Downloaded from YTS.MX
Wij zijn animatie-nerds en verliefd op dit medium.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Als het in liveaction kan, dan doen we 't niet.
Dus komen we met steeds gekkere dingen.
We moesten flinke klappen uitdelen...
...om iets te creëren dat typisch iets van ons was.
Deze serie wordt best wel vreemd.
Pete Docter, Meet the Pickles.
Pixer Animation Studios heeft nu 27 films gemaakt...
...en allemaal even moeilijk.
Leuk, maar er gebeuren steeds dingen die we dan weer moeten oplossen.
Daar zijn we aan gewend. We snappen de uitdaging.
En toen de streamingmarkt opkwam vonden we dat heel interessant.
Al onze oude gebruiken konden zo het raam uit.
Hoe maken we iets dat in stukjes is opgedeeld...
...en toch de kijker vasthoudt?
Het is vast een nieuwe technologie...
...met problemen die wij niet kunnen oplossen.
Dus we doen 't.
Kom op, laat je horen.
Win or Lose is onze eerste serie.
Acht afleveringen waarin we een schoolsoftbalteam volgen...
...in de week voor de finale.
Acht afleveringen van 18 minuten. Dan heb je 't over 145 minuten of zo.
Dat is langer dan een film en een heleboel animatie.
En in minder tijd.
Over een film van 90 minuten doen we zo'n vijf jaar.
Dat betekent dat je over 145 minuten zo'n acht jaar doet.
Maar wij gaven ze vier jaar.
Uitdaging aanvaard. Daar gaan we.
We zijn kleiner, dus we moeten het met minder doen.
Ik vraag me af of iemand wel wist waar we ja tegen zeiden.
We kozen voor verschillende verhaallijnen.
In een film kan je niet zo veel tijd aan elk personage besteden.
Streamen is perfect voor een verhaal met meerdere hoofdpersonen.
Deze serie heeft niet echt één hoofdpersonage.
We hebben er acht, en allemaal even belangrijk.
Jullie zijn winnaars.
Elke aflevering volgt een andere hoofdpersoon.
We werken naar die finale toe door de ogen van die personages.
- Zeg Pickles. - Pickles.
Je volgt elke week iemand anders...
...ontdekt hun problemen en dat beleef je via animatie.
Elk personage heeft een eigen animatie-oogmerk.
Dat is een soort verpersoonlijking van hun emoties.
Trainen. Je kan 't.
Voor Laurie betekent softbal veel druk vanwege haar vader.
Lauries probleem is angst.
Ik voel me goed en slecht.
Hoe ga je daarmee om? Hoe raak je dat kwijt?
Ze heeft geen zelfvertrouwen.
En dan is de coach van het team ook nog eens haar vader.
De coach zwelt op als een enorme luchtballon.
Slag twee.
Van is een hardwerkende moeder.
Haar magie is regenbogen en glitters.
Zij zorgt voor kleur in deze saaie omgeving.
Als zij binnenkomt, is het meteen een stralende dag.
Rochelle staat in de basis.
Rochelle is de catcher, een lastige positie.
Voor Rochelle wordt alles anders...
...en zweverig als ze zich gestrest voelt.
We hebben Frank met z'n harnas.
Hij is de umpire, hij neemt de beslissingen.
En dat valt soms verkeerd.
Om daarmee te dealen hult hij zich in een harnas.
Yuwen is de macho pitcher.
Zijn oogmerk is dat je in zijn papieren hartje kruipt.
Vind me aardig.
Ira ziet de wereld door zijn wc-rolletje.
De 2D-animatiewereld van Ira...
...wordt door zijn caleidoscoop een 3D-wereld.
En dan hebben we Kai, een nieuw kind dat erbij wil horen.
Kai vliegt en zinkt.
Ze vliegt als ze denkt dat ze mensen helpt en succes heeft.
Maar als dat niet zo is, zinkt ze weg in de grond.
