zaman bu kadar büyüdü?"
Şey de değil…
Kuzey Carolina'lı beyler, güzel bir büyüklükten bahsetmiyorum.
Bahsettiğim kocaman, nine memeleri.
Sanki biri bu tarafa, biri bu tarafa bakıyormuş gibiydi.
Sonra da Reese Witherspoon ve Will Ferrell ile bir filmde oynadım.
Biliyorum. Çılgıncaydı.
Sürpriz oldu. Peki kim mi ayarladı?
O küçük Reese Witherspoon. O bebek, o akıllı şey.
Beni ablası Gwyneth yaptı.
Şunu da söyleyeyim, Reese Witherspoon sadece bu bardak kadar.
O filmde, o düğün filminde yanımda durdu
ve küçük kafası buraya çarptı.
Filmi izleyince şöyle dedim,
"Başının büyüklüğü bu meme kadar."
Filmi Atlanta'da çektik.
İki ay sürdü ve çok eğlenceliydi.
Yaz kampında olmak gibiydi. Gerçekten öyleydi.
Ama aşırı korktum.
Oraya gitmeden önce zona olacağımı sanıyordum.
Aşırı korktum.
"Kesin kilo veririm" diye düşündüm.
"Kesin kilo veririm çünkü çok korkuyorum.
Muhtemelen her gün çok fena ishal olacağım."
Sonra da şey dedim, "Hollywood'daki ufak insanlar çok minik."
Herkes çelimsiz ve küçük.
Adamların kafaları büyük, bacakları küçük. Fark ettiniz mi bilmiyorum.
Tom Cruise'u düşün. Büyük kafa, küçük bacaklar.
Ben de şöyle düşündüm,
"Demek film çekerken Hollywood'dakileri iyi beslemiyorlar.
Bu benim için iyi olur. İki ay aç kalabilirim."
Hayır, öyle olmuyor.
İkram servisi diye bir şey var.
O tatlı insanlar film setinde bütün gün yemek pişiriyorlar.
Sendikalı oldukları için
her iki buçuk, üç saatte bir
sıcak yemek vermeleri gerekiyor.
Reese yemedi.
Ama ben yedim.
Film çekerken şöyle oluyor,
oradan çağrılana kadar uzun süre orada oturuyorsun,
yapacak bir şeyin olmuyor ve sıkılıyorsun.
Sonra bir adam "Empanada!" diye bağırıyor.
Ben de en hızlı şekilde ona doğru koşuyorum.
Film boyunca aynı ayakkabıyı giydim.
Dolgu topuktu, kayışlarını bileğime sarıyordum.
İki ayın sonunda
kayışlarıma fazladan bir delik açmak zorunda kaldılar.
Çünkü çok kötü ödem toplamıştım.
Bu gece Wilmington, Kuzey Karolina'daki şu tatlı adamlara bakın.
Çok şirin.
Evde beyzbol izliyor olabilirdiniz.
Ama koca mememi ve ödemimi dinleyeceksiniz.
Vaktim olursa reflümden de bahsederim.
Bilmiyorum. Bekleyin çocuklar. Bilmiyorum.
Tamam, o film setindeki herkesi çok sevdiğimi söylemeliyim
ama saç ve makyaj ekibiyle çok yakınlaştım ve hepsi de Atlanta'dan insanlardı.
O karavana her binişimde şöyle dediler,
"Leanne, Atlanta'daki tarihî yerlere seni biz götürelim.
Herkes en az bir kez görmeli.
Lütfen, izin ver biz götürelim."
Ben de "Tamam" dedim.
"Tarihi severim."
Beni Clermont Lounge'a götürmek istediler.
Orayı duyan var mı?
Peki, duymayan tüm o masum, tatlı ve değerli insanlara
Sodom ve Gomora'nın ne olduğunu söyleyelim.
Clermont Lounge, Clermont Oteli'nde bulunuyor
ve sanırım orası tarihî bir otel.
Pembeye boyamışlar.
Sanırım pahalı da bir otel.
Bir çatı barı var,
gençler Instagram için fotoğraf çekip oraya koyuyorlar.
Otelin içinde ise restoran, bar ve kafe var.
Bodrum katında ise…
O koyu, kara delikte
Clermont Lounge var.
Orası da striptiz kulübü.
Bunu öğrendiğimde "Üzgünüm, ben imanlı kadınım" dedim.
"O rezil yere girmeyeceğim" dedim.
"Düşündüğün gibi değil" dediler.
"Bize güven. Düşündüğün gibi değil."
Striptiz kulübü hakkında bildiğim tek şey…
Knoxville, Tennessee'de bir tane vardı, ana yol üstünde kalıyordu.
Adı The Catch'ti.
Küçük çocuklarım Meksika restoranı sanıyordu.
Bir de filmlerde izledim.
Striptizcilerin, profesyonel sporcuların,
ışıkların, direklerin olduğu filmler gördüm.
Bu öyle değil.
Bu daha ziyade Ripley's Believe It or Not gibi.
Ama bunu bilmiyordum. Çok ısrar ettiler.
Dehşete kapıldım. Ortanca çocuğum Maggie'ye sordum.
"Sence oraya gidersem Şeytan'ı hisseder miyim?" dedim.
"Evet kızım, ben hissediyorum" dedi.
Günahın büyüsüne kapılan en küçük çocuğuma da sordum.
"Şeytan'ı hisseder miyim?" dedim.
"Hayır, sanmıyorum" dedi.
Çok hassas olduğumu biliyorlar.
Şeytan'ın varlığını hissettim.
New Orleans'taki Bourbon Caddesi'nde.
Tam zamanlı olarak orada yaşıyor.
Las Vegas'ta da iki kez.
Gitmem için ısrar edip durdular
ve o karanlık basamaklardan aşağıya, o deliğe indik.
Aşağıda iri adamlar bekliyordu. "Sadece nakit" dediler.
"Telefonunu çıkarıp kullanırsan seni onunla öldüresiye döveriz."
Öyle demediler ama öyle hissettirdi.
Saç ve makyajdakiler "Sana yeni malzeme çıkacak" dediler.
Ne zaman biri bunu dese travmatik bir şey olacağını anlıyorum.
Tamam, otelin bodrumuna indik,
bir bodrum katı
ve ışık, direk ya da ona benzer bir şey yok.
Küçük bir sahne var.
Bar onun etrafına inşa edilmiş, alçak bir tavanı var.
