Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
MĘŻCZYZNA, KTÓRY WIDZIAŁ NIEDŹWIEDZIA
W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego...
Żegnaj, Josephie.
Lubiłem go.
Ciągle się przewracał.
A to mój przyjaciel. Gregoire.
Jego też lubię, choć czasami jest, a jakby go nie było.
Błądzi gdzieś myślami. To rybak, prawie zawodowiec.
Josephie, nawet jako mały chłopiec byłeś taki mały.
Marzyłeś, by jako dżokej galopować po polach.
Najpierw na psie, potem kozie, a w końcu na ośle.
Dzięki determinacji udało ci się spełnić to marzenie.
Zawsze powtarzałeś nam...
Powtarzałeś...
Zawsze powtarzałeś, że z każdego konia kiedyś się spada.
W twoim przypadku nie trwało to długo.
Przedwczoraj, w Deauville,
prowadziłeś przed trzecią przeszkodą.
A kiedy koń odmówił skoku,
nie miałeś gruntu pod nogami, utonąłeś.
Proszę...
Ten olbrzym to mój ojciec, Nanosh.
Kiedy nie grzebie przy samochodach, siedzi w pudle.
Musi mieć dobrych klientów. Zdarza się, że znika na całe tygodnie.
Mama mówi, że dużo pracuje.
A to mój brat, Pope.
Ciągle się z czegoś śmieje, ale nie wiem, dlaczego.
Mówiłem, że wciąż się przewraca.
Ja? Podobno jestem wyjątkowy.
Tak powiedział urzędnik, zanim ojciec rozkwasił mu nos.
- Co mu jest? - Ma Asperge- coś tam...
Nieźle mu przysoliłem, nie?
Lekarz od siedmiu boleści.
Lubi rozbijać ludziom nosy.
Przepraszam.
Tintin chciał zostać pilotem myśliwca.
To moje. Musiało wpaść, kiedy się schyliłem.
Ale nie umiał czytać, więc został bezrobotnym,
a potem poszedł na emeryturę.
Kto to jest?
Ilu marynarzy, którzy radośnie wyprawiali się w dalekie podróże,
zniknęło w tej tawernie?
Ilu spotkał okrutny los w otchłani tego bistro?
Za Josepha!
Rozchmurzcie się, brzeg już blisko.
Dolina Rodanu!
Co ty tu robisz?
Słucham, co mówi drzewo.
Rozmawia z tobą?
I co powiedziało?
Że bardzo się boi.
- Czego? - Tego, że zostanie ścięte.
Straciło już przyjaciela.
Chodź. Odprowadzę cię.
To twój dzień, Ronsardzie.
Dzień noc ku kresom pędzi, Noc zaś co tchu
Dzień jasny cieniem więzi W mrocznym bezruchu.
Przemyślałam to!
Nie dasz rady przejąć firmy ojca.
To nie dla ciebie.
Nie możesz też do końca życia pomagać Gregoire'owi łowić ryby.
Słuchasz mnie?
Umówiłam cię z wicemerem.
Znamy go przez tego klawisza z Tuluzy,
który przyjaźnił się z twoim ojcem podczas odsiadki.
Może znajdzie ci coś w merostwie.
Wyobrażasz to sobie?
- Czy ty mnie słuchasz? - Słucham, mamo.
Spójrz, kiedy do ciebie mówię.
I przestań dłubać w nosie!
Nie dłubię. To łuk kupidyna.
- Co takiego? - Kupidyn.
Rzymski bóg miłości. często przedstawiany z łukiem.
Jego wygięcie bardzo przypomina filtrum.
Oczywiście... Posłuchaj.
Zostaniesz urzędnikiem państwowym, czy to nie wspaniale?
Umiłowanie porządku przyda ci się w sortowni śmieci.
Będziesz miał pracę do końca życia. Wszyscy o niej marzą.
A my odetchniemy z ulgą, bo się usamodzielnisz.
Nas kiedyś zabraknie.
Gregoire'a również, szczególnie, że latka lecą.
- Sylvie! - Już idę.
Nie wolno przepuścić takiej okazji.
Czy ty mnie słuchasz? Co powiedziałam?
Urzędnik państwowy. Kto by się spodziewał.
