Downloaded from YTS.MX
Jesteśmy maniakami animacji. Uwielbiamy ten środek wyrazu.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Produkcje aktorskie nie dają takich możliwości.
A my wpadamy na totalnie odjechane pomysły.
Musieliśmy sporo zaryzykować,
żeby stworzyć coś naprawdę w naszym stylu.
Zgoda, ten serial jest trochę dziwny.
Poznajcie Ogórasy
JAK POWSTAWALI NIEPOKONANI
Pete Docter, Poznajcie Ogórasy.
PETE DOCTER Producent Wykonawczy
W Pixarze stworzyliśmy 27 filmów pełnometrażowych.
Wszystkie były wielkim wyzwaniem.
Pracowało się super, ale zawsze pojawiały się przeszkody
i musieliśmy walczyć, żeby to wszystko posklejać.
To dla nas nic nowego. Wiemy, co mamy robić.
Kiedy pojawiły się seriale w streamingu,
pomyśleliśmy, że to bardzo ciekawa forma.
Wszystkie kanony i schematy, które znaliśmy,
trafiają do kosza.
Jak stworzyć coś rozbitego na mniejsze części
i zatrzymać uwagę widzów od odcinka do odcinka?
Pewnie trzeba do tego nowych technologii
i napotkamy na drodze mnóstwo problemów, których nie potrafimy rozwiązać.
Więc do dzieła.
Dawać, z życiem! Dzisiaj mecz!
Niepokonani to nasz pierwszy serial.
To osiem odcinków
opowiadających o gimnazjalistach grających w drużynie softballowej,
tydzień przed meczem na mistrzostwach stanowych.
Stworzyliśmy osiem około 18-minutowych odcinków.
W sumie ponad 145 minut.
To znacznie więcej niż w naszych filmach.
Mieliśmy do wyprodukowania kawał animacji.
W znacznie krótszym czasie.
Większość naszych filmów trwa 90 minut, a stworzenie ich zajmuje pięć lat.
Czyli policzmy... 145 minut powinno zająć osiem lat.
A my daliśmy twórcom cztery.
Wyzwanie przyjęte. Jedziemy.
Jesteśmy małą ekipą, więc mniejszymi siłami musieliśmy osiągnąć więcej.
Poprzeczka była wysoko,
ale raczej nikt nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo.
Chcieliśmy mieć wielu głównych bohaterów.
W filmie się tak nie da,
bo nie ma tyle czasu na każdą postać.
Historia o wielu bohaterach.
W streamingu można sobie na to pozwolić.
Nie ma tu jednej głównej roli która przysłania inne postaci.
Jest ich osiem i każda jest równie ważna.
Wszyscy wygraliście.
W każdym odcinku obserwujemy inną postać,
aż w końcu dochodzimy do mistrzostw,
patrząc z perspektywy
bardzo różniących się od siebie ludzi.
- Ogórasy. - Ogórasy!
Przez tydzień wchodzisz w buty jednej osoby
i widzisz, z jakimi problemami się mierzy,
dzięki sugestywnej animacji.
Na każdego bohatera musieliśmy znaleźć indywidualną „metodę”,
czyli zanimowane uosobienie ich emocji.
Ruchy-kluchy, jazda, jazda!
Laurie stresuje gra w softball, bo chce zaimponować tacie.
Do tego ma problemy z niepewnością i lękiem.
I jak się czujemy? Bo ja super-słabo.
Jak sobie z nimi radzić, jak się ich pozbyć?
Nie ma wiary w siebie.
I oczywiście czuje presję, bo jej tata jest trenerem drużyny.
Trener nadyma się jak wielki balon.
Drugi strajk!
Vanessa jest ciężko pracującą mamą.
To mama-czarodziejka, ma wokół siebie gwiazdki i tęcze.
Jest kolorowym ptakiem w szarej rzeczywistości.
To kobieta, która przychodzi do pracy
i wszystkim poprawia nastrój.
Wiecie co? Rochelle gra dzisiaj w playoffach!
Rochelle jest łapaczem. To bardzo trudna pozycja.
Świat Rochelle zaczyna się rozpadać
i zawisa w powietrzu, kiedy coś zaczyna ją stresować.
Frank ma zbroję.
Jest sędzią, który musi podejmować decyzje,
i niektórzy się z nimi nie zgadzają.
Radzi sobie z tym tak, że zakłada zbroję.
Yuwen to macho-miotacz.
