Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
W hali ― wielki ruch.
To trzeci dzień mistrzostw świata.
Choć nie wszystkie miejsca są zajęte,
na trybunach pojawiło się wielu widzów, prawdziwych znawców dyscypliny.
Chcieli osobiście uczestniczyć
w 14. edycji mistrzostw świata w gimnastyce artystycznej.
Silvia Yustos otrzymała 9,3 punktu
za układ z piłką
i przygotowuje się do ćwiczenia ze wstążką.
Sandra, chodź, zaczyna się!
TATUŚKOWIE
Jutro wróci niespokojna pogoda.
Przelotne opady przejdą po południu w intensywny deszcz.
Silny wiatr z południowego zachodu.
Temperatura maksymalna...
Wczoraj ulicami Bilbao przeszła ogromna demonstracja
pod hasłem: "Pokój dziś, pokój zawsze".
Na czele szli sygnatariusze paktu Ajuria Enea.
Prezydent Ardanza zaprosił ETA do zawarcia pokoju.
Robotnicy z hut stali w Kraju Basków
wstrzymali produkcję w ramach strajku sektorowego.
Związki zawodowe sprzeciwiają się reimportowi...
PRZEDMIEŚCIA BILBAO, LISTOPAD1989
Byłem tam w zeszłym tygodniu.
Powiedzieli, że ten rok zakończą z zyskiem,
tylko nie mówią o tym ze względów strategicznych.
Nie wierzycie? Zaczną zatrudniać w przyszłym miesiącu.
Katalończyk, to odpoczywaj, póki możesz.
Więcej losów nie kupię.
Kup! Prosimy!
Jak dorośniemy, będziemy się upijać w twoim barze codziennie!
Chodź, córciu.
A ty nie bądź sknera. Dziewczynki zbierają na wycieczkę.
To nie jest wycieczka.
Jedziemy na mistrzostwa. Mówiłam ci 20 razy.
Na mistrzostwa. Kupuj!
Wiesz, co można wygrać?
Wino. Myślisz, że mnie brakuje wina?
Brakuje ci dobrego wina.
Na pewno nie wygrasz gorszego, niż to, które masz.
Dajcie jeden los.
Dzięki! Jesteś najlepszy!
Ainara, przestraszyłaś mnie.
Dlaczego śpisz na kanapie?
Bo jest wygodna.
Która godzina? Nie masz dzisiaj szkoły?
Przestań mnie dręczyć.
Wolisz pogrzeb czy kremację?
Kupiłbym, ale jest poniedziałek.
Dziś nikt nie wypożycza kaset.
Mogę wam dać bon na wypożyczenie pięciu filmów.
My chcemy pieniądze.
Sprzedałyście coś?
Nie bardzo. Nie chce kupić, bo jest poniedziałek.
Tata jest biznesmenem.
To powinien być bogaty!
- Początkującym! - Wyjdź.
- Nic nie sprzedałyście? - Tylko jeden los u Lorena.
- Chociaż tyle. - To za mało.
- Może zrobimy bransoletki? - Tak!
Wyjeżdżamy jutro, nie ma czasu.
Muszę powiesić znak “Palenie wzbronione”.
Taśma VHS jest jak benzyna.
Kiedyś dojdzie do wypadku.
Jak zabronisz palić, stracisz klientów.
Andoni, wiele razy ci mówiłem.
VHS to przyszłość.
Zapytaj Amerykanów, Anglików, Niemców.
Przyszłość bez tytoniu?
Jeszcze doczekamy czasów, że nie będzie się paliło w barze.
Jasne!
Co to ma być “Veralnes”?
Ani Óscar, ani ty nie chcieliście wejść do spółki.
Musiałem założyć interes z innymi ludźmi.
"Verónica, Alberto, Néstor".
Ty prowadź Veralnes, a ja pojadę poszukać roboty w Asturii.
Podobno tam jeszcze trudniej o pracę.
Jak nie znajdę w Asturii, pojadę gdzie indziej.
Nawet zagranicę.
Ainara, do szkoły!
Zabierz je wszystkie.
Jasne, chodźcie.
Oby nie było znowu soczewicy!
Chociaż mówiłaś, że makaron też podają niedobry.
Wszystko tam jest niedobre.
Proste łokcie!
Pilnujcie kolan!
Stopy obciągnięte.
- Sandra! - Nie przeszkadzaj!
Cześć, Gorka.
- Co tam? - Dokuczali mu na treningu.
Powinien mieć korki piłkarskie, a wiesz, ile kosztują takie buty?
Buty nie są ważne, jeśli dobrze grasz!
Ale gra słabo.
Bardzo dobrze!
Wspaniale!
- Uprałaś mój kostium? - Jutro wyjeżdżamy.
Pamiętasz?
Oczywiście, nie jestem jak tatuś.
A ty zostajesz z tatuśkiem!
Nina, uśmiechnij się!
Miło odwiedzić rodzinne strony.
Wcale nie. Ale musimy jechać.
Pieniądze z loterii?
Wskakujcie w piżamy, jutro wstajemy o świcie.
Przywiozłam je i uciekam.
Muszę przygotować tysiąc...
kanapek z mortadelą.
Złapała mnie ulewa.
Dzisiaj nie padało.
Może nie na ciebie.
Jutro wyjeżdżamy. Nie będziesz musiał udawać.
Myślisz, że do tej pory spałem?
Obiady i kolacje w pudełkach, na każdy dzień.
- Nie musisz nic kupować. - Umiem robić zakupy!
Co ostatnio kupiłeś?
Ubranie dla siebie. Nie o takich zakupach mówimy.
Jak mam szukać pracy bez porządnego ubrania?
Wiesz, ile kosztowały te koszule?
Ile?
Mnóstwo mortadeli.
Po co się spotykacie?
A co cię to obchodzi? I tak siedzisz sam w wypożyczalni wideo.
Niekoniecznie sam.
Gorkanie będzie przeszkadzał.
Martwię się o niego.
Od kiedy to się przejmujesz dziećmi?
Gorka zrobił się dziwny.
Odstaje.
Néstor.
Néstor! Słyszysz mnie?
- Pewnie, że słyszę. - No to przestań.
Klienci nie przewijają taśmy do początku.
Nie mogę ich przewijać w wypożyczalni, bo się głowice popsują.
Zadzwoń do wspólników od głupiej nazwy.
Muszę ci coś powiedzieć. Ale wszystko w porządku.
- O co chodzi? - Verónica i Alberto się nie zdecydowali
i ja wyłożyłem wszystkie pieniądze.
- Jakie pieniądze? - Dlatego wszystko robię sam.
Néstor, skąd wziąłeś pieniądze?!
Wziąłem pożyczkę. Spokojnie, na bardzo niski procent.
Carmen!
- Cześć! - Które piętro?
Trzecie.
Otwieram!
Jacy eleganccy! To twoja rodzina?
Nie, takie zdjęcie było dołączone do ramki.
Wybrałabym inną modelkę!
To moja matka.
- Mieszka w Berlinie? - Nie.
- Nie pochodzi stamtąd? - Pochodzi, ale nie żyje.
- Już nic nie mów. - Lepiej nie.
W Berlinie mieszka mój ojciec.
No to się zobaczycie!
Nie, w Berlinie Wschodnim.
A my będziemy...?
Po drugiej stronie muru.
Do Berlina Wschodniego nie wolno nam wjechać.
- Cześć, dziewczyny! - Cześć!
Wykupiłam całą mortadelę!
Siadajcie, będziemy robić kanapki.
Chwileczkę, pić mi się chce.
Nalać ci wody?
A nie masz nic innego?
- Kogoś suszy. - Mam tylko to.
- Nagrodę w loterii? - Tak.
Loteria jeszcze trwa.
To my kupiłyśmy większość biletów.
Na pewno któraś z nas wygrała.
To jakiś sikacz?
Sprzedawca mówił, że strasznie kopie i żeby nie pić bez rozcieńczenia.
- Masz wodę sodową? - Nie.
- A korkociąg? - Ma zakrętkę.
Nie jest złe.
Mam za mało szklanek.
Możemy z gwinta.
Wstajemy bardzo wcześnie.
Toast! Za nasze dziewczynki. I za nas!
Zdrówko!
- A kanapki? - No tak.
Z mortadelą?
Ile kanapek robimy?
Oddaj złodziejko!
Za Berlin!
Napij się z nami, Nina.
Pij! Pij!
Oj, dzieciaczki, nie patrzcie.
Tato! Mama jest chora.
Wymiotuje w łazience.
Carmen, co się dzieje?
Muszę spakować małej walizkę.
Nie patrzcie!
O Boże!
Próbowałem ją budzić, ale nic z tego.
Dzwoniłeś do lekarza?
To nie jest sprawa dla lekarza.
Dlaczego?
Bo mama ma kaca.
- Co to jest kac? - To jest kac.
Nie możesz jechać w takim stanie.
A tortille? Miałam usmażyć tortille.
Co wyście piły?
Matko!
Masz plecak?
Chodź.
Prędko, bo się spóźnisz.
Nikogo nie ma.
Może już wsiedli?
Dzień dobry. Zostawiam córkę.
- A gdzie Mari? - Chora.
Nie wiem, coście wczoraj wyprawiały, leży bez ducha.
Ainara nie może jechać sama.
Inne matki się nią zajmą.
Inne? Widzisz tu kogoś?
- Co tu robisz? - A ty?
- Carmen wymiotowała całą noc. - Mari tak samo.
- A ta? Jak skowronek. - Radzieckie kobiety są twarde.
Co ty im zrobiłaś? One się upijają łyczkiem szampana.
Zmusiłam je. Taka radziecka tradycja.
Nie wiecie?
Przymuszamy ludzi do picia.
I do innych rzeczy.
Patrzcie, są wszyscy. Zdążyliśmy.
Dzień dobry.
- Macie wszystko, prawda? - Tak.
Miłej podróży. Sprawujcie się dobrze.
- Do widzenia. - Nie!
Nie mogą jechać bez odpowiedzialnego dorosłego.
Tak, ale ich matka nie może jechać.
- Też ma kaca? - Nie mów tak!
Dziewczynki są małe.
Nie takie małe!
Ale jest tu odpowiedzialna dorosła ― ty!
- Ja się nie liczę. - Ja też nie.
Muszą jechać z opiekunem prawnym.
Jeśli matki nie mogą im towarzyszyć, to wy musicie.
- Nie możemy! - Możecie!
Jak to? Dlaczego tak mówisz?
Bo nie macie pracy.
Prowadzę firmę. Jestem przedsiębiorcą.
- A on co tu robi? - Ojciec Arrupe prowadzi autobus.
Kim jest ojciec Arrupe?
Dziesiątki tysięcy demonstrantów przemaszerowało ulicami Drezna ...
Znowu chcą mi wcisnąć losy?
Nie, dziewczynki są w drodze do Niemiec.
Nie. Patrz.
... utworzyli łańcuch wokół Pałacu.
Co się stało? Dlaczego nie jesteś w autobusie?
