Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
ЧОВЕКОТ КОЈ ВИДЕ МЕЧКА
"Оваа приказна е измислена. Сличноста со вистински луѓе не е чудна,
бидејќи некои од нив навистина постоеле. А некои се уште постојат."
Во името на Отецот и Синот и Светиот Дух...
Збогум, Жозеф!
"Навистина го сакав Жозеф.
Постојано паѓаше.
Ова е мојот пријател, баш мој, Грегоар.
Драг ми е, но понекогаш е отсутен со мислите.
Тој е рибар. Полупрофесионалец."
Жозеф, уште кога беше мал
беше многу мал.
Твојот сон беше да станеш џокеј. Скокаше на се.
Прво на куче,
потоа на коза, па на магаре.
Бидејќи беше упорен,
на крајот го оствари тој сон.
Жозеф, секогаш ни кажуваше...
Секогаш ни кажуваше...
Секогаш кажуваше:
"Кога ќе јавнеш коњ, знаеш дека порано или подоцна ќе мора да се симнеш."
Во твојот случај тоа никогаш не траеше долго.
А потоа...
Завчера во Довил.
На третата пречка беше во големо водство.
Но, без коњот. Одби да скокне.
Водениот ров беше предлабок и се удави.
Ве молам!
"Овој џин е мојот татко, Нанош.
Негов интерес се автомобилите. И затворите.
Тоа му се важни клиенти.
Понекогаш го нема со недели.
Мама вели дека многу работи.
А ова е брат ми Поп.
Постојано се смее. Којзнае зошто.
Еден, два...
Како што кажав, Жозеф постојано паѓаше.
За мене велат дека сум необичен.
Така му кажале на татко ми од социјалните служби,
пред крвавењето од носот."
Аспарагус?! -Аспергер!
Еве му аспарагус во носот!
Што знае тој будала?
"Тато е одговорен за многу крвави носови."
Се извинувам...
"Тантан сакаше да биде воен пилот."
Мој е!
Веројатно паднал кога се наведнав.
"Но, не знаеше да чита.
И така стана невработен. Чека пензија."
Ало? Кој е?
Колку капетани, колку морнари
пловат кон далечни брегови?
Колку ќе му го дадат животот на оваа гостилница?
Колку на трагичната судбина и подлегнале,
во црната ноќ под овој шанк легнале?
За Жозеф!
Само храбро! Брегот е близу!
И неговите визби!
Кога ќе го притисне морнарот,
каде и да е брегот,
мора да се олесни и цврсто да се држи
за да не го потопи плимата!
Држи се за јажето, морнару,
ако сакаш повторно да видиш копно!
Што правиш?
Го слушам дрвото. Ми кажува нешто.
Ти зборува?
А за што?
Вели дека се плаши.
Од што се плаши? -Дека ќе го исечат. Како неговиот пријател.
Ајде,
ќе те однесам дома.
Денес е твој ден, Ронсар.
Денот ја потиснува ноќта,
а ноќта, темна,
го потиснува денот кој носи блескава сенка.
Размислив!
Не може да ја преземеш работата на татко ти.
Едноставно, не си за тоа.
И не можеш засекогаш да му бидеш чирак на Грегоар.
Ме слушаш ли?
Стигнав до заменикот на градоначалникот.
Преку братучедот чувар од Тулуз
кој се спријателил со татко ти.
Можеби ќе ти најде работа!
Замисли, Мишел! Ти, во градското собрание!
Слушај ме!
Слушам, мамо.
Гледај ме додека ти зборувам!
И престани да го чепкаш носот! -Тоа не е нос, мамо.
Тоа е Купидоновиот лак.
Кој е, пак, тој?
Римски бог на љубовта.
Го прикажуваат со лак и стрела.
Двете криви линии на горната усна потсетуваат на неговиот лак.
Врвовите го допираат жлебот на усната.
Секако.
Мишел, можеш да станеш државен службеник! Нели тоа е убаво?
Сакаш ред и чистота.
Замисли да работиш во Градска чистота!
