Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Śpieszy do dziewczyny swojej
Chłopiec, w którym życie wrze
Z iskrą w oczach podają sobie dłonie
Letnia noc tak piękna jest
Gdzieś daleko doszło do wybuchu.
A potem dotarł do mnie.
13 MILIARDÓW LAT WCZEŚNIEJ
6 MILIARDÓW LAT WCZEŚNIEJ
800 MILIONÓW LAT WCZEŚNIEJ
40 MILIONÓW LAT WCZEŚNIEJ
7 MILIONÓW LAT WCZEŚNIEJ
42 LATA WCZEŚNIEJ
178 DNI WCZEŚNIEJ 97 DNI WCZEŚNIEJ
68 DNI WCZEŚNIEJ 54 DNI WCZEŚNIEJ
37 DNI WCZEŚNIEJ 25 DNI WCZEŚNIEJ
14 DNI WCZEŚNIEJ
UROKOWO
- Co jest? - Włosy.
Ręka mi zdrętwiała.
- Podłóż mi coś twardszego. - Twardszego?
- Żeby pływacy nie uciekli. - Czekaj.
To jest twarde. Może być?
Cudowna chwila.
Twój szef dał znak?
Prześpijmy się.
Dzieci…
Niektórzy uważają je za cud.
Do 2100 roku populacja Ziemi będzie wynosić 11,9 miliarda.
Aż 11,9 miliarda. Wyobraź sobie tę liczbę.
Ile to miliardów dzieci!
Dzieci zamiast koników polnych.
Będą się wszędzie roić.
Jaki plan ma Bóg?
Jedenaście i ile?
Aż 11,9 miliarda.
Prawie 12 miliardów. Rzeczywiście sporo dzieci.
Poza dziećmi są inne sprawy.
Pandemie, topniejące lodowce i tak dalej. Co się dzieje?
Czy zostaniemy zgładzeni? Co mówi Pan?
Niezbadane są wyroki boskie.
Skończył nam się czas.
Kolejna godzina za nami.
Dziękuję, pastorze.
Takie rozmowy pomagają.
- Już czuję się lepiej. - Matias!
Zaparzyłam kawę.
Dziękuję, Pirkko. Chętnie bym się napił.
Meteoryt spadł z nieba.
- Stamtąd zwykle spadają. - Tak. Z nieba.
Stamtąd.
Od Boga.
Albo z kosmosu.
Mówią, że jest wart miliony.
W biurze są jeszcze bułeczki z wczoraj.
- Jak miło. - Świetnie.
Ludziom odbija przez ten meteoryt.
Być może było tam życie.
I ich planeta wybuchła.
Jedli czekoladowe jajka na Wielkanoc i skakali na trampolinach, a potem…
Bum.
Morze płomieni.
Porozmawiamy o tym następnym razem. Dobrze, że już czujesz się lepiej.
- Matias. Mam nowy przepis na bułeczki. - Świetnie.
Dodaję bitą śmietanę, a czasem nawet dżem.
A czytałaś o drugiej fazie eboli?
Przyznam, że nie.
MAŁA SYBERIA
Drzwi są otwarte. Wchodź.
- Dzień dobry. Zimno dziś. - Tak.
Pewnie pastor nie przywykł do takich temperatur.
Mam pytanie.
Co, do diabła?
Panowie, co to ma być?
A na co wygląda?
Może na łosia?
Räystäinen ma poczucie humoru.
Sezon łowiecki skończył się miesiąc temu.
Wyskoczył mi przed maską.
- Desperat samobójca. - Zapraszam!
Jest kawa i bułeczki. Nie ja piekłam, nie bójcie się.
- To meteorytowe bułeczki. - Łoś samobójca.
Chciałem powiedzieć, że ten meteoryt
za pięć dni zostanie zabrany do laboratorium w Londynie.
Ale… Cześć. Bułeczki są tam.
Dziękuję.
Ale podejrzewam, że ktoś myszkuje wokół muzeum.
W nocy stróżują starsi ludzie. Nawet za dnia non stop przysypiają.
Potrzebuję kogoś kompetentnego. Żołnierza.
Pomóż, Joel.
- Proszę cię. - Nie.
Ten kamień jest przyszłością naszego miasteczka.
Przyszłością mojego sklepu.
Ludzie z Japonii, Nigerii,
Chin, Ameryki, Indii…
Pan wystawia nas na próbę.
Chcemy, żeby tu przyjeżdżali i ożywili naszą gospodarkę.
- Serwus wszystkim. - Cześć.
Hej.
To oznacza zysk.
Dlatego was tu zaprosiłem. Przedsiębiorcy są sercem tego miasteczka.
Wybory już za nami. Do rzeczy!
Ten kamień to nasza przyszłość.
Coś przeskrobałeś?
Dziękuję stowarzyszeniu weteranów za trzymanie straży nocą.
Może sprzedamy ten kamień?
Nie. Zastanówmy się wspólnie, jak czerpać korzyści z tego ciała niebieskiego.
Kamień jest mój.
Spadł do mojego auta.
- Na mojej ziemi. To złoże rudy. - Meteoryty to nie czyjaś własność.
Potraktujmy to jako zabawę. W Golden Moon jest konkurs na rysunek meteorytu.
Na bazie zwycięskiego rysunku powstanie pomnik.
Jeśli teraz wyjdziemy, dostaniemy bułeczki?
- Posłuchajmy. Warto. - Posłuchajmy. Warto.