Het is zo leuk om voor elke aflevering nieuwe dingen te bedenken.
Deze serie gaat over iemands oogpunt.
Soms heb ik meer met een bepaald personage...
...en Michael meer met een ander.
Je hebt wel een punt. Het is bijna of hij hier de redder is.
Het maakt de aflevering sterker...
...omdat we veel discussiëren over dat oogpunt.
Ik twijfel of na die maagstoot de armen wel naar voren moeten.
We voegen onze inzichten samen en maken zo elkaars werk beter.
Ik werk voor 't eerst met twee regisseurs die een evenredig aandeel hebben.
Je ziet dat Yates en Carrie steeds meer de stem van de serie worden...
...en dat is zo mooi om te zien.
Carrie en Michael waren story artists bij Pixar.
Ze deelden zelfs een kantoor.
We pitchten ideeën, lieten elkaar onze scènes zien.
En heel vaak was onze indruk van een bepaald ding heel verschillend.
Daar hadden we 't dan over. Waarom die verschillende percepties?
Onze verschillende interpretaties gingen we dan altijd analyseren.
Soms vond de een iets heel slecht terwijl de ander het juist goed vond.
PANIEK
En zo ontstond het idee...
...voor Win or Lose, dat je dingen anders ervaart.
We spraken af na het werk.
We gingen naar koffietentjes om daar te brainstormen.
Soms improviseerden we dialogen, als start voor een personage.
- Michael is altijd aan het tekenen. - Ja, altijd.
- Hij heeft een prachtig schetsblok. - Dat heb ik altijd bij me.
Vol getekend met ideeën voor die personages.
Hoe ze eruit zien als ze bewegen.
Soms hadden we het over onze eigen families en levenservaringen.
Vanessa is een alleenstaande moeder. Ik vond dat zo interessant...
...omdat mijn moeder dat ook was.
En mijn zus ook. Net als Rochelle.
Dit ben ik op die leeftijd.
Op school was ik altijd bezig met geld verdienen.
Om videogames te kopen.
De eerste pitch was: we beginnen in een klaslokaal...
...en je volgt een kind naar huis...
...om te zien hoe het thuis is. Zo gaat elke aflevering.
Carrie had vroeger gesoftbald en zei: Wat vind je van een softbalteam?
Al die verschillende karakters. Ik zat niet met die meiden op school.
Ik speelde vroeger softbal en dat is zo'n unieke wereld.
En de sport zelf... Ik hou ervan.
Want het is een metafoor voor het leven.
Tijdens het spel...
Rennen, Carrie.
...heb je tijd om na te denken, over je fouten.
Wat je dan leert is dat je je moet focussen op de volgende actie.
Homerun voor opa.
Win or Lose heeft heel veel verschillende inzichten.
Da's het leuke van animatie.
Angst, hoe voelt dat?
Maak daar een personage van. Lijkt simpel, maar het is o zo moeilijk.
Laurie, de stem van haar angst...
...is een figuur dat je in haar hele aflevering ziet groeien.
Laten we al je fouten van vandaag eens naspelen.
Het gaat over al die vreselijke dingen die we van onszelf vinden.
Wil je over je trauma praten? Laten we 't nu doen.
We hebben heel lang gezocht...
...naar het juiste gekke figuur ervoor.
Hoe ontwikkelt zich dat?
In het begin is haar angst klein en onbeduidend.
Maar dan gaat ie groeien. Waar verandert het dan in?
Je wil dat het iets leuks wordt, geen moddermonster of poep.
Alhoewel...
Werd vaak geopperd.
Lou en ik zeiden: Oké...
...we hebben een beter idee nodig.
En toen kwamen we met het idee van geloof en twijfel.
Ik geloof er wel in, maar soms komt de twijfel.
Haar vader staat voor haar geloof.
Maar dan komt de twijfel.
We gingen voor die metafoor.
Geloof is als het ware de Heilige Geest...
...en dan is twijfel de slang.
