Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jedna z najważniejszych postaci w historii futbolu,
Lefter Küçükandonyadis, zwany profesorem,
wraca dziś do ojczyzny.
Profesor powraca do swojej drużyny, Fenerbahçe,
po dwóch latach gry
dla włoskiej Fiorentiny oraz francuskiej Nicei.
STAMBUŁ ROK 1953
- Witamy. - Dziękuję.
Czy to prawda, że odrzuciłeś ofertę z Madrytu?
Powiedzmy, że podziękowałem za nią.
Kto cię do tego skłonił? Działacze Fenerbahçe?
W końcu chodzi o Madryt.
Zrobiłem to dla ojczyzny i dla Fenerbahçe.
Bardzo tęskniłem.
Pozostanę w Fenerbahçe do końca świata.
- Brawo, Lefter! - Brawo!
- Jeszcze jedno zdjęcie? - Śmiało.
- Brawo, Lefter! - Brawo!
- Ostatnie pytanie. - Spójrz tutaj!
- Ostatnie pytanie! - Lefter!
Ostatnie zdjęcie!
- Lefter, spójrz tutaj! - Lefter, prosimy!
- Jeszcze jedno zdjęcie! - Lefter!
LEFTER: PIŁKARSKI PROFESOR
To Lefter!
- Hej, Lefter! - Witamy.
Możemy prosić o autograf?
Oczywiście, drogie panie.
- Dziękujemy. - Ale przystojniak.
- Dziękuję bardzo. - Proszę.
Proszę. Czyj to długopis?
- Miłego dnia. - Wielkie dzięki.
Dziękujemy.
- Witamy. - Dzień dobry.
- Lefter! - Hej, Lefter!
Czemu tu jestem? Mam dużo pracy.
Mogliśmy się spotkać później.
Chciałem, żeby poznali mojego przyjaciela. Co w tym złego?
Po rozmowie zabiorę cię w wyjątkowe miejsce.
- No dobrze. - Świetnie.
Musimy o czymś porozmawiać.
- O czym? - O tym, co przede mną ukrywasz.
- Witaj, Lefter. - Cześć, Halit.
Witaj.
Dzięki. To mój serdeczny przyjaciel, Hasan.
- Halit Kıvanç. - Miło mi.
No dobrze, Lefter. Jesteśmy gotowi.
Piłka nożna to moje życie.
Jako mały chłopiec zasypiałem z piłką.
Mama ciągle powtarzała, że jestem niesforny.
Tata mówił, że prawdziwi faceci nie ganiają za piłką.
Nie chciał, żebym został piłkarzem.
WYSPA BÜYÜKADA ROK 1933
Nie jestem na ciebie zły.
Dzwoniła twoja nauczycielka. Zdradziła mi coś ciekawego.
Podobno jesteś świetny z matematyki.
Rozwiązujesz wszystkie zadania, ale nie tak, jak jesteś uczony.
Byłaby gotów pomyśleć, że oszukujesz.
Ale robię tak, jak mnie uczy.
Kiedyś ojciec powiedział mi, że zostanę rybakiem.
To były stare czasy.
Nie było szkół. Nie miałem innego wyboru.
Ale ty masz. Otwiera się przed tobą szansa.
Mój brat może robić, co chce.
Posłuchaj mnie uważnie.
Otrzymałeś dar od Boga. Ty, nie twój brat.
Musisz się pilnie uczyć.
Pomyślałem sobie, że mógłbyś zostać inżynierem.
Albo architektem. Albo nawet profesorem. Kto wie.
Obiecaj mi coś.
Obiecaj, że zadbasz o to, bym kiedyś się uśmiechnął.
Jeśli będę się dobrze uczył, będę mógł grać w piłkę, kiedy chcę?
Jaki ojciec, taki syn.
Dałem ci na imię Eleftherios.
To imię oznacza wolność.
Mam za swoje.
Dobra, uparciuchu. Oto co zrobimy.
Możesz grać w weekendy.
- Dobrze? Może być? - Zgoda.
Świetnie!
Oczywiście nie posłuchałem ojca.
Nadal ganiałem za piłką.
W tym celu wypychałem skarpetę mamy, nawet za cenę lania.
Gdy uformowałem z niej piłkę,
byłem w siódmym niebie.
Piłka za skóry była nieosiągalnym marzeniem.
Byliśmy biedni.
A skóra była droga.
WYSPA BÜYÜKADA ROK 1942
- Gdzie jest Lefter? - Gramy!
Emin, co jest sekretem bramkostrzelności?
- Nie wiem. - A waszym zdaniem?
Oblaliście egzamin.
Po pierwsze: moc strzału!
Po drugie: umiejętności.
Po trzecie: pewność siebie.
I ostatni element:
należy strzelać...
z zaskoczenia!
- Stary! - Jesteśmy na plaży.
- Nie chcecie grać? - Nie.
Podaję skład!
Tufan, İshak, Dimitri, Agop,
Koço, Ali, Emin, Hasan,
i Lefter!
Przestań krzyczeć.
Lefter mnie tu ściągnął.
Będę sędzią. Waszym premierem!
Patrzcie i podziwiajcie. Hasan!
Łap!
Nie nadajesz się nawet na słupek.
- Chodźmy popływać. - Dobra.
- Hasan, bierz piłkę! - Idziemy!
Chodźcie.
Lefter, wczoraj znów strzeliłeś wszystkie gole.
A może dzisiaj?
- Lefter biegnie i strzela! - Chodź tu!
Przyćmiewasz urodą całą plażę.
- Mówiłem ci to już? - Tak.
- Lefter! - Idę!
Miałeś być dziś na rybach. Co się stało?
Dzisiaj, tato...
Chłopcy składają obietnice, a mężczyźni ich dotrzymują.
Zaś dżentelmeni spędzają soboty na plaży.
- Restauracja Yelken zapłaci. - Mówili tak w zeszłym tygodniu.
Kostas nie dostarczył ryb, więc się ugięli.
Jemy ochłapy.
Powtórz to, Eftimia,
aby wszyscy usłyszeli.
Lefter też.
Wiesz, ile płacą za to na kontynencie?
Trwa wojna.
Waż słowa. Ludzie walczą o chleb.
Wybacz, ojcze.
Przesadziłam.
Kiedyś ludzie docenią owoce morza.
Zobaczycie. Wyjdzie na moje.
Nie chcesz być rybakiem?
Mogłeś się uczyć.
Smacznego.
Wychodzę, Argiro.
KONIEC ROZGRYWEK LIGOWYCH
FENERBAHÇE MISTRZEM
Lefteri mou.
Synku.
Myślisz o tym, co powiedział ojciec?
Uparty z niego człowiek.
On wie swoje, ty swoje.
Jedź z nim na ryby.
Odzyskasz jego względy.
Na pewno ci wybaczy.
Jedziesz jutro na Taksim?
Mamo, nie trzeba.
- Mam pieniądze. Co robisz? - Bierz. Przydadzą ci się.
Nie trać czasu. Wracaj szybkim promem.
A teraz idź spać.
Przed nami długi dzień.
Żyjąc w cieniu wojny
nie wolno nam zapominać,
że to ojciec jest głową rodziny.
Musi mieć posłuch wśród dzieci.
Musi kochać swoją rodzinę i otaczać ją opieką.
A rodzina winna okazywać mu miłość i szacunek.
Stavrini.
Muszę ci powiedzieć coś ważnego.
Co takiego?
Coś tak pięknego, jak ty sama.
- Dziękuję. - Stavrini!
Chodź, kochanie.
- Bywaj. - Pa.
Lefteri mou.
Tato.
- Miłego dnia. - Miłego dnia.
- To było mądre kazanie. - Racja.
Oby nie trafiło w próżnię.
Warto było go posłuchać.
Słuchać to jedno, a rozumieć to co innego.
Podobno madame Sofi robi przyjęcie.
To prawda.
Twoi przyjaciele pokończyli studia.
Hasan był najlepszy na roku. Brawa dla niego.
Też pójdziesz?
Jak co roku.
Nie skończyłeś nawet podstawówki.
Nie mam się czego wstydzić.
To prawda. Jesteś najlepszym strzelcem na wyspie.
Pękam z dumy. Brawo.
Jak rozmowa zeszła na ten temat?
Argiro mou.