Lubisz porządek, możesz pracować w sortowni.
To robota na całe życie. Wszyscy o niej marzą.
My odetchniemy z ulgą, bo kiedyś nas zabraknie.
Gregoire'a też, bo latka lecą. Już idę.
Nie wolno przepuścić takiej okazji.
Będziemy sabotować ich absurdalne i niszczycielskie maszyny!
Chodź, stary.
Co to jest?
Anakin?
Jest tam kto?
Dzień dobry.
Merostwo dziś zamknięte. Musimy się najpierw umówić.
- Zadzwonię do nich jutro. - Nie idę do merostwa.
- A dokąd? - Na ryby, z Gregoirem.
Na ryby? W garniturze?
Czerń oznacza smutek po utracie przyjaciela.
Lubiłem Josepha. Był zabawny i wciąż się przewracał.
Przynajmniej teraz przestanie.
Nie o to chodzi.
Kiedy mamy mrok w sercach, wkładamy ciemne ubrania.
Ale życie toczy się dalej.
Nie denerwuj ludzi, którzy przeżywają stratę.
Ma rację.
Tak się nie robi.
Włóż chociaż gumowce.
Włożyłeś gumowce?
Lepiej ich nie pobrudź.
Przyniosłem ci książkę.
Mały książę to ty.
Czy ty niedługo umrzesz?
Nie zamierzam.
To dobrze.
Kim jest urzędnik państwowy?
Kimś, kim nie zostaniesz.
Dlaczego?
Nie zamyka się ptaków w klatkach.
A ty? Jesteś ptakiem?
Tak.
Ale wiele lat temu wyleciałem z klatki.
Jakiej klatki?
Pilnuj własnego nosa. Ryby biorą.
A jeśli nic nie złowimy?
Czekamy, aż coś weźmie.
Cholera jasna.
Kiedy łowimy, to nie gadamy,
bo nam ryby pouciekają.
A to co?
Bierze.
Byłeś zabawny.
Wciąż się przewracałeś.
I tak mały, że zawsze wydawałeś się być daleko.
I w sumie jesteś.
Mam antrykoty i ligawę...
Chwileczkę.
Jackot! To ta ciemna?
- No jasne. - Tak mi się wydawało.
I jaka chudziutka!
Daj mi to. Zapraszam.
Uwaga. Jesteś gotowy?
- No i co? - Zatkało mnie.
Co one tu robią?
Rosie nie chce na nie patrzeć w salonie.
Jest zazdrosna! Dlatego wieczorem...
- Wciąż mnie zaskakujesz. - Mam dosyć tego Johnny'ego.
Wracaj tu natychmiast!
Biedny Joseph.
Proszę przyjąć kondolencje.
- Dziękujemy. - Właśnie u niego byliśmy.
Miłego dnia!
Idziecie na ryby?
Nie, mamy dostawę do ważnego klienta.
- Pamiętaj o mojej bransoletce. - Jedną już masz.
Bydle.
Co wy z tą czernią?
Mam dostawę dla ważnego klienta.
Nie sądzisz, że już pora przestać?
- Mam się wycofać? - Nie!
Zostań przy samochodach.
Zacznij je tylko naprawiać jak normalny mechanik.
Nigdy nie sprzedałem klientowi kradzionego wozu w złym stanie!
Mam zasady.
To świetnie.
Nie będziesz lądował w więzieniu co pół roku.
Więzienie jest niczym centrum kształcenia. To staż.
Spotykamy się, wymieniamy spostrzeżeniami.
Na przykład?
No wiesz, tak sobie... Sterowniki elektroniczne!
Każdy zamek da się otworzyć w 15 sekund.
Dowiedziałem się tego w więzieniu.
Co to za debile?
Rąbnęliśmy radiowóz?
A ty się jeszcze śmiejesz?
Plan A.
Krawaty.
Kapelusze.
Poszetki.
- Witam panów. - Dzień dobry.
Dokumenty poproszę.
Masz moje papiery?
Chodzi o to, że...
jedziemy pochować jego syna.
Szalejemy z rozpaczy.
Był taki młody.
- Słyszałaś? - Za młody, by umierać.
No właśnie, za młody.
Moje kondolencje.
Ale proszę zapiąć pas.