Тоа е работа до пензија. Сон на соништата!
А и ние ќе бидеме мирни.
Тато и јас нема да бидеме тука засекогаш.
А камоли Грегоар! Тој не е во цветот на младоста.
Силви! -Доаѓам!
Мишел, искористи ја оваа можност!
Ме слушаш ли?
Што реков сега?
Државна служба, сакаш чистота, градска чистота.
Сон на соништата.
Нема да бидеме тука засекогаш.
Грегоар не е во цветот на младоста.
Доаѓам!
Искористи ја оваа можност!
Што ќе правиме?
Ќе им ги уништиме сите тие глупави челични машини!
Движење!
Што е сега?
Анакин!
Има ли некој?
Добро утро.
Денес не работат.
Ќе ги побараме утре.
Не одам во градската управа. -Туку каде?
На риболов со Грегоар. -На риболов?
Во костум?
Црната облека покажува жалост за пријателот.
Многу ми беше драг Жозеф. Беше смешен. Постојано паѓаше.
Па, сега веќе нема да паѓа.
Не се работи за тоа.
Црната облека ја покажува темнината во срцето.
Но, животот продолжува.
Не мачи некого што тагува.
Во право е.
Не мачи човек во жалост!
Тогаш барем земи ги чизмите!
Имаш чизми?
Немој да ги извалкаш.
Види!
Ти донесов книга.
"Малиот принц".
Тоа си ти.
Грегоар, дали наскоро ќе умреш?
Не ми е во план.
Добро, тогаш.
А што е државен службеник?
Нешто што никогаш нема да бидеш.
Зошто?
Зашто на птицата не и е местото во кафез.
А ти птица ли си?
Да.
Јас одамна излегов од мојот кафез.
Од кој кафез?
Слушај, гледај си ја тапата! Рибите гризат.
А што ако не гризат?
Тогаш чекај додека не почнат!
По ѓаволите!
Многу убаво!
На риболов не се зборува!
Бучавата ги брка рибите!
А ова...
Гледај, загриза!
Баш беше смешен!
Постојано паѓаше.
И беше малечок.
Изгледаше како се уште да си далеку.
А сега навистина си далеку.
Имам "рибај", рамстек, бифтек,
бифтек "базане"...
Жако! Ова ли е "базане"?
Туку што! -Така и мислев.
Дојдете! -Што е?
Погледнете колку е розов!
Дај!
Застани тука!
Еве, тука.
Внимавај сега!
Може?
Па?
Останав без зборови.
Зошто го пикна сето ова тука?
Рози не го сака тоа во дневната соба.
Љубоморна е.
И затоа навечер...
Нема да му го слушнам крајот.
Преку глава ми е од тој Џони!
Жако, враќај се ваму!
Кутриот Жозеф.
Мое длабоко сочувство.
Фала, Грегоар. -Бевме кај него.
Сепак, имајте убав ден.
И вие одите на риболов?
Се дотеравме за важна испорака.
Купи ми нараквица! -Веќе имаш една.
Свиња!
Едно "розе". -Веднаш!
Зошто денес сите сте во црно?
Имам важна испорака.
Нанош,
мораш малку да забавиш.
Да одам во пензија? -Не.
Само немој да продаваш коли, туку поправај ги!
Во животот не сум продал украдена кола во лоша состојба.
Тоа е прашање на принцип.
Тоа е добро. -И е!
Така нема постојано да одиш в затвор.
Добро кажано.
За мене затворот е како образование.
Учење.
Се собираме, разменуваме совети...
Совети?
Какви?
Не знам, на пример...
Овие паметни клучеви.
Денес секоја кола ја отклучуваш за 15 секунди.
Тоа го научив в затвор.
Замисли!
Срање!
Какви будали!
Украдовме полициска кола!
Тоа ти е смешно?
Добро.
План А.
Вратоврски.
Шапки.
Марамчиња.
Одиме?
Добар ден, господа!
Возачка и сообраќајна. -Секако, веднаш.