Pano, zaczekaj!
- Jak się masz? - A co?
- Muszę cię o coś spytać. - Mów.
Beyoğluspor szuka zawodnika, prawda?
Pogadasz z panem Gündüzem?
Uważasz, że bylibyśmy zainteresowani tobą?
Wielki Gündüz Kılıç miałby za ciebie poręczyć?
Wracaj lepiej do podawania piłek na Taksim.
- Hej, piłkarzyku. - Co?
On cię nie chce. Odpuść.
Są inne drużyny.
Chrzanić to.
Ale jeśli bardzo ci zależy,
weź moje skórzane buty. Niech zobaczą prawdziwego piłkarza.
Dziękuję, Dimitri.
Nie drażnij brata.
I nie spóźnij się.
- Nie możesz. - Do zobaczenia wieczorem.
Masz być na czas.
STADION TAKSIM
Wujku Ziyo!
Co z meczem?
Najpierw złap oddech.
- Nie mów, że go odwołano. - Nie.
Przygotowują się w szatni.
A mistrz Hakkı? Jest tu?
Wychodzą.
- Szybciej, panowie! - Idziemy!
Nie zakładaj niebieskiej. Ta wygląda na tobie lepiej.
Nikt już takich nie nosi. Mówiłam, żebyś ją wyrzuciła.
Żadna nie wygląda dobrze, Ayten.
Muszę oczarować Leftera.
Nie gub krycia. Pilnuj go!
- Podaj. - Strzelaj!
Ej, to był faul!
Grasz nie fair, Şakir!
Nie fair? Uważaj, co mówisz.
Bo co?
- Co powiedziałeś? - A ty?
Zaraz sobie pogadamy!
Przestańcie!
Co z wami? Co to ma być?
Şakir, schodzisz.
- Ale kapitanie... - Zejdź z boiska.
Ale kapitanie...
Niech on też zejdzie.
Nie możemy tak grać.
- Chłopaki! - Spokój.
Uspokójcie się.
Posłuchajcie.
Wyrzucę was wszystkich,
zgarnę dziesięciu ludzi z ulicy i zagram ten mecz z nimi.
Młody, chodź tu.
Do ciebie mówię.
- Do mnie? - Tak.
Chcesz ciągle podawać piłki? Chodź.
Gram już w drużynie A.
Idealnie. Chodź.
- Ja? - No chodź!
Şakir, oddaj mu koszulę.
- Grasz. - Kapitanie...
Şakir, oddaj mu koszulę!
- Wybacz, Şakir. - On wypadł z gry.
Ty oddasz koszulę Şakirowi.
Dziś grasz w drugiej drużynie.
Ma buty jak kajaki. Są za duże.
Nie mamy innych.
Nie szkodzi. Mogę grać w tych.
- Dasz radę? - Tak.
No to szykuj się.
Wracajcie na pozycje. Gramy fair!
Nie mam w czym iść.
Oddaj to.
Jako prawdziwa mistrzyni mody żyję dla takich chwil.
Ciekawe, co takiego chce ci powiedzieć.
Pewnie właśnie pisze swoją mowę.
On to dopiero musi się stresować.
- Podaj! - Tutaj!
Gol!
Gdzie jest ten chłopak?
Gdy schodziliśmy, już go nie było.
- Panie Onnik, można na chwilę? - Tak, Ziya?
Chłopak ma na imię Lefter.
Było mu wstyd, że strzelił gola na oczach Hakkıego.
Uciekł.
Wezmę koszulę, panie Ziya.
Miłego wieczoru.
Wzajemnie.
- Gdzie Stavrini? - Gdzie byłeś?
- Bracie... - Zdejmij to.
- Przestań. - Szybko.
- Pano! - O co chodzi?
Ma nie dotykać moich ubrań.
- Gdzie byłeś? - Uspokój się.
Dupek!
Bracie!
- Prostak. - Przestańcie.
Wkurzył się.
Selim, wyglądasz bardzo elegancko.
Za to ty wyglądasz okropnie. Dimitri, spójrz na niego.
Czuję jakiś zapach.
Śmierdzi...
rybą.
Za to ja czuję odór fircyków z prywatnej szkoły.
To pewnie wy dwaj.
Gadaj zdrów. Taki jesteś cwany, Irańczyku?
Hej, Dimitri.
Wiesz co?
Twoja woda kolońska idealnie podkreśli mój rybi odór.
Chodź. Wyrównajmy rachunki.
Pięknie wyglądasz.
Też jesteś całkiem przystojny.
Spokój, jaki czuję, jest nie do opisania.
Miałeś mi coś powiedzieć.
Pogadamy później, dobrze?
Nic nie obiecuję.
Powiedz mi teraz.
- Muszę? - Tak.
Gdybym zapytał cię, czy chciałabyś dzielić ze mną życie, zgodziłabyś się?
To wszystko.
Do niczego cię nie zmuszam.
Dziękuję za taniec.
Nie odpowiedziałaś.
Ayten!
Co się stało? Wyglądasz okropnie!
Lefter powiedział coś złego? Mów. Urwę mu łeb.
Widzisz, Ayten...
Lefter zapytał...
czy zgodziłabym się dzielić z nim życie.
Nie wiem, co ma na myśli.
- Co to znaczy? - To znaczy, że ci się oświadczył.
Hej, Lefter.
Przemyślałam to.
I...
- Właściwie... - Nie chcesz. Rozumiem.
Lefter.
Chcę dzielić z tobą nie tylko życie, ale też to, co przyjdzie później.
Powtórzysz to?
Chcę dzielić z tobą życie i to, co potem.
Co tylko chcesz.
Ale...
Po ślubie pomyślimy, co zrobić z tym rybim zapaszkiem.
Ayten! Lefter!
Mistrz Hakkı szuka Leftera!
A mnie szuka Müzeyyen Senar.
Daj spokój, İhsan.
İhsan?
Lefter! Przyjechał mistrz Hakkı! Szuka cię!
Pytał, gdzie może cię znaleźć, ale nie podałem mu adresu.
O czym ty gadasz?
Mówię, że Hakkı cię szuka!
Mistrz Hakkı szuka Leftera!
Lefter.
Podbijemy ci wiek. Nic prostszego.
O ile tylko do nas dołączysz.
Maszallah.
Cóż to były za zwody! Raz na prawą, raz na lewą.
Twoje nogi to dar niebios.
Usiądź.
Podobno Panini z Beyoğlusporu to twój starszy brat.
Facet nie odstawia nogi.
Tak, to mój brat.
Oby ci wybaczył, że chcesz grać dla Ormian.
Grekowi nie jest łatwo przebić się u Ormian.
W naszej rodzinie nie ma takich podziałów.
To znaczy...
- Weź trochę. Na drogę. - Ale...
To towar deficytowy.
Zanim dam odpowiedź, muszę pomówić z ojcem.
Schowaj je do kieszeni. Na drogę.
- Oczywiście. - Proszę.
Uzyskaj zgodę ojca.
Ale przez pewien czas będziesz musiał zostać tutaj.
Nie możesz się rozpraszać.
Wystarczy. Jeszcze go wystraszycie.
Synu, nie słuchaj ich.
Tak, na jakiś czas zapomnisz o domu.
Chodzi o twoją przyszłość.
Pomyśl.
Nikt z Wielkiej Trójki nie puściłby takiego chłopaka.
Jak myślisz, czemu Hakkı odwiedził wyspę?
Więc już zdecydowałeś?
Zostanę tu bez ciebie.
Beze mnie?
Mój kwiatuszku.
Wystarczy wsiąść w prom.
Poza tym moje serce pozostanie tutaj.
Nie bądź taka. Proszę.
Nigdy nie będę przeszkodą w realizacji twoich marzeń.
Myślę, jak przekonać ojca.
Dostanę pensję.
Mówią, że mam talent.
Przyjmę ich ofertę, jeśli wyrazisz zgodę.
Jeśli wyrażę zgodę?
Ja?
Będę musiał zostać w Stambule na jakiś czas.
Zawsze byłeś uparty. Nie zmieniłeś się.
Zupełnie jak ja.
Mój syn miał zostać profesorem.
Taki mój los.
Jeśli...
Jeśli pojadę, nie będę mógł ci pomagać.
I tak rzadko pomagałeś.
Nie potrzebuję pomocy. Ani twoich pieniędzy.
