Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Daj siatki Brownowi. - Dobra.
Przytrzymaj drzwi.
Trzymaj! Nie bądź taką ignorantką!
No wiesz.
Trzymaj te cholerne drzwi, bo będzie problem.
Brown, zapłaciłeś za winogrona? To kradzież.
Biblia mówi „Posmakuj i zobacz”, nie „Zapłać i zobacz”.
Wyrastają z ziemi. Pan je hoduje. Powinny być darmo.
- Pospieszcie się i wsiadajmy do auta. - Cora, coś taka nerwowa?
Trzęsiesz się? Co z tobą?
Wiecie, że to kiepska okolica.
Przyjeżdżam do tego sklepu,
od kiedy byłaś małą… malutką…
- Co? - Od kiedy byłaś… od…
Przyjeżdżam tu, od kiedy byłaś małym dzieciaczkiem.
Pospieszmy się i wsiadajmy do auta.
Cora, co z tobą?
Powinnaś tu przyjeżdżać za dnia.
Nie mogę, bo staruszki tak wolno jeżdżą,
nic nie widzą, rozbijają się.
Madea, też jesteś staruszką.
Wcale nie. Kogo nazywasz staruszką?
Masz ponad 80 lat!
Wciąż jestem w formie.
Zdefiniuj „w formie”, bo dla mnie tak nie wyglądasz.
Co?
Piękno to rzecz gustu, a mój gust w tym nie gustuje.
Tylko ciuchy się starzeją, ale potem znów są modne.
- Racja. Spójrzcie na mnie. - Czekaj.
- Brown, nie pomagaj mi. - Czemu?
Wsiadajmy do auta. Chodźcie.
Po to Cora ma mnie. Do ochrony.
- Bierzcie zakupy, ja was ochraniam. - Brown.
Wyglądasz jak misz-masz kolorów.
Twój strój mówi: „Łatwo mnie obrobić”.
- A twoja kiecka mówi: „Wydój mnie”… - Dość!
Czekoladka, mleko dwuprocentowe.
- Do auta! - Nie musisz odstawiać wózka.
To getto. Zostaw ten wózek. Ktoś… Kto tam zaparkował?
- Wsiadajcie! - Nigdzie nie można się z wami pokazać.
- Wsiadaj, Cora. - Denerwuję się.
- Gdzie pas? - Mój wóz wie, co robi.
Nawet pasów tu nie masz.
Kiedyś pasy służyły do prania tyłków.
Ja tu nic nie mogę sprać, ale jedźmy.
Chwila.
Mam pchać?
O rety!
- Gdzie jedziemy? - Na stację.
- Muszę zatankować. - Boże!
Cora, do diabła. Zwolnij.
Uważaj na zakręcie.
Zwolnij, do cholery. Nic nie widzę.
Zjedź.
Patrz.
- Przepraszam. - Przepraszam.
Muszę zatankować.
Chodź. Wysiadaj z tego cholernego auta.
Nie masz pasów i prowadzisz jak wariatka.
Tym pasem ci chyba przyleję.
- Nawet nie mogę wysiąść. - Cora, wyłaź.
Zapłać za benzynę.
A gdzie forsa?
Cora, bo cię sprzedam. Zapłać!
- Zawsze to ja płacę! - Naprawdę cię komuś sprzedam!
- I chcę moje 400 $. - Nikt nam nie zatankuje?
- A skąd. - Weź za 100 000.
Zapłacę dwa dolce.
Tak właśnie zrobię. Dwa dolary na dwójkę.
Dobrze wiem, że nie ukradniesz…
Myślisz, że to zabawa?
Ładne cacko. A to prawdziwa broń!
Co robisz? Oszalałaś.
Hej! O co chodzi?
Co jest?
Co się stało?
O co chodzi?
Dlaczego uciekacie?
Czemu uciekacie?
I co teraz? Co zrobicie?
Dogonię was!
- Cora! - Co ty wyprawiasz?
Nie wziąłem reszty.
- Madea, co się dzieje? - Co się stało?
- Wsiadajcie! - Co się stało?
- Mam buty na obcasach! - Zabiorę resztę!
Nie wydał mi reszty!
Muszę wziąć resztę! Nie możesz tak odjechać!
- Madea, zaczekaj! - Czekaj!
TYLER PERRY MADEA I ŚLUB NA BAHAMACH
Zaczekajcie!
Co my robimy w tej eleganckiej restauracji?
O co chodzi?
Tiffany chce z nami porozmawiać.
Normalnie idziemy do Red Lobster. Co robimy tutaj?
Nie, ja już tam nie bywam.
- Jasne. - Nie.
No tak, twój bogaty mąż.
Bogaty mąż. Gdzie on jest?
Wyjechał w interesach.
Nie bądź zazdrosny.
Zazdrosny?
Nie jestem zazdrosny.
Rozwód z tobą to najlepsze, co mogłem zrobić.
Czy chociaż dzisiaj możemy zachowywać się rozsądnie?
Dla córki. W ten jeden wieczór.
Zawsze jesteś taki sztywny.
Owszem. A wiesz, dlaczego?
Bo ich mama, która wyszła za bogacza,
pojawia się ciągle
ze wspaniałymi prezentami, jak jakaś wróżka.
Gdzie była, gdy byli młodsi,
a ja wszystko ogarniałem?
Nieważne, o co chodzi, byle obyło się bez szopek.
Jest mój synek. Hej.
Cześć, mamo.
- Cześć, tato. - Hej, synu.
Co ty masz na sobie?
Tiff kazała mi się wystroić.
Tata powiedział, że mogę włożyć stare ciuchy wyjściowe.
- Wygląda świetnie. - Ciągle są dobre.
Coś nie tak z jego strojem?
No tak. Och, zabrałeś też plecak.
No.
Widzisz? Ładny dodatek.
- Tata mi go kupił tydzień temu. - Misiaczek.
Tak!
Wiecie co, muszę pędzić.
Skorzystam z toalety.
Muszę się wysiusiać. Trzymam od rana. Tato, czy…
- Chyba tam jest. - Dzięki.
Jak musisz, to musisz, prawda?
No dobra. On ma 19 lat,
a ciągle mówi o „siusianiu”
i nosi plecak z misiem? Brian!
Znowu musisz oceniać, prawda?
No dobra, oceniaj, proszę.
Prosiłam, żebyś pozwolił mi pokazać mu prawdziwe życie.
Zapomniałaś, dlaczego to mnie przyznano opiekę?
Zapomniałaś?
Narkotyki to zamierzchła przeszłość.
Ale wtedy dzieci najbardziej cię potrzebowały.
Tata nie nauczył go, jak być mężczyzną.
B.J. ma najwyższą średnią w szkole.
- Nie wie nic o życiu. - My o tym w restauracji?
- Nic mu nie dałaś. - Tato?
- Hej. Jak się masz? - Cześć, kochanie.
- Wy znowu swoje? - Nie, skąd.
Wszystko w porządku. Prawda, Brian?
Tato?
Kto to?
Pamiętasz Zaviera?
Nie.
- Mówiłam do mamy. - Właśnie.
- No nie? - Cześć, Z. Miło cię znów widzieć.
- Z? - Hej! Szury na pokładzie?
„Szury na pokładzie”?
Mój mąż był taki niegrzeczny.
Przepraszam.
Kim jesteś?
Facetem twojej córki.
No. Siema.
Zavier, ale mówią na mnie Z.
Siema, ziomal.
Co tu się dzieje?
- Cześć! - Hej, B.J.
No dobra.
Z? Cześć, stary.
- Siema. - Chwila.
- Ty też go znasz? - Tak.
Mama nas sobie przedstawiła. Latem we Włoszech.
Fajnie było.
- Latem? - Tak.
Latem, tak.
Tiffany i Z się wtedy spiknęli, a teraz chodzą ze sobą.
Chodzą ze sobą? Cztery miesiące, a ja go nie poznałem?
Bo chciałam być pewna.
Pewna, że chcesz z nim chodzić?
Nie tylko. Chciałem ją przelecieć.
Przestań.
Chwila. Co on ma na myśli?
Wybaczcie, mój tata…
Zamieniam się w tatę. Dobra. Co?
Możemy już usiąść i porozmawiać przy obiedzie?
- Tak. - B, chodź tutaj.
O rety. Brian, usiądź.
No dobrze. O czym mamy rozmawiać?
- No… - Ja to zrobię.
Tiffany chciała się z nami spotkać
i powiedzieć nam o czymś, o czym ja już wiem.
Tiffany?
Powiedzieć o czymś? Co się dzieje?
Zavier poprosił mnie o rękę. A ja się zgodziłam.
Dałam im swoje błogosławieństwo.
Potrzebne nam jeszcze twoje.
No, nie jest nam potrzebne, ale ona by go chciała.
A ja mogę?
Tato, powiedz coś.
Brian?
Chyba zostawiłem zamkniętą klapkę i muszę wpuścić psa.
Co? Od kiedy mamy psa?
- Jakiego macie psa? - Tato!
Ja mam alergię.
- Co? - Spoko, ziomal.
Nie wygląda najlepiej.
Nie ruszaj się, bo rozwalę ci łeb!
To ja, twój syn.
Nie znam cię. Kto twierdzi, że cię znam?
Twoja mama cię okłamała. Nie jestem twoim tatą.
Skąd wiadomo, że jesteś moim dzieckiem?
Dobra, przestań.
No tak, jesteś moim dzieckiem.
Siedzisz tu i jęczysz jak mała suka.
Chodź, Mabel. To ten dzieciak od pękniętej gumki.
Hej!
- Boże. - Spójrz na nią.
- Nie wiedziałam, kto to. - Co robisz w krzakach?
Sporo tu było włamań.
Ale jak przyjdą tutaj, dostaną z glocka.
Po co wam karabin i rewolwer? Co przegapiłem? Jestem prokuratorem.
Pomożesz nam się wyłgać.
Jak w Uwolnić Meeka.
W klubie będę wolna
Rodzina ponad prawem?
No ba!
I ponad kulami, jak się będziesz wykrwawiał.
A kapusie kończą w kapuście.
Skończ już.
Co to za broń? Od broni co dnia giną ludzie.
Broń nie zabija. To ludzie zabijają, używając broni.
Myślisz, że siedzę w domu z pukawką kieszonkową,
kiedy te głąby mają karabiny?
Moc mocą odpieraj.
Właśnie.
Tak go trzymam. Widziałam to w telewizji.
Mówiłem ci, że to demokrata. A to jest Ameryka, rozumiesz?
A druga parafka… rafka…
No coś… jakaś poprawka…
Któraś poprawka mówi, że mogę nosić broń.
A wiesz, co mówi Druga Poprawka?
Że mam prawo postrzelić twój czarny tyłek za siedzenie na mojej werandzie.
To druga drygawka.
Brian, miałeś dzwonić, zanim się tu zjawisz.
Nie chcę cię zakopywać w ogrodzie, jak pozostałych.
Wypadki się zdarzają.
Postrzelisz kogoś, bo siedzi na twojej werandzie?
W zasadzie tak. Zakopię zwłoki…
A bez trupa w sądzie dupa.
Po co ja tu przyjechałem?
Też chcemy wiedzieć.
No dobra, mów. Po co przyjechałeś?
- Żebyście mnie obrażali. - I postrzelili.
Dwa razy. Bum-bum!
Co się dzieje? Mów.
No dobra. Gorzej już być nie może.
Chodzi o dzieci.
Rany boskie, znowu.
Co to za mina?
Jesteś za miękki, to ci pyskują.
A ten chłopak!
Jak jego tatuś. Mała pizda.
Wiecie co? Wracam do domu.
Posadź ten wrażliwy tyłek. Mówimy do ciebie.
Wyznajemy twardą miłość. Nie szukaj tu współczucia.
Jak szukasz tu współczucia, to cię śmiechem zabijemy.
Życie jest ciężkie. Przywyknij.
Was to śmieszy? Świetnie.
Wybacz, upaliliśmy się.
Gdyby Cora tak mi pyskowała, skończyłabym na krześle elektrycznym.
A skąd! Byłoby po dzieciach.
Skończyłabym na krześle, bo bym je zabiła. O to mi chodzi.
Miałem je bić, jak wy mnie?
Wyszedłeś na ludzi.
Jesteś trochę… lewy, ale ujdziesz.
Praworządny obywatel, nie to co my kiedyś.
Czasem czuję, że zawiodłem,
że źle wychowałam dzieci.
Nie chciałem ich bić. Nie chciałem, żeby się mnie bały.
Chciałem, żeby mogły wyrażać siebie
i robić, co tylko zechcą.
Może gdybym miał lepszy przykład w oj…
Zamilcz, bo cię postrzelę.
To niby moja wina, że twoje dzieci są takie rozpuszczone?
Mnie o to obwiniasz?
A ich matka ćpunka to co?
Psychologowie mówią…
Nie mów mi o psylogii. Zrobiłem z ciebie mężczyznę.
Dzieci trzeba łoić, nim zrobi to policja.
Za długo to trwa, zmęczyłam się. Co z dzieciakami? Chcę się położyć.
Tiffany wychodzi za mąż za chłopaka, którego dopiero poznałem.
- Za mąż? Co to za jeden? - Gość, którego chcę zabić.
No proszę, i kto teraz chce broni.
Jest nieuprzejmy, lekceważy mnie, a ślub ma być za dwa tygodnie.
Dwa tygodnie? Jasna cholera.
Będzie puchła. Zaciążyła.
Nie.
- Strzelał i trafił. - Nie miał broni.
Nie miał broni…
Nie miał…
Ale się upaliłam.
Co ja mam zrobić?
Wracaj do domu.
Przyjdźcie jutro. Będzie ryba smażona. Pogramy w karty, pogadamy.
Przyprowadź go jutro. Słyszysz?
To nie jest głupi pomysł.
Wiem, sama na niego wpadłam. A teraz zabieraj się stąd.
Ale zaczekajcie, nie skończyłem.
Co za rodzinka. Rany.
- Hej, hej. - Hej.
- Co tam, Fred? - Wcześnie przyszedłeś.
Znowu dzieciaki?
Wychodzi za mąż. Za dwa tygodnie.
To dość… nagle.
Mnie to mówisz? To ten chłopak.
Zadzwoń do FBI, może mają coś na niego.
Chcę o nim wiedzieć wszystko. Wszystko.
- Piszą, że nie był notowany. - To nie może być prawda.
Ten dzieciak jest jak gangsta rapper.
Ma na twarzy wytatuowaną łezkę. Przyprowadziła gościa z łezką!
Coś tu nie gra. Nie mogę nic znaleźć w systemie,
więc musisz mi pomóc. Fred, muszą mieć coś na niego.
Pospiesz się.
- Poszukam. - Byle szybko.
Ślub za dwa tygodnie.
Rozumiem. Już szukam.
- Spokojnie. - Na wczoraj.
Robi się.
- No graj! - Rzuć kartę, synu.
Co z tobą nie tak?
Zapalisz? Jesteś taki smutny i przybity.
Jak cycek do góry nogami.
Mam piwo. Jest dobrze. Dziękuję.
Siedzi tu i popija to cienkie piwo z limonką w środku.
Przyniósł cienkie piwo.
Jakiś soczek dla cieniasów.
- Wujku! - No graj!
Rzuć kartę, do diabła.
- Daj piki. Wypiął się. - No nie.
- Źle zagrałeś. - Koniec.
Wypiąłeś się.
Wiecie, że tata tak nie lubi.
Nie znoszę twojego czarnego tyłka! Że też ten kondom wtedy pękł!
- Wujku. - Powinien zagrać.
Nie mam ochoty na karty.
Nic ci nie jest, Brian?
- Nie, Cora. Jest zdenerwowany. - Dlaczego?
Bo jego córka jest w ciąży.
W ciąży?
Nikt nie mówił, że jest w ciąży. Co ty gadasz?
Nikt nie powiedział, że jest w ciąży.
- No dobra. - Dobra.
Chcę tylko wiedzieć, czemu tak jej śpieszno z tym ślubem.
- Bo jest w ciąży. - Na pewno.
Za dwa tygodnie.
Za trzy tygodnie już będzie po niej widać.
Wujku!
- Nie jest w ciąży. Przestańcie. - Dobra.
To powód, by biec do ołtarza.
Teraz nawet w ciąży nie spieszą się ze ślubem.
Kiedyś tak było, ale teraz już tak nie robią.
To wyszło z mody. Jak Browna buty ze skóry
i jego ciemne garnitury.
O Boże.
Chryste.
Naprawdę nie wiem, co jest grane.
Cokolwiek to jest, wkrótce się dowiemy.
Patrzcie tylko. Patrzcie.
Umie chodzić.
- Jak do muzyki. - Ja cię kręcę!
Ładny płaszczyk, Debrah.
- Dziękuję. - Fajny.
- Wygląda jak jeżozwierz. - Bardzo ładny.
Bardzo wam dziękuję.
Ładny, ale czy jest aż tak zimno?
Cała owinięta futrem. Wow!
Co to jest? Jakiś kociak?
To wiewiórki.
- Pręgowiec. - Opos.
Nie widziałam niebieskiego oposa.
Usiądź, skarbie.
- B.J. ma torbę na książki. - Cześć.
Cześć, B.J.
- Co to za czapka? - Nie wiem. Ja tylko patrzę.
Podobno wychodzisz za mąż.
Tak. Spójrzcie na pierścionek.
I pewnie ty jesteś tym szczęściarzem.
Wiecie co? Chyba sobie kogoś znalazłam.
Bam, zostaw dzieciaka.
I po co się malujesz na jego widok?
Chcę, żeby patrzył na moje usta.
To mój narzeczony.
Co tam, młody człowieku?
Siema, Ma.
- Oj… - „Ma”?
- Ma… i co dalej? - Ma…
„Ma” to slang.
Lepiej niech do tego „Ma” doda DEA.
Nie wyjeżdżaj tu ze slangiem.
Cholera. Kto wezwał DEA?
Udajesz, że nie wiesz, gdzie pracuję. Co tu jest grane?
Oj tam, jesteś z rodziny. Z prawnikiem w rodzinie jest OK.
Powiem im, co robiłeś,
zanim dostałeś certyfikat bezpieczeństwa.
Pozwól, że się przedstawię.
Jestem Leroy L. Brown,
gdzie „L” znaczy „lubię luksus i likier”.
Siema, stary ziomalu.
Dobrze słyszałeś.
Nazwał mnie „starym”?
Dokładnie tak.
W tym domu nie mówi się „ziomal”.
I wytrzyj ten smark spod oka.
Brown, to łezka. Czyli kogoś zabił. Mnie się podoba.
- Zabawna jesteś. - Nie, ty.
- Tak? - Naćpał się? Na pewno.
- Tak. - Spójrzcie na oczy.
Ja się na tym znam. Co to było, maryśka?
Bam!
Uwielbiam maryśkę.
Wybacz, młody człowieku. Jak ci na imię?
Z.
Dobra, Z. Opowiedz nam coś o sobie.
Nie zrobię tego.
Co? Chwila. Co on powiedział?
Że tego nie zrobi.
Jest artystą.
Woli, żeby jego energia mówiła za niego.
Może maluje palcem albo coś?
Jest artystą?
Czyli nie ma pracy. Nie pracuje.
Skoro tata już wam powiedział,
skorzystamy z okazji i formalnie zaprosimy was na ślub.
- Za dwa tygodnie. - Zapytam o coś.
Skąd ten pośpiech ze ślubem?
Bo miłość nie zna czasu.
Żyje między molekułami.
No dobra.
Będzie pięknie i chcę, żebyście wszyscy przyjechali.
Zaczekaj chwilę. Będzie darmowe jedzenie?
- Tak. - Tak.
I otwarty bar?
- Tak. - Tak.
Będziemy tam.
Jest jeszcze coś lepszego.
Najlepsze jest to, że to będzie…
- Ślub na wyjeździe! - Ślub na wyjeździe!
- Na wyjeździe!
- Jaki ślub na podjeździe? - Cora.
To znaczy, że odbędzie się w pięknym miejscu.
Zabiorą nas do Boloxi albo Pensacoli?
Nie, skąd.
Lecimy na Bahamy.
- Jedziemy do Afryki? - Co?
To w RPA. Nie wiedziałaś?
- Nie lecimy do Afryki. - To w Afryce.
Najpierw załatwmy paszporty.
Potrzebne nam paszporty?
- Tak. - To ja nie mogę.
Mam zakaz wjazdu do 92 krajów. Nikt mi nie da paszportu.
Brian, pomożesz?
Pomóż nam z paszportami.
Robią testy na wjeździe? Muszę się pozbyć zioła z organizmu.
Dajcie mi soku żurawinowego.
Tiffany chce pięknego ślubu, za który płaci ojciec.
Nie chcieliśmy więc wybrać Włoch czy czegoś takiego.
Wybraliśmy miejsce, na które cię stać.
Na pewno dasz radę. Prawda, Brian?
Brian, jeśli chcesz, pomogę ci z czymś tanim.
- Nie, skarbie. - Nie?
- Nie chcecie taniego? - Skąd.
Wszyscy mieliśmy tanie.
Nie, skarbie. To będzie wystawny ślub.
Wystawny…
No tak, piękne jest to miejsce, plaże i tak dalej,
ale ja mam stałe dochody.
Nie mogę lecieć sobie na Bahamy.
Ja też, Mabel. Nie mogę lecieć na jakąś wyspę.
Mężczyźni będą się za mną uganiać.
Jak w Uprowadzonej.
A skąd, porwą cię i sprowadzą z powrotem tutaj.
Sam się sprowadź. Milcz.
Sprowadzą cię i powiedzą: „Potrzebna większa łódź”.
Cora, to chyba drogie miejsce.
Drogie, ale możemy pojechać na ślub.
Zrzucimy się. Grosz do grosza…
Ja nie mam złamanego.
Ja mam tylko groszki.
Ja mam groch z kapustą.
A ja grochówkę. Nie mogę jechać.
Przecież możemy wziąć jeden pokój…
Ja nie chcę być z nimi w pokoju.
Zrobimy jakieś sienniki, będzie fajnie.
O nie, ja potrzebuję łóżka.
Nie będę spał na podłodze z Madeą.
Spokojnie. Jeśli ego Briana pozwoliłoby nam zapłacić za ślub,
mielibyście własne pokoje.
- Nie daj się. - Zapomnij o echo.
- Ona próbuje cię wrobić. - Wygląda, jakby coś zwęszył.
Fakt. Szykuje się, żeby ją udusić.
- Nie jest zadowolony. - Oj nie.
Debrah, możemy porozmawiać na zewnątrz?
Dobra, nieważne.
Tiffany, mówiłam, że nie będzie go na to stać.
Ale to nic, bo twój ojczym i ja chętnie za to zapłacimy.
Wszystko już zarezerwowane!
Znam właściciela ośrodka. Załatwione.
Tak.
Przecież wiesz, że taty na to nie stać.
Wiecie co?
Stawiasz mnie w złym świetle przed moją rodziną?
O to chodzi?
Nie jest to trudne.
Wszystko już załatwione. Okej?
Wcale nie okej. Nic nie jest załatwione.
Ona próbuje cię wrobić. Nie daj się.
Ojciec płaci za ślub córki, więc…
Nie daj się wrobić.
Nie. Ona… Nie rób tego.
Zapłacę za to!
Każdy będzie miał swój pokój. I dość.
Jedziemy do Afryki! Tak!
Muszę naszykować bikini.
Jedziemy do Afryki!
Hej!
- Nie wpuszczą nas. - Tak!
Tu, gdzie pytają o płeć, wpiszę, że żadną nie pogardzę.
Cicho, bo ktoś nas zauważy.
Mabel, denerwujesz się?
Za dużo tu białasów w mundurach.
Pozamykają nas bez powodu.
A jak wyciągną moje akta?
Niczego nie wyciągną.
- Spokojnie. - Wyciągną moje akta.
Zrobią ci tylko zdjęcie. Brian się wszystkim zajął.
Mnie robili tylko zdjęcia do kartoteki. Wszystkie je gdzieś mają.