Orada dans eden, boyu bir buçuk metreden uzun olan kadınlar
böyle dans etmek zorunda.
Oraya girdik…
Saç ve makyajdakiler böyle taklidimi yapıyor.
Bütün gece bu şekilde çantamı tutmuşum…
Bir süre orada kaldıktan sonra
oraya gitmeyi seven insanlar olduğunu gördüm.
Öncelikle sevgili gey erkekler.
Sevgili, değerli gey erkekler.
Şey yüzünden mi bilmiyorum… Selam.
Belki de teşvik etmeyi, destek olmayı, moral vermeyi sevdiğiniz içindir.
Bilirsiniz. Bence öyle, seni bebek.
Tamam. Bir de kadın grupları var.
Kadın grupları var.
İncil okunacakmış gibi oldu. Öyle değil.
Kovboy şapkası ve tüylü fular takmış kızlar.
Bekârlığa veda partisi, doğum günü falan kutluyorlar…
O tür kızlar.
Bir de seri katiller var.
Seri katiller oraya gitmeyi seviyor.
Bir seri katille yüz yüze geldiğimi biliyorum.
Çıkan ilk kadın en az 70 yaşındaydı.
Ben bu kadınlardan bahsederken
"Para kazanmaya çalışan kadınlarla alay ediyor" demenizi istemem.
Kimsenin para kazandığı yok.
Tamam mı? Kimsenin.
Mesele para değil.
Herkesin katılmasına izin vermeleri çok tatlı.
Ama neyse,
ufak bir kadın çıktı, şu uzunlukta bir ayakkabısı vardı
ama ufak ayağı şu kadardı.
Kocaman ayakkabının içinde kayboluyordu.
Sonra daha fazla insan çıktı ve gördüm ki
kimsenin ayakkabısı oturmuyordu.
Herkes ayakkabının içinde kayıyor ve dans ediyordu.
Arkada büyük bir ayakkabı yığını olmalı diye düşündüm,
kesin oraya çıkıp dans etmeden önce birini almalarını söylüyorlardı.
Ama ufak kadınlardan biri kot şort ve kolsuz bluz giyiyordu
ve o şekilde dans etti.
Bu sanki cumartesi sabahı indirim marketinde giyilecek bir şey.
Öyle görünüyordu.
Sanki oraya girip şey diyecek gibiydi, "Diyet Dr Pepper alayım,
birkaç kutu da Hormel Chili."
Çıkan ikinci kadın genç bir kızdı.
Sanırım 30 yaşında falandı.
Sarı, kıvırcık saçları ve siyah, kemik çerçeveli gözlüğü vardı.
Çok hevesliydi. Oraya çıktı ve sanki…
"Bu kime benziyor?" dedim.
"Magic School Bus'taki Bayan Frizzle'a."
PBS'teki.
Çocuklarım o programa bayılırdı.
O ufak şey 4 Temmuz'da dans ediyordu,
kırmızı, beyaz, mavi sütyeni ve külotuyla vatansever bir teması vardı.
Şunu söyleyeyim, biraz kirliydi.
Bir anne olarak
o ufak şey dans ederken tek düşündüğüm şuydu,
"Dostum, keşke o sütyeni ve külotu alıp
tüm gece deterjanla yıkayabilsem."
Deterjanla her şeyi yapabilirsin.
Bayılıyorum.
Şey dedim "Keşke bir Tupperware kabı alsam,
içine deterjan koysam,
suyla doldursam, sütyeni ve külotu tüm gece bekletsem…"
Biliyorum.
Ah ya.
Teşekkürler.
Herkese teşekkürler. Çamaşır yıkamayı seviyorum.
Tamam.
Ama o gece iki şeyi düşünerek ayrıldım.
Gerçekten.
Önce şöyle düşündüm, "Eğer işlerim kötüleşirse…"
"Eğer işlerim kötüleşirse
bence orada çok iş yaparım, öyle."
Öyle.
Teşekkürler.
Uzunum, kalçadan eğilmem gerekir.
İkinci olarak da Şeytan'ın orada olmadığını düşündüm.
Bence Şeytan orada değildi. Bence Şeytan "Gerek yok" dedi.
Tamam, İlk Netflix performansımdan sonra ekibim bana sordu,
"Yeni gösterini nerede denemek istersin? Güney Kaliforniya olur mu?"
Güneşli Güney Kaliforniya.
Tennessee kışından kaçabilirsin."
Ben de kabul ettim.
2023 yılının ocak ayıydı.
Siz belki hatırlamazsınız,
güzel Kaliforniya halkı hava koşulları yüzünden çok çekti
ve inanılmaz bir yağmur vardı.
Yıllardır görmedikleri, sıra dışı bir yağmurdu.
Aşırı, diyorlardı.
Uçtuğumuz gün seyahat acentesinden arayıp şöyle dediler,
"Güney Kaliforniya aşırı fırtınalı,
oraya gidemeyeceksin."
İçinde Nuh'un Gemisi olan bir makale gönderdi.
Ben de…
Ama en küçük çocuğumla oraya gittik, iniş yaptık ve her şey yolundaydı.
O kadar da yağmur yağmamıştı.
Sadece alışkın değillerdi.
Drenaj sistemleri falan mı yoktu, hiç bilmiyorum
ama herkes sokakta koşuşturuyordu,
sütyenleri kıyafetlerinin üstündeydi.
Ama başardık ve bu bebek de benimle geldi.
Sahne arkasında. Tam zamanlı makyaj sanatçım.
Teşekkürler.
Ama çok şükür benimle gelmiş
çünkü Güney Kaliforniya'da araba kullanamıyorum.
Tabii 59 çok büyük bir yaş değil ama sanırım sinirlerim kaldırmıyor.
Gidip bir araba kiraladık ve dört haftada sekiz otele gittik.
O ayın sonunda bana dişlerimi sökeceğini söyledi.
Dinlemiyor çünkü sanırım benden bıktı.
Ama ben ondan korkuyorum.
Ama neyse, kiralık arabanın yolcu koltuğunda otururken
sürekli olarak kulpu tuttuğumu
ve frene basar gibi yaptığımı söyledi.
Belki yapmışımdır ama birinin yapması gerekiyordu.
Ayrıca Apple saat takmayı seviyorum
çünkü kendi kalp sağlığımı takip etmeyi seviyorum.
O tuşa basıp iPhone'umun yerini öğrenmeyi seviyorum.
Başıma gelen en iyi şey.
Biliyorum.