Żyj godnie i uczciwie. Nie mam ci nic więcej do powiedzenia.
A teraz idź.
Dobrze, tato.
Powodzenia, synu.
Lefter pożegnał się ze wszystkimi oprócz najlepszego przyjaciela.
- Panie Hasan. - Tak?
Proszę się przysiąść. Chętnie pana posłuchamy.
Jak to?
Pan się przysiądzie, panie Hasan.
Halit, mój najbliższy przyjaciel, nie był na żadnym moim meczu.
Proszę to zapisać.
Pewnie musieliście drzeć o to koty.
Ujmę to tak, panie Halit.
Przeciwieństwa często idealnie się dopełniają.
Tak było ze mną i Lefterem.
Ale jego upór często mnie przerażał.
Nadal tak jest.
Wreszcie spełniałem swoje marzenie.
Ale jako rezerwowy.
Nie biegnij! Zwolnij!
- To był faul! - Faul! Panie sędzio!
Lefter! Wpuśćcie Leftera!
- Siadaj! - Panie Asım!
- Panie Asım... - Panie sędzio!
Nie przetrzymuj zbyt długo piłki.
Podawaj do innych. Jasne? Twórz okazje.
Nie bój się. Walcz o piłkę.
Nie zawiedź mnie.
Ja przekonam Asıma.
Idź. Do dzieła.
Nie bój się. Śmiało.
Koniec połowy.
Gramy!
Jest nieobstawiony.
Panie sędzio, co to ma być?
To już przesada.
- To był faul! - Nie wchodź mi w drogę, łachudro!
Co to ma być?
Dawaj, Lefter. Atakuj.
Gol!
Widzieliście to?
Dzięki Ci, Boże!
Dobra robota, Onnik. Brawo.
Znowu trafiłeś w dziesiątkę.
Dobra robota, Lefter!
Dwa miesiące.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Miałem pieniądze.
Wreszcie mogłem zrobić coś dla swojej rodziny.
Czyż nie są piękne?
Lefteri mou!
Jakie to piękne.
Jestem oczarowana.
Odpakuj prezent.
Och, Lefteri mou!
- Podoba ci się? - Bardzo.
- Noś ją, kiedy chcesz. - Dziękuję.
- Tacie nie spodobała się koszula. - Mylisz się.
Pogadam z nim.
ROSJANIE PRZEJMUJĄ NIEMIECKĄ BAZĘ
Tato.
Nigdy nie zakładaj, że wojna cię nie dosięgnie.
Z każdą śmiercią ginie też cząstka twojej duszy.
Zmienia się porządek. Stary świat odchodzi w niebyt.
Czas płynie dalej.
Życie trwa dalej.
Wszyscy mówią o nowym podatku.
A jeśli po nas też przyjdą?
- Tacy jak my ich nie interesują. - Dlaczego?
Nie mamy nic, co mogliby nam zabrać.
Christo! Argiro!
Wchodzą do domów! Szybko!
Choć nasz kraj zaczyna odczuwać skutki II Wojny Światowej,
wojsko i cywile mają zapewnioną aprowizację.
W celu zabezpieczenia osób o stałym dochodzie
zaproponowano nałożenie
jednorazowego podatku
od majątków i zysków.
Nowa ustawa została przyjęta przez Wielkie Zgromadzenie Narodowe Turcji.
W Stambule i innych miastach sporządzane są listy osób...
Dimitri!
Lefter.
Decyzją komisji
osoby na liście muszą uiścić podatek w ciągu...
Żegnaj, Lefteri mou.
Przyjacielu.
Lefter!
Sumienie nie pozwalało mi zasnąć.
Musiałem coś zrobić.
Pragnę,
byś przyjęła to jako symbol naszych zaręczyn.
- Mamo! - Lefteri mou!
- Mamo! - Mamo!
Coś mu się stało. Czuję to.
İhsan!
Gdzie jest Lefter?
- Wstąpił do wojska! - İhsan!
Wstąpił do wojska!
Spocznij! İhsan, spocznij.
Eftimia! Pano!
- Stavrini! - Nie chciał cię denerwować.
Zobowiązał mnie do milczenia. Chciałam przyjść rano.
Cóż...
Gdy Lefter był mały, uderzył się w głowę.
Dlatego tak się zachowuje.
Inaczej nie zniknąłby bez pożegnania.
Na pewno chodzi o coś innego. Bardzo przeżył, że zabrano tylu ludzi.
W takich chwilach zawsze ucieka.
Ojczyzna jest dla niego najważniejsza.
Argiro?
Christo! Lefter zaciągnął się do wojska.
I słusznie.
Powinien chwycić za broń, zamiast ganiać za piłką.
- Eftimia! - Już dobrze.
Mój dowódca okazał się fanem piłki nożnej. Na jego polecenie stworzyłem zespół,
który wygrywał wszystkie rozgrywki wojskowe i lokalne w Diyarbakırze
przez cztery lata.
Dlatego Diyarbakır nigdy o mnie nie zapomni,
a ja nigdy nie zapomnę o Diyarbakırze.
Kolegom z wojska wydał się podejrzany.
Miał szansę zarobić dobre pieniądze, a zaciągnął się do wojska.
Dokuczali mu, bo miał greckie korzenie.
To nieważne.
Zachowajmy to dla siebie.
Służba w wojsku zbliżyła mnie do miłości mojego życia.
Swoimi wyczynami na boisku zwróciłem na siebie uwagę Fenerbahçe.
Gdy wróciłem, zaprosili mnie na testy.
Nigdy nie zapomnę tego poranka.
To tylko mecz testowy. Nic nie jest pewne.
Na pewno ci się uda.
Martwię się o tatę. Został sam ze wszystkim.
Bądźmy dobrej myśli.
Witaj, tato.
Dzień dobry. Witaj, skarbie.
Dzień dobry, tato.
Wychodzisz, tato?
Tak. Przewietrzę się.
Lekarz powiedział, że powinieneś odpoczywać.
Ukłony dla lekarza.
Jak chcesz, tato.
PUCHAR HARINGTONA FENERBAHÇE 2-1 GWARDIA KRÓLEWSKA
Szybciej.
Biegnij.
Dobrze. Podaj mu.
Dajcie młodego.
Wpuśćcie tego nowego napastnika.
Tak.
Lefter.
Zagrasz naprzeciw Kamila.
Nie szukaj chwały. Po prostu pokaż, na co cię stać.
Gramy, gramy!
Jeszcze raz!
Gramy!
Podaj mu.
Chodź tu, chłoptasiu.
Spokojnie, Kamil!
O to chodzi!
Doskonale!
Przyprowadź go do biura.
Witaj, Lefterze.
Dziękuję.
Siadaj.
Nie będę owijał w bawełnę.
Rozmawiałem już z trenerem Molnárem.
Chcemy, żebyś dołączył do Fenerbahçe.
Podobno Beşiktaş też o ciebie pytał.
Poszedłbyś tam?
Nie mógłbym, nawet gdybym chciał. Gra tam mistrz Hakkı.
No i?
Gdybym miał grać u jego boku, potykałbym się o własne nogi.
Nigdy mu nie dorównam.
I tak wolę wasz klub.
A to dlatego, że...
gra w Fenerbahçe to moje marzenie.
Powiedz mi więc, jakie masz oczekiwania.
Nie mam żadnych.
Może tylko...
Koszty leczenia i leków dla ojca oszacowano na 200 lir.
Nie mam tyle.
Chłopcze.
Mówię w imieniu swoim oraz klubu sportowego Fenerbahçe.
Pokryjemy koszty leczenia twojego ojca.
Ale musisz się określić.
Spłacę swój dług.
Słowo honoru.
Od dziś żyję dla Fenerbahçe.
STADION İNÖNÜ
Przy mikrofonie Eşref Şefik.
Jesteśmy dziś na wypełnionym po brzegi stadionie İnönü.
Za chwilę rozpocznie się starcie gigantów.
Trzymaj się lewego skrzydła. Operuj w środku. Masz bronić!
Obie drużyny,
w barwach żółto-niebieskich i żółto-czerwonych,
kierują się na środek boiska.
Ole, ole, ole, niech żyje Fenerbahçe!
Sędziowie stają na linii środkowej.
Gracze pozdrawiają fanów.
Na cześć tureckiego futbolu!
Chwała! Chwała! Chwała!
Piłkarze ustawiają się na pozycjach.
Lefter Küçükandonyadis, nowy nabytek Fenerbahçe,
został dokooptowany do składu przez trenera Molnára.
Kibice nie mogą się doczekać, aż zobaczą go w akcji.
Gracze Fenerbahçe czekają na gwizdek.
Selahattin do Leftera.
Lefter zakłada siatkę rywalowi.
Dajesz, Lefter!
Biegnij, Lefter!
Zostawia w tyle kolejnego rywala!
Lefter mija ich jak tyczki!
Lefter...
Lefter zbliża się do pola karnego.
Kiwa rywala.
Mija ostatniego obrońcę!
Strzela!
Piłka w siatce!
Bramka!
Fenerbahçe na prowadzeniu.
Gol!
Cóż za niesamowita bramka!
Podaj Lefterowi!
A strzeli rywalowi!
Podaj Lefterowi...
Fani skandują: „Podaj Lefterowi, a strzeli rywalowi!”
Podaj Lefterowi, a strzeli rywalowi!
DRUŻYNA MOLNÁRA RUSZA Z KOPYTA LEFTER BRYLUJE
Podanie z prawej, Lefter strzela głową!
Bramka!
Brawa dla Leftera!
KANARKI NA FALI
Lob z prawej flanki. Lefter strzela!
Piłka w siatce!
Małe dzieło sztuki od Leftera.
Trener Molnár podkreślał po meczu, że jest zadowolony z...
Kolejna próba Leftera!
Piłka ociera się o słupek.
Lefter uderza ze złości o murawę.
Supersnajper Fenerbahçe.
Lefter i Halit zdobyli po golu.
Lefter strzela!
I znów trafia!
Koledzy niosą Leftera na ramionach! To on wygrał mecz.
Fenerbahçe strzela aż siedem goli.
Historyczny triumf kanarków wieńczący rekordowy sezon.
Lefter kiwa, strzela i trafia! Piłka w siatce!
Brawa dla Leftera!
Genialne zagranie Leftera!
Gol Leftera!
Fenerbahçe mistrzem!
Żółto-niebiescy świętują ósmy tytuł mistrzowski.
Ole, ole, ole, niech żyje Fenerbahçe!
FENERBAHÇE MISTRZEM! ÓSME MISTRZOSTWO KANARKÓW
Nie może teraz mówić.
Może kiedyś się to zmieni.
Tak powiedzieli lekarze. „Może kiedyś”.
- Jak się czuje? - Może nie doczekać poranka.
Tato.
Słyszałeś, tato? W Fenerbahçe mnie kochają.
Cała drużyna.
„Masz obsesję na punkcie perfekcji”.
Słowa trenera.
Odparłem, że odziedziczyłem to po ojcu.
Mam dla ciebie świetne wieści.
Twój syn, Lefter,
został powołany do kadry.
Pamiętasz, jak powiedziałeś,
że mnie nie potrzebujesz?
Ja bardzo cię potrzebuję, tato.
Kochany tato.
Bardzo cię kocham.
Nad życie.
Wyjdź z tego, dobrze?
Wiem, jaki potrafisz być uparty.
Do niczego cię nie zmuszę, ale...
pragnę, żebyś wyzdrowiał.
Żebyś znów mógł mnie zrugać.
„Mężczyźni nie ganiają za piłką”.
Co ty na to, tato?
Wielki Christo.
Zmarł następnego ranka.
Tego dnia Lefter dojrzał.
Przestał być dzieckiem.
Stavro.
Nie za dużo jak na trzy dni?
Mój mąż musi wyglądać schludnie,
gdy idzie do ukochanej.
Kogo masz na myśli?
Skórzaną piłkę.
Piłka to twoja wielka miłość.
Godzę się być tą drugą.
Może popełniam błąd.
Może nie powinnam cię tak stroić.
Dlaczego?
Powiedz mi.
Dlaczego nie powinnaś mnie stroić?
Będziesz przyciągać wzrok.
Nie martw się o to.
Jesteś moją pierwszą miłością.
Aż po grób.
Lefter, Lefter!
Drodzy słuchacze,
nasza kadra wylatuje do Aten, gdzie zmierzy się z reprezentacją Grecji.
W Atenach wszyscy mówią o naszym zawodniku,
Lefterze Küçükandonyadisie,
który właśnie przeciwko Grecji zaliczy swój debiut.
- Statek zabrał Leftera! - İhsan, pozwól.
Lefter odpłynął na wielkim statku!
Synu mój.
Mamo, nie trzeba było. Co to takiego?
Nikt nie gotuje jak mama.
Dałam dużo melasy, żebyś miał siłę biegać.
Jesteśmy z ciebie dumni.
Dbaj o siebie, dobrze?
ATENY
Lefter, szybkie pytanie. Myślisz, że wygracie?
Reprezentacja Turcji wygra 3-1.
Gole strzelą Fikret, Şükrü i ja.
Jeszcze jedno...
Niedługo rozpocznie się mecz między Grecją a Turcją.
Cały kraj zgromadził się przy radioodbiornikach.
Nasza reprezentacja wychodzi na boisko.
Turecki bękart!
- Zdrajca! - Turecki bękart!
Nie jesteś Grekiem!
Kibice wyrażają swoje niezadowolenie. Na murawę lecą różne przedmioty.
Nie chcemy oglądać takich obrazków.
Co z ciebie za Grek? Hańba!
Greccy kibice kierują całą złość na Leftera.
Nie o to chodzi w piłce nożnej.
Turecki bękart!
Zdrajca!
Co z ciebie za Grek?
Turecki bękart!
Sędzia daje sygnał do rozpoczęcia meczu. Stadion nadal buzuje.
Greccy kibice wciąż wygwizdują nasz zespół,
a zwłaszcza Leftera.
Lefter przy piłce. Mija rywala.
Długa piłka do Ahmeta. Ahmet mija Greka.
Wspaniałe dośrodkowanie na Fikreta!
Fikret strzela... Piłka w siatce!
Turcja prowadzi jeden do zera.
Fikret do Leftera.
Lefter znowu przy piłce. Szybki zwód.
Lefter w ataku!
Kolejny zwód... i faul!
Faul!
Ale sędzia nie przerywa gry.
Lefter wstaje.
Turcja przy piłce.
- Tutaj! - Lefter czeka na piłkę.
İsfendiyar.
Długa piłka od İsfendiyara.
Lefter nabiega i strzela. Bramka!
Lefter Küçükandonyadis!
Pierwszy gol Leftera dla reprezentacji Turcji.
Piłka w siatce rywali.
Na stadionie w Atenach oklaski
mieszają się z buczeniem.
Reprezentacja Turcji wygrywa 3-1.
Bramki zdobyli Fikret, Lefter i Şükrü.
Mecz towarzyski między Turcją a Grecją kończy się triumfem drużyny znad Bosforu.
Turcja pokonuje Grecję 3-1.
Bramki zdobyli Küçükandonyadis, Kırcan i Gülesin.
OBRAŹLIWE GESTY WOBEC LEFTERA
TURCJA POKONUJE GRECJĘ 3-1
Mamo, zobacz, co powiedział Lefter.
Co takiego?
„Jestem dumny, że mogę reprezentować mój kraj”.
Wszystko w porządku?
Tak.
„Wrona nie odnajdzie się wśród róż,
a słowik na śmietniku”.
Tak mawiał mój ojciec.
Kim jestem?
Tam jestem greckim pomiotem, tu – tureckim bękartem.
Kim właściwie jestem?
Spójrz.
Ateny.
Wyglądają jak Stambuł.
Mama tak mówiła.
Nie wierzyłem jej. Myślałem, że ludzie są tu inni.
Okazuje się,
że są tacy jak my.
- Ale... - Lefter.
Twoje miejsce może być tam, gdzie chcesz.
Wystarczy zamknąć oczy.
Pamiętaj.
Jasne.
Masz rację.
- Smacznego. - Witaj.
Naszym gościem jest dziś mój wielki kibic, Manol.
Mówiłem ci o nim.
- Miło pana poznać. - Muszę doprecyzować.
Największy kibic.
Cała przyjemność.
Pana obecność bardzo nas cieszy.
Żartowniś z niego.
- Zauważyłam. - Tak.
O czym mówiłem?
Szybko stałem się jego najbliższym przyjacielem, drogi Hasanie.
Przez długi czas... Mogę mówić ci po imieniu?
- Patrz na Hasana. - Pewnie.
Nie przeszkadza mi to, ale...
Mówisz, że szybko stałeś się jego najbliższym przyjacielem.
Chętnie poznam szczegóły.
Mów.
Bez mojego wsparcia nic nie strzeli.
Nie strzęp sobie języka. Hasan nie chodzi na mecze. Nie lubi piłki.
Marnujesz czas.
Słyszałeś.
Nigdy nie byłem na żadnym meczu.
Lefter nie potrzebuje pomocy, żeby strzelać.
To prawda.
Lefter ma nowych przyjaciół. Nic na to nie poradzimy.
On pójdzie za nim w ogień. To prawdziwy przyjaciel.
Mogę się pod tym podpisać.
Drogi bracie.
Zdrowie.
Wnieśmy toast
za wielkiego gracza, który daje z siebie wszystko,
nie zważając na gwizdy.
Tylko Bóg jest wielki.
A jeśli mówisz o meczu z Grecją,
reprezentowałem swój naród w meczu przeciwko krajowi pochodzenia.
Hańba tym, którzy gwizdali, prawda?
- Prawda. - Właśnie.
Ktoś zapytał kiedyś Leftera...
- Nie! - Tylko nie to.
„Gdzie celujesz, gdy strzelasz?”
I co powiedziałem?
„W poprzeczkę”.
„Ale dlaczego?”
Na co Lefter odparł:
„Jeśli trafię w poprzeczkę, kibice krzykną »Ach!«.
Jeśli strzelę nad poprzeczką, krzykną: »Och!«,
a jeśli strzelę pod poprzeczkę...”
Krzykną „Gol”?
Zdrowie! Za Leftera!
Wasze zdrowie.
Zdrowie.
- Och, Manol. - Czy Lefter to potwierdza?
Zapytaj Manola. On będzie wiedział.
Potwierdza.
- Tak? - Oczywiście.
Skoro tak mówisz.
Mamo!
Lefteri mou.
Mamo!
Pokrop mnie hyzopem, a będę oczyszczony.
Obmyj mnie, a nad śnieg wybieleję.
Boga jest ziemia i wszystko, co ją napełnia,
świat i jego mieszkańcy.
Niech pamięć o niej trwa.
Niech spoczywa w pokoju.
Możesz być mężczyzną,
ale dla matki będziesz dzieckiem.
Nie mogliśmy go odciągnąć od grobu.
Ale życie toczy się dalej.
Nie znosi bezczynności.
Panie prezesie, to kapitulacja.
Inaczej nie można tego nazwać.
Znalezienie zastępstwa to twoje zadanie.
Mówimy o Lefterze.
Lefter będzie pierwszym graczem, jakiego sprzedamy za granicę.
Pierwszym.
Chyba wiesz, jakie to ważne dla klubu i dla kraju.
Panie prezesie.
Wejdź, Lefter. Czekaliśmy na ciebie.
Na pewno słyszałeś, że Fiorentina chce cię kupić.
I to za niemałą kwotę. Trzydzieści pięć tysięcy.
Też byłem zaskoczony.
Pewnie oglądali mnie w Berlinie.
- Gdy byłeś chory? - Tak.
Dwa lata.
Kawał czasu.
Pojedź ze mną.
Teraz nie mogę.
Znasz sytuację z mamą.
Muszę uporządkować sprawy.
Nie przeżyję z dala od ciebie
i od wyspy.
Jutro poinformuję ich, że zostaję. Zapomnijmy o tym.
- Nie możesz. - Zostawmy to.
Ani się waż.
Nie możesz rezygnować z kariery.
Pojedziesz tam dla nas.
Bardzo cię kocham.
Drodzy widzowie! Profesor tureckiego futbolu,
Lefter Küçükandonyadis, wciąż napełnia nas dumą,
tym razem za sprawą świetnej gry w barwach włoskiej Fiorentiny.
Lefter, nazywany przez Włochów „Czarodziejem Futbolu”,
nie zawodzi także na boiskach w Europie.
Lefter zjednał sobie serca kibiców Fiorentiny
wspaniałymi bramkami i niezapomnianymi dryblingami.
Ale emocje.
W zeszłym miesiącu zdobył cudowną bramkę
w meczu przeciwko Interowi.
Lefter strzeli gola! Zaraz strzeli.
Christo będzie wściekły! Lefter strzeli gola!
Obejrzyjmy bramkę Leftera z tego meczu.
Fiorentina buduje akcję prawą flanką.
Piłka trafia do Leftera w polu karnym.
Lefter znakomitym dryblingiem mija rywali
i trafia!
Lefter, Lefter!
FLORENCJA
Nicea wyłożyła na stół rekordową sumę.
Plotki były prawdziwe.
Szczegóły umowy zostaną dopięte przed upływem sezonu.
Lefter pozostanie z nami do końca roku,
a później przywdzieje barwy klubu z Nicei.
Lefter chciałby powiedzieć kilka słów.
Grazie.
Buongiorno.
Fiorentina na zawsze pozostanie
jednym z najważniejszych etapów w mojej karierze.
Dzięki kibicom Fiorentiny i ich miłości do piłki nożnej
czułem się mniej samotny we Florencji.
Nigdy ich nie zapomnę.
Grazie per tutto.
To były czasy, prawda?
Wiecie, co działo się potem.
Świetnie. Dziękuję za rozmowę.
I co myślisz?
Przyćmiłeś mnie.
Masz wielki talent.
Pan Hasan kieruje rozmową, jak chce.
Temat pobytu we Włoszech potraktowałeś po łebkach.
Cokolwiek myślisz, zachowaj to dla siebie.
A może to była Francja?
Odkąd wróciłeś, nie jesteś sobą. Myślisz, że tego nie widzę?
Co ty sugerujesz?
Nic nie sugeruję. Pytam wprost.
Co przede mną ukrywasz?
Nic. Ponosi cię wyobraźnia.
Lefter, dość tego.
Czasem lepiej żyć w niewiedzy.
Masz rację. Dość tego.
Mylisz się. Prawda jest zawsze lepsza od kłamstwa.
Od kiedy mamy przed sobą sekrety?
Powinieneś zostać poetą, Hasanie.
Tchórz.
Co takiego?
Nazwałem cię tchórzem.
Nawet przede mną ukrywasz prawdę.
Hasan.
Hasan!
Zrób coś z tym.
Przestań krzywdzić wszystkich wokół.
DWA LATA WCZEŚNIEJ
To czarodziej Lefter!
- Cześć! - Uwielbiamy cię!
Si. To ja. Cześć.
Buongiorno. Grazie.
Co mogę wam powiedzieć?
Możemy prosić o zdjęcie?
Zdjęcie? Jasne.
- Grazie. Buongiorno. - Możemy prosić o autograf?
Buongiorno.
- Grazie. - Grazie.
Dobrze.
Rozdaje pan mnóstwo autografów.
Gratuluję sukcesów.
- Jak się pani nazywa? - Meri.
Miło cię poznać, Meri.
Cieszę się, że spotykam kogoś, kto mówi w moim języku.
Mieszkasz we Włoszech?
Nie. Pracuję w wydawnictwie w Stambule.
Przyjechałam w interesach.
Usiądźmy na chwilę. Napijesz się kawy?
- Proszę. - Dziękuję.
Pozwól.
Zdrowie.
Meri, idź już.
Może przeczekasz deszcz u mnie?
Meri, proszę.
Zamknij drzwi.
Śledził nas.
Zrobił nam zdjęcia. Nie mogłem ich wyrzucić.
Kto?
Ktoś, kto chce rozpuszczać plotki.
Jakiś kapuś.
Czekają na moje potknięcie.
Przestraszyłeś się.
To nie w moim stylu.
Czego się napijesz?
Muszę iść.
A jeśli poproszę, żebyś został?
Nie rób tego.
Proszę.
Znowu powiesz coś enigmatycznego?
Muszę iść.
Nie mogę zostać.
Mam żonę.
Idź sobie!
Wynoś się!
Lefter!
Mogę prosić o autograf? Jestem wielką fanką.
Oczywiście.