Als je de definitieve vorm van het monster ziet...
...dan kruipt die om haar heen als een reuzenslang.
Laurie is min of meer gebaseerd op Carrie.
Ze zegt van niet, maar zij is Laurie.
Er zijn wel wat overeenkomsten.
Mijn pa was mijn coach.
Mijn pa is echt een supervader, en een goede coach.
Softbal was echt een gevecht voor me. Mijn coördinatie is niet echt top.
Heel goed.
Ik dacht altijd dat ik hem teleurstelde. En dat was ook zo.
Maar ik heb toen zo veel geleerd.
Hup, Carrie.
In een team zitten is zo goed.
Ik herken mezelf wel in Laurie. Ik ken die druk.
Je zoekt naar goedkeuring, maar je haat die sport.
- Vind je het leuk? - Waanzinnig.
Ik hield meer van sport dan Laurie, maar toch voelde ik die angst.
Mijn eerste coach was mijn moeder. Dus ik weet hoe 't is...
...om je ouder langs de lijn te hebben.
En ze hebben altijd meer kritiek op jou dan op de anderen.
Altijd leuk. En dan 's avonds onder het eten over je fouten praten.
Dat is wat we proberen. Het mens-zijn door laten sijpelen...
...en wat dat inhoudt, en dat verwerken in het verhaal.
Ik zie mezelf het meest terug in Ira.
Ik maak een leuke wereld voor mezelf.
Het verhaal van Ira. Ik had vroeger oudere, verkeerde vriendjes.
Ik weet niet waarom ze met mij omgingen.
Maar ik heb er wel heel veel van geleerd.
Wat we voor Ira hadden bedacht...
...was zo'n echte fantasiewereld die kinderen hebben.
En 2D was een mooie kans om zoiets te doen.
Alles wat je kan bedenken, kan je tekenen.
2D gaf ons de flexibiliteit...
...om de fantasie van een kind te omarmen.
We koppelden Ira aan Cheryl, de dame van de snackbar.
Als hij door zijn telescoop naar Cheryl kijkt...
...moet het 2D aansluiten op het 3D, en dat is een uitdaging.
Dat was best interessant. Heeft 2D een schaduw in de 3D-wereld?
Als een personage iets ziet, wat is dan het effect op de fysieke wereld?
Kan iedereen dat zien? Of alleen hij?
Moet dat fantasieding effect hebben op de wereld om hem heen?
Wij vonden van niet, want alleen Ira kan het zien.
Dus een schaduw slaat nergens op. Het is zijn wereld.
Wat deze serie zo goed maakt...
...is dat Carrie en Yates dingen uit de realiteit hebben gepakt.
Je hebt TikTok en YouTube, en al die dingen.
Dus dat zit ook in deze serie.
Vet toch?
Een van de rekwisieten is een ding van nu, de telefoon. Ze hebben er allemaal een.
En er zijn zo veel elementen die van de telefoon komen.
Je gaat als het ware mee hun telefoon in.
Je voelt ze sms'en, de datingapps.
Je voelt wat een moeder voelt die in haar dochters telefoon kijkt.
Dat is anders dan wanneer ze er zelf op zit.
Je praat met vreemdelingen. We gingen steeds verder.
Kunnen we bijvoorbeeld erin gaan en voelen...
...dat daar een andere wereld is, waarin je een soort avatar bent.
Allemaal heel herkenbaar.
We maakten er een unieke ervaring van.
Niet iets van 'zo ziet ieders digitale leven eruit'.
Want zoals de hele serie...
...zien zij de digitale wereld vanuit hun eigen perspectief.
Lou kwam met een animatiestijl voor een videogame die Ira altijd speelt.
Bijna een eerbetoon aan die oude videogames.
Het was een soort datingapp.
Wegrennen, vluchtend voor mensen die zijn match wilden zijn.
Als ik het terugzie, denk ik altijd: o ja, dat hadden we ook bedacht.
Het is allemaal niet meer bij te houden.