O ayın sonunda bana bağırdı ve dedi ki,
"O Apple saatini çaldırmayı bırak.
iPhone'un kucağında."
İlk gittiğimiz yer Oxnard, Kaliforniya'ydı.
Oraya gittiniz mi bilmiyorum ama çok güzel.
Hiç duymamıştım. Sahilde.
Sahile çok yakın küçük bir bungalov kiraladım.
Ufak bir adam gelip bana anahtarları verdi ve dedi ki,
"Bu okyanustan buraya su gelecek ve hepinizi öldürecek."
Tamam, muhtemelen Wilmington, Kuzey Carolina gibi.
Birbiri ardına büyük, güzel evler,
suyun içindeki tekneler garaj yolundaki arabalar gibi dizilmiş.
Hiç böyle bir şey görmemiştim. "Bu insanlar kim?" diye düşündüm.
Onlara "Siz kimsiniz?" dedim.
"Ne iş yapıyorsunuz?"
"Çiftçilik yapıyoruz" dediler.
"Çoğumuz çiftçiyiz."
Ben de onlara "Ne? Ben de çiftçilikten geliyorum" dedim.
"Burada ne ekiyorsunuz?"
Şöyle dediler,
"Çilek ve esrar."
Çok fazla esrar yetiştiriyorlar.
Kaliforniya'da.
Buna alışık değilim.
Tennessee'de eğlence ya da tıbbi amaçlı kullanımı yasal değil.
Ama Knoxville, Tennessee'nin her yerinde bu CBD mağazaları ortaya çıktı.
Söylentiye göre esrar oraya geliyormuş.
Hatta esrar oradan gidiyormuş.
O CBD mağazalarında.
Fizyoterapistim Justin'le birlikteydim, siyatiğim üzerinde çalışıyordu.
Tam burada ve kalçamda iltihap var,
bazen de topuk dikenim azıyor.
Çok fazla ekmek yediğimde.
"Leanne, CBD hakkında çok iyi şeyler duyuyorum" dedi.
"Çok antiinflamatuar. Neden sen de…
Alışveriş merkezinde bir kadın CBD mağazası açtı.
Buradan sonra gidip onunla konuşsana."
Ben de oraya gittim.
Subway'i geçmek zorunda kaldım.
Sandviçleri.
Oraya girmemek benim için zordu çünkü o ekmeği seviyorum.
Ama topuk dikenine neden oluyor.
Ama her neyse, o CBD mağazasına girdim.
Tefarik ve Subway gibi kokuyordu.
Ufak bir kadın vardı.
Hippi görünümlü ufak bir kadın.
Bunu neden yaptığımı bilmiyorum.
Tamam.
Kuzey Karolina'daki cam üflemeyi seven o ufak kadınlara benziyor.
Asheville, Kuzey Karolina'daki bazı kızlara.
Sanat düşkünü, sabo giymeyi seven o ufak kadınlar gibi.
Hafta sonları hikâye festivaline falan gidecek bir tip.
Evet.
Koltuk altında çok kıl vardı.
"Anlıyorum. Ben de yorgunum, anlıyorum" diye düşündüm.
"Sanırım sana yardım edebilirim" dedi.
Gidip bir torba sakız aldı.
Üzerlerinde "Delta-8" yazıyordu.
Hayır.
Biliyorum. Delta-8 de ne? Hâlâ ne olduğunu bilmiyorum.
Ama bence esrar buradaysa,
o ise esrarın hemen altındaydı.
Biraz da LSD serpilmiş olabilir.
"Tamam, şöyle yapacaksın" dedi.
"Her gece bir tane al. Düzenli kullanman gerek."
Ben de "Tamam" dedim.
Ödüm koptu.
Arabaya bindim.
"Hızlı sürmeyeyim bari" diye düşündüm.
Eve vardım.
Chuck Morgan da oradaydı.
Ona ne yaptığımı söylemedim.
Selam, dedim.
Alıp götürdüm ve dolabıma koydum.
Akşama kadar bekledim.
Çok korktum. Ben sadece…
Bir tanesini azıcık ısırdım.
Azıcık.
Hepsini bile almadım. Azıcık.
Kendi kafamda mı kurdum, bilmiyorum
ama 20 dakika sonra kalbim yerinden çıkacak gibiydi.
"Aman tanrım, bu atrial fibrilasyon" diye düşündüm.
"Hemen acile gitmem gerek."
"Chuck Morgan'a ne yaptığımı söylemedim, doktora ne diyeceğini bilemeyecek" dedim.
Her şey aklımdan geçti.
Sonra polisin geldiğini düşündüm.
Gece ikiye kadar oturdum.
Kalp atış hızımı takip ettim.
Sonunda uykuya daldım ama iyi bir uyku değildi.
Yatakta dönüp durdum.
Aranızda anlamayan varsa gerçek anlamda
yatakta dönüp durdum.
Ben sadece
dönüp durdum.
Bütün gece yatakta dönüp durdum ve korkunç şeyler gördüm.
Rüyamda ben ve John Wayne,
Ricardo Montalbán'la kapışıyorduk.
Bütün gece at sırtında.
O sakızlardan bir daha hiç almadım.
Ama atmadım da.
Dolabımda duruyorlar.
Göz teması kurmuyorum.
Yanlarından geçiyorum.
Kaliforniya'daki ikinci hafta sonumuzda Brea'ya gittik,
o da çok güzel bir yer.
Güzel, tatlı, değerli insanlar var.
O hafta sonu en küçük çocuğum 25 yaşına basacaktı.
Babası da orada olmak istedi.
"Uçak bileti alıp oraya geliyorum" dedi.
Seyahat acentemi aradım, "Bir oda daha bulsan iyi olur" dedim.
"Çünkü babaları beni özlüyor."
Chuck Morgan'a otel odasında ne olduğunu bilmiyorum.
Otel odasına girince boş boş bakmaya başlıyor,
sanki ben de böyle yapıyorum.
Başka bir otel odası tutmamın sebebi çocuğumla birlikte turnede olmamız.
Hep yanımda. Onunla 150 kez sahneye çıktım.
Babaları ise para harcamamı istemiyor, bir odayı paylaşmak zorunda kalıyoruz.
Gittiğimiz her yerde tek yatakta dip dibe kalıyoruz.
Evlilik hayatım boyunca
Chuck Morgan para harcamamamı, her şeyi kaybedeceğimizi söyledi.
Beni korkutmaya çalıştı.