- Gdzie babcia? - Babcia ledwo żyje.
Ona nie jest w wieku na całonocne imprezy.
Trudno, nie pojedziesz.
Przykro mi, córeczko.
- Co to? - Dałeś mi ten kupon na urodziny:
"Dwa dni w parku rozrywki".
A ten pod choinkę: "Dwa dni na plaży".
Ten ― na imieniny. Chcę je teraz wymienić.
Od czego zaczniemy? Od plaży?
Trochę chłodno.
Pojedziesz ze mną. Musisz!
Nie jadę z tobą do Niemiec! Jestem zajęty.
Niby czym? Tylko pijesz wino u Lorena.
Nie odzywaj się tak do ojca.
Miałaś kaprys jechać na wycieczkę, ale trudno, wracasz do domu.
- Dla ciebie zamknięte. - Jak to?
Nie po to się wykosztowałem na losy, by teraz dzieciak został w domu.
I jeszcze ty miałbyś chlać.
Tatusiu, szybciej!
Jak będziesz mnie poganiać, nie pojadę!
- Spóźnimy się! - No wiesz!
Nigdy się nie spóźniłem do fabryki.
A ty mnie chcesz uczyć punktualności?
Witajcie. Jesteśmy w komplecie.
Nareszcie!
- Cześć, Sandra. - Hej!
- Co tu robicie? - A jak myślisz?
Babcia ma kaca?
- To ksiądz? - Prawdziwy ksiądz.
Uczył w szkole. Nazywaliśmy go “Trzepak”.
- Dlaczego? - Bo nas tłukł.
Dlaczego się z nim bratacie?
Ma dwie córki w zespole.
- Może mieć i 100. - Jego też zwolnili.
Był naszym szefem i zawsze nim będzie, chociaż siedzi po szyję w gównie.
- Daleko do Berlina? - Dwa tysiące kilometrów.
- I drugie tyle z powrotem. - Strasznie daleko!
Macie ciuchy na zmianę?
Nie, nawet gaci.
- Popatrz! - Ucieka powietrze.
To trenerka?
Tak.
Jest trochę...
Przepraszam, co dziewczynki miały ze sobą zabrać?
Uważaj, Gorka.
Tato, ja też nie mam nic na zmianę.
- Co on tu robi? - Nie mogłem go zostawić!
Jego matka ma kaca, a nie śmiertelną chorobę.
- Macie pieniądze? - Nie.
Super. Co będziemy jeść?
Podzielimy się kanapkami?
Co my tu robimy? To bez sensu!
Witamy na pokładzie. Mówi kapitan.
Usiądźcie wygodnie. Zaczynamy podróż do Berlina, do Niemiec.
Tutaj wolno rozmawiać z kierowcą.
A nawet jest to zalecane.
Tatusiu, daleko jeszcze?
Daleko, bardzo. Ale nie martw się.
Jeśli w autobusie jest magnetowid, włączymy filmy
i podróż zleci w try miga.
Niemożliwe! Nie ma magnetowidu?
Jest radio. Magnetofon. Mikrofon.
Zamierzam śpiewać, ale dopiero, kiedy dojedziemy do Eibar.
Proszę.
Jesteśmy w ogonie Europy. A tu jeszcze autobus bez telewizora!
Potem się dziwimy, że Niemcy i Francuzi są lepsi.
Nudzę się.
To co tu robisz? Zasuwaj do koleżanek.
Na pewno w Berlinie jest masa wypożyczalni wideo.
Więcej niż piekarni.
Macie aparat fotograficzny?
Szkoda, że nie wziąłem.
Mamy taki smutny album, a mogliśmy mieć zdjęcia z Niemiec!
Rozumiem je. Mają smutne życie.
Nie musiały wypijać całego wina z loterii.
Wypiły wino z loterii?
Nie szpieguj nas! Idź do tatuśka.
Drużyny dwuosobowe?
Jest nas tylko trzech.
Trzeba go zaprosić.
Jak się mówi: "Nudzę się" po radziecku?
Nigdy nie byłem tak daleko od domu!
Najdalej to w Donosti, na plaży.
Nigdy nie byłam.
Czego słuchasz?
Pożyczyć ci walkmana?
Dzięki.
- Nie zatrzymuje się? - Dopiero ruszyliśmy.
Zróbmy przerwę na papierosa.
Muszę zadzwonić do domu.
Powiem księżulowi.
Tęskni za teściową?
Chce wiedzieć, czy dzwonili z fabryki.
Wierzy, że go przyjmą z powrotem?
- Tak, ale nic mu nie mów. - Skąd!
- Lepiej nic nie mówić. - Przecieżnie mówię!
Uwaga! Piętnastominutowy postój.
Świetnie.
- Dziewczyny, ćwiczymy? - Super!
- Kto ostatni, ten zgniłe jajo! - To nie fair!
Dziewczynki, spokojnie, pomału.
Po kolei.
Brawo!
Skąd wiedziałeś, jak to się robi?!
Jest znudzony i się wygłupia.
- Możesz mi pokazać jeszcze raz? - Super!
Gorka Echevarrieta, natychmiast do mnie!
Nosa nie wytknęłam z domu. Gdzie bym szła w takim stanie?
Byłem u ciebie, ale spałaś jak zabita.
A ja musiałem jechać z małą.
Aleś mnie urządziła!
Mogłabyś chociaż odbierać telefony!
Mogą zadzwonić po południu.
Fabryka znowu zarabia.
Kto wie, kiedy się odezwą?
Pewnie! Zarabia, bo nie musi płacić wam.
Miła jesteś jak zawsze!
Potrafisz podnieść na duchu.