Potrzymaj, kochana.
- Przestań. - Nie, dobrze mi idzie.
Oto książka o kulturze Japonii.
Nauczymy się, jak poprawnie wykonać ukłon.
O tak.
Zatrzymaj się.
Napijmy się czekolady.
To dobre miejsce.
Urokowo?
Urokowo. Ziemia.
Czy nie nazwałaś tego miasta „pipidówką, gdzie psy dupami szczekają”?
Nie miałam nic złego na myśli.
- Więc to taka fajna pipidówka? - Boże.
Dobra. To jest Ziemia.
Urokowo.
Tu gdzieś mamy Wenus, tutaj Mars, Jowisz.
Chmura asteroid pomiędzy.
Galaktyka Andromedy i nieskończoność.
I jest też to.
Co to?
Jestem w ciąży.
- W ciąży? - Tak.
- W ciąży? - W ciąży.
PRZEDSZKOLE
Pa, centrum mojego wszechświata. Przyjedziesz po mnie?
- O czwartej. - Tak. Super.
- Na razie. - Pa.
Kilka lat temu służyłem w siłach pokojowych.
Ranił mnie wybuch miny.
Ból, koszmary, trudności ze snem.
Niedobrze.
Oberwałem dosyć mocno.
Również…
w jądra.
- Niedobrze. - Właśnie.
Diagnoza była taka, że nie będę mógł mieć dzieci.
Niedobrze.
Ale teraz…
Żonie o tym nie mówiłeś.
O rany. Niedobrze.
- Pomyślałem, że trzeba się upewnić. - Dobrze. Upewnijmy się.
Czy masz pełny wzwód?
Co? Tak. No może…
- Ile brakuje? - Niewiele.
Tylko…
Tyle?
- Nie. - Tyle?
Chyba… Nie.
Więcej. Zaczekaj. Sam przymierzę.
Nie tak…
Raczej…
coś takiego.
Niedobrze.
Jak to? Kąt ma znaczenie?
Nie.
Tylko nigdy nie znałem faceta z odłamkiem w jajkach.
Kubek na spermę.
Poza dla widzów.
W górę, w dół i w dół.
Dobrze?
Pokaż.
Tak po prostu?
Waza do ponczu.
- Muszę iść. Joel czeka. - Jasne.
Wszyscy świetnie się bawią, nawet jeśli tego nie mówią.
Ludzie uwielbiają te zajęcia. Dzięki!
To wspaniale.
Co za urocza kobieta.
Cześć.
Dlaczego Pirkko miała naszą misę?
Robiliśmy przyjęcie, kiedy pojechałeś do seminarium.
Żałuj, że cię ominęło. Pirkko była królową parkietu.
Pirkko fundamentalistka? Ta sama, dzięki której biuro lśni czystością?
Zgadza się. Chyba nie zostało ci za dużo wina mszalnego.
Czy na tym przyjęciu był ktoś jeszcze?
To była żeńska potańcówka?
Czy Räystäinen też był?
Żeńska potańcówka?
Jeśli coś się dzieje w miasteczku, ludzie się schodzą.
Tańce na pewno nie służą dziecku.
To dobre ćwiczenie.
A także moja praca, pamiętasz?
A właściwie to, co z niej zostało, odkąd przeniosłam się do tej głuszy.
Przepraszam. Nie chciałem tego powiedzieć.
W porządku.
Chce ci powiedzieć…
Już od dłuższego czasu…
Że…
Tak?
Pójdę…
pomóc przy meteorycie.
Czy możemy omawiać takie sprawy?
Cztery noce. Spotkaj się z imprezowiczką Pirkko.
Nie mogę bez końca słuchać techno z lat 90.
Doktor Alban sposobem na nudę.
Nie.
Zimno dzisiaj.
Ciężarna nie powinna się poślizgnąć na lodzie.
Lepiej wezmę auto.
Jakoś dotrzesz do muzeum.
To dobre ćwiczenie.
Hamuj delikatnie.
Tutaj na sankach jeździmy od urodzenia.
Nauczysz się.
Cześć.
Tarvainen jest wytrwały.
Od dziesięciu lat próbuje postawić pomnik.
Raz w miesiącu dzwoni do mnie po pijaku.
Pomnik?
Na cześć jego i jego pilota rajdowego.
Teraz z tamtego pomysłu przerzucił się na meteoryt.
Co pan sądzi o tym, że rząd zataja istnienie meteorytu?
- Wszystko jest w porządku. - Sprzedajmy go.
Oczywiście.
Jakie tu będą kolejki latem!
Weź to.
W nocy przyciemniamy światła. Ceny prądu poszły w górę.
Ciężko pracowałem nad tą wystawą.
Karabiny, granaty. I ta ślicznotka.
Dzięki Bogu za eBay. Tanio mnie to wyszło.
Spójrz na to.
Może na niedzielę przeniesiemy kamień do kościoła.
Nie ma mowy.
Dzień dobry, Hannes. Jak mija wachta?
Przymknąłem oczy, żeby odpoczęły.
Nie możesz spać.
Pastorze, czy meteoryt to nie zapowiedź czegoś? Na przykład cudu?
Cuda rzeczywiście się zdarzają.
„Wspaniały meteoryt z Urokowa to kamień, który przyleciał z kosmosu.
Jego przybliżona wartość netto wynosi…
milion euro”.
Czy Ty go zesłałeś?
Czy to jakaś wiadomość?
Co?
Naprawdę przydałby mi się dowód, że istniejesz.
Że to od Ciebie.
Daj mi cokolwiek.
Wiesz, jak to jest kochać?
Raz byliśmy na pielgrzymce w Betlejem.
Krista zniknęła w tłumie.
Miała na sobie prześliczną, długą sukienkę letnią bez kieszeni,
więc miałem jej paszport, telefon, wszystko.
Szukałem jej, ale było mnóstwo ludzi.
W końcu trafiłem do kawiarni.
Krista tam była.
Śmiała się słodko z właścicielem.
Spojrzała na mnie jakby nigdy nic i powiedziała:
„Wiedziałam, że mnie znajdziesz, kochanie”.
Czekaj. Naprawię.
Myślałem, że zepsute. Nic tutaj nie działa.
Zostaw to. Masz jakąś sprawę?
Musimy porozmawiać.
O czym?
- Mogę rzucić okiem na meteoryt? - Wracaj do domu.
Muzeum otworzą rano.
O 9.00.
- Tylko zerknę. - Nie.
Przestań.
Przepraszam. Trudno się pozbyć dawnych nawyków. Pogadamy jutro.
Źle dobrane opony. Do diabła!
Mistrz Tarvainen!
Mistrz Tarvainen.
Co?
Zabrali granat.
Tak. Podejrzewam, że to meteoryt był ich…
Było ciemno, ja ich spłoszyłem, więc…
Takiego granatu można użyć, żeby obrabować bank.
- Banki już nie trzymają gotówki. - Cudownie. Nic się nie stało.
- Powiedz to temu włamywaczowi. - Tak.
- Kartoteki dentystyczne nam nie pomogą. - Jasne.
Poza tym który wybuchł, mogło być trzech lub czterech włamywaczy.
- W aucie znaleziono tylko jedno ciało. - Tak.
Czułem zapach jednego z nich.
I jeden musi mieć skaleczenie od zbitej szyby.
Ja chciałbym wiedzieć, czemu trzymaliście w muzeum sprawny granat.
No cóż…
- A ten drugi? - Powinien być…
Sprzedawca zapewniał, że są rozbrojone. Mamy na to dokumenty.
Sprawdź, czy jest rdza.
Trochę lakieru i będzie jak nowy.
UROKOWO
Piruety z nosidełkiem?
Jasne. Dziecko będzie spało.
Co ci się stało?
Najwyraźniej złodziej obrabiający banki postanowił wysadzić się granatem.
Która jest? Mam konsultacje.
Mówisz poważnie?
Joel, nie możesz iść do pracy w takim stanie.
Spałeś w ogóle?
Warstwa popiołu. Kaldera Yellowstone.
Podziemny wulkan, który regularnie wybucha.
Poprzednia erupcja wywołała zagładę i zmiany klimatu.
Wulkan ma rozmiar 50 na 70 kilometrów.
Skutki dotkną połowę Ameryki Północnej. Popiół przesłoni słońce.
Nastąpi nuklearna zima. Epoka lodowcowa. Rozumiesz?
Czy jest nadzieja?
Nadzieję trzeba mieć zawsze.
Po tym wszystkim nie masz dla mnie nic więcej?
Słucham?
Znam tu wszystkich mieszkańców. Z tego, co się zorientowałem z naszych rozmów,
większość z nich ma więcej wiary niż ty.
- Znasz wszystkich? - Posłuchaj.
Przeniosłem się tu 38 lat temu. Mieszka tu moja była żona i rodzina.
Uczyłem grać na flecie każdą osobę, która się tu urodziła.
Działam w klubach sportowych, kołach myśliwskich i letnim teatrze.
Nie ma tu nikogo, kogo bym nie znał.
- Szukam czegoś. - Ja też, ale apokalipsa…
Chcę cię prosić o pomoc.
I dyskrecję. Moglibyśmy mieć regularne sesje.
Naprawdę? Regularne sesje?
Z pewnością stykałeś ze wszystkimi mieszkańcami.
- Poznałeś różne zapachy. - Tak, oczywiście.
Szukam perfum, które są…
wyraziste, ale nie ciężkie.
Gałka muszkatołowa. Cytryna.
- Jeśli chodzi o te regularne sesje… - Zerknę w kalendarz.
- Tarvainen. - Zapomnij.
O czym chciałeś wczoraj porozmawiać?
Chcę wiedzieć, w co, do diabła, bawi się Bóg.
Ja…
nie wiem.
Mój stary mawiał, że niezbadane są wyroki boskie,
ale nic nie dzieje się przypadkiem.
Ten meteoryt szukał mnie.
A jakiś typek z muzeum mówi, że należy do nich.
Co to oznacza, gdy odbierają ci coś, co zostało ci dane?
Szlag by to trafił. Mojego pilota też mi odebrano.
Dwie dziewczynki straciły ojca.
Myślałem, że dostaję drugą szansę.
Że zacznę od nowa.
Spłacę dług i wrócę do życia.
Zasługuję na ten meteoryt.
To, na co zasługujemy, nie jest tym samym, co dostajemy.
Wystawia nas na próbę?
- Bóg? - Tak.
Niewykluczone.
Podstawowe pytanie brzmi, czy wszechświat,
życie…
ze wszystkimi galaktykami, gwiazdami
i meteorytami
to precyzyjna maszyneria, która ma własny cel…
czy może miliony, a raczej miliardy przypadków stworzyły
wiecznie przemieszczającą się, pozbawioną sensu kupę gruzu.
Właśnie.
Hej, nie prowadź w takim stanie.
Zadzwoń na policję. Przyjadą za dwie godziny.
Huhta.
Mówi doktor Aziz Delai ze szpitala w Joensuu.
Mam wyniki badań.
Obawiam się, że nic się nie zmieniło.
- To znaczy? - Małe hultaje nie pływają.
- Nie możesz mieć biologicznych dzieci. - To niemożliwe?
Cuda się zdarzają. Zdaje się, że masz o tym książkę.
Tak.
Dodatkowy telefon może się przydać przy tak mroźnej pogodzie.
„Cześć, Krista. Musiałem zmienić numer.
Tęsknię za tobą.
Możemy się spotkać?
Będę czekał przy starej kopalni o 8 rano.
X”.
Czy to wystarczy?
Będzie musiało.
KRISTA
Gotowe.
Nie.
Co? Cholera. Nie!
Kto to był?
Halo?
Węszyłem niepostrzeżenie po miasteczku.
Chyba coś znalazłem.
Poszedłem na zakupy i…
A na marginesie, przeczytałem książkę Dawne zapachy Jonathana Reinarza.
Przez setki lat ludzie…
Matias.
…poganie, chrześcijanie i ludzie spoza miasta.
Więc czemu nie duchowny? W zapachach można się zakochać.
Oddzwonię.
Cześć, kochanie.
Cześć.
Skręciłam kostkę.
Rozumiem. Jak?
To znaczy… gdzie?
Nie mogę zrobić kroku. Przyjedziesz?
Jesteś… w domu?
Nie. W lesie.
Co robiłaś w kopalni?
Szłam do siłowni Räystisa, ale chciałam się trochę przewietrzyć.
Tam jest tak ładnie.
I skręciłaś kostkę.
Ty poszedłeś do pracy z rozbitą głową.
Nie poprowadzę lekcji. Co będę robić?
Nie dokończyłam tutaj. Mam rozstrój żołądka.
Poszłam do Golden Moon na obiad.
Po kiełbaskach Jokinena łapie mnie rozwolnienie.
Rozłożyłam książeczki. Co 120 centymetrów.
Książeczka, 120 centymetrów odstępu.
Modliłeś się? Wciąż odkurzam.
Ale to taki biały szum. ASMR.
Czytałam o tym.
Autonomy sensor meridian response.
No proszę.
Pastor.
Räystäinen.
Rozumiem, że nie przyjechałeś na przegląd auta.
Dajesz, dajesz.
Ja tak biegam na rozgrzewkę.
Dajesz, dajesz.
Sześćdziesiąt trzy…
Nie przypuszczałem, że będziesz w tym taki dobry.
Sześćdziesiąt trzy. Sześćdziesiąt trzy.
Ale mając w domu taką laskę jak Krista,
musisz ćwiczyć.
Ty dla kogo trenujesz?
Dla kogoś wyjątkowego?
Wyciskanie.
- Co ustaliłeś? - Słuchaj. To był ostry zapach.
Powiedziałbym nawet, że lekko uwodzący.
Z nutą gałki muszkatołowej i cytryny.
Świetnie. Gdzie?
Nie zapomnijcie o konkursie na rysunek.
Jasne.
- Pastor. Dobry wieczór. - Wieczór.
- Czemu nie jesteś w muzeum? - Naszła mnie ochota na piwo po treningu.
Po takim wysiłku trzeba odpocząć.
Rolle może trzymać wartę.
Rolle!
- Jestem karateką! - Zniszczyłeś mi rysunek.
- Jakoś dam radę. - Nie zdążyłem pokolorować.
Panowie, zaraz zamykamy kuchnię. Chcecie coś do jedzenia?
Polecam curry z piersią kurczaka.
- Lubię piersi. - Jest bardzo soczysta.
Ja wezmę soczyste udko.
Karoliina.
Tęsknię za tobą dzień i noc
Pierś i udko.
Dobrze śpiewasz.
TU ZOSTAW RYSUNEK
Poproszę piwo.
Trochę się tu nasłuchasz.
Opowieści to ich całe życie seksualne.
Dopóki będą opowiadać, ich dopłaty z UE i zasiłki będą lądować tam.
A gdy już zarobię, wyjadę, a ci starcy tu zostaną.
Na koszt firmy.
Dziękuję.
Byłeś w muzeum, kiedy się włamali?
Tak. Te ofermy zabrały granat zamiast miliona euro, które było obok.
- To miasto powinno się nazywać Ofermowo. - Bo uroku tu jak na lekarstwo.
Z doświadczenia wiem, że to mało trafna nazwa.
A Jezus? Chodził po wodzie?
Nie byłem przy tym.
Za młody.
Byłem zajęty tamtego dnia.
Trochę odsunąłeś głaz.
Myślę, że dwa tysiące lat temu wszystkich nas kręciły skały.
A teraz są warte miliony.
Syberia.
Co za lodówa.
Fatalne to auto. Dasz mi lepsze?
Pozdrów Kristę.
Dobrze ją znasz?
Czasem wpada. Lubi się napić.
Z kim zwykle się bawi?
Ładna fryzura.
- Co u ciebie? - W porządku.
Dajesz, dajesz. Zaraz zaczyna się nocna warta.
Ojcze. Podwieźć?
Nie, dzięki. To dobre ćwiczenie.
Jesteś księdzem. Pomagasz w kłopotach?
Tak.
Tak tu sucho.
Syberia.
Jutro w południe zapraszam na konsultacje do kościoła.
Tym kłopotem trzeba się zająć teraz.
Ty prowadzisz.
Do muzeum?
Najpierw porozmawiajmy gdzieś indziej. Skręć tutaj w lewo.
Duchowny. Nieźle.
Ważne zajęcie.
Dusze są takie rozdarte w dzisiejszych czasach.
Jestem Mikis.
Joel.
Przepraszam za to auto. Miejscowi nie rozumieją, co to styl.
Proszę, przestań.
Teraz w prawo.
Tu się zatrzymajmy.
Adam i Ewa.
Byli niewdzięczni.
Bóg dał im wszystko.
Jedyne, co musieli zrobić, to przyjąć dar i wierzyć.
Proponuję ci raj.
Musisz tylko zostawić otwarte drzwi do muzeum.
Dziesięć tysięcy euro za to, że wyjdziesz na papierosa.
Dziesięć tysięcy euro?
Od razu.
Mam je tu.
Palenie zabija.
Mam berettę. Ona też umie zabić.
Mogę zabrać meteoryt. Kto mnie powstrzyma?
Małomiasteczkowy ksiądz z Syberii.
Wąż.
Mikis, co się dzieje?
Mikis?
Stój!
Tu jesteś.
Zabiłeś Mikisa.
Teraz ja zabiję ciebie.
Nie mogłem zmrużyć oka.
Już wszystko dobrze.
Wybacz mi.
Leżał tam na dole.
- I mówi pastor, że był… - Olbrzymem.
- Tak.
Wymiotowałem. Już wszystko w porządku.
- Tak? - Nic tu nie ma.
- Pusto? - Tak.
Przyjąłem.
Pił pastor wczoraj?
Piwo.
- Jedno piwo. - Jedno.
W Golden Moon.
Widziałem tam Mikisa i tego olbrzyma.
Wyglądało na to, że znają Karoliinę…
i Räystäinena.
Więc alkohol, wymioty i bójka.
Tak. Jak widać, szarpałem się z Mikisem w samochodzie i…
Rzecz w tym, że niczego nie znaleźliśmy w strefie przemysłowej.
Kiedy ostatnio pastor spał?
Jakieś cztery czy pięć dni temu.
Może pastor powinien odstawić butelkę i się przespać.
Co? Halo. Przepraszam.
To nie ma związku z moją bezsennością.
To wszystko…
- Nie możecie… - Pojedziemy do Joensuu.
Są tam lekarze i szpitale. Odpocznie pastor.
- To jak? - Nie ma potrzeby, żebym gdzieś jechał.
Czy pastor wie o cięciach budżetowych, które nas dotknęły?
Ile benzyny zużyliśmy, żeby tu dotrzeć?
Dwanaście litrów.
Ile niebieskich notesów moglibyśmy za to dostać?
Dział finansowy wydał oświadczenie.
Nie dostaniemy nowego niebieskiego notesu, dopóki nie zapełnimy starego.
A ten chleje cały tydzień i sobie z nas kpi.
- Okej. - Pieprzeni księża!
Pasi.
Pamiętaj, co mówiła terapeutka.
Wdech przez nos,
wydech ustami.
Polecam poczytać poradniki.
Poćwiczyć jogę.
Może pomóc.
Tak. Dziękuję.
Do usług.
Krista jest jeszcze pod prysznicem.
Tak. Dobrze jest się umyć.
Też powinienem.
Przywiozłem zakupy.
O tej godzinie?
Krista zamówiła wczoraj wieczorem, ale byłem zajęty.
Rozumiem. Co tam jest?
Czekolada belgijska, bułki, kiełbaski, mleko i herbatniki.
Borówki.
Tak.
Niedużo jak na dostawę do domu.
Zarobisz coś?
Liczy się obsługa klienta.
Tak zawsze mówi Minna. Na tym to polega.
Góra idzie do Mojżesza…
To znaczy, kiedy Mojżesz udaje się…
Jak to szło?
Mojżesz udał się na górę.
Właśnie. Lepiej już…
Nie. Nie chcesz zaczekać i pożegnać się z Kristą?
Mieliśmy dużo czasu na rozmowę.
Dobrze. Pomożesz mi zdjąć?
Dobrze. To chyba już wszystko.
Co innego miałoby być?
Nic.
Zajrzę do meteorytu.
Twoja kurtka.
Słusznie. Wszedłem z tamtej strony.
KONKURS NA RYSUNEK METEORYTU
Posłuchaj.
Żona odeszła. Teściowa umarła.
Każdy coś zyskał.
Kawa.
Dziękuję.
Krista pozdrawia i pyta, kiedy będzie impreza.
Tutaj codziennie jest impreza. Non stop.
Zrozumiałeś ten kawał?
Pograjmy w grę. Ja cię o coś spytam, potem ty spytasz mnie.
Czemu pilnujesz meteorytu, zamiast być w domu?
Potrzebowałem czegoś.
Ciała niebieskiego.
Może.
Nudno ci w Urokowie?
Czy się ukrywasz?
Ukrywasz się.
Moja kolej.
Ten facet olbrzym.
- Skąd jest? - Czemu o to pytasz?
Chcesz go zbawić?
Potrzebujesz pomocy?
- Może pomożemy sobie nawzajem. - Jak?
Jak ściśle przestrzegasz przykazań?
- Nie… - Karoliina!
Daj mi kawę, wódkę i kiełbasę.
- Śniadanie mistrzów. - Muszę się stąd wyrwać.
JOEL HUHTA KSIĄDZ
TRZYMAJ SIĘ Z DALEKA OD MUZEUM!
Jeśli chcesz mi coś powiedzieć, teraz byłby dobry moment.
Ojcze?
Mogę na chwilę?
Tak.
Ach, tak.
Bóg wystawia na próbę.
Śliskie schody.
Obowiązuje ojca tajemnica spowiedzi, tak?
Wszystko zostaje między nami.
Mój przyjaciel…
- nie żyje. - Przykro mi.
Został zamordowany.
Nie mówili w wiadomościach.
Kula prosto w serce. Robota zawodowca.
Kogoś, kto ma doświadczenie z bronią.
Więc…
nie kogoś takiego jak ksiądz.
Mógłby to ojciec otworzyć, proszę?
Tak.
Nie sądzę, żeby w Urokowie byli…
zawodowcy.
Ja go… znajdę.
Na pewno.
Mikis był dla mnie ojcem.
- Był twoim ojcem? - Ojcem, którego nigdy nie miałem.
Oczywiście miałem ojca, który mnie spłodził.
Ale Mikis mnie chronił. Nauczył wszystkiego, co umiem. Jak ojciec.
Mieliśmy polecieć na Hawaje. Ale przyjechaliśmy tu, do Małej Syberii.
W interesach, żeby potruchtać na mrozie.
A potem się zakochałem i…
Mikis zginął.
- Zakochałeś się? - Tak.
Na imię jej Karoliina.
Co by pastor zrobił, gdyby ktoś zamordował pastorowi ojca?
Mój ojciec się utopił.
Wyrazy współczucia.
Ma pastor żonę? Dzieci?
Tak.
Dzieci jeszcze nie.
Więc jesteście na etapie starania się o dziecko.
To najlepsza część. Reszta zależy od tego, czy lubi pastor dzieci.
Jeśli tak, nie chce pastor, by przytrafiło się coś złego im,
pastorowi albo ich matce.
Prawda?
Prawda.
Chcę przeprosić tego na górze.
Za co?
Za wszystko, co zrobiłem.
I za to, co zamierzam zrobić.
Zadawałem tortury.
Łamałem kości, wyrywałem paznokcie, wyrywałem zęby,
odcinałem palce, uszy, nosy.
I przypalałem ludzi…
Jak to się nazywa? Taki płomień na gaz.
Palnik gazowy?
Zgadza się. Palnik gazowy. Dziękuję.
Przypalałem ludzi palnikiem gazowym.
Nieważne.
Teraz się zmieniłem.
Poznałem miłość życia.
Chcę wieść życie bez przemocy.
Zrobię jeszcze tylko jedno. I za to przeproszę.
Ojcze.
Uczyni mi ojciec zaszczyt i zmówi ze mną krótką modlitwę?
Naturalnie.
Za mnie, abym odnalazł zabójcę Mikisa.
Jest ojciec dobrym księdzem. Umie ojciec słuchać.
Na imię mi Petar.
Mogę wyjaśnić.
Ty mi szansy na wyjaśnienie nie dałeś.
Wyciągnąłeś mnie do lasu, skręciłam kostkę.
Nie taki miałem zamiar.
Jestem uwięziona w domu, w którym nie czuję się jak w domu.
- Mam być matroną z plebanii? - Skądże.
Pytaj! Co chcesz wiedzieć?
Kto jest ojcem?
Jakim ojcem?
- Joel? - Nie mogę mieć dzieci.
- Co? - To niemożliwe.
Od kiedy?
Od Afganistanu.
- Próbowałem ci powiedzieć… - Nie dotykaj mi.
Krista.
- Krista. - Odejdź. Nie rozumiesz? Wyjdź stąd.
Idź do swojego kamienia, niech cię znowu pobiją.
Ty też kłamałaś.
Tarvainen.
Tarvainen!
- On należy do mnie. - Idź do domu spać.
Czy nie to robisz?
Czy pilnuję meteorytu? Tak, właśnie to robię.
I niestety nie możesz go teraz zobaczyć. Wracaj do domu.
Myślałem o rozmawianiu.
Przepraszam.
Tutaj spadł.
Kazał mi przyhamować. Żyć trochę dłużej.
Posłuchaj.
Przyjdź do kościoła. Kiedy chcesz.
- Jak on się ma? - Kto?
Meteoryt.
Mamy terapię grupową. Zaczniesz od tego, a potem…
Tak.
Rajdy albo śmierć. Sulevi zawsze tak mówił.
Co mówił?
Mistrz Tarvainen i pastor!
Rajdy albo śmierć!
Joel.
Oto on.
Milion euro.
Najwyraźniej ludzie w to wierzą.
Ludzie wierzą, w co chcą.
Z tymi dziećmi to na pewno?
Lekarz powiedział, że musiałby się zdarzyć cud.
A jeżeli to jest cud?
Trzeba było porozmawiać.
Oddaliłeś się, odkąd zaczęliśmy próbować.
Nie umiałem ci powiedzieć.
Zastanawiałam się nad terapią płodności. Pozwoliłbyś mi brać hormony?
Bałem się, że mnie zostawisz.
Sądziłam, że masz romans.
W dni, kiedy usiłowaliśmy zajść w ciążę, zawsze byłeś rozkojarzony.
Ty zawsze masz o to pretensje.
Chyba żyliśmy w innych małżeństwach.
„Och, Räystis i Jukkis, zrobię kilka piruetów”.
- Taniec to moja praca. - A potem impreza.
Też powinieneś spróbować!
Niektórzy uważają, że ten kamień to cud.
A ty?
Nie wiem.
Może.
Może On też nie wie.
Bez odrobiny niedoskonałości nic by się nie wydarzyło we wszechświecie.
Popełniliśmy błędy.
I powinniśmy porozmawiać.
Zrobimy tak.
Jeśli chcesz przyjąć ten dar…
wróć do domu.
A jeśli nie chcesz…
rano idź prosto do pracy.
Spakuję się i pierwszym pociągiem pojadę do Helsinek.
Naprawdę musisz odnaleźć swoją wiarę.
Naprawiłam.
Na dobre i na złe.
Nikogo nigdy tak nie kochałam.
UROKOWO
Krista?
Krista.
Drzwi były otwarte, więc pomyślałem…
Joel. Co ty…
- Gdzie jest Krista? - Nie wiem.
- Czy ty jesteś ojcem? - Kim?
Nie zabijaj mnie.
Przepraszam.
Proszę, wybacz mi.
Moralizuję o przebaczeniu, a spójrz na mnie.
Po prostu dopadła cię słabość. Ja…
Ojcostwo to piękna sprawa. Gratuluję.
Nie mogę być niczyim ojcem.
Coś nie tak z nasieniowodami.
Z Minną staraliśmy się o dziecko. Bez skutku.
- Minna pewnie wróci do Helsinek. - Sądziłem, że jesteś ojcem.
Naszego dziecka.
Krista jest w ciąży.
Czemu tak pomyślałeś?
Ostatnio często nas odwiedzałeś, a ja ucierpiałem na wojnie i…
Krista jest w ciąży?
- Tak. - To cudownie.
Gratuluję.
Ja byłbym gotowy, żeby zostać ojcem.
Ja…
Zrobiłem to z łosia Räystäinena.
Zdejmowałem z niego skórę i myślałem,
jak to musiał wydymać co najmniej dziesięć żon.
Miał ogromnego fiuta. Większego niż to.
Tryskał nasieniem na lewo i prawo.
A ja marzyłem o jednym zdrowym plemniku.
Tylko o to prosiłem.
Krista zawsze daje Minnie dobre rady.
O tym wczoraj rozmawiałem z Kristą.
Przyniosłem jedzenie w podzięce.
Nie będę cię więcej nachodził.
W nocy zabierzemy meteoryt. Zachowuj się normalnie. Nikomu nie mów.
Do muzeum przyjdź sam.
Jeśli powiadomisz policję, Krista nigdy nie wróci do domu.
- Tylko kawa. - Chcę być samurajem.
Joel.
Powinienem odwiedzić Japonię…
- Gdzie Krista? - Mam pomysł za milion dolarów.
Zdobędziesz meteoryt i co potem?
Skończy się 36 lat udręki.
- Możesz wyjechać bez miliona. - Dokąd? Do przytułku?
Pokazywać tyłek na OnlyFans?
Nie każdy ma ciepłą posadkę pastora.
O 2.00 w nocy do muzeum włamią się złodzieje.
Pierwszy wejdzie przez tylne drzwi. Przygotuj się.
Przywykłeś do słuchania, więc wysłuchasz tego.
Stawisz opór.
W końcu chwycisz broń i zastrzelisz włamywacza.
Uznają to za samoobronę.
- A jeśli chybię? - Poprzednio nie chybiłeś.
Martwy złodziej okaże się poszukiwanym przestępcą.
Później znajdą zwłoki drugiego włamywacza.
Zamarznięte, więc nie da się ustalić czasu zgonu.
Ktoś inny zabierze meteoryt.
I choć meteorytu nigdy nie odnajdą,
ciebie uznają za bohatera.
Miasteczko stanie się sławne. Wszyscy będą szczęśliwi.
Przyjadą Japończycy.
Pamiętaj. Pierwszy włamywacz wejdzie o 2.00 przez tylne drzwi.
Zabijesz go.
- Wszystko w porządku, pastorze? - Potrzebuję go do muzeum.
Naboje masz?
Jeden?
Założyłem, że trafię.
Nasze sesje przywróciły mi nadzieję.
A jeśli mi się odwidzi, zawsze mogę sięgnąć po sznur.
Jest wielokrotnego użytku.
Ekologiczny.
Jak Bóg da, jeden nabój wystarczy.
Otwieraj się.
Ręce do góry!
- Ręce do góry! - Ksiądz.
Rzuć nóż. Trzymaj ręce na widoku.
- Ręce do góry. - Czemu ojciec trzyma karabin?
Chyba mnie ojciec nie zastrzeli?
Dojdź do latarni. Uklęknij.
Klękaj.
Spluń na dłonie. Spluń sobie na dłonie!
Tak. Spluń.
A teraz złap latarnię.
Złap mocno.
Właśnie tak.
Teraz dociśnij język do latarni.
Poliż latarnię!
Tak.
Jeden nabój.
WŁÓŻ KAMIEŃ DO TORBY. GDY JĄ ODDASZ, ZOBACZYSZ KRISTĘ.
Co? Kto?
Rób, co każę, a wszystko może się jeszcze udać.
Odwróć się.
Trzymaj hełm.
I rozbij to!
- Karoliina. - Rozbij!
Rozbij!
Brawo.
Mogłaś otworzyć kluczem.
Rozbiłeś gablotę, żeby upozorować napad.
Meteoryt zniknął, a nie ma śladu włamania.
Wszędzie są twoje odciski palców.
Dzięki, że zostawiłeś otwarte drzwi.
A teraz…
weź meteoryt.
Petar.
Zaczekaj.
Weź plecak.
Wkładaj kamień.
- Kiedy zobaczę Kristę? - Kristę?
Tak. Gdzie Krista?
- Ale z niego osioł. - Co?
- Nie ruszać się! - Tarvainen.
- Mogę być kimkolwiek. - Jasne.
Odłóż pistolet.
Odkopnij daleko.
Plecak.
Dawaj mi plecak!
Jeśli ktoś za mną ruszy, będę strzelał.
Nic tu nie działa.
Co za gówniana broń.
To ty. Po co przyszedłeś?
- Po Kristę. - Tu jej nie ma.
- Gdzie jest? - Skąd mam wiedzieć?
Coś jeszcze?
Chcę meteoryt.
Sulevi mi go dał.
Sulevi?
Ten drugi kierowca.
Jechaliśmy na Korsyce.
Traciliśmy osiem sekund.
Popełnił jeden błąd.
Skręt w prawo, który miał być łagodny, okazał się ostry.
Krzyczałem na niego. Nie byłem skoncentrowany.
Wlecieliśmy prosto do rzeki.
Nie mogłem go wyciągnąć.
To był wypadek.
Chciałbym się dalej ścigać.
Mógłbym pokazać Suleviemu, że to miało jakiś sens.
Że nie poszło na marne.
Rajdy albo śmierć.
Sulevi nie jest na ciebie zły.
Bóg też nie.
Bo jeśli przebaczysz innym ich przewiny,
Ojciec wasz niebieski przebaczy i tobie.
Mateusz.
Tak.
A kim ty, do diabła, jesteś?
Nie mogę odejść bez meteorytu.
Ja też nie!
Stój!
Stój.
MAM KRISTĘ. PRZYNIEŚ KAMIEŃ DO SIŁOWNI. K.
Pomóż mi.
Gdzie jest Krista?
- Petar i Karoliina… - Zabrali ją?
Chcieli się mnie pozbyć.
Pastorze, pomóż mi. Wszystko opowiem policji.
Ty porwałeś Kristę?
Siłownia plajtowała.
Gdzie Krista?
- Odsetki rosły. - Gdzie jest Krista?
Są na podwórku!
Nie zostawiaj mnie. Pomóż!
- O której przychodzą pierwsi klienci? - O szóstej.
Granaty z czasów wojny nie działają.
Ten poprzedni wybuchł przypadkiem. Chyba.
Nie odchodź!
Dajesz, dajesz.
Chodź, ty gnido!
Zabierz mnie do Kristy.
Wyrwę ten pierdolony nóż z twojej klaty
i wetknę ci go w dupę!
- Karoliina! - Stój, bo strzelam!
Joel, co teraz zrobimy?
Zachowajmy spokój.
Dostaniesz kamień i Petara, jeśli w zamian oddasz mi Kristę.
Możesz też z tego wszystkiego zrezygnować.
Dobra. Wyłaź z plecakiem, bo inaczej zastrzelę Kristę.
Rozumiesz?
Oddaj Kristę, to przyniosę plecak.
Karoliina!
Wysiadaj!
Przynieś plecak.
Przebacz mi.
Przepraszam za wszystko. Kocham cię nad życie.
Jesteś najpiękniejszą istotą na świecie.
A ja…
uwielbiam, kiedy tańczysz.
Uwielbiam twoje piruety.
Co?
- Piruety, Krista. Przecież wiesz. - Dość tego, Joel!
Co?
Joel!
Wiedziałam, że mnie znajdziesz.
- Już dobrze. - Zawsze cię znajdę.
- Nic ci nie jest? Nic wam nie jest? - Nie.
To dobrze.
- Mój cudzie. - Co ty wygadujesz?
Mój cudzie.
Gdzieś daleko doszło do wybuchu.
A potem dotarł do mnie.
UROKOWO
Witam, pastorze.
Witaj. Jestem na urlopie ojcowskim. Tylko wpadłem po parę rzeczy.
Rozumiem.
Co u synka?
Jak to u dziecka. Lubi autka.
Rozumiem.
Tak.
Tym razem nie przyszedłem na sesję.
Miałem inne sprawy na głowie.
Ściągnąłem sobie aplikację o nazwie Tinder.
- Rozumiem. - I od razu trafiłem w dziesiątkę.
Namiętna kobieta.
I dobrze pachnie.
Zastanawiałem się, czy na urlopie również obowiązuje tajemnica spowiedzi.
Nienasycona.
Nienasycona pod każdym względem.
Skóra, bicze, kajdanki.
Dla mnie to świat nowy i zdumiewający.
To prawdziwa miłość. Nawet wazektomię zrobiłem.
Cóż, gratuluję.
A to?
Zacząłem nurkować.
Matias. Musimy już iść.
Aniołek tatusia.
- Idziemy popływać? - Chodź.
Napisy: Przemysław Rak