U niego „metodą” jest ukryte w nim kartonowe serduszko.
Proszę, polub mnie.
Ira to postać, która ogląda świat
przez lunetę z rolki po papierze toaletowym.
Jego dwuwymiarowy świat widziany w kalejdoskopie
dopełnia trójwymiarową rzeczywistość.
Kolejną bohaterką jest Kai,
która jest nowa w grupie i próbuje odnaleźć swoje ja.
Ona unosi się i zapada.
Unosi się, kiedy czuje,
że komuś pomaga i odnosi sukces.
A kiedy coś ją dołuje, zapada się pod ziemię
i tam się chowa.
Szukanie nowych rozwiązań dla każdego odcinka to świetna zabawa.
W związku z tym, że w serialu chodzi o perspektywę,
fajnie, że mnie jest bliżej do jednej postaci,
a Michaelowi do innej.
Masz rację, jeśli idzie o finał.
Wychodzi na to, że on ratuje sytuację.
Odcinki mają większą moc, dlatego, że się spieraliśmy,
patrząc na postacie z różnych perspektyw.
Nie podoba mi się to, że dostaje w brzuch
i dlatego wyciąga ramiona do przodu.
Analizowaliśmy nasze punkty widzenia
i łączyliśmy je, próbując wzajemnie rozwijać
i udoskonalać pomysły.
Nigdy nie pracowałem z dwójką reżyserów,
którzy mieliby w produkcji takie same kompetencje.
Ale ich połączone siły
nadały ton całemu serialowi.
Przyjemnie się to obserwowało.
Carrie i Michael pracowali w Pixarze jako scenarzyści
i byli po prostu znajomymi z pracy.
Sporo ze sobą rozmawialiśmy
Przerzucaliśmy się pomysłami, pokazywaliśmy sobie różne szkice.
I zauważyliśmy, że często widzimy kompletnie inaczej
te same wydarzenia.
Zawsze o tym gadaliśmy.
Dlaczego nasze perspektywy tak się różnią?
Analizowaliśmy, dlaczego inaczej interpretujemy to,
jak było na spotkaniu.
Jedno mówiło, że było beznadziejnie,
a drugie, że było super. O co ci chodzi?
PANIKA!
Tak właśnie zrodził się pomysł na Niepokonanych.
To, jak inaczej patrzymy na rzeczywistość.
Zaczęliśmy spotykać się po pracy.
Chodziliśmy do kawiarni i robiliśmy burzę mózgów.
Czasami poprawialiśmy dialogi albo kwestie scenariuszowe,
żeby lepiej nakreślić postać.
Michael ciągle rysuje.
To prawda.
Ma cudowny szkicownik.
Właściwie się z nim nie rozstaję.
Ma w nim mnóstwo rysunków, w których bezustannie szuka charakteru postaci.
Jak wyglądają w ruchu, jaką kreską je rysować.
I łapaliśmy się na tym, że często gadaliśmy o własnych rodzinach,
życiowych doświadczeniach. Vanessa jest samotną matką
i bardzo chciałem o niej opowiedzieć,
bo moja mama była w identycznej sytuacji.
Moja siostra też. Na przykład Rochelle,
to ja jako nastolatek.
Kiedy byłem w gimnazjum, zawsze skądś kołowałem kasę.
Głównie na gry video.
Początkowy pomysł był taki, że wchodzimy do klasy
i w każdym odcinku idziemy z innym dzieckiem do domu
i jak one się od siebie różnią. Taki miał być schemat odcinków.
Carrie kiedyś grała w softball i zapytała, czy możemy z nich zrobić drużynę.
Każdy miał inną osobowość i to było super.
Z innymi dziewczynami grałam, a z innymi chodziłam do szkoły.
Dorastałam, grając w softball, i to było wyjątkowe środowisko.
Po prostu uwielbiam ten sport.
Jest świetną metaforą życia.
Bo w czasie meczu...
Dawaj, Carrie!
...masz mnóstwo czasu na przemyślenia
i analizowanie błędów.
Trzeba się nauczyć, jak mimo pomyłek,
grać dalej i skupić się na kolejnej zmianie.
Homerun dla dziadka! Brawo!
Niepokonani przede wszystkim pokazują różnorodność punktów widzenia.
NOAH KLOCEK Scenograf
I na tym polega cała zabawa.
Co to znaczy mieć lęki?
Jak to pokazać w postaci?
Wydaje się proste, ale wcale takie nie jest.
U Laurie metaforą lęków
jest stworek, który rośnie w niej przez cały odcinek.
Przypomnijmy sobie wszystkie błędy, które dziś zrobiłaś.
I mówi na głos wszystkie najgorsze rzeczy, które o sobie myślimy.
Wyczuwam tu głęboką traumę. Chcesz o niej pogadać?
Lepiej to wyciągnąć...
Stworzyliśmy wiele wariantów, żeby pokazać
jak kłopotliwe jest to zjawisko.
Jak rozwija się przez cały odcinek.
Więc na początku lęk Laurie jest malutki i prawie niezauważalny.
A potem rośnie i rośnie. I w co się przeobraża?
Nie chcieliśmy, żeby kojarzył się źle,
z błotnymi potworami albo kupą.
No co?
Kojarzył się.
A wtedy ja i Lou stwierdziliśmy,
że tu musi chodzić o coś więcej.
I wtedy wpadliśmy na pomysł,
że Laurie jest rozdarta między wiarą i wątpliwością.
Wiesz, że wierzę, tylko czasami mam wątpliwości.
I wierzy głównie w swojego tatę,
ale targają nią wątpliwości.
Postanowiliśmy wykorzystać tę metaforę.
Więc wiara jest pod postacią Pana Boga,
a wątpliwością stał się wąż.
Jeśli przyjrzycie się końcowej postaci tego stwora,
to zobaczycie, że oplata ją jak gigantyczny wąż.
Pierwowzorem dla Laurie była w pewnym sensie Carrie.
Mówi, że nie jest jak Laurie, ale my wiemy swoje.
W niektórych sprawach faktycznie jesteśmy podobne.
Tata był moim trenerem.
Jest świetnym tatą i świetnym trenerem.
Gra w softball przychodziła mi z trudem.
Nie mam do tego talentu.
Dawaj, dawaj!
I zawsze miałam wrażenie, że go rozczarowuję.
I chyba naprawdę tak było.
To doświadczenie wiele mnie nauczyło.
Bycie w drużynie kształtuje człowieka.
Utożsamiam się z Laurie. Naprawdę rozumiem
tę presję, potrzebę akceptacji
i jednocześnie niechęć do sportu.
- Fajnie jest? - Bardzo.
Lubiłem sport bardziej niż Laurie,
ale też miałem w sobie dużo niepewności.
Moją pierwszą trenerką była mama,
więc dobrze wiem, jak to jest,
kiedy za linią boczną stoi rodzic.
I krytykuje cię bardziej niż innych zawodników.
To jest ekstra. A potem wracacie do domu i omawiacie przy obiedzie
wszystkie twoje błędy.
Właśnie o to nam chodziło.
Chcieliśmy znaleźć odpowiedź, co znaczy być człowiekiem,
i wpleść to do scenariusza.
Chyba najbardziej identyfikuję się z Irą.
Też tworzyłem swoje światy.
Odcinek z Irą. Kiedy byłem dzieckiem,
też kumplowałem się ze starszymi, choć nie powinienem tego robić.
Nie wiem, po co się ze mną bujali, bo byli znacznie starsi.
Ale wiele się od nich nauczyłem i bardzo wydoroślałem.
W tym odcinku chcieliśmy, żeby Ira miał prawdziwy
dziecięcy świat fantazji.
Uznaliśmy, że animacja w 2D
idealnie się do tego nadaje.
Nie ma rzeczy, której nie da się narysować.
Plastyczność dwuwymiarowego obrazu
pozwoliła nam przedstawić wyobraźnię małego dziecka.
Widzimy, jak Ira rozmawia z Cheryl, która sprzedaje przekąski.
W scenie, gdy patrzy na nią przez swoją lunetę,
musieliśmy połączyć w jednym ujęciu animację 2D z 3D.
To nie było proste.
Pojawiły się ciekawe pytania, na przykład, czy elementy w 2D powinny rzucać cień
w świecie 3D.
Kiedy postać jest w świecie wyobraźni,
jak to wpływa na świat rzeczywisty?
Czy wszyscy inni też go widzą?
Czy widzi go tylko on?
Czy rzeczy zmyślone,
które są tylko w jego wyobraźni, wpływają na rzeczywistość?
Stwierdziliśmy, że nie.
To sprawy widocznie wyłącznie dla Iry.
Nie ma sensu, żeby rzucały cień.