Oczywiście...
Zaciął się.
Dobrze, proszę jechać. Życzę szczęścia.
My wam również, dziękuję panu.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Pośpiesz się!
Jego drzewo.
Odwiedza je codziennie, ale nigdy mi o tym nie wspomina.
Ja też nic nie mówię,ale wiem...
Dzieci, wezwałam was, bo sytuacja tego wymaga.
Berenice, Christos,
jak mam to ująć...
Nasza mała społeczność słynie z niezwykłej liczby imbecyli.
Toleruję ich, a nawet zbieram niczym motyle.
Mali, duzi, starzy, grubi,
radośni, smutni
i te najrzadsze okazy - skromni.
Dla każdego coś miłego.
Pewnego dnia jednak stajemy przed obliczem prawdziwego fenomenu.
Niepokonanego kretyna, niewybaczalnej głupoty.
Masz kogoś konkretnego na myśli?
Nie, mówię o was obojgu i waszym dorobku.
Od dziecka zdradzaliście pewne objawy,
ale teraz przekroczyliście najśmielsze oczekiwania.
Ostatni raport finansowy firmy ojca to prawdziwe dzieło sztuki.
W jednej chwili udało wam się zrujnować dorobek jego życia.
- To robi wrażenie. - Nie zwalajcie wszystkiego na mnie.
- Gdzie twój mąż? - Ma rozmowę o pracę.
Poprzednią stracił przez swojego szwagra.
Mam nadzieję, że nie mierzy zbyt wysoko.
Powiedział ten, kto trzy razy oblał maturę.
Wystarczy.
Przemyślałam sprawę i zamierzam sprzedać zamek Brive.
I tak tam nie jeździmy.
Ile możemy za niego dostać?
Widzę, do czego zmierzasz.
Żadnych aut i biżuterii.
Wszystko pójdzie na uratowanie firmy, a nie na was.
Jednakże umowę sprzedaży musi podpisać wasz ojciec.
Załatwisz to, Christos.
- Dlaczego ja? - Byłeś jego ulubieńcem.
Gdzie go szukać? Zaginął 15 lat temu.
Rozpoczęłam śledztwo. Zaangażowałam wywiad.
Niedługo się czegoś dowiemy. Smacznego.
Chodźmy.
Jak sokoły, co z gniazda śmierci się wzbiły,
Znużeni brzemieniem wyniosłej swej biedy,
Z Palos i Moguer ruszali bez zwłoki wtedy
Żeglarze i wodzowie - marzeniem pijani byli.
Ku złotu legendarnemu żagle skierowali,
Które ziemie Sipangu głęboko ukryły
A pasaty schylały ich maszty od biedy
Ku brzegom Zachodu, gdzie tajemnice śniły.
Co noc oczekując dni sławą rozpalonych,
Pulsujący błękit mórz szmaragdowozielonych,
Złotym mirażem czarował ich senne powieki;
A oni, na dziobach karawel pochyleni,
Patrzyli, jak nad oceanem, w nieznanej przestrzeni,
Z morskich głębin wynurzają się gwiazdy dalekie.
Piękny wiersz, prawda? Mówi o nas.
Przy odrobinie wyobraźni...
Co to było?
Dorada. Zaczynają skakać.
Co za kretyn.
- Widzisz to, co ja? - Widzę.
A więc, chłopcze?
Przepraszam.
Zamknij się, Mickey!
Proszę bardzo.
Chciałbyś pracować w merostwie?
A więc, chłopcze, chciałbyś pracować w merostwie?
Lubi powtarzać to, co do niego mówią.
Przynajmniej wiemy, że nas słucha. Prawda?
Przynajmniej wiemy, że nas słucha, prawda?
Zawsze to robi?
Tylko kiedy kogoś nie zna.
To nieco kłopotliwe. Miał trafić do recepcji.
Doskonały pomysł. Z recepcją u niego nienajgorszej.
Powtarza każde pytanie.
A jeśli ustawi się kolejka?
Powtarza każde pytanie...
Rozumiem!
Damy go do sortowni.
Marzenie! Zobaczy pan, jaka będzie czysta.
Napije się pan czegoś jeszcze?
Czegoś jeszcze.
Pójdę już, bo mam...
no właśnie.