Frank komt iets te dicht bij me.
Ik ben wel een soort Frank, met zo'n spencer.
Het feit dat elke aflevering een ander personage volgt...
...geeft je de kans dingen te ontdekken.
Hoe ziet dat personage de wereld?
Er is niet één werkelijkheid.
Niet één manier om naar de wereld te kijken.
Het is een unieke kijk op het leven.
Hoe zij zich voelen, en hoe we dat laten zien.
Frank moet zichzelf verdedigen...
...tegen de beledigingen die de massa op hem afvuurt.
Hoe zien die er dan uit?
En met elke afdeling zijn we ideeën gaan pitchen...
...over hoe dat het beste kan.
Waar komt dat harnas vandaan? Gebeurt dat in één keer?
Heeft het iets glanzends?
Je ziet wat Art allemaal kan...
...en ineens is het niet meer abstract.
Niet meer dat schetsje van Frank die z'n harnas aantrekt.
Ineens zie je hoe het gaat worden.
Dat is zo inspirerend, want je probeert niet meer iets op te roepen.
Je gaat een kant op. De personages worden echte personages.
Slag.
We wilden de kijker...
...emotioneel betrokken houden bij de positie van het personage.
Carrie en Yates waren meteen duidelijk...
...dat ze coole transities wilden.
Niet alleen met wisselende scènes, maar ook binnen de scène zelf.
Een voorbeeld daarvan is Frank in de klas, die terugdenkt aan zijn ex-vriendin.
Hij zit aan zijn tafeltje...
...en denkt aan die herinnering in een andere ruimte.
Ik heb iets met een levende setting.
Dat je ziet hoe ze verschillende delen van de set verplaatsen.
Ik vind het zo mooi dat je dat dan ziet.
Dat de camera meebeweegt met de gedachten van het personage.
Kwestie van timing en staging.
Wat als we al die transities in beeld laten zien?
Voor Franks herinnering hadden we twee sets.
De school en het appartement, en die voegden we samen.
Dus als je die kant op kijkt, zie je de school...
...en met een simpele beweging wordt dat zijn appartement.
We gaan naadloos over van herinnering naar realiteit.
We moeten de set breken om dat te laten werken.
En dat vind ik zo mooi aan films maken.
Dat is cinematografie.
En dat is wat een shot nodig heeft.
...zijn zware helm.
Ik denk dat ik het meest heb met Yuwen.
Vanwege zijn afwijkende emoties, en dingen afdoen met een grap.
Yuwens manier van werpen staat voor wat hij voelt.
Hier komt de Yuwen Special.
Elke beweging die we maakten...
...moest een echte softbalbeweging zijn. Carrie vindt dat belangrijk.
Carrie wilde dat het werpen van Yuwen niet te gestileerd zou worden.
Hij is gewoon een snelle, sterke pitcher.
En toen zei een animator: Ik wil een dubbele windmill doen.
Toen Carrie dat zag, zei ze: Dat is wat we doen.
Heb ik jullie nog niet vermaakt?
Michael en ik wilden een gestileerde serie.
Het mag best cartoonachtig zijn, met overdreven expressies.
Een karikatuur van het leven.
We streefden echt naar overdreven expressies.
Wijd opengesperde monden.
Voor een personage als Yuwen...
...verwijderden we de neus en maakten we de mond groot.
Hij is een opvallend personage.
We zagen de storyboards, en die waren waanzinnig.
We dachten: is dat wel mogelijk?
Het zijn lastige dingen om toe te passen op personages.
Want voor ons zijn het echte personen...
...met mond en ogen op één plek.
En je verwacht dat dat zo blijft.
Wat als we de oren, neus of mond gewoon steeds verplaatsen?
Gekmakend.
We hadden iets nieuws bedacht voor deze serie.
We noemen het DFF. Detached Facial Features.
Dat betekent dat de mond, de neus en de oren losse dingen zijn.
En daar kan je mee schuiven.
Je kan ze op vreemde plekken plaatsen om iets specifieks te uiten.
Animator Rob Russ had iets uitgeprobeerd.
Het was eigenlijk de eerste DFF.
En daar deed hij het Quick Brown Fox-versje mee.
The quick brown fox jumped over the lazy dog.
Alleen de mond schuift over het gezicht.
Het was een hele klus...
...om uit te vogelen hoe je dat voor elkaar krijgt.
Je hebt niet meer één oppervlak.
Je hebt meerdere delen die eruit moeten zien als één.
Heel lastig.
We hebben zo veel testen gedaan, we hebben alles geprobeerd.
Met vlekjes waar de mond omheen moest bewegen.
Wat als de mond over de blos heen zou gaan?
Of wat gebeurt er met de mond als het personage een baard heeft?
Tijdens de productie gebruiken we shading om de balans te zoeken.
DFF kent nog wel uitdagingen.
Het vereiste heel veel handwerk om dingen van DFF te herstellen.
Maar animators vinden het altijd leuk om nieuwe dingen te doen.
Als animator krijg je zo veel vrijheid als een personage stilistisch is.
Je kan expressies toevoegen die je normaal niet gebruikt.
Als je de animators de middelen geeft, dan is dat zo opwindend.
Omdat dit een nieuw verhaal is, heb je de vrijheid...
...een eigen stijl en look te bedenken.
In eerste instantie zou elke wereld anders worden.
Afhankelijk van het personage.
Maar toen we aan de slag gingen, zagen we in dat het geen geheel werd.
We hadden een standaardwereld nodig. Weliswaar een karikatuur...
...maar wel een wereld waar iedereen 't over eens is.
En het moest heel zacht aanvoelen.
Hun haar, het gras, de bomen... Alles heeft iets zachts.
Hun haar hebben we net zo benaderd als we bij een trui doen.
We hebben een pluisstructuur gebruikt om hun haar vorm te geven.
Het moest iets viltachtigs worden, en pluizig.
Maar dat zag er wat wolkachtig uit.
Dus we hebben heel lang gezocht naar de stijl...
...die past bij deze rare wereld.
We probeerden steeds wat anders.
Bij elke uitdaging zagen we een kans om een ontwerpkeuze te maken.
Zo hebben we alle planten en bomen heel simpel gehouden.
We hebben de techniek van het pluizige haar gebruikt...
...om vegetatie te creëren. Of ten minste het gevoel van vegetatie.
Maar dan zonder de details zoals je die in de natuur ziet.
Gewoon een cartoon-look. Het lijkt op een boom, dat is genoeg.
De bomen werden omschreven als artisjokken, of corndogs.
Het werd een soort spel. Op wat voor voedsel lijkt dit?
De bomen lijken op maiskolven of kroppen sla. Net als de kapsels.
We hebben personages met gefrituurd haar.
Suikerspinnen.
Franks haar lijkt op kaneelbroodjes.
En elke keer als we zeiden: Wat voor gevoel krijg je hierbij?
Dan riep iemand: Spaghetti.
Chris had een idee. Wat als we een stukje bacon op haar gezicht doen?
In de vorm van een lok die lijkt op bacon.
- Pluizig? - Pluizige bacon.
Misschien gaven we de crew wel te weinig te eten.
Geen idee waar het vandaan kwam, maar 't is grappig.
Altijd op zoek naar iets speels.
Misschien nu iets meer naar de kant van junkfood.
Wat je op een softbalveld ziet.
Alles wat je bij de snackbar kan kopen. Daar bestaat deze wereld uit.
Sport is iets wat mensen verbindt.
Maar het is geen serie over sport, maar over het leven.
Er zit wel genoeg softbal in...
...om voor een unieke smaak te zorgen. Maar het is niet waar 't om draait.
Het gaat om de personages en dat moet de kern blijven.
Softbal is het middel om een gemeenschap te zijn, liefde te vinden.
Deze serie is niet alleen voor sportfans en...
...niet gemaakt door alleen maar sportfans.
Wij zijn kunstenaars. Ik heb vroeger wel gesoftbald, maar ik was geen ster.
We hebben een goeie mix van sportfans en mensen die vroeger gesport hebben...
...en mensen die nog nooit op een sportveld hebben gestaan.
Je hebt kids met passie en energie, die zeggen: Ik vind het geweldig.
En kids die zeggen: Het moest van mijn pa.
We hebben een catcher nodig.
Terrence.
Je hebt altijd die kids die als laatste worden gekozen.
Ik speelde in the Little League, en ik weet alleen nog...
...dat ik met wormpjes speelde, en gras uit de grond trok.
Ik wist echt helemaal niets van softbal.
Nu weet ik wat een eerste honkman is. En daar ben ik trots op.
Ik weet dat ze innings hebben en geen touchdowns.
Dat is alles wat ik weet van honkbal.
Geen honkbal, maar softbal.
Er gaat veel tijd zitten in nadenken over het leven van de personages.
Het is niet een personage, maar dit personage.
Uiteindelijk kijken we naar onszelf.
Elk personage is een versie van mij en Carrie.
Dat maakt ze hopelijk zo rijk, dat ze uit echte werelden komen.
Dan krijg je personages waar je om geeft, waar je je in herkent.
Ik herken me erin. En hun strijd is ook iets universeels.
De goedkeuring van je ouders.
Ben ik goed genoeg?
Vrienden hebben.
Bleacher Creatures voor altijd.
Liefde vinden.
- Ik hou van koken. - Ik ook.
Ik hoop dat mensen zich erin herkennen.
Ik zie in iedereen wat dingetjes waar ik me in herken.
Die schakering van beleving en perspectief is het mooie van deze serie.
Heel goed, jongen.
Goed dat jullie er zijn.
Ook al waren er technische uitdagingen, ik denk dat voor deze serie...
...iedereen de lat misschien nog wel hoger heeft gelegd.
Deze serie maken is hetzelfde als spelen voor de Pickles.
Iedereen heeft sterke en zwakke punten...
...maar samen steunen we elkaar en vullen we elkaar aan.
Een film maken is een teamsport.
Je moet je teamgenoten begrijpen, wat hun rollen zijn.
Als ze je aanspelen, weet je wat je moet doen.
En dan speel jij de bal weer door.
Een sportteam en een filmcrew zijn identiek.
Als ik mijn taak niet uitvoer...
...dan sleur ik het hele team mee.
Je slaat de bal of niet.
Maar je moet doorgaan, je kan niet stoppen.
Maar het idee blijft dat we ons eigen perspectief hebben.
En dat iedereen om ons heen, wat ze ook lijken te doen...
...hetzelfde beleeft, maar dan op hun manier.
Winnen of verliezen doe je als team.
Dat is wel het verhaal achter deze serie.
Elk lid van de crew helpt je dit kindje te koesteren.
Wij zijn allemaal de ouders.
Het is een feit.
Iedereen is nu zo serieus.
Stilte op de set. Is dat mijn taak?
- Dank je, Carrie. - Oké.
Niet in de camera kijken en dan: Ja, het was zo'n leuk project.
Zit m'n haarstukje nog goed?
- Ja. - Oké.
We hebben een basis...
Vliegtuig. Oké.
Een helikopter?
Vliegtuig. Dit gaat de hele dag zo.
Bij elke worp zie je een spoor van die softbal komen.
Een hond.
Een wandelende toupet.
Een van de eerste keren dat we...
Vogel.
Nog meer honden.
Oké.
De brandweer. Hopelijk niets ernstigs.
Steeds nieuwe geluiden.
Hoe vaak per dag heb je dat? Of per uur?
Treinen, sirenes, vliegtuigen, beschaving.
- Zeg Pickles. - Pickles.
NU OP DISNEY+
Vertaling: Richard Bovelander