Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
A teraz świąteczna prognoza pogody.
Wczoraj w Bostonie spadło trzydzieści centymetrów śniegu.
REKORDOWY ŚNIEG W BOSTONIE
Zapowiadają się bardzo białe święta.
Zatankujcie odśnieżarki, bo będzie tego więcej.
Pomóż mi, Merv.
Gdzie masz bucik?
Dobra. Zrobimy jak MacGyver.
Chodź, Merv.
No chodź, proszę.
Wiem, Merv, mnie też się nie podoba.
Wchodź.
Merv, no już.
Widzimy się za tydzień.
Kocham cię, mały.
No już. Dobry piesek.
Cześć, Merviś!
Hej, mały.
Dobry piesek.
Zostań.
Tak. Cześć.
Tęskniłam.
Najgorszy MacGyver na świecie.
Chodź, ogarniemy cię.
Chodź.
I jak?
Tak.
Przyjemnie?
W porządku, Merv.
Muszę ci coś powiedzieć.
Spójrz na mnie.
Chodzi o to,
że ja i Russ...
Nie ma go tu.
I nie będzie.
Też za nim tęsknię, ale to było za trudne.
Wiem, że jest ci ciężko.
Będzie dobrze.
W porządku.
Piąteczka.
10 ROCZNICA ZNAJOMOŚCI NA FACEBOOKU
Jest najlepszy.
Wraca z nami do domu.
Nie za bardzo świątecznie?
Ludzie lubią świąteczny nastrój.
Na posłanie.
No już.
Co mu jest?
Nie wiem. Ostatnio jest zmęczony.
Wszystko gra, piesku?
Kupiłam mu nowe smaczki.
Tylko nie to.
Tylko mi nie mów, że to znowu suszone bycze penisy?
Uwielbia je.
Ma jeszcze świńskie ryjki i suszone sardynki,
dzięki którym ma błyszczącą sierść.
Nic dziwnego, że nie chodzisz na randki.
Masz suszone ryby w torebce.
Nie chodzę na randki, bo nie chcę.
Daj spokój.
Minęło pół roku, a ty jesteś samotna.
- Nie jestem. - Jesteś.
Jestem sama, ale nie samotna.
Nie bądź taka.
Jestem taka.
A ty nie będziesz samotna, gdy poznasz „PanaKochanka101”,
który właśnie puścił ci oczko na Hingeu.
- Nie mam tam konta. - Tak ci się zdaje.
Zarejestrowałam cię.
- Nie... - Nie ma za co. Za późno.
A ty już leć, bo pani Mabachas czeka.
- Zostawiłaś ją tam samą? - Nie ma za co.
Moja tía Gabriela, tía Juliana, tía Francisca,
tía Adriana i druga tía Adriana.
Tía Sofia, tía Daniela i tía Gloria.
To wszyscy, Bonnie?
- Jeszcze ja, Bonnie. - Świetnie.
Brawa dla Bonnie.
Tyle cioć i żadnej Kloci?
Dobra robota. Sporo się dowiedzieliśmy o waszych rodzinach.
Tak, Shauna?
A gdzie pana drzewo?
Moje?
Nie zrobiłem.
Dobra. To nic ciekawego, ale szybko je narysuję.
Babcia Jess, dziadek Michael, dziadek Matt, babcia Amy.
Mój tata Jack. I moja mama MJ.
I ja, pan Owens.
A kto to jest?
- Merv. - Otóż to.
- Chwila. To wszystko? - Więc...
- Nie ma pan żony? - Rodziny?
Żony?
Chyba nie.
Kuzynka mówi, że chodzi pan z jej okulistką.
Nie wiem, skąd miałaby to wiedzieć.
Ma jaskrę.
- Przykro mi. - To chodzi z nią pan czy nie?
Nie. Już się nie spotykamy.
- Czemu? - Dobrze...
To osobiste pytanie. Rozmawialiśmy o nich.
Uciekła z pana kumplem?
To spotkało tía Julianę.
Nie, nie uciekła z moim kumplem.
- Dobrze... - To dlatego, że wciąż lubi pan dinozaury?
Nie, to nie dlatego...
Przepraszam, ale dinozaury są pouczające i fajne.
To nie dlatego, że je lubię.
Jeszcze jakieś pytania?
Nie chce pan dzieci?
Jest pan za stary?
Poczytajmy sobie, dobrze?
Tak lepiej?
Jedno? Czy dwa?
Oba rozmazane.
A teraz?
W żadnym.
Pani Mabachas.
Ma pani w torbie mój zszywacz i długopis z bałwankiem.
Pani Mabachas...
- Jak było w Norwegii? - Słucham?
Mówiła pani, że planuje wyjechać z chłopakiem.
- Nie pojechaliśmy. - Wielka szkoda.
Jest taki przystojny.
Te piękne, kształtne kości policzkowe i pełne, soczyste usta.
To miłe. Ale skąd pani o tym wie?
Bo miała pani na biurku takie ładne zdjęcie.
Z przepiękną ramką.
Mam ją oddać?
Proszę ją zachować.
Wesołych świąt.
Wszystko w porządku? Jest pani smutna.
Przykro mi to mówić, ale ledwo pani widzi.
Nie muszę cię widzieć.
Ja to czuję.
Mam cię.
- Hej. Co... - Hej.
Co porabiasz? Wszystko gra?
To nic takiego. Odstresowuję się.
Rebekah i ja zabieramy bliźnięta na Disney na lodzie.
Super.
Nie jeśli oglądasz to po raz trzeci!
Może najpierw skoczymy na piwo?
Nie kuś.
Ale znam kogoś, kto poszedłby z tobą na piwo.
Nie zadzwonię do twojej doradczyni.
Daj spokój. Załatwiła nam świetną ratę.
- To ci się przyda. - Niby czemu?
Może dlatego, że ostatnio jesteś smutasem?
Nie jestem.
Nie poszedłeś ze mną na mecz.
I nie wpadłeś na urodzinową pizzę!
Wiem, że nie było ci łatwo,
ale czas zacząć spotykać się z ludźmi.
Spotykam się z ludźmi.
Te dziewięciolatki się nie liczą.
Doceniam troskę.
Wolę być teraz sam.
Serio? W święta?