Jak podróż? I jak się czuje moja wnusia?
- Zachwycona, oczywiście. - Opowiedz więcej.
Muszę kończyć. Rozmowa międzynarodowa nie jest tania.
- Na razie! - Dzwonisz na mój koszt.
Czy ktoś zabrał piłkę?
Mógłby sobie potrenować!
- Lubi piłkę nożną? - Uwielbia!
- Wcale nie! - Chyba mam piłkę.
- A to co? - Nic się nie dzieje.
- Ale co wy tu robicie? - Jesteśmy we Francji?
- Aristi! Mendibil! - Znasz ich?
Ze szkoły. Zawsze się interesowali polityką.
Co wyście zmalowali?
Tatusiu!
Widziałaś, jak im się postawiłem?
Niby jak?
Stanąłem im na drodze, próbowałem jednego zatrzymać.
Ale był wielki i silny i w końcu się wyrwał.
Wszystkim o tym opowiem!
Nie uwierzą ci.
Dlaczego niby? Przecież tak było.
Oni cię popchnęli.
Jeśli powiesz, że walczyłeś, nie uwierzą ci.
Uwierzą, bo to moi przyjaciele.
Idź się bawić z koleżankami.
Dzieciaki!
Nic nie jest złamane, to tylko lekka kontuzja.
Nie wiedziałem, że jesteś traumatologiem.
Traumatolożką
Boli!
Dziwna wycieczka.
Dziwna? Powiedz, że ci się nie podoba.
Nie to, że mi się nie podoba.
Po prostu nie ma sensu.
Uważam, że powinna była pojechać moja teściowa.
I w ogóle matki.
Bo my niby jesteśmy, ale nic nie robimy.
Nie pomagamy.
A z tą ręką to już na nic się nie przydam...
Przykro mi.
Pomagasz tyle, ile możesz.
Ale... masz rację.
W tej chwili, rzeczywiście, niewiele.
Już!
A ty?
W ogóle to co Niemka robi sama w Bilbao?
Jestem dziełem nieodpowiedzialnego ojca.
Jak wasze córki.
Skąd wiesz, że byli z ETA?
Dwóch Basków jadących w bagażniku do Francji?
Rzeczywiście, brzmi jak ETA.
Wspaniały przykład dla dzieci.
Pomóż mi zapakować dziewczynki do autobusu.
I jak z tą trenerką?
- Nie mogę jej znieść. - To Sowietka.
Dlaczego tu jesteśmy?
Bo nasze panie mają słabą głowę.
Na czym my się znamy?
Może na chlaniu.
A na czym się nie znamy?
- Na jechaniu z córkami na mistrzostwa. - Właśnie.
Gdyby to była piłka nożna...
Też by pojechały z matkami.
- A gdyby to byli chłopcy? - Wtedy byłoby inaczej.
Nie chcesz wracać do domu?
- Jakiego domu? Rozstajemy się z Mari. - Rozstajecie się?
Przecież jadę do Asturii sam. Nie zauważyłeś?
- Tym bardziej wykorzystaj czas z Amają. - Ainarą.
Spędź z nią czas, ale w domu,
nie tutaj, gdzie psy dupami szczekają.
Mała już mnie nie lubi.
Chcę wyjechać do pracy. Mogę zostać w Niemczech.
Ale ja chcę wracać. Nie mogę porzucić wypożyczalni.
A ja... po prostu się nie przygotowałem.
W Niemczech będzie zimno.
Mogłem wziąć skórzaną kurtkę.
Ciepłą, ładną, którą kupiłem w Londynie.
Wiecie, taką z takimi, no...
Dostosuję się.
To dobrze, zaczynam cię lubić.
Jeśli teraz zawrócimy, będziemy w domuna kolację.
No, jazda! W końcu jesteśmy ojcami!
To są nasze córki. My tu decydujemy.
Nieważne, co powie ta panienka.
No co?
Zróbmy głosowanie, jak w fabryce. Niech zdecyduje większość.
Wracamy do autobusu. Jedziemy.
Panowie, nikt nie rezygnuje.
Wsiądziemy do autobusu, pojedziemy do Berlina,
dziewczynki wystąpią, a potem wrócimy do domu.
Taki jest plan, jasne?
Mam wam to rozrysować?
- Chcesz? - Co?
- Chcesz trochę? - Co to jest?
Kawa z mlekiem.
Jasne, już to widzę.
Kawka, żebym nie zasnął.
Trzeba się spieszyć, bo przed nami daleka droga.
Głupio mi, to niesprawiedliwe.
A co byłoby sprawiedliwe? Gdybyśmy umarły z głodu?
Jeśli się podzielimy, każdy dostanie malutko,
a my musimy być w formie.
Czekają nas zawody! A oni nic nie robią!
Też prawda.
Ale trzeba się dzielić.
Myślisz, że oni by się z nami podzielili?
Chyba pod przymusem.
To ja się dostosuję.
Co robicie?
Gorka, pilnuj, czy nikt nie widzi.
- Czego? - Masz, dam ci trochę.
O co chodzi z termosem?
Trzepak nigdy nie wylewał za kołnierz.
Przychodził na lekcje śmierdzący winem.
Nestora tak rąbnął, że do dziś jest przygłuchy.
Na pewno ma tam calimocho.
Podobno Trzepak je wymyślił.
- Ojciec Arrupe wymyślił calimocho? - Tak mówią.
Podobno pojechał na wycieczkę z butelką wina,
ale tego dnia był upał, więc wino było paskudne.
A drugi nauczyciel miał zimne puszki z Coca-Colą.