Кај тебе се?
Кај тебе се, тато.
Одиме на погребот на неговиот син.
Во такви ситуации...
Човек малку се збунува...
Беше толку млад!
"На саканиот син"
Малиот Роберто!
Замисли!
Замина прерано.
Во ред... Наше сочувство.
Но...
Врзете се! -Да, секако.
Ременот е важен.
Заглави.
Нема врска. Одете!
И со среќа!
Среќно и вам!
Фала. -Фала ви вам.
До видување. -И вам!
Побрзај!
"Неговото дрво.
Го посетува секој ден.
Но, никогаш не зборува за него.
Па затоа ни јас не го споменувам.
Но, знам."
Деца, ве повикав итно, бидејќи станува збор за исклучителна ситуација.
Беренис,
Христос...
Како да го кажам ова...
Убавината на нашата класа е во богатата понуда на идиоти.
Така полесно се поднесуваат.
Ги собирам како пеперутки.
Мали, големи...
Стари, дебели...
Весели идиоти и тажни.
Горди.
Оние што се срамат. Тие се поретки.
Има од се. Никогаш не е здодевно.
Но, еден ден човек се соочува со најголемиот,
ненадминливиот.
Целосна, непростлива глупост.
Мислите на некого конкретно? -Не, мислам на вас.
На вашето целокупно дело.
Уште како малечки ја покажувавте таа дарба,
но сега ги надминавте моите очекувања.
Последната ревизија на компанијата на вашиот татко беше невиден успех.
Во рекордно време уништивте успешна компанија што тој ја градеше цел живот.
Секоја чест! -Не сум само јас виновен.
Каде е твојот сопруг? -На разговор за работа.
Ја изгуби работата поради зетот на директорот.
Само нека ги намали очекувањата.
Ти ни гимназија не заврши. -Доста!
Размислив. Ќе го продадеме замокот Брив за да ја спасиме ситуацијата.
Така ли?
Зошто да не? Никогаш не одиме таму.
Колку можеме да добиеме за него?
Неверојатни сте!
Ништо од колите и накитот!
Со таа продажба ја спасуваме компанијата, а не вас!
Само...
Ни треба уште потписот на вашиот татко.
Христос, твоја задача е да го извлечеш тој потпис од него.
Зошто јас? -Тебе најмногу те сака.
А како да го најдам?
Го нема веќе 15 години. -Ангажирав тајна служба.
Наскоро ќе ни се јават.
Добар апетит.
Добро, ајде!
Како сокол во слободен лет,
што своите маки на крилјата ги носи,
од Палос испловија морнари, капетани,
обземени од сон за херојство и сила.
Тргнаа да ја најдат таа руда од приказните,
што зрее во пазувите на Ципанго,
додека ветерот им ги полни едрата
кон неоткриени земји.
Секоја вечер навестува возбуда,
тропското синило на морето мами,
низ сонот им трепери златен сјај.
Од белиот прамец гледаат
како на туѓото небо растат
од длабочините на океанот нови ѕвезди.
Убава песна! Тоа сме ние.
Можеби.
Со малку фантазија.
Што беше тоа?
Орада.
Тоа е време од денот.
Будало!
Го гледаш ли истото што и јас? -Гледам.
Значи, синко...
Само момент.
Доста, душо!
Повелете, продолжете.
Сине, би сакал ли да работиш во градската управа?
Тој често така повторува.
Така барем знаеме дека го разбрал прашањето. Нели, сине?
Барем знаеме дека разбрал. А, сине?
Чекајте... Постојано го прави тоа?
Не! Само со непознати.
Тоа е незгодно. Сакав да го ставам на рецепција.
Тој е многу приемчив!
Да, но ако го повторува секое прашање што ќе го слушне,
тогаш тоа ќе потрае.
Ако го повторува секое прашање...
Добро, разбрав!
Во ред, тогаш ќе го ставам... во градска чистота.
Тоа му е сон!
Се ќе биде чисто!
Уште една, заменик-градоначалнику?