Powinny wpływać tylko na niego.
W tej produkcji cudowne jest to,
jak wiele rzeczy Carrie i Yates przenieśli do niego z otaczającego ich świata.
Oglądamy TikToka, Youtube'a i masę innych rzeczy.
Inspirujemy się tym i część pokazujemy w naszym serialu.
Ultra beka, nie?
Często pojawiającym się rekwizytem,
pochodzącym ze współczesności, jest telefon.
Każdy dzieciak ma komórkę.
I sporo punktów zwrotnych i żartów
wynikających z tego, co ktoś widzi w telefonie.
Postaci nie tylko korzystają z telefonów, ale też do niego wchodzą.
Jak to jest do kogoś pisać lub używać aplikacji randkowej.
A nawet jak to jest być mamą i sprawdzać telefon córki.
Co się wtedy czuje?
Jest inaczej, niż gdyby sama z niego korzystała.
Jak to jest rozmawiać online z kimś obcym?
Pomysłów było coraz więcej.
Co możemy zrobić, kiedy tam wchodzimy
i jesteśmy w zupełnie innym świecie?
Gdzie stajesz się awatarem i wszystko jest jak w grze video?
Łatwiej cię to wciąga i łatwiej to zrozumieć.
Chcieliśmy pokazać osobiste doświadczenie, zamiast ogólnego wrażenia,
że tak wygląda życie w sieci.
Bo tak, jak w całym serialu,
chodzi o indywidualne odczucie, kiedy ktoś jest w Internecie.
Lou zaproponował 8-bitową animację jak z gry video,
w którą gra Ira.
To taki nasz hołd dla starych gier.
Frank wchodzi w aplikację randkową, biega po niej, unika kobiet,
- które chcą się z nim połączyć. - Ty nie.
Kiedy oglądam serial i dochodzę do momentu z randkową apką,
aż się dziwię, że to zrobiliśmy.
Tam jest tyle kontekstów, że już nie nadążam.
Frank jest mi aż za bliski.
Jestem typem takiego faceta.
Mógłbym stale nosić taki bezrękawnik.
To, że w każdym odcinku towarzyszymy innej postaci,
pozwala zaobserwować,
jak dany człowiek widzi świat.
Nie ma jednej rzeczywistości.
Jest wiele sposobów odbierania świata i rozumienia sytuacji.
Co jest wyjątkowego w ich perspektywie?
Co czują? I jak mamy pokazać te uczucia?
Na przykład Frank musi się bronić
przed inwektywami ciskanymi w jego stronę przez tłum.
Jak one mają wyglądać?
Wtedy wszyscy się mobilizowali.
Każdy pion rzucał propozycje, co zrobić,
żeby jak najlepiej to pokazać.
Co to znaczy, że Frank ma zbroję?
Jak ona się ma pojawiać? I czy od razu cała?
Po prostu wyskakuje? Może jako błyszcząca warstewka?
Patrzysz, jak artyści to tworzą,
i nagle pomysł już nie jest hipotetyczną ideą.
Przestaje być tylko zapisany w myślach.
Zrobiłem luźny szkic Franka w zbroi
i nagle się okazało, że bierzemy ten pomysł.
To jest niezwykle motywujące,
kiedy coś już przestaje być wyobrażeniem
i staje się rzeczywistością.
Kiedy postacie nabierają charakteru.
Strajk!
Bardzo nam zależało, żeby widzowie
nadążali emocjonalnie za postaciami
i tokiem ich myślenia.
Od samego początku Carrie i Yates stawiali sprawę jasno.
Chcieli mieć fajne przejścia.
Nie tylko między scenami, ale też to, jak się mają zmieniać plany.
Jednym z pierwszych ujęć było to, kiedy Frank jest w klasie
i przypomina sobie swoją byłą dziewczynę.
Siedzi w klasie przy biurku
i przywołuje wspomnienia z zupełnie innej przestrzeni.
Inspirują mnie plany zdjęciowe,
bo tam na własne oczy można zobaczyć,
jak zmieniają się różne elementy planu.
Bardzo lubię, kiedy coś się zmienia
na moich oczach.
Dajmy im czas na zwolnienie,
a ruchem kamery przejdziemy do jego myśli.
Najważniejsze jest wyczucie czasu i inscenizacja.
Zaproponowałem,
żebyśmy wszystkie zmiany zrobili za pomocą ruchu kamery.
Kiedy Frank zaczyna wspominać,
połączyliśmy dwa plany razem.
Zbudowaliśmy szkołę i jego mieszkanie,
a potem je połączyliśmy. Więc kiedy kamera patrzy w jedną stronę,
widzimy szkołę,
a potem kamera robi prosty ruch i jesteśmy w mieszkaniu.
Płynnie przechodzimy ze wspomnienia do prawdziwego świata.
Żeby to się udało, musieliśmy podzielić plan.
Właśnie takie detale sprawiają, że tworzenie filmów to wielka frajda.
I to jest właśnie film.
Potrzebujemy tego, żeby wywołać emocje.
„...zdjął hełm”.
Chyba najbardziej utożsamiam się z Yuwenem,
bo nie poddaję się emocjom
i wolę wszystko obrócić w żart.
W odcinku o Yuwenie, moment gdy rzuca piłkę
najlepiej pokazuje, co bohater czuje.
Leci przesyłka specjalna!
Musieliśmy się upewnić, że każdy jego ruch
pokrywa się z tym, jak gra się w softball. Carrie tego pilnowała.
Na początku chciała, żeby rzut Yuwena
nie różnił się od prawdziwego, żeby go nie stylizować.
Chcieliśmy pokazać, że jest piekielnie silnym miotaczem.
Ale potem animator zaproponował, żeby robił podwójny zamach.
Pokazaliśmy to Carrie i powiedziała:
„Nie miałam racji. Teraz jest super”.
No i to jest rozrywka!
DAWAJ, YUWEN
Dla mnie i Michaela bardzo ważne było to,
żeby serial był mocno stylizowany.
Może być kreskówkowy.
Może mieć przerysowaną ekspresję.
Dzięki temu będzie karykaturą życia.
Chcieliśmy wykorzystać przesadną ekspresję.
Wielkie, przerysowane buzie.
Może dla lepszego efektu postaci takiej jak Yuwen
trzeba usunąć nos i maksymalnie powiększyć usta,
bo to bardzo niesforna i hałaśliwa postać.
Obejrzeliśmy wszystkie storyboardy
i one były kompletnie odjechane.
Zaczęłyśmy się zastanawiać, czy tak w ogóle można?
Kiedy budujesz postać, takie rzeczy przysparzają masę problemów,
bo tworzymy je na wzór prawdziwych ludzi,
więc oczy i usta są w jednym miejscu.
I nie spodziewasz się, że będą zmieniać położenie.
Ale może zróbmy postacie na wzór Pana Bulwy?
Może weźmy uszy, nos i usta z różnych postaci
- i dowolnie je złóżmy? - Pokonało mnie to.
Na potrzeby tego serialu wymyśliliśmy nowy system.
Nazwaliśmy go roboczo RET, ruchome elementy twarzy.
Oznacza to, że usta, nos i uszy
są od siebie niezależne.
Mogą przesuwać się po twarzy,
są od siebie niezależne, żeby wywołać określone wrażenie.
Animator Rob Russ zrobił super test.
To był jeden z pierwszych RET-ów.
Po prostu wziął wtedy
popularny pangram i zsynchronizował z ruchem ust.
Pójdźże, kiń tę chmurność w głąb flaszy.
A usta przesunęły mu się po twarzy.
Musieliśmy się nieźle napracować,
żeby wymyślić, jak potem te elementy złożyć znowu w całość.
Wtedy już nie mieliśmy jednej powierzchni do cieniowania.
Mieliśmy wiele części, które musiały wyglądać, jakby były jednym.
Skomplikowana sprawa.
Razem z Aną zrobiłyśmy mnóstwo testów.
Posuwałyśmy się do granic absurdu.
Umieściłyśmy piegi w miejscach, gdzie miały poruszać się usta.
Przeniosłyśmy usta na policzki.
Jaki to daje efekt?
Albo wzięliśmy postać z brodą i patrzyłyśmy, co się dzieje,
kiedy usta wędrują mu po twarzy.
Kiedy produkcja się rozkręci, będzie trzeba zbalansować
kwestie cieniowania i oświetlenia.
RET przysparza trochę problemów.
W rezultacie trzeba było ręcznie
poprawiać błędy wywołane przez RET.
Ale i tak animatorom przyniosło to mnóstwo beztroskiej radości,
bo robili coś po raz pierwszy.
Animator czuje olbrzymią wolność
przy rysowaniu tak wystylizowanych postaci.
Możesz dowolnie przerysować ekspresję.
Z realistycznymi postaciami tak się nie da.
Widzisz niesamowite efekty, gdy pozwolisz animatorom
na zabawę takimi narzędziami. To jest piękne.
To całkowicie nowa metoda,
przy której czujesz, że nic cię nie ogranicza.
Narzędzia i efekty szyte na miarę tej produkcji.
Początkowo chcieliśmy, żeby świat różnił się od siebie w każdym odcinku.
Bo każdy ma inną perspektywę.
Kiedy zaczęliśmy projektować, dużo na ten temat gadaliśmy
i uznaliśmy, że to wprowadzi za duży chaos.
Potrzebowaliśmy czegoś na kształt „świata domyślnego”.
On też jest przerysowany,
ale współgra z estetyką naszej produkcji.
Chcieliśmy, żeby sprawiał wrażenie miękkiego.
Jak spojrzeć na włosy, trawę i drzewa,
widać tę namacalną miękkość.
Włosy są pokryte meszkiem. Ten sam efekt nałożyliśmy
na sweter postaci
z jednego z naszych filmów. Chcieliśmy w ten sposób
dodać włosom naturalnego wyglądu.
Zależało nam na efekcie filcowego, puszystego materiału,
ale nie do końca wiedzieliśmy, jak to będzie wyglądać.
Więc metodą prób i błędów
szukaliśmy rozwiązania, jak ten element
zwariowanej stylizacji będzie wyglądać.
Ale przy tej okazji spróbowaliśmy czegoś nowego.
Każde wyzwanie traktowaliśmy jak okazję,
żeby podjąć kreatywne decyzje.
Zdecydowaliśmy, żeby uprościć wygląd zieleni i drzew.
Skończyło się na tym, że skorzystaliśmy z podobnego mechatego efektu,
jaki używaliśmy do włosów. Staraliśmy się stworzyć
roślinność tak, żeby wyglądała na żywą,
ale niekoniecznie miała wszystkie realistyczne detale.
Niech będzie kreskówkowa i puchata.
Wygląda jak drzewo i o to nam chodzi.
Mamy drzewa podobne do karczochów i corn dogów.
Zaczęliśmy to traktować jak zabawę w:
„Do czego jest to podobne?”.
Drzewa wyglądają jak kolba kukurydzy albo jak główka sałaty.
Fryzury też się kojarzą.
Są postaci z włosami jak ziemniaczane sprężynki.
Jak wata cukrowa.
Włosy Franka są jak cynamonowe bułeczki.
Za każdym razem, kiedy zadawaliśmy pytanie:
„Z czym ci się to kojarzy?”,
ktoś odpowiadał: „spaghetti”.
Chris wpadł na pomysł,
żebyśmy umieścili na głowie Van plasterek bekonu.
Nie prawdziwego, tylko kosmyk, który go przypomina.
- Puszysty? - Puszysty plasterek bekonu.
Chyba wszyscy byli bardzo głodni.
Może powinienem lepiej ich karmić?
Proste, urocze potrawy.
Nie wiem, skąd się to wzięło, ale jest zabawne.
Chcieliśmy, żeby to było z przymrużeniem oka.
Częściej wzorowaliśmy się na niezdrowych przekąskach.
Takich z baru przy stadionie.
Jest w serialu sporo śmieciowego jedzenia.
Z niego zbudowaliśmy ten świat.
Wszystkich łączy tutaj sport.
Ale nie chcieliśmy, żeby to był serial o sporcie. Raczej o życiu.
Osadzenie go w softballowych realiach
nadało mu wyjątkowy charakter,
ale nie jest to najważniejszy temat.
Tu głównymi bohaterami są ludzie
i to zawsze było dla nas najważniejsze.
Softball jest tylko metaforą, w której bohaterowie
odnajdują wspólnotę i miłość.
To nie jest serial wyłącznie dla sportowców.
O nie...
I nie jest to serial stworzony przez sportowców.
Bo jesteśmy grupą artystów i nawet jeśli grałam w softball,
to nie byłam wybitną zawodniczką.
Mieliśmy równowagę między tymi, którzy lubią sport
i w dzieciństwie w coś grali,
i tymi, którzy by nigdy nie stanęli na boisku.
Sporo dzieciaków ma w sobie wewnętrzną pasję i energię.
Czują, że sport wiele im daje.
Ale są też takie, które grają,
bo tata je zapisał.
Potrzebujemy łapacza.
- Terrence. - O nie.
Wiadomo, że znamy takich, których nikt by nie wybrał.
Grałem w Małej Lidze,
kiedy byłem bardzo mały, ale pamiętam tylko,
że był tam kurz, robaki i wyrwanie trawy na zapolu.
Kiedy zaczynałem ten projekt, nie miałem pojęcia o softballu.
A teraz już wiem, że zawodnik jest na pierwszej bazie,
i jestem z tego dumny.
Wiem, że mają zmiany, a nie przyłożenia.
To wszystko, co wiem o baseballu.
To nie baseball, tylko softball.
Właśnie. Masz rację.
Większość czasu zajmuje nam myślenie nad wewnętrznym życiem postaci.
Chodzi o to, żeby stworzyć tę konkretną postać.
I w rezultacie korzystamy głównie z własnych doświadczeń.
Każda postać to w pewnym sensie połączenie mnie i Carrie.
Dlatego są one tak wielowymiarowe,
bo są oparte na rzeczywistości.
Stworzyliśmy bohaterów,
których widz naprawdę polubi i z którymi się utożsami.
Rozumiem każdą z nich.
Każda z postaci boryka się z problemami, które dotykają wszystkich.
Potrzeba akceptacji rodziców.
Jestem do niczego?
Potrzeba przyjaźni.
Trybuniarze forever!
Potrzeba miłości.
- Uwielbiam gotować. - Ja też.
Mam nadzieję, że każdy odnajdzie w nich cząstkę siebie.
Ja widzę siebie we wszystkich.
To dzięki połączeniu doświadczeń i perspektyw
ten serial jest tak wartościowy.
Brawo, synku.
Fajnie, że wpadliście.
Było mnóstwo technicznych wyzwań,
ale tylko przy tym serialu pracowałem z ekipą,
która nie tylko sprostała wyzwaniom, ale wykorzystała je,
żeby stworzyć nową jakość.
Podczas tworzenia tego serialu wszyscy mieliśmy wrażenie,
jakbyśmy sami byli Ogórasami.
I choć każdy z nas miał mocne i słabe strony,
to walczyliśmy razem, stale się wspieraliśmy
i uzupełnialiśmy nawzajem.
Uważam, że produkcja filmowa to sport zespołowy.
Musisz rozumieć innych zawodników i ich miejsce w drużynie.
Kiedy ci podają, musisz wiedzieć, co dalej robić.
A potem sam musisz podać odpowiedniej osobie.
Zespoły sportowe i filmowe niewiele się od siebie różnią.
Jeśli ja się nie ogarnę,
to reszta za to zapłaci. Wszyscy są pod presją.
Czy odbijesz piłkę, czy nie,
musisz grać dalej. Niezależnie od wszystkiego.
Nie możesz się wypisać.
Naszym celem było pokazanie, że każdy ma własną perspektywę.
I że wszyscy ludzie,
nawet jeśli na to nie wyglądają,
przeżywają świat na własny sposób.
Są drużyną, niezależnie od wyniku.
Podczas produkcji serialu doświadczaliśmy tego samego.
Byliśmy dla siebie partnerami i wspólnie stworzyliśmy to dziecko.
Zostaliśmy rodzicami.
Już nie ma odwrotu.
Trzeba przestać się wygłupiać.
Cisza na planie.
Sorry, to nie moja działka?
Dzięki.
Nie patrz prosto w kamerę i nie mów:
„Praca przy serialu to świetna zabawa”.
Zostało mi jeszcze coś na głowie?
- Tak. - Dobra.
Chcieliśmy mieć podstawowy zestaw...
Samolot leci.
Teraz helikopter?
Samolot.
- I tak będzie cały dzień. - Okej.
Za każdym razem, gdy rzuca piłkę, zostaje ślad ruchu,
który kończy się na piłce.
Pies.
Albo raczej skaczący tupecik.
Na początku chcieliśmy wrócić...
Ptak.
Kolejne pieski.
Spoko.
Straż. Mam nadzieję, że wszyscy cali.
Za każdym razem nowy dźwięk.
Ile razy macie tak dziennie? Czy na godzinę?
To nie pociągi, syreny i samoloty. To cywilizacja.
- Ogórasy. - Ogórasy!
NIEPOKONANI
Dostępny na Disney+
Napisy: Alicja Roethel