A Trzepakowi chciało się pić.
Wymieszał wino z colą i tak wynalazł calimocho.
Kiedy to było?
- Wieki temu. - Starsi uczniowie nam opowiadali.
- Niemożliwe. - Jak to?
Coca-Cola pojawiła się w Hiszpanii 30 lat temu.
Żeby nauczyciel na wycieczce 30 lat temu miał Coca-Colę w puszce?
To trochę dziwne...
Może cola była w butelce?
Po co z nim gadacie?
Popsuł wam fajną anegdotkę.
Pachnie mortadelą?
Nie, plastikiem.
Jak przy fabryce plastiku w Durango.
Nie, to zapach mortadeli.
- Jecie kanapki w sekrecie? - Nie do wiary!
Nic tam się nie dzieje, przysięgam!
Cris Bea, to bardzo nieuprzejme.
Pięknie! Naprawdę! Aż trudno uwierzyć!
Pycha!
Wy ze wschodu lubicie wędliny, nie? Ale Nestor ma rację.
To śmierdzi plastikiem! Możecie zjeść wszystkie.
Są smaczne.
Coś się poplątało. Przełóż tak.
Jem, bo jestem głodny. Ale już wolałbym duszoną fasolę.
- Nie lubię fasoli. - Jak to nie lubisz fasoli?!
- Od kiedy? - Od zawsze.
Gdybyś głodowała jak ja, jadłabyś kamienie.
- Kiedy głodowałeś? - W czasie wojny.
- Którą niby wojnę przeżyłeś? - Osobiście, żadną.
- Zimną wojnę! - Na przykład!
Nie doceniacie tego, że macie łatwiejsze dzieciństwo niż my.
Ja miałem łatwiejsze...
Ty się nie liczysz. Teraz biedujesz, ale wcześniej nas wykorzystywałeś.
Było nas ośmioro rodzeństwa.
Kto nie miał refleksu, chodził głodny. Dzisiaj dzieci tylko jęczą.
Akurat to wy jęczycie o kanapki z mortadelą.
W twoim wieku pracowałem w odlewni!
W wieku dziewięciu lat?
Może trochę później, ale nie narzekałem.
Wiesz, co najbardziej lubię jeść?
Bo co? Nie jestem twoim lokajem!
Sprawdzam, czy coś o mnie wiesz.
- Pewnie, że wiem. - Co na przykład?
Że nie lubisz fasoli.
- Byłoby świetne zdjęcie! - No to pstrykaj.
- Nie wziąłem aparatu. - Zrób nam zdjęcie i tak!
Na pamiątkę.
Uwaga, uśmiech!
Sandri, daj mi bidon.
Suchy chleb.
- Kim jest Ángela? - To moja mama.
Nigdy jej nie widziałam.
Piłaś coś? Musisz się nawadniać.
Umarła, kiedy byłam malutka.
- Jak? - Zachorowała.
- Na co? - Nie wiem.
- Jak to nie wiesz? - Przymknij się.
Zapytam ojca Arrupe, jaki plan.
Zatrzymamy się na noc? Pewnie jest ojciec zmęczony.
Nie, wszystko w porządku.
Teraz się prześpimy i ruszymy jutro.
Tatusiu! Nie mam majtek!
Szukałam ich od pół roku!
Co?
Bea nie wzięła majtek, ale ja mam te!
Jeszcze z kolonii letnich.
- Josema? - Nazywam się Juanma.
Teściowa spakowała moją córkę jak na miesiąc.
- Dać twojej? - Dzięki.
Żaden problem.
Sandri, podaj mi plecak.
Potrzebne mi majtki.
Nie dla mnie! Spokojnie.
Dla tego pana, który nic nie wziął.
Daj.
Pomożesz mi? Boli mnie ręka.
Chyba w Berlinie będę musiał iść na ostry dyżur.
- Czy mam pomóc? - Nie, dziękuję! Śpij.
Sam poszukam.
Proszę.
Trzymaj. Majtki.
Tego się nie spodziewałeś.
Czego?
Że twój podwładny podaruje ci dziecięce majtki
na francuskiej stacji benzynowej.
- No nie. - Właśnie.
W życiu dzieją się nieoczekiwane rzeczy.
- Co się dzieje? - Pić mi się chce.
Nie mam wody.
Ale na stacji jest.
Nie możesz iść sama. Lepiej śpij.
Pójdę z tobą. I tak nie śpię.
Zaprowadzę ją.
Te fotele w autobusie!
Nie mogę na nich spać.
Ty też?
Chciało mi się pić.
Oczywiście.
A może nie mogłaś spać, bo czymś się martwiłaś?
To się zdarza. Mnie się zdarza.
Rozpamiętuję wszystkie zdarzenia
i nie mogę zasnąć.
Pewnie się martwisz rodzicami?
Biedactwo!
Rozwód rodziców to trudna sprawa.
Moi rodzice się rozwodzą?
Co?
Wszystko w porządku?
Gdzie mała?
- Andoni. - Co się stało?
Ale dlaczego jej powiedziałeś?!
- Myślałem, że wie! - Nic nie wiedziała!
Miałem jej powiedzieć na wyjeździe!
- Tak jakoś gawędziliśmy. - Gawędziarz zasrany!
- Dokąd idziesz? - Nie wiem.
Ainara?
Otwórz! To tatuś!
- Czy to prawda? - Otwórz.
- Prawda czy nie? - Ale co?
Że się rozwodzicie.
Nie rozwodzimy ale się rozstajemy.
- Co za różnica? - Nie wiem.
- No to przesrane! - Jak ty się wyrażasz?
