Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
W 1990 ROKU IRAK ZOSTAŁ OBJĘTY SUROWYMI SANKCJAMI ONZ,
CO DOPROWADZIŁO DO UBÓSTWA, NIEDOBORÓW ŻYWNOŚCI
I OGRANICZENIA DOSTĘPU DO LEKÓW.
MIMO TO SADDAM HUSAJN WYMAGAŁ OD WSZYSTKICH IRAKIJCZYKÓW,
BY ŚWIĘTOWALI JEGO URODZINY.
26 KWIETNIA
DWA DNI PRZED URODZINAMI PREZYDENTA
Świeża woda, prezent od prezydenta! Po kanistrze na osobę.
Wracajcie do kolejki!
Pojedynczo.
Jeden kanister, proszę pani.
Tylko jeden.
Dajcie mi napełnić drugi.
- Chodźmy, Bibi. - Potrzebuję dwóch.
Należy się pani tylko jeden.
Ciężki jest.
- Pomóc ci? - Nie trzeba.
- Po ile te pomidory? - Po 250 za kilo.
- Może być 100? - Nie.
- Dlaczego? - Nie mogę.
Są obite.
- Nie zejdę z ceny. - Same obite.
Już takie przyszły.
- To jak, może być 100? - Nie mogę. Nic z tego.
- Bibi, pomóc ci? - Nie, kochanie.
Chodźmy.
Dobrze, Bibi.
Chodź, Bibi.
Bóg powiedział Gilgameszowi:
„Spójrz w wodę,
a ujrzysz oblicze miłości”.
Bóg obiecał,
że ludzie czystego serca zobaczą w wodzie ukochanych.
- W jakiej wodzie? - Tej, z mokradeł.
Dokąd płyną nasi sąsiedzi?
Pożar!
TORT DLA PREZYDENTA
- Bibi, potrzebujesz czegoś jeszcze? - Nie.
- Idę się uczyć. - Bóg z tobą.
„Ahmed chce kupić...
siedem...
jajek”.
„Ahmed chce kupić siedem jajek.
Każde jajko kosztuje...”
Lamia!
Cześć, Saeed!
Odrobiłaś zadanie z matmy?
To z Ahmedem i jajkami?
Mrugnęłaś!
Myślisz, że prezydent sam zjada te wszystkie torty?
Ściany mają uszy.
Chciałbym być prezydentem.
Dlaczego?
Zgarnąłbym wszystkie torty świata.
I całą Colę.
Co?
Ja wypiłabym całą Colę.
Boisz się jutra?
Bóg jest szczodry.
Nienawidzę, gdy ludzie tak mówią.
To znaczy, że będzie źle.
Wczoraj obiecałeś mi pomóc, a nie przyszedłeś.
Musiałam sama wiosłować.
Przepraszam.
W najbliższą sobotę?
Nie mogę. Tata zabiera mnie do miasta.
Do pracy w lunaparku.
- Fajny ten lunapark? - Niesamowity!
Jest tam taki wielki smok, który lata do nieba i z powrotem.
Bibi!
Bibi, nie mogę zapamiętać modlitwy. Spóźnię się.
Powtórz ją dziesięć razy i wymknij się do łazienki.
Idź już.
- Bibi, a mogę pominąć modlitwę? - Nie.
Dzień dobry.
Witaj.
Mama przysłała dla was mleko.
- Cześć, Mathana! - Cześć, Lamia! Masz tu jabłko.
Zjedz je sama i nie dawaj nikomu. Nie mamy nic na obiad.
Z jakiej okazji te prezenty?
Nie musisz już pomagać w polu.
Dlaczego?
- Martwi się o ciebie. - Czemu?
Za słabo pracuję?
Tylko tyle mi powiedziała.
Całą duszę wkładam w pracę na tym polu.
Obsadzałam je, zbierałam plony, dbałam o nie,
a ona tak mi się odwdzięcza?
Dlaczego?
Idź już!
Chodź tu. Dlaczego się spóźniłaś?
Przepraszam.
Daj tornister. Żadnych wymówek.
- Stań w kolejce. - Dziękuję.
Głodzą nas i bombardują,
żebyśmy odwrócili się od wielkiego przywódcy, Saddama Husajna.
Mogą nam zabrać żywność i leki,
a nawet powietrze, ale my się nie poddamy.
Zginiemy z jego imieniem na ustach.
Odpowiemy im jak prezydent Saddam Husajn.
Przez naszą ofiarność pokonamy ich dla ciebie, Saddamie!
Tobie poświęcamy naszą krew i nasze dusze, Saddamie!
Patrzcie, nie mam nic w rękach.
Zgadza się?
Dmuchnij.
Ty też. Szybko.
A oto Mickey!
Skąd go masz?
- Powstań! - Niech żyje Saddam Husajn!
Siadajcie.
Poświęcimy dla ciebie nasze dusze.
Wyjmijcie zeszyty. Czas na losowanie.
- a dokąd to? - Do łazienki.
Siadaj, mądralo!
Trzeba było powiedzieć, że masz biegunkę.
- Widziałeś moje jabłko? - Nie.
- Przyszedł syn kaleki. - Cicho!
- Gdzie byłeś? - Tata musiał naprawić łódź.
- To żadna wymówka! - Przepraszam.
Za karę napiszesz swoje imię pięć razy.
Napiszcie swoje imiona i dajcie mi karteczki.
Dalej, dzieci, piszcie.
Tata naprawił panu rower. Pozdrawia pana.
Dobrze. Też go pozdrów.
- Masz pięć karteczek? - Tak, to pierwsza.
Druga, trzecia,
czwarta i piąta.
Doskonale.
A teraz wylosujemy...
imiona.
Szkołę posprząta nam...
- Ismail Muhammed Jasim. - Tak jest.
Brawo.
Świeże owoce przyniesie nam...
Saeed Muhammed Qasim.
Ale ja nie mogę przyjść w sobotę.
Dlaczego?
Będę w mieście z tatą.
I co, będziecie grać w piłkę?
Zamknąć się!
Przykro mi.
Pamiętasz, co się stało z Rasoolem i jego rodziną?
Doniósł pan na nich.
Tak, bo to mój obowiązek.
- Jak ich ukarano? - Wywleczono ich.
Wywleczono ich jak psy.
Jestem tylko żołnierzem
i muszę donieść na każdego, kto odmawia posłuszeństwa.
Nawet jeśli pojawi się dżin,
ktoś zginie albo złamie nogę.
Nie wiń mnie, jeśli skończysz jak Rasool i jego rodzina.
- Zrozumiano? - Tak jest!
- Mam na kogoś z was donieść? - Nie.
- Ktoś chce, żeby go wywleczono? - Nie.
Siadaj.
Dziękuję.
Sok przyniesie nam...
- Nasir Muhammed Ali. - Tak jest. Dziękuję.
Najważniejsze zadanie,
czyli upieczenie tortu urodzinowego,
przypada...
Lamii Ahmed Nayyef.
Tak jest.
Gratulacje, Lamia! Możesz być z siebie dumna.
Upiecz duży tort
z dużą ilością śmietany.
Od dawna miałem ochotę na tort.
Zresztą nie tylko ja. Nie zawiedź mnie.
- Tak jest. - Brawo. Siadaj.
Losowanie zakończone. Kolejne w przyszłym roku.
Otwórzcie książki
na stronie 68.
Pomogę ci, tato.
Chcesz, żeby spotkało nas to, co Rasoola?
Hindi,
nie umiem kłamać.
Jeśli zapiejesz raz, skłamię, a jeśli dwa, powiem prawdę.
Bibi, pomóc ci?
Pan Musa cię pozdrawia.
Mówi, że jestem wyjątkową uczennicą.
Wszystkie dziewczyny mi zazdrościły.
Już o tym słyszałam.
Mama Alego mi powiedziała.
Bibi, jesteś na mnie zła?
Jutro rano popłyniemy do miasta.
Dlaczego?
Zrobiłam wszystko, co mi kazałaś.
Modliłam się, ale nic z tego nie wyszło.
Nie udało mi się wymknąć do łazienki.
Bibi, nie jesz?
Bibi,
a jak popłyniemy do miasta,
to możemy iść z Hindim do lunaparku?
Bóg jest szczodry.
Zapisz: trzy jajka.
To na urodzajność.
Kilogram mąki, dla życia.
Nie tak szybko, Bibi.
Kilogram mąki, dla życia.
Kilogram mąki...
- Pięćset gramów cukru... - Co?
Pięćset gramów cukru na słodkie życie.
Pięćset gramów...
I proszek do pieczenia...
na puszyste ciasto.
Co jeszcze, Bibi?
Bibi, czyj to?
Twojego ojca.
Obudź się i pomódl.
Dzień dobry.
Pokój Boży z wami.
Bibi, Hindi wie, kiedy leci samolot.
Nie, kochanie. Jest głodny, nie jest telepatą.
Skąd wiesz? A może nas wzbogaci.
Wątpię.
Pomógłby nam, gdyby znosił złote jajka.
Nie słuchaj jej.
Bibi wie, że jesteś kogutem, a nie kurą.
- Dokąd? - Do miasta.
Wskakujcie.
Uwielbiam torty.
To najwspanialszy wynalazek w historii ludzkości.
- Cicho, Hindi. - Uważajcie na worki.
Dzięki nim zarabiam na życie.
A czym się zajmujesz?
Moja praca to zagadka.
Sprawiam, że ludzie się śmieją i płaczą.
Łamię serca i naprawiam je.
Niektórzy nazywają mnie aniołem, a inni diabłem.
Niektórzy mnie wielbią, inni chcą mnie zastrzelić.
Zależy, co im przynoszę. Kim jestem?
Jesteś Bogiem?
Nie mów tak! To listonosz.
Ale nie taki zwyczajny.
Jasim wozi tylko ważną pocztę, dla samych ministrów!
Wracacie ze ślubu?
Nie, jedziemy na ślub. To samochód ślubny,
a to jest pan młody.
Gratuluję i życzę szczęścia.
Jakiego szczęścia?
Majdi, powiedz jej, jakie masz szczęście.
Mama chciała, żebym się ożenił.
Nie byłem gotowy, ale nalegała, więc się zgodziłem.
Rozumiem.
Miała mi znaleźć żonę.
Zaczęła szukać po okolicy,
wśród sąsiadów, aż kogoś znalazła.
Wszystko zorganizowała.
Widziałeś przyszłą żonę?
Miałem się z nią zobaczyć.
Mieliśmy się spotkać tydzień temu, gdy miałem wolne.
Nie mogłem się doczekać.
Gotowałem dla kolegów,
świętowaliśmy i tańczyliśmy do rana.
Poszedłem do oficera, żeby poprosić o pozwolenie.
Wtedy Amerykanie nas zbombardowali i straciłem wzrok.
Przykro mi.
- Widzisz, jakie ma szczęście? - Nie mów tak.
Biedak jest niewidomy.
Nie muszę się martwić jej urodą.
Niech cię Bóg błogosławi!
Niech cię błogosławi.
- Datki dla prezydenta. - Oczywiście.
W końcu to jego urodziny.
Uważaj na samochody.
- Pięć dinarów za obie. - Za obie?
- Tak. - Proszę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Proszę.
Ma pan mundurki szkolne?
Tak.
Przepraszam.
Mam taki i jeszcze jeden.
- Ten nie. - Nie?
- Wezmę ten. - 5 000 dinarów.
Mogą być 3 000?
- Nie, to za mało. - Dorzucę dwa talerze.
- Co? - Dwa talerze.
Nie sprzedaję talerzy, tylko ubrania.
Podoba ci się?
Trzymaj, nie upuść.
- Proszę pana... - Tak?
Skoro nie chce pan 3 000 i talerzy,
- to mam radio. - Proszę pokazać.
Pomogę ci.
Miałaś go trzymać. Czemu odłożyłaś?
No dlaczego?
Nie, zostaw.
Bibi, te ubrania strasznie drapią.
Spokojnie. Przywykniesz.
Przyzwyczaisz się.
80 dinarów za cukier, 25 dinarów za kilo ryżu,
125 dinarów za olej.
Jesteśmy biedni. Skąd mamy tyle wziąć?
Kiedyś każdy miał po jajku, a teraz mamy jajko na całą rodzinę.
- Wszystko dobrze? - Dzięki Bogu.
- Witaj. - Dziękuję.
Cześć, jak się masz?
Siadajcie.
- Zjesz coś? - Nie, dziękuję.
- Jak to? - Mam cukrzycę. Nie mogę jeść.
A ty? Pewnie jesteś głodna.
- Co byś zjadła, kochanie? - Nic, dziękuję.
Na pewno?
A może masz ochotę na kebab
z grillowanymi pomidorami i cytrynami?
Śmiało, jedz.
Bibi, kim jest ta pani?
Nie znasz jej, ale to przyjaciółka.
Moja.
Ile masz lat?
Twoja pomocnica ma dziewięć.
Niech ją Bóg błogosławi. Pilnie się uczysz?
- Jest najlepsza w klasie. - Świetnie.
- Jak nazywa się kogut? - Hindi.
Ja mam kotkę Lulu.
Lulu i Hindi. Myślisz, że by się zaprzyjaźnili?
Koguty i koty się nie przyjaźnią.
- Zjesz coś jeszcze? - Nie.
Rozmawiałam z mężem.
Powiedział, że nie potrzebuje dokumentów.
Jeśli nie masz nic przeciwko, załatwię sprawę.
Dobrze.
- Pójdę zadzwonić. - W porządku.
Lubisz ją?
- Co sądzisz? - Wydaje się miła.
- Czyli ją lubisz? - Tak.
Zostawię cię u niej na dwa dni.
- Dlaczego? - To tylko dwa dni.
Ale dlaczego?
Miałyśmy przygotować tort.
Zapomnij o nim. Oddaję cię dobrym ludziom.
Ty ich nie znasz, ale ja tak.
Będą cię ubierać, żywić i dobrze cię wychowają.
Nie mogę się tobą zajmować. Jestem zmęczona.
- Zrobiłam coś nie tak? - Nie.
Kocham cię, pomagam, robię pranie...
Ja też cię kocham i chcę dla ciebie jak najlepiej.
Bibi, miał być tort. Nie zostawiaj mnie.
Zapomnij o tym torcie.
- A pan Musa? - Niech idzie do diabła.
Wystarczy mały tort.
Nie stać mnie na to.
Bibi, zostanę z tobą.
Przepraszam, Bibi.
Hazim chce z tobą pomówić.
Bóg jest szczodry.
Dziękuję, moja droga.
Nie jest mi z tym łatwo,
ale nie mogę się nią dłużej zajmować.
Nie męcz jej, nie traktuj z góry
i wskaż jej właściwą drogę.
Zostawiam ją wbrew sobie.
Nie martw się, Hindi. Jestem z tobą.
- Jedzie pan do lunaparku? - Do którego?
- Ze smokiem. - Za 500.
- A są zniżki? - Wynoś się stąd.
No już, spadaj.
Chcesz zdjęcie? Zapraszam.
Wracaj do kolejki.
- Szukam ojca Saeeda. - Kogo?
- Ma jedną nogę. - Nie znam go.
- Naprawdę? - Tak.
Przecież mówię. Czego chcesz?
Odejdź i daj mi pracować.
- Widział pan dziewczynkę? - Nie.
- Miała ze sobą koguta. - Nie, przykro mi.
Przechodziła tędy dziewczynka?
Widział pan dziewczynkę?
Nie.
- Miała koguta. - Przykro mi.
Nie widziałem jej.
Okażcie litość, a Bóg was pobłogosławi.
Brawo, synu. Czekaj.
Masz.
To oni, panie władzo. Ukradli mi pieniądze.
Saeed!
Ty psie, chodź tu!
Zatrzymać ich!
W lewo.
Trochę w prawo.
Nie, za daleko. W drugą stronę.
Dobrze.
Tak lepiej.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
W czym mogę pomóc?
Moja wnuczka zaginęła.
Boże, co za katastrofa.
Zgubiła ją pani jak worek ryżu?
Odwróciłam się, a ona zniknęła.
- Czyli umie czarować? - Nie wiem.
Hussein, zrób herbatę.
Obejdzie się.
Chcę znaleźć wnuczkę.
Musi pani poczekać dwa dni...
Nie mogę tyle czekać. Nie mogę.
Czemu pani krzyczy?
Bo się martwię, a pan mi nie pomaga.
To my odpowiadamy za dzieci?
Tak.
- Jakim cudem? - Bo tak.
Pani chyba żartuje!
Proszę!
Mamy mnóstwo pracy w związku z urodzinami prezydenta.
Boże, broń go.
Proszę iść do domu. Ona wróci sama.
- Nie odejdę bez niej. - Na pewno wróci.
Nigdzie nie idę.
Zostanę tu, dopóki jej nie znajdziecie.
Jak mogłabym odejść, skoro ona zaginęła?
Halo, tak?
- Co tu robisz? - Chciałam zobaczyć smoka.
- Bez Bibi? - Jest u przyjaciół.
Naprawdę?
Podobał ci się smok?
Był dość mały.
Gdzie jeszcze widziałaś smoka?
Oto lista składników. Czytaj.
Masz brzydkie pismo.
Masz dla mnie owoce?
Jesteśmy drużyną?
Wiesz, jak to się nazywa po francusku?
Faire l'amour.
Znasz francuski?
Oczywiście.
Uwielbiam wszystko, co francuskie.
Ich historie miłosne, ich filmy,
a przede wszystkim to, jak się całują.
Kocham to.
Te francuskie pocałunki.
Ja wolę kulturę arabską.
Ona też jest piękna.
Zwłaszcza mięso. Najwyższa jakość, zawsze świeże.
Mogę zrobić zakupy?
Zaraz wszystko ci dam.
Usiądź sobie. Po co masz tyle stać?
Dam ci wszystko, czego zapragniesz.
Posiedź chwilę, to porozmawiamy.
Wiesz, moja droga,
na zapleczu znajdę dla ciebie coś specjalnego.
Banany z Somalii,
jabłka z Libanu...
Mam nawet francuski chleb. Czegoś takiego nigdy nie jadłaś.
I takie duże arbuzy, smaczne i słodkie.
Pyszne.
Nie widzisz, że jestem w ciąży?
Właśnie, więc nie ma ryzyka.
Idealnie.
Dzień dobry.
Zamknięte, kochanie.
Ale ja potrzebuję cukru.
Nie mamy cukru, kochanie.
Za to ta pani to sama słodycz.
Mleko też ma.
- Izzat! - Ma wszystko.
Uspokój się.
Ile chcesz tego cukru?
Pięćset gramów.
To dużo.
Myślisz, że jesteś córką prezydenta?
Nie jest córką prezydenta.
Wylosowali nas.
Ona ma przynieść tort, a ja owoce.
No i?
Jeśli nam się nie uda, zniszczą nam życie.
Słyszysz? Zniszczą im życie.
Proszę pana...
Okaż współczucie!
Możemy w czymś pomóc?
- Mogę posprzątać łazienkę. - Nie, dzięki.
Zamknięte!
Bóg wam pomoże. Idźcie sobie.
- Posprzątam... - No już, uciekać.
- Zrobię wszystko! - Idźcie sobie.
Zamknięte, jestem spłukany, a cukru nie ma. Spadajcie!
Skąd miałbym wziąć cukier?
Jakbym miał go w nadmiarze.
Czemu im nie dałeś?
To twoja porcja soczewicy.
Daj mi to, co obiecałeś.
A im daj cukier.
W zamian masz pół godziny.
Niech będzie godzina, żebym mógł się nacieszyć.
Izzat! Nie przeginaj.
Chodź tu, młody.
No chodź.
Zostań pod drzwiami.
Nikogo nie wpuszczaj.
Jeśli kogoś wpuścisz, nie dostaniesz cukru.
Widział pan dziewczynkę?
Nie ma jej tu. Proszę iść do domu!
- Błagam, znajdźcie ją. - Jesteśmy zajęci.
Siedzeniem za biurkiem?
To właśnie nasza praca.
Podobno jesteście stróżami prawa.
- Uważaj. Jestem policjantem. - Sam pan uważaj.
- Widzieliście dziewczynkę? - Jaką dziewczynkę?
Tu nie wolno wchodzić.
- Proszę wyjść. - Nie dam wam spokoju.
- Znajdźcie ją. - Chodź no tu.
Czemu tak się wydzierasz?
Chcę znaleźć wnuczkę.
- Nie krzycz. Siadaj. - Znajdźcie ją.
- Czego chcesz? - Znaleźć wnuczkę. Nie rozumie pan?
- Kazaliśmy ci iść do domu. - I co to da?
Myślisz, że nie mamy nic lepszego do roboty?
- Chcę rozmawiać z kapitanem. - Nie możesz. Nie ma go.
- Wiem, że tu jest. - Uspokój się!
Z drogi, bo pan oberwie.
Uspokój się i siadaj. Nie przyjmie cię.
- Szukam wnuczki. - Przysięgam...
Ali, mam pocztę od ministra.
Zabierz ją ode mnie.
Dajcie jej krzesło.
- Wynocha. - Nigdzie nie idę!
Nie pracujemy dla ciebie.
Siadaj. Co tu robisz?
Moja wnuczka zaginęła!
- Jak to? - Szukam jej.
Dobra, porozmawiam z nim.
Mówiłam mu tysiąc razy.
- Ja to zrobię. - Nie chce mi pomóc.
W czym problem?
Ciągle łazi po gabinetach, a my mamy robotę.
Wieśniakom wydaje się, że mogą nami rządzić.
- Naucz ją manier. - Rozumiem.
Trochę szacunku!
Zostaw, bo zepsujesz.
Jeśli zabierzemy taki worek, to wrócimy do domu bogaci.
Kupimy sobie najlepsze ubrania.
Mamy kraść?
Nie mówiłem o kradzieży. Tak tylko sobie gadam.
Nie wolno mi?
Nie zostaniemy złodziejami.
Hej, dzieci!
Co się stało?
Cholera, nie wierzę!
Co się stało?
- Szybko! - Co jest?
- Co się dzieje? - Naprawdę nawaliłem.
Co się stało?
Ona musi jechać do szpitala.
A nasz cukier?
Co z cukrem?
Do diabła z tym cukrem!
Kogo to obchodzi? Nie widzicie, co się dzieje?
Czemu to zrobiłem? Co ja sobie myślałem?
Kurwa mać!
Pomóż jej usiąść.
Nie, musimy iść.
Zabierzecie ją na izbę przyjęć.
Jeśli ktoś będzie o mnie pytał,
to nie widzieliście mnie, jasne?
A co, nie możesz chodzić?
W porządku, pójdziemy z panią.
Dziękuję, skarbie. Jak masz na imię?
Saeed.
Ładne imię.
Jeśli urodzę chłopca,
dam mu na imię Saeed.
- A ty jak masz na imię? - Lamia.
Lamia?
Dobry Boże, niech to będzie chłopiec.
- Jesteście krewnymi? - Sąsiadami.
- Kto ją wiózł? - Nikt.
- Co? - Przyjechaliśmy taksówką.
Dziękuję za pańską służbę.
Amerykanie was zbombardowali?
Tak.
Saeed?
Lamia!
Co robiłeś?
Rozglądałem się.
Co to za torba?
Taka tam torba.
Skąd ją masz?
Ktoś mi ją dał.
- Ma duże oczy czy małe? - Duże.
- Duże? - Tak.
- A nos? - Długi.
- Usta? - Małe.
- Jakie? - Małe.
A włosy?
Czarne, długie.
- Czarne? - Brązowe.
Ma brązowe włosy.
W porządku?
- Brązowe czy czarne? - Brązowe.
Dziękuję.
- Podobna do niej? - Tak.
Gdzie to zanieść?
Proszę przyjść jutro. Wtedy przyjmę zgłoszenie.
Ona też musi przyjść.
Proszę pani!
Chce pan ubranie albo zegarek?
- Nic. - Na pewno?
- Tak. - Są dobrej jakości.
- Może zegarek lub ubrania? - Nie.
- Na pewno? Ładne są. - Nie, dziękuję.
Proszę odebrać worki.
Nie uniosę ich. Jestem niepełnosprawny.
A ja jestem kierowcą, a nie bagażowym.
Zapłacę 3 000, jeśli je pan wniesie.
To tyle co pensja nauczyciela.
Dzień dobry.
To nie mój problem.
- Dorzucę napiwek. - Czy ja tu żebrzę?
Daję ci...
Chwileczkę.
Od rana nie zarobiłem dinara!
- Nie krzycz! - Ty też się zachowuj!
Nie zapłacę.
- Żartujesz sobie? - A wyglądam, jakbym żartował?
To jakiś żart?
- Odejdź. - Podpisz rachunek.
Co takiego?
Nic nie dostałem i niczego nie podpiszę!
- To wywalę twoje rzeczy na ulicę. - Rób, co chcesz!
Co za dzień!
Pięć jajek.
Kilogram mąki.
- Pięćset gramów cukru. - Widzisz gdzieś cukier?
Sprzedaję tylko jajka.
To poproszę.
- Pięć jajek za 2 500 dinarów. - Nie mam tyle.
To nie mój problem.
Mam zegarek.
Mam już zegarek.
Nie mam pieniędzy.
Sprzedaj zegarek albo niech kura zniesie ci jajka.
- To kogut, a nie kura. - Jedno i to samo.
Sprzedaj go.
- Chce pan ubrania? - Po co?
Sprzedaję fasolę, jajka, herbatę...
Zdobądź pieniądze i wróć.
Nie stać mnie nawet na transport.
Skąd mam wziąć pieniądze?
Sprzedaj coś i wróć.
No, idź już. Co za dzień...
Od rana nie sprzedałem nawet paczki papierosów.
Ktoś chce mi opchnąć zegarek, inny na mnie krzyczy...
Saeed?
Tu jestem.
Pomóż mi, nie stój tak.
Złap z tej strony, a ja od dołu.
I na górę.
Dalej.
No, szybko!
Trzymaj mocno.
- Bo upadnie. - Trzymam.
Proszę pana!
Przynieśliśmy panu worek.
Jeśli przyniesiemy resztę, da nam pan pięć jajek?
Jeśli wniesiecie wszystkie.
Do usług.
Spryciarze.
Przepraszam, pomoże mi pan?
Doktorze, potrzebuję kogoś...
Nie widzi pan, że mam pacjentów?
- Jest w aucie. - Zapraszam do recepcji.
Potrzebuję pomocy...
Proszę zaczekać.
Błagam. Potrzebuję tylko jednej osoby.
Ona czeka w samochodzie.
- Ten jest cięższy. - Nie narzekaj, tylko idź.
Ostrożnie, bo upuścisz.
Spokojnie, trzymam go.
Mrugnęłaś!
Jeszcze raz.
Znowu mrugnęłaś!
Dobra, jeszcze raz.
- Czekaj. Dokąd idziesz? - Zapytać o ojca.
- Oszalałeś? Aresztują cię. - Dlaczego?
Zorientują się, że jesteś synem żebraka.
Wnieśmy ten worek.
- Bierze pani leki? - Tak.
Jakie?
Tabletki na cukrzycę.
W porządku.
Proszę głęboko oddychać.
- Dobrze. - Dziękuję.
Jeszcze raz.
Dobrze.
Proszę kaszlnąć.
Dobrze. Proszę się położyć.
- Już takie uroki starości. - Bóg nad panią czuwa.
- Przepraszam. - Tak?
- Mamy fluorochinolony? - Nie, odkąd weszły sankcje.
- Niepokoi mnie jej stan. - Co możemy zrobić?
Z powodu sankcji nie mamy lekarstw.
- Zrobię, co w mojej mocy. - Dziękuję.
W razie czego proszę zgłosić się do pielęgniarza.
- Dziękuję, pani doktor. - Powodzenia.
- Jak tam? - Gdzie Lamia?
Spokojnie. Znajdę ją jeszcze dziś.
Nie martw się.
Jestem tu na porannej zmianie. Zajmiemy się nią.
- Dziękuję. - Otrzyma pełną opiekę.
Świetnie. Proszę, to na obiad.
Proszę się nią zająć.
To starczy tylko na dzień.
Rozumiem.
Pogadam z kierownikiem nocnej zmiany.
- Dziękuję. - Jest w dobrych rękach.
Spokojnie, Hindi. To nie twoje dzieci.
Nie drocz się z nim.
Uspokój się.
Lepiej żeby nie popękały.
- Skąd weźmiemy nowe? - Chodź.
Ciężko było je zdobyć!
To był tylko żart.
- Mógł spanikować. - Daj już spokój.
Nigdy nie odpuszczasz, co?
Myślałam, że nie wierzysz w aranżowane małżeństwa.
Co z tego, że pracuje?
Nie jestem klaunem, tylko piosenkarką.
Komu zegarek?
Świetnej jakości.
Komu zegarek?
- Gdzie go ukradłaś? - Nie jestem złodziejką.
Wszyscy tutaj tak mówią.
Zegarek jest stary i zepsuty.
Nie ma żadnej wartości.
Jest oryginalny.
I zrobiony ze srebra.
Proszę zobaczyć.
Słychać, że działa.
Tyka.
Mam już zegarki
z diamentami, złotem i srebrem,
ale nikt ich nie kupuje.
Jak zobaczą ten, to kupią.
Bo nie ma pan...
tak małego jak ten.
Mówisz, że jest srebrny, ale to nieprawda.
- I nie działa. - Jest inny.
Tamte są plastikowe, a ten jest z żelaza.
Dobra, ile chcecie?
- Ile? - Czterdzieści tysięcy.
- Oszalałeś?
- Czego? - Dobra, 30.
Skąd takie ceny?
Dwadzieścia pięć?
Nie, dzięki. Uciekajcie.
- A 20? - Nie, przykro mi. Idźcie już.
A ile pan da?
Dziesięć tysięcy. Albo próbujcie gdzie indziej.
Oto znak od Boga.
Czego chcieć więcej?
Proszę.
- Dzięki. Mam przeliczyć? - Śmiało.
Jeden, dwa, trzy.
33, 34, 35, 36,
37, 38, 39...
- Czrerdzieści! Liczyłaś tysiąc razy. - No i co? Tylko sprawdzam.
Nawet ja pamiętam.
- Możemy coś kupić? - Tak, i to sporo.
Świetnie.
Woda.
Lamia!
Gdzie jesteś, Lamia?
- Proszę. - Dzięki.
Nie ruszaj.
- Ile za ten tort? - Nie stać cię.
- Ale ja mam pieniądze. - Pokaż.
- Youssef? - Tak?
Podejdziesz?
- Sprawdź, czy to nie fałszywki. - Już.
- I co, fałszywki? - Na pewno nie.
- Nie są podrobione. - Są.
- To nasze pieniądze. - Te banknoty to fałszywki.
- Nie, to nasze pieniądze. - Są podrobione!
- Nieprawda. - Wynocha.
Zostaw mnie! Puszczaj!
Puszczaj!
- Nie dotykaj mnie. - Do widzenia.
Wynocha!
Za kogo ty się masz?
Był świetnym oszustem!
Muszę wracać do domu.
Idę poszukać ojca. Niech mnie aresztują.
Jeśli chcesz, to idź, ale ja nie zrezygnuję.
Dlaczego?
Nie mogę. Muszę upiec tort.
Zaraz wracam.
Chodź tu!
Stój!
Rozwalę ci łeb!
Saeed!
Myślałem, że nie jesteśmy złodziejami. Lepiej okaż skruchę.
Nic nie ukradłam, tylko pożyczyłam. A twoja torba to co?
Dał mi ją jakiś miły człowiek.
Prezenty są zabronione?
Zostaw. Balon nam niepotrzebny.
Tobie może nie, ale mnie tak.
Co ty robisz?
To jest meczet. Idź się bawić gdzie indziej.
Pilnuj go, Saeed!
Lamia!
Czego chcesz?
Odwróciłem się i Hindi zniknął.
Co?
Może ktoś go zabrał? Jakiś facet się na niego gapił.
I co teraz zrobimy?
Starczyła chwila, a ty go zgubiłeś.
To co robimy?
Proszę pana!
- Widział pan tu koguta? - Poszedł na górę.
- Dokąd? - Tam.
Lepiej, żeby tak było.
Chodź.
Miałeś go pilnować!
Nie wiedziałem.
To moja wina.
Trzeba było wierzyć w to, co o tobie mówią.
Bo mają rację.
Jesteś przeklęty. Nawet twojego ojca aresztowali.
Dokąd idziesz?
Poszukać ojca. Spadaj!
Tego kaleki?
Przynajmniej mój ojciec żyje!
To idź sobie!
Masz już kradzione owoce
i nie musisz się martwić.
Widzisz?
Była dla ciebie.
Czy to kogut?
Dopiero co ubity. A co?
Ktoś ukradł mi koguta pod meczetem.
Ludzie codziennie przynoszą mi dużo kogutów.
Skąd mam wiedzieć, że to twój?
Ma czerwony grzebień, biały dziób z czarną plamką,
a tutaj złote pióra.
Miał kubrak?
Tak.
- Ten? - Tak, to kubrak Hindiego.
Nie widzę go. Zabił go pan?
Jeszcze nie. Bawi się z kurami.
Jesteś sama?
Czemu?
Muszę kupić składniki na tort. Wylosowali mnie w szkole.
Muszę upiec tort.
- Masz już składniki? - Brakuje mi połowy.
- Czego dokładnie? - Cukru i proszku do pieczenia.
Tylko tych? Zobaczmy.
Proszku nie mam,
ale tu jest cukier.
Masz szczęście.
- To dla mnie? - Tak.
- Naprawdę? - Przysięgam.
Ale Hindiego też chcę.
Oczywiście. Poczekaj.
- Synu? - Tak, ojcze?
- Przynieś koguta. - Już.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
A oto i kogut.
Zaczekaj. Przyniosę z domu proszek do pieczenia.
- Jak się nazywa twój ojciec? - Muhammed Qasim.
- Jak? - Muhammed Qasim.
Tu go nie ma. Spytaj w więzieniu.
Może się pan upewnić?
Ali, zrobisz coś dla mnie?
Czy ktoś widział albo przyprowadził tu dziewczynkę?
- Nie. - Proszę sprawdzić.
- Mogę zadzwonić? - Proszę.
Co z tymi wieśniakami? Spadaj stąd. Spierdalaj!
Wieśniacy!
- W której jesteś klasie? - Trzeciej.
A kim chcesz zostać?
Nie wiem.
- Gdzie pan mieszka? - W pobliżu.
- Daleko jeszcze? - Nie, jeszcze kawałek.
Ale najpierw muszę coś załatwić.
- Długo to potrwa? - Nie, spokojnie.
- Wiesz, co to za budynek? - Nie.
- Naprawdę? - Nie wiem.
Tobie poświęcamy naszą krew i nasze dusze, Saddamie!
Lubisz kino?
Tak.
Słyszałam o nim,
ale nigdy nie byłam.
Jest wspaniałe. Kino to czysta magia.
Coś cudownego.
Obejrzymy razem film.
Spodoba ci się.
A potem...
Bibi pewnie się martwi.
Na pewno nie. Przecież jesteśmy przyjaciółmi.
Zobaczysz, jakie to wspaniałe uczucie.
- Zaczęło się już? - Tak.
Teraz pójdziemy do pokoju
i znajdziemy magiczny proszek do pieczenia.
Nie wstydź się.
Obejrzyjmy wspaniały film.
Chodź.
Śmiało, chodź.
Dobra dziewczynka.
Właśnie tak.
Zobaczysz, ten proszek jest tego wart.
Dwa bilety.
Dokąd idziesz? Czekaj!
Złodziejka!
Aresztowaliśmy tę dziewczynkę.
Dobrze. Daj mi pięć minut.
Co z moim kogutem?
Jak się nazywasz?
Lamia!
- A nazwisko? - Ahmed Nayyef.
- Jakieś wieści? - Zamknij się!
Nie, to żadna z nich.
Innych tu nie ma.
Zadzwoń do kolegów z Rasheed. Może ją widzieli.
Jeśli możesz.
Jak chcesz, ale to strata czasu.
Pewnie gdzieś żebrze.
Gdybyś mógł...
Mam coś na lunch. Sukinsyn na mnie nasrał.
Skąd ma pan koguta?
A pan z rodziny?
Nie, ale nie było z nim dziewczynki?
- Siedzi w celi. - Naprawdę?
Zaprowadź mnie tam.
Jej babcia się zamartwia.
Zabieram tę od koguta.
Chodź!
- Dziękuję. - Nie trzeba.
Zasługuje pan. Bardzo dziękuję.
Chodź.
Idziemy.
No, chodźmy.
- Gdzie jest Bibi? - Pójdziemy się z nią zobaczyć.
- Co ci powiedziała? - Pytała, gdzie jesteś.
Powiedziałem, że cię do niej przyprowadzę.
Poszukajmy jej.
Gdzie się podziała ta pani?
To laska Bibi.
Nie może jej już używać.
Czy Bibi powiedziała ci, dlaczego jest na mnie zła?
Lamia, moja droga.
Chodź.
Najpierw mąka.
Mąka dla życia.
Potem cukier,
bo czyni życie słodszym.
Proszę, mamo.
Mam tylko trzy jajka.
Potem jajka...
- Na urodzajność. - Świetnie.
Jajka na urodzajność.
Chcesz wymieszać?
Proszę.
Chcesz zostać z nami na noc?
Też mam pomieszać?
Chodź z nami!
Tobie poświęcamy naszą krew i nasze dusze, Saddamie!
- Brawo. Siadajcie. - Poświęcamy ci dusze.
Irak krzyczy: „Saddam naszą dumą!”.
Świetnie. Siadaj.
Zobaczmy owoce, które przyniósł Saeed.
Chyba rozjechała je ciężarówka.
Ale lepsze to niż nic.
A teraz zobaczymy tort
upieczony przez Lamię.
Sprawdźmy, czy smaczny.
I czy wypełniła go śmietaną, tak jak mówiłem.
Dobry. Brawa dla niej!
Lamia!
Pojedynek na spojrzenia!
Napisy: Krzysztof Walczak