Proszę.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Miłego dnia.
To Lefter!
Zrób coś z tym.
Przestań krzywdzić wszystkich wokół.
Lefter?
Coś się stało?
Wszystko w porządku.
Lefter!
Nigdy nie paliłaś.
Znasz mnie w ogóle?
- Kim ty jesteś? - Wystarczy.
- Zgadza się. Wystarczy. - Nigdy cię nie okłamałem.
Tego zamierzasz się trzymać?
- Czy to nic dla ciebie znaczy? - Nie! Nic a nic.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Bajka się skończyła.
Jaka bajka? O czym ty mówisz?
To nie była bajka. Łączyło nas coś autentycznego.
Wyglądałeś na szczęśliwego u boku żony.
Więc bądź szczęśliwy.
Nie życzę ci źle.
Naprawdę.
Śledziłaś mnie?
Tylko raz.
Gdy wróciłeś.
Widziałem cię.
No i?
Pokazałeś mi, jaki jesteś szczęśliwy.
Na pewno poczułeś ulgę.
Jestem szczęśliwy.
Byłem.
Aż poznałem ciebie.
- To moja wina? - W miłości nie ma winnych.
Daruj sobie te bzdury.
Czemu mnie śledziłaś?
Idź! Zachowaj się, jak na żonatego przystało.
Gdybym się tak nie zachowywał,
już dawno bym do ciebie przyszedł.
Ale wiedz jedno.
Nie żałuję
tych trzech dni.
Zostaw mnie.
- Puść mnie. - Uspokój się.
- Lefter. - Już.
Meri.
Dzień dobry,
Lefteri mou.
Dzień dobry, Meri mou.
Spałeś tak mocno, że nie miałam serca cię budzić.
Umieram z głodu.
Aż ssie mnie w żołądku.
Mogę coś przegryźć?
STADION MİTHATPAŞA
Witam naszych słuchaczy ze stadionu Mithatpaşa.
Tu Halit Kıvanç.
Przed nami mecz sezonu.
Metin staje naprzeciw Leftera.
Byłem pod wrażeniem twojego gola w Izmirze.
Zżerała mnie zazdrość.
Nigdy nie widziałem takiego gola. Szacunek.
Bo obserwowałeś mnie z trybun. Musiałem strzelić.
Twój klub dobrze zrobił,
że cię pozyskał.
Dobrze, że wróciłeś do Stambułu.
Dzięki, Lefter.
Takie obrazki chcemy oglądać.
No nie.
Oto gest prawdziwej przyjaźni pomiędzy odwiecznymi rywalami.
Prawda, Basri?
Can Bartu znowu w formie!
Şükrü!
Daj spokój, chłopie.
Wyrecytowałeś już cały Koran.
Turgay, w który róg mam dziś strzelać?
Pilnuj swoich spraw.
To jest moja sprawa. Dlatego pytam.
- Gramy! - Do dzieła!
- Idziemy! - Jedziemy z nimi!
Piłkarze pozdrawiają wiwatujące tłumy.
Dwaj kapitanowie, Fikret i Turgay, wymieniają się proporczykami.
Zawodnicy ustawiają się na boisku.
Sędzia nakazuje rozpoczęcie gry.
Rozciągnąć formację.
Galatasaray konstruuje atak w kierunku bramki od strony morza.
Długa piłka do Metina.
Metin wpada w pole karne. Şükrü broni.
Jak to nie wpadło?
Lefter przy piłce. Nabiera prędkości.
Wspaniały zwód Leftera.
Lefter idzie na przebój.
Wchodzi w pole karne z lewej flanki.
Strzela! Obok bramki.
Turgay rozpoczyna wykopem.
Żółto-czerwoni przy piłce.
Podanie do Metina.
Metin Oktay przy piłce. Mija rywala.
Strzela... i trafia! Mamy gola, drodzy słuchacze.
Jesteś królem tej gry! Królem bez korony!
Galatasaray prowadzi jeden do zera.
Fenerbahçe wznawia grę od środka.
Podanie do Leftera na lewe skrzydło. Lefter podaje w szesnastkę.
Piłka trafia do Basriego.
Basri... Ojej!
Bolesna kontuzja Basriego.
To wyglądało paskudnie.
Piłkarze wzywają pomoc medyczną.
Hej, Basri.
- Nic ci nie jest. - Wiem.
Wygląda na to, że Basri gra dalej.
Brawo, Basri!
Fenerbahçe ma rzut wolny w kierunku bramki od strony gazowni.
Lefter przy piłce.
Turgay ustawia mur.
Lefter patrzy na bramkę.
Posyła piłkę nad murem... i trafia!
- Gol! - Mamy bramkę, drodzy słuchacze.
Gol Leftera.
Ale poczekajmy.
Sędzia anuluje gola. Bramka nie zostanie uznana.
Kibice nie mogą pogodzić się z decyzją arbitra.
Strzał padł przed gwizdkiem.
Rzut wolny zostanie powtórzony.
Lefter znów staje przy piłce.
Turgay po raz drugi ustawia mur.
Lefter...
spogląda na bramkę.
I gol! Piłka ląduje w siatce, drodzy słuchacze.
Lefter Küçükandonyadis!
Tym razem posyła piłkę przy lewym słupku, patrząc od strony Turgaya!
Lefter to profesor futbolu!
Mecz kończy się remisem 1-1.
Lefter i Metin zdobywają po pięknej bramce.
- Meri, otwórz. - Odejdź, Lefter. Idź sobie!
- Puść drzwi. - Idź!
Puszczaj!
Nie płaczę.
Nie masz powodu do płaczu.
Nie płaczę.
- Meri. - Wyjdź, Lefter.
Usiądź. Porozmawiajmy.
Wyjdź stąd, idioto!
- Łamiesz mi serce. - Ja łamię ci serce?
Pokażę ci, jak łamie się serce.
- Opanuj się. - Który to już raz, Lefter?
- Weź się w garść. - Co takiego?
Wstałeś od stolika, patrząc mi prosto w oczy,
i zostawiłeś samą na środku restauracji.
Co to ma być? To jakiś koszmar!
Kochanie, proszę...
- „Kochanie”? - Proszę.
„Kochanie”? Jak śmiesz!
Kochasz futbol, nie mnie!
Nie potrafisz nikogo pokochać.
Niszczysz wszystko, co mogłoby stanąć na drodze piłce.
Gadasz od rzeczy.
Teraz już wszystko rozumiem.
Nie mów nic Stavrini.
Nie musisz jej krzywdzić. Nie ma powodu.
Mówią, że motyl żyje trzy dni.
Jestem motylem!
Otrząśnij się!
Nie miałem wyboru.
Wyszedłem, gdy zobaczyłem reporterów. Rozmawialiśmy o tym.
O czym rozmawialiśmy?
O tym, że znów pojawisz się bez zapowiedzi?
O tym, że w swojej naiwności znów mam ci zaufać?
O czym rozmawialiśmy, panie piłkarzu?
Nie słuchasz mnie.
Koniec z ukrywaniem się. Usiądź. Uspokój się.
Ochłoń.
Odkąd cię poznałam, czuję się taka samotna.
Nie będę tą drugą.
Nikt cię o to nie prosił.
Kto ci powiedział, że sam mogę tak żyć?
Nie mogliśmy oprzeć się przeznaczeniu.
Nie byliśmy dość silni.
Nie jesteś sama.
Oboje nie byliśmy dość silni.
Taka jest prawda.
Musisz zrobić to, co konieczne.
Nieprawda! Nie muszę nic robić.
Nie będę niszczyć nikomu życia.
- Nie chcę ponosić za to winy. - Nie jesteś niczemu winna.
Wiesz, co ci powiem?
Ty naprawdę kochasz swoją żonę.
Meri.
Proszę.
Po prostu...
idź sobie.
To koniec.
Jak leci, chłopaki?
Ömer, weź i podziel się z kumplami.
A ty zaproś swoją narzeczoną na kolację. Ciągle się tu kręcisz.
Bardzo panu dziękuję.
Chodźcie tu, moje piękności.
Drodzy słuchacze, przerywamy naszą audycję,
aby przekazać ważną wiadomość.
O godzinie 00.04 w Salonikach,
w ogrodzie między domem rodzinnym wielkiego Atatürka
a tureckim konsulatem
wybuchła bomba, uszkadzając okna domu naszego przywódcy.
Kto ośmieliłby się zaatakować dom Atatürka?
To niemożliwe.
Ciężko uwierzyć.
Ktoś podłożył bombę w domu Atatürka.
- Będziemy milczeć? - Nie!
Cypr jest turecki!
Cypr jest turecki i taki pozostanie!
Grecy muszą zniknąć!
- Śmierć Grekom! - Śmierć Grekom!
- Poddamy się greckiej okupacji? - Nie!
- Ulegniemy groźbom Greków? - Nie!
Cypr jest turecki i taki pozostanie!
Grecy muszą zniknąć!
- Śmierć Grekom! - Śmierć Grekom!
Prędzej!
Stavro.
Muszę...
Muszę ci coś powiedzieć.
Powinienem był zrobić to już dawno.
Wybacz mi.
Lefter, idź do domu.
- Co się stało, Ömer? - Idź, szybko!
Co się dzieje, Ömer?
Brak sygnału.
Nie mogę tak siedzieć. Sprawdzę.
Lepiej zostań. Ömer był bardzo zmartwiony.
- Muszą stąd zniknąć! - Cypr pozostanie turecki!
Cypr jest turecki i taki pozostanie!
Łapcie wszystkich!
Przestań kłamać!
Nie róbcie tego!
Śmierć Grekom!
Co się dzieje, Lefter?
- Lefter. - Cicho.
Święta Mario, ratuj nas.
To dom Leftera!
Święta Mario, ratuj nas.
Schowamy się w piwnicy.
Chodźcie!
Cicho! To dom Leftera!
- Lefter gra w Fenerbahçe! - On też jest Grekiem!
- Nie róbmy tego! - Wchodzimy!
Tędy.
Patrz pod nogi.
Będzie dobrze.
Lefter.
Stavrini, zaczekaj tutaj.
Zostań tu.
Błagam cię.
- Dobrze. - Zaraz wracam.
- Lefter. - Spokojnie.
Będzie dobrze.
Lefter.
Tato.
Dranie! Jak śmiecie?
Uciekają z drugiej strony!
- Łapać ich! - Lefter!
Lefter! To my! Otwórz!
Lefter!
Przyjacielu.
Już dobrze.
Bez obaw.
Pan komendant.
Jesteście cali?
Tak. Nic nam nie jest.
A Stavrini i twoje córki?
Też są całe.
Ukryłem je w piwnicy.
Nic im nie jest.
Rozpoznałeś napastników?
Było ciemno.
Nie widziałem ich twarzy.
Powiedz prawdę, Lefter.
Mówię prawdę. Nie widziałem ich.
Lefter.
Jak to możliwe?
Naprawdę ich nie widziałem.
Lefter, rozejrzyj się. Wdarli się na twoją posesję.
- Kapitanie! - Lefter!
- Co się dzieje? - Lefter!
Przybywamy z odsieczą! Coś ci zrobili?
Panie komendancie, my się tym zajmiemy.
Z drogi! To nie jest nasz wróg! To Lefter!
- To Lefter! Precz stąd! - İhsan, przestań.
İhsan, to nie są nasi wrogowie.
Są po naszej stronie.
- Nie było żadnej bomby. To kłamstwo. - Już dobrze.
- Oni kłamią. - Tak.
- Kłamią! - W porządku.
Dom Atatürka jest nienaruszony.
Nie było bomby.
- Już dobrze. - Oni kłamią. Nie było bomby.
Nie było bomby. Oni kłamią.
Co mam wam teraz powiedzieć?
Dziękuję. Doceniam waszą obecność.
Zapraszam do środka.
Będziemy trzymać wartę do rana. Idźcie.
Rula!
Aliki!
Drogi synu.
Mój mały łobuzie.
Ukryłem ten list tutaj,
bo chcę powiedzieć ci to, czego nie zdołałem za życia.
Modlę się, byś znalazł go w chwili największej próby.
Oby tak się stało.
Jestem chory. Nie zostało mi wiele czasu.
Pamiętasz, jak zbywałem milczeniem twoje sukcesy?
Tak naprawdę byłem z ciebie dumny.
Dumny i wściekły.
Gdybyś tu był,
znów powiedziałbym ci, żebyś żył godnie i uczciwie.
Ale ty już żyjesz godnie, synu.
Godnie i uczciwie.
Jesteś moim synem.
Nieraz chciałem włożyć tę koszulę,
ale mój wewnętrzny upór mi nie pozwalał.
Jestem facetem dużej postury.
Na tobie będzie wyglądać lepiej.
Twój ojciec, Christo Küçükandonyadis.
CYPR JEST TURECKI
Dzień dobry.
Wie pani, gdzie znajdę Meri?
Meri już nie ma, synu.
Jak to? Gdzie jest?
Proszę powiedzieć.
Jest cała? Dokąd się udała?
Dziś rano wyjechała do İzmiru.
Ale...
Nie martw się. Nic jej nie jest.
Zna pani jej adres? Poda mi go pani?
Nie, nie znam.
Proszę.
Nie znam go.
A teraz zaśpiewa dla was Zeki Müren.
„Twe oczy są moim życiem, a miłość do ciebie – moją śmiercią”.
Niech to zostanie między nami. Dobrze, Pedro?
W porządku.
Lefter!
Drodzy słuchacze, ze względu na intensywne opady śniegu w Stambule,
mecz naszej kadry ze słynną reprezentacją Węgier
został przełożony na późniejszy termin.
Do tego czasu Węgrzy będą gościć w İzmirze,
gdzie zagrają towarzyski mecz z reprezentacją miasta.
Witaj.
Znów przełożyli mecz.
Dopóki śnieg nie ustanie, nic z tego nie będzie.
Lepiej późno niż wcale.
Czemu to robisz?
Po co gotujesz, skoro wiesz, że nie wrócę głodny?
- To nie problem. Lubię... - Przestań!
Odpuść sobie.
Wystarczy.
Skończ z tym.
Jestem najedzony.
Nie jesteś.
Wiem, że dusisz się bez niej.
Próbowałeś to ukryć.
Ale od początku wiedziałam.
Myślałam, że kiedyś to się skończy, aż zobaczyłam wasze zdjęcia.
Lepiej się z tym pogodzić.
Gdyby ktoś się dowiedział, pewnie by mnie potępił.
Ale...
Ja nie znam innego świata.
Dorastaliśmy razem.
Jakie zdjęcia? Mylisz się. Nic takiego...
Lefter, przestań!
Pozwól mi dokończyć.
Proszę.
Zadręczasz się.
Życie przemija szybciej, niż myślisz.
Tu się zaręczyliśmy.
Teraz się tu pożegnamy. Rozejdźmy się.
Nie.
Nie widuję jej.
Nawet nie wiem, gdzie jest.
Nie spotykam się z Meri.
I co z tego?
Wciąż masz ją w sercu.
Meri.
Tak ma na imię. Meri.
Myślałam, że jej poszukamy.
Ale ty już ją znalazłeś.
Nie jestem na ciebie zła.
Dwunastodniowa śnieżyca w Stambule dobiegła wreszcie końca.
Kadra Węgier przyleciała do Stambułu.
Węgierska „Złota Jedenastka”,
znana na zachodzie jako „Magiczni Madziarzy”,
dowodzona przez Ferenca Puskása,
zmiotła z boiska swoich rywali,
strzelając łącznie 23 gole reprezentacjom Izmiru i Ankary.
Piłka to twoja wielka miłość. Godzę się być tą drugą.
Ty naprawdę kochasz swoją żonę.
Nie będę tą drugą.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Turecki bękart!
Teraz się tu pożegnamy. Rozejdźmy się.
Znajdziesz chwilę dla przyjaciela?
Jak mnie znalazłeś?
To nie było trudne.
Stavrini mi powiedziała.
Chce się rozwieść.
Miłość mojego życia chce rozwodu.
Czego się spodziewałeś? Musiało być jej ciężko.
Żałuję, że mnie nie spoliczkowała.
I to mocno.
Z całej siły.
Jeśli chcesz, sam mogę cię spoliczkować.
No i proszę.
Cóż.
Czas leczy rany.
Nie masz do mnie żalu?
- Co? - No cóż.
Jestem wściekły.
Ale niezależnie od wszystkiego pozostajesz częścią mojego życia.
Ci, którzy mnie kochali, nagle odwrócili się ode mnie.
Chłopaki, którym dałem kasę...
Czy w ogóle mnie akceptowali?
Czy może niedługo znów obrzucą mój dom kamieniami?
Cóż za ironia losu.
Sam mówiłeś, że takie rzeczy dzieją się wszędzie.
- Zaprzeczysz? - Nie.
Tak myśli miłujący ojczyznę syn ubogiego rybaka imieniem Christo.
Będzie tak twierdził do śmierci.
Ale ja?
Jestem zwykłym łajdakiem.
Stavrini o wszystkim wiedziała.
Chodź. Wstań.
Lefter.
Spójrz na mnie.
Odpocznij. Weź się w garść.
Zostanę z tobą.
A kiedy jutro się obudzisz, zrobisz to, co umiesz najlepiej.
Strzelisz rywalowi.
Podaj greckiemu pomiotowi Lefterowi
i tureckiemu bękartowi Lefterowi, a on strzeli rywalowi!
Gol!
Jestem jak İhsan.
Co ty możesz wiedzieć?
Nie wiem nic.
Ale jutro mamy wielki dzień. Zgadza się?
Tak.
Masz ulubioną koszulkę, prawda?
Załóż ją.
Wyjdź na boisko i zrób to, co kochasz.
Zagraj w futbol.
Pokaż światu, jak się gra w piłkę.
Witajcie, drodzy słuchacze.
Przed nami najważniejszy mecz w historii naszej kadry.
Na stadionie zgromadziły się prawdziwe tłumy.
Kibice, którzy mimo srogiej zimy koczowali przy bramach
przez całą noc,
zajęli miejsca w oczekiwaniu na rozpoczęcie meczu.
Zaraz ogłoszą wyjściowe składy.
Trenerze, mamy czas. Nie możemy jeszcze poczekać?
Musiałby umierać, żeby się nie pojawić.
Wiem. Ale nie zostało nam wiele czasu.
Wciąż nie ogłoszono wyjściowej jedenastki.
Ale według naszej wiedzy zaczniemy w następującym składzie:
Turgay, Ali Beratlıgil, Ahmet Berman, Beton Mustafa,
Naci, Nusret, İsfendiyar, Coşkun Özarı, Kadri,
Metin Oktay i Lefter Küçükandonyadis.
Leftera wciąż nie ma. Nie wierzę.
Podajcie skład.
Metin.
Trzymamy się razem, bracie?
Jeszcze pytasz, bracie? Oczywiście.
Ale po meczu sobie pogadamy.
Najpierw pokażmy Węgrom, co potrafią Lefter i Metin.
- Dobra, bracie. - Do dzieła!
Turcja, Turcja!
Nasza drużyna wchodzi na boisko przy owacji kibiców.
Dziś zmierzy się z Węgrami, najlepszym zespołem na świecie
dowodzonym przez legendarnego Puskása.
Turcja, Turcja!
Piłkarze pozdrawiają kibiców.
Turcja! Turcja!
Wszyscy czekają na rozpoczęcie meczu.
Puskás ustawia się na środku boiska.
Węgrzy rozpoczynają mecz.
Od razu ruszają do ataku.
Czibor schodzi z lewego skrzydła.
Podanie do Puskása. Nieudany wślizg Naciego.
Puskás wchodzi w pole karne i oddaje mocny strzał!
Turgay! Brawo, Turgay. Wspaniała interwencja bramkarza.
Co za parada.
Turgay wznawia wykopem.
Piłka do İsfendiyara. Przed nim Lantos.
İsfendiyar mija rywala. Pędzi prawą flanką.
- İsfendiyar! - Podanie do środka!
Lefter wbiega z lewej i strzela!
Bramka!
Lefter zdobywa gola!
Turcja na prowadzeniu.
Cały stadion wybuchł z radości!
Zegar wskazuje 41. minutę.
Długa piłka do Leftera.
Ten uwalnia się od krycia rywala.
Dajesz, Lefter!
Brutalny atak. Mamy rzut karny!
Lefter zwija się z bólu na murawie.
Koledzy i kibice obserwują go z niepokojem.
Ekipa medyczna wbiega na murawę.
- Lefter, jesteś cały? - Tak.
Lefter gra dalej.
Do dzieła!
Publiczność nagradza go brawami.
Lefter ustawia piłkę.
Odlicza kroki.
Emocje sięgają zenitu.
Kibice wstrzymują oddech.
Bramka!
Drugi gol Leftera. Turcja prowadzi dwa do zera!
Nasza kadra z impetem wchodzi w drugą połowę.
Metin domaga się piłki.
Piłka w siatce!
Gol Metina Oktaya!
- Bracie! - Bracie!
- Udało nam się! - Tak!
- Zrobiliśmy to! - Tak jest!
Metin Oktay strzela na trzy do zera!
Turcja, Turcja!
Sędzia kończy mecz.
Mimo gola Puskása w końcówce meczu
pokonujemy Węgrów 3-1
dzięki dwóm golom Leftera i jednej bramce Metina.
Cały stadion jest w euforii.
To zwycięstwo zapisze się złotymi zgłoskami
w historii naszego futbolu.
- Brawo, kapitanie. - Brawo, Metin.
- Dzięki.
Gdzie jest Lefter?
REPREZENTACJA TURCJI POKONUJE WĘGRY 3-1
POPULACJA: 910 496, WYSOKOŚĆ N.P.M.: 2 M
Idę! Chwileczkę!
Widzę, że dopiłeś mleczko, Lefterku.
Poczekaj, synku.
Czemu nic mi nie powiedziałaś?
Nie mogłam urodzić w Stambule.
Bo gdybym została...
poszłabym do ciebie.
Chodź do mnie.
Cześć.
Lefter, tak?
Nie jesteście już sami. Razem wrócimy do Stambułu.
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
To nie jest miłość.
Meri mou, proszę.
Nie powinniśmy byli wracać z İzmiru.
Dla ciebie to takie proste!
Nie jesteś tą Meri, którą znam.
Właśnie taka jestem!
Mogę cię przytulić na pożegnanie?
Jestem taka zmęczona.
Ja też.
Idź już sobie.
Nasz syn na to nie zasługuje.
Nie mogę mu tego zrobić.
To także mój syn!
Czy mój syn może spędzić tu lato,
a ja – resztę życia?
Śniadanie czeka. Wejdźcie.
- Tato! - Tato!
Aliki! Rula!
- Tato! - Ale wyrosłaś!
Chodź tu.
Tęskniłem za wami. Pomyślałem, że spotkamy się tutaj.
Czy to znaczy, że już tu zostaniesz?
Tato, możesz się uśmiechnąć.
Dotrzymałem słowa.
DYPLOM UKOŃCZENIA SZKOŁY PODSTAWOWEJ
Może nie zostałem profesorem,
ale dostałem taki przydomek od kibiców.
Mam 39 lat.
Czas jest dla mnie równie okrutny
jak dla innych.
Nie potrafię panować nad piłką jak kiedyś.
Nadszedł...
ten dzień, tato.
Witajcie ze stadionu Mithatpaşa, drodzy słuchacze.
Dziś, po raz pierwszy w historii tureckiego futbolu,
rozegrany zostanie mecz benefisowy.
Lefter, nasz profesor,
żegna się dziś z profesjonalnym futbolem.
Profesor! Profesor!
Lefter zagrał 615 meczów w koszulce Fenerbahçe
i 50 meczów w kadrze narodowej.
Łącznie strzelił 445 goli.
Kibice zgromadzeni na stadionie i przed radioodbiornikami
żegnają go ze łzami w oczach.
Profesor tureckiego futbolu
jest niesiony na barkach zawodników Fenerbahçe i Beşiktaşu.
Widzisz to, Christo? Czy ty to widzisz?
Lefter, Lefter!
Długo się zbierałeś, przyjacielu.
Podaj Lefterowi, a strzeli rywalowi!
Kibice skanują
„Podaj Lefterowi, a strzeli rywalowi!”
na cześć żywej legendy tureckiego futbolu.
Profesorze futbolu,
Lefterze Küçükandonyadisie,
będziemy za tobą tęsknić
i nigdy cię nie zapomnimy.
Napisy: Mateusz Lis