Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Ready na kayo? Sandali lang.
Subukan natin ulit.
Sabay-sabay ba tayo?
Sabihin n'yo sa sarili n'yo na kaya n'yo!
Sabihin n'yo, "Kaya ko!"
Tara na! Ang mahuli, pangit!
Ipakita n'yo sa kanila.
Tara!
Baba pa!
Dahil sa music, nalilimutan mo ang stress at problema.
Ang Masaka Kids,
nagbigay sila ng inspirasyon at nabago nila ang nayon nila
gamit ang musika.
Pero pag narinig mo ang mga kwento nila,
malalaman mong mga bata sila na halos wala ng pag-asa sa mundo.
- Kami ang stars ng Africa! - Oo!
Ang Masaka Kids Africana ay nagbibigay ng tahanan para sa mga ulila sa Uganda,
sa mga nasa kalye o ‘yong mga di na kayang alagaan ng pamilya nila.
Sasayaw tayo!
- Sayawin natin 'to. - Simulan na natin!
One, two, three!
Sayaw!
Sinimulan namin ang Masaka Kids Africana…
para mabago ang buhay ng mga batang nasa kalsada.
'Yong mga nangangailangan ng tulong.
Ambassador kami
ng mga batang galing sa ghetto at kalye.
Ginagawa namin ‘to sa pagsasayaw.
Ginagawa namin ‘to sa pagkanta.
Ginagawa namin ‘to sa pamamagitan ng musika.
Ay, ay!
Nasa mood ako!
Sayaw ng sayaw!
Nasa mood ako!
Sayaw lang, go lang sa sayaw! Baba pa! Ang saya ko!
Nasa mood ako!
Ay, ay!
Tara, sayaw tayo!
Tara! Sayaw na!
Mag-enjoy tayo!
Tara, sayaw tayo!
Masaya kaming makita ang pagbabago sa buhay ng mga batang 'to.
Ang Masaka region ang may pinakamataas na HIV transmission rate sa Uganda.
Tinatayang kalahati ng mga batang wala pang 15 anyos
ay nawalan na ng isa o parehong magulang.
Maraming bata ang namamatay sa kalye.
Ang daming batang naaabuso. Di na natin nakikita o alam 'yong iba.
Naranasan ko na ring tumira sa kalye.
Alam ko kung paano 'yon.
Bata lang ako no'ng namatay ang nanay ko.
‘Yong peklat ko sa mukha,
dito sa gilid ng ulo ko,
galing ‘yon sa madrasta ko.
Pinili kong umalis kaysa mamatay sa sarili naming bahay.
Hindi madali ang buhay sa kalye.
Sa araw, nangangalakal kami ng basura para may pambili ng pagkain.
Lahat ng nangangalakal ng basura sa Katwe,
tingin ng tao ay magnanakaw, kaya binubugbog.
Unti-unti na akong pinapatay ng sitwasyong ‘yon.
Pero pag naiisip kong tapusin na ang buhay ko…
Parang nakikita ko si Mama, nagtatanong ba't ako magpapakamatay.
Pero meron akong kanta para sa sarili ko.
“Nasasaktan ako. Parang nilulunod ako. Nahihirapan ako.”
“Iniwan na ako ni Mama.”
‘Yon ang nagpapalakas sa 'kin. Pakiramdam ko matatapos din ‘to.
Nagbenta ako ng mga damit.
Tapos ‘yong kinita ko, ginamit ko para magtayo ng barbershop.
Pero nag-aalala ako sa ibang bata na nakikita ko sa 'min.
‘Yong malasakit ko sa kanila,
‘yon ang nagtulak sa ’kin na tumulong sa mga batang gaya nila.
- Kailangang may isa rito. - Pumila kayo rito.
1, 2, 3, pasok!
Nagkakilala kami ni Suuna noong 2011.
Halika rito. Tara.
Okay, heto.
Alam mo, mas mahal ako ng anak ko kaysa kay Madinah.
Kaya naiinis si Madinah.
No'ng una kaming nagkita, nasa labas lang kami, nakatambay,
sa mga masayang pagtambayan. Mahilig talaga ako sa music noon.
Dalawa ang hilig ko, mag-DJ,
at mag-alaga ng mga bata.
Mahilig din siya sa mga bata, kaya nag-click talaga kami.
Maangas pa ako no'n.
Todo ang angas ko pero wala akong pera.
Laki sa kalye si Suuna, kaya ayaw sa kanya ng mga magulang ko.
Sabi nila, “Ang batang laki sa kalye, bastos ‘yan.”
“Masasamang tao sila."
Nilabanan ko ang magulang ko at sinabi kong siya ang mahal ko.
Nagsimula rin siyang tumulong sa mga bata
kasi gusto rin niya ‘yong ginagawa namin, at mahal niya ‘yong mga bata.
Bumubuo ako ng lugar na puno ng pagmamahal.
Kaya parang pamilya talaga sila.
Habang tumatagal, mas dumarami na kami.
Kaya napaisip ako, "May mga anak ako,
pero paano ko sila susuportahan?”
Nasa harap ako ng computer no'n.
Nakita ko ‘yong “America’s Got Talent.”
Sabi ko sa mga bata na gawin din namin 'yon.
Noong time na ‘yon, sobrang sikat si Eddy Kenzo sa Uganda.
Gumawa kami ng video ng kantang “Zigido” ni Kenzo.
Nag-viral ‘yong video, hindi pa nga namin alam agad.
Pinalabas siya sa mga media sa Masaka. Napansin kami ng tao.
At unti-unti, nagkakaroon na kami ng connection kay Kenzo.
Nag-organize si Kenzo ng concert dito sa Masaka.
Nag-perform kami kasama siya.
Nandiyan pa ba kayo?
Gusto n'yo pa ba?
Kenzo, sabay-sabay!
Sabay-sabay!
Matalino ang mga bata mula sa Nyendo.
Kilala n’yo ba ‘to?
Kita n’yo…
Malaking panalo 'yon para sa 'min.
Kahit saan kami magpunta, sinasabi nila, “Sila ‘yong mga bata ni Kenzo!”
E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, Q…
Unti-unting nagbago ang buhay ng mga batang dating tinatawag na palaboy.
Nirerespeto na ulit kami.
Tahimik muna.
Magsisimula tayo sa kaliwang paa.
‘Yong kaliwa, sa unahan. Tapos ‘yong kanan, sa likod.
Tapos ‘yong kamay, dito.
Tapos, boom.
Siguro mga eight or nine years old ako
noong mapunta ako rito at makasali sa Masaka Kids Africana.
One, two, three, sayaw.
Okay? Tara.
‘Yong magulang ko…
Taas ang kamay.
…namatay sila dahil sa HIV.
Ayos. Tapos?
Taas.
Noong nasa kalye ako nakatira,
nakikita ko ‘yong mga batang kasama ang magulang nila
nagtatawanan, naglalaro,
at ako, iniisip ko, “Di ko naranasan ‘yon.”
- One, two, three. Tapos? - One, two, bam.
- At boom. Tapos? - At boom.
- Boom. - Boom.
At boom.
- Sound. - Boom.
Patugtogin na natin.
Itong mga bata na ‘to, parang mga kapatid ko na sila.
Pag tinuturuan ko sila ng dance moves,
sumasaya ko,
at naiisip ko, kahit papaano, nakatulong ako
o may napapasaya ako.
‘Yong groove na lumalabas sa katawan mo kapag sumasayaw ka,
nakakawala 'yon ng sakit at bigat sa dibdib.
HI FROM ARGENTINA MARAMI PA DAPAT ANG GANITONG BATA
MUKHANG ANG DALI LANG SUMAYAW PARATI SILANG MAY NAPAPA-NGITI
DI KO MAPIGILANG NGUMITI MAHAL KO ANG MGA BATANG 'TO
Rashida, anong klaseng lalaki ang gusto mo?
Saan mo siya gustong makilala? Sa club tulad ko, o…
Ako, gusto ko ‘yong parang kaibigan ko na rin.
Ikaw, Nabirah, ano'ng klaseng lalaki gusto mo?
Ako? Ewan ko.
Gusto kong mag-aral at magkatrabaho, para may sarili akong gamit bago ikasal.
Nakaraos na ako sa mga sitwasyong madalas pinagdadaanan ng mga babae
dahil nandito na ako.
Sa ngayon, karamihan ng may HIV/AIDS sa Uganda, mga bata.
Sa kalye sila napupulot o pag alanganin ang sitwasyon nila,
binabayaran lang sila ng kaunting pera kapalit ng sex.
Buntis na lang bigla ‘yong babae, di pa niya naiintindihan ang nangyari.
Tapos, nahahawaan na rin sila ng sakit.
May ilang bata na rin akong pinalaki.
Bilang ina, kailangan kong ihanda sila
para matutunan nila kung paano alagaan ang sarili nila bilang mga dalaga.
Nabibigyan kami ng gabay at counseling na nakatutulong sa 'min.
'Yong ibang babae, wala silang magulang o walang pake ang magulang nila,
kaya di sila nabibigyan no'n.
Kaya mong magtunog manok?
Inalok ako ng trabaho sa isang school.
Nagtuturo ako ng sayaw.
- Ready na? - Oo.
Do'n ako nagsimulang kumita.
Di ako nakapag-aral kaya gusto kong makapag-aral ‘yong mga bata.
Kaya naghanap ako ng scholarship o bursary,
nagpursige ako para may pang-aral ‘yong mga bata.
Bye, Mama.
- Bye, Papa! - Bye!
Takbo! Mohamad, bilis!
Dali, Mohamad!
MAGANDANG UMAGA MGA BATA
ANG GANDA, GOD BLESS YOU
BINAGO NG MUSIKA ANG BUHAY NILA
ANG SWEET NG MGA BATANG 'TO DARLING DANCERS
Hindi ako lilingon!
Isuot mo ang sapatos mo Itaas ang medyas, tara na!
Tara na sa school! Hindi kami hihinto!
Noong una akong dinala sa school,
di ako makapaniwala no'n.
Sabi ko, “Hindi ako ‘to.”
Kasi nakakaupo ako sa tabi ng mga batang
mayayaman ang magulang.
At hindi ko talaga maisip…
Pareho lang pala kami ng inaaral.
- 90 degrees. - 90 degrees. Very good.
Bilang ng number plates.
Huling number ng plate plus…
minus 'yong first number plate…
Number ng mga unit.
Number ng unit equals last unit minus first unit.
Nakatira siya kasama ng lola niya, pero tumigil siya sa pag-aaral.
Sabi ng lola, di na raw niya kayang pakainin ‘yong mga bata.
Si Ian, nasa baryo,
nagnanakaw ng tubo at langka sa mga tao.
Sumisigaw ‘yong mga tao,
'yong anak ng matandang babae, nagnanakaw na naman ng tubo.
Ginagawa ko lang kung ano'ng gusto ko pagkagising ko.
Pero isang araw, may narinig akong malakas na tugtog, sinundan ko 'yon.
Meron kaming programang tinatawag na “dance community.”
Naisip namin na ang music
ang pwedeng maging susi para sa lahat ng di naaayos.
Naglagay kami ng speaker at sumayaw kasama ang mga tao.
Nahihila ng musika ang atensyon ng kahit sinong bata.
Goal naming tipunin ‘yong mga ulila
o ‘yong mga nangangailangan.
Seven ang compute ko.
Oo.
- Seven ba? - Oo.
Ipaliwanag mo pa raw.
- Ganito ba? - Oo.
No'ng dinala ko siya, pinigilan ako ng mga tao.
Hindi raw siya marunong makihalubilo sa ibang bata.
Tinanggalan na siya ng pag-asa.
Kailangan lang nila ng tamang gabay.
Magandang umaga.
Magandang umaga, Teacher Nabirah.
Maupo kayo.
Salamat, Teacher Nabirah.
Pag-aaralan natin ngayon ang coronavirus.
Ang coronavirus ay isang bagong sakit na mabilis makapatay,
lalo na kapag may kontak sa dugo.
Palakpakan natin siya.
No'ng COVID,
marami ang nagluksa,
at nalungkot dahil nawalan sila ng mahal sa buhay.
Nalungkot sila dahil nawalan sila ng trabaho.
Nalungkot sila
dahil sa sakit na kumalat sa buong mundo.
Naisip namin,
pwede kami maging dahilan para makalimot sila kahit sandali.
Umisip kami ng isang bagay na makakatanggal ng lungkot ng mga tao.
Binigay namin ang pagmamahal na meron kami.
Ang meron kami na pwedeng ibigay,
ang pagsasayaw.
Mga bata sila sa Uganda na gumagawa ng sarili nilang version
ng bagong internet dance challenge.
Gamit ang bagong kanta ni Drake na “Toosie Slide.”
Ang cute niya.
Si Drake mismo, natuwa sa performance ng mga bata,
kaya pinost niya ito sa Instagram niya na may milyon-milyong followers.
‘Yong comment ng mga tao,
“Ang gagaling nila.”
“Na-touch ako sa mga batang ‘to.”
Simula no'n, di ako magsisinungaling, nagbago ang buhay namin.
Ang grupong Masaka Kids Africana
ang napiling mag-represent at mag-taas ng bandila ng Uganda
sa pagiging nominado sa Nickelodeon Kids' Choice Awards.
Sabi sa 'min sasakay daw kami ng eroplano.
Nagtanong kami, “Totoo ba ‘to?”
Nangibang-bansa ang Masaka Kids,
do'n namin naranasan ang buhay na di namin inakalang darating.
Galing pa sa Uganda, welcome sa Sabah Al Khair Ya Arab.
Masaya kami na nakarating kayo.
No'ng una kong sakay sa eroplano,
parang lumalabas ‘yong kaluluwa ko sa katawan ko.
Habang lumilipad paakyat,
sabi ko, “Ay! Naiiwan na ‘yong kaluluwa ko!”
Ang Masaka Kids Africana, nandito na sa Barcelona.
Habibi, habibi! Welcome sa city ko.
Barcelona.
Once in a lifetime ‘to!
Noong nasa stage ako sa Turkey,
sobrang saya kasi lahat ng fans, excited para sa 'kin.
Hindi ako makapaniwala, na ako ‘yon, si Nabirah, nando’n sa harap ng lahat.
Ang hirap paniwalaan
na ‘yong mga batang nakikita sa TV at lumilipad sa eroplano,
nagpe-perform sa national TV,
sila rin ‘yong mga batang nakatira dati sa kalye.
Sobrang proud namin, kasi ngayon, ‘yong lupang tinatapakan namin,
pag-aari na ng Masaka Kids Africana.
Ito ‘yong dining room namin.
Ito naman ang kitchen.
Ito ‘yong kwarto ng mga lalaki. Dito sila natutulog.
Galing lahat ‘to sa donations ng mga kaibigan namin.
Mga kaibigang di pa namin nakikilala o nakita man lang.
Let’s go!
Dati, sama-sama kami sa isang maliit na kutson,
pero ngayon, bawat bata may sariling kama na.
Dito kami nakatira dati.
Isa ‘to sa mga kwartong tinutulugan ng mga bata no'n.
Dito namin nilalagay lahat ng art namin, nasa tree house dati sa taas.
Tapos dito, ‘yong dati naming kusina.
At dito dati ang dance stage namin.
Dito kami madalas sumayaw.
Kung saan pwedeng tumawa at sumayaw ang mga bata.
Hanggang ngayon,
naniniwala ako kay Suuna at sa mga itinuro niya,
na balang araw, matutupad lahat ng pangarap mo.
No'ng dumating ako rito,
isang beses lang kami kumakain sa isang araw.
Pero, nagbago na ang lahat.
Hindi namin inakala na darating kami sa ganito.
Nagsimula kami ng 15 katao lang.
Ngayon, 38 na kami sa pamilya ko.
‘Yong sugat na sinusubukan kong gamutin,
mas malaki pa 'to sa 'kin.
Magandang umaga.
May masamang nangyari. Namatay 'yong nanay ng isang bata sa 'min.
Pangalan mo, sir?
Suuna Hassan.
Papa ba ang tawag nila sa ’yo, o tito?
Papa ang tawag nila.
Ang sakit nito.
Wala mang naibigay ang magulang, magulang pa rin sila.
Maging matatag sana siya!
Bigyan siya ng lakas.
Kapit lang.
Namatay ang nanay ng isa sa anak ko. Dapat nandito kami para sa kanya.
No'ng namatay ang nanay ko, di ko siya naipalibing.
Pagdating ko sa bahay, nakalibing na siya.
Wala akong malapitan no'n.
Sisiguraduhin naming nararamdaman ng mga bata
na may karamay silang pamilya.
Patuloy ang paglaki namin kasi wala akong tinatanggihan.
Tuwing maririnig nila na tumutulong si Suuna sa mga batang kalye,
sinasabi nila ito sa mga kaibigan nila.
Kaya kami patuloy na nadadagdagan.
Buti na lang, sinusuportahan ako ng asawa ko, at okay lang 'to sa kanya.
Kumusta tulog mo?
Ayos naman.
May nararamdaman ka ba?
Ang sakit lang ng lalamunan ko.
Baka nilalagnat ka. Uminom ka ng maraming tubig.
- Ako rin, may lagnat. - Talaga?
- Gusto mong umubo ako? - Sige.
May isa pa akong tanong sa 'yo,
gaano ka katagal tumira sa kalye?
Apat na taon.
Apat na taon!
Pag magaling ka na, gusto mong dumito muna o aalis ka?
Dito lang kami. Nakita mo na ‘yong ibang bata kagabi?
Oo.
Gusto ko munang tumira dito.
Lahat sila kagaya mo noong bago sila rito.
Pero nasanay din sila sa lugar.
‘Yong lungkot na nakikita ko sa mga bata na sinasama ko rito…
Nagiging magulang nila akong lahat.
Ginagawa ko ang lahat para iparamdam sa kanila
lalo na sa mga hindi naranasan 'yon.
Kadalasan, ang hirap paniwalaan na galing talaga ako sa kalye.
Kung hindi ko nakilala si Papa Suuna,
hindi ako makakapasok sa university.
Ngayon, mararating ko na ang mga gusto ko.
Matutupad na ang mga pangarap ko.
Nag-aaral ako nang mabuti kasi gusto kong maging abogado.
Minsan pumupunta kami sa mga baryo,
nakakakita kami ng mga batang natutulog sa manipis na kutson.
Nalulungkot ako sa gano’ng eksena.
Gusto kong maging teacher paglaki ko.
Pangarap kong magtayo ng eskwelahan
para sa mga batang hindi nakakapag-aral.
Pag-aaralin sila ro’n at pakakainin.
Kapag natapos ko na ang pag-aaral ko,
gusto ko ring tumulong sa iba
dahil nakita ko kung pa’no tumulong 'yong iba,
at ako mismo, natulungan nila.
Ngayon, may sariling mga pangarap ang Masaka Kids at maaabot nila 'to.
Naniniwala ako na may magiging doctor sa Masaka Kids Africana.
May magiging bigating artist.
'Yong iba presidente. 'Yong iba ministers.
Bawat bata ng Masaka kids, may pangarap.
Kung sisilipin ko ang mga pangarap nila,
nakikita kong nasa tamang direksyon kami.
Kailangan ko lang silang gabayan at bigyan ng liwanag ang daraanan nila.
Inaasahan sa 2030, pag lumiit ang tulong para sa Sub-Saharan Africa,
tinatayang nasa 500,000 bata ang maaaring mamatay
at nasa 2.8 milyon ang mauulila sa HIV AIDS.
Mula nang mabuo ang Masaka Kids Africana, tumulong na sila sa mga batang Ugandan
na naulila dahil sa giyera, taggutom, at sakit,
at hanggang ngayon patuloy pa rin nilang ginagawa ito.
Nagsalin ng Subtitle: M. Zafe