Sürekli ensemde.
"Bedava otel kahvaltısını yesen iyi olur" dediğini duyabiliyorum.
"Sakın Panera'ya gitme."
Ama tamam, Chuck Morgan çok ucuz bir uçak bileti aldı.
Gecenin bir yarısı kalktı
ve ülkenin dört bir yanında aktarma yaptı.
Sonunda vardığında inanılmaz yorgundu.
Chuck Morgan normalde kestirmez ama o gün kestirdi
ve otel odasında Tennessee'nin basketbol maçını izledi.
Ben de bir kulübe gittim ve iki kez sahneye çıktım.
Yeni espriler düşünmem gerekiyordu
ama orada olduğum sürece sadece şunu düşündüm,
"Çok fazla dinlenmiş olacak."
Ağza alınmayacak şeyler yapmam gerekecek.
Tüm gece boyunca.
Çocuğumun doğum günü iyi geçsin diye.
Bu hoşuma gitmiyor, burada 20, 30 yaşında genç kızlar var,
bunu söylemek hoşuma gitmiyor
ama dürüst olmak istiyorum.
Size burada palavra atmak istemiyorum.
Yapmanız gerektiğini söylemiyorum
ama Chuck Morgan'a fahişelik yaptım.
34 yıl boyunca.
Çocuklarımın iyi ayakkabıları olsun diye.
Chuck da bu gece arkada.
Buraya gelip size şey demeyi çok isterdi…
Ne yaptınız? Chuck Morgan'ın götü kalkacak.
Buraya gelip şöyle demek isterdi,
"Merak etmeyin, iyi bir fahişe olamadı."
Öyle derdi.
Tamam, oraya gitme zamanı gelince bir defter almak istedim.
Ellili yaşlarımdayım. Adımı unutuyorum.
Çocukların oyun odasına baktım. Hâlâ onları büyüttüğüm evdeyim.
Kızınız var mı, bunu yapıyor mu bilmiyorum
ama benimki nereye gidersek gidelim,
Walgreens, Target, Walmart, neresi olursa olsun
"Defter almam lazım" diyor.
"Mor ya da pembe olmalı, üzerinde bir kalp olmalı."
Sonra eve götürüyorlar, içine dramatik bir cümle yazıyorlar
ve sonra atıyorlar.
Tüm defterleri sakladım, üstünde kalp olan küçük mor bir tane var.
Ortancam Maggie, en hassas olanları
dördüncü sınıf öğretmenine
onu nasıl sevdiğini, ona Noel'de ne alacağını yazmış.
Benim de aklıma şu geldi,
genç bir anneyken hep bir minivanım vardı.
Chuck Morgan da ailemizin geçimini sağlıyordu,
ama tüm Amerika'yı baştan başa dolaşıyordu.
Yaşları birbirine yakın çocuklarım vardı
ve sürekli ağlayıp kapışıyorlardı.
Ben de zor dayanıyordum,
zorla futbol antrenmanına götürmeye çalışıyordum.
Ağlayıp bağırıyorlardı, hassas olan o ortanca da
bana sürekli derin sorular soruyordu.
Örneğin güneş sistemiyle ilgili sorular.
Sonunda bir gün dedim ki, "Bebeğim, okulda dikkatimi vermedim.
Yalan Rüzgârı hakkında bilmek istediğin bir şey var mı?"
Bir ara kimin cennete gideceğiyle ilgili endişelendiği bir dönemden geçti.
Herkesin cennete gitmesini istiyor.
Bana insanları soruyordu,
arka koltuktaki herkes bağırıyordu, acıkmış durumdaydı
ve bana şöyle dedi,
"Anne, Johnny Cash cennete mi gidecek?"
O günü, ne dediğimi hatırlıyorum.
Evet, dedim.
"Johnny Cash cennete gidecek.
O ve June, Billy Graham'la tüm ülkeye İncil'in mesajını yaydılar.
Evet, cennete gidecek."
Tamam, bunu düşünmeye başladım… Kafamda dönüp duruyordu.
Bir gelinim var.
Onu çok seviyoruz, çok akıllı ve çok iyi bir anne.
Torunlarımla konuşmasını izliyorum
ve mantıklı geliyor.
Bu da geriye dönüp bakmamı sağladı.
Çılgınca şeyler söylemiş olabilirim.
Ama yorgundum.
Kimin cennete gideceği konusunda endişeliydi ve bana J-Lo'yu sordu.
Bu yıllar önceydi, büyük bir hayranıyım.
"Anne, J-Lo cennete gidecek mi?" dedi.
Şunu söyleyeyim, psikolojim kötüydü, tamam mı?
Psikolojim kötüydü ve çok kilo almıştım.
Bana J-Lo'yu sordu.
"Cennete gidecek mi?" dedi. "Bilmiyorum" dedim.
"Bilmiyorum. Ruhsal olarak olgunlaşmalı.
Ve de
bir sürü erkekle takılıyor."
Öyle dedim. Dediğimi hatırlıyorum. Bu yanlıştı.
Üzgünüm. Bunu hiç söylememeliydim.
Bunun bir nedeni de
J-Lo'nun hayal bile ettiğinden daha fazla adamla takılmam tatlım.
Sadece…
Korkunçtu. Korkunç.
Tek farkı şu, benimkiler başarılı insanlar değildi.
J-Lo'nunkileri hızlıca gözden geçirelim.
Hepsine ayıracak vaktimiz yok ama…
İlkini hatırlayın, şu dansçı olanı.
Hatırladınız mı? Cris'i? Sanırım adı Cris'ti.
Ona ne oldu? Onu kontrol eden oldu mu?
Sonra Ben Affleck'le birlikteydi,
sürekli öpüşüp duruyorlardı.
Ne olduğunu bilmiyorum. Belki çok fırtınalıydı.
Sonra gidip Jennifer Garner'la evlendi.
Biliyorum, onu birebir tanımıyorum ama hoş biri gibi görünüyor.
Loft'tan alışveriş yapıyor gibi görünüyor.
Herkes gibi.
Sonra J-Lo o pörtlek gözlü Marc Anthony'yle evlendi.
Büyük kafa, küçük bacaklar.
Evet.
Boyu şu damla kadar.
Şuna bakın. Yetenekli. Çok yetenekli.
Sonra o iri A-Rod'la birlikteydi. O iri A-Rod'u unutmuştum.