Skontaktuję się.
Tak, to on.
Nie wiedziałam, że jest taki brutalny.
Dokąd idziesz, piękna dziecino?
Uzbierać grzybów dla babuni.
- Kochasz swoją babunię, prawda? - Oczywiście.
To jeszcze nie sezon na grzyby.
Wspominałem już.
Czasem jest, a jakby go nie było.
Na przykład teraz.
Zarobiliśmy półtora tysiąca euro!
Wspaniale!
Zjesz jeszcze precla?
- Chętnie. - A ty, króliczku?
Dziękuję. Podaj mi klucz.
Popa nie ma?
- Wyjechał do Nîmes. - Interesy?
- Nie. Dwa miesiące więzienia. - Co zrobił?
Uderzył ochroniarza, który nie chciał go wpuścić do klubu.
- Nieładnie. - I to prawie nowym samochodem.
Musiał wymienić cały front.
Ochrona powinna się zajmować tymi, którzy już są w środku.
Nic mu nie będzie.
- Napijesz się jeszcze wina? - Chętnie.
Poza tym znam Henriego, dopilnuje Popa.
- Henri? - Tak.
Pilnował mnie kilka miesięcy, zaprzyjaźniliśmy się.
- Pewnie się postarzał. -To było w Tuluzie.
Siedziałeś w Tuluzie?
Pół roku. Nie podobało mi się. Żarcie do niczego.
Brakowało klimatu. Jak się nie biją...
Zjesz jeszcze, Gregoire?
Najbardziej lubiłem Sčte.
Więzienia są jak restauracje, wszystko zależy od szefa.
Sčte... trzy gwiazdki! Co za miejsce.
Może napisze przewodnik?
Siedzieliśmy wszyscy razem, jak rodzina.
Poza Michelem. Martwi nas.
Ten kretyn czyta!
I wciąż tylko sprząta. Nawet to, co jest już posprzątane.
Powinien przemyśleć swoje zachowanie.
No nie!
Nie, tylko nie to!
- Co ty robisz? - Dezynfekuję.
Mam to gdzieś! Obiad!
Zrozum, Michel. Mój bałagan jest przemyślany.
Lubię, kiedy wszystko leży tam, gdzie nie trzeba.
To pozwala rzeczom zaistnieć.
Kiedy nad wszystkim panujemy, przestajemy to zauważać.
Posprzątany pokój przypomina cmentarz.
Życie to chaos!
Przepraszam.
Dokąd idziesz, dziecino?
Na jeżyny, dla babuni.
Kochasz swoją babunię?
Bardzo.
To nie pora na jeżyny.
Lubię, kiedy odpływa. Zawsze się wtedy uśmiecha.
- Dzień dobry. - Jesteśmy niewinni.
- Dlaczego to powiedziałeś? - Bo jest niewinny.
Kiedy ktoś się zapiera, znaczy, że coś wywinął.
On mówi, jak jest. Przyznałby się.
- Nie umie kłamać. - Doprawdy? Co za charakter!
Nie pałętajcie się tu, z cyrku uciekł niedźwiedź.
- Z cyrku? - Tak, 30 kilometrów stąd.
Grasuje po okolicy. Najlepiej zejść mu z drogi.
Tak jak i żandarmowi.
Po co to mówi, skoro jest niewinny?
Bo chociaż nic nie zrobił, boi się policji.
Jego ojciec się boi, dziadek się bał, pradziadek zresztą też.
Genów nie oszukasz.
Geny...
- Co to są geny? - Zamknij się.
Szukamy tu niedźwiedzia?
Myślisz, że się przestraszę?
Nie chcę, żeby go zabili.
Uspokój się.
Oddychaj głęboko.
Wiesz, że właściciel oberży jest tchórzem.
Widziałem, jak uciekał przed...
przed królikiem, tak.
Zwiewał, bo królik gryzł go po łydkach.
Spójrz na tego króliczka.
Gość był przerażony.
Uciekał przed królikiem i krzyczał: "Ała!"
Już lepiej?
Tak. Ale nie chcę, żeby niedźwiedź zginął.
Nikt go nie zabije.
- Obiecujesz? - Tak.
Proszę pana!
Proszę uważać na królicze zęby. Może pan dostać myksomatozy.
- Co on bredzi? - Kto wie? To wizjoner.
Brawo!
Do zwycięstwa, na zawsze!
Jak się masz, Ernesto?
Do zwycięstwa, na zawsze!
To miejsce spotkania.
I do zwycięstwa na zawsze!
Jasne, Gregorio. Świat należy do ciebie.
Ktoś ma napisy?
OBEJMUJESZ DOWODZENIA
Dzięki.
I do zwycięstwa, na zawsze.
- Chcesz Cohibę? - Dziękuję.
I do... zwycięstwa na zawsze.
Jest tu kto?
Do dupy to wszystko.
Ale gdzie reszta?
To że grzebiesz w lodówce, żaden problem.
Ser, miód... nie czepiam się.
Ale nie kiełbaski!
Kiełbaski z Frankfurtu albo Tuluzy...
Ale z Morteau? To świętokradztwo.
Moje były z Morteau.
Zaraz mnie szlag trafi!
Wiesz, ile trzeba czasu, by zrobić taką kiełbaskę?
To zegarmistrzowska robota!
Samotny człowiek naprzeciw ogłuszonej świni!
Szesnastowieczna receptura.
Smak zawdzięcza wywarowi.
A perfekcyjne wypełnienie flaka?
Kiedyś nazywano je Pięknościami Morteau.
- Nie mów, że. zjadłeś je sam. - Sam...
Niedźwiedź nie dałby rady.
Ale to on.
Niedźwiedź!
Zwierzę, które nie odróżnia parówki od frankfurterki.
Nie widziałem, że są z Morteau.
Nie o to chodzi! To groźny stopochodny!
Jednym machnięciem łapy mógłby ci uciąć łeb!
Zginąłbyś młodo.
Nie chcę, żeby go zabrali.
Niedźwiedź nie jest klaunem w cyrku.
Widać, że nigdy nie siedziałeś w klatce.
- Dokąd pan jedzie? - A pani?
Im więcej ludzi mnie otacza, tym bardziej samotny się czuję.
Nie wiem, co zrobić w świecie, który też nie ma mi nic do powiedzenia.
Patrzą na mnie, jak na kosmitę.
Ale nie ty.
Jesteś do mnie podobny.
Tak jak mój kumpel, Gregoire.
Rozumie mnie, bo często sam błądzi gdzieś myślami.
Spotykamy się tam, a ja nie czuję się wtedy samotny.
Śmiejemy się z tego samego.
Przez innych tylko płaczę.
Jak tam niedźwiedź?
W porządku. Przyniosłem mu warzyw i orzechów.
Uwielbia je. Okonie też.
Ale najbardziej lubi kiełbaski!
Jak ci idzie w merostwie?
Merostwie?
Nie wierzę.
To nie może być on.
A jednak on...
Co oni robią?
I to się nazywają węgorze! Brawo!
A ty? Gotujesz potrawkę?
Co oni robią?
Gregoire.
Jeśli postanowisz umrzeć tutaj, ja wszystkim się zajmę.
Jak dla Johnny'ego. Msza, muzyka, procesja.
Cała wieś będzie łkać słuchając "Que je t'aime".
Bo ludzie cię kochają!
Obiad będzie wystawny.
Podam jagnięcinę tak jak lubisz, z fasolą.
Będziesz zadowolony, mówię ci.
Dzięki, ale nie ma pośpiechu.
Poczekaj, tylko tak mówię.
- Miło z twojej strony. - Do jutra.
Trzymajcie mnie.
Co cię sprowadza?
Mama.
Zawsze była sentymentalna. Wejdź.
Usiądź.
Miałem gości, nie zdążyłem posprzątać.
Napijesz się rosé?
Miejscowa winnica, bardzo smaczne.
Odświeżające.
Jak możesz tu mieszkać?
Zbudowałeś imperium. Byłeś wizjonerem!
To ty wpadłeś na pomysł wykorzystania mody na amazońskie drewno.
Spotykałeś wybitne osobistości.
A teraz płynę na fali w pobliskim stawie.
Spotykam się z rzeźnikiem Jackot.
Rzeźnikiem Jackot?
Twoje zdrowie.
- Jak interesy? -Źle. Mamy nie stać na życie.
Aż tak? Zostawiłem wam kwitnącą firmę.
Pomysły Jean Victora nas pogrążyły.
Jako prezes mówiłem mu... nieważne.
Poznaj Michela.
Kolejny rzeźnik?
Nie powtórzyłem...
A oto mój długo niewidziany syn, Christos.
Oto mój długo niewidziany syn, Christos.
Czasem powtarzam...
Nic się nie stało.
Przyjechałem z daleka, by zobaczyć ojca.
Mój ojciec, bohater, o uśmiechu tak miłym,
Z jednym tylko huzarem, spośród wszystkich mu bliskim,
Za odwagę ogromną i wzrost niemal wspaniały,
Jechał konno o zmierzchu...
Uspokój się. Zostaw nas.
Zapewne zgłodniałeś po podróży!
Mam zupę rybną z przedwczoraj.
Wszystko mi opowiesz. Powąchaj.
Tata-parasol, chroni mnie przed strachem w noc,
gdy ciemności mają moc.
Tata-słońce,
z nim wysoko wzbijam się, gdy wesoło śmieje się.
Twój syn jest wyjątkowy.
Mówi twój ojciec.
Nigdy nie wyjaśniłem ci, dlaczego wyjechałem.
Jestem draniem.
Ale pamiętaj, to był wspólny wysiłek.
Styl życia twojej matki bardzo mi pomógł.
Aby jej nie stracić, musiałem zacząć zarabiać.
Dewastowałem lasy.
Ty i twoja siostra też bardzo mi pomogliście.
Jedno porsche więcej, jednego lasu mniej.
Klejnoty od Bulgariego? Wytniemy jeszcze trochę.
Stałem się cesarzem drewna i królem idiotów.
Wyjechałem, bo nie miałem wyjścia.
A kiedy spędza się czas z drzewami, można się nauczyć pokory.
Drzewo, które znam, opłakiwało śmierć przyjaciela, którego ktoś ściął.
Jeśli kiedyś mnie odwiedzisz, przedstawię mu cię.
Nigdy nic nie wiadomo.
Oddaj tego murzyna. To nasz niewolnik.
- Nie. - To ja pr zepraszam.
Nie bądź śmieszny. I idź się przebrać.
Ja idę. Co za dureń.
Co przyniosłeś na wieczór?
Pamiętasz ogromnego okonia, którego kupiłem... złowiłem.
Takiego.
Nieprawda. Był taki... zmierzyłem!
Jak podczas gry w boule?
- Mam miarkę! - Elastyczną.
Chyba jest z gumy?
Rozciąga się przy cudzych boulach, a skraca przy twoich.
Dobrze, że jesteś. Pamiętasz tamtego okonia?
- Twierdzą, że był taki. - Mniej więcej.
- No widzisz? - Nieprawda. Taki!
Twierdzi nawet, że taki.
Wcale tak nie powiedziałem!
Zupełnie jak jego miarka...
Co się stało? Michel?
Policjanci są coraz bliżej jaskini. Znajdą go i zrobią mu krzywdę! Zróbmy coś.
- Uspokój się. - Musimy mu pomóc.
Zaraz się ściemni, przestaną szukać, a my go ukryjemy.
Pośpiesz się, Gregoire.
Poczekaj, nie mam 20 lat.
Ale zimno.
- Tintin! - Halo, odbiór!
Nie widać gdzieś policji?
Przyjąłem!
- Tam! - Pojedziemy w tę stronę.
Poszukam go.
Spójrz na tych frajerów. Zgubili się.
Piękna pogoda. Panowie na spacerze?
Wasz niedźwiedź pewnie już śpi jak suseł.
- Suseł? - Tak jak niedźwiedzie, przesypiają zimę.
- Jest wiosna. - Właśnie.
To pewnie dlatego go widziałem.
- Niedźwiedzia? - Nie, susła.
Niech pan da spokój, pytam o niedźwiedzia.
Jest miły, zostawcie go.
- A ty go widziałeś? - Niech pan da spokój.
Wczoraj zobaczył dwa słonie w winnicy.
Gdzie ten niedźwiedź, chłopcze?
- W jaskini. - W której?
Nad wodą, u podnóża górki. Jadł kiełbaski.