Czyli co? Wyjedziesz i już cię nie zobaczę?
Tatusiu?
Przecież nie możesz mnie znieść.
Pozbędziesz się pana, co leży na kanapie i kopci.
Uwolnisz się.
Nie jesteś zadowolona?
Dokąd ty idziesz? Ainara!
Boże!
Tatusiu, jaki byłeś jako dziecko?
Nie wiem. Normalny. Szczęśliwy.
- I co robiłeś? - Chodziłem do szkoły, tak jak wy.
A jak nie było szkoły?
- W czasie wakacji? - Tak.
Jeździliśmy na plażę z dziadkami.
- Do Sopelany? - Nie, do Laredo, mieliśmy łódkę.
- Łódkę?! - Malutką żaglówkę.
Pływaliśmy z wujkiem, z kuzynami.
Co się stało z łódką?
Jak pływaliście razem, to nie była malutka!
Łódka to droga rzecz.
- A teraz nie mamy pieniędzy. - Dlaczego?
Bo tata nie ma pracy.
Nie możesz znaleźć innej?
- To nie takie proste. - Jak znalazłeś poprzednią?
- W fabryce? - Tak.
Częściowo dziadek mi ją załatwił.
I to było proste?
Nie takie proste.
Co tam robiłeś?
- Nadzorowałem. - Co nadzorowałeś?
Wszystko, co się działo w fabryce.
To była ważna funkcja.
Masz posadę na całe życie.
Czyli cię okłamał!
Pieniądze wszystko ułatwiają.
Już nie będziemy ich mieć?
Panie i panowie, mesdames et messieurs ,
mijamy Paryż, stolicę Francji.
Z okien możecie podziwiać miasto miłości.
- To jest Paryż? - Wygląda jak Barakaldo.
- Czy to wieża Eiffla? - Nie, antena.
- A wieża Eiffla to nie antena? - To jest zwyczajna antena.
Ja sobie radziłem sam, odkąd miałem 11 lat.
Ainara musi się usamodzielnić, to jej dobrze zrobi.
A nam to dobrze zrobiło?
Dzieciom dzisiaj trzeba wszystko tłumaczyć.
Dobrze, że z nią porozmawiałeś.
Oczywiście! Czekałem na odpowiedni moment.
Muszę kończyć. Cześć!
Wiesz co! Dałaś małejbidon jej matki?
Nie miałam innego. Nie przydał się?
Przydał, ale teraz Sandra wciąż zadaje pytania.
No to odpowiadaj!
Mogłaś dać inną butelkę.
Ona jest coraz starsza.
Nie będzie lepszego momentu na rozmowę o matce.
- Dzwonili? - Nie.
To cześć.
On nie może dłużej prowadzić,
a dziewczynki muszą się przespać w łóżku.
Dziewczynki? A co z nami?
Macie pieniądze?
Gdybyśmy mieli, nie jedlibyśmy mortadeli drugi dzień.
Nie mamy ani grosza.
Mam pomysł.
Te jego pomysły!
- Są dobre? - Nie, okropne.
Mam firmową książeczkę czekową.
Nie oddałem jej, kiedy mnie zwolnili.
Możemy iść do hotelu i zapłacić czekiem.
- Czy to legalne? - Nie. To bardzo nielegalne.
Nie wiem, czy za to grozi więzienie.
Na pewno grzywna.
Nie zorientują się?
- Gdy się zorientują, to my będziemy... - W Niemczech.
Co wy na to?
Tylko to mi przyszło do głowy.
Wszystko, byle się nam podlizać.
Też bym się chętnie przespał w hotelu.
Przyznaję.
No, to chodźmy.
Mówisz po francusku?
Chłoptaś z dobrej rodziny mówi lepiej po francusku niż Francuz.
Czy to możliwe, s'il vous plaît ,
zapłacić un chèque ?
Mówię po hiszpańsku. Nie mamy w zwyczaju przyjmować czeków.
Nie macie w zwyczaju,
ale możecie zrobić exception .
Merci.
Czy la cafèterie jest otwarta?
Czy można zamówić
jedzenie na rachunek pokoju?
Tak.
- Wina? - Nie, dziękuję.
Tatusiu, jestem śpiący.
Możemy już iść?
Jak skończysz jeść.
Dasz posłuchać?
Teraz?
Proszę.
Gorka, zostaw.
Hej, popsujesz.
Oddaj!
Przestań!
Nie bij go!
Porządne lanie potrafi naprawić wiele problemów.
- Jakich problemów? - Problemów.
Jak chce ojciec coś powiedzieć o moim synu, to proszę śmiało.
Kładziemy się.
Ksiądz woli nic nie mówić, prawda?
Zapamiętałem to sobie od małego.
Po co rozmawiać, jak można je pobić?
Widzę, że wciąż masz trudny charakter.
Odbiło ci?
- W porządku? - Rzuciłeś nim.
- Pieprzony klecha. - Ale prowadzi autobus.
Zachowujesz się jak dziki zwierz.
Nic mu nie jest.
Musi odpocząć.
Wszyscy musimy. Marsz do łóżka.
Idź do córki. Zajmiemy się nim.
Wszyscy dostawaliście po łbie,
a wyrośliście na dobrych chłopców i dobrych ojców.
Nigdy mnie ojciec nie uczył.
Wyrosłeś na normalnego człowieka. Porządnego.
Tak. Chodźmy.
Nie, ja go odprowadzę.
Jutro czeka nas długa droga.
Tatusiu, jak umarła mama?
Robiłem tak całe życie!
Jednego dnia coś jest w porządku, a następnego dnia ― już nie.
- Trzydzieści lat uczyłem w szkole. - Tutaj.
A nagle mówią, że jesteś stary,
że twoje metody są przestarzałe.
Że nie powinieneś pić wina.
Że nikomu się nie podoba twoja ciężka ręka.
Dobranoc.
Jestem już duża i chcę wiedzieć.
Wiem, że jesteś duża.
Jestem gadułą.
Ale są takie tematy, na które nie lubię mówić.
Już samo myślenie o nich jest bolesne.
Pytam się: "Po co mówić o tym teraz?
Czy to coś zmieni?”.
Dlatego przemilczam sprawę... I gadam byle co, żeby zagłuszyć problem.
Twoja mama była taka sama.
Wiedziała, że nie ma dla niej nadziei, a nie powiedziała mi do samego końca.
Wiem, że ta sprawa cię męczy, bo wiele razy mnie pytałaś.
Chcę tylko twojego szczęścia.
Ale żebyś była szczęśliwa, najpierw muszę cię zasmucić.
Jeśli myślisz, że taka rozmowa ci pomoże,
to porozmawiajmy.
Kiedy chcesz.
Chcesz teraz?
Ainara, otwórz, nie wygłupiaj się.
Jestem zmęczony.
Mamy pokój numer 315.
Ale mi napędziłaś stracha!
Kładźmy się, jestem skonany.
O co chodzi?
Obiecaj, że nie wyjedziesz.
Obiecaj, tatusiu.
Muszę, nie mam pracy.
To nieważne. Nie wyjeżdżaj.
W każdym razie nie jedź daleko! I możesz sobie palić.
Idziemy spać.
Kochanie, śpisz?
Myślisz, że jestem jak dziki zwierz?
Tak mówiła babcia o moim ojcu.
I miała rację.
Widzę, że też dajesz dobry przykład dzieciom.
Nie chciałam, żebyście palili przy dziewczynkach,
bo byłam zazdrosna.
Czego szuka Niemka w moim mieście?
Raczej nie słońca.
Pewnie w Berlinie pogoda jest taka, jak w Bilbao.
W dodatku to bardzo daleko.
Dlaczego tak daleko wyjechałaś?
Patrzę na was i myślę sobie, że nie rozumiecie, ile tracicie.
Te dziewczynki, wasze córki,
będą miały swoje życie.
Tego, czego nie dostaną w domu, poszukają gdzie indziej.
Może bardzo daleko.
Wszyscy stracicie szansę.
Jaką szansę?
Swoją wielką szansę.
Gute Nacht.
Guten Tag.
- O której byliśmy umówieni? - O ósmej.
- A która jest? - Kwadrans po ósmej.
Nie odbiera.
Idę z tobą.
Już wystarczy.
Ojcze?
- Gdzie on się podział? - Nie wiem.
Co robimy? Czekamy?
Myślę, że nie wróci.
Zostawił kluczyki i pieniądze.
Umiesz prowadzić autobus?
Wszystko w porządku?
Chcesz mnie zmienić?
Nie, jedź spokojnie.
Trzeba zapłacić.
Na co oni się gapią?
Może na mecz?
To jakieś święto?
Dokąd idziesz?
Ludzie skaczą na drugą stronę muru!
Rodziny się łączą!
- Rodziny? - Tak, po tylu latach!
Co robisz, Nina?
Zwariowałaś! Nie jedziemy!
- Wracamy do domu. - Dopiero przyjechaliśmy.
Nie możemy jechać! Oni burzą mur!
Nie chodzimy na demonstracje!
To niebezpieczne.
Przyjechaliśmy na mistrzostwa w gimnastyce.
- Czy to hala sportowa? - Chyba tak. Jaka piękna!
- Nikogo nie ma. - Skąd wiesz? Może ktoś czeka w środku?
Zamknięte.
Kto by dziś przyjeżdżał na mistrzostwa w gimnastyce?
My przyjechaliśmy.
Inne drużyny oglądały telewizję, słuchały radia.
Tylko my o niczym nie wiedzieliśmy.
Co zrobimy? Wsiądziemyw autobus i wrócimy?
Chcesz spędzić kolejne dwa dni w tej puszce?
Hej! To nie moja wina!
Wcale nie chciałem jechać na tę wyprawę.
Ale co możemy zrobić?
- Coś innego. - Co?
Poprosimy woźnego, żeby nam otworzył.
- O co chodzi? - Przyjechaliśmy na mistrzostwa.
Są odwołane.
- Co on mówi? - Że nie ma mistrzostw.
Jasne, a teraz zapyta, czy nie wiemy, co się dzieje.
Nie wiecie, co się dzieje?
Wcale tego nie powiedział!
Przyjechaliśmy aż z Hiszpanii.
Musi nas pan wpuścić.
Wszystko pozamykane, nikogo nie ma.
Nawet jeśli jesteśmy jedyne, wykonamy układ.
- Dajcie spokój! - Proszę!
Niech nas pan wpuści!
Spokojnie! Nie denerwuj się, to bez sensu.
Bez sensu jest to, że pewnego dnia przyjeżdżasz, a tu nie ma muru.
I musisz zobaczyć ludzi, których nie widziałeś od 30 lat.
Kiepsko to wygląda.
Wiem, ale Nina na pewno coś wymyśli.
No co? Nie zależy wam?
Co powiecie dziewczynkom?
To nie nasza wina.
Powiemy im, że przyjechaliśmy na darmo?
Ciekawe, czy się ucieszą.
Możemy wejść i wykonać układ.
- Ale nie ma mistrzostw. - No to co?!
Nie ma innych drużyn, to nie ma konkurencji.