Mają tu kamery i podsłuchy. Pewnie w spryskiwaczach.
- Obserwują nas przez lampy. - Mabel, formularz.
Nie chcę. Nie mogę.
Nie chcesz jechać na ślub?
Spotkamy się na miejscu.
Madea, musisz mieć paszport.
Wcale nie. Mam swoje sposoby.
Przejdę przez południową granicę.
Dla niej to nie pierwszyzna.
Trump już postawił ten mur?
Pan Leroy Brown?
Tak, Leroy G. Brown.
G jak „Jedziemy do Afryki”.
- Uważaj, Brown. - Dobrze.
- Ależ to głupol. - Tędy.
Betty Ann Murphy.
Obecna.
I jedziemy do Arabii.
- Do żadnej Arabii! - Właśnie że tak.
Co za głupota.
Joseph K.P. Simmons?
To ja.
K.P. jak „kurewsko pociągający”.
Jak tam, mała? Dokąd idziemy?
Wpłacę ci coś na konto, Joe. Czemu mnie nie wywołali?
- Madea… - Nie podoba mi się to.
Nie wezwali cię, bo nie mają tylu pracowników.
Spokojnie. Co z tobą?
Szlag. Mnie też tak wyprowadzą?
Cora, ona ma kajdanki.
- Wiem, że mnie dorwą. - Nie dorwą cię.
Cora, ona jest w kajdankach.
- Dlaczego myślisz… - Wiem, że ją skuli.
- Co? - Czemu ma kajdanki?
Czemu ta kobieta ma kajdanki?
Bo… może zrobiła coś złego.
Ja zawsze robię coś złego. Ale kajdanki?
Nie wiem, Madea. Nie rób scen. Przyciągniesz ich uwagę.
Mabel Earlene Simmons.
- Dobra, idę. - To ona. Tutaj.
- To ona. - Nie.
Wezwała mnie tak oficjalnie.
Jest dobrze. Uspokój się.
Mabel, mam. Mogę jechać.
- Widzisz? - Ma.
- Tak. - Wstawaj.
Mabel Earlene Simmons.
Madea, wzywają cię.
Nie mogę. Denerwuję się.
- Słyszę tylko kajdanki. - Idź.
Ja już mam!
- Dostałeś? - Tak. Afryko, nadchodzę!
Nie jedziemy do Afryki. Widzisz?
Niepotrzebnie się nakręcasz.
No dobra.
Joe, dostałeś?
Tak, dostałem.
Pytali o Vegas?
Do cholery, nie mów tu o Vegas.
- A co tam było? - Nic.
Nie pytaj. Jeszcze cię wtedy nie było na świecie. Sza!
Cora! Zamilcz.
Bez obaw, rozmawiamy o Vegas. Nie ma się czym martwić.
Nie chcesz lecieć na Bahamy?
- Przyślijcie mi film i zdjęcia. - Madea.
Coś ci powiem, mam dreszcze.
Duch Święty każe mi stąd wyjść.
Mówi: „Mabel, mówi Duch Święty. Wynoś się stąd natychmiast”.
Duch Święty, akurat!
Mabel Earlene Simmons, ostatnie wezwanie.
Madea, idź… Tu jest!
Cora, zabieraj łapy, bo ci przywalę w jabłko Adama.
Nie bij. Wzywają cię.
- Może rozdają telewizory. - Też dostałaś?
- Za darmo? Z płaskim ekranem? - Tak.
- Dobra, idę. - Idź.
Niczego się nie boję.
- Tak. - Nie boję się tych ludzi.
To tylko paszport. Co mi zrobią?
Właśnie.
- Idę po paszport. - Tak!
- Madea, idź. - Dobra!
Panie, wybacz mi kłamstwo. Chciałem ją namówić.
Dzięki!
Zbudowana jak bateria dziewięciowoltowa. Taka kwadratowa.
- Mogę to wziąć? - Tak.
- Dziękuję. - Gdzie stanąć?
Tutaj.
Tu mam stanąć? Dobra. Pamiętam te ścianki.
Wygląda pani znajomo.
Konnichiwa.
Dobrze, proszę tam stać.
Dobrze.
Nie, proszę się odwrócić.
Odwrócić się?
- Dobrze. - W tę…
Nie, przodem.
- Tak? - Właśnie.
- Dobrze. - Właśnie tak.
Dobra, macie mnie.
Gdzie mój numer? Dajcie mi tabliczkę.
- Dajcie mi numer. - Proszę się nie ruszać.
- Dobra. - Bez uśmiechu.
- Dziękuję. - Tak jest dobrze.
POLICJA METROPOLITALNA W ATLANCIE
Mówiłam Corze.
Przepraszam.
Muszę iść do toalety.
Cora, idą po mnie!
Robi taki wiatr, że będzie huraganem.
Uważaj na szybę!
- Nie żyje. - W porządku?
- A skąd, to wariatka! - Sprawdzę, co z nią.
Proszę pani!
- Szybko. - Mabel, wstań.
Nic jej nie jest?
- Madea, nic ci nie jest? - Żyje.
- Boże, Madea. - Jest cała?
Nie jest dobrze. Zadzwońcie…
Nie widziałam szyby. Teraz się doigrałam.
Nic jej nie jest.
Macie tu tylne wyjście? Poczekam na nich w aucie.
- Jest cała? - Tu jest pani paszport.
Dostałam paszport?
- Tak. - No dobra.
Ładnie wyszłam.
AUTOBUSY – ODBIÓR BAGAŻU – BILETY
WSZYSTKIE BRAMKI
A gdzie młodzi?
Lecą prywatnym odrzutowcem.
Debrah ma coś takiego?
Nie, jej mąż ma coś takiego.
- Jasne. - A ona nie da mi o tym zapomnieć.
Ten ślub kosztuje mnie fortunę.
Mówiła, że zapłaci.
Nie mogłem na to pozwolić.
Wypominałaby mi to do końca życia. Wykluczone.
Trochę przyoszczędziłem. Wziąłem coś taniej.
To dobrze. Czekaj. Co zrobiłeś?
Nie martw się. Gdzie Madea? Nie widziałem jej.
Jej wielki tyłek nie chodzi. Pewnie wciągnęli ją do windy.
- Strasznie duże to lotnisko. - Jest.
- Mam tu iść pieszo? - Nie, przecież cię podwieźli.
Podoba mi się to lotnisko. Ładne.
- Kiedy tu byłaś? - Byłam może na dwóch.
- Obciążamy tył. - Hej! Jedziemy na Bahamy!
- A wy dokąd? - Dokąd? Do Alabamy?
- Są. - My na Bahamy.
Lecimy do Afryki.
Lecimy na Bahamy.
Jesteśmy.
- Coś się pali. - To te opony.
- Wysiadaj. - To nie takie łatwe.
Patrzcie, jak opony podskoczyły.
- To przez ciebie. - Potrzebne nowe.
- Och… - Pani torba.
Dziękuję. Mieszkam sama.
Proszę. To mój numer.
Dobrze, schowam go.
Bam, on nie chce numeru, chce napiwek.
- Na piwo? To mnie złap. - Co?
Akurat. Nie o to chodziło.
No dobra, idziemy.
- To chodźmy. Dokąd idziemy? - Do wejścia.
Brown, zostawiłam torebkę. Zabierz ją.
- Mój napiwek. - Tu mam torebkę!
Po co kazałaś mi biegać?
Chodźcie, wsiadamy do samolotu.
Ależ z niego frajer. Napiszemy Podróże frajera.
Wsiadamy.
Dobry Boże, lecimy na Bahamy.
Nic nie rozumiem.
- Dlaczego jesteśmy na tyłach? - Nie wiem. Brian?
- Tak. - Nie rozumiem.
Co my tu robimy? Duże fotele są tam.
- Właśnie. - Madea…
Debrah mówiła, że nas zabierze. Mieliśmy siedzieć w pierwszej klasie,
a nie jak Rosa Parks w autobusie.
To Brian płaci. On się tym zajmuje.
Mówiłem, głąbie, żebyś pozwolił jej zapłacić.
- Tak. - Ja za to zapłaciłem.
- I tu siedzimy? - Tak.
O nie.
Co z tobą?
Wydajesz kasy jak na dwutygodniowy ślub.
- Tyle to potrwa? - Oby nie.
Dobra. Dziękuję, tato.
Zawstydzasz mnie przy ludziach.
Nie mogę siedzieć w ekonomicznej.
Numer fotela macie na bilecie.
Każdy ma swoje miejsce.
Nie mogę siedzieć na tym fotelu.
Chcę składane krzesło. Nie siedzę w ekonomicznej.
A co to znaczy?
To te maciupcie siedziska, Mabel.
Coś ci powiem. Te biodra nie pasują do ekonomicznej.
Fotele nie są małe. To ty masz duży tyłek.
Tato, usiądziesz?
Panie pilocie! Macie tu limit wagi?
Jakiś problem?
Tak, jest problem.
Wszyscy mamy siedzieć na tyłach?
Wszyscy mamy się tu zmieścić?
Możecie usiąść? Dziękuję. Przepraszamy.
- To moja rodzina. - …jak Rosa Parks!
Nie wiemy, co jest grane.
Wszyscy mamy się tu zmieścić?
Jak dobrze, że schudłam półtora kilo.
- Inaczej byśmy się nie zmieściły. - Fakt.
- Boże. - Ledwo oddycham.
- Tylko… - Ja też.
Zimno tu. Czemu tu tak zimno?
Podkręćcie ogrzewanie!
- Madea, uspokój się. - Daj mi koc.
- Dobrze. - Dzięki. Przykryję się.
Spójrzcie tylko, okutane jak dwa paszteciki.
- W porządku? - Lepiej.
- Teraz spokojnie. - Dobra.
Jasne. Przecież tu się nie można ruszyć, tak jesteśmy ściśnięte.
- Mabel. - Co?
Ale tu ciasno. Robicie mi mammografię.
Mabel…
- Mabel, spójrz. - Co?
- Czy on…? - To kolorowanka?
Madea, daj mu spokój.
Idzie na studia, a bawi się kolorowanką.
Są takie dla dorosłych.
Wcale nie, chyba że z golasami.
Nieprawda.
Coś z nim nie tak.
Są odprężające kolorowanki dla dorosłych.
To jest Psi patrol.
Masz kolorowankę?
Co?
Czego słuchasz?
Piątej symfonii Beethovena.
- Betobębna? - Beethovena.
Betobębna. A, tego psa.
Widziałem ten film. To był duży pies.
A nie, to muzyka klasyczna.
- Uspokajająca. - Jasne.
Chcesz posłuchać?
- Nie. - Na pewno?
Dam sobie na wstrzymanie.
A ty czego słuchasz?
Dam ci posłuchać Young Thuga.
- Young Thug? - Tak się nazywa. Masz.
- Ciekawa ksywka. - Posłuchaj.
- To ktoś nowy? - Nie. Posłuchaj.
Zastawię małą pułapkę na myszy
Na twoją cipkę, mała, na twoją cipkę
O rety.
- Dziadku. - Tak?
Oni tam mówią słowo na „C”.
Nie mogę tego słuchać.
To okropne.
Słowo na „C”?
Tak. Jak możesz tego słuchać?
- Co jest? Chłopak nie wie… - Tato, przestań.
- On nie wie… - Tato.
Nie wie, co to piczka. Albo kuciapka.
Tato, przestań.
Z jednej sam wyszedł.
- Wiesz, co oni śpiewali? - Tak. Zajmij się kolorowanką.
Tak, słuchaj swojej muzyki i wróć do kolorowanki.
Ale obciach.
- Czekaj! Mabel! - Co, do cholery?
- Co się dzieje? - Co jest?
Mabel!
Co się stało?
- Uspokójcie się wszyscy. - To turbulencje.
Małe turbulencje.
Dłużej nie wytrzymam!
- Brown. - Tato?
- Musi pan usiąść. - Nie!
Kiedy się denerwuję, w brzuchu mi bulgocze
i zaraz eksploduję!
Nie mów tak…
O rany!
Gdzie jest…
Gdzie bomba? Oddaj detonator!
Broń! Czy to terrorysta?
- Nie jestem terrorystą! - To szeryf federalny.
- Mówił, że ma bombę. - Nie mam bomby!
- Nie… - Prokurator Simmons?
Tak. Nie o to mu chodziło.
Eksplozja w sensie niemiłego zapachu, toalety.
On nie ma bomby.
- Jest pan pewien? - Tak.
- Chyba to zrobiłem. - Bombę?
Czyli jest bomba.
- Brown… - Chyba to zrobił.
O rany, Brown…
- Narobił w majtki? - Brown…
Brown się obsrał.
Chyba tak.
Brown…
Chyba tak. Nie patrzcie.
Idę do pierwszej klasy.
Brown, zostawiasz… Przeciekasz.
Nie patrzcie.
To gorsze niż ta kobieta z biegunką.
Brown, przeciekasz. O ja cię…
Boże, Brown.
- Macie chusteczki? - Zamknij te cholerne drzwi.
Dlaczego siedzi pan po złej stronie auta?
Bam, to Bahamy. Oni tu jeżdżą po drugiej stronie drogi.
Niesamowite.
- Widziałam to w Detroit. - Co?
- Wygląda jak centrum Detroit. - Wcale nie.
Bam, to nie wygląda jak Detroit.
Tato, mają koniki morskie!
Wygląda drogo.
Dasz radę.
Wygląda jak katedra!
Tak, wygląda ślicznie, skarbie.
Pięknie tu.
- Możemy ustawić krzesła… - Dobrze.
- Chodźcie. - To na pewno Egipt.
- Nie, jesteśmy… - To Bahamy.
Witamy w Atlantis Paradise Island.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Bam, wszystko w porządku? - Tak.
Aż takaś zmęczona?
Cicho, Brown, dobra?
Martw się o siebie.
Przeszłaś tylko od autobusu i nie możesz złapać tchu?
- Przebadaj serce. - Dobrze się pani czuje?
Jestem wściekła.
- To widać. - Już dobrze.
Panie, zmiłuj się. Ten samolot mnie wkurzył.
- Brown, jedziesz gównem. - Nic jej nie jest.
Było się umyć w samolocie.
Przykro mi. Mogę w czymś pomóc?
Tak, chcę do Atlanty. Dziękuję.
To Atlantis, nie Atlanta.
Ale obiecuję, że będzie tu pani wygodnie.
Nic jej nie jest. Potrzebujemy pokoju.
Mieliśmy trudną podróż.
- Jak nazwisko? - Jesteśmy z nim.
- Brian Simmons. - Simmons?
- Tak. - To on.
No dobrze…
Mamy dwa miniapartamenty dla… wszystkich państwa.
- Dwa, zgadza się. - Że co?
Dla kogo te dwa pokoje? Mamy być wszyscy razem?
Nie będziemy w jednym pokoju, tylko w dwóch.
Kłamiesz.
Ja też nie wiedziałam. Zrobimy sienniki.
Cora, jeszcze raz powiesz „siennik” i cię zdzielę.
Dlaczego?
No coś ty? Ja biorę do siebie laskę z Bahamów.
Nie wchodzę w to. Coś ci powiem.
Nigdy cię nie lubiłem. Przenigdy.
Byłeś resztką spermy. Tą, na którą trzeba uważać, bo sprawia kłopoty.
Wujku, przestań! To twój syn.
Nie lubię go i już.
Klasa ekonomiczna, a teraz jeden pokój.
Moje ciśnienie przebiło sufit.
Jeśli chcesz mnie zabić dla ubezpieczenia, to go nie mam.
To Joe jest ubezpieczony. Zabij go, będzie git. Mnie zostaw w spokoju.
Nie pytaj, skąd znam beneficjentów,
ale jak zginie na łodzi albo w samolocie, dobrze na tym wyjdę.
Uspokójcie się. Nie rób tego.
Zamilcz! Nie mów do mnie! Przyjechaliśmy na ślub.
Kobiety tutaj.
- Dwa pokoje! - Ładna jest.
- Było mi zostać. - A jak zechcę siku?
Po tym, co zrobiłeś w samolocie,
będziesz w drugim pokoju. Tak.
- Uspokójcie się. - To bez sensu.
- W porządku. - Nie masz czarnej karty?
- On się stara. - Hej!
Przyjechaliście.
Już wiem, czemu Debrah ci się spodobała. Odstawiła to gówno i wyładniała.
Miło cię widzieć.
Hej! Podoba mi się jej fryzura.
Co się stało?
- Mamy jeden pokój. - Co z tobą nie tak?
Mówiłam Brianowi,
że mój mąż i ja chętnie zapłacimy.
Ale on koniecznie chciał płacić.
Wiesz co, Brian?
Ale nie szkodzi,
mam dla was zaklepane pokoje.
Dzięki Bogu.
Wiedziałam, że go nie stać i że będzie koszmar.
Byłam gotowa interweniować.
Sprytnie cię załatwiła. To się nazywa rozegrać kogoś.
Debrah, bądź miła.
Powiedziałem, że za to zapłacę.
Ale nie za dwa pokoje. O nie.
Ja się stąd zmywam.
Dajcie mi wóz, taxi, ubera. Ja wracam.
Załatwię to, dobrze?
Chłopie, nie daj się tak wrobić.
Ile będzie za siedem pokoi?
Mój mąż przyjaźni się z właścicielem hotelu.
Poprosiłam, żeby dali ci dużą zniżkę.
Nie gadaj!
Jak dużą?
Za pół ceny.
- Widzisz? - Pół ceny? Pół jakiej ceny?
Pokoje kosztują 100 dolarów za noc.
- Załatw to. - Dobrze.
- Sto za pokój? - Na dwie noce. Dam radę.
- Tylko dla pana. - Cudownie. Dziękuję.
Poproszę kartę.
- Ma kartę debetową. - Tak.
- Czerwona. - Daj spokój.
Mogłam zapłacić z zasiłków. Czerwona?
Dlaczego masz czerwoną debetówkę? Jesteś pod kreską?
Bardzo dziękuję. Lubi czuć, że się dokłada.
Używa karty debetowej.
- Pańska karta. - Dziękuję.
Nie masz kasy.
- Klucze. - Dziękuję.
Czerwona!
- Milcz! - Nie rób tak.
- Czerwona! - Nawet ja mam kredytową.
Zapłacił debetową.
Ty masz kartę Searsa, a ich już nie ma.
- Dziękuję. - Mam zasiłki.
- Bam, już zapłacił. - Debetówką.
Madea, mam dla ciebie ładny pokój.
Debrah, zawsze cię lubiłam.
To będzie specjalny apartament.
Piękny, z widokiem na ocean.
Dziękuję. Wszystkim mówię, że cię lubię.
Dla ciebie.
- Mabel, aleś ty dwulicowa. - Bo co?
W samolocie mówiłaś, że jej nie lubisz, bo jedzie jej z ust.
Zamknij się, zdziro.
Wszystko gotowe.
Musiał użyć dwóch. Podzielił rachunek.
Ja chcę duży pokój.
Daj mi klucz. Mogę wziąć klucz?
Bardzo dziękuję. To mój klucz? Dziękuję.
Lepiej, żeby mój pokój był ładny.
Weź klucz. Ja też chcę apartament.
Stała na końcu kolejki.
Czekaj, tato! Tu jest zjeżdżalnia wodna.
- Zjeżdżalnia wodna? - Tak.
Zjeżdżalnia wodna? Brzmi fajnie.
Mamy dużo zjeżdżalni.
Serio? Macie taką wielką zjeżdżalnię,
z której się zjeżdża, krzycząc…
Tak?
Właśnie tak.
Chcę tam pójść. Będzie super.
Tu jest kilka biletów.
Można je wykorzystać na przejażdżki, zjeżdżalnie itp.
A jeśli będzie trzeba,
używając klucza do pokoju, można doładować kolejne.
Chodźmy już.
- Mamy bilety! - Chodź.
Zapytam o coś. Macie tu kasyno?
Tak, proszę pana.
No dobrze.
- Joe, żadnego kasyna. - Brown, przymknij się.
- Zajmij się sobą. - Samochód już przegrałeś.
Joe!
Niech idzie.
I tak ma tylko 20 dolców. Będzie dobrze.
Jak był ostatnio w kasynie, przegrał dom.
- Jak pięknie! - Cudownie!
No wiem. Ładnie wygląda.
- Ładne miejsce na ślub. - Dziękuję.
- Ale bardzo drogie. - Mabel.
Nie wątpię.
Potrzebny mi wózek albo jakiś skuter.
Oby tu mieli dobry bufet.
Ale dziś dobrze pojem!
Akwarium! Może będzie smażona ryba.
Wszystko w cenie?
- W cenie? - Wszystko w cenie?
Jak mnie gdzieś zapraszasz, to mnie nakarm.
Brian zapłacił za pokój, ty możesz zapłacić za jedzenie.
Za nic nie płacę. Jestem damą wieczoru.
Hej! Coś za coś. Muszę się najeść.
Musisz mnie nakarmić. To nie Fyre Festival.
- A co to? - Nieważne, Bam.
Leżałam seksownie na plaży, a nie było nic do żarcia.
- Było gorąco. - I paskudnie.
Nie martwcie się, to all inclusive.
- Bierzcie wszystko na pokój. - Na pokój?
Brać na pokój. Dobra.
Co za ślicznotki.
Dwa.
Ciekawe, czy to…
Dwa. Bakarat.
Pozostaje dwójka. Gracz wygrywa.
Wygrałeś, co?
Przepraszam.
- Jak się masz? - Dobrze, a pan?
Dobrze. Mam tylko 20 dolarów.
Dostanę za nie żeton?
Ma pan kartę do pokoju?
Klucz? A po co ci mój klucz?
Możemy obciążyć pokój.
Mogę to wziąć na pokój?
- Tak. - I tyle?
- Tak. - I zachowam gotówkę?
Tak. Zapłaci pan kartą kredytową.
Kartą? Ja nie mam…
Nieważne. Tak, zapłacę kartą kredytową.
- Ile mogę dostać? - Ile pan zechce.
No to 100 $.
- Proszę. - Dobrze.
Dobrze, 100.
- Wystarczy powiedzieć „sto”? - Tak.
Daj mi 1000.
Dobrze, 1000.
Szlag. Daj mi pięć, kurwa, tysięcy.
Dobrze, 5000.
- No to grajmy! - Dobrze.
Daj mi 5000 w żetonach. No proszę.
To dla pana.
No to grajmy. Mam postawić?
- Proszę. - Pięć tysięcy.
Jest 5000.
- Tyle stawiam. - Zgadza się.
Wszystko można wziąć na pokój.
A coś do picia? Też na pokój?
Drinki są za darmo.
- Drinki są za darmo? - Tak. Jest 5000.
Hej! Dajcie tu coś do picia! Jakiś alkohol.
- Całe 5000 $. - Zgadza się.
- Gram na kartę. - 5000.
- Zaczynajmy. - Stawiajmy.
Wygrałem?
- Sześć. - Wygrałem?
- Jeden. - Wygrałem?
Wygrał pan. Siedem.
- Wygrałem? - Tak.
- Ile? - Pięć tysięcy.
Wygrałem 5000 dolarów?
Tak, wygrał pan 5000.
Proszę.
- O rety… - To mój pokój?
- Nie… - To mój pokój?
- Tak. - Śliczny.
Co za widok, skarbie! Co za widok!
O mój Boże!
- Cudowny. - Tak, czuję się bogata.
- To twoje łóżko. - To mój pokój.
Czuję się jak Dian-ta Ross.
- Dian-ta Ross? - Tak.
- Dobre łóżko. - Cora.
Spójrzcie na tę garderobę i łazienkę.
- I te obrazy! - Musicie zobaczyć łazienkę.
O mój Boże.
Co jest w łazience?
Ta łazienka jest większa niż moja kuchnia.
- To prawda. - I patrzcie…
Jakie piękne.
A po co dwie toalety? Bez sensu.
Nie chcę nikogo obok.
Nikt nie będzie siedział obok.
Co za wanna.
- Dwie wanny. - To fakt.
Tu się zmieszczą dwie osoby.
- Czuję się bogata. - Panie, zmiłuj się! Jak pięknie.
To prawda. Jest cudownie. Debrah, dziękuję.
Cieszę się, że ci się podoba.
Cudownie. Debrah, dziewczyno.
- Cudownie. - I co za widok.
No proszę. Debrah, ile kosztuje ten pokój?
Załatwiłam Brianowi dużą zniżkę.
To prawda.
Lubię duże zniżki. Żyję jak bogaczka ze zniżką.
Poproś o pomoc kogoś w tym luksusowym łóżku.
„Odsłoń kolejną literkę”.
- Prawda? - Fajnie, że wam się podoba.
Cora, twój pokój jest tam.
Pokój połączony z moim? Mamy połączone pokoje.
- No proszę. - Niedobrze.
- Tak blisko. - Bam, twój też tam jest.
Tam jest… Czekaj.
Czy jeśli zamknę te drzwi, będą mnie słyszały?
- Co? - Bam.
No bo… Chwila. Muszę wchodzić przez tę wspólną część
czy mogę wchodzić i wychodzić, kiedy zechcę?
Masz tam własne wejście i wyjście.
Piąteczka!
Bam, na co ci własne wejście i wyjście?
Już ty się o to nie martw.
- Nie martw się. - Właśnie.
Zostaw ten 59-letni tyłek na miejscu dziecka.
Pilnuj swoich spraw, mała.
Za dużo czasu spędzasz z Jezusem.
Jemu potrzebne jedno wejście. A Bam – trzy.
- Daj sobie spokój. - Tak.
- Dobra. - Nie jesteś gotowa.
- Idź, włóż „kini”. - Idę włożyć „kini”.
To na razie.
Załóż „kini” na ten tyłeczek.
Mam przejść tędy?
- Tak? - No dobrze.
To na razie.
- Słuchajcie… - O Boże!
Ależ podekscytowana. Mów.
- Zostawię was. - Dobrze.
Przebierzcie się, rozgośćcie.
Do zobaczenia w butiku z suknią Tiffany.
- Zamknij. - Piękna. Spodoba wam się.
Ty też pięknie wyglądasz. Dzięki za pomoc.
- Jasne! - Brian się nie zna.
Cudownie.
Tak, dała mi ten piękny pokój.
Chciała, żebym go miała. Nie do wiary.
Dlaczego?
Ta dziewczyna dla nikogo nie bywa miła.
Myśli tylko o sobie. Po co dała mi ten wielki pokój?
Madea, nie bądź taka podejrzliwa.
- Ciesz się tym… - Ona coś knuje.
Nie możesz się dobrze bawić?
- Krzyczysz? - Przepraszam.
Bo zaraz oberwiesz.
- Wybacz… - Wynocha z pokoju.
- Wynocha z mojego pokoju. - Baw się.
- Sztywniara. - Wyjdę na balkon.
Jak tu pięknie.
Zobaczę, co jest na balkonie.
Dobry Boże…
Słowo daję! W życiu nie widziałam czegoś takiego.
Przepięknie. Cudownie.
Cholernie cudownie.
Witamy na Bahamach. Muszę się napić.
Podoba mi się. Ładnie tu.
To prawda, mówię ci.
Przepiękne miejsce. Ludzie świetnie się bawią.
Wspaniale.
Podoba mi się tu.
- Cześć, rodzinko. - Patrzcie, kto to.
Cześć.
- Chodźcie. - Jacy szczęśliwi.
Tak, dobrze wyglądają.
- Piękna para. - Jesteśmy szczęśliwi. A wy wyglądacie…
Tak się ścisnęła w pasie, żeby wyglądać jak Kardafalin.
- Stąd je mam! - Co?
Od Kim Kardashian.
Serio?
To stąd ta talia osy?
Może zabiorę do domu jakiegoś chłopca z Bahamów.
Bam, nie możesz nikogo zabrać.
Zawsze próbuje zabrać kogoś do domu.
- No tak. - No tak.
Założyła shimki. Shimki od Kim Kardafalin.
Rozumiem.
A ja zaraz wyślę tego gościa z kolegami.
- Koledzy wyglądają jak ty? - Bam.
- Co? - Bez desperacji.
Muszę mieć pełną stajnię.
Nie przejmuj się nią, młody człowieku. Idź do kolegów.
Pamiętasz, co mówiłam?
Co masz pamiętać?
Mam się zachowywać. Dziś mam wieczór kawalerski.
Ja też mogę przyjść?
- Nie. - To nie dla pań.
Lepiej zaproś mojego tatę.
Nie pójdzie na to.
- Nie lubi go. - Nie lubi cię.
Nie lubi cię pod żadnym względem.
Mówi, że nie może znieść ziemi, po której chodzisz.
Dajcie mu czas.
Chciał przekląć twoją mamę i ciebie w łonie. Nie lubi cię.
Mabel, przesadzasz.
Nie podoba mu się twoja fryzura i zapach.
- Jak to? - Nie myjesz dredów.
- To ty tak mówisz. - Fakt.
Ja tak mówię? To przepraszam.
- Myślałam, że Brian… - A skąd!
Zachowuj się.
Co ci mówiłem? Tylko ty się liczysz.
Jak uroczo.
- Oby! - Do zrzygania.
A nie wolisz niskiej i pulchniutkiej?
- Bam, aleś się napaliła. - Żartowałam.
To jest moja kobieta.
Jak ślicznie razem wyglądają.
Nie zapomnij zaprosić taty.
- Twój tata nie zechce… - Taka była umowa.
Dobra, zaproszę go.
Baw się dobrze, ale nie za dobrze.
- Dobra. - Aha.
- No dobra. Baw się dobrze. - Udanej zabawy z kolegami.
Powinien się uczesać.
À propos. Tiffany, gdzie twoje koleżanki?
Jest taki pośpiech i mama uznała, że lepiej będzie
zrobić coś po powrocie.
Twoja mama powiedziała, że nie możesz mieć koleżanek?
- Ani jednej? - Mimo że ją stać?
To był pomysł mamy. Ona przecież wie, co dla mnie najlepsze.
Mama powiedziała, że ma nie być koleżanek? To bez sensu.
Madea, nie bądź taka wojownicza.
Jest małostkowa, ale nie wojownicza.
A żebyś wiedziała!
A to ma sens? Skąd ten pośpiech?
Dzieciaki spieszą się ze ślubem, bo chcą wesela.
Oszczędź sobie zmartwień i urządź dużą imprezę.
Ale ze ślubem się nie spiesz. To zaraza.
Na pewno chcesz za niego wyjść?
Tak.
Miałyśmy iść na basen. Potem obejrzymy twoją suknię.
Nie idę na basen w tej sukience. To moja kompozycja kwiatowa.
- A kostium? - Nie zmieścisz się do basenu.
Nie mam swojej kardashianki na talię. Bam ją pożyczyła.
- Dlatego nie mam kostiumu. - Nic nie pożyczałam.
Dobre.
Nie mogę się doczekać. Jeszcze nie widziałam swojej sukni.
- Nie widziałaś cholernej sukni? - Nie widziałaś cholernej sukni?
Nie widziałaś sukni?
- Cholernej. - Cholernej.
Właśnie. Sukni.
Nie. Mama ją wybrała, ale…
- Co? - Powiedziała, że mi się spodoba.
- Tak powiedziała? - Może tak będzie.
- Czegoś tu nie kumam. - Tak.
Czyj to ślub?
- Mój. - Raczej twojej mamy.
Jest szczęśliwa. Jesteś, tak?
- Tak, jestem szczęśliwa. Bardzo. - Nie.
Skończ już. Mówi, że jest szczęśliwa.
Zawsze tak mówisz.
Ale ona nie wygląda na szczęśliwą.
A ty jesteś szczęśliwa?
Byłam, kiedy wyglądałam jak ona.
Wyglądałaś jak ja?
Próbuje być zabawna?
- Nie. - Wiem, że nie.
- Zaraz jej przywalę. - Moja mama była bardzo ładna.
Za parę lat…
- Karmimy… - Dumna ze swoich?
Muszę je podtrzymywać, inaczej mogłabym zarzucić je na ramię…
- Nie musisz tego rozgłaszać. - Patrzcie, ktoś nurkuje.
- Tak! - Hej, nurku!
- No proszę, nurek. - Tak.
Jak się masz? Karmi ryby.
Chodźmy na basen.
- Idź, skarbie. - Później obejrzymy twoją suknię.
Pa, kochanie.
Wcale nie jest szczęśliwa. Nie rozumiem, dlaczego…
- Chodźcie. - Nie jest nieszczęśliwa.
Mówiłam, że jeśli…
- Nie potrzebuję kostiumu. - Owszem.
Wejdę do basenu w stroju Ewy!
- O nie! - Hej!
Ale że nago?
No nie wiem, B.J.
Ale o co chodzi?
Patrz, jak tam jest stromo.
Spadają, lądują pod wodą. No nie wiem.
Tak, jest silna grawitacja. Zjeżdża pan pierwszy?
Nie! Nie zjadę pierwszy.
Ale dlaczego?
Małe dziewczynki zjeżdżają. Pan też da radę.
- Nie mogę. Wiesz czemu? - Czemu?
Bo się boję, ot co. Słyszałeś, jak krzyczała?
Pewnie już jej nie zobaczymy. Niech tata z tobą zjeżdża.
Tata? Nie. Jest na to za sztywny.
Zrobimy to razem.
- Nie. - Dlaczego? Damy radę.
Bo ja nie chcę.
Taki człowiek jak pan niczego się nie boi.
Ja się boję tego.
Jak ktoś krzyczy, woda w niego uderza i ten ktoś sika.
Krzyczysz i pijesz siki.
Wcale nie pijesz sików.
Ile osób tam się mogło posikać?
Krzyczysz „aaa”, woda wlewa ci się do ust…
I się napiłeś.
Nie pijemy sików.
Sam zjedź.
- Będzie dobrze. - Właśnie się posikała.
Tylko usiadła!
Posikała się!
- Słyszałeś? - To z radości.
Będzie dobrze. Niech pan weźmie GoPro.
I może pan zjeżdżać. Niech pan siada.
- Zjeżdżać gdzie? - Na drugi koniec.
Niech pan usiądzie i zamknie oczy. Wszystko będzie dobrze.
Przecież Bóg nie stworzył nas tchórzami.
Niech pan usiądzie i skrzyżuje ręce i nogi.
- Będzie dobrze. - Skrzyżować nogi?
- Nie chcę tu zjeżdżać! - Jeszcze chwila!
Wszystkim powtórzę. Mówiłam, że jeśli…
- Nie chcę! - Co to było?
To chyba Brown.
- Nie chcę! Czekaj! - Niech pan się modli.
Niech pan się modli!
Ratujcie Browna!
- On się utopi! - Wcale nie.
Nie utopi się. Tu jest woda na metr.
- Co, do cholery? - Co?
Na pomoc!
- Nawet się nie topi. - Nie utopi się.
Ale tak wyglądało.
- Brown? - Spójrzcie.
Zabieraj but.
Nic ci nie jest?
Cora! Życie przemknęło mi przed oczami.
- Boże! Prawie zginąłeś. - Omal zawału nie dostałem.
- Wyglądało, że się dobrze bawisz. - Tak.
Za słabo chlapałeś. Chciałam plusku!
Chcesz, żeby zginął?
Co?
Ty…
Cora, prawie straciłaś tatusia.
- Wiem. - I zostałabyś sama z mamą.
- Było fajnie, co? - Nie było! Prawie zginąłem!
O mało go nie zabiłeś!
- Tak. - Tu jest metr wody.
Właśnie. Nie utopił się.
Miałam ci powiedzieć. Następnym razem po prostu wstań.
- Jeszcze raz? - Nie! Niech Madea z tobą idzie.
Dokąd?
- Na zjeżdżalnię. - Zwariowałeś.
Mabel, możesz zjechać. Dają nagrody.
Jakie nagrody? Podróż do nieba? Nic z tego!
Nie jechałam taką wąską rurą od dnia narodzin.
- Raz mi wystarczy. - Mnie też.
Zrobiłam to raz na Jamajce, próbując zdobyć miłość
mały człowieczka z dredami. Nigdy więcej.
To co, idziemy?
Mabel, spróbuj.
- Nie… - Mabel!
Mabel!
- Mabel! - Dajcie spokój.
Kłamałam. A teraz spadaj stąd.
Nie idziesz tam?
Musimy znaleźć Debrah
i dowiedzieć się, dlaczego Tiffany nie ma tu koleżanek.
Tam mogę iść.
Ma tyle kasy, a nie pozwala dziewczynie…
- Chodźcie. - Mabel, zrobimy to później.
- Dawaj. - Możecie kibicować.
- Muszę tylko zobaczyć karty. - Tak.
- Zwycięzca. - Tak.
- Sześć. - Tak!
Zwycięzca!
Zwycięzca bierze wszystko.
- Gramy. - Dobrze.
No dobrze. Już.
Trójka. Dobrze.
- Tak! - Ładnie.
- Mówię wam… - Wygrywa pan?
Nie, przegrywam.
- Właśnie. - Okej.
Ale mam otwarte konto.
Biorę wszystko na pokój. Właśnie.
Dobrze, że pana znalazłem. Potrzebuję porady.
Tak, coś ci poradzę.
Nie żeń się. Przenigdy. Nie warto.
Nie żeń się i nie miej dzieci. Są do dupy.
Zabezpiecz się, używaj gumek.
Tylko to ci poradzę.
Bierz tyle gumek, ile się da.
Jej ojciec jest pańskim synem?
O tym właśnie mówię. Nie miej cholernych dzieci.
Mamy dziś wieczór kawalerski.
- Tak? - Tak.
- Kawalerskie? - Tak.
- Kobiety będą? - Tak, dużo.
Wchodzę w to.
Tiffany chce, żebym zaprosił jej ojca.
Że co?
Zapraszać tatę panny młodej na wieczór kawalerski?
Ojca panny młodej nie zaprasza się na takie balety.
- Nie? - A skąd!
Laski go wystraszą. To sztywniak.
No i jest trochę… lewy…
Serio?
- Tak. - Jasne.
- Nie zapraszaj go. - Joe!
- Cześć. - Joe!
- Ty ciągle grasz? - A ty ciągle wyglądasz jak foka?
Ignorant z ciebie. Wszystko przegrasz.
B.J., musicie się przebrać na wieczór kawalerski.
- Będzie super. - Tak, idźcie.
- Wieczór kawalerski? - Tak.
- To taki wieczór… - Tak!
- Będą modlitwy? - Czekaj.
Będzie muzyka kościelna? Możemy się modlić?
Bez zmian. Tak, będzie gospel.
I to najlepszy. Od Shirley Caesar po Clark Sisters.
Na wieczorze kawalerskim.
- Wzniesiemy modły… do panienek. - A ołtarz?
Do panienek.
Dobra, przyjdę.
A ty, B.J.? Ty też możesz przyjść.
Nie wiem, czy powinienem. Mogę wrócić na zjeżdżalnię.
Powinieneś. Będziemy się bawić w ogon osła.
Serio? Przypnij ogon osiołkowi?
- Spójrz na jego minę, jest gotów. - Będzie osiołek?
- Wiem, że to lubisz, niedorajdo. - Dobra.
Chłopak nic nie wie. Przebierzcie się.
- Już teraz? - Tak.
Mam garnitur do kościoła. Zabójczy.
Nic nie mam. Od przyjścia tu nic nie wygrałem.
Nic nie wygrałem.
Ale wie pan, że ich nie będzie?
Poradzi sobie. Do zobaczenia.
Szykuj się. Idź już, nie zapeszaj tu.
Na razie.
Hej, stawiam wszystko. Wszyściutko.
Co tam masz?
Zaczynamy.
Zaczynamy. Stawiaj.
Dziękuję.
Znowu wygrałem.
Wymiatam!
Znowu wygrałem.
Znowu wygrałem. Znowu, kurwa, wygrałem.
A jak! No dobra, stawiam wszystko.
A potem wezmę więcej na pokój.
O ja cię! Podoba mi się ten but. Patrzcie.
Z ptaszkiem. Podoba mi się.
- Ładny. - Jak z lat 70.
- Platformy. - Wezmę te różowe.
Spójrzcie na te różowe. Mają rozmiar 22?
Jeśli tak, to nazywają je kajakami.
- Fakt. - Szlag.
- Idź do sklepu z łodziami. - Właśnie.
Dajcie spokój.
Zostałaś pobłogosławiona dużymi stopami. Nie szkodzi.
- Drogie te buty. - Tak?
Mogę to wziąć na pokój? Poproszę cztery.
Różowe?
Po cztery z każdego koloru. Dziękuję.
- Bogacze tak robią. - Zrobiliby wyprzedaż…
Bogacze? Co?
Oto i ona!
- No proszę, wyglądasz uroczo. - Pięknie.
- Dziękuję. - Wszystko, co najlepsze.
Piękna. Poluźnisz trochę w talii?
Nie.
Nie jesteś w ciąży?
Nie!
Próbujemy zrozumieć, skąd ten pośpiech.
Co jej tak śpieszno?
Nie spieszę się. Po prostu go kocham.
- Tak. - Kochasz go?
- Tak. - Aha.
Co wiesz o tym chłopcu?
Dobra, słuchajcie.
Podjęła decyzję i jest, jak jest.
Jestem z ciebie dumna.
Kogo tak komplementuje?
Przepraszam. Jesteś z niej dumna. Cudownie.
Hej!
Na pewno chcesz go poślubić?
Jest przeszczęśliwa.
Mówię do twojej córki.
Jestem przeszczęśliwa.
Powtarza po mamie.
- Tak powiedziała jej mama. - Powtarza jak papuga.
Jak Gypsy-Rose. Robi, co mama każe.
Nazywasz się Gypsy-Rose? Nie, Tiffany Simmons.
Chciałabym, żeby tata go polubił.
Nigdy w życiu.
Zapomnij.
- On go nie znosi. - Wykluczone.
- Dajcie mu czas. - Aleś ty naiwna.
Zawsze myślisz, że Jezus wszystko zmieni.
Może jednak.
Najważniejsze, że jest szczęśliwa.
To wszystko.
Nie podoba mi się to. Działa mi na nerwy.
Mabel, przestań.
Szczęście jest najważniejsze?
Tak. I mama mówi, że w tej chwili to dla mnie najlepsze.
- Dlaczego tak mówi? - Właśnie.
Czemu ciągle powtarzasz to, co mówi mama?
Młodsze nie będziemy,
a ona uważa, że to dla mnie najlepsze.
Młodzi ludzie nie mówią, że młodsi nie będą.
Dobra, ale co ty o tym myślisz?
To jest słuszne.
Chciałam dać ci ładny pokój,
bo wiem, jak Tiffany na tobie polega
i jak bardzo ci ufa, ale nie ułatwiasz sprawy.
Do kogo ona mówi?
- Groźba. - Tak to zabrzmiało.
Coś ci wyjaśnię. Tak tanio mnie nie kupisz.
Nie myśl, że można dać mi
ładny pokój i od razu się mnie ma.
Jak w 1968 roku.
I w 69. I w 74.
I w 83.
- W 92 i 99. - Proszę…
- W 21. I w 22. - Proszę…
I w 25. To w przyszłości.
Ale coś ci powiem. Lepiej bądź dla mnie miła.
- Nie jestem twoją córką. - Madea…
Zaraz rozwalę to gówno białasów.
- Rozwalę ten sklep. - Spokojnie.
Lepiej się pilnuj, jak ze mną rozmawiasz.
Dobrze. Nie o to mi chodziło.
- Przeproś! - Już dobrze.
Przeproś.
Przepraszam.
No… właśnie… lepiej… Cholera.
Lepiej się stąd wynoście!
- Mabel! - Rozpieprzę to!
- Nie rób tego. - Zabierzcie ją.
Tutejsza policja jest inna.
- Uspokój się. - Milcz i uspokój się.
- Ja już siedziałam za granicą. - Nie jesteś u siebie.
Możemy przestać?
- Kocham go. - Tak.
Wiem, co robię, i wyjdę za niego.
Tam jest jakieś „ale”.
A jeśli jest „ale”, to nie ma zaufania.
- Ona mu ufa. - Dobra.
Powiem to jeszcze raz, Debrah.
Nie mów za nią, niech mówi sama.
Dobra, ufam mu. Naprawdę.
Stresujecie mnie. Możemy to zakończyć?
Nie wychodź za kogoś, komu nie ufasz. Tylko to chcemy powiedzieć.
Jeśli mu nie ufasz, nie rób tego.
To prawda.
Nie ma małżeństwa bez zaufania. Spójrz na mnie.
Trudno odzyskać czyjeś zaufanie.
Jeśli wychodzisz za kogoś, komu nie ufasz, to po co ten ślub?
Może zdejmiesz tę suknię?
- I odpocznij. - Dobrze.
- Jutro ważny dzień. - Tak.
Zobaczymy się jutro rano.
Do zobaczenia jutro rano.
- Dlaczego tak to mówisz? - Co za podejście!
Ona sporo przeszła…
Nieważne, skąd przyszła. Coś mi tu śmierdzi.
Mówi dziewczynie, co ma robić…
Wiesz co…
Nasz Pan ujawni wszystko, co trzeba.
- Czasem za długo mu to zajmuje. - Nie mów Panu, co i kiedy.
Przepraszam. Mogę to kupić? Dacie mi to na pokój?
- Po co? - Nie wejdziesz w nią.
Bam, muszę kupić dwie takie.
Dwie, a potem je zszyję. Nie, dajcie mi cztery i pół.
Sama się wymierzę. Dziękuję.
Możesz jeść, ile chcesz. Bierz wszystko.
To właśnie robię.
On próbuje zjeść wszystko.
Brown, pochorujesz się.
Nikt się nie pochoruje.
- Za dużo tego. - A skąd. Cicho.
- Jak twój pokój? - Ładny.
Mój też. Mam widok na ocean.
- Ja też. - Widzę delfiny i inne takie.
- Jeden wyskoczył, widziałem. - Serio?
Widzę różne zwierzęta.
A ja właśnie na jedno patrzę.
- Wujku! - Joe, ignorancie.
Nie gadaj z tym głupkiem, nałóż sobie.
Nie chcę nic z tego. Idę do drugiej części.
Masz za dużo na talerzu.
Jesteś lepsza od nas, bo schudłaś dwa kilo?
Ja tyję, ona chudnie. Tak to wygląda.
- Zjesz tyle? - A żebyś wiedziała.
Jest za darmo, więc zjem.
Boże, za dużo tego.
Zabrać was gdzieś! Nie umiecie się zachować.
Wezmę trochę mięsa. Za dużo już miałem cukru i alkoholu.
- Widzieliście lodóweczki w pokoju? - Tak.
Te małe z alkoholem?
Wszystko wypiłam i zjadłam, jak tylko weszłam.
Pięć minut i koniec.
Siedziałem na łóżku i jadłem.
Od snickersów i pringli miałam dreszcze.
Jak macie pustą lodówkę, wystarczy poprosić i ją napełnią.
- Od razu. - To nie tak działa!
- Tak! - Tak działa! Przyszli i ją napełnili.
Znowu wszystko wypiłem i zjadłem, i znów ją napełnili.
Cztery razy od naszego przyjazdu.
Wystarczy zadzwonić?
- Tak zrobię. - Trzeba za to zapłacić.
Co wy wygadujecie?
Cora, bierzesz wszystko na kartę, którą dostałaś.
Nie, to tak nie działa.
Jesz, ile chcesz. To jest bufet.
- Chodźcie. Chcę jeść. - Ja też.
Muszę mieć siłę, żeby balować
z kobitkami z Bahamów.
Jak się masz, kotku? W porządku? Dobrze cię widzieć.
- Powiedziała „cześć”. - Miło mi.
- Jak w Nowym Orleanie. - Hej!
Nie zapomnij o puddingu bananowym.
Dowiedziałeś się czegoś?
Zupełnie nic?
No dobra. W porządku. Tak, wyjdzie za niego.
- Idzie alfons! - Tak, sporo mnie to kosztuje.
A najbardziej to, na co właśnie patrzę.
Jak tam?
Tak, dobrze. Cześć.
Zawsze, kiedy siadam, pękają mi spodnie i puszczam bąki. Przepraszam.
- Stąd ten zapach. - Tak.
Okropność.
Joe, ignorant z ciebie.
- Hej. - Hej.
Cześć, Bri.
Idziesz na kawalerskie?
Kawalerskie?
Co?
- Nie, nic. - Nic.
Nie wiedziałeś?
Czekaj. Nie powiedzieli ci?
- Urządza wieczór kawalerski? - Tak.
- Dlaczego mnie nie zaprosił? - Jesteś tatą.
Jak by to wyglądało, gdybyś poszedł na wieczór kawalerski chłopaka córki?
Nie możesz iść.
To głupie.
Może zechce iść.
Nie chcę, żeby za niego wyszła.
Próbowałem ją od tego odwieść, ale cóż, jest dorosła.
Pozwólmy dzieciom popełniać własne błędy. Jasne?
- Niech popełnia własne błędy. - Tak.
I wiesz co? Jeśli twoje dziecko
jest z kimś, kogo nie chcesz,
im większy sprzeciw, tym bardziej się zbliżą.
Tego się nauczyłam. Taka jest prawda. Udawaj, że ci to rybka.
To trudne, kiedy kogoś nie znosisz,
ale im bardziej się sprzeciwiasz, tym oni stają się sobie bliżsi. Pamiętaj.
Pokaż, że jesteś z nią.
Jeśli będzie potrzebowała, to wróci do domu.
Musi czuć, że ma dokąd wrócić,
a nie, że go nienawidzisz, bo wtedy zostanie z nim.
Łatwo powiedzieć.
Rozumiem, ale przeszłam to z Corą.
Powiem ci, co masz zrobić. Nalej sobie szampana.
Mają tam tego tonę. Pijesz, ile chcesz.
Darmowy szampan? O czym ona mówi?
Bam, słuchaj, musicie iść do kasyna.
Ja przegrałem, ale się odegram.
- Co? - Słuchajcie.
Zostałbym tam całą noc, ale muszę podjeść przed kawalerskim.
Trzeba mieć siły na panienki.
Tak, zabaw się trochę.
- Zabiorę to do pokoju. Chodź, Bam. - A ja?
Ty zostań.
- Chodź. - Zwykle nie uprawiam hazardu.
Nie kłam, lubisz ryzyko.
Wcale nie musicie grać.
Macie lodówki na to całe jedzenie?
Idę, Mabel.
Zabieram to do pokoju. Chodź, Bam.
Ale głośno.
- Tak, ale to nic. - No.
- W klubie tak musi być. - Nie potrzebuję klubu.
Przywykłem do kościołów. To Clark Sisters.
Mówiłem, że będzie gospel.
A potem będę głosił Słowo. I będę stał tutaj.
- Ale będzie głośno. Gotowy? - Gotowy.
A czego ci trzeba? Świętego napoju.
- Co? - Co tam pijesz?
- Daj mi łaskę ocalenia duszy. - A co to?
- Woda z lodem. - Woda?
Woda z lodem.
Daj mu tę wodę, którą i mi dałeś.
No wiesz. Tę, którą mi dałeś.
Będzie ci smakowała. No, daj mu.
- Tak, daj. Dobrze. - Wznieśmy toast.
Toast za wodę z lodem i miłość.
Za wodę z lodem i miłość.
Słodka.
Nie chcę, żeby mi cukier skoczył.
Nic ci nie skoczy, za to wszystko opadnie.
- Serio? - Tak.
Dobre. Słodkie. Pewnie z wodą kokosową.
Tak, kokos. Z dodatkowym „koko”.
Serio? Nie gadaj.
Tak, ma trochę kok… osa.
Ludzie chyba są gotowi do modlitwy… Mówiłeś im?
Wszyscy stoją i patrzą. Są gotowi.
Lubią się dobrze zabawić. Wiedzą o tobie.
Wiedzą, że tu jesteś i że lubisz Jezusa.
Powiedzcie „amen”.
- Amen. - To na pewno kościół!
- A co jeszcze lubisz? - Co?
- Chór. - Nie gadaj.
- Mam żeński chór. - Nie gadaj!
Oto chór Przeznaczenie.
No proszę!
- Tak. - Jak ładnie wyglądacie!
Ale o północy wyłazi z nich diabeł.
- Nie! - Dlatego są w chórze.
- Ja was ocalę. - Zgadza się.
Siema, ludzie!
Wszędzie czysto.
DJ, puszczaj muzę!
Proszę, proszę! Hej!
Czekajcie! Co wy robicie?
- Bierzcie go! - Nie!
Uciekaj!
Wynoście się ode mnie! Nie!
Na pomoc! Muszę się stąd wydostać!
Pomóż mi, Jezu!
Zabierz ode mnie te grzesznice!
Na pomoc!
Ja w to wchodzę!
Wygraliście coś?
Jak leci?
Miło cię widzieć. Jak się masz?
Bam, przysłałaś mi SMS-a?
Tak, Mabel.
Joe mówił ci, żebyś brała wszystko na kartę?
Ja biorę wszystko na kartę.
Nie bierz karty chłopaka.
- Czego chciałaś? - Cicho.
- Dostałam twoje SMS-y. - Przymknij się i słuchaj.
- Czego mam słuchać? - Grajmy dalej.
Nie, nie zostanę. Mam dość twoich telefonów.
Jak mówiłem, chociaż się rozwodzimy,
dam twoim dzieciom, co obiecałem.
- B.J. pójdzie na studia, dostanie milion. - B.J.?
A twoja córka, kiedy wyjdzie za mąż. Ale skończ z tym.
Co on mówi?
Nie było intercyzy. Nie dostaniesz grosza.
Tak, wiem.
- Fundusz powierniczy. Dostaną w ratach. - Chwila.
Kocham twoje dzieci, ale z nami koniec.
- Ja cię znam. - Jesteś mężem Debrah?
- Dennis. - Ten bogacz.
Dennis. Aha. Dennis.
- Bogacz. - Zgadza się.
Dobrze słyszałam, rozwodzicie się?
Tak.
I nie mają intercyzy.
Też to słyszałaś? Poczekaj.
Dobrze słyszałam,
że dzieci dostaną pieniądze po ślubie i na studiach?
Próbuję je ustawić.
Chociaż się rozwodzicie. Miło z twojej strony.
Ale głupia sprawa…
Dlatego tak naciska na ten ślub.
No dobra, gdzie ona jest? Chodź.
- Musimy ją znaleźć. - Właśnie wygrywam.
Powinnam tu być.
Powinnaś? Wcale nie. Nikt cię nie zapraszał.
- Nie. - Tak.
Nie słuchasz.
Jestem potomkiem Krzysztofa Kolumba.
Powiedziałem jego praprapradziadkowi,
jak odkryć Bahamy.
Mnie to wszystko zawdzięczacie.
Tato.
Coś ci powiem.
Tylko one mogą mówić mi „tato”.
Co z tobą?
- Tato, posłuchaj. - O co chodzi?
Wiesz, jak trudno człowiekowi w moim wieku
poderwać takie młode laski?
Wiesz, ile musiałem wygrać w kas…
O czym ty mówisz?
Wiesz, ile przegrałem w kasynie? Nic nie wygrałem.
Na schodach widziałem Zaviera z jakąś kobietą. Kłócili się.
Coś tu się dzieje. Musimy z nim pogadać.
A co mnie do tego?
Też sobie jakąś znajdź. Kablujesz?
Chodź, są tutaj.
Dobra, zostań w tym wariatkowie.
Powiem o tym Madei.
Nie! Po co chcesz mówić Madei?
Zejdziemy tylnymi schodami. Chodź.
Poczekaj. Tylnymi schodami? Dobra, zaraz przyjdę.
Nie odchodźcie. Grzejcie miejsce.
Czcijcie mnie. Kłaniajcie się.
Przepraszam. Przejście dla króla.
Przejście dla króla.
Ktoś mnie uszczypnął w tyłek. Będziecie miały kłopoty.
To co mam powiedzieć?
Zabierz mnie do tylnego wyjścia.
Co mam zrobić?
Dokończmy tę rozmowę u ciebie.
Widzisz, tato? Mówiłem ci. On ją zdradza.
- „Zdradza”? - Tak. Widzę przecież.
Nie, to nie tak, jak myślicie.
Chciałeś pogadać w jej pokoju.
Teraz rozumiesz?
Dobrze wiem, co się dzieje.
Posłuchaj, synu, dam ci radę.
Nie wychylaj się z czymś takim.
Tata narzeczonej nie może cię widzieć z panienką.
Co z tobą? Pakujesz się w kabałę, której nie potrzebujesz.
Dobra, sam bym ją przeleciał.
Ja cię rozumiem.
Nie idź tam.
Sprawdzę, czy dotrzymał słowa.
Co?
Co się dzieje?
Idziemy. Nie rozumiem, dlaczego…
- No proszę. - Co tu się dzieje?
Nie chciałem ci mówić, ale przyszedłem tu,
myśląc o swoich sprawach,
i widzę, jak kłóci się z tą kobietą, chce iść do jej pokoju,
żeby dokończyć rozmowę itepe.
Ma romans. Ja to wiem.
Cześć.
- Przywitała się ze mną? - Tak.
Nie znam jej. Nie gadam z panienkami.
Mabel, spójrz na nią. Wygląda starzej ode mnie.
Bam, coś ty wypaliła?
Zabawna jesteś, ale ona nie wygląda starzej od ciebie.
Zamilcz, Joe w czerwonym wdzianku.
Kobieta w kwiecie wieku, piękna i gotowa.
Dennis? Co tu robisz?
No, powiedz jej.
Nie? To ja jej powiem. Tiffany,
mama tak bardzo naciska na ten ślub,
bo oni się rozwodzą, a nie mają intercyzy.
Obiecał dać tobie i bratu po milionie, jak on pójdzie na studia, a ty – za mąż.
- I milion dla mnie. - Bam, nikomu…
Odkryłam to.
- Nikomu nie da… - Ja to odkryłam.
Nikomu oprócz mnie.
To jedyny powód, dla którego tak naciska.
Nawet wybrała ci sukienkę i resztę.
Zmusza cię do tego. To wstrętne.
Wstydź się. Myślałam, że się zmieniłaś.
Naprawdę, mamo?
Okej, zaczekaj.
Skarbie, tu chodzi o ciebie.
Wiem, niewiele dobrego zrobiłam dla ciebie i brata.
Ja nie chciałam rozwodu, ale on zmienił zdanie.
Ale, skarbie, tu chodzi o ciebie. Daję słowo.
Nie czuję, żeby chodziło o mnie.
Wiem, tak mi przykro. Chciałam zrobić coś dobrego.
Mnie też jest przykro.
Zostawcie mnie wszyscy. Ślub odwołany.
- Zaczekaj. Nie. - Tiffany.
Tiffany!
Widzisz, Debrah?
Dobra robota, Debrah. Bardzo dobra.
- Gratuluję. - Dobra robota.
Znowu ją zawiodłaś. Chyba pójdę poszukać córki
i pomogę jej się pozbierać. Jak zawsze.
- Próbowałam to naprawić. - Za późno na takie próby.
Próbowałam to naprawić.
- Tego nie załatwisz pieniędzmi. - Łgarstwo.
Ponoć pieniądze szczęścia nie dają, ale chciałabym się sama przekonać.
Pokażę ci szczęście.
Ja to wiem.
Dajcie mi milion dolców.
- Szczęścia nie kupisz. - Nie.
No to zostałem tylko ja i wy dwie.
Skoro jesteśmy tu razem…
myślę, że Bóg to sprawił.
Wiem, że lubicie pieniądze,
a ja ich dużo wygrałem.
Jeśli chcecie dostać 2,82 $ za godzinę
potrząsania tyłeczkiem,
chodźcie za tym alfonsem.
Czekam na panienki.
Co?
Chcę ci coś powiedzieć.
Mieliśmy pogadać jak mężczyźni, ale raczej gadam z chłopcem.
Jesteś żałosny.
Cieszę się, że dowiedziała się teraz, przed ślubem.
Może będzie szczęśliwa.
Po pierwsze, nie jestem chłopcem.
A po drugie, z nikim nie będzie taka szczęśliwa jak ze mną.
Jasne.
Zdradzasz ją i ma być szczęśliwa?
Wyjdź stąd.
Płacę za ten pokój. Zostanę.
Przestańcie.
Obaj.
Ani się waż.
Chyba poszaleliście.
- Poważnie. - Coś ci powiem.
- Kaja. - Nie bawi mnie to.
- Niech mówi. - Zostań.
To mój syn.
- Czemu zawsze psujesz… - Daj mi skończyć.
Kocha twoją córkę. Spójrz na mnie.
Tak bardzo ją kocha, że nie zaprosił mnie, bo się mnie wstydzi.
Wiecie co? Skończyłem z tym.
Wcale nie.
Na wieść o ślubie i tak przyjechałam.
Wychodzę.
Nigdzie nie pójdziesz.
To dobry dzieciak.
Nie wychowałam go na prawnika takiego jak ty, Brian,
ale mój syn to świetny dzieciak.
Opowiedział mi, jak go oceniłeś
i jak go potraktowałeś, w ogóle go nie znając.
Nigdy nie miał kłopotów.
Zawsze stara się robić to, co należy.
Ja nie byłam matką, która piecze ciasteczka itepe.
Był w różnych rodzinach zastępczych
i innych takich.
Starałam się.
Ale miałam problemy.
I dlatego związał się z twoją córką.
Ponad problemami moimi i jej matki.
Przykro mi, że nie miał ojca, który pokazałby mu co i jak.
Ale to dobry dzieciak.
Synu, przepraszam, że ci wszystko zepsułam.
Jak zawsze.
Wiecie co? Wychodzę.
Hej, Tiff.
- Hej, mała. - Tiff.
W porządku?
- Nie. - Nie?
No przecież wiesz!
Cora, siedzimy w lobby w piżamach. Nie odzywaj się.
Jak mogłam być taka głupia?
Mama zawsze robiła takie rzeczy, od kiedy byłam dzieckiem.
Matka Zaviera traktuje go dokładnie tak samo,
to samo mu robi.
Dobry Boże.
Chcę wrócić do domu.
Tata by się ucieszył. Dużo go to kosztuje. Niewiele zarabia jako prokurator okręgowy.
- Ale ja go kocham. - Kochasz go?
Miłość to nie głupota.
Nie mówię tu o emocjonalnym bajzlu.
Ale jeśli kogoś szczerze kochasz, to nie głupota. To miłość.
- Po prostu kochaj. Rozumiesz? - Tak.
Ludzie ciągle będą ci łamali serce,
ale ty się nie zmieniaj, nie przestawaj kochać.
W końcu trafisz na kardiochirurga, który zdoła je załatać.
Po prostu kochaj. Nie rezygnuj.
Właśnie.
Ale ja go naprawdę kocham.
Tak?
A mama tak bardzo naciskała…
- Teraz wiem dlaczego. - To trudne.
- Idzie mama. - Widzę ją.
Idzie powoli.
- Jest winna. - Nie chcę jej teraz widzieć.
Musisz to zrobić, żeby się pozbierać.
Czasem trzeba rozłożyć szeroko ramiona
i przyjąć to, co nadchodzi. Rozumiesz?
To prawda.
Zwłaszcza rodziców. Powiedz, co ci leży na sercu.
Wysłuchaj ją.
Tiffany… mówiłam szczerze.
Chodziło o ciebie.
Naprawdę.
Kiedy to zaproponował,
pomyślałam, że nareszcie
mogę zrobić coś wspaniałego dla moich dzieci.
Debrah, co z tobą? Ty dla niej nic nie robisz.
- To ten człowiek coś dla niej robi. - Wiem.
Ale czy nie byłoby wspaniale?
- Ja bym przyjęła milion… - Mabel.
- Ona to wie. - Gdzie on jest?
- Jasne. - Mogę pójść.
- Cii! - Co?
- Cora, cicho. Rozmawiamy. - Milion? Przydałby się.
O to walczyłam.
Ale jeśli chce odejść, niech idzie.
Odszedł.
Zależy mi tylko na twoim szczęściu.
A potem poznałaś Zaviera.
Wiedziałam, że do siebie pasujecie.
To, co zrobiłam, było złe.
- Było. - Było.
Przepraszam.
I słusznie.
Wiem, że strasznie namieszałam.
- Fakt. - Fakt.
Rano wracam do domu.
- I dobrze. - Tak.
Co? Co wy wyprawiacie?
Przydałoby ci się lanie.
I to już.
- Coś ty jej zrobiła? - Zamknij drzwi.
Dajcie spokój.
- Cicho już. - Jest winna.
Wy bądźcie cicho.
Musisz wiedzieć, jak bardzo mi przykro.
Mamo, kocham cię.
Ale tym razem mocno przesadziłaś.
- Wiem, skarbie. - Nie, mamo. Przestań, proszę.
Ja potrzebowałam twojej obecności.
Nigdy nie chodziło o pieniądze.
Dobre.
- To było dobre. - Tak.
Potrzebowałam twojej obecności.
Obiecuję, skarbie, że jeśli dasz mi jeszcze jedną szansę,
nauczę się tego.
- Będę przy tobie. - Nie. To już za dużo.
Najpierw zdrada, a teraz to? Muszę się przewietrzyć.
Tiffany, zaczekaj.
Do jutra.
Przepraszam.
Debrah, przydałoby ci się lańsko.
Dobra, posłuchaj.
Przez całe życie chroniłem córkę.
Kiedy cię z nią zobaczyłem… Byłeś tym, czego się obawiałem.
Jako prokurator widzę wielu czarnych chłopców jak ty.
Wszystkich oceniasz tak samo?
Nie.
Daję im szansę.
I czasem jestem zaskoczony,
że niektórzy naprawdę z niej korzystają
i odmieniają swoje życie.
Coś ci powiem. Nie jestem głupi.
Wiem, jak to jest być młodym i czarnym na tym świecie.
Rozumiem. Być ocenianym za fryzurę, wygląd, wszystko.
Rozumiem to.
A ponieważ to rozumiem, mogę powiedzieć:
Przepraszam, że ci to zrobiłem.
W porządku.
To twoje podejście. Ja też tak potrafię.
Szczerze mówiąc, nie chcę, żebyś żenił się z moją córką.
Uważam, że stać ją na więcej.
Może się mylę. Nie sądzę, ale mogę się mylić.
Coś ci powiem.
Udowodnij mi, że się mylę.
Nic nie jestem ci winien.
Nie, kolego. Jesteś mi winien wszystko.
- Wszystko? - Wszystko.
Jeśli mam ci oddać rękę córki,
jesteś mi winien odpowiedź na każde pytanie, jakie zadam.
Tylko tak ją dostaniesz.
Mam tylko ją.
Co chcesz wiedzieć?
Że mam firmę przyciemniającą szyby?
Że handlowałem?
Że patrzyłem, jak ginie mój brat
tuż obok mnie?
Wtedy się wycofałem.
Zacząłem rapować, ale to droga donikąd.
Poznałem twoją córkę
i ona mnie uratowała.
Ona mnie motywuje, trzyma na właściwym kursie.
Twój syn pomaga mi ukończyć szkołę,
a córka uważa, że mogę iść na studia.
To chciałeś wiedzieć? Tak?
Taki jest plan.
Nigdy nikogo nie miałam.
Żadna kobieta tyle dla mnie nie zrobiła.
Kocham Tiffany całym sercem i nigdy bym jej nie skrzywdził.
I nie pozwolę, żeby ktoś ją skrzywdził.
Taki właśnie jestem.
Mówisz serio?
Tak. Jak najbardziej.
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
- Nadal chcesz za mnie wyjść? - Z całego serca.
Proszę pana?
„Proszę pana”? No dobra. Tak lepiej.
Mogę prosić o rękę pańskiej córki?
Dobrze.
- Chodź. - Dzięki, tato.
Ależ duży ten hotel! Wszędzie trzeba chodzić.
A ty dokąd?
- Co? - Dokąd się wybierasz?
Na ślub. A ciebie nie zaproszono.
- Wychodzi za mąż? - Tak.
Nie dzięki tobie.
No dobra, chodź.
Wiem, że wcale mnie tam nie chce.
Chodź na ślub. Działasz mi na nerwy.
Jak nie ruszysz tyłka, to ci przywalę.
Ruszaj. Na ślub, do cholery.
Dobrze, już dobrze.
Pięknie wygląda.
Tak. Jakby miała być na torcie weselnym.
Wiem, że nie płaczesz.
Nie płacz na ślubie, cieniasie.
Coś pięknego.
Cora, cicho.
Pobierzcie się. Zmarnujcie życie.
To najgorsze, co można zrobić.
Zebraliśmy się tu dzisiaj, by połączyć…
- Dumny tatuś. - Bo tak jest.
Możemy przejść do tej części, kiedy mówią „tak”?
Reszta jest zbędna.
Co z tobą? Przymknij się. Oni próbują wziąć ślub.
Niech powie: „Możesz pocałować pannę młodą”.
Możesz pocałować pannę młodą.
Gratulacje!
Jak pięknie!
Pięknie.
- Koniec ślubu. Chodźmy. - Wracajmy do Atlanty.
Skarbie, pakujmy się. Gratulacje.
Nie skończyli się całować.
- Chodźmy. - Dobry Boże!
Pański rachunek.
Słucham?
Pański rachunek.
- Zaraz, to jest… - Pański rachunek.
- To wszystko to rachunek? - Tak.
Spójrzcie tylko.
Sporo tego.
- Dobry Boże. - Cała książka.
- Jak książka telefoniczna. - Dużo tego.
- Jak książka. - Kartą debetową nie zapłaci.
Kto wydał 43 000 $ w kasynie?
Kto tyle wydał w kasynie?
Mabel, ty tyle wydałaś w kasynie?
Żetony za 5000 $.
I tak ma tylko 20 dolców.
Wydałeś dziewięć tysięcy na porno?
To przez tę dziewczynę, którą zaprosili. Musiałem.
Tak!
Biorę na kartę.
Kto był 83 razy na zjeżdżalni?
- Nie chcę! - Panie Brown!
- Ile, 83? Pan był pięć razy. - Nie, ja…
Kto przejadł 14 000 $ z minibaru?
Ja tylko zjadłam jakieś drobiażdżki.
To na kartę.
- Kolejne? - Wyglądają na drogie.
- Nieważne. - Dlaczego?
Wzięliśmy je na pokój.
Posiłek dla ciebie, ciebie i ciebie!
Chcę całą skrzynkę. Prezenty na święta.
Potrzebuję 15 sztuk.
Mogę kupić te okulary?
Jeszcze to. Na pokój.
- Piękne. - Po ile to?
- Ile? - Dlaczego pan krzyczy?
Ile za to?
Weźmiemy to na kartę!
Zaczekaj!
Weźmiemy to na kartę!
No chodź.
Czekaj, chwila.
Cora, ty też nie mogłaś wsiąść.
Jesteśmy bogaci!
Weźmiemy to na kartę!
Serio tata za to zapłacił?
Sam bym nakręcił tu filmik!
Wezmę to na kartę!
Weźmiemy to na kartę!
- O rety! - Weźmiemy to na kartę!
To na kartę.
- Sprawdźcie, co z nim. - Weźmiemy to na kartę.
Proszę pana.
- Ratunku! - Zobaczymy się w aucie.
- Ja bym wolał trochę trunku. - Serio?
Sprawdźcie, co z nim.
- A ty dokąd? Pomóż. - Wstawaj, Brian.
- Pomóż tacie. - Brian, wstawaj.
Chwileczkę.
- Stańcie na nim! - Oddycha.
Kopnij go w jaja, to go obudzi.
- Przynajmniej oddycha. - Słyszałem.
Odsuń się, ja go kopnę.
- Nie! - Dzwoniliście po karetkę?
STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI 100 DOLARÓW
TYLER PERRY MADEA I ŚLUB NA BAHAMACH
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka