Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Głosowanie zostało otwarte i zamknięte!
Ogłaszam wyniki.
Liczba głosujących: 566. Liczba oddanych głosów: 566.
Większość absolutna: 279.
Za: 331. Przeciwko: 225.
Równość! Równość!
Proszę o ciszę.
Szanowni koledzy i koleżanki,
po 136 godzinach i 46 minutach obrad
Zgromadzenie Narodowe przyjęło projekt ustawy
o małżeństwach par jednopłciowych.
PARYŻ, WIOSNA 2014 ROKU
Jeszcze, jeszcze!
I wydech! Doskonale.
- Dobrze? - Tak. Twoja kolej, Nadia.
Rób to, co Celine. Wstrzymaj oddech dla większej mocy...
Rozumiem.
- Celine, ręka na kark i podpieraj. - Dobrze.
Wyobraź sobie, że masz skurcz.
Nabierz powietrza, zatrzymaj... i przyj!
Jeszcze, jeszcze!
Nie wypuszczaj.
Dobra, wypuść.
Nie śmiej się. Dlaczego jestem taka beznadziejna?
Szkoda, że Celine nie może rodzić.
Nie, dzięki.
Pokaż swój trik.
Umie jednocześnie unosić brew i ruszać uszami.
Spróbujemy kiedy indziej.
Ty jesteś w ciąży strasznie długo.
To moje drugie.
Pierwsze ma 8 miesięcy. Będą "irlandzkie bliźnięta".
Nam to nie grozi.
Skąd wiesz?
Szczęściara. Chciałabym, żeby facet mnie zastąpił.
Pogotowie dentystyczne.
Zadzwonisz po spotkaniu? Gdzie to jest?
- W parku Monceau. - Powinnam ci wybielić zęby.
Nie jestem źle ubrana?
Weź żakiet.
- A ty? - Gorąco mi.
I jak?
Widzimy się wieczorem.
WYSTĘPUJĄ
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
Celine Georgia Steyer.
Urodzona w Monachium.
Adres to wciąż rue de Crimee 42?
- Tak. - Dziewiętnasta dzielnica.
- Termin porodu? - Lipiec.
To dziewczynka.
Potrzeba dowodu osobistego partnerki?
Nie. To pani adoptuje.
"Partnerki"? Nie jesteście małżeństwem?
Jesteśmy. Odkąd zaszła w ciążę.
A więc to pani żona, nie partnerka.
Fakt.
Inaczej nie mogłaby pani adoptować.
Zatem może pani mówić: "moja żona". O to walczyliśmy.
Już wyjaśniam.
Narodziny dziecka trzeba zarejestrować w urzędzie stanu cywilnego.
Proszę to zrobić osobiście.
W akcie urodzenia będzie pani figurowała nie jako rodzic,
tylko "osoba trzecia".
Będzie pani jednak miała dowód, że była od początku obecna w życiu dziecka.
Nie musi pani notować, dam dokument.
Dziecko dostanie nazwisko po żonie. Można to zmienić po adopcji.
Żona przyjęła moje nazwisko po ślubie.
Ma już nowy dowód.
Dziecko otrzyma jej nazwisko panieńskie.
Ślubne nie jest uznawane.
Jak to?
Przed adopcją żona jest jedynym rodzicem dziecka.
Pani dla niego nie istnieje.
Małżeństwo jedynie uprawnia panią do adopcji.
Dlatego żona nie może przekazać mu nazwiska wspólnego.
Ile czasu to zajmuje?
Od ośmiu do osiemnastu miesięcy.
Zależnie od czasu dostarczenia dokumentów i harmonogramu sądu.
Ustawa Taubiry ma niecały rok.
Jest pani pionierką.
Przedstawię dokumentację sędziemu sądu rodzinnego.
Będę potrzebowała zdjęć pani i żony - z okresu ciąży,
podróży i spotkań rodzinnych, a przede wszystkim pani zdjęć z dzieckiem.
Konieczne też będzie piętnaście pisemnych oświadczeń od pani bliskich,
potwierdzających pani zaangażowanie w wychowanie tego dziecka.
Świadków proszę wybierać nie tylko spośród swoich przyjaciółek-lesbijek.
Nie twierdzę, że innych pani nie zna.
Ale sędzia musi się upewnić, że dziecko jest w pełni akceptowane -
przez pani przyjaciół - kobiety, mężczyzn, młodych rodziców -
i obie rodziny.
Po adopcji pani bliscy zostaną dziadkami, wujkami, ciotkami i tak dalej.
Mam tylko mamę. Nie jesteśmy sobie bliskie.
Co myśli o tej sprawie?
Jeszcze nie wie.
- Jest homofobką? - Nie.
Jest pianistką i mieszka w Pradze.
Nie miałam okazji jej powiedzieć.
W Czechasz nie ma telefonów?
Czy jej oświadczenie jest niezbędne? Nie będzie opiekować się małą.
Decyzję podejmie sąd.
Chcą wiedzieć, czy macie wsparcie rodziny.
Tu są wzory oświadczeń.
Czek może mi pani wypisać teraz. 2500 euro.
Zrealizuję go po narodzinach i zaczniemy działać. Wszystko jasne?
Tak.
Z ciekawości - jak się nazywa pani matka?
Marguerite Orgen.
Nie byle jaka pianistka.
- Zna ją pani? - Jest sławna.
Nie jak Madonna.
Dziękuję.
Jej nazwisko na pewno pomoże.
Do widzenia i powodzenia.
LISTY MIŁOSNE
Tu telefon Nadii Hamadi. Proszę nagrać wiadomość.
Yannick, możesz zagrać?
Tak.
Wszyscy razem.
Zwrotka i refren, dobra?
Super
Francois, Aurelie, Emma, Agathe, twoja siostra,
jej facet, twoi rodzice.
- Kto jeszcze? - Mila i Lomane.
Za dużo lesbijek.
Lesbijek nigdy za wiele.
- Co to? - Apka ciążowa.
Porównuje rozmiar dziecka do owoców i warzyw.
Teraz nasza córka jest wielkości...
kolby kukurydzy. Jak słodko.
Duża ta kolba.
Twoja siostra, jej facet,
twój ojciec, twoja matka.
- Kto jeszcze? - Selim.
- On? - Dodatkowy facet.
Tylko imprezujemy. Nie jest rodzinny.
Oni muszą pisać o mnie i dziecku, rozumiesz?
Potrzebujemy ludzi z dziećmi oprócz Francois i Emmy.
Nour i Adele. Chyba mają już dwójkę.
Nie widzieliśmy się pięć lat.
Odkąd mają dzieci. Zapisz ich, byliśmy blisko.
Dobra. Odezwiesz się do nich?
Tak.
Kto jeszcze?
Twoja matka.
To absurd, że do adopcji potrzebuję jej oświadczenia.
- Zgodzi się. - Bo poczuje się ważna.
Miała mnie gdzieś, ale będzie decydować o moim macierzyństwie.
Ty się odsunęłaś. Ja ją kocham.
Każdy ją kocha.
Nie wiesz, jak to jest być dzieckiem i czekać w pokoju hotelowym do północy,
żeby dostać na kolację fistaszki z minibaru.
Nie mów o fistaszkach. Dwa razy dziś rzygałam.
Musiałam odkamienić zęby facetowi, który nie robił tego przez 13 lat.
Jakbym rozbijała cegły.
"Proszę opisać wydarzenia widziane osobiście.
Oświadczenie zostanie wykorzystane w sądzie.
Za złożenie zeznań
niezgodnych z faktami grozi kara więzienia i 15 000 euro grzywny".
To nie jest zwykła formalność.
Ale zgadzasz się?
Oczywiście.
Będziesz musiała odgrywać wzorową matkę.
Tak.
To wymaga inwestycji. Masz suszarkę do prania?
- Nie. - Jest niezbędna.
Nie masz pojęcia, ile będziesz prać.
- Ale wy macie dwoje dzieci. - Jedno wystarczy.
Rzygi, jedzenie, kupa, siki, smarki.
Trzy prania dziennie przez pierwszy rok.
Inaczej z mieszkania robi się chlew.
Zaczynasz panikować.
Co cię bardziej przeraża - adopcja czy dziecko?
Nie wiem.
Po narodzinach Eriki spanikowałem. Ciągle miałem sraczkę ze stresu.
Nie mówiłeś mi.
Myślisz, że ojciec przyzna się do niepewności?
My też jesteśmy oceniani. Często przez kobiety.
Przeraża to, co nieznane.
Ale kiedy pojawia się dziecko, robisz, co trzeba.
Jeśli zostawisz je na podłodze, umrze.
Jest mniej samodzielne niż zwierzę. Kompletnie bezradne.
Popilnuj go.
Jest super. Naprawdę.
Przyjęłam dziś pewną Sybille. Ładne imię, co?
Tak. Podoba mi się.
Nie.
Czekaj. Nie tu.
Gorąco mi.
MARGUERITE ORGEN GRA BEETHOVENA
Cześć.
Nie śpisz?
Kradnę ci okulary słoneczne oraz niebieską torebkę.
I majtki, bo mi się skończyły.
Dzień dobry.
Nie umiesz pukać?
Mam klucze. Nie chciałam przeszkadzać.
Moja córka...
Dawno przyjechałaś?
Nie. Miałam zadzwonić.
Wystąpię w Paryżu.
Wiem.
- Przyjdziesz? - Tak.
Poznajesz?
Ożeniłaś się?
Tak, nic wielkiego.
Jak to? Czemu nic nie wiem?
To nic...
Małżeństwo to nic?
Nikt nie wiedział. Czysta formalność.
Formalność? Nie jesteś z Nadią?
Jestem. Wzięłyśmy ślub, bo musimy...
Bo będziemy miały dziecko.
Cudownie.
Wspaniały pomysł.
Aż promieniejesz!
Nie za wcześnie, żeby mówić?
Lekarz dał zgodę?
Nie ja jestem w ciąży, tylko Nadia.
No tak, jasne.
Świetnie.
Który to miesiąc?
Szósty.
Przekaż jej moje gratulacje.
Ciąża to coś wspaniałego.
Nie zestresowałam się.
To czemu nie powiedziałaś jej też o adopcji i oświadczeniu?
Powinna pomóc bez proszenia.
Nikt nie wie, jak to działa. Same nie wiedziałyśmy.
To do niej zadzwoń.
Jestem w ciąży. Swoje zrobiłam.
Pani Steyer!
- To ty. - Nie przywyknę.
Dzień dobry.
Nadia Steier...
Steyer.
Przepraszam. Z domu Hamadi.
Lat 37. Szósty miesiąc ciąży.
- To pani pierwsza? - Tak.
Świetnie.
Celine Steyer. Lat 32.
Nigdy nie była pani w ciąży?
Nie.
Czy była pani już w narkozie?
Nie.
- A pani? - Dwa razy. - Z powodu...?
Wycięcia wyrostka i usunięcia zęba mądrości.
Pali pani?
Nie.
A pani?
Tak.
Pięć czy dziesięć papierosów dziennie?
- Bliżej piętnastu. - Piętnaście?
Czy ktoś w pani rodzinie chorował na serce?
Nie.
- A pani bliscy? - Tak.
Ojciec zmarł na niewydolność serca.
Wie pan doktor, że dziecko nie ma moich genów?
Tak.
Szczerze mówiąc, pierwszy raz załatwiam to z dwiema kobietami.
Nie chciałem pań krępować.
Chyba nie szkodzi, że dowiem się czegoś o pani?
Słusznie.
Przyjmuje pani leki?
- Nie. - A pani?
Paracetamol na migreny.
Inne ważne informacje o rodzinie?
- Nie. - Dobrze. A u pani?
Babcie chorowały na Alzheimera.
Obie?
Całe szczęście, że to nie pani jest w ciąży.
Przepraszam.
Tylko żartowałem.
Nie powinnam mieć dzieci?
Może pani. To był tylko głupi żart.
Niezupełnie. Na wszystko odpowiadam źle.
Spokojnie. Przyjmujemy tu nawet alkoholików.
Ich dzieciom nic nie dolega.
Nie jestem alkoholiczką.
Nie twierdzę, że tak. To był tylko przykład.
Posikam się.
Poczekamy.
- Głowa swędzi? - Tak.
- To wszy? - Nie.
Ma wszy.
Jeśli tak, to ty myjesz jej włosy.
Weź Pana Wąsa i idź pobawić się z siostrą.
Zostaw kostki cukru.
Powiedziałam: "nie". Ona nie je cukru.
Nie, słyszysz? Nie!
Charlotte, zabierz Pana Wąsa, bo cuchnie.
I uciekaj, rozmawiamy.
Dzieci są obleśne.
- Okropne, co? - Wcale nie.
Charlotte wstała o szóstej. Upiekliśmy ciastka.
Nie jedzcie ich, są ohydne.
Możesz grać delikatniej, kochanie? Rozmawiamy.
Jak zaciążyłyście?
Kochałyśmy się.
- Pojechałyśmy do Danii. - Dlaczego tam?
Bo tam mają otwartych dawców nasienia.
Kiedy nasza córka skończy 18 lat, będzie mogła go poznać.
A we Francji się nie da?
We Francji nie ma in vitro.
Nie zalegalizowali tego właśnie?
Tylko małżeństwa i adopcje.
Przepraszam, nie wiedziałam.
Musicie adoptować to dziecko?
Ja nie, bo je urodzę.
Ty durniu.
Nie wystarczy, że wzięłyście ślub?
Nie znam się na tym.
Ślub był konieczny, żebym ja mogła adoptować.
To działa z automatu?
Mamy adwokatkę. Ale sprawa może potrwać ponad rok.
Ryzykowne. Musicie dobrze się dogadywać.
Gdybym nie był ojcem biologicznym, to po pierwszym roku...
Ja bym zrezygnowała. Nie znosiłam go.
Byłeś do niczego.
Po prostu nie byłem gotowy. Wy też nie jesteście?
Przecież ja mogłem to zrobić.
- Co? - Ofiarować nasienie.
Nie szukałyśmy ojca...
Nie wtrącałbym się.
Co roku oddaję krew i niczego nie chcę od biorców.
- Nieważne. - Przestań bredzić.
Wybaczcie, ale raczej bym się nie zgodziła.
Ja też nie.
Dlaczego? Brzydki jestem? Celine?
- Co? - Brzydal?
Nie. Zresztą uroda nie jest najważniejsza.
Założę się, że wasz dawca to nie grubawy pokurcz, tylko przystojny wiking.
- Śmierdzi. - Co?
Czuję kupę.
Przepraszam.
Co tu się stało?
Chodź.
O, tak.
- Będziesz rodzić w szpitalu? - Tak.
To dobrze. Ja tylko pierwsze. Drugie w klinice.
Bo coś poszło źle?
Dużo wymiotowałam. Twierdzili, że od grypy żołądkowej.
Ale to było od skurczy. Strasznie bolą.
A było za późno na epidural.
- Tego się boję. - Epidural to skarb.
Kwadrans i nie czujesz nic. Po ośmiu miesiącach bez picia to jest coś.
A więc poszło dobrze?
Tak. Charlotte ważyła 4,8. Prawda, kochanie?
Ale były kleszcze i nacięcie krocza.
Lekarz miał narzędzia ogrodnicze!
Jesteś lekarką, sama wiesz.
Powiedzmy. Jestem dentystką.
Poza tym to było miłe doświadczenie.
Czy dawca jest do ciebie podobny?
Nie. Jeśli kiedyś ja zajdę w ciążę, to też z nim.
Wybrałyśmy go ze względu na jego profil i motywację...
Co napisał?
Że ma liczne rodzeństwo
i że jego zdaniem każdy zasługuje na piękną rodzinę.
- Oczywiście. - Kurwa!
Nour? Co robisz?
Już idę!
Wszystko zafajdała?
Odpieluchowanie to koszmar.
Małe dzieci - fuj. Niech już podrosną.
Ale to trwa.
Będziemy wąchać jej pieluchę? To dziwaczne.
Dlaczego opowiadała mi o rozerwanej cipce? Okropność.
Nie mamy pojęcia o dzieciach.
Może powinnyśmy wrócić, żeby poćwiczyć?
Do porodu - mowy nie ma.
Nie chcę słuchać o jej problemach z kroczem ani o jej dzieciach.
Kiedy mała chlusnęła kompotem na ścianę, pomyślałam o aborcji.
Nie śmiej się. Już na to za późno.
Urodzę dziecko i ono będzie z nami przez cały czas, każdego dnia.
Do klubu?
Do klubu.
Serio? Bez kolejki?
Kocham cię, słoneczko.
Uśpisz Maxa w 20 minut. Nic trudnego.
Jeśli Erika będzie się domagać lodów, powiedz: "nie".
- Dobrze. - Daj buzi.
- Idziemy? - Tak.
- W porządku? - Tak.
Kocham cię. Bądź grzeczny.
Pa, maleńka.
- Nie wykąpałem go. - Co?
Jesteś tu, żeby się podszkolić.
Kąpiele są niebezpieczne.
Podtrzymuj główkę, używaj letniej wody i tyle.
Erika ci pomoże, dobrze? Całusy!
Na razie.
Ostrożnie. Nie umie pływać.
Chcesz się w coś pobawić,
poczytać książkę?
Patrz. Napisałam: "kupa".
Pora kąpiułki. Najpierw nóżki!
- Miło? - Uważasz na niego, tak?
Oczywiście.
Zostań tu. Muszę cię widzieć.
Będę w swoim pokoju!
Za uszkami.
I nóżki. Nie za ciepło?
O co chodzi?
O, w dupę.
Kurwa mać.
Erika, możesz tu przyjść?!
- Co to jest? - Możesz włączyć prysznic?
- Śmierdzi! - Zaczekaj, potrzebuję cię.
Ty jesteś opiekunką. Mnie nie płacą.
Pomóż mi albo wsadzę cię do wanny!
Wszystko gra, spokojnie. Włącz prysznic.
Świetnie.
Ale śmierdzi.
Ty łobuzie.
Dziękuję.
Twój brat zasypia.
Jestem na dworcu.
Koniec zabawy. Pora spać.
Czekam na pociąg.
Idź się położyć.
Cśś, malutki.
Uwielbiam horoskopy w czasopismach.
Jedziesz kuszetką?
- A co to? - Nie wiesz?
- Nie. - To wagon z łóżkami.
Ty śpisz, a pociąg jedzie całą noc. Pokażę ci.
- Dokąd idziesz? - Do restauracyjnego.
Smakuje ci?
Pycha.
Nie mów rodzicom.
Nie powiem.
Biwakujesz?
Oswajam się z brakiem sypialni.
Wyglądasz jak sushi.
Którego nie mogę jeść.
Wiesz, co dziś robiłam?
Przymierzałam ubrania. Żadne nie pasują. Co gorsze, twoje też nie.
Kiedy ty imprezujesz, na mnie pękają staniki i rozsadza mi żyły.
Możemy jutro kupić ubrania.
Musimy oszczędzać.
Wydałyśmy majątek, a ona jeszcze się nie urodziła.
Jeśli przestanę pracować w środy, będzie kłopot.
Ja też pracuję...
Ciebie nie będzie, a mnie odpadną nocne zmiany.
Już nudzę się na śmierć.
Nocą jest prawdziwa akcja - połamane zęby, sączące się ropnie.
Stracę to wszystko.
Obie nie możemy pracować w nocy, ale ja nie chcę być kurą domową.
A musimy zarabiać. To się nie uda.
Czuję się zdeformowana. Jestem zmęczona. A ciebie tu nie ma.
Już jestem.
Nie umiem zaplatać włosów. A ty?
Nie wiem.
To będzie dziewczynka. Tak jak my.
Nie wiem, czy będziemy dla niej dobrym wzorem.
Będziemy.
A jeśli będzie lubić zwierzęta?
Jeśli zechce mieć kota? Mam alergię.
Nie uszczęśliwię jej.
Znajdę chusteczki.
Już połknęłam.
Na zdrowie córeczce.
Widzisz? Jestem okropna.
Zaraz wracam.
Marzę o papierosie.
To nic prostego.
Nie mamy zdjęć z moją matką. Nie mam żadnych jej zdjęć.
Chodź, Sybille. Pojedziemy metrem same.
Matula jeszcze odsypia lesbijską imprezę.
Dlaczego "matula"?
Dlaczego nie? To chyba urocze?
Trochę staromodne.
Wolisz z niemiecka: "mutti"?
Wolę "mama".
Obie nie możemy być "mamą".
Dlaczego ty, nie ja?
Nareszcie!
Twoja córka nie żyje.
W mordę. Przepraszam.
Gra pani niezwykle trudne utwory. Musi pani dużo ćwiczyć.
Nigdy nie ćwiczę.
Czy nie wszyscy pianiści doskonalą technikę?
Na początku, w dzieciństwie. Teraz studiuję kompozycje.
Sama nienaganna technika nic nie znaczy.
Utwór jest ważniejszy.
- Pani córka ma siedem lat? - Tak.
Jak organizuje pani życie rodzinne?
Mąż już nie pracuje.
Odgrywa ważną rolę w wychowaniu córki.
Są ciągle razem w Monachium.
Ja wyjeżdżam nieraz na całe tygodnie.
Rozstania muszą być trudne.
Dla mnie czy dla nich?
Zakładam, że dla wszystkich.
Rozstania to jedno. Powroty są trudne.
Czasem przytulam córkę, a ona nie jest na to gotowa.
A kiedy indziej - na odwrót.
Walc nie do zatańczenia. Jak wszystkie walce Szopena.
Tak je skomponował. Są jego pamiętnikiem,
krzykiem rozpaczy.
Słychać niestabilność...
- Zrób głośniej. - A to wołanie.
Podoba ci się? To babcia gra.
Słychać coś w rodzaju
obietnicy przyszłości.
I smutek. Jak zawsze - smutek.
- Co robisz? - Nic.
- Jesz coś czasem? - To nie to. Dzięki.
- A co? - Nie śmiej się ze mnie.
Wczoraj wacik utkwił mi w uchu. Wciąż w nim jest.
Nie śmiej się.
Boję się, że ogłuchnę.
Czuję w uchu ciało obce. Piecze mnie.
- Byłaś u lekarza? - Nie.
Zajrzę i w razie czego kogoś wezwiemy.
Żadnych lekarzy.
Jeśli ubezpieczyciel się dowie, będzie piekło.
Od pięćdziesiątki jestem pod stałą obserwacją.
Sprawdzają mi serce, płuca, pobierają krew.
"Jakiś artretyzm?". Wiesz, ile warte są moje ręce?
Cierpisz. Trzeba wyjąć ten wacik.
- Tak? - Przeszkadzam?
Mam pacjenta. Mów szybko.
Przepraszam. Jestem z mamą.
Wspaniale.
Jesteś na głośniku.
Cześć, Margeurite.
Cześć, kochanie. Nie przyszłaś pokazać mi brzuszka.
Muszę pracować. Ale ty możesz wpaść.
Szybka sprawa. Wacik utkwił mamie w uchu.
Chcemy go usunąć. Wystarczy pęseta?
Widać ten wacik?
Nie wiem.
Pęseta może przebić bębenek.
Mówiłam ci.
Potrzeba czegoś tłustego, żeby się sam wysunął.
Macie wazelinę?
A na co mi wazelina?
Nie ma. Wyjdę kupić.
- Albo oliwę z oliwek. - To mam.
Ostrożnie.
Zobaczę.
- Nie znoszę dotykania włosów. - Nie masz wyboru.
Widzisz go?
Potrząśnij jeszcze.
A teraz?
Jest. Usiądź.
Masz?
Prawie.
Nie ruszaj się.
- Masz go? - Mam.
Dziękuję.
Rzuciłaś palenie?
Prawie.
Szkoda zachodu. Ty nie jesteś w ciąży.
Ile potrzebujecie?
Co?
Dziecko... to spore wydatki. Wypiszę ci czek.
Nie chcę pieniędzy.
To po co przyszłaś? Czego ci trzeba?
Niczego.
Nie wiedziałam, że chcesz dziecka.
Dziwne, że to Nadia jest w ciąży.
W tobie jest więcej z matki.
Będę matką.
Wiesz, co mam na myśli.
Jest starsza ode mnie. Wybór był jasny.
Następne urodzę ja.
A jeśli następnego nie będzie?
To wystarczy jedno.
Nie będziesz zazdrosna?
O co?
A Nadii nie będzie przeszkadzać, że ty opiekujesz się dzieckiem?
Jest moją żoną. Czy ty byłaś zazdrosna o tatę?
Tak. Cały czas.
Coraz bardziej go przypominasz.
Przykro mi, że tak wcześnie go straciłaś.
Był od ciebie 35 lat starszy i palił dwie paczki dziennie.
Nie wybiera się osoby, z którą ma się dziecko.
Prawda?
Powinnam była rzucić granie, kiedy umarł.
Bzdury gadasz.
Wiem, że mnie za to nienawidzisz.
Dlaczego nie zaprosiłyście mnie na ślub?
Uznałam, że nie będziesz zainteresowana.
Byłaś nieobecna, kiedy tata umarł, jak i wtedy, gdy jeszcze żył.
Nie uczestniczyłaś w moim dzieciństwie i ważnych momentach.
Nie jesteś już dzieckiem.
- Dlaczego nie dwoje od razu? - Dwoje?
Dzieci. Skoro chcecie dwójkę, mogłyście od razu.
Kto by tego chciał? Podwójna ciąża i podwójny poród?
Racja. Nie pomyślałam.
Bez sensu.
Dziękuję za jedzenie.
Drobiazg.
Cieszę się, że przyszłaś.
Pamiętasz naszą sunię, Saudade?
Tak.
Kiedy byłam w dziewiątym miesiącu, dostała spontanicznej laktacji.
Może ty też będziesz karmić piersią?
Czemu nie? Warto tego doświadczyć.
Nie jestem psem.
Ale jesteś ssakiem.
Słuchaj!
Nie przy stole.
Zapomniałam spytać, czy pasteryzowane.
Nie szkodzi.
Sandrine mówi, że Bernardowi się pogorszyło.
Zadzwoń do niego.
Pijesz piwo?
Bezalkoholowe.
Bernard jest chory?
Rak żołądka.
Leczy się nasionami i herbatą ziołową.
Co z tego?
Nic.
Jesteś onkolożką?
Lekarką.
Ale stomatolożką.
Tak wybrałam.
Bo miałaś słabe oceny.
Czy ja ci wypominam, że jesteś tylko listonoszką?
Bernard ma przerzuty. Umiera.
Potrafisz go uratować? Bo ja nie.
Opowiadajcie.
Jeśli każdy z was napisze, to już będą cztery rekomendacje.
Nie musicie pisać o in vitro.
Chodzi o nasz związek
i pragnienie założenia rodziny.
Zresztą in vitro to nic specjalnego.
- Jak to? - Prosta sprawa.
- Co? - Nie dla was, ale...
wstrzykują ci spermę do waginy i już.
- I to jest proste? - My staramy się od dwóch lat.
Łykanie hormonów, seks według harmonogramu.
Więc tak, miałyście łatwiej.
Współczuję wam, ale my musiałyśmy jechać za granicę i znaleźć dawcę.
Do tego adopcja, ślub i ogromne koszty.
Nie wiem, co w tym łatwego.
A mój coming out?
I przyjeżdżanie tu przez całe lata bez partnerki?
Wyobrażanie sobie, jak śpisz z kobietą, nie było naturalne.
Bez urazy, Celine.
A wyobrażanie sobie mnie z facetem jest naturalne?
- Nie wiem. - Nie?
Jeśli chodzi o twoją siostrę, nie myślimy o seksie.
- Dlaczego nie? - Mnie to pasuje.
Dlaczego sprowadzasz wszystko do seksu?
Wiesz co? Masz rację.
Uwielbiam pieprzyć dziewczyny. Celine mnie podnieca.
- Przestań już. - Oszczędźcie tego naszej córce.
Teraz uwielbiamy Celine.
Ja myślę. Minęły trzy lata, nim ją tu zaprosiliście.
Potrzebowaliśmy czasu.
Nie było nam łatwo.
Kiedy mówię, że zostanę babcią, ludzie dopytują. To nic miłego.
Dość.
Nic miłego? Co masz na myśli?
Przepraszam.
Bardzo się cieszę, że będę babcią.
A co u ciebie, Celine? Pewnie ciebie nikt nie pyta.
Jak przygotowujesz się do porodu?
Bez przesady.
Uczestniczy w tym.
Brzmisz, jakbyś rodziła sama.
Kiedy ja rodziłam, ty paliłeś na korytarzu.
- To trwało strasznie długo. - Tak.
Przygotuj się.
Będą ci mówić, że jesteś bezużyteczna, i krzyczeć, jak wyjdziesz odetchnąć.
Pamiętaj o monetach do automatu z kawą i szczoteczce do zębów.
Jeszcze mi podziękujesz.
Usiądźcie na kanapie.
Ty w środku.
Poszerzę kadr, żeby brzuch się zmieścił.
Ale jesteście ponurzy. Uśmiechnijcie się.
Super, Hamou, że objąłeś Celine.
Pokażcie miłość.
Wyszło świetnie.
Nie czekasz na mnie?
Po co ich prowokujesz? I bez tego to upokarzające.
Bronię ciebie i nas.
Jesteś agresywna, a do adopcji potrzebujemy sojuszników.
Spokojnie, uda się.
Jeśli umrzesz, zanim ją adoptuję, to oni dostaną prawo do opieki.
- Nie będą chcieli. - Skąd wiesz?
Tych zasranych boomerów to nie interesuje.
A twoja bezdzietna siostra?
Przez rok będę nikim, rozumiesz?
Nie zamierzam umrzeć.
Albo jeśli mnie zostawisz. Pierwszy rok to ponoć koszmar.
Jesteśmy w tym razem. Ty i ja.
Ty bardziej.
Nie jesteś na moim miejscu.
To już jest twoja córka.
Wszyscy już po szkole rodzenia?
Położna wyjaśni, kiedy trzeba jechać do szpitala.
Skurcze muszą być bolesne i częste - co pięć minut.
Co kwadrans to zbyt rzadko.
Zwiedzimy salę porodową i wszystko opowiem.
Proszę wejść i stanąć razem. Tak jest.
Dziś jeszcze nie rodzimy, spokojnie.
Mamy tu 20 takich sal.
Na takim łóżku będziecie rodzić.
Podkolanniki będą niżej. Podnosimy je tylko na czas parcia.
Będą panie przez cały czas monitorowane.
Sprawdzamy tętno dziecka, wasze ciśnienie
i stopień znieczulenia.
Kto nie zażyczy sobie epiduralu, może przynieść piłkę położniczą,
która ułatwia rozwarcie i tak dalej.
Wstępna opieka nad dzieckiem odbywa się w tym samym pokoju,
na oczach matki.
Tu je mierzymy i ważymy.
Wykonujemy wszystkie czynności.
Tu mamy promiennik.
Nawet w gorące lato
opuszczenie macicy to dla dziecka szok termiczny.
Wyobraźcie sobie, że leżycie przez trzy godziny na śniegu w stroju kąpielowym.
Tak się czuje nowonarodzone dziecko.
Nic panu nie jest? Dajmy mu trochę przestrzeni.
Proszę się odsunąć.
- Słyszy mnie pan? - Tak.
Proszę ze mną.
Może pan pomóc?
Tak jest.
Siadamy.
Zakręciło się w głowie. Jak pan ma na imię?
- Yann. - Dobrze, Yann.
Zmierzymy ci ciśnienie. Czy to się często zdarza?
Nie. Pierwszy raz.
To tylko próba. Lepiej teraz niż w dzień porodu.
Wtedy priorytetem jest mama.
Zmierzymy ciśnienie.
- Gorąco? - Trochę.
Trzeba się napić wody. Może pan podać?
Dziękuję.
A więc...
Dziewięćdziesiąt na sześćdziesiąt. Trochę za niskie.
Nic poważnego. Proszę tu zostać.
Może się pan położyć i odpocząć.
A ja będę mówić dalej, dobrze?
Kontynuujmy.
Wszystko tu jest przygotowane na przyjęcie noworodka.
Na wszelki wypadek tlen jest blisko.
- W porządku, Yann? - Tak.
Już lepiej? Super.
Już dobrze?
Tak, dzięki.
Byłem bez śniadania i cukier mi spadł.
Serio.
Bez partnerki?
Musiała iść.
Ciąża utrudnia życie, co?
Słyszała pani, co mówiła o cesarce?
Urywki.
Kiedy termin?
Za miesiąc.
U nas za trzy tygodnie.
Jest pan gotowy?
Nie wiem. A pani?
Też nie wiem.
Boję się, że go nie pokocham.
Albo pokocham za mocno. Pani też o tym myśli?
Tak.
Cały czas.
Nie wolałaby pani być ciężarna?
A pan?
Wygłupiłem się tam?
Trochę tak. Ale dobrze mi ten widok zrobił.
To świetnie.
- Jak ma pani na imię? - Celine.
Co?
Szukamy imienia, więc byłoby fajnie, ale Celine...
bez urazy.
Tak? Proszę bardzo. Dziesiąte.
Kto to?
Twoja matka. Miałam się zaangażować.
Poważnie?
- Przeprowadzacie się niedługo? - Nie.
Będziecie wszystkie spać w jednym pokoju?
Kupiłyśmy sofę.
Nie otwierajcie okien. Dziesiąte piętro to obłęd.
Dzieci skaczą. Gonią za gołębiami...
Ona nie skoczy.
- To dziewczynka? - Tak.
To świetnie.
Daj mi.
- Fajna koszulka. - Podoba ci się?
Potrzebuję nowych ciuchów. Nie umiem się ubrać.
Zostaniesz trochę po koncercie?
Wylatuję do Azji następnego dnia.
Na trzymiesięczne tournée z Beethovenem.
To on jeszcze żyje?
Kiedy znów nas odwiedzisz?
Po powrocie. Muszę to zorganizować.
Będziemy cię potrzebować.
Do opieki nad dzieckiem?
Nie. Do adopcji potrzebuję listu od ciebie.
Napisanego po narodzinach. Bo muszę ją adoptować.
A do tego potrzebne jest kilka zdań o nas od naszych bliskich.
Godzicie się na to?
Takie jest prawo.
O czym mam pisać?
O mojej codziennej relacji z dzieckiem.
Za nic nie chciałabym, żeby moja matka pisała o mnie.
Nie mam wyboru.
Wy to napiszcie, a ja podpiszę.
Nie możemy sfałszować dokumentu dla sądu. Napisz prosto.
Dobrze znam moc słowa.
Cudze opinie zadają ból. Ludzie zmyślają.
Chcesz poczuć, jak się rusza?
- Mogę? - Tak.
Właśnie przestała.
Uspokajasz ją.
Celine mocno kopała.
Mendelssohn bywa irytujący. Pamiętasz?
Nie.
Myślimy nad imieniem Sybille.
Ładne.
Sybille Steyer.
Sybille Steyer? Inicjały SS?
O, kurwa. Córka lesbijek-nazistek.
Grubo.
- To nasz jedyny pomysł. - Macie czas.
- Tylko miesiąc. - Już za miesiąc?
Będę wtedy w Japonii.
Japończycy są troskliwi.
To kiedy przyjedziesz?
Żeby...?
Poznać moją wnuczkę czy napisać list?
Nie! Kurwa!
Ty palancie!
Celine? Ostatni raz, przysięgam.
Nie mogę się schylać.
- Jesteś w ciąży, wiemy. - Co, proszę?
O niczym innym nie rozmawiamy.
Ty masz swoje życie, a ja muszę być słonicą.
Mogłaś zostawić to mnie.
Żartujesz?
Ja się uparłam?
Zmusiłam cię?
Nie miałam wyboru. Twój czas się kończył.
Nie mam jeszcze czterdziestu lat, a ty już nie masz dwudziestu.
To mogłaś być ty, ale milczałaś.
- Łatwo ci tak mówić teraz. - Zawsze tak mówiłam.
Cieszysz się na dziecko? Niedługo rodzę.
Czy mnie z nią zostawisz?
Będę kolejną porzuconą ciężarną żoną?
Nic podobnego nie mówię!
Nie byłaś gotowa zajść w ciążę. Bałaś się.
Na szczęście przejęłam inicjatywę. Inaczej by do tego nie doszło.
Możemy zamknąć temat?
- Możesz popilnować Eriki? - Nie mogę.
Mam ważne spotkanie, a opiekunka zrezygnowała.
Bądź grzeczna. Muszę lecieć.
- Powiedziałam, że nie mogę. - Potrenujesz trochę. Wielkie dzięki.
Już poszedł.
Chodź!
Szybko!
Słuchaj się i bądź grzeczna.
Ten chłopak to twoja mama?
Nie. Ona jest tam.
Co robi?
Słucha brzmienia fortepianu.
Po co?
Żeby wiedzieć, jak publiczność słyszy muzykę.
Ale... każdy słyszy inaczej.
To prawda.
Wygląda na smutną.
Cholera. Dobry strzał.
Cześć!
- Wszystkiego najlepszego. - Dzięki.
- W porządku? - Tak. Cześć.
Super cię zobaczyć.
Wzajemnie. Kopę lat.
- Widziałeś resztę? - Tak. Kim jest ta w ciąży?
Sexy babka.
Jest moja.
Lesbijka?
A więc ty też?
Tak.
A dziecko czyje?
Nasze.
Do tego jest potrzebny facet.
- Jak widać nie. - Przestań ją męczyć.
Nie oceniam. Nie jestem homofobem.
Ale dziecko ma ojca.
Ja nim jestem, jasne?
Pogadamy później.
Cieszy mnie widok ładnych lesbijek.
Nie bądź przewrażliwiona.
Możemy pogadać kiedy indziej. Każdy ma prawo do własnej opinii.
W porządku?
Nie przejmuj się tym dupkiem.
Tak, wiem.
- Chcesz stąd iść? - Tak. - Wezmę nasze rzeczy.
Bardzo przepraszam.
Spadamy!
Szybko!
Dziękuję.
W porządku?
Dobry wieczór.
Po co dają mi kwiaty?
Mam dość tego cyrku.
- Może usiądziesz? - Nie.
- Tak? - Pani Orgen? Zapraszamy za pięć minut.
Dobrze. Nie mogę grać.
Nie mogę.
Serce mi łomocze. Jestem ospała i boli mnie głowa.
Od lat nie widziałam cię na scenie.
Wolałabym zagrać dla ciebie Schumanna.
Uwielbiam Beethovena, ale Schumann...
Nadia kocha Beethovena.
Nie. Mówiła mi, że nie znosi fortepianu. Proszę.
Napisałam to, o co prosiłaś.
- Co to? - Tekst w sprawie adopcji.
Ona się jeszcze nie urodziła.
Wiem.
Nie będzie mnie przez wiele miesięcy. Nic nie poradzę.
Co mogę robić poza graniem?
Ale fałszywe oświadczenie jest nic nie warte.
Później dopiszesz datę.
Umiem wyobrazić sobie ciebie z córką.
Idę.
Panie i panowie, uprzejmie przypominamy,
że korzystanie podczas występu z aparatów fotograficznych
i kamer jest zabronione.
"Kocham swoją córkę ponad wszystko.
Zawsze wierzyłam, że gdyby utknęła w płonącym budynku,
rzuciłabym się w płomienie, aby ją ratować.
Czasem marzę o spełnieniu się tej fantazji.
Aby Celine zobaczyła łączącą nas więź.
Więź, której nie potrafię pokazać ani wyrazić.
Nie poświęciłam dla niej niczego.
Nie próbowałam też wyleczyć się z paraliżującej melancholii,
która przykuła mnie do łóżka po trasie.
Ale radość z ponownego ujrzenia córki
była równie prawdziwa jak samotność, którą czułam.
Cieszyłam się, że to przeżywam, i nie chciałam, by minęło.
Kiedy Celine powiedziała mi, że Nadia jest w ciąży,
odebrałam to jako karę - jakby zerwała naszą więź,
żeby podkreślić moją matczyną porażkę i swój brak miłości.
Ale myliłam się. Celine nie jest taka jak ja.
To, z jakim zachwytem patrzy na córeczkę od chwili jej narodzin,
jest zapowiedzią ich długiej wspólnej historii.
Może podstawą macierzyństwa jest sama obecność.
Celine jest obecna.
Jako źródło swojego szczęścia wybrała rodzinę.
Co jeszcze mogę tu napisać?
Nikt nie wie, jakim będzie rodzicem, dopóki tego nie doświadczy.
Czy Celine będzie radzić sobie lepiej, niż gdyby to ona rodziła?
Niż Nadia, biologiczna matka? Niż ja?
Celine z własnej woli przyjęła rolę matki, ćwiczy ją
i pracuje nad charakterem.
Jak wszystkie kobiety.
Przeczytałam kiedyś słowa:
»Zaprawdę trzeba mieć chaos w sobie, by narodzić tańczącą gwiazdę«.
Jestem pewna, że ta mała dziewczynka będzie tańczyć".
ŚWIĘTA MATYLDA
W porządku?
- Taksówka już jedzie. - O, w dupę.
Skurcze co sześć minut. W drodze będą trzy.
- Dasz radę? - Dam.
Krzycz, jeśli potrzebujesz.
Facet mnie wyrzuci. Oni nie znoszą, jak im się brudzi.
Będzie dobrze.
Zdejmę monitor, żeby miała pani swobodę. W porządku?
Tak.
Niezłe przeżycie, co?
Wszystko dobrze.
Może troszkę krwawić, ale to nic.
Zważymy ją.
- 2,7. - Całkiem nieźle.
Myślałyśmy, że będzie mniej.
Nie jest duża, ale w sam raz.
Włóżmy czapeczkę. Jak tam, Nadia?
- Dobrze. - Nie boli?
- Nie. - Epidural wciąż działa.
Wiem, to trudne.
Ale jest dobrze. Świetny debiut.
Mała mistrzyni.
Jest idealnie.
Cześć, Mathilde.
Idź do mamy.
- Wszystko dobrze? - Znakomicie.
Wierci się. To twoja nagroda.
Celine może mieć kontakt "skóra do skóry", a my zajmiemy się tobą.
- Zgoda? - Tak.
Zdejmij koszulkę, żeby czuła twoją skórę.
Dobrze.
Przykryjemy.
Podtrzymuj ją.
Podasz mi wodę?
Nadia, będzie zimno.
Zabiorę to, żeby było ci wygodnie.
Poradziłaś sobie doskonale.
Założyłam kilka szwów. Jutro wrócę, żeby wszystko wyjaśnić.
Teraz się nią nacieszcie.
- W porządku, Celine? - Tak.
- Dziękuję. - Wspaniale.
- Do jutra. - Zakładam opaskę.
Mathilde śpi, ale może się obudzić, jak zgłodnieje.
Zawołajcie nas wtedy, dobrze?
Nie do wiary. Udało ci się.
Jesteście piękne.
Cześć, Mathilde.
Cześć, córeńko.
To cudowne.
- Co ona robi? - Nie wiem.
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Jakub Jasieński