Downloaded from YTS.MX
Είμαστε σπασίκλες των κινουμένων σχεδίων και τα αγαπάμε πολύ.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Αν μπορεί να γυριστεί σε ζωντανό, τότε δεν το κάνουμε.
Έτσι θα έπρεπε να βρούμε ακόμα πιο τρελές ιδέες.
Σίγουρα δεν έπρεπε να παίξουμε εκ του ασφαλούς
για να καταλήξουμε σε κάτι μοναδικά δικό μας.
Εντάξει. Αυτή η σειρά θα είναι περίεργη.
ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΤΙΣ ΠΙΚΛΕΣ
ΠΩΣ ΓΥΡΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΣΤΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΗΤΤΑ
Πιτ Ντόκτερ, Γνωρίστε τις Πίκλες.
ΠΙΤ ΝΤΟΚΤΕΡ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ
Στην Pixar έχουμε γυρίσει 27 ταινίες μεγάλου μήκους,
και ήταν όλες πολύ δύσκολες.
Περνάμε καλά, αλλά πάντα κάτι πάει στραβά
και πρέπει να δυσκολευτούμε για να τα επαναφέρουμε.
Είμαστε συνηθισμένοι. Αντιλαμβανόμαστε την πρόκληση.
Όταν ξεκινήσαμε να γυρίζουμε μεγάλου μήκους,
σκεφτόμασταν "Αυτό φαίνεται πραγματικά συναρπαστικό".
Όλοι οι κανόνες και όσα έχουμε συνηθίσει
είναι εκτός πλάνου.
Πώς φτιάχνουμε κάτι που θα χωρίζεται σε μικρότερα κομμάτια,
και θα κρατάει το ενδιαφέρον σε βάθος χρόνου;
Μάλλον χρειάζεται εντελώς νέα τεχνολογία.
Υπάρχουν διάφορα προβλήματα που δεν έχουμε ιδέα πώς να λύσουμε.
Άρα, ας το κάνουμε.
Πάμε, δυναμικά! Έχουμε αγώνα σήμερα, παιδιά!
Είναι η πρώτη μας μεγάλου μήκους σειρά.
Είναι μια σειρά οκτώ επεισοδίων,
όπου παρακολουθούμε μια μεικτή ομάδα σόφτμπολ δημοτικού
τη βδομάδα ως τον αγώνα του πρωταθλήματος.
Κάνουμε περίπου οκτώ επεισόδια, 18 λεπτά το καθένα.
Άρα περίπου 145 λεπτά.
Ξεπερνάει σε μήκος ό,τι έχουμε κάνει.
Μιλάμε για πολύ κινούμενο σχέδιο.
Και σε μικρότερο χρονικό διάστημα.
Οι περισσότερες ταινίες μας, 90 λεπτά, χρειάζονται πέντε χρόνια παραγωγής.
Αν το υπολογίσεις έτσι, τα 145 λεπτά θα χρειάζονταν περίπου οκτώ χρόνια.
Λοιπόν, είπαμε σε αυτούς τους τύπους "Έχετε τέσσερα".
Αποδεχόμαστε την πρόκληση. Ξεκινάμε.
Είμαστε μικρή παραγωγή, άρα πρέπει να κάνουμε περισσότερα με λιγότερα.
Από πλευρά φιλοδοξίας,
δεν ξέρω αν κάποιος από εμάς ήξερε πού έμπλεκε.
Ήταν σημαντικό να έχουμε ένα σύνολο διαφορετικών ηρώων.
Δεν γίνεται αυτό σε ταινία.
Δεν μπορείς να δώσεις πολύ χρόνο σε κάθε χαρακτήρα.
Μια ιστορία πολλών πρωταγωνιστών.
Το streaming είναι το τέλειο φορμάτ για αυτό.
Αυτή η σειρά δεν έχει έναν βασικό ήρωα σε κάποιο κεντρικό ρόλο.
Έχουμε οκτώ που είναι ίσης σημασίας.
Είστε όλοι νικητές.
Σε κάθε επεισόδιο παρακολουθούμε έναν διαφορετικό βασικό χαρακτήρα.
Και πρέπει να φτάσουμε μέχρι
τον αγώνα, μέσα από την προοπτική
και τα μάτια ενός εντελώς διαφορετικού ήρωα.
- Πείτε "Πικλς". - Πικλς!
Μπορείς, για μια βδομάδα, να μπεις στη θέση κάποιου άλλου
και να δεις τι πρόβλημα έχει στη ζωή του
και να το ζήσεις μέσω των κινούμενων σχεδίων.
Κάθε ήρωας έχει, όπως τη λέμε, μια συσκευή κινουμένων σχεδίων.
Είναι σχεδόν σαν μια προσωποποιημένη ματιά στα συναισθήματά του.
Προπονήσου, προπονήσου. Έλα, μπορείς.
Το σόφτμπολ αγχώνει τη Λόρι, αφού θέλει να εντυπωσιάσει τον μπαμπά της.
Στην ιστορία της Λόρι, το πρόβλημά της είναι το άγχος.
Πώς νιώθουμε; Εγώ έτσι κι έτσι.
Πώς το ξεπερνάς αυτό, και πώς το ξεφορτώνεσαι;
Δεν έχει αυτοπεποίθηση.
Και, φυσικά, πιέζεται γιατί ο μπαμπάς της είναι ο προπονητής της ομάδας.
Ο προπονητής φουσκώνει σαν ένα τεράστιο αερόστατο.
Δεύτερο στράικ!
Η Βαν είναι μια σκληρά εργαζόμενη μαμά.
