Downloaded from YTS.MX
Nie poszło zgodnie z planem.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Życie.
Nie wiem. Tęsknię za wieloma rzeczami.
- Mówisz o czymś konkretnym? - Na przykład w twoim wieku
mogłabym wyjść z baru z pięcioma czy sześcioma facetami.
Jeśli nie mogłam się zdecydować…
brałam wszystkich.
- Często o tym myślisz? - Tak, naprawdę często.
Co się wtedy dzieje w tobie?
- Co masz na myśli? - Cóż…
Czy te wspomnienia wywołują
niepokój,
poczucie winy…?
Głupia jesteś?
- Słucham? - Nie rozumiesz?
- Nie. - Że za tym tęsknię?
Pytałaś: „Czy w twoim życiu czegoś brakuje?”.
- Tak. - Właśnie.
Mogłam mieć każdego.
Skinęłam palcem i szliśmy się zabawić.
- Chodzi mi o to, że… - Wiesz, czego naprawdę żałuję?
- Nie. - Że wyszłam za mąż.
Boże. Jak głupim można być?
Wtedy zabawa się skończyła.
Jasne.
Niestety…
nie mamy już czasu.
Chcesz się umówić na kolejną sesję?
Hanna, prawda?
- Tak. - Mogę ci coś doradzić?
Nie bierz ślubu.
To koniec życia.
Niespodzianka!
- Co robicie? - Porywamy cię.
- Jestem z klientką! - To moja ciocia.
Powodzenia, Hanno.
Nie zapomnij powiedzieć „tak”.
MIŁOŚĆ NA DOBRE I ZŁE
Za Hannę.
- Mogę prosić więcej wina? - Czerwonego?
Pinot noir.
Pinot noir do stolika 12.
PRZYWOZI GOTLANDIĘ DO SZTOKHOLMU
Zdrowie!
Na zdrowie!
NAJLEPSZY SZEF KUCHNI
- Porwały mnie! - Czułem, że coś knują.
Pewnie wrócę późno.
Oby były miłe.
Tak, są.
Buziaki. Kocham cię.
Kocham cię! Buziaki…
- Są na wieczorze panieńskim. - Tak?
- Nie zabroniła im? - Najwyraźniej nie.
Była tam Linda?
Pewnie tak.
Fajnie.
Będzie na ślubie?
- To najlepsza przyjaciółka Hanny… - Oczywiście.
- Musisz to zrozumieć, Marco. - Oczywiście. Tylko pytałem.
- Chyba dobrze poszło. - Tu jesteś.
Tak, poszło dobrze.
Zabrałem go na przejażdżkę i powiedziałem, że dostałem lepszą ofertę.
- Podpisał od razu. - Stara sztuczka.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Nie wiem, co bym zrobił bez twojego wsparcia.
Co sądzisz?
O czym?
O sukience.
Jasne. Ładna.
Pasuje ci. Ładne kolory. Wyglądasz młodziej i szczuplej.
Na ślub.
Jasna cholera. Wyparłem to.
Przestań.
- Kiedy odpływa ta cholerna łódź? - W piątek po raz enty.
- To potrwa cały piątek? - Tak.
Sprawdzę bilety.
I tak musimy je wymienić. Mam spotkania w piątek.
W piątki chodzę do solarium. Pojedziemy w sobotę.
Ale to ten sam dzień, co ślub.
Obiecaliśmy, że przyjedziemy wcześniej, by poznać jego rodziców.
Czasem życie nie idzie zgodnie z planem.
Nie rozumiem, dlaczego w ogóle się pobierają.
Bo się kochają.
- Tak uważasz? - Tak.
Nie znają się. Czuję się, jakbyśmy jechali na wesele do Vegas.
Są razem od roku.
Nie psuj tego. Pomyśl o Hannie.
To właśnie robię.
Wiesz,
gdy twój syn się żeni, chcesz, by to było wyjątkowe.
Rozumiem, tato. Ale to ważne, by poszło zgodnie z planem Hanny.
- I moim, bo to też mój plan. - Tak.
- Jest mama? - Tak.
Majgun! Samuel dzwoni!
- Tak? - Cześć.
Dostałaś mój e-mail dotyczący dnia ślubu?
E-mail? Tak, czytałam.
Bo to bardzo ważne.
Wszystko jest pod kontrolą.
Będzie idealnie.
Możesz nam zaufać, Samuelu!
- Tak. - Dobrze.
Buziaki. Do zobaczenia.
Ściskam was.
Znalazłam idealną sukienkę.
Jest cudowna!
Prawie tak jak Samuel.
- Miło byłoby tam być. - Wiem.
Chcemy, by to było kameralne wesele.
Będę ja, Samuel, bliscy przyjaciele i rodzina.
Fajnie.
Ale obiecuję robić zdjęcia.
Idziesz?
Na ślub?
Tak…
Albo…?
Linda jest jak rodzina. Znamy się od pierwszej klasy…
Czyli jest limit czasowy?
Nie ma.
Ale to ma być małe wesele.
Możemy prosić więcej szotów?
Jasne.
- Zdrowie. - Najlepsza część dnia.
Tak.
Tak sobie myślałem.
Jak sobie poradzisz z tym, że tata Hanny będzie twoim teściem?
Wiem.
Na początku może wydawać się trudny.
Ale kiedy go poznasz,
jest jeszcze gorszy.
Jak dogaduje się z twoimi rodzicami?
To się okaże.
- Nie poznali się? - Nie.
Powodzenia. Będą się kochać.
- Do jutra. - Tak.
Hanna?
Śpi.
Wypiła trochę za dużo.
- Rozumiem. - Tak.
- Dobrze się bawiłyście. - Tak.
Nie chciałam zostawić twojej przyszłej żony.
- Dziękuję. - Drobnostka.
Hej.
Wiesz, że Marco przyjdzie na wesele?
Tak. Nie ma problemu.
Dzięki, że mogę zabrać Jacoba.
Jacoba?
Mój nowy chłopak.
Pa!
Pa.
O cholera!
Hanna?
Mama dzwoniła. Nie przyjadą.
Na ślub?
Nie, jutro, jak ustaliliśmy.
Rozumiem. Ale to nie ma znaczenia.
Skompromituję się przed twoimi rodzicami.
Nie. Nic nie szkodzi.
Nie przejmą się. Pewnie mają coś do załatwienia.
- Proszę! - Czekaj.
Napiję się wody.
Jak się masz?
Powinnam była darować sobie wieczór panieński.
Chyba mnie nienawidzą.
Dlaczego?
- Wiedzą, że Linda jest zaproszona. - O rety.
Denerwuję cię?
Tak.
Ale i tak cię kocham.
- Nie zasługuję na ciebie. - Zasługujesz.
To ja mam szczęście.
Nie mam czasu się tak czuć. Muszę odebrać sukienkę, spakować się…
Powinnam zadzwonić do twojej mamy i upewnić się, że zna plan, bo…
Kochanie.
Zrobiłem to wczoraj.
- Wszystko pod kontrolą. - Wszystko?
Tak sądzę.
Jestem pewien.
Okej.
Super.
W takim razie wezmę prysznic.
Idźmy dalej. Co się dzieje na Bergsgatan 7?
Odzew na ogłoszenie był spory.
Jak idzie z Bergsgatan?
Tylko cztery osoby zapisały się na oglądanie.
Pamiętacie, że Jacob i ja mamy wolne w ten weekend?
- Co? - Tak.
Jedziemy na wesele na Gotlandię. Mówiłam ci.
Tak, mówiłaś.
Świetnie!
To ślub córki naszego rywala.
Okej.
Córki Martina Kjellnera.
- Zabójczego Martina? - Tak.
Linda przyjaźni się z jego córką, Hanną.
To ona wychodzi za mąż.
Przez kilka dni będziemy musieli poradzić sobie bez Lindy.
I beze mnie.
Zwykle to nie problem.
Też tak powiedziałem,
ale potem zaczął udawać trudno dostępnego.
Powiedziałem mu, że ma przesrane i dobrze o tym wie.
Dobrze.
Tak.
- Przejmiemy tę agencję do sierpnia. - Rozłącz się.
- Świetnie. - Ale…
Zaczekaj chwilę.
Gdyby się bardziej skupił…
Rozłącz się.
…na pracy zamiast…
Martinie!
Przepraszam.
Douglasie, zaczekaj. Histeryczka weszła i krzyczy.
- Co? - Nie ma biletów na samolot.
Ani na prom.
- Wypożycz auto w Visby. Tak trudno? - Tak, ale ja…
Wypożycz teslę albo BMW, czy innego gruchota.
- Zadzwonię później. - To nic ważnego.
Pełno ludzi, gdy muszę wyjść wcześniej.
W porządku. Zajmę się tym.
Miałem szczęście. Mam ostatni bilet na Gotlandię.
- Naprawdę? Gratulacje. - Dziękuję.
Oby Linda nie wpadła na ten pomysł.
- A jeśli skończymy obok siebie? - Hej.
Przyjeżdża z chłopakiem.
Na tylnym siedzeniu jest teczka.
Podasz?
To lista rzeczy do zrobienia.
Będzie inaczej, skoro rodzice nie przyjadą.
Jutro musimy to omówić z twoimi rodzicami.
Hej?
To zabrzmi głupio, ale możemy się zamienić, nim dotrzemy?
Dlaczego?
Jeśli mój brat tam jest, da mi popalić.
- Jak? - „Kobieta rządzi w rodzinie?”
- Nie… Poważnie? - Poważnie.
W takim razie pomożemy mu ewoluować.
- Jak? - Ja poprowadzę.
A ty mu powiesz, że nie masz nic przeciwko.
Dobrze, zrobimy tak.
To Samuel!
- Kristian już jest. - Walcz o to, w co wierzysz.
Co do cholery? Ona prowadzi.
Tak. Wreszcie jesteście.
- Cześć! - Cześć!
- Hej. - Podróż się udała?
Witaj, bracie.
- Cześć. - Cześć, Leif.
Tak sobie myślałem.
Wiem, co powiesz. Tak, Hanna prowadziła.
Wiesz co? Nie przeszkadza mi to. Nawet mi się podoba.
Co?
Wszystko się zmieniło w relacjach damsko-męskich.
Co ty pieprzysz?
Nie urządziliśmy wieczoru kawalerskiego, bo cię tu nie było.
Jasne. W porządku, nie…
- Porywamy cię! - Nie!
- Tak! - Co oni…?
- Pomocy! - Co oni robią?
- Pomocy! - Samuel!
- Co się dzieje? - Wieczór kawalerski.
- Ale on nie chce! - Nie on decyduje.
Dalej!
I co ty na to?
Dalej, chłopaki!
Ale mamy grafik na dziś…
Wszystko będzie dobrze. Zajmę się tobą.
- Tak? - Tak.
Kiedy przyjadą twoi rodzice?
- Samuel nic nie powiedział? - Nie.
Nie przyjadą.
- Leifen. - Tak?
Nie przyjadą!
- Rodzice? - Tak.
Nie przyjadą.
Nie!
Ale przyjadą jutro.
Nie będzie czasu, żeby się poznać.
Będziemy jak obcy ludzie.
To smutna wiadomość.
- Tak. - Tak…
Ale nie pogrążajmy się w smutku.
- Nie. - Chodź.
Pokażę ci, co zaplanowałam na jutro.
Zabierzesz ich rzeczy do domku dla gości?
Tak.
Ale jak…?
Jak my…?
Jak ich rozpoznamy?
Trochę mnie to zasmuciło.
- Oczywiście. - Tak.
Ale…
Myślałam, że zjemy tu jutro.
- Jest pięknie. - Tak.
Jeśli dobrze rozumiem,
chcesz wziąć ślub o zmierzchu.
- Zgadza się? - Tak.
W takim razie zjemy wcześniej.
- Żeby ludzie nie byli głodni. - Ludzie?
Nie lepiej najpierw załatwić formalności?
Wtedy ceremonia będzie główną atrakcją wieczoru.
Wysłałem wam e-maila…
- Tak. - Właśnie.
- Tak. - Tak.
Powinnaś rzucić okiem, gdzie się zatrzymacie.
Jasne.
Tak, więc…
- Pięknie tu. - Dziękuję.
Hanno, chcę ci coś pokazać.
Tak?
To.
Miałam ją na sobie, gdy Leif i ja braliśmy ślub.
Musiałaś uroczo wyglądać.
Ja…
kazałam ją przerobić.
By na ciebie pasowała.
To znaczy…
Jest piękna.
Ale przywiozłam swoją, więc…
Wszystkie kobiety w mojej rodzinie szły w tej sukni do ślubu.
Od trzech pokoleń.
To długo.
Oczywiście…
Nawet tradycje kiedyś się kończą.
- Majgun? - Tak?
Nie róbmy z tego problemu. Przymierzę ją.
Będziesz należeć do rodziny Svenssonów.
Dziękuję.
- Zostanę przy nazwisku Kjellner. - Dlaczego?
Tak jest łatwiej. Nie muszę zmieniać nazwiska w prawie jazdy i paszporcie.
- Albo na Instagramie. - Racja.
Tak.
Czasy się zmieniły.
Zatrzymaj się tu.
Chodź.
No i proszę.
Chodź.
- A teraz skacz. - Co?
Skacz!
- Wypuśćcie mnie! - Weźmy…
- Nie! - Nie!
- Chodź! - Tak.
Dobra. Zagramy w „Najbliżej Pana Młodego”.
- Co robicie? - Spokojnie, to tradycja.
Graliśmy w to, gdy Joel się żenił. Uznał, że to świetna zabawa.
Nie, ale to będzie świetną zabawą.
- Nie! - Spójrz.
To może być tylko dobre.
Nie!
- Nieźle. - Wiatr. Ale nigdy nie wiadomo.
Jestem w tym mistrzem.
Co, do cholery? Oszaleliście!
- Przepraszam! - Nie mścij się na Samuelu.
- Nie był na twoim wieczorze kawalerskim. - Durny pomysł.
- To było głupie. - Przepraszam.
Napijmy się piwa i zapomnijmy o tym.
Co jest? Ja nie mogę rzucić?
Nie.
Samuel Svensson. Wyślij wiadomość…
Cześć, tu Samuel Svensson. Wyślij wiadomość…
Hej, jak wpadłeś na pomysł ślubu?
Po tak krótkim czasie?
Bo kocham Hannę.
To jeden powód, ale…
Nie musisz się żenić dlatego, że się zakochałeś.
To nie tylko „zakochanie”.
To, co mam z Hanną, to…
coś więcej.
Dużo więcej.
Jedna rzecz jest trudna.
Jej tata mnie nie cierpi.
Dlaczego?
Nie wiem.
Zawsze jest taki protekcjonalny.
Nieważne, co zrobię, nie jestem dość dobry.
Bycie celebrytą to za mało?
Jak widać.
Ale po ślubie…
Musi mnie zaakceptować.
- Dlatego się oświadczyłeś? - Nie.
Nie!
Ale miło było zobaczyć, jak się wkurzył, gdy im powiedzieliśmy
i gdy zrozumiał, że nie może tego powstrzymać.
Mogłeś go po prostu zabić.
Na lądzie tego nie robimy.
Lubicie sobie wszystko komplikować.
- Dobrze się bawiliście? - Nie. Oszaleli.
Masz szczęście, że opuściłeś wyspę.
Co?
Masz szczęście, że opuściłeś wyspę.
- Tak. - Tak.
Hej, tato.
Mógłbyś wyluzować z gotlandzkim podczas ślubu?
- Tak mówię. - Nie, jesteś z Göteborga.
Jestem Gotlandczykiem.
Nie. Nie rozumiem, po co to robisz.
Bo nie mają szacunku dla mieszkańców Göteborga.
- Jestem Gotlandczykiem. - Mówisz z göteborskim akcentem!
Co, do cholery…
Przełączyłem się.
To się zdarza, kiedy się wkurzam.
- Tak. - Gdzie Hanna?
W dużym domku dla gości.
- W dużym domku dla gości. - Rozumiem.
Jestem Gotlandczykiem!
Jasne, tato.
Ty mały…
Nie znowu! Nie!
Próbowałem ich powstrzymać, ale Kristian jest szalony.
Cześć.
Co? Coś się stało?
Tak.
Twoja mama chce, żebym włożyła to.
Okej. A ty nie chcesz tego zrobić?
Pewnie.
Skaczę z radości.
- Oczywiście, że nie chcę! - Nie, jasne.
Na tej wyspie jest mnóstwo tradycji.
Odmawiam!
Musisz to naprawić. Jeśli coś powiem, twoja mama mnie znienawidzi!
Okej. Spróbuję z nią porozmawiać.
Ale to trudne, ona…
Zajmę się tym.
Hej.
To nasz dzień,
nasz ślub.
Tak.
- Co to? - Musimy wyjść do reszty.
- Czemu? - Gdy zadzwoni dzwonek, trzeba wyjść.
Jan-Inge dziś przyjeżdża.
Pewnie o to chodzi.
Dobrze, idź. Muszę się przebrać i odświeżyć.
Okej.
- Coś się stało? - Jan-Inge.
Spadł z dachu i złamał nogę.
- Teraz? - Tak.
- Dziś? - Tak.
Z którego dachu? Głównego domu?
Nie, wspomniał, że chce wymienić dach na stodole.
- Nowej, małej czy gównianej? - A nie warzelni?
- Chyba na starej stodole. - Tak, na starej.
- To ważne? - Co?
Który dach. Co was to obchodzi?
By wiedzieć, z jak wysoka spadł.
A ja chcę wiedzieć, kto jutro udzieli nam ślubu!
Tak…
No?
- Cześć! - O Boże.
- Przestraszyłeś mnie. - Co robisz?
Przebieram się.
Kim jesteś?
Linus!
Tutaj jest!
Linusie, nie powinno cię tu być.
Idź do taty.
Wybacz, wymknął mi się.
Nic się nie stało.
Nie znamy się.
Jessie.
- Jasne! - Żona Kristiana.
Oczywiście.
Hanna.
Wybacz, wiele się dzieje i trochę się denerwuję.
Wierz mi, rozumiem.
Próbowała ci ją wmusić?
Tak. Nie zmuszała mnie, ale…
Przepraszam. Może ci się podoba.
Jest piękna.
Ale nie na mój ślub.
Nie cierpię naszego zdjęcia ślubnego. Wygląda jak plakat skansenu.
- Pozbędziemy się go. - Jasne. Powodzenia.
Dzięki.
Słyszałaś o Janie-Inge?
Co?
- Słyszałaś? - Jessie mi powiedziała.
Tata dzwoni i szuka kogoś innego.
Rozumiem.
Samuelu, wejdziemy do środka i porozmawiamy?
- Jasne. - Chodź.
- Samuelu? - Tak?
- Mamy zadzwonić do pastora? - Nie.
To ceremonia cywilna. To ważne dla Hanny.
I to dla mnie.
Jasne.
- Co robisz? - Odwołamy ślub. Zapomnimy o nim.
Przywiozłam to na wypadek kryzysu. Możesz wziąć kieliszki?
Kochanie.
Będzie dobrze. Będzie tak, jak tego chcemy.
Jak?
Będzie idealnie. Obiecuję.
Proszę.
Sprawa załatwiona.
- Znalazłeś kogoś? - Tak.
- Czy to ksiądz? - Nie, to Bertil Fred.
On też pracuje dla miasta.
- Naprawdę? - Tak.
Wydaj mi się, że jest członkiem Partii Centrum.
Możecie przestać się martwić.
Dziękuję!
Teraz pijecie?
Nie, skąd.
Pytałam Samuela, dlaczego to przywiózł.
Tak. Nie, ja…
Przywiozłem ją na wypadek kryzysu.
Ale teraz już nie ma kryzysu.
Odpocznijcie trochę.
Jutro wielki dzień.
Wciąż masz ochotę?
Nie.
- Cześć. - Cześć.
Dziś jest nasz dzień.
Stąd nie ma odwrotu.
- Co? - Tak.
Nie brzmiało dobrze.
Żartowałam.
- Tak? - Tak.
Samuelu…
To był tylko żart.
Hej…
Uwierzyłaś?
Tak.
Mogę otworzyć?
Możesz otworzyć.
Przestań…
Prawdziwe złoto.
Sprzedasz, gdy zostaniesz wdową.
Pomyślałeś o wszystkim.
Mogę?
Proszę…
- Mam. - Tak.
Już prawie. Czekaj.
Proszę!
Jest piękny.
Dziękuję.
Włożyłam do torby, ale nie wiem, czy ją zabrałam.
Co się dzieje?
O rety.
Dzień dobry!
Chodźcie, coś wam pokażę.
Co wy na to?
„Na zawsze”!
NA ZAWSZE
- Nie spodziewaliście się tego, co? - Nie…
To…
Wydaje mi się, że wyraziliśmy się jasno, że…
- Chcemy małego ślubu. - Pomyśleliśmy, że to smutne.
- Byliśmy naprawdę zmartwieni. - Tak.
Że macie tak mało przyjaciół.
- Ale… - Co?
- Postanowiliśmy z mamą pójść na całość. - Tak.
„Żadnego małego wesela”, jak powiedział Leifen.
Ale chodzi o to, że…
Chcemy…
Co to jest?
To mała niespodzianka od taty.
Bar na kółkach.
O Boże.
- Co to będzie za impreza! - Tak.
Daj znać, gdy będziesz potrzebować pomocy.
Z czym?
Przy wkładaniu sukni.
- Tak… - Jasne.
To…
Mamo, myśleliśmy, że…
Tak?
Że ja mogę jej pomóc.
Pan młody nie może tego zrobić!
Nie.
- Nie. - Ale nie chcę…
Nie chcę zawracać głowy.
Masz tyle do zrobienia, więc…
Robię to z miłości.
Zawsze jest na to czas.
Tak.
Linda!
- Cześć! - Cześć!
Myślałam, że już tam jesteście.
Martin miał spotkania, których nie mógł przełożyć.
- Sama wiesz. - Rozumiem.
Tak.
- Masz wóz? - Jedziemy autobusem.
- My? - Ja i mój nowy chłopak.
A co z Markiem? Przyjedzie?
Chyba tak.
Tak…
Podwieźć was? Wypożyczyliśmy auto.
Zmieścimy się?
Pewnie.
- Do zobaczenia. - Dzięki.
- Pa! - Pa.
Pasażerów ze zwierzętami na pokładzie
zapraszamy do punktu na pokładzie 7.
Pasażerów ze zwierzętami…
- Co ty teraz pijesz? - Kawę i drinka.
Należy mi się trochę przyjemności.
- Ale wypożyczyłam auto. - Chyba wystarczy jeden kierowca?
Czy w tym aucie potrzebnych jest dwóch?
Na zdrowie.
Linda i jej chłopak jadą z nami.
Wpadłam na nią w kolejce.
Marco.
Poznała kogoś nowego.
- Kogoś nowego? - Tak.
Linda jest mądra.
Może zainspiruje Hannę, by zrobiła to samo.
Martinie, przestań.
Dość już tego.
Dobranoc.
Tu jesteście!
Jesteśmy.
- Cześć. - Co my tu mamy?
- Miło mi. - Jacob.
Mała Linda. Cześć.
Podobno zmieniłaś chłopaka. Kto to?
To jest Jacob.
Dzień dobry. Sama przyjemność poznać legendę.
Dziękuję.
Legendę?
Martin Kjellner jest legendą w branży brokerskiej.
Gdzie pracujesz?
Tam, gdzie Linda. Sjögren i Hallman.
Jasne. Do diabła.
Jakim szefem jest Johan Sjögren?
Dobrym. Lubię go.
Możesz być szczery. Jest beznadziejny.
Tak, potrafi być dupkiem.
Ostro. Tylko się z tobą droczyłem.
Jasne.
Chodźmy do wypożyczalni samochodów. Chyba tędy.
- Dałeś się wkręcić? - Tak…
Co on bierze, amfetaminę?
Co, do cholery? Nie śpi?
- Halo? - Mam kilka spraw do załatwienia.
- Trudno robić dwie rzeczy naraz. - Rozumiem.
- Zarezerwowaliśmy… - Kjellner?
Tak.
- Samochód? - Chyba że ma pan rower wodny.
Wynajęcie samochodu…
Mam toyotę 86.
Nieograniczony przebieg. Odebrana pusta, do zwrotu pusta.
Zaparkowana na zewnątrz.
Po jakiemu on gada?
Czyli nie ma paliwa?
Jest bardzo mało.
- Dojedziemy na stację benzynową? - Jak się uda.
To loteria.
- Pokazać prawo jazdy? - Jeździcie na własne ryzyko.
Dobrze, rozumiem.
To jedziemy.
- Proszę. - Dziękuję.
Jeszcze jedno.
Bywa zrzędliwa.
Daję znać, żeby nie było niespodzianek.
- Świetnie, dziękujemy. - Tak.
Trochę kłopotów z tym autem.
M-X-B-0-0-8.
A masz!
Tak. Dziękuję.
Kurwa, Helene.
Daję ci proste zadanie,
a to jest rezultat.
Na całej wyspie był jeden wóz. Dzwoniłam do Hertza, Avisa…
Powiedziałeś: „Wypożycz teslę albo BMW, czy innego gruchota.”.
To masz gruchota.
Włóżcie bagaże do auta, byśmy mogli ruszać.
Musimy zatankować.
Włóż do samochodu.
Przynajmniej dotarliśmy na wzgórze!
To auto jest przerażające.
- Hamulce nie działają. - To nie jedź tak szybko.
Ale…
Co, do cholery?
Wygląda jak księżniczka.
Tak…
Powiedz mi. Jak to naprawimy?
Jak…
- Nie wiem. - Mięczak.
- O wszystkim zadecydują? - Staram się, jak mogę.
Mięczak.
Musimy robić z tego taki problem?
Nie wszystko wyszło zgodnie z planem,
ale…
- Nie możemy cieszyć się tym dniem? - Tak.
- Masz rację. - Tak.
Zróbmy to.
Tak.
Może następny ślub będzie wyglądał tak, jak chcę.
Co teraz? Poświęcimy krowę dla dobrej pogody?
- Nie, jagnię. - Co?
- Nie wiem. - Dlaczego tu stoimy?
Trzeba przyjść na dzwonek. To tradycja.
Tu jesteście.
Co się dzieje?
Pomyśleliśmy,
że skoro ceremonia będzie późno, to zmienimy kolejność
i zrobimy to wcześniej.
- Co? - Oglądanie panny młodej.
To tradycja. Nie powiedziałeś jej, Samuelu?
Nie planowaliśmy tego.
- Co to takiego? - Musisz się tylko pokazać.
Przed kim?
Przed ludźmi, którzy tu mieszkają.
Może przyjść wielu ludzi. Zamieściliśmy ogłoszenie w gazecie.
Moich rodziców nie ma, a przyjaciele…
Może poczekamy z tym oglądaniem, aż…
Przyjadą.
Bo muszę… Przepraszam…
- Cześć. - Gdzie jesteś? Potrzebuję cię.
- Wszystko dobrze? - Wszystko się sypie.
Nic nie idzie zgodnie z planem.
Zaraz będziemy. Jedziemy z twoimi rodzicami.
Przyśpieszcie, bo przegapicie oglądanie panny młodej.
Hanna kazała się pospieszyć.
Zaraz będzie…
- oglądanie panny młodej. - Co takiego?
Hanna?
Tu jestem!
Tutaj.
Masz już pzyjść.
Spokojnie, zaraz będzie po wszystkim.
Przystojniak ze mnie.
Tak.
Aż trudno uwierzyć.
Ale nie taki jak ty.
Czekają na ciebie.
Oto panna młoda!
A to pan młody!
Teraz ja i Majgun
chcemy zaśpiewać piosenkę,
którą sami napisaliśmy.
Tak. Pod tytułem Miłość na dobre i złe.
W chwilach, gdy jesteśmy osobno
Prawie cały czas
Miłość na dobre i złe
Brzmi jak lepsze zakończenie
Można by powiedzieć
Że to wspaniały pomysł
Stary i przetestowany
To zabrzmi jak wariactwo
Ale na miłość na dobre i złe
Przepis jest bardzo prosty
Po prostu kochaj
I tańcz
Śmiej się i bądź wolny
Mów prawdę, jeśli trzeba
Kłóć się i walcz
Ale jeśli gdzieś po drodze
Na łzach skończy się
Pamiętaj, że nigdy
Nie jest zbyt trudno
By przeprosić się
Już zaczęli?
Ktoś śpiewa?
Kurwa. Zawróć i wracajmy do domu.
Hamulce nie działają.
Cholera, nie działają!
Ale jeśli gdzieś po drodze
Na łzach skończy się…
- Zatrzymaj wóz. Cholera! Stój! - Szlag!
Nie!
Helene…
To dobre miejsce.
Nikomu nic się nie stało?
Nic mi nie jest.
Dzień dobry.
Przepraszam, my…
Hamulce nie zadziałały, bo…
Jest wypożyczony.
- Cześć, mamo. - Cześć, skarbie!
Jestem mamą Hanny, Helene.
- Tata Samuela, Leif. - Cześć.
„Life”? Jesteś Anglikiem?
- Cześć! - Linda!
Leif! Przestań!
- Jestem mamą Samuela. - Bardzo mi miło.
- Maj. - Majgun.
- Majgun, racja. - Tak.
- Cześć, tato. - Cześć!
- Ładnie wyglądasz. - Dzięki.
Bal przebierańców. Nie było o tym mowy.
Też się wystroiłeś. Nieźle.
Witam. Cieszę się, że tu jesteście.
Jasne.
To tu dorastałeś. Albo próbowałeś dorosnąć.
To wiele tłumaczy.
Tak, cóż…
Pewnie jesteście głodni.
- Tak. - Zjecie coś?
- Tak. - Pewnie.
Tak? Śmiało.
Jessie, pomożesz mi?
- Cześć. Samuel. - Hej. Jacob.
A niech mnie.
Tak się dzieje, gdy pozwalasz kobiecie prowadzić.
- Jak się czujesz? - Trochę lepiej.
Myślałam, żeby odwołać ślub.
- Pójdziesz w tym? - Nie.
- Ładna. - Wzięłabyś w niej ślub?
No i?
Mały, kameralny ślub?
Nie możesz robić zdjęć.
Jeśli dziewczyny to zobaczą, nie wybaczą mi.
Nie.
- Wszystko w porządku? - Nie, ale może będzie.
Coś poszło nie tak?
Jest…
Całkiem ładna.
Tak uważasz?
Skarbie, liczy się tylko to, że się kochacie.
To jest najważniejsze.
Żałuję, że mama mi tego nie powiedziała, nim wyszłam za mąż.
Do stolików!
Siadajcie, gdzie chcecie!
Nie ma ustalonych miejsc!
Proszę.
Dla ciebie.
- Jest przepięknie. - Mamo?
Nie uważasz, że powinniśmy usiąść tam,
razem z Hanną i Samuelem?
Nie, dobrze mi tu.
To mogę usiąść obok ciebie.
- Siadaj. Wygrzewaj się w chwale. - Tak.
Marco!
Słuchajcie, to jest Marco.
Mój najlepszy przyjaciel i partner.
- Gdzie cię posadzimy? - Tak.
Tu jest puste krzesło,
obok tej pięknej damy.
Nie wiem, czy…
- Idealnie. - Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
- Hej. - Hej.
Wiesz, że to jej były?
Wiem. To prawdziwy frajer.
Jeden z wielu.
- Cześć. - Cześć.
Martin, powiesz coś?
- Co? - Jesteśmy gośćmi.
- To ślub twojej córki. - To też twoja córka.
Ale to tradycja, by ojciec wygłosił mowę otwierającą.
- Ojciec panny młodej. - Słyszałeś o tym?
Że ojciec ma wygłosić pierwszą mowę?
Nigdy o tym nie słyszałem.
Cześć wszystkim.
Mam na imię Helene,
i nie jestem tylko osobą,
która zniszczyła piękny łuk,
ale jestem też mamą Hanny.
Dla matki
to może być najwspanialszy dzień w życiu.
Poza dniem, w którym się urodziłaś, bo zawsze będzie najlepszy.
Gdy byłaś mała, Hanno,
powiedziałaś mi,
„Mamo, nigdy nie wyjdę za mąż!”.
Nie, bo chciałaś zamieszkać z koniem.
Na szczęście te plany się zmieniły,
kiedy poznałaś Samuela.
Nigdy nie byłaś tak szczęśliwa.
A wy dwoje jesteście…
Spójrzcie na nich,
pasują do siebie idealnie.
To, że masz odwagę i chcesz zrobić ten wielki krok
tak szybko w stosunkowo krótkim związku…
wydaje mi się właściwe.
Hanno, kocham cię.
Chcę, byś wiedziała, że jesteśmy z ciebie dumni.
Samuelu,
nie ma nikogo innego, kogo wolałbym zobaczyć u boku Hanny.
Może też powiem kilka słów,
jeśli mogę.
Zazwyczaj
jemy i wygłaszamy przemówienia
po ceremonii.
Ale to chyba dziwna tradycja
na tej wyspie,
żeby robić odwrotnie.
Nazywam się Martin Kjellner.
Dziękuję.
Hanno, kocham cię.
Nikomu nie życzę tyle szczęścia i sukcesów co tobie.
Jesteś dla mnie najważniejsza.
To wszystko.
Chcę tylko powiedzieć,
że zgadzam się z Martinem
co do życzeń
szczęścia i dobrobytu w życiu.
Wielkie dzięki dla Magun i Leifa za organizację wesela.
Pięknie to zrobiliście.
I jeszcze raz przepraszam za zniszczenie mienia.
Wznieśmy toast za państwa młodych.
Na zdrowie i gratulacje!
- Tak. - Na zdrowie!
Na zdrowie!
Tak…
Drodzy przyjaciele,
niedługo przyjedzie Bertil,
by udzielić ślubu młodym.
Ale…
Dag, teraz chcę, żebyś zaśpiewał
prawdziwą gotlandzką przyśpiewkę.
Nie ma sprawy.
Dobrze!
To może Dzięki za ten trunek.
- Większość z was ją zna, prawda? - Tak.
Dzięki za ten trunek, który pijemy
Który pijemy
Na żołądek nie zachorujemy
Nie zachorujemy
- Ty jesteś Linda? - Tak.
- Tak. I przyjaźnisz się z Hanną? - Tak.
- Przyjaźnimy się od podstawówki. - Cudownie.
To naprawdę dobrze się znacie.
Tak.
- Dobrze się bawisz? - Tak, bardzo.
Posadziłam obok ciebie przystojniaka, co?
- Tak. - Ciekawe, czy jest singlem.
Wciąż może nim być, jeśli o mnie chodzi.
Byliśmy razem,
ale ten drań mnie zdradził
z koordynatorką imprez, więc…
To był jeden z tych numerków na konferencji?
Właśnie.
- Dobrze w tym wyglądasz. - Dzięki.
- Hej. - Hej.
- Mogę porozmawiać z Samuelem? - Oczywiście.
- Na razie. - Tak.
- Tak? - Co z tym?
- Z czym? - Z tym.
Może uda mi się…
Może porozmawiam z mamą o…
- O tym i powiem… - Nie masz planu?
Pycha.
Mniam.
- Hej. - Hej.
Smaczne lody?
Więcej lodów!
Wiesz co? Uściskam cię.
Nie, przestań!
Nie!
Cały kostium jest poplamiony!
Co się stało?
To czekolada.
Nie schodzi?
- Może nie będzie widać. - Nie pójdziesz w brudnej sukience.
Nie.
Co teraz?
Nie wzięłaś swojej?
Wzięłam,
ale nie jest taka ładna.
Przykro mi, Hanno.
Powinnam była tak zrobić.
Jak?
Z kostiumem. Sprytne.
Przekaż Linusowi podziękowania.
Hanno,
cieszę się, że będziesz moją szwagierką.
Ja też.
- Mogę cię o coś spytać? - Tak.
Uważasz, że Samuel jest miękki?
- Jest mięczakiem? - Co?
Nie. Dlaczego pytasz?
Bo zaplanowaliśmy ten ślub,
a oni całkowicie przejęli kontrolę.
- Samuel nic nie mówi. - Boi się Majgun.
Kristian jest taki sam. Nikt się jej nie sprzeciwi.
Jak Majgun się uprze, to koniec.
Hej, Hanno.
Przez ten wypadek z kostiumem
zaczęłam się zastanawiać.
To.
Moja babcia go nosiła,
gdy wychodziła za mąż i…
to by wiele dla mnie znaczyło, gdybyś go dziś założyła.
Na pocieszenie za to, co się stało z kostiumem.
Dziękuję.
Będziesz pięknie wyglądać.
Tak.
- Prawda? - Tak.
- Tak.
To się nie kończy?
Co jest? Nie będzie stroju ludowego?
Nie, Hanna to zmieniła.
Szkoda.
- Rozmawialiście ze sobą? - Nie.
- Jak się czujesz? - Jakbym był winny bycia idiotą.
To dobrze.
To jakiś początek.
Czego?
Nowego życia.
- Wolałbym odzyskać stare. - To będziesz musiał o nie walczyć.
Jak to? Już za późno. Jest z tym brokerem.
- Gadałeś z nim? - Nie.
Nie jest najbystrzejszy.
- Jesteś piękna. - Twoja mama chce, bym to założyła.
- Co to jest? - Rodzinna pamiątka.
Babcia twojej mamy nosiła go na weselu,
a potem był w pudełku od XIX wieku.
- Albo tak pachnie. - Ale to… Ja…
Nadchodzę!
Bertil!
Gdzie państwo młodzi?
Nie wierzę, że znalazłeś taką ślicznotkę.
Nie gracie w tej samej lidze, że tak to ujmę.
Jesteś w Partii Centrum?
Ależ skąd!
Nie, odszedłem od nich.
Tak… Nie, ty…
Przeszedłem do Demokratów.
Jest tam weselej.
Mają lepsze imprezy.
Nie wydaje ci się,
że tylko dlatego, że jesteś celebrytą…
Dlatego ją zdobyłeś. Jest dla ciebie za ładna.
Zmieniłeś partie?
Tak!
O nie!
Hanna.
Otwórz, musimy pogadać.
- Chce być sama. - Ale…
Niedługo wyjdzie.
Jedźcie ostrożnie. Pracuje dla miasta.
Wiemy.
- Co teraz? - Nie martw się, zajmę się tym.
Ty, „Life”.
- Możemy iść do domu? - Co?
- Wnioskuję, że ślub jest odwołany. - Nie ma mowy.
Hodowca świń temu zaradzi? To pocieszające.
Spokojnie.
Na zdrowie.
Lars?
Przepraszam.
Nie chciałem cię przestraszyć.
- Czego chcesz? - Cóż…
Zastanawiałem się…
Chciałem prosić o przysługę.
Jaką przysługę?
Samuel, mój najmłodszy, bierze ślub.
Cywilny, zgadza się?
Nie, to nie tak.
Naprawdę chcą księdza.
Kiedy to zrozumieli?
Zawsze chcieli,
ale to ja wszystko źle zrozumiałem.
- Ty chciałeś ślubu cywilnego? - Tak!
Nie…
Jestem tradycjonalistą.
Nie jestem fanatykiem,
ale jestem zdecydowanie chrześcijaninem.
Nie widuję cię często w kościele.
Zawsze siedzę z tyłu, poza zasięgiem wzroku.
Proszę.
Wszystkie papiery, żebyś widział, że wszystko jest w porządku.
Kjellner?
Tak.
Przyjadę. Muszę się tylko przebrać.
Niech cię Bóg błogosławi, Lars!
Alleluja!
Dobra,
więc dzień nie potoczył się zgodnie z planem.
- Co nieco się pozmieniało. - Tak.
Ale Hanno, nie możesz kontrolować wszystkiego w życiu.
Oszalejesz próbując.
- Brzmisz jak Samuel. - Możliwe.
Może mówimy to samo, bo cię kochamy.
Hej.
Niech się dzieje, co chce.
DYNG RAUK – OWCZE PIWO – TRUCIZNA
- Masz poncz? - O czym ty mówisz?
- Poproszę Dyng Rauk. - Co za sukces.
Kiedy przyjdzie kolejny urzędnik?
Możemy gdzieś pomówić na osobności?
Tak.
To masz do zaoferowania?
Gdzie jesteśmy? W salonie?
Czego pan chce?
Jak można sobie wyobrazić,
dobrze znam swoją córkę.
Widzę, kiedy jest szczęśliwa.
To nie jest jeden z tych dni.
Powinniśmy odwołać to widowisko, nim będzie za późno?
- Wie pan, co o panu myślę? - Nie, i mam to w dupie.
Nie mieliśmy rozmawiać o mnie.
Przed chwilą wydarzyło się coś dziwnego.
- Tak? - Usłyszałem twojego brata.
Rechotał z innymi wieśniakami.
Brzmiało to tak, jakbyś mówił,
że oświadczyłeś się Hannie, tylko po to, żeby mnie wkurzyć.
To nieprawda.
Sądząc po twojej reakcji jednak prawda.
Rozmawiałaś o tym z Hanną?
Pewnie nie.
Uważam, że powinieneś.
Pewnie pomyśli, że to romantyczne.
Ale może nie masz odwagi?
Potrzebujesz pomocy? Mogę ci pomóc.
Co ty na to?
Co to ma być?
Tak…
- Cześć. Witam. - Dziękuję.
Dobra robota.
- Tak. - Tak.
- Cześć. Samuel. - Lars.
Cieszę się, że masz czas.
Oczywiście, że pomogę,
kiedy prosi najbardziej oddany wierny.
To rodzice panny młodej.
- Martin Kjellner. - Lars.
Cześć, Helene.
Cześć.
Kopę lat.
Co to miało być?
Znacie się?
Znaliśmy. W innym życiu.
Wspaniale.
Może nie musimy się spieszyć z ceremonią? Czy jak to nazywasz?
Może napijesz się wina? Albo piwa?
Poproszę wino.
- Czerwone. - Tak.
Jak krew Chrystusa.
Nie wszystko trzeba odnosić do Biblii.
Przepraszam.
Pójdę po Hannę.
Powodzenia.
Usiądziemy?
- Mamo? - Tak?
Cóż…
Hanna nie chce welonu.
Ja też nie.
Nie?
Nie pasuje do sukienki.
I tyle.
Nie będzie welonu.
Nie musisz podnosić głosu.
W porządku.
Tylko zapytałam.
Nie bierz tego tak na poważnie.
- Jest tam? - Tak.
Widziała księdza?
Wcześniej studiowałem ekonomię w Uppsali.
Wtedy się poznaliśmy.
Właśnie.
A teraz jesteś tu. Dziwne.
Tak.
Świat jest mały.
Ale pewnego dnia Bóg cię wezwał.
Do diabła! Leif!
Wybacz.
- Może powinniśmy zacząć. - Myślę…
Byłoby świetnie, gdybym mógł się gdzieś przebrać.
- Proszę za mną. - Dziękuję.
Spróbuj… Tak.
Przyjechał ksiądz.
Wiem, że tego nie chcesz. Mogę z nim porozmawiać.
- W porządku. - Co?
Na pewno?
Rozmawiałem z mamą,
że nie chcesz welonu.
- Jak poszło? - Nie ma problemu.
Co?
Też byłem zaskoczony.
Gotowi?
Jest coś, co muszę…
ci powiedzieć.
Oświadczyłem ci się bo kocham cię ponad wszystko.
Tak?
Ale…
Może jakaś cząstka mnie
zrobiła to…
na złość twojemu tacie.
Wiesz, że potrafi być dupkiem.
Pamiętasz Wigilię? Jaki był dla mnie okropny?
Oświadczyłeś się dzień później.
- Tak. - By się zemścić na tacie.
Nie, bo…
Nie, bo cię kocham.
Ale to mogło przyczynić się do tego, że podjąłem decyzję.
Wszystko jasne.
Dzień, który miał być naszym dniem,
zmienił się w dzień,
który wolę zapomnieć.
Tak, ale…
Powiem księdzu.
Cóż, pastorze.
Co za niespodzianka.
Dla mnie też.
Myślisz, że to przypadek?
Czy Bóg znów nas połączył?
Tylko Bóg to wie.
Tak…
Ledwo się zestarzałeś.
Ty też.
Ty…
- Jesteś prawniczką? - Nie.
Byłam przez jakiś czas, ale to było dawno temu.
Ostatnich 20 lat
głównie zajmowałam się domem.
Mogę cię o coś spytać?
Zdecydowałeś się zostać księdzem, bo zakończyliśmy nasz związek?
Poniekąd.
Przykro mi.
Bycie księdzem to nie kara.
Nie muszę żyć w celibacie.
To dobrze.
Dobrze wiedzieć.
Tak.
Czemu tu leżysz?
Już czas.
Wesele odwołane. To twoja wina.
Moja wina?
Tak.
Opowiadasz wszystkim, że chciałem wkurzyć Martina, i usłyszał.
O rany. Niedobrze.
Jak mogłeś mnie zdradzić?
Kurwa, przepraszam. Nie chciałem.
Ale może tak jest lepiej.
Lepiej?
Nie musicie brać ślubu z niewłaściwego powodu.
Kochasz Hannę?
Tak, oczywiście.
To nie rozumiem, w czym problem.
Małżeństwo to kwestia prawna.
Ale prawdziwa miłość potrafi stać na własnych nogach.
Nie wiem, czy mam jeszcze nogi.
Masz.
Zaufaj mi.
Dzięki za wspaniałą muzykę!
Zbierzmy się wszyscy razem
i pójdziemy nad jezioro.
Słuchajcie,
mój brat ma coś do powiedzenia.
Odwołuję ślub.
Co?
Hanna i ja postanowiliśmy go odwołać.
Świetnie!
To znaczy szkoda, bo nie będziemy rodziną.
- To trochę smutne. - Martinie.
Powinniśmy iść za stodołę i sobie pogadać.
Stracił twarz?
- Sukinsyn! - Proszę!
- Leif! - Spokojnie.
- Nie… - Boże…
- Nie. - Przepraszam. Nie chciałem.
- Cholera! - Tato!
- W porządku? - Nie, ręka.
- Ramię? - Tak.
To się nazywa karma.
Zbieraj graty, nim zrobi się chryja.
- Helene, chodźmy. - Nie ruszaj się.
Spokojnie, Leifen. Wezwiemy karetkę.
Co za dzień.
To się nie kończy.
To szansa.
Martinie!
Pomogę ci się spakować!
Wybacz, Leif. Przepraszam.
To nie była twoja wina.
Może zostawimy tu karetkę na noc.
Nie, już wystarczy.
- Mogę pojechać? - Co ty robisz?
Musisz dbać o gości. Przynajmniej o tych miłych.
Oczywiście.
Widziałeś Hannę?
Hannę?
Hanna! Tak, wzięła rower i pojechała tam.
- Pojechała? - Tamtą drogą.
- Dziękuję. - Nie wyglądała na szczęśliwą.
Chcesz być sama?
Tego dnia nie sposób zapomnieć.
Nie.
Żal mi ich,
zwłaszcza dla Hanny.
Wszystko dokładnie zaplanowała, tak jak chciała.
Gdyby ktoś zaplanował ten dzień w taki sposób,
musiałby być wariatem.
Ty mógłbyś zaplanować taki dzień.
Pewnie.
To prawdziwy dzień Marka.
Nienawidzisz mnie.
Chcę, byś wiedziała, że to nic nie znaczyło.
Tak naprawdę.
Co?
Próbowałem cię zdradzić, byś była zazdrosna.
Dlaczego?
Bo czułem, że już ci na nas nie zależy.
Jakbyś się wymykała.
Dlatego obmyśliłeś swój plan?
Tak.
Jak to „próbowałem”?
Nic się nie stało.
Nie potrafiłem.
- Czemu tak powiedziałeś? - Żeby zobaczyć, jak zareagujesz.
Ale ty, kurwa, głupi jesteś.
I brzydki.
Skoro o tym mowa…
Jesteś głupi i brzydki.
Naprawdę chcesz…
Uderz mnie.
Cykor.
Mocniej!
- Co to jest? - Do obrony.
Gdyby doszło do przemocy.
Sprytnie.
Weź to. Muszę znaleźć żonę.
Oczywiście.
Ktoś nas podwiezie?
Co, do cholery?
Nikt? Nie?
Co za lenie.
Helene, jadę!
Do kurwy…
- Helene, jadę bez ciebie! - Zostaję.
Gdzie się byłaś? Wyjeżdżamy.
To jedź. Ja zostaję.
Jak to? Zrobisz, co ci każę.
- Wychodzimy z tego cyrku. - Dość tego.
Jestem cholernie zmęczona
bieganiem i sprzątaniem po tym,
jak cię obraziłeś każdego,
kogo poznaliśmy!
Boże, żałuję, że zmarnowałam połowę życia
na dupka w garniturze.
Co ty pieprzysz? Mówiłem, że wyjeżdżamy!
Zostaję, Martinie. Słyszysz mnie?
- Jedź do domu. - Co z tobą?
- Wrócisz ze mną do domu… - Przestań.
Spadaj, cholerny klecho!
- Rusz się! - Przestań!
- Z drogi. - Nie…
- Spadaj, kurwa! - Niech ktoś coś zrobi!
- Poradzi sobie. - Przestańcie.
- Jak niby sobie poradzi? - To sprawdź.
- Spokojnie. - Jacob, puść!
Jacob!
Nie…
Marco?
Coś ty zrobił?
Do diabła z wami.
Marco? Ma…?
Uderzył go w głowę. Niech ktoś wezwie karetkę.
Zadzwonię.
Cześć.
Samuel.
Hanna.
Byłem na weselu w pobliżu.
Beznadziejne.
Pewnie byliśmy na tym samym. Poznaję cię.
Chyba biorą ślub tutaj.
Po co? To zupełnie niepotrzebne.
To samo pomyślałem.
Liczy się to, że się kochają.
Oby tak było.
Wiem, że on za nią szaleje.
Mówił, że nie może bez niej żyć.
Tak powiedział.
Słyszałem go.
Przepraszam.
Już dobrze.
Co jest z wami nie tak?
Zwykle organizujemy spokojne imprezy.
Idziemy.
Dokąd go zabieracie?
Do szpitala.
- Mogę jechać? - Tak.
Lindo?
Nie jesteście już razem.
Wracaj. Nie jesteście już razem.
- To… - Hej.
Lepiej wracaj na stały ląd.
Już!
Praktyczna walizka.
Co byś zrobił, gdyby Martin cię zaatakował?
Powiedzmy, że poradziłbym sobie.
Okej?
Mam czarny pas w karate.
- Co? - Tak.
Jestem siedmiokrotnym zwycięzcą mistrzostw karate dla księży.
- Żartujesz. - Nie, to prawda.
Zwykle rywalizujemy w czwórkę, ale i tak fajnie jest wygrać.
Tak…
Pewnie będę miała co robić, kiedy wrócę do domu.
- Tak. - Ale może moglibyśmy…
Spotkamy się, gdy wszystko się uspokoi?
Wiecie, gdzie mnie szukać.
Dobranoc.
SZPITAL – WEJŚCIE GŁÓWNE – APTEKA
NIEUDANA IMPREZA CELEBRYTY KARETKA NA MIEJSCU
Cześć.
Która godzina?
Wpół do ósmej.
Spałaś?
Nie szkodzi.
Dzięki, że przyjechałaś.
Powiedzieli, kiedy mogę stąd wyjść?
Chyba niedługo.
To tylko lekki wstrząs mózgu.
Okej.
Albo mam jakieś luki w pamięci.
Co się stało?
Jacob uderzył cię kawałkiem drewna.
Potem przyjechała karetka.
Gdzie on jest?
Kto?
Jacob.
Jaki Jacob?
Co jeszcze się stało?
No tak.
Zapomniałam.
Oświadczyłeś mi się w karetce.
- Tak? - Tak.
Co odpowiedziałaś?
Że jesteś idiotą.
Tak, jasne.
I się zgodziłam.
Co?
Bo jestem idiotką.
Proszę.
Co się tu dzieje?
Pobieramy się.
Naprawdę? Na wyspie?
- Nie. - Nie.
Dobra.
Muszę za to zapłacić?
Nie, jest w cenie.
Świetnie!
To prawda?
- Sprawa z tatą? - Tak.
Dłużej tego nie zniosę.
Nie zniosę tego.
Nie.
Kocham tatę,
ale zastanawiałam się, jak długo wytrzymasz.
Długo za długo.
- A sprawa z księdzem? - Jesteśmy tylko starymi przyjaciółmi.
Na ten moment.
To się może zmienić.
Przepraszam za zniszczenie mienia.
- Jest jak jest. - Tak.
- Wrócicie latem? - Musimy.
Będzie ślub?
- Nie. - Nie.
Nie.
Dobrze.
Prowadzi tylko do kłopotów.
Tak…
Wygląda na to, że dobrze sobie radzicie.
- Wszystko jest dobrze. - Tak.
Leifen jedzie.
Tak…
Dobrze, że jeszcze jesteście.
Musicie zabrać rzeczy Lindy i Marka.
- Co z nim? - Wszystko dobrze.
Pobierają się.
- Co? - Co?
To prawda.
Oświadczył się i się zgodziła.
Fantastycznie!
Wspaniale!
- Tak… - Tak.
Tak.
- Pa, mamo. - Pa.
- Przyjedźcie. - Przepraszam za wszystko.
Nic się nie stało.
Bracie.
Samuelu.
Jessie prowadzi.
Zeszłej zimy straciłem prawo jazdy, więc…
Aż 14 mandatów za przekroczenie prędkości to za dużo dla władz.
- Ale fajnie jest tak siedzieć. - Co ty powiesz?
Dzień, kiedy stracił prawo jazdy, był błogosławieństwem.
To nie było zabawne.
- Wysoko… - Nie.
Okej.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
LINDA I MARCO
- Ślicznie wyglądasz. - Dzięki!
Boże. Szaleństwo, co nie?
Hanno.
Dochowasz tajemnicy?
Jasne.
Mówiłam, że Marco oświadczył się w karetce.
Tak, wiem.
- Nie oświadczył się. - Co?
Wymyśliłam to.
Ale Lindo…
Wiem. Ale zadziałało.
Rzeczywiście.
Każdy powinien tak robić.
- Cześć. - Cześć.
Zróbmy to.
Umiłowani,
zebraliśmy się tu dzisiaj,
by połączyć Lindę i Marka świętym węzłem małżeńskim.
To coś ważnego? Czy możemy kontynuować?
Powiedział „tak”.
ROK PÓŹNIEJ
W chwilach, gdy jesteśmy osobno
Prawie cały czas
Miłość na dobre i złe
Brzmi jak lepsze zakończenie
Można by powiedzieć
Że to wspaniały pomysł
Stary i przetestowany
To zabrzmi jak wariactwo
Ale na miłość na dobre i złe
Przepis jest bardzo prosty
Po prostu kochaj
I tańcz
Śmiej się i bądź wolny
Mów prawdę, jeśli trzeba
Kłóć się i walcz
Ale jeśli gdzieś po drodze
Na łzach skończy się
Pamiętaj, że nigdy
Nie jest zbyt trudno
By przeprosić się
Gdy się poznaliście Nie mieliście o niczym pojęcia
Dziś wiecie prawie wszystko
Jesteście gotowi na zobowiązanie
Ale jeśli powieje zimny wiatr
Wtedy miłość na dobre i złe
To rozgrzewająca myśl
Stara i przetestowana
To uczciwy i wyświechtany, ale prosty…
Przepis
Po prostu kochaj
I tańcz
Śmiej się i bądź wolny
Mów prawdę, jeśli trzeba
Kłóć się i walcz
Ale jeśli gdzieś po drodze
Na łzach skończy się
Pamiętaj, że nigdy
Nie jest zbyt trudno
By przeprosić się
Pamiętaj, że nigdy
Nie jest zbyt trudno
By przeprosić się
Napisy: Agnieszka Otawska