Sonra Ben Affleck'e geri döndü, evlendiler ve şöyle düşündüm,
"Bu hiç iyi görünmüyor."
Sürekli bir yerden çıkarken görüntülenirlerdi ve adam şöyle olurdu…
Kadın parladığı için ona taptığı belliydi.
Onu fark ettiniz mi? Parlıyor. Bence çok güzel.
People dergisinde çok fazla somon yediğini okudum.
Tamam.
Öyle.
Hepimiz çok fazla somon yemeliyiz.
Tamam, ortanca çocuğumun hassas olmasıyla ilgili bir hikâye daha.
Knoxville'de bir Hristiyan okulundaydılar, orayı çok sevdik.
Bizim için aile gibiydi.
İlkokul çok küçüktü.
Resepsiyonda çalışan kız Jeannie iyi bir arkadaşımdı.
Sabah küçük çocuğumu bıraktım,
öğleden sonra döndüm,
Jeannie beni gördü, göğsünü tuttu ve şöyle dedi,
"Tanrım, Leanne, nasıl yürüyorsun?
Birini aramamı ister misin? Hastaneye gitmen gerekiyor mu?"
"Neden bahsediyorsun?" dedim. "Maggie ameliyat olduğunu söyledi" dedi.
"Duamızı istedi.
İnterkomda bütün gün senin için dua ettik."
"Jeannie, spiralimi değiştirdim" dedim.
Kuzey Karolina'da bunu bilmeyen kalmasın, aşırı doğurgandım tatlım.
Aşırı doğurgandım, Tanrı'ya şükür.
Napa Vadisi kadar doğurgandım.
Bence çiftçilikten geldiğim için.
Danamızı kendimiz keserdik.
Kalın bileklerim var ve tarlada çalışabiliyorum.
Ama her neyse, beş yılda bir spiral taktırmam gerek
çünkü Chuck Morgan vazektomi olmadı ve…
Ama neyse. Sorun değil.
O değerli Hristiyan okulu beni yemek dağıtımına koydu.
Beni yemek dağıtımına koydular.
Biri bana köfte getirdi.
Öğleden sonraydı.
Gayet iyiydi.
Umarım hepiniz bunu yaşarsınız,
umarım spiral taktırdığınızda size köfte yapacak bir arkadaşınız olur.
Biliyorum.
İnsanlar bana hep soruyor,
"Ondan bahsedince Chuck Morgan kızıyor mu?"
Ben de "Hayır" diyorum.
"Ondan bahsetmemi istiyor."
"Söyle onlara" diyor.
"Onlara neden tutuklanma hikâyemi anlatmıyorsun?"
Tamam.
25 yıl önceydi.
Beş yaş altı üç küçük çocuğumuz vardı
ve şirketi ilk yolculuğumuzda bizi Puerto Vallarta, Meksika'ya gönderdi.
Ben de gideceğim için çok heyecanlıydım.
Öyle bir yere ilk gidişimdi.
Annemle babam bir hafta çocuklara bakacaklardı,
gözüm arkada kalmayacaktı.
Çok heyecanlıydım.
Knoxville, Tennessee'deki küçük havaalanından uçtuk, tüm gün sürdü.
Pasifik'in diğer tarafında geçmek için 12 saat boyunca
katırlarla, trenlerle, uçaklarla, teknelerle falan gittik.
Otel odasına girdik.
Ağza alınmayacak şeyler yapmam gerekti.
Yedi gün boyunca.
Puerto Vallarta, Meksika'yı hiç görmedim.
O haftanın sonunda tükenmiştim.
Geri dönme vakti geldi. Geri dönmesi de 12 saat sürdü.
Doğu Tennessee'deki küçük havaalanımıza gece yarısı indik,
Doğu Tennessee'de yaşadığımız yere arabayla gidecektik,
"Bebeklerimi elime alıp yatağa uzanayım, hiçbir şeyim kalmaz" diye düşündüm.
Ama Chuck Morgan fazla süratli gidiyordu ve polis tarafından kenara çekildi.
O kadar kötü bir şey için tutuklanmamıştı ama bunu bilmiyorduk.
Ödemesi gereken başka bir ceza varmış.
Yolun kenarındaydık, polis arabası önümüzdeydi.
Polise farların arasından bakıyordum.
"Uzun sürmez, çok geçmeden buradan gideriz" dedim.
"Evde olurum."
Geldiler, ehliyetini aldılar.
Onu arabadan çıkardılar, ön tarafa götürdüler.
Tüm bunları farların arasından izliyordum, onu kelepçelediler.
Sonra bana döndü ve ben…
Bana "Aman tanrım Leanne" gibi bir şey söyledi.
Tüm hayatım gözlerimin önünden geçti.
"Kesin uyuşturucu işinde" diye düşündüm.
"Idaho'da başka bir ailesi var."
Hep Idaho'da başka ailesi olduğunu düşündüm
çünkü evlilik hayatımız boyunca "Sana söylemiştim" deyip durdu
ama asla söylemedi.
Bana bir şeyler söylediğini sanıyor ama söylemiyor.
"Bunu daha önce hiç duymamıştım" diyorum.
Sonunda bir gün "Idaho'daki birine mi söylüyorsun?" dedim.
"Panera'ya gitmesine izin verecek misin Chuck?"
Tamam, Chuck Morgan'la tanıştığımızda Tennessee Üniversitesi'ndeydik.
Bastır Vols.
İşletme yüksek lisansı yapıyordu, notları çok yüksekti,
üç işte birden çalışıp peşimde koşuyordu.
Ve ben ise…
Berbat hâldeydim tatlım.
Tennessee Üniversitesi'ni zor bitirdim.
Kıl payı mezun oldum. Yıllarımı aldı.
Bırakıp giderdim, geri dönerdim…
Tamam.
Ama Chuck Morgan'la evleneceğim zaman
"Aman tanrım" dedim.
"Çocuk çok zeki.
Her şeyi yapabilir. Her şeyi o halleder.
Eşek gibi çalışır.
Ben de takılırım. Ben sadece…"
Evlendik, ilk bebeğimi doğurdum.
Sonra bir gün kafama dank etti.
"İş yerinde zeki" diye düşündüm.
"Evde değil."
Hayır, dedim.
"Bunlardan ben sorumlu olamam.
Bunlarla ilgilenmesi gereken kişi ben olmayacağım."
Çünkü üç yıl önce Prince'ten "When Doves Cry" ile dans ediyordum.
Şey gibiydim…
Gerçekten ne zaman korktuğumu söyleyeyim.