- Kiełbaski? - Z Morteau.
- Co? - Doskonałe.
Ile się robi kiełbaskę z Morteau?
To zegarmistrzowska robota!
Samotny człowiek naprzeciw ogłuszonej świni!
Szesnastowieczna receptura. Smak zawdzięcza wywarowi.
A perfekcyjne wypełnienie flaka, chłopcze?
- Chłopcze? - Ma rację!
Idziemy.
- Genów nie oszukasz. - Zamknij się!
- Żandarmeria! - Stać!
Proszę, aresztujcie nas.
Precz z wolnością. Postawmy wszędzie płoty!
Zwierzęta? Do klatek!
I niech pajacują pod biczem klaunów w cyrku zwanym życiem.
Spójrzcie na siebie. Nie widzicie?
Bawicie się władzą, która zamyka was w koszarach, policyjnych sukach,
służbowych mieszkaniach, biurach i głowach.
Chodzicie grzecznie na smyczy w eleganckich mundurach,
z pałą na przestępców.
A wieczorem wracacie do ciepłej budy.
Obudźcie się.
Nie o to chodzi w życiu. Nie o to!
No, zatrzymaj ich!
A ty szoruj po niedźwiedzia.
Duży miś odszedł gdzieś w dal, Porzucił swój cichy mały kąt...
Duży miś już zniknął nam, Kto wie, gdzie wędruje sam...
Dosyć tego!
- Witaj, Thierry! - To ty?
- Julien! Żona już urodziła? - Rodzi na dniach.
Już wróciłeś?
Odmalowane.
No i co?
Nie ma go. Zniknął.
Wypuść ich.
Nie tych, tylko tamtych!
Pozwolisz im tak wyjść? Po tym, co powiedzieli?
Genów nie oszukasz.
Tintin! Nie widziałeś niedźwiedzia?
Był tu pięć minut temu!
Tam siedzi! Na wzgórzu Gulotte.
No, to jedziemy!
Brawo, chłopcze. Uratowałeś więźnia.
Co ty wyprawiasz?
Policja ustawiła blokadę.
Nie zauważyłem.
Czuję to. Taki zawód.
Co teraz?
Ciężarówka.
Jaka?
Ta, którą ukradł.
Przyjemny spacer, prawda?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Życzę miłego dnia. - Piękna pogoda.
Zmęczony, ale zadowolony.
Spadło z przyczepy.
Trudno uwierzyć, ile towaru gubią.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Autor Biblii, którego nazwiska nie pamiętam, powiedział:
"Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz".
Gregoire wziął to sobie do serca.
Nic z niego nie zostało.
Najbiedniejszy wśród biednych, najskromniejszy wśród skromnych.
Pojawił się pewnego dnia, z kraju, z którego wypędził go głód.
I pragnienie!
Mieszkał w naprędce skleconej budzie,
ale jego drzwi były otwarte dla wszystkich.
A ja wciąż go widzę...
Chyba po raz pierwszy ktoś bierze udział we własnym pogrzebie.
Wiem, że to nie ja...
ale i tak mnie porusza.
Nie patrz tak na mnie!
Kiedy zobaczyłem twój sprzęt, dotarło do mnie,
że muszę posprzątać.
Bo kiedy zabraknie lasów, drzewa niczego już nie ukryją.
To nic nie znaczy.
Ja tam rozumiem.
A ja nie.
Przeszłość zawsze nas dogoni.
Pora stawić jej czoło.
Nie da się spojrzeć komuś w oczy, odwracając się do niego plecami.
- Zapamiętaj to. - To też nie ma sensu.
- Ma. - Jaki?
Niedługo to zrozumiesz.
Ja chcę spojrzeć w twarz Amazonii.
Nie aby coś naprawić, na to już za późno.
Chcę prosić o przebaczenie.
- Cześć. - Spotkamy się jeszcze?
Oczywiście, przecież wiesz.
Dokąd idziesz, Dziecino?
Spadaj, dziadygo.
Odłóż to.
No i pięknie.
Chodźmy się napić, zasłużyliśmy na to.
A samochód?
Wszystko już skończone.
Chodź.
Zamknij się!
Wersja polska na zlecenie HBO Iyuno Polska
Tekst: Joanna Grzechnik