Zresztą dozorca cię nie wpuści.
Może wpuści mnie.
Wypiszesz mu czek?
Nie, pogadam z nim.
- Co? - Jeszcze ci mało?
Mówisz po niemiecku?
Tak jak po francusku?
"Beckenbauer".
"Oktoberfest". "Frankfurt".
"Kaputt".
Może pan otworzyć?
Już rozmawiałem z pana koleżanką.
Tylko na chwilę.
Bardzo proszę.
On tylko się wygłupia?
Nie, bardzo dobrze mówi.
Wpuści nas.
- Miał zły humor, bo nie jadł śniadania. - A teraz już zjadł?
Nie. Wpuści nas, jeśli kupimy mu kanapkę.
Naprawdę znasz niemiecki.
Miałem nauczyciela z Monachium.
Uczył mnie też francuskiego...
ale chyba za bardzo go nie znał.
Dziewczynki, wysiadamy.
- To musi być dziwne uczucie. - Z czym?
Z tym murem.
Zawsze był, a teraz go nie ma.
Poczekaj, aż wyburzą kominy fabryki.
Nikt nie będzie świętował.
Niektórzy się ucieszą.
Na pewno.
Uwaga, ostra musztarda!
Ostra? Ty mięczaku!
Tatusiu! Musisz to zobaczyć!
Twój syn.
- O co chodzi? - Musisz przyjść.
Czekaj. Gdzie ci się tak spieszy
Co tu robisz? Nie możesz iść sam!
Chodź, naprawdę.
O co chodzi? Co mi chcesz pokazać?
Sam zobacz.
Widzieliście? Widzieliście, ilu ludzi!
Jesteś wizjonerem! Szkoda, że już masz wspólników.
Nie mam! Verónica i Alberto się wycofali.
- Dlaczego krzyczysz? - Nie wiem!
Czyli potrzebujesz wspólników?
Wydałeś już odprawę?
Nie, trzymam na wszelki wypadek.
Teraz właśnie jest ten wszelki wypadek.
Jeśli się zdecydujesz, mam nawet nazwę!
- Jaką? - Nesjúcar.
Co?
Néstor, Juanma, Óscar. Wypożyczalnia Nesjúcar.
No co?
- España? - Mówisz po hiszpańsku?
- Paco! - Słucham?
- Jesteś Hiszpanem? - Podobno.
- Dużo tu roboty? - A co? Szukasz?
Tak, ciągle.
Przyjechałem ponad rok temu, bo miałem znajomego
i cały czas jestem zajęty.
Pracowałeś na budowie?
Jasne.
Nikogo więcej nie ma?
Jeśli nie ma innych zespołów, to co to za mistrzostwa?
Jest takie powiedzenie po niemiecku:
"Alles hat ein Ende nur die Wurst hat zwei".
Co to znaczy?
Wszystko ma swój koniec, a kiełbasa ma dwa.
- Nie kumam. - Tu nie ma nic do kumania.
Tata tak do mnie mówił.
To ma być śmieszne?
Mnie śmieszy.
Może dlatego, że tata się śmiał.
Może to jest śmieszne po niemiecku?
Pewnie tak. Śmieszne po niemiecku.
Dobra, dziewczyny, ruszamy.
- Gdzie jesteśmy? - W Berlinie.
- I co teraz pokażecie? - Nasz układ!
Czyli wszystko zgodnie z planem.
Ruszajcie.
Lewa noga.
Ustawcie stół i krzesła. Dla jury.
Kto będzie w jury? My?
Nigdy nie widzieliśmy takich pokazów.
Ale chyba ocenić umiemy. To nie jest takie trudne.
- Gdzie mój tata? - Zaraz przyjdzie, nie martw się.
Punktujecie układ od zera do dziesięciu.
Za postawę i podejmowanie przyborów.
"Przyborów”?
Skakanek, obręczy, piłek, wstążek. To są przybory.
Dziwna nazwa!
Patrzcie, czy mają proste łokcie i czy ładnie wykonują ćwiczenia. Jasne?
Dziewczynki!
Zespół ze szkoły Blas de Otero przygotowuje się do wejścia.
- Ainara! - Gdzie byłeś, tatusiu?
- To było niesamowite! - Widziałeś?
- Tak. - Od początku?
Tak.
Ja nie mogę!
Jaka ocena?
Chyba zasługują na dziesiątkę?
Nie możemy dać więcej. Inaczej przyznalibyśmy 20 punktów.
- Dziesięć! - Zgadzacie się?
Tak! Dziękujemy.
Nie płacz, Nina.
Kocham cię.
Jak mi idzie?
Ja nie umiem.
Nina?
Dobrze, że wróciłeś.
Ainara się martwiła.
Dokąd idziesz?
Zostawiłam kluczyki do autobusu przy bagażach dziewczynek.
Uważajcie przy wrzucaniu czwórki, blokuje się.
- Odchodzisz? - Nie, zostaję.
- Jak im poszło? - Były pierwsze!
Wygrały? Naprawdę?
Tak! Były najlepsze ze wszystkich.
To cudownie!
Wypadły wspaniale.
Bardzo mi się podobało.
Muszę kończyć, wracamy.
- Nie zapomniałeś o czymś? - O czym?
Nie zapytałeś, czy dzwonili z fabryki.
A dzwonili?
Nie.
Już wiem, że nie zadzwonią.
Odezwę się z drogi. Pa.
Cześć!
- A Nina? - Jedziemy. Gorka, wsiadaj
Dokąd poszła?
Wróciła do domu, mały. Wróciła do domu.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Antonina Kasprzak