İkinci bebeğim yoldaydı.
3 Nisan'da doğdu. Bu olay martın son haftasında oldu.
Doğurmak üzereydim, Doğu Tennessee'ye büyük bir kar yağdı.
Yerde kar vardı.
Ve ben… En büyük çocuğum Charlie iki yaşındaydı.
Kestirmeyi bırakmıştı, hâlâ bez takıyordu.
Çok hoş ama çok aktif bir bebekti.
Ön kapıya vurup dışarı çıkmaya çalışırdı,
otoyoldaki sarı çizgiden koşmak isterdi.
İnanılmaz yıpranmıştım.
Her an doğum yapabilirdim ve çok fena streptokok geçirdim.
Kadın hastalıkları doktorumun adı Pete'di, pazar okulu sınıfımızdaydı.
Çok tatlıydı.
Beni öyle görmesinden nefret ediyordum.
Ama Pete şöyle dedi, "Boğaz enfeksiyonun var.
Seni bu gece hastaneye yatırmam gerekecek Leanne.
Serum takılacak ve dinlenmem gerekecek."
Ben de dedim ki,
"Gerçekten mi?
Gerçekten mi?
Hastanede mi kalacağım?
Bütün gece mi?"
Sanki biri beni Turks ve Caicos'a gönderdi.
Beni hastaneye götürdüler.
Chuck ve iki yaşındaki Charlie.
Beni sabahın erken saatlerinde bırakıp sonra ortadan kayboldular.
Geç saatlere kadar dönmediler.
"Neredeydin?" dedim.
"Hiçbir yerde" dedi.
"Neden eşofman giyiyorsun? Terlisin" dedim.
"Tamam Leanne, spor salonunda basketbol oynuyordum" dedi.
"Tam saha mı?" dedim.
"Evet, niye?" dedi.
"Sen tam saha basketbol oynarken bebeğimize kim baktı" dedim.
Aşağı baktım ve bebeğimin bezi ayak bileklerine kadar dolmuştu.
"Ne yedi?" dedim.
"Yemek mi?" dedi.
"Chuck, beni dinle" dedim.
"Beni yarın öğlen taburcu edecekler, bana bir kıyafet getirmeni istiyorlar."
Hastane için bana
ne getirdiğini söyleyeyim.
Bana bir külot getirdi.
Üçgen şeklindeydi,
üzerinde ipler vardı.
Göbek deliğim şu büyüklükteydi.
Karnım buraya kadardı.
Bir şekilde o külotu giymeye çalıştım.
Sanırım doğum yapıyordum.
O külotun boyu Marc Anthony kadardı.
Bana 15 santimlik topuklu ayakkabı getirdi.
Siyah. Siyah topuklu ayakkabı.
Benim yaşımdaki kadınlar
Kathie Lee Gifford'ın Walmart'taki hamile kıyafetleri koleksiyonunu hatırlar.
Hatırladınız mı?
Muhteşem bir şeydi.
Çok ucuzdu. Temel parçalar. İstediğin şeyle eşleştir.
Bayılıyordum.
Sonra yurt dışında kötü şartlarda üretildiği ortaya çıktı.
Orayı kapattılar ve çok üzüldüm.
Ama neyse, bana Kathie Lee Gifford'ın yaz kaprilerinden getirdi.
Yaz. Doğu Tennessee karlıydı.
Yaz kaprisi.
Bana yazlık bir bluz getirdi.
Hamile kıyafeti değildi.
Şurama kadar geldi.
Bir de sahte kürkten büyük bir manto getirdi.
Onu Prince şarkısıyla kulüplerde dans ederken giyiyordum.
Hemşirelerin beni çıkarırken nasıl baktıklarını unutmuyorum.
Kesin hastaneye dönünce birbirlerine bakıp şey dediler,
"O bir fahişe."
Size kıymetli torunlarımı anlatayım.
Teşekkürler.
Muhteşemler. Onlara âşığım. Umarım 10 tane daha torunum olur.
İki oğlan var, iki ve dört yaşındalar.
Büyük olan bana "babaanne" diyor.
Gece bizde kaldığında korkuluğa tutunur, elimi tutar ve şöyle der,
"Sıkı tutun babaanne, sıkı tutun."
Güçsüz olduğumu düşünüyor.
Anne olmak babaanne olmaya göre çok farklı.
İkisi de harika ama çok farklı.
Bence farkı şu.
Bebeklerim bir şey istediğinde
onlara veriyorum.
Oğlum ve karısı harika ebeveynler ama bana kötü şeyler söylüyorlar.
"Bineceği oyuncaklar alma" gibi şeyler.
Ben de "Tamam ama römorklu Chevy'yi geri götüremem" diyorum.
Bana geçen gün "Emziği bıraktırmaya çalışacağız" dediler.
Ben de "Evet, bu iyi bir fikir" dedim.
Sonra eve gittim ve internetten bir sürü sipariş verdim.
Şimdi annemin ve babamın neden öyle davrandığını anlıyorum.
Çok yardımcı oldular. Çocuklarım onlarda kalırdı.
Onları almaya gittiğimde babama şöyle diyordum,
"Baba, çocukların dişlerinin üstünde sarı bir tabaka var.
Gittiğimizden beri dişlerini fırçaladılar mı?"
Babam da hiddetlenir, çok sinirlenir ve şöyle derdi,
"İstemediler!"
Annem Lucille çocuklar küçükken her ziyaret ettiklerinde
arka kapıyı açıp şöyle derdi,
"Hoş geldiniz, şu keçeli kalemleri alıp duvara yazı yazın.
Anneannenin evine gelin, anneannenin yatağına yatın
ve bu bir kova tavuğu da alın.
Bu bir kova tavuğu ve bu küçük marşmelov paketini alın.
Babaannenin yatağında yuvarlanın.
Sabahın üçüne kadar Disney izleyin."
Ben de aynısını yapıyorum tatlım. Ben de aynısını yapıyorum.
Biliyorum.
Kim yatakta tavuk yemeyi sevmez ki?
Bizimle tatile gelmeleri için onlara sürekli ısrar ediyoruz.
O bebekleri istiyoruz. Tüm çocuklarımı, bebeklerimi istiyorum.
Plaj insanı olduğumu da söyleyeyim.
Plaj insanıyım.
Burada çok şanslısınız. Evet. Umarım bunu biliyorsunuzdur.
Bir gün çok başarılı olursam plajda olmak isterim.
Ama Chuck Morgan neşeye inanmıyor.
Yani…
En sevdiği tatil kayak tatili.
Üniversitede tanıştığımızda dedi ki, "Çocuklarımı kayakla büyüteceğim."
"O da ne?" diye düşündüm.
Çünkü pek bilgim yoktu.
Kentucky ve Tennessee sınırındaki 500 kişilik bir kasabada büyüdüm
ve insanlar orada kayak yapmıyor.
Arada bir televizyonda görünce şey diye düşünüyordum,
"Bunlar kraliçe ve halkı olmalı."
Ama neyse, Chuck Morgan evlendiğimizde öğrenmemi istedi
ve bana çok güzel bir kayak kıyafeti aldı.
Kayak yapanlar bilir, o tür şeyler çok pahalı.
O yüzden 15 yıl onu giymek zorunda kaldım.
Ve kilomu düşük tutamadım.
İlk seferimde beni güzel Beaver Creek, Colorado'ya götürdü.
Çok güzel, biliyorum.
Beni bir grup insanla kayak eğitimine yazdırdı.
Eğitmenimiz, Mitt Romney'ye benziyordu.
O dağdaydım ve olmak istediğim…
Kıyafetimi giymiştim
ve o ince, genç, tatlı, eğlenceli kayakçı kızlar gibi olmak istemiştim.
Tamam.
Büyük bir soğuk hava kitlesi geldi.
Büyük bir hava kitlesi geldi ve kar yandan yağıyordu.
Elini bile göremiyordun.
Mitt hepimize baktı ve dedi ki,
"Aşağı inebilirsek…
Bu dağdan aşağı inebilirsek
soğuk ısırması olmuş mu diye hepinizin burnuna bakacağım.
Hava eksi 19."
"Nesi eğlenceli?" diye düşünmüştüm.
"Burada ne işimiz var?" Tamam.
Bir daha gitmeden önce
çocukların üç, beş ve yedi yaşına gelmelerini bekledik.
Chuck Morgan bana geldi ve dedi ki,
"Sizi bir haftalığına kayak yapmak için Colorado'ya götüreceğim."
Bunu kıyaslayabileceğim tek şey
kömür madeninde çalışmak olabilir.
Hiç kömür madeninde çalışmadım ama kötü görünüyor.
Kayağa bakışım böyle.
Dağda havalı insanlar takılıyor.
Kayak yapabilecekleri evler kiralıyorlar, satın alıyorlar
ve hepsi Bo Derek'e benziyor.
Chuck Morgan tasarruf yapmayı seviyor.
Dağdan üç kasaba uzakta bir ev kiralamayı seviyor.
Oraya gidiyorduk, her sabah kalkıp "Telesiyeje binmeliyiz" demeye başlıyordu.
"Para ödedim. Gitmeliyiz. Yukarı çıkmalıyız."
Küçük çocuklar ise
sersem hâldeydi.
Uyanıyorlardı.
Sonra çocukları kat kat giydiriyordum.
Kat kat. Uzun iç çamaşırları.
Tek tek hepsiyle ilgilenip çocukları giydiriyorum,
hepsi yarı uykulu, sallanıyorlardı.
Onları giydirdikten sonra bir dönüm tütün çapalamış gibi oluyordum.
Ve herkese öğle yemeği hazırlıyordum
çünkü dağda üç parmak tavuğu 45 dolara satıyorlar.
Sonra dağa çıkmak için servise binince
herkesin eşyalarını taşımamız gerekiyordu çünkü çocuklar küçüktü.
"Kaskımı tutamıyorum, bir şey taşıyamayacağım" diyorlardı.
"Eldivenlerim kayıp. Hiçbir şeyin yerini bilmiyorum."
Yük katırı gibi yüklenmiş o servise binmeye çalışıyorduk.
Çocuklara bot giydirmem gerekiyordu.
"Hayır anne, hayır. Bana o botları giydirme" diyorlardı.
Onları suçlamıyorum. Hiç kayak botu giydiniz mi?
Ne zaman giysem "Sanırım bacaklarım kanıyor" diyorum.
"Botlarım kanla doluyor. Hissedebiliyorum."
Şöyle de bir anım var.
Makyajlarımı yapan, benimle seyahat eden arkadaki çocuğum
artık bana onun baktığını söylüyor.
Bir bakıma öyle.
Ama neşe kaynağı oldu. Bu üçüncü çocuğum.
Neşe kaynağı ve çok komik ama çok da zor biri.
Çok zor biri tatlım tatlım. İstediğini yapıyor.
Bir buçuk yaşından beri öyle. Ona hiçbir şey yaptıramazsın.
Kayak yapıyorduk. O yıl dört ya da beş yaşındaydı.
Ona Lands' End'den çok beğendiğim pembe bir kıyafet almıştım.
Herkes kayağa gitmişti. İkimizdik.
Küçük bir gondolla acemi parkuruna gidiyorduk,
o gondolla oraya gitmesi çok sürmüyordu.
Gondolda başka kimse yoktu ve tüm kıyafetlerini çıkarmaya başladı.
Her şeyi. Gerçek anlamda her şeyi.
İki saniye içinde çıplak kaldı.
"Ne yapıyorsun?" dedim.
"Göt deliğim kaşınıyor" dedi.
Hatırlıyorum da…
Dua ettiğimi hatırlıyorum.
Tanrı'ya dua ettiğimi hatırlıyorum.
Şöyle dedim, "Yüce Tanrı'm,
bu kadar kötü ne yaptım da
tatilim böyle bir hâl aldı?"
Sonra ona baktım ve dedim ki,
"Kaşı gitsin."
Her yıl gitmeye çalışıyoruz, Chuck Morgan ve çocuklar bayılıyor.
Çocuklar bayılıyor ama ben son kayak yaptığımda 47 yaşındaydım.
Şimdi 59 yaşındayım.
Ve ben… Alta, Utah'a gitmiştik. Çok güzeldir.
O dar kıyafetten giymiştim.
Telesiyejle yukarı çıkıyordum.
Telesiyejden inmek üzereydim.
O yıl kayak yapmak istiyordum.
Her şeyim vardı. Yapmaya hazırdım.
Telesiyejden inmeyi, kayak yapmayı biliyordum
ama o gün bir şey yolunda gitmedi
ve telesiyejden kara düştüm.
O şey dönmeye devam etti ve ben…
Sonra orada çalışan, uzun saçlı,
kaşlarından bir şeyler sarkan bir çocuk
yanıma geldi ve dedi ki,
"Kalk."
Siz Wilmington seyircisine şunu söyleyebilirim ki
kaslarım tamamen gitmişti.
Ve…
Çok kötü.
Kaslarımın gitmesine izin verdim.
Kayaklar hâlâ ayaklarımdaydı. Batonu kaldırıp doğrulmaya çalıştım.
Nasıl kalktım bilmiyorum. Hatırlamıyorum.
Sanırım kendimden geçtim çünkü hiç hatırlamıyorum.
Ama oğlum orada duruyordu ve her şeyi gördü.
Tatlı oğlum.
Bir şekilde tepeye çıkmayı başardım,
bana baktı ve dedi ki,
"İyisin.
İyi misin? İyisin anne.
İyisin.
Hadi aşağı inelim."
Hayır, dedim.
"İyisin, bir sorun yok" dedi.
"Hayır, Tanrı benimle konuştu" dedim.
"Hayır, konuşmadı" dedi. Evet, dedim.
"Duyulacak bir ses değildi.
Kalbimde hissettim."
Öyle. Tanrı benimle konuştu. Ne dediğini hatırlıyorum.
"Bırak bu işleri Leanne" dedi. Öyle dedi.
Sanırım bir de şey dedi,
"Haftanın geri kalanında gidip şu pizzacıda otur."
Ben de dedim ki,
"Tamam."
Tamam, hepiniz çok tatlısınız.
Şunu diyeyim, tamam, saat sekiz buçuk.
21.15'te hepiniz yatakta olacaksınız.
Tamam mı?
Hepinizi yatağa göndereceğim.
Çantanızda melatonin ya da magnezyum varsa
biraz bekleyin, birkaç dakika durun, sonra alırsınız.
Tamam, bir şey daha anlatacağım, sonra evinize gidebilirsiniz.
Çok değerlisiniz. Bunun için çok teşekkürler.
Hepinize teşekkürler.
Tamam.
Chuck Morgan ve ben kilisede büyüdük.
Çocuklarımızı da kilisede büyütmek istedik.
Size çocuklarımı kilisede büyüttüğümü söylemiyorum.
Size söylediğim şey
ne kadar işlevsiz olduğumuz.
O kadar berbat hâlde ve işlevsizdik ki
inançlı olmasaydık bize ne olurdu, hiç bilmiyorum.
Ciddiyim.
Biliyorum.
Biliyorum. Çok şükür inançlıyız.
Ama bana kalırsa Şeytan
ailemin kiliseye gitmesini istemedi.
Her pazar sabahı bizim eve gelirdi
ve ortalığı karıştırırdı.
Chuck Morgan ve ben bahçedeki iki kuduz köpek gibi
her pazar sabahı kavga ederdik.
Bunu size söylemeye utanıyorum ama kavga sebebi şuydu.
Ben kiliseye vaktinde gitmeyi seviyorum.
Kiliseye ayin başlamadan gitmeyi seviyorum.
Chuck Morgan çok başarılı bir insan, aşırı titiz, A tipi kişiliği var,
hayatındaki her şey muntazam.
Zaman hariç.
Adamda zaman kavramı yok.
34 yıldır gittiğimiz her yere geç kaldık.
Ben de dakik bir insanım, bu yüzden gerçekten çok zor oldu.
Tamam, evin girişindeki minivanın içinde
üç küçük çocukla oturuyorum, araba çalışıyor.
Chuck Morgan ise iç çamaşırıyla durmuş mutfak lavabosunda elma soyuyor.
Ben de çok sinirlenirdim.
Nihayet gelince çok kızardım.
Ter içinde kalırdım. "Başladı bile" derdim.
"Gitmesek, eve dönsek daha iyi" derdim.
O da karşılık verirdi.
Tamam, işte Chuck Morgan hakkında bir şey daha.
Ne zaman kavga etsek hiç olmamış gibi davranıyor.
Hiç konuşmak istemiyor. Hiç bahsetmiyor.
Puf, gitti.
Ben…
Ben anlaşmazlıkları çözmeyi seviyorum.
Tekrar tekrar konuşmayı seviyorum.
Ona tutunmayı seviyorum.
Aşağı bastırmayı.
Gerekirse yeniden çıkarmayı.
Kiliseye vardığımızda ayinin yarısı bitmiş olurdu.
Çocukları pazar okulu sınıfına sokardık
ve öğretmenleri "Daha iyisini yapın" der gibi bakardı.
Sonunda Chuck Morgan'la otururduk
ve bana dokunmaya başlardı,
bana sanki öpüşmek istiyor gibi bakardı.
"Sorun ne?" derdi.
"Yarın bir terapisti arayacağım" derdim.
Böyle başlardı.
Her pazar sabahı kalkardım.
Genç bir anneydim, karanlıkta herkesten önce kalkardım
ve hazırlanmaya başlardım.
Duş alıp fönümü çekmek, makyajımı yapmak, külotlu çorabımı giymek istiyordum.
O dönem kiliseye külotlu çorap ve elbise giyiyordum.
Sonra üç küçük çocuğumu kaldırır,
tek başıma onları giydirip doyururdum
çünkü kocam gençti ve ön lobu gelişmemişti.
Sonunda Chuck Morgan kalkardı,
iç çamaşırını çekerdi ve…
Ağzından bir şeyler çıkardı.
Chuck Morgan çok konuşmaz. Konuşmayı sevmez.
Bana bakmaya başlar
ve böyle bir şey yapardı.
Ne anlama geldiğini bilirdim.
Sanırım banyo yaptığım için.
Karar vermem gerekiyordu.
Bu bana bağlıydı.
Güzel bir pazar mı olacak?
Kiliseden sonra gidip tavuk yiyecek miyiz?
Yoksa kötü bir pazar mı olacak?
Minivanla kiliseye gidene kadar Şeytan küfür mü edecek?
Bana bağlı.
Çocuklarım da tavuk seviyor.
O yüzden babalarına derdim ki…
Düşünsenize, ayin başladı bile.
Babalarına derdim ki…
"Tamam.
Dolapta buluşalım.
Üç dakikan var.
Bu külotlu çoraptan sadece bir bacağımı çıkarırım."
Çok teşekkürler!
Hepinize teşekkürler!
Teşekkürler!
Teşekkürler! Ailemi getireceğim!
Alt yazı çevirmeni: Şebnem Öztürk