Уште една...
Морам сега...
Имам...
Ќе ви...
Ќе ви се јавам...
Да, тоа е тој.
Не се сеќавам дека бил толку агресивен.
Каде си тргнала, драго дете?
Одам да берам печурки за баба.
Ја сакаш баба ти?
Да, мојата бабичка.
Но, не е сезона на печурки!
"Спомнав дека знае да се изгуби.
Присутен е, но всушност не е.
Сега, да знаете, не е присутен."
"Ти го ветувам вкусот на солта на усните.
Нежни милувања како мед.
Ти ветувам кревет овенчан со небеса,
цвеќе и чипка за прекрасни љубовни ноќи."
Денес заработивме 1500 евра!
Супер, а?
Уште стапчиња, Грегоар? -Фала, Силви.
А ти, душо?
Јас не сакам.
Дај ми ја дванаесетката!
Еве.
Поп не е тука?
Не. Отиде во Ним.
По работа? -Не, в затвор. Два месеца.
Што направил?
Прегази исфрлувач кој не го пушти да влезе.
Гадно. -Многу. Речиси нова кола! -Целиот браник треба да се смени!
Исфрлувачот треба да исфрла одвнатре, а не надвор!
На Поп ќе му биде добро.
Уште едно "розе"? -Може.
Ќе биде добро. Го познавам Анри.
Анри?
Тој ми беше чувар. Сега сме пријатели. Но старееме.
Во Тулуз.
Си бил во Тулуз? -Шест месеци. Не ми се допадна.
Ужасна храна. -Лоша атмосфера, вели.
А го знаеш него. Ако нема врева...
Уште еден сендвич? -Фала.
Најубаво ми беше во Сет.
Во затворот, како и во ресторан, се зависи од готвачот.
Што? -Ах, Сет! Три ѕвезди!
Тоа беше прекрасно! -Гурманска понуда!
Убаво е кога семејството е на куп.
Освен Мишел. Тој не загрижува.
Само ги чита тие негови книги.
И средува. Нон-стоп. И по неколкупати!
Нека го среди хаосот во својата глава!
Што е ова?
А, не!
А, не! Нема да го правиш тоа!
Што правиш?
Дезинфицирам.
Остави го тоа! Дојди да јадеш!
Знаеш, кај мене владее беспрекорен неред.
Сакам кога се е расфрлано.
Така работите можат да живеат.
Кога се е средено, повеќе не ги забележуваме работите.
Не ги гледаме.
Тогаш тоа е мртва природа.
За мене уредна соба е како гробишта.
Животот е неред!
Извини.
Каде си тргнала, дете мое?
Берам капини за баба ми.
Ја сакаш баба ти?
Многу.
Но, сега не е сезона на капини!
"Ми се допаѓа кога е отсутен.
Тогаш постојано се смее."
Добро утро. -Ништо не сме згрешиле!
Зошто го велиш тоа? -Затоа што ништо не згрешил. -Аха!
Кога некој ќе го каже тоа, сигурно згрешил нешто.
Но, вистина е. Ако згрешил нешто, ќе кажеше. Не знае да лаже.
Тој е посебен случај!
Вратете се дома. Избега мечка од циркусот.
Околу 30 километри одовде. Сега стигнала кај нас.
А кога ќе налеташ на мечка, бегај!
Како кога ќе налеташ на полицаец.
Зошто се плаши ако не згрешил ништо?
Се плаши, иако не е виновен.
И татко му се плаши од полиција, и дедо му...
И прадедо му се плашеше.
Тоа им е генетски.
Па, добро, ако е генетски...
Што значи генетски? -Тишина!
Има ли овде мечка?
Не се плашам од тебе!
Немој, мечко!
Бегај! Бум!
Не давај да ја убијат мечката! -Смири се!
Диши. Смири се.
Не давај им!
Знаеш...
Тој гостилничар е кукавица.
Еднаш го видов како бега... бега од...
бега од...
Бегаше од зајак!
Како од ѓавол!