Η μαμαδίστικη μαγεία της Βαν, γεμάτη ουράνια τόξα και λάμψη.
Φέρνει το χρώμα σε αυτό το βαρετό περιβάλλον.
Είναι το άτομο που μπαίνει στο γραφείο
και φτιάχνει τη μέρα όλων.
Μαντέψτε! Είναι τα πλέι οφ της Ροσέλ σήμερα!
Η Ροσέλ είναι κάτσερ. Είναι μια δύσκολη θέση.
Για τη Ροσέλ, τα πάντα διαλύονται
και επιπλέουν κάθε φορά που νιώθει αγχωμένη.
Ο Φρανκ φοράει πανοπλία.
ΦΡΑΝΚ
Είναι ο διαιτητής και πρέπει να παίρνει αποφάσεις.
Και κάποιοι δεν συμφωνούν μαζί του.
Έτσι, για να το αντιμετωπίσει, έφτιαξε μια θωρακισμένη πανοπλία.
Ο Γιούεν, είναι ο μάτσο πίτσερ της ομάδας,
το χαρακτηριστικό του είναι ότι μπαίνεις μέσα στη μικρή χάρτινη καρδιά του.
Σας παρακαλώ, συμπαθήστε με.
Ο Άιρα είναι ένας ήρωας που βλέπει τον κόσμο
μέσα από το περισκόπιό του από ρολό χαρτιού.
Έχουμε τον δισδιάστατο κόσμο του Άιρα, που γίνεται
τρισδιάστατος μέσα από το καλειδοσκόπιό του.
Ένας ακόμα από τους ήρωές μας είναι η Κάι,
που είναι νέα στην πόλη, ψάχνει να βρει πού ανήκει.
Η Κάι πετάει και βυθίζεται.
Πετάει όταν αισθάνεται ότι
βοηθάει πραγματικά τους ανθρώπους και νιώθει επιτυχημένη,
ενώ όταν καταρρακώνεται, βυθίζεται κάτω από το έδαφος
σε κάποιο απομακρυσμένο μέρος.
Είναι πολύ διασκεδαστικό να προσπαθείς να βρεις μια νέα ιδέα για κάθε επεισόδιο.
Το ωραίο σε αυτήν τη σειρά είναι, ότι επειδή αφορά την οπτική,
κάποιες φορές δένομαι περισσότερο με έναν ήρωα
κι ο Μάικλ δένεται με κάποιον άλλο.
Έχεις δίκιο με την έξοδο.
Σχεδόν μπαίνει σαν να είναι ο σωτήρας εδώ.
Βοήθησε στο να γίνει το επεισόδιο καλύτερο γιατί διαφωνούσαμε
από τη διαφορετική οπτική του κάθε ήρωα.
Δεν καταλαβαίνω την ιδέα της γροθιάς στην κοιλιά
για να κουνηθούν τα χέρια του προς τα εμπρός.
Το ότι είχαμε δύο οπτικές
που τις συνδυάζαμε, συνεχώς βελτίωνε
τη δουλειά μας στην πορεία.
Ποτέ δεν δούλεψα ξανά με δύο σκηνοθέτες
που να έχουν ισότιμη θέση στη σειρά.
Το να βλέπω τον Γέιτς και την Κάρι να ενώνονται
και να γίνονται η καθολική φωνή της σειράς,
μου άρεσε πολύ.
Η Κάρι κι ο Μάικλ ήταν σεναριογράφοι στην Pixar,
και για λίγο καιρό είχαν κοινό γραφείο.
Οπότε, μιλούσαμε αρκετά.
Πάντα ανταλλάσσαμε ιδέες, βλέπαμε τις σκηνές του άλλου.
Και κάτι που παρατηρήσαμε ήταν ότι συχνά είχαμε
διαφορετική αντίληψη ίδιων γεγονότων.
Πάντα το λέγαμε.
Γιατί να είναι οι αντιλήψεις μας τόσο διαφορετικές;
Συνεχώς συζητούσαμε πώς ο καθένας μας είχε διαφορετική εικόνα
για το πώς πήγε ένα μίτινγκ.
Ο ένας έλεγε "Ήταν φριχτό".
Και ο άλλος "Όχι, ήταν μια χαρά. Μα τι λες;"
ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΘΕΙΤΕ ΟΛΟΙ!
Η λογική αυτή γέννησε την ιδέα
της σειράς και του πώς όλοι βιώνουμε τα πράγματα διαφορετικά.
Αρχίσαμε να συναντιόμαστε.
Πηγαίναμε σε καφετέριες και απλώς βρίσκαμε ιδέες για διάφορα.
Μερικές φορές αυτοσχεδιάζαμε τον διάλογο και τον τρόπο γραφής,
- που άρχιζε να γίνεται ο ήρωας. - Όχι!
Ο Μάικλ πάντα ζωγραφίζει.
Ναι, ζωγραφίζω συνέχεια.
Έχει ένα υπέροχο τετράδιο με σκίτσα.
Έχω πάντα τετράδια μαζί μου.
Γεμάτα, συνεχώς, με σκίτσα των ηρώων.
Πώς κινούνται, ποιο είναι το σχέδιό τους.
Και πολλές φορές, μιλούσαμε απλώς για τις δικές μας οικογένειες,
τις εμπειρίες μας, όπως η Βανέσα που είναι μια ανύπαντρη μητέρα.
Κι ήταν κάτι που με ενδιέφερε πολύ,
το να πω αυτήν την ιστορία, γιατί αφορούσε και τη μαμά μου.
Κι η αδερφή μου είναι ανύπαντρη μαμά. Η Ροσέλ, για παράδειγμα.
Εδώ είμαι εγώ σε αυτήν την ηλικία.
Όταν ήμουν στο δημοτικό, προσπαθούσα συνεχώς να βγάλω λεφτά.
Ήθελα να αγοράσω βιντεοπαιχνίδια.
Το πρώτο βήμα ήταν ότι πάμε σε μια τάξη σχολείου,
και σε κάθε επεισόδιο πάμε με ένα άλλο παιδί σπίτι
και βλέπουμε πώς είναι η ζωή του στο σπίτι. Αυτό θα ήταν το επεισόδιο.
Τότε η Κάρι, που έπαιζε σόφτμπολ μικρή, είπε "Μήπως να είναι ομάδα σόφτμπολ;"
Υπήρχαν διαφορετικές προσωπικότητες,
και με τα κορίτσια που έπαιζα δεν πηγαίναμε μαζί στο σχολείο.
Έπαιζα σόφτμπολ μικρή, και ήταν ένα μοναδικό περιβάλλον.
Και το ίδιο το άθλημα... Το λατρεύω.
Επειδή συμβολίζει τη ζωή.
Παίζεις ένα παιχνίδι...
- Τρέξε, Κάρι, τρέξε! - Πάμε! Φύγε!
...που έχεις πολύ χρόνο για να σκεφτείς,
και σκέφτεσαι τα λάθη σου.
Και έτσι πρέπει να μάθεις να συνεχίζεις
αν κάνεις κάποιο λάθος, και να συγκεντρωθείς.
Χόουμ ραν για τον παππού! Ναι!
Το Στη Νίκη και στην Ήττα έχει πολλές διαφορετικές οπτικές.
ΝΟΑ ΚΛΟΤΣΕΚ ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Και αυτό είναι διασκεδαστικό.
Άγχος, πώς σε κάνει να νιώθεις;
Κάνε το έναν ήρωα.
Φαίνεται απλό, αλλά είναι πραγματικά, πολύ δύσκολο.
Για τη Λόρι, η έκφραση του άγχους της
είναι ένα πλάσμα που μεγαλώνει σε όλο το επεισόδιό της.
Ας ξαναδούμε όλα τα λάθη που έκανες σήμερα.
Και λέει τις χειρότερες σκέψεις που κάνουμε όλοι για τον εαυτό μας.
Αυτό είναι βαθύ τραύμα. Θες να το συζητήσουμε;
Να το συζητήσουμε αμέσως.
Και κάναμε πολλές δοκιμές για να βρούμε
ποιο είναι το σωστό επίπεδο ανοησίας για αυτό το πράγμα;
Πώς θα εξελίσσεται στη διάρκεια του επεισοδίου της;
Έτσι, στην αρχή, το άγχος της Λόρι είναι μικρό και ασήμαντο,
και μετά μεγαλώνει συνεχώς. Και σε τι μετατρέπεται;
Θες να είναι διασκεδαστικό. Όχι αηδιαστικό,
σαν διάφορα τέρατα από λάσπη ή κακά,
ειλικρινά...
συζητήθηκε πολύ.
Και μετά ο Λου και εγώ είπαμε, εντάξει,
πρέπει να σκεφτούμε καλύτερα τι θα είναι αυτό.
Και καταλήξαμε στην ιδέα
ότι η Λόρι θα ταλαντεύεται ανάμεσα στην πίστη και την αμφιβολία.
Έχω πίστη, μα κάποιες φορές τρυπώνει η αμφιβολία.
Κι η πίστη είναι στον πατέρα της.
Αλλά βασανίζεται από αμφιβολίες.
Οπότε χρησιμοποιήσαμε αυτόν τον συμβολισμό.
Έτσι χρησιμοποιήσαμε την πίστη σαν το Άγιο Πνεύμα,
ως συμβολισμό, και η αμφιβολία θα ήταν το φίδι.
Έτσι, στην τελική του μορφή το πλάσμα,
τυλίγεται γύρω της σαν ένα γιγάντιο φίδι.
Όλοι ξέρουμε, ότι η Λόρι ήταν κάπως βασισμένη στην Κάρι.
Λέει ότι δεν είναι η Λόρι, αλλά είναι η Λόρι στη σειρά.
Έχουμε κάποιες ομοιότητες με τη Λόρι.
Ο μπαμπάς μου ήταν ο προπονητής μου.
Ο μπαμπάς μου είναι πολύ καλός μπαμπάς και προπονητής
και πραγματικά δυσκολεύτηκα με το σόφτμπολ.
Δεν έχω καλό συγχρονισμό.
Μπράβο!
Και πάντα ένιωθα ότι τον απογοήτευα,
και νομίζω ότι όντως τον απογοήτευα.
Έμαθα πάρα πολλά από εκείνη την περίοδο της ζωής μου.
Πάμε, Κάρι!
Είναι τόσο διαμορφωτικό, το να είσαι σε μια ομάδα.
Πραγματικά ταυτίζομαι με τη Λόρι. Ταυτίζομαι με
την πίεση του να ζητάς απλώς αποδοχή,
και να μισείς το άθλημα.
- Περνάς καλά; - Εξαιρετικά.
Μου άρεσαν τα σπορ λίγο περισσότερο από τη Λόρι,
όμως έπαιζα με αρκετό άγχος.
Η μαμά μου ήταν προπονήτριά μου.
Έτσι, ξέρω πώς είναι
να έχεις τον γονιό σου εκεί δίπλα σου,
και ίσως να σε κριτικάρει λίγο παραπάνω από τους άλλους παίκτες.
Και μετά να επιστρέφεις σπίτι και να συζητάς στο δείπνο,
όλα τα λάθη που έκανες.
Αυτό που θέλουμε να κάνουμε,
είναι να μεταδώσουμε την ανθρώπινη αίσθηση και ιδιαιτερότητα
και να το συνδέσουμε στην ιστορία.
Ταυτίζομαι ίσως περισσότερο με τον Άιρα.
Θα φτιάξω έναν διασκεδαστικό κόσμο για μένα.
Το επεισόδιο του Άιρα. Όταν ήμουν παιδί,
είχα κάποιους μεγαλύτερους φίλους που δεν έπρεπε να κάνω παρέα.
Δεν ξέρω γιατί με έκαναν παρέα, ήταν πολύ μεγαλύτεροι.
Αλλά ήταν μια φάση που έμαθα πολλά και ωρίμασα.
Στο επεισόδιο του Άιρα, θέλαμε να κάνουμε ότι είχε αυτό το πραγματικό,
παιδικό φανταστικό σύμπαν.
Το δισδιάστατο σχέδιο
ήταν μια συναρπαστική ευκαιρία για να το κάνουμε.
Ό,τι σκεφτείς, μπορείς να το σχεδιάσεις.
Το δισδιάστατο μας έδωσε την ευελιξία
να αποδώσουμε πραγματικά τη φαντασία ενός μικρού παιδιού.
Ο Άιρα αλληλεπιδρά με τη Σέριλ, την κυρία του κυλικείου.
Όταν ο Άιρα κοιτάζει τη Σέριλ μέσα από το περισκόπιό του,
έχεις στο ίδιο πλάνο δισδιάστατο και τρισδιάστατο,
το οποίο είχε κάποιες προκλήσεις.
Προέκυψαν διάφορα ερωτήματα, όπως αν θα έπρεπε το δισδιάστατο να έχει σκιά
στο τρισδιάστατο.
Όταν ένας ήρωας έχει μια στιγμή προσωπικής οπτικής,
πώς επηρεάζεται ο φυσικός κόσμος;
Είναι κάτι που μπορούν να δουν όλοι;
Ή μόνο αυτός;
Κάτι που δεν είναι αληθινό,
αλλά μέρος της φαντασίας του, επηρεάζει τον κόσμο γύρω του;
Αποφασίσαμε, όχι,
γιατί είναι κάτι ορατό μόνο στον Άιρα.
Δεν βγάζει νόημα να ρίχνει σκιά.
Θα επηρεάζει μόνο εκείνον.
Ένα πολύ συναρπαστικό στοιχείο της σειράς
είναι ότι η Κάρι κι ο Γέιτς εμπνέονται από πολλά πράγματα στον κόσμο.
Βλέπεις το TikTok και το YouTube και παρακολουθείς τόσα πράγματα.
Παίρνουμε έμπνευση και την εκφράζουμε στη σειρά μας.
- Το αγαπημένο μου σημείο. - Άπαιχτο, έτσι;
Ένα αντικείμενο που έχουμε πολύ στη σειρά
ανήκει στη σύγχρονη εποχή και είναι το τηλέφωνο.
Όλοι έχουν τηλέφωνο.
Βοηθάει στη ροή της ιστορίας, και υπάρχουν πολλά αστεία
που βασίζονται στο τηλέφωνο.
Δεν βλέπεις απλώς τον ήρωα με το τηλέφωνο, αλλά μπαίνεις μέσα μαζί του.
Πώς γράφει μήνυμα, πώς είναι οι εφαρμογές γνωριμιών.
Ακόμα και όταν είσαι μητέρα που ψάχνεις το τηλέφωνο της κόρης σου,
πώς το βιώνεις.
Είναι διαφορετικό από όταν η κόρη χρησιμοποιεί το τηλέφωνο.
Το να μιλάς με ξένους στο ίντερνετ. Πώς το βιώνεις.
Εξελισσόταν στην πορεία.
Μπορούσαμε άραγε να κάνουμε κάτι όπου να μπαίνεις μέσα και να νιώθεις
ότι υπάρχει ένας άλλος κόσμος,
όπου γίνεσαι άβαταρ και είναι σαν βιντεοπαιχνίδι.
Είναι πιο καθηλωτικό και συνδέεσαι άμεσα.
Προσπαθήσαμε να το κάνουμε κάτι ξεχωριστό για τον καθένα,
αντί να έχουν όλοι την ίδια ψηφιακή ζωή.
Επειδή, η σειρά συνολικά,
είναι η δική τους οπτική για το πώς είναι ο ψηφιακός κόσμος.
Ο Λου σκέφτηκε ένα πολύ ωραίο 8-bit στιλ ανιμέισον για ένα παιχνίδι
που παίζει ο Άιρα.
Σαν φόρος τιμής στα βιντεοπαιχνίδια.
Ο Φρανκ ήταν σε μια εφαρμογή γνωριμιών, όπου έτρεχε κι απέφευγε όσους
- ήθελαν να τον κάνουν ταίρι. - Όχι εσύ.
Μερικές φορές, όταν βλέπω τη σειρά και φτάνω στα ραντεβού,
λέω "Ναι, το κάναμε κι αυτό".
Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα. Δεν μπορώ καν να τα θυμάμαι όλα.
Ο Φρανκ με πονάει λίγο περισσότερο.
Μοιάζω πολύ με τον Φρανκ.
Φοράω άνετα γιλέκο πουλόβερ.
Το γεγονός ότι κάθε επεισόδιο αφορά διαφορετικό ήρωα,
σου επιτρέπει να εξερευνήσεις
το "Πώς βλέπει αυτός ο ήρωας τον κόσμο;"
Δεν υπάρχει μία πραγματικότητα.
Δεν υπάρχει ένας τρόπος να δεις τον κόσμο ή τις καταστάσεις.
Τι είναι ξεχωριστό σε αυτήν την οπτική της ζωής,
τι αισθάνονται, και πώς δείχνουμε αυτό το συναίσθημα;
Για παράδειγμα, ο Φρανκ, πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό του
από όσα του πετάει το πλήθος που του φωνάζει προσβολές.
Πώς θα δείχνουν, λοιπόν, αυτές οι προσβολές;
Βοηθούσαν όλοι με τη γνώμη τους.
Κάθε τμήμα, έριχνε ιδέες για να προσπαθήσουμε να βρούμε
ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος.
Τι σημαίνει όταν μπαίνει η πανοπλία;
Και πώς μπαίνει; Μπαίνει μονομιάς;
Απλώς εμφανίζεται; Θα είναι λαμπερή;
Αρχίζεις να βλέπεις όσα σχεδιάζονται,
και ξαφνικά δεν είναι πια μια αφηρημένη υπόθεση.
Δεν είναι πλέον μόνο η σκέψη σου
"Ο Φρανκ που βάζει την πανοπλία του είναι μόνο ένα σκίτσο μου".
Ξαφνικά αισθάνεσαι ότι "Έτσι θα είναι".
Σου δίνει έμπνευση,
γιατί δεν προσπαθείς πια να δημιουργήσεις κάτι.
Προσπαθείς να επικοινωνήσεις κάτι.
Βλέπεις τους ήρωες ως ήρωες.
Στράικ!
Θέλαμε πολύ να κρατήσουμε το κοινό
συντονισμένο συναισθηματικά με την κατάσταση του ήρωα
και να μη χάνει ποτέ τη ροή της σκέψης του.
Έτσι, από την αρχή, η Κάρι κι ο Γέιτς είναι πολύ ξεκάθαροι
ότι θέλουν πολύ ωραίες μεταβάσεις.
Όχι μόνο μεταξύ σκηνών, αλλά και στο πώς μεταμορφώνονται τα σκηνικά.
Σε μια από τις πρώτες που κάναμε ήταν ο Φρανκ στην τάξη,
που ανακαλεί στη μνήμη του την πρώην φίλη του.
Είναι στην τάξη, καθισμένος στο γραφείο του,
και σκέφτεται αυτήν την ανάμνηση σε διαφορετικό φυσικό χώρο.
Πάντα με εμπνέει μια ζωντανή επίδειξη,
το πώς ακριβώς μπροστά στα μάτια σου
μπορούν να μετακινήσουν διαφορετικά κομμάτια των σκηνικών.
Πάντα μου άρεσε η ιδέα του να βλέπεις κάτι
να αλλάζει μπροστά στα μάτια σου.
Και τους δίνουν χρόνο για να επιβραδύνουν
και η κάμερα γυρνάει για να ταιριάζει με τις σκέψεις του.
Όλα αφορούν το χρονοδιάγραμμα και τη σκηνοθεσία.
Πρότεινα το εξής
"Μήπως να προσπαθήσουμε να κάνουμε όλες τις μεταβάσεις στην κάμερα;"
Όταν ο Φρανκ μπαίνει στη μνήμη του,
φτιάξαμε δύο σκηνικά μαζί.
Το σχολείο και το διαμέρισμα.
Και τα ενώσαμε έτσι, ώστε όταν η κάμερα κοιτάζει από τη μία
να είναι το σχολείο,
και με μια πολύ απλή κίνηση της κάμερας, βλέπουμε το διαμέρισμά του.
Έτσι μπορούμε πολύ εύκολα να αλλάξουμε μεταξύ μνήμης και πραγματικής ζωής.
Πρέπει να σπάσουμε το σκηνικό για να γίνει αυτό.
Αυτά τα μικρά πράγματα αγαπώ στην παραγωγή ταινιών.
Είναι κινηματογραφικό.
Και συναισθηματικά, αυτό χρειάζεται η σκηνή.
"...έβγαλε το κράνος του".
Νομίζω ότι ταυτίζομαι περισσότερο με τον Γιούεν
επειδή αποφεύγει να δείχνει συναισθήματα
και τα παίρνει σαν αστείο.
Στο επεισόδιο του Γιούεν, όταν ρίχνει,
δείχνει το πώς νιώθει αυτός ο ήρωας.
Έρχεται η Σπεσιαλιτέ του Γιούεν!
Έπρεπε να βεβαιωθούμε ότι οποιαδήποτε κίνηση κάναμε
θα έμοιαζε στις κινήσεις του σόφτμπολ, κάτι πολύ σημαντικό για την Κάρι.
Η Κάρι αρχικά ήθελε πολύ ο Γιούεν
στη ρίψη του να είναι ακριβής κι όχι πολύ στημένος,
γιατί θέλαμε να είναι ένας ισχυρός, δυνατός πίτσερ.
Τότε, ένας σχεδιαστής είπε "Θα δοκιμάσω έναν διπλό ανεμόμυλο".
Το δείξαμε στην Κάρι, και είπε
"Έκανα λάθος. Ας το κάνουμε έτσι".
"Δεν διασκεδάζετε";
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΟΥΕΝ
Κάτι πολύ σημαντικό για τον Μάικλ κι εμένα ήταν ότι
θέλαμε μια πολύ στιλιζαρισμένη σειρά.
Θέλαμε να μοιάζει με καρτούν.
Θέλαμε έντονες εκφράσεις.
Ζητούσαμε μια καρικατούρα της ζωής.
Θέλαμε να πετύχουμε πολύ έντονες εκφράσεις σε όλη τη σειρά.
Πολύ μεγάλα στόματα.
Ίσως στην έκφραση κάποιου σαν τον Γιούεν,
να αφαιρούσαμε τη μύτη και να κάναμε το στόμα υπερβολικά μεγάλο.
Είναι ένας πολύ ζωηρός, θορυβώδης ήρωας.
Είδαμε τα εικονογραφημένα σενάρια
και ήταν τρελά,
και λέγαμε "Είναι καν εφικτό αυτό;"
Όλα αυτά είναι πολύ δύσκολο να τα κάνουμε με τους ήρωες.
Επειδή χτίζουμε τους ήρωές μας σαν πραγματικά πρόσωπα,
όπου το στόμα και τα μάτια είναι σε ένα σημείο
και περιμένεις να παραμείνουν σε αυτό το ίδιο σημείο.
Μήπως να κάναμε ήρωες σαν τον κο Πατάτα,
να πάρουμε τα αυτιά, τη μύτη ή το στόμα κάποιου ήρωα
- και να τα επανασυναρμολογήσουμε; - Με μπερδεύει αυτό.
Δημιουργήσαμε μια νέα διαδικασία ειδικά σ' αυτήν τη σειρά,
που μεταξύ μας ονομάζουμε ΑΧΠ, ή Αποκολλημένα Χαρακτηριστικά Προσώπου.
Αυτό σημαίνει ότι το στόμα, η μύτη, τα αυτιά
είναι ξεχωριστά κομμάτια.
Και μπορείς να τα μετακινήσεις
και να τα τοποθετήσεις σε περίεργα σημεία για να πετύχεις συγκεκριμένη απόδοση.
Ο ανιμέιτορ Ρομπ Ρας έκανε ένα φοβερό τεστ.
Ένα από τα πρώτα ΑΧΠ,
το πήρε και έκανε
το "Η γρήγορη καφέ αλεπού" για συγχρονισμό χειλιών.
Η γρήγορη καφέ αλεπού πήδηξε πάνω από το τεμπέλικο σκυλί.
Και το στόμα προχωράει κατά μήκος του προσώπου.
Χρειάστηκε πολλή δουλειά
για να βρούμε πώς να βάλουμε πίσω τα κομμάτια.
Δεν έχεις πλέον μια επιφάνεια για σκίαση.
Έχεις πολλές που πρέπει να τις κάνεις να φαίνονται σαν μία.
Είναι πολύ δύσκολο.
Η Άνα κι εγώ, κάναμε πολλά τεστ.
Προσπαθήσαμε να το αναλύσουμε όσο γίνεται.
Βάλαμε φακίδες σε περιοχές που ξέραμε ότι θα κινηθεί το στόμα.
Βάλαμε το στόμα στην περιοχή κοκκινίσματος.
Τι τρέχει μ' αυτό;
Ή παίρνουμε έναν ήρωα με γενειάδα για να δούμε τι θα συμβεί
όταν μετακινηθεί το στόμα.
Μόλις μπούμε στην παραγωγή, θα πρέπει να λύσουμε
τόσο το θέμα της σκίασης όσο και του στησίματος.
Υπάρχουν ακόμα κάποιες προκλήσεις στο ΑΧΠ.
Στο τέλος, απαιτούσε πολλή δουλειά με το χέρι
για να διορθωθούν όσα χάλασε το ΑΧΠ.
Και όμως, έδωσε αυθορμητισμό και χαρά στους ανιμέιτορ
για να κάνουν όσα δεν έκαναν ποτέ.
Σου δίνει μια ελευθερία να είσαι ανιμέιτορ ενός ήρωα
που έχει σχεδιαστεί τόσο στιλιζαρισμένα.
Μπορείς να δώσεις διαφορετικές εκφράσεις
που δεν μπορείς με έναν ρεαλιστικό ήρωα.
Το να βλέπεις τι μπορεί να γίνει όταν οι ανιμέιτορ
έχουν τα εργαλεία για να παίξουν, είναι πολύ συναρπαστικό.
Το ότι αυτή η ιστορία είναι τελείως πρωτότυπη,
σου δίνει πολλή ελευθερία και ευελιξία
να εφεύρεις ένα στιλ και μια οπτική ειδικά για την ιστορία σου.
Αρχικά, ο σχεδιασμός του κόσμου θα ήταν διαφορετικός σε κάθε επεισόδιο,
γιατί είναι από την οπτική του καθενός.
Και καθώς άρχισα να σχεδιάζω και το συζητήσαμε αρκετά,
συνειδητοποιήσαμε ότι θα είναι ασυνάρτητο.
Χρειαζόμαστε αυτό που λέμε "έναν συγκεκριμένο κόσμο".
Είναι πιο καρικατούρα από τον φυσικό κόσμο.
Αλλά είναι ένας κόσμος που όλοι συμφωνούμε ως προς τον σχεδιασμό.
Επίσης θέλουμε να δείχνει απαλός στην υφή.
Αν δεις τα μαλλιά τους, το γρασίδι και τα δέντρα,
όλα να δείχνουν να έχουν απαλή υφή.
Τα μαλλιά έγιναν από χνούδι, σαν αυτό που θα χρησιμοποιούσαμε
για το πουλόβερ κάποιου ήρωα.
Είπαμε "Τι θα γίνει αν διαμορφώναμε τα μαλλιά
"και χρησιμοποιούσαμε το χνούδι για τις λεπτομέρειες;"
Θέλαμε να το κάνουμε να μοιάζει ένα μαλλιαρό, χνουδωτό πράγμα,
αλλά θα έμοιαζε πολύ με σύννεφο.
Έτσι, το συζητήσαμε πολύ
μέχρι να βρούμε τι στιλ θα είχε αυτό το περίεργο
στιλιζαρισμένο μαλλί.
Μα το είδαμε ως ευκαιρία να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό
και είπαμε ότι όποτε συναντάμε κάποια πρόκληση, θα έχουμε την ευκαιρία
για μια επιλογή στο σχέδιο.
Έτσι κάναμε την τρελή επιλογή σχεδίου να απλοποιήσουμε τα φυτά και τα δέντρα.
Καταλήξαμε να χρησιμοποιήσουμε μια παρόμοια τεχνική με το χνούδι
και με την τεχνική των μαλλιών για να δημιουργήσουμε τα φυτά
και να ελέγξουμε τα φύλλα, και να το κάνουμε να δείχνει σαν βλάστηση,
αλλά όχι απαραίτητα με τις λεπτομέρειες που βλέπεις στη φύση.
Θέλαμε να δείχνει καρτουνίστικο, χνουδωτό.
Μοιάζει ακόμα με δέντρο, και είναι το μόνο που χρειάζεται.
Τα δέντρα μοιάζουν πολύ με αγκινάρες ή τηγανητά λουκάνικα.
Ξεκίνησε έτσι, μέχρι που έγινε ένα παιχνίδι
"Μπορείς να βρεις με τι φαγητό μοιάζει αυτό;"
Τα δέντρα μοιάζουν με καλαμπόκια ή με μαρούλια.
Όπως και τα χτενίσματα.
Έχουμε ήρωες, για παράδειγμα, που έχουν σγουρά μαλλιά σαν πατάτες.
Άλλα είναι σαν μαλλί της γριάς.
Τα μαλλιά του Φρανκ ήταν σαν ρολά κανέλας.
Και κάθε φορά που ρωτούσαμε
"Πώς δείχνει ή με τι μοιάζει αυτό;"
Κάποιος θα έλεγε "Μακαρόνια".
Ο Κρις είχε μια ιδέα.
"Τι θα λέγατε να βάζαμε ένα κομμάτι μπέικον στο πρόσωπό της;"
Όχι αληθινό μπέικον, απλώς να μοιάζουν τα μαλλιά της.
- Χνουδωτό; - Σαν χνουδωτό κομμάτι μπέικον.
Πρέπει να πεινούσαμε πολύ.
Ίσως δεν τους ταΐζω αρκετά.
Τα απλά, χαριτωμένα τρόφιμα.
Δεν ξέρω από πού ξεκίνησε, αλλά είναι αστείο.
Πάντα ψάχναμε για κάτι παιχνιδιάρικο
και ίσως κάτι που να μοιάζει με τζανκ φουντ.
Είναι όλα φαγητά που τρως στο σόφτμπολ.
Έχουμε βάλει όσα μπορείς να αγοράσεις από το κυλικείο.
Ο κόσμος είναι χτισμένος από αυτά.
Τα αθλήματα συνδέουν τους πάντες.
Δεν θέλαμε να είναι αθλητική σειρά. Αλλά μια σειρά για τη ζωή.
- Πασπαλίσαμε αρκετό σόφτμπολ... - Άουτ!
...ώστε να δώσει μια μοναδική γεύση στη σειρά.
Αλλά όχι αρκετό ώστε να γίνει το επίκεντρο.
Γιατί η σειρά βασίζεται στους ήρωες,
και αυτό πρέπει πάντα να παραμένει ο πυρήνας όλων.
Το σόφτμπολ είναι το μέσο τους για να προσπαθήσουν να βρουν
την αίσθηση της κοινότητας και της αγάπης.
Η σειρά δεν είναι μόνο για αθλητές...
Προσπαθήσαμε.
...και η σειρά δεν φτιάχτηκε μόνο από αθλητές.
Γιατί είμαστε καλλιτέχνες, και παρόλο που έπαιζα σόφτμπολ,
δεν είχα καλό συγχρονισμό.
Έχουμε μια μίξη από κάποιους που αγαπούν τα σπορ
και μεγάλωσαν κάνοντας σπορ.
Κι έχουμε και κάποιους που δεν θα πατούσαν ποτέ σε γήπεδο.
Υπάρχουν τα παιδιά που έχουν αυτό το πάθος ή την ενέργεια
του "Παίρνω πάρα πολλά από αυτό".
Κι υπάρχουν και τα άλλα παιδιά του στιλ
"Ο μπαμπάς με έγραψε".
Θα χρειαστούμε έναν κάτσερ.
- Τέρενς. - Όχι.
Προφανώς, όταν είσαι παιδί θα είσαι συχνά η τελευταία επιλογή.
Έπαιξα στη Λιτλ Λιγκ
όταν ήμουν πολύ μικρός, αλλά η μόνη μου ανάμνηση είναι
να παίζω στο χώμα, με σκουλήκια, να ξεπατώνω γρασίδι στο γήπεδο.
Ήρθα στη σειρά χωρίς γνώσεις για το σόφτμπολ.
Τώρα μπορώ να πω "Αυτό το άτομο είναι στην πρώτη βάση",
και νιώθω πολύ περήφανος γι' αυτό.
Ξέρω ότι έχουν ημίχρονα και όχι τατς ντάουν.
Αυτά είναι βασικά όσα ξέρω για το μπέιζμπολ.
Δεν είναι μπέιζμπολ, όμως. Είναι σόφτμπολ.
Δεν είναι μπέιζμπολ. Είναι σόφτμπολ.
Τον περισσότερο χρόνο σκεφτόμαστε την εσωτερική ζωή των ηρώων.
Δεν φτιάχνεις έναν ήρωα, φτιάχνεις τον συγκεκριμένο ήρωα.
Και καταλήγουμε να κοιτάμε τους εαυτούς μας.
Κάθε ήρωας είναι μια έκδοση εμένα και της Κάρι σε συνδυασμό.
Κι αυτό που κάνει τους ήρωές μας τόσο ενδιαφέροντες,
ελπίζω, είναι ότι είναι αληθινοί.
Είναι ήρωες που καταλήγεις
να νοιάζεσαι πραγματικά, βαθιά και να ταυτίζεσαι μαζί τους.
Ταυτίζομαι με όλους.
Ο αγώνας καθενός από τους ήρωες είναι κάτι που έχουν βιώσει όλοι.
Το να θες την αποδοχή του γονιού σου.
Είμαι αρκετά καλή;
Το να θες φίλους.
Πλάσματα της Κερκίδας για πάντα!
Το να θες να βρεις την αγάπη.
- Μου αρέσει να μαγειρεύω. - Κι εμένα.
Ελπίζω ο κόσμος να δει τον εαυτό του σε όλους.
Εγώ σίγουρα έχω λίγα πράγματα που ταυτίζομαι σε όλους.
Αυτή η ποικιλομορφία εμπειρίας και οπτικής είναι
αυτό που κάνει τόσο ωραία τη σειρά.
Αυτό είναι, φιλαράκο.
Χαίρομαι που σας βλέπω όλους.
Ενώ υπήρχαν τεχνικές προκλήσεις,
νομίζω ότι σε αυτήν την σειρά,
δεν ήταν όλοι απλώς έτοιμοι για την πρόκληση, αλλά καινοτομούσαν
με κάθε ευκαιρία που είχαν.
Το να κάνεις μια τέτοια σειρά μοιάζει σίγουρα πολύ με
το να είσαι σε μια ομάδα όπως οι Πικλς,
όλοι έχουν δυνατά και αδύνατα σημεία,
και απλώς ενωνόμαστε και στηρίζουμε ο ένας τον άλλον
και αλληλοκαλυπτόμαστε.
Το να κάνεις μια ταινία είναι ένα ομαδικό άθλημα.
Πρέπει να καταλάβεις τους συμπαίκτες σου, ποιοι είναι οι ρόλοι τους.
Όταν σου κάνουν πάσα κάτι, να ξέρεις τι να το κάνεις.
Και μετά θα πρέπει να το κάνεις πάσα στο σωστό άτομο.
Μια ομάδα μοιάζει με ένα κινηματογραφικό συνεργείο
με την έννοια ότι αν δεν κάνω ό,τι μου αναλογεί,
τότε θα τα πάω όλα πίσω. Είναι η ίδια πίεση.
Είτε χτυπάς την μπάλα, είτε όχι.
Αλλά πρέπει να συνεχίζεις ό,τι κι αν γίνει.
Δεν σταματάς.
Όλα αυτά βασίζονται στην ιδέα ότι έχουμε τη δική μας προσωπική οπτική.
Και ότι όλοι γύρω μας,
ανεξάρτητα από το τι φαίνεται να κάνουν,
ζουν την ίδια εμπειρία με τον δικό τους τρόπο.
Στη νίκη και στην ήττα, ενώνονται ως ομάδα.
Μου φαίνεται ότι αυτή ήταν κι η ιστορία της σειράς μας.
Όλοι στην ομάδα συνεργάζονται για να αναθρέψουν αυτό το μικρό μωρό.
Είμαστε όλοι οι γονείς του.
Είναι επίσημο τώρα.
Όλα σοβάρεψαν τώρα.
Ησυχία στο πλατό.
Συγγνώμη. Είναι δουλειά μου;
- Ευχαριστώ, Κάρι. - Εντάξει.
Μην κοιτάς ίσια στην κάμερα, λέγοντας...
Ναι, πέρασα υπέροχα δουλεύοντας εδώ.
Το περουκίνι μου είναι εντάξει;
- Ναι. - Εντάξει.
Προσπαθούμε να έχουμε ένα βασικό σύνολο...
Το αεροπλάνο. Εντάξει.
Είναι ελικόπτερο;
- Αεροπλάνο. - Μάλιστα.
- Αυτό θα γίνεται όλη μέρα. - Εντάξει.
Κάθε φορά που ρίχνει, υπάρχει αυτή η κίνηση
που μας πάει πίσω στο σόφτμπολ.
Σκύλος.
Είναι ένα περουκίνι που χοροπηδάει.
Κάποιες φορές που επιστρέψαμε στο να κάνουμε...
Πουλί.
Κι άλλοι σκύλοι.
Εντάξει.
Πυροσβεστική. Ελπίζω να είναι όλοι καλά.
Νέος ήχος κάθε φορά.
Πόσα περνάνε τη μέρα; Ή την ώρα;
Δεν είναι τρένα, είναι σειρήνες, είναι αεροπλάνα, είναι πολιτισμός.
- Πείτε "Πικλς". - Πικλς!
ΣΤΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΗΤΤΑ
ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΣΤΟ DISNEY+
Απόδοση διαλόγων: Κάλλια Κουζινόγλου