Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Vera, do nogi!
Cześć, Saro.
Chciałam zapytać, jak poszło i jak się czujesz
ty i twoja siostra?
Studiem się nie przejmuj. Rozmawiałam z nimi.
Zaczekają na twój powrót do Nowego Jorku.
Pa, skarbie.
Kocham cię.
Proszę, jest.
- Daj, ja to zrobię. - Strasznie mokre drewno.
Po prostu wyszłaś z wprawy.
Możliwe.
Chcesz piwo?
Chętnie.
Nie ma.
- Tylko jakieś dziwne, cytrynowe. - Daj to, co jest.
Tak dziwnie, że go tu nie ma.
Wiem.
Saro, nocuj u nas, mamy dodatkowe łóżka.
Wolę zostać. Tutaj mogę grać.
Można przewieźć pianino.
Nie, tu mi będzie dobrze.
Jak chcesz.
A czy mogłabyś mi pożyczyć samochód?
Pewnie, nie ma sprawy.
Dzięki.
Nadal się jeździ drogą nad urwiskiem. Kiedy skończą autostradę?
Przerwali prace trzy lata temu.
- Dlaczego? - Nie wiem. Politycy...
Na tej drodze zawsze mi się kręciło w głowie.
A jemu nie.
Wiecznie tam gnał.
Nie wiem, jak to powiedzieć dziadkowi.
Elena! Ela!
Cześć, Andrés.
Tak, jest tutaj.
Już późno. Może lepiej, jak będzie tu spała?
Dobrze. Do jutra.
Cześć!
Dzień dobry.
Ja też za tobą tęskniłam.
Wiem.
Kiedy przyjechałam? Wczoraj.
Jak długo zostaję? Nie?
Jak jest w Nowym Jorku?
Cudownie, dziadku.
Mnóstwo ludzi, drapacze chmur,
wszędzie światła, zwłaszcza na Boże Narodzenie.
Musisz pojechać.
Jeszcze mi tu znajdziesz chłopaka i pójdziesz szaleć na mieście.
Pewnie złamałaś niejedno serce!
Jaka dowcipna!
O, idzie ta maruda!
Maruda?
A dzięki komu dziadek skończy 96 lat zdrowy jak rydz?
Wnuczka przyjechała z daleka.
Cudownie!
Miał pan z nami trzy światy, jak byłyśmy małe!
Raz ufarbowałyśmy owcę
i prawie się zatruła.
- To był jej pomysł. - Ty przyniosłaś farbę.
Bo mi kazałaś, nie udawaj niewiniątka.
Święta się znalazła.
Podasz dziadkowi?
Trzeba rozpuścić w wodzie, tam jest kran.
Zostawię was, mam dużo pracy.
- Rebeco, wpadniesz któregoś dnia? - Do kiedy zostajesz?
- Do początku stycznia. - Przyjdę.
Trochę w prawo, jeszcze.
- Wystarczy? - Do stycznia? Świat i ludzie.
- Wtedy formalnie przejmujesz własność? - Tak.
Daj znać. Mogę je zabrać nawet następnego dnia.
Do zobaczenia w sobotę.
- Cześć, Saro! - Cześć!
- Germán zabierze owce? - Tak.
Dlaczego?
Chce je odkupić, kiedy przeprowadzimy sprawę spadkową.
Zapłacę ci połowę.
Myślałam, że je weźmiesz?
- Powiedziałaś dziadkowi? - Nie.
Możemy mu powiedzieć w Święta.
Kiepski dzień na taką wiadomość.
Nie ma dobrego dnia, a wcześniej nie mogę.
Nie musimy mu mówić.
I co powiemy?
Nie wiem, że tata wyjechał.
Dziadek nie jest głupi.
I nie chcę mówić o tacie, jakby żył.
Ładne, co?
Śliczne.
- Jaka to rasa? - Braunvieh odmiana pirenejska.
- Chce pani spróbować? - Dziękuję.
Jaka dziwna tarka.
- Matka Andresa taką ma. - Naprawdę? Działa?
Tak, chociaż rzadko jej używa.
- Jak się macie? - Armando, jak leci?
Nie narzekam.
Podejdziemy bliżej. Do zobaczenia.
Dziękuję za przybycie.
Takie imprezy są bardzo ważne.
Tutaj wspieramy lokalne produkty,
prezentujemy naszą gastronomię, rękodzieło.
A dzięki marketingowi szeptanemu, rośniemy.
Chcemy dzisiaj wspomnieć naszego przyjaciela.
Julia Bescosa, który niedawno zginął w tragicznym wypadku,
pozostawiając po sobie ogromną pustkę.
Bronił kultury wsi, tradycyjnego wypasu,
przywracania zagrożonych gatunków.
Nigdy nie zapomnimy jego wiary w życie w duchu ekologii.
Chciałbym zaprosić na scenę jego córki, Elenę i Sarę.
Przygotowaliśmy coś dla nich.
Dziękuję.
Z czym chcesz?
Z kiełbasą, a ty?
Z chorizo.
- Z chorizo czy z kiełbasą? - Z kiełbasą.
Dziękuję.
Chorizo jest zimne.
Chcesz?
- Dobre! - Pyszne.
Możemy się podzielić.
Cześć.
Tina...
- Jak się czujesz? - Jakoś sobie radzę.
Wracam z wizyty w gospodarstwie.
Nie ma z nimi chwili spokoju.
- Wytrzymać nie można! - Właśnie.
Cześć, Saro.
Nie przedstawiłam się poprzednio. Tina, jestem przyjaciółką twojego ojca.
Bardzo mi miło.
Jak sobie radzisz z owcami?
Dobrze. Jutro oddzielamy sztuki na święta.
- Jakby co, daj znać. - Ona mi pomoże.
Dostałaś robotę pasterki.
- Co za odmiana! - Owszem.
Pójdę po coś do picia. Coś wam przynieść?
- Dzięki. - Jeszcze mam.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Ona hoduje zwierzęta? Myślałam, że to ta Niemka od pasieki.
To inna. Tina hoduje konie.
Poza tym jest weterynarką.
To dziewczyna taty.
Dziś urodziny Fede. Jesteś zaproszona.
- Trzymaj! - Przepraszam.
Idę do siostry na kolację.
Powiedz, że wychodzisz.
- Ale chcę iść. - Więcej ci nie odpuścimy...
- Dobra, trzymaj drabinę. - Trzymam.
O nie!
- Coś się stłukło? - Nie, w porządku.
Pomyśl, to było moje marzenie.
Nie rozśmieszaj mnie, bo spadnę! Pomóż mi.
- Już. - Trzymasz?
Tak.
- Jesteście trochę podobne. - Jak cholera!
Patrz, moje pierwsze pianinko.
Patrz, ja to zrobiłam.
Śliczny!
Pachnące karteczki.
Już nie pachną.
"Cześć, Saro. Dziś na podwórku Fede dał mi kwiatek”.
A to co?
Taśmy, które nagrywałam z siostrą i z tatą.
Nasze pierwsze kompozycje.
- Mogłabyś z tego złożyć płytę. - Nie da się tego słuchać.
Nasze gazetki! Nie wierzę, że je zachowałaś!
Tutaj przetrwało wszystko!
"Tylko u nas! Geri Halliwell pochodzi z Huescki!
Kim jest Ana Maria Hidalgo?
Matką jednej ze Spice Girls. Urodziła się w małej wiosce, Estadilli.
Dziś rozmawiamy z jej kuzynką,
która opowie o swojej relacji z rudowłosą Spice Girl!
Stara, ale czad!
- Powinnam była iść w show business! - Miałaś talent.
Jeszcze jaki.
"Wywiad z Pedrem, piekarzem”. Kurde!
Kiedy to było!
Co to?
Nie żartuj! Na pewno przeterminowane.
Tym lepiej! Spróbujemy czegoś nowego.
- Chcesz? - Tak.
Jesteś szalona jak twój ojciec.
Naprawdę?
Niezły był z niego dziwak.
Tu wszyscy odgrywają swoje role, a on myślał po swojemu.
Dlatego go lubiłam.
Znasz tę cudzoziemkę, weterynarką?
- Tinę? Tę Niemkę? - Tak.
Wiesz, gdzie mieszka?
Przy drodze do stajni, to jedyny dom.
- Ale wiesz, że ... - Tak, wiem.
Saro?
Tak?
Nic, tęskniłam za tobą.
- Akurat! - Właśnie, że tak.
- Bardzo! - Nie!
Trzymaj, schodzę.
- Nie ma daty ważności? - I dlatego smakuje!
Jutro przyjedzie mój ojciec, przywiezie wszystko do uboju.
Ile będziecie bić?
Sto dwadzieścia trzy sztuki.
To na święta, normalna sprawa.
Dobrze wam idzie interes?
Tak.
Chcemy postawić nowe kojce porodowe dla loch.
Roboty nie brakuje.
Tylko czasu.
Proponowałam jego ojcu, by spróbował ekologicznej hodowli świń,
ale popatrzył jak na hipiskę.
Tata jest w wieku, kiedy się nie eksperymentuje.
Nigdy nie było otwarty na nowości.
Przestań.
Chcieliśmy postawić kojce tutaj.
Zapłacimy ci za dzierżawę.
- Nie musicie mi płacić. - Pogadamy później.
Skończmy rozmawiać o zwierzętach, bo ją zanudzimy.
Pomówmy lepiej o twojej płycie. To ciekawsze.
Masz już piosenki?
Prawie wszystkie. Nagrywamy w marcu.
Dostąpimy zaszczytu, że nam zaśpiewasz?
Jestem twoją siostrą, a nic nie słyszałam!
Dobra.
U sąsiadki z naprzeciwka Mieszka bardzo dziwny pies
Co nie może prawie łazić, taki gruby z niego zwierz
Tłuszcz wylewa się bokami i po ziemi ciągnie brzuch
Ale ta głupia sąsiadka nie pozwala mu na ruch
Waży osiemdziesiąt kilo, już nie szczeka nawet dziś
Koty z okolicy myślą, że to jest polarny miś
- Ale ty jesteś głupia! - Jezu!
Ela?
Włóż brudne rzeczy do pralki, zaraz ją włączę.
Tak się zdarza zimą.
A co na to weterynarz?
Tata rozmawiał z Tiną, na to nie ma lekarstwa.
Piętnaście kilo dwieście.
Zero zero sześćset dziewięć.
- Sprawdzę kolczyk. - Dzięki.
Mamy zamówienia świąteczne, a lochy się proszą.
- Ja się zajmę owcami. - Dzięki.
Osiemnaście dwieście.
- Zapisałaś? - Tak.
- Trzeba je karmić dwa razy dziennie? - Tak.
Mogłybyśmy opłacić pasterza z emerytury taty.
- Po co? - Żeby się zajął owcami.
Nie chcę ich sprzedawać.
Mnie też ich szkoda, ale nie dam rady
Trzynaście czterysta.
Zresztą nie dostaniemy renty sierocej, jak po mamie, nie jesteśmy już dziećmi.
Dzień dobry.
Jestem Sara, siostra Eleny.
- Miło mi. - Wzajemnie.
- Simon! - Cześć.
- Ma pani formularz? - Tak.
- Dwadzieścia sztuk? - Tak.
Proszę. Podpis...
- Tu. - Jasne.
- Świetnie. - Dziękuję.
- To ja dziękuję. - Na razie.
Cześć, Simon!
- Podwieziesz mnie? - Daleko?
Kawałeczek.
Szybciej, szybciej!
Jana! Nie za szybko!
Świetna jest!
- Jeździ, odkąd miała cztery latka. - Widać!
Pod wpływem twojego ojcu zaczęłam wypuszczać je z pastwiska.
Badaliśmy wpływ wypasu zwierząt na regenerację gór.
- W stylu taty! - Owszem.
Myślałam, że wiedziałaś coś o mnie.
- Długo byliście razem? - Dwa i pół roku.
Słowem nie wspomniał...
Wstydził się przed nami swoich dziewczyn.
- Dużo ich było? - Skąd!
Wszystkie się bały jego dziwactw.
Wszystkie oprócz mnie.
Zawsze mawiał:
"Mam jedną czarną owieczkę, a na imię jej Sara”.
I on to mówił!
Bardzo chciał cię zobaczyć.
Zarzekał się, że jak nie przyjedziesz, odwiedzi cię w Nowym Jorku.
Wpadnie bez uprzedzenia na koncert.
Zaraz przyjdę.
Podaj mi klucz.
- Ten? - Nie, angielski.
Dzięki.
- Cześć. - Jak tam?
Cześć, Vera.
- Co robicie? - Patrzymy, czy możemy to wykorzystać.
Pod kojce.
Akurat tutaj?
Jak najdalej od domu, żeby nie śmierdziało.
- Nie możecie poczekać? - Na co?
Aż zdecydujemy, co z tym, co zostało po tacie.
- Chodzi o traktor? Nie działa. - Chodzi mi o wszystko.
Nie mówiłaś, że to pilne.
Nie takie pilne. Najpierw German musi zabrać owce.
Co one mają z tym wspólnego?
- W sensie? - Dlaczego ma je zabrać?
Kontrola sanitarna zabrania trzymać świnie z owcami.
- Tego też nie powiedziałaś. - Co z tego?
Nie chcę tu żadnych kojców!
Nie będę się zajmować owcami.
- Ja się nimi zajmę! - Co!?
Ja się zajmę owcami.
Nie pozwolę tu zrobić kojców dla świń.
I zostawcie traktor, też go chcę.
To się musi znaleźć na płycie.
Tak.
Zadzwonię do studia, żeby ułożyli plan prób na styczeń.
Nie wiem, czy tak szybko przyjadę.
Mam tu sprawy do poukładania.
Więc kiedy będziesz?
Nie chcę naciskać, ale musimy dotrzymać terminów.
Wiem, potrzebuję trochę czasu.
Jasne.
Jak coś będziesz wiedziała, daj znać.
Drodzy słuchacze.
Dziś znowu budzimy się z radiem Gwiazda FM.
W naszym studiu pierwszy człowiek,
który stanął na Księżycu, Neil Armstrong.
- Cześć, Neil! - Cześć.
Neil, opowiedz nam o Księżycu.
Jest skalisty.
Prawdopodobnie powstał na skutek
uderzenia meteorytu o Ziemię.
- Wspaniale. - Zgadzam się.
Jak się czułeś, stąpając po Księżycu?
Czułem, że spełnia się moje marzenie.
Chciałbyś tam polecieć jeszcze raz?
Tam albo gdzie indziej.
Gdybyś miał polecieć na inna planetę, to na jaką?
Na herbatkę z Marsjanami!
Spędzi tam cały tydzień. Ale ja jestem!
Ty żarłoku! Twoja wnuczka ci podbija cukier.
To dla mnie? Chcesz, żebym utyła?
"Kochanego ciałka nigdy za wiele” mawiała moja babcia.
Pycha!
Nie, ja dziękuję .
Bardzo dobrze. A u ciebie? Wesołych świąt.
Przepraszam, dziadku.
Nie mogłam przyjść wcześniej, byliśmy bardzo zajęci.
Dzisiaj pięć świń się oprosiło.
Jestem wykończona.
Dałam już prezent, bo cię nie było.
Dobrze.
Smakują ci cukierki?
Ja nie mam ochoty.
Jak owce? W porządku.
Dziadku...
musimy ci coś powiedzieć o tacie.
Już powiedziałam,
że wyjechał do Niemiec z Tiną.
Co?!
Tak, spędzi tam całe święta.
Dziadku, spróbuj truskawkowych.
Nie, ja dziękuję. Nie.
Chcesz?
Ja nie.
Zostaw!
Przestań, proszę.
W Javaście jedynie na 53% powierzchni gór prowadzi się wypas.
To zwiększa ryzyko pożarów i prowadzi do utraty bioróżnorodności.
Powinniśmy popędzić zwierzęta w góry.
W ten sposób powstrzymamy pożary
i towarzyszące im katastrofy ekologiczne.
Dziękuję. Oddaję głos Tinie.
Badania, które prowadziliśmy z Juliem Bescosem
objęły trzy stada różnych gatunków zwierząt hodowlanych.
Pasły się one na opuszczonych terenach górskich,
które ogrodziliśmy następnie dla bezpieczeństwa.
W rezultacie oczyszczono 20 hektarów lasu,
które przekształcono w pastwisko.
Tylko wtedy będę musiała powiedzieć: Koniec z galopowaniem.
- Pozdrów żonę. - Do zobaczenia.
- Sara! - Cześć.
Dziękuję, że przyszłaś.
- To bardzo ciekawe. - Naprawdę?!
Tak.
- German! - Miło tu widzieć Bescosównę.
- Jak się masz? - Dobrze.
Bardzo brakowało energii Julia.
Powiedziałby: "Dość użalania się. Zapieprzajcie w góry!”.
Nie gryzł się w język.
- Chodźmy się czegoś napić. - Późno się robi.
Idziesz, prawda?
Na chwilkę.
Dobra.
- Jak się trzymasz? - Dobrze.
Wzruszyły mnie zdjęcia naszych owiec...
Ela, śpisz?
Nigdzie nie widzę owiec. Możesz przyjechać?
Andres. Zaczekaj
- Słyszysz coś? - Nie, nic.
Patrz, szły tędy.
Coś słychać, nie?
Kurczę, poszły w stronę wąwozu.
Dobry wieczór.
- To pańskie owce? - Nie, moje.
Dobry wieczór.
Kara wynosi 50 euro za każdą owcę na publicznej drodze
plus trzeba zapłacić za szkody na polach
i za naprawę uszkodzonego pojazdu.
Dokumenty, proszę.
Tędy zwiały?
Przewróciły słupek, dranie.
Sama to mogę zrobić.
Już dość narobiłaś!
Zapłacę karę.
Pewnie, że zapłacisz. Jeszcze tego by brakowało!
O której przyszłaś je nakarmić?
Wtedy, kiedy zadzwoniłaś, co?
"Ty się zajmiesz owcami”! Pięknie!
- Puść! - Zostaw!
Saro, puść!
Zostaw to!
Powiedziałam, byś zostawiła!
Dopiero jak tata umarł, raczyłaś się zjawić.
Żeby mnie wkurwiać!
Uspokój się.
Rób, co chcesz.
Piję drinka, a nie te siki.
- Sara! - Cześć!
Gdzie się podziewałaś?
Martwiliśmy się.
- Przyszłam tylko pogadać z Rebecą. - Rebeca jest zajęta.
- Siadaj, proszę. - Musisz nam wszystko opowiedzieć.
Jak tam w nowym Jorku? Masz chłopaka Amerykanina?
Jakiegoś afro?
Nie! Portorykańczyka!
Był taki jeden.
Niech żyje Portoryko!
- Sara! Nie wierzę! - Dzwoniłam tysiąc razy.
Nie słyszałam. O co chodzi? Chciałaś pożyczyć ciuchy?
Nie.
- Muszę cię prosić o przysługę. - Jaką?
- Pracujesz jutro? - Nie.
- Cholera. - O co chodzi?
Gdyby moja siostra przyszła do dziadka, to niech koleżanki do mnie zadzwonią.
Napisz do nich.
Nic nie obiecuję, każda robi swoje.
Gdyby przyszła Elena, niech zadzwonią.
Proszę.
- Napisałam. Pijemy. - Muszę iść.
Nie ma opcji! Bo nie wyślę tego SMS-a.
Do dna! Do dna! Do dna!
Sara wróciła!
Stwierdza się, że w skład majątku zmarłego wchodzą:
gospodarstwo w gminie Javasta,
w tym dom 300 metrów kwadratowych, działka o powierzchni sześciu hektarów
oraz stado owiec liczące 304 sztuki.
Dodatkowo pieniądze na rachunku bankowym.
Spadek dziedziczą dwie córki,
Elena i Sara Bescos Vidal.
Po podpisaniu dokumentów,
stają się panie prawnymi właścicielkami.
Należy uiścić podatek od spadku we właściwym urzędzie.
Proszę podpisać.
Pani Eleno, tutaj.
Dziękuję.
Cześć, Emmo, musimy porozmawiać.
Nie zauważyłam cię.
Saro, przepraszam za to, co wtedy powiedziałam.
Wiem, że też nie było ci łatwo samej. Tak długo i tak daleko.
Nie chcę, żebyś wyjeżdżała obrażona.
Nie wyjeżdżam.
Co?
A płyta?
Ja się nie zajmę tym wszystkim.
Wiem.
Mamo, czy ona umrze?
Nie wiem.
Saro, to jagnię jest chore na klostridiozę.
Tej bakterii sprzyja zimno i wilgoć.
Twój tata miał ten problem w zeszłym roku.
Zwierzęta są słabe. Dotknij.
- Czujesz kręgi? - Tak.
Idealnie jest, kiedy ich nie czuć.
- Czym je karmisz? - Jęczmieniem.
- Samym jęczmieniem? - Tak.
Mieszaj z kukurydzą, będą silniejsze.
Dobrze.
- Widzisz te ziarna jęczmienia? - Tak.
Są całe, owce nie mogą strawić ziaren w dużej ilości.
Z kukurydzą będzie lepiej. Będą silniejsze i odporniejsze.
Uważaj, Jana.
Chodź tu.
Twój tata tu wszystko wypisał.
Restauracje i rzeźnie to klienci, a reszta ― to dostawcy.
Jedzenia, płotów, ziaren, cegieł.
- A ci są od kukurydzy. Zadzwoń do nich. - Dobrze.
Jak długo zostaniesz?
Nie wiem. Co to?
- Starożytny YouTube. - Tak?!
Cieszył się, że dostał to na winylu.
Twierdził, że lepiej brzmi. Był staroświecki.
Miał rację.
Bardzo mi się podoba.
Dziękuję.
Jesteś do niego bardzopodobna.
Też taka nieprzewidywalna.
Dobrze. W prawo.
Uwaga na dach. Jeszcze trochę.
Restauracja Bella Guara?
Dzień dobry. Sara Bescos, z Javasty.
Tak. Chcę poinformować, że teraz ja prowadzę hodowlę.
Na wsi wielkie znaczenie ma pogoda.
Aż nas wszystkich boli kark od ciągłego spoglądania w górę, w niebo.
Włóż rękę i znajdź pyszczek.
- Masz? - Nie, poczekaj.
Chyba mam.
Ustaw główkę i przednie nogi w kierunku kanału rodnego.
Ale jak?!
Jakby miało skoczyć do basenu na główkę.
Ostrożnie, żeby nie rozedrzeć macicy.
Nie mogę, nie mogę!
Jeśli zrobisz tak, jak ci mówię, samo wyjdzie.
Nie zrobisz mu krzywdy.
Dobrze. Poczekaj.
- Już? - Tak, zaczekaj.
Dobrze, dobrze.
Już jest.
Widzisz? Już umiesz jedną rzecz więcej. Z owcą wszystko dobrze?
Tak.
Co ty tu jeszcze robisz?
Chcesz rzucić wszystko, co osiągnęłaś?
Cieszę się, że cię tu mam, ale robisz głupio.
Nie pytałam cię o zdanie.
Jako przyjaciółka sama je wyraziłam.
A ten się nic nie zmienia.
Tutaj nic się nie zmienia.
Widzę. Stoję z tobą na fajku, to też się nie zmienia.
Dzień dobry.
Dziadek pyta o twojego tatę. Ostatnio Finie prawie się wymknęło.
Nie wiemy, co mu mówić. Idź się z nim zobaczyć.
Pójdę.
Ale kiedy? Dziadek czuje, że coś jest nie tak.
- Dziewczyny, piłkarzyki. - Już!
- Ale się grzebiecie. - Już idziemy!
Gdybyś była na jego miejscu, wolałabyś nie wiedzieć?
Ty oszustko!
Z Paryża przenosimy się do Nowego Jorku,
gdzie gra młody pianista Pat Krall, gwiazda słynnego klubu Jazz Corner,
który promuje wschodzące gwiazdy.
Zatem Pat i jego kawałek "Melting Rocks”.
Vera, do nogi!
- Ta. - Ta?
Tak.
Dziewiętnaście czterysta.
- Numer? - 00602.
Elena! Co tam?
- Troszkę pracuję, a ty? - Przyjechałem z twoją siostrą.
- Odebrałem ładną partię zwierząt. - To dobrze.
- Cześć. - Cześć.
- Jak tam? - Dobrze. A u ciebie?
Też.
- Cześć, Eleno. - Cześć.
Proszę, aneks.
Nie, to ona podpisuje.
To ja.
Tutaj.
- Świetnie, dziękuje. - Do zobaczenia.
- Podpis tutaj. - Proszę.
- Dziękuję. - Nawzajem.
Do zobaczenia.
Powodzenia przy robocie. Na razie!
Owce Javasta, słucham.
Rebeca? Mogę oddzwonić?
Co ty mówisz?
Co się stało? Nawet mnie pan nie powie?
Zadzwoniłam od razu.
Dziadku?
Popatrz. Piszą o naszych owcachw gazecie.
Byłam bardzo zajęta, nie mogłam wcześniej przyjść.
Tata ma mnóstwo spraw, ale niedługo przyjdzie.
Chodźmy do pokoju.
- Co mu powiedziałyście? - My, nic.
- Była tu moja siostra? - Tak, rano.
Powiedziała, że twój tata miał wypadek i leży w szpitalu.
Nie miałam pojęcia.
- Mogłaś zadzwonić! - To nie moja sprawa.
Cicho bądź!
Cholera!
Kurde!
Przepraszam, teraz nie ma wizyt.
Powiedziałam, to nie są godziny wizyt. Proszę nie wchodzić!
Ręka tutaj, dobrze. Druga.
Proszę pani!
- Mówiłam jej, że nie wolno wchodzić. - Wpuść ją.
- Cześć, Saro. - Cześć, Andrés. Jak się masz?
Dobrze, a ty?
- Lepiej. - Cieszę się.
- Chcesz wejść? - Nie trzeba, ja tylko na chwilę.
- Zawołam Elenę. - Dzięki.
- Coś się stało? - Nie.
Chciałam ci to dać.
Wyjeżdżam.
- Kiedy? - Pojutrze.
Nagrasz płytę?
Nie wiem, muszę pogadać z Emmą.
- Gniewasz się? - Trochę.
- Czyli jak zawsze? - Tak.
- Zrobiłaś dobry interes. - Wiem.
Dziękuję.
Nie...
to ja ci dziękuję.
- Już, wszystkie. - Jedziemy.
Dzięki, Germán.
- Szczęśliwej podróży. - Dziękuję.
Nie trzeba podlewać...
aż do lata.
Sara?
TO, CO PO TOBIE ZOSTAŁO
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
Włącz.
Drodzy słuchacze. Kolejny poranek z Radiem Gwiazda FM!
Mamy szczęście gościć w studiu
największą sensację muzyki pop, Justina Timberlake'a.
- Cześć, Justin. - Cześć.
Twój nowy singiel "Cry Me A River”
zdobył tytuł złotej płyty, nagrodę Grammy,
a bilety na koncerty są rozchwytywane.
Jak się czujesz, osiągnąwszy taki sukces?
Justin mówi, że sukces i miłość fanów to dla niego zaszczyt
i że ma nadzieję, że ich nie zawiedzie.
Czy ta piosenka jest dedykowana byłej dziewczynie, Britney Spears?
Justin mówi, że to plotki.
W tej piosence jest mowa o niewierności.
Kto ci złamał serce?
Mówi, że nie chce o tym rozmawiać i odwoła wywiad.
Justin, nie obrażaj się!
Mówi, żebyśmy zostawiły ten temat!
MOJEJ SIOSTRZE
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Antonina Kasprzak