А зајачето му ги грицкаше нозете!
Гледај, сега ќе ти покажам како оди зајачето...
А гостилничарот се исплаши!
И трчаше и трчаше...
А потоа...
Зајакот го касна!
Добро ли си?
Подобро сум. -Да?
Но, не давај да ја убијат мечката!
Нема.
Ти велам.
Ветуваш? -Ветувам.
Господине!
Внимавајте, ако ве касне зајак, може да ви пренесе миксоматоза.
За што зборува?
Кој знае. Има визии.
"Засекогаш до конечната победа!
(исто)
(повторно исто)
Титлови, ве молам!"
"Грегорио, сега ти командуваш!"
Каде се сите?
"Вистинско срање!"
А каде се другите?
Што е ова?
Ми крадеш од фрижидерот? Добро. Сирење, мед... Во ред.
Но, колбасите...
Тоа не смееш!
Ако се виршли или свежи,
може некако.
Но, чадени!
Тоа е светогрдие.
Тоа беа колбаси од Морто!
Е, тоа навистина ме лути!
Знаеш ли колку трае нивната изработка?
Тоа е незамисливо сложена работа!
Човек, сам, пред штотуку заклана свиња!
Тоа е рецепт од 15 век, момче мое!
А целиот тој вкус
доаѓа од чадот.
Не може ни да се опише таа прецизност на совршеното полнење, момче!
Некогаш ја нарекувале Убавицата од Морто.
Така што, навистина...
Веројатно не ги изеде сите?
Толку може да изеде само некоја мечка, што знам.
И ги изеде.
Мечка?
Мечка! Таа не знае разлика меѓу колбаси и виршли!
Не знаев дека се од Морто.
Не се работи за тоа! Мечката е опасен плантиград!
Може со една шепа да ти ја откине главата!
Би те исекла како колбас.
Разбираш?
Не сакам да ја фатат. На мечката не и е местото во циркус.
Се гледа дека никогаш не си бил во кафез.
Каде сте тргнале?
Каде сте тргнале вие?
Колку повеќе сум меѓу луѓето, толку сум поосамен.
Не знам што да му кажам на овој свет бидејќи ни тој не знае што да ми каже.
Луѓето ме гледаат како да сум паднал од Марс.
Но, ти не.
Ти си како мене.
Ме разбира само мојот пријател Грегоар.
Затоа што и тој често е отсутен со мислите.
Таму се среќаваме.
И тогаш како да не сум повеќе сам.
Затоа што се смееме на ист начин.
Од сите други ми доаѓа да плачам.
Како е твојата мечка?
Добро.
И однесов зеленчук и јаткасти плодови.
Ги обожава.
И лаврак.
Но, најмногу сака колбаси.
А како е работата во градската управа?
Во градската управа?
Ма не може да биде ова!
Не може тоа да е тој!
Грегоар!
Тој е!
Што е сега ова?
Подобра јагула не сум јадел!
А твојот говедски гулаш...
Што прават сега?
Грегоар, слушај,
кога ќе умреш,
ако го направиш тоа овде, јас ќе се погрижам за се.
Како што би направил и за Џони.
Миса, музика, поворка...
Целото село ќе плаче на "Колку те сакам"!
Затоа што те сакаат!
А за ручек ќе ги почестам сите гости
со оние јагнешки шницли што ги сакаш.
Со потпечен грав!
Знај дека сигурно ќе бидеш задоволен!
Кога ти велам... -Фала ти, Жако, ама не ми се брза.
Ма не, само онака кажувам!
Прекрасен си!
Ајде, чао.
Се гледаме утре.
Да.
Не можам да поверувам!
Што те доведе тука?
Мајка ми.
Не ме чуди. Таа е чувствителна душа.
Повели.
Седни!
Ми беа пријатели.
Не стигнав да расчистам.
Сакаш чаша "розе"?
Ќе видиш...
Наше е. Одлично е.
Да се разлади.
Како можеш да живееш овде?
Изгради империја! Беше визионер.
Прв го фати бранот на увоз на дрво од Амазонија.
Се движеше во високо друштво.
Е па, сега ги гледам брановите на нашиот залив
и се дружам со месарот Жако.
Со месарот?
На здравје!
Како оди работата?
Лошо.
Мама веќе не може пристојно да живее. -Така ли?
Ви оставив компанија во полна сила.
Не потопија лудориите на Жан-Виктор.
Јас, како директор, го предупредив...
Главно...
Ова е мојот пријател Мишел.
И тој е месар?
Гледаш? Не повторив.
Ова е мојот син Христос, кого одамна не сум го видел.
Сепак малку повторив.
Нема врска, момче мое.
Знаете, долго возев за да го видам татко ми...
Татко ми!
Тој херој со мила насмевка
во придружба на единствениот, најмилиот хусар,
храбар и чесен човек,
кој јава... -Мишел!
Остави не, те молам. -Во ред. -Фала.
Сигурно си огладнел од патот.
Ми остана чорба од јагула.
Од завчера е. Превкусна!
Помирисај само!
Тато чадор,
ме крие од грижите.
Тато сонцобран,
со кого безгрижно се смеам.
Син ти е малку необичен.
Овде
твојот татко.
Никогаш не ти објаснив зошто избегав. Едноставно е.
Затоа што сум гад.
Додуша, тоа беше тимска работа.
Ми помогна мајка ти и нејзиниот начин на живот.
Морав да се збогатам за да ја задржам.
Како вистински кретен, сечев цели шуми, насекаде низ светот.
А ми помагавте и ти и сестра ти.
Сакате уште едно "порше"? Отиде уште една шума!
Уште нешто од "булгари"? Отиде уште една.
Станав цар на дрвото.
И главен серко.
Морав да заминам.
Дрвјата ме научија на понизност. Особено едно стебло.
Го познавам. Жали за пријателот кого го исече ѓубре како мене.
Ако се вратиш,
ако повторно дојдеш кај мене,
ќе те запознам со него.
Никогаш не се знае.
Предај ни го црнецот! Тој е наш роб.
Нема.
Смешно изгледаш!
Оди пресоблечи се!
Одам.
Будало!
Опа!
Што има за вечера?
Се сеќавате на огромниот лаврак што го купив... уловив?
Мислам дека беше толкав. -Не, олкав! Еве...
Донесов дури и метар!
За да мамиш на балоти?
Тој твој метар? -Тој ја менува должината.
Како гума.
Секогаш туѓите топки се подалеку.
А твоите поблиску.
Токму тебе те барам! Се сеќаваш на оној мој лаврак?
Тие велат дека бил толкав.
Па и беше. Зошто?
Не! Толкав беше!
Нему му е толкав.
Не го реков тоа. Толкав беше!
Како да си го мерел со метар.
Што се случи, Мишел?
Се поблиску му се! Ќе го најдат и ќе го убијат!
Мора да му помогнеме! -Смири се!
Нема да го бараат ноќе, па ќе го скриеме.
Мора веднаш да тргнеме!
Полека! Немам 20 години!
Малку е свежо.
Тантан! -Прием!
Има ли цајкани?
Проверувам!
Таму!
Воздухот е чист.
Ќе одам да видам.
Дојди.
Гледај ги тие тапчовци! Немаат поим.
Убав ден. Повторно прошетка?
Изгледа вашата мечка се сокрила како сонливец?
Сонливец?
Да. И сон спијат зимски сон.
Пролет е.
Аха, затоа и го видов!
Мечката? -Не, сонливецот!
Ние бараме мечка.
Мечката е добра. Оставете ја на мир.
А ти ја виде?
Ако го слушате него... Вчера виде два слона во лозјето!
Два?
Каде беше таа мечка, синко? -Во пештерата. -А каде е тоа?
На брегот, покрај ридот.
Јадеше колбаси.
Колбаси? -Од Морто.
Добро. -Знаете ли колку тешко се прават?
Незамисливо! Човек, сам, пред штотуку заклана свиња!
Рецепт од 15 век, вкус на чад.
Таа прецизност на совршеното полнење, момче!
Момче?
Навистина е детален!
Ајде!
Мислам, таа генетика... -Замолчи! -Ајде.
Полиција! -Уапсете ги!
Полиција! Рацете горе!
Добро...
Укинете ја секоја слобода!
Само жичени огради насекаде!
Животните ги пикаме во кафези!
Ги пуштаме само да не забавуваат нас, кловновите во циркусот на животот!
Погледнете се! Не гледате ли дека и вас ве затвориле?
Кафезите на вашите касарни, оклопни возила,
вашите станови, канцеларии, глави!
Сите сте кучиња на поводник, во убава униформа,
со палки ги тепате непослушните!
А навечер, назад во кучкарникот на вечера!
Отворете ги очите!
Тоа не е живот!
Животот не е тоа!
Не е тоа.
Па уапсете ги!
И најдете ја таа мечка!
Мечето на прошетка тргнало,
дувлото свое го напуштило,
мечето низ шумата шетало,
никој не го нашол.
Мечето на прошетка тргнало,
дувлото свое го напуштило,
мечето низ шумата шетало,
никој не го нашол.
Доста!
Здраво, Тиери! -Како си?
Жилиен! Жена ти се породи? -Уште малку.
Ни се врати?
Ги офарбале ѕидовите.
Па?
Се уште ја нема мечката.
Исчезна.
Пуштете ги!
Не нив, другите!
И само така ќе ги пуштиш?
А што се ни изнакажаа! Зошто, шефе?
Тоа е генетски.
Тантан, ја виде ли мечката?
Беше таму!
Ене ја на ридот Гулот!
Добро, одиме!
Не плаши се.
Така.
Браво, момче. Спаси затвореник.
Што е?
Полицијата го затвори патот.
Не ги видов.
Јас ги намирисувам. Тоа ми е работа.
И што сега?
Комбето.
Што со него?
Комбето...
го украл.
Убава прошетка.
Добар ден.
Баш беше добро. -Да.
Баш убав ден.
Уморен, но среќен.
Туку, еве...
Ова испадна од некој камион.
Замисли што се паѓа од тие камиони!
Фала, пријателе. -Нема на што.
Како што вели авторот на Библијата, чие име сега не можам да го запомнам,
сите сме прав и во прав ќе се вратиме.
Може да се каже дека нашиот Грегоар во таа смисла си даде оддишка.
Ништо не остана од него.
Сиромав меѓу сиромашните, скромен меѓу скромните,
само се појави еден ден.
Од земја каде што владее глад. -А веројатно и жед.
Живееше во бедна колиба,
но вратата секогаш му беше отворена...
за секого.
Се уште го гледам како...
"На мојот сакан татко"
Никој никогаш не го гледал сопствениот погреб.
Знам дека тоа не сум јас,
но сепак ме трогнува.
Не гледај ме така!
Твоите средства за чистење ми ја дадоа идејата.
Морав да го направам тоа.
Да исчистам се.
Знаеш, момче мое, ако нема шума, од неа не се гледаат дрвјата.
Тоа нема смисла.
Јас разбирам.
Јас не разбирам.
Минатото секогаш не стигнува.
Време е да се соочам со него.
Знаеш, не можеш да гледаш зад себе ако свртиш грб.
Не заборавај го тоа!
Ни тоа ништо не значи.
Значи! -Што?
Значи... Еден ден ќе разбереш.
Сакам да ја погледнам Амазонија во очи.
Предоцна е да ја поправам работата,
но сакам да ја замолам да ми прости.
Пријатно. -Ќе се видиме ли пак?
Знаеш дека ќе се видиме.
Каде си тргнала, дете мое?
Што те засега тебе, старецу?
Пријатно!
Тргни го ова!
Одлично!
Ајде да се искрадеме на по некој пијалак!
Да украдеме? Кола?
Не.
Со тоа е готово.
Ајде, синко.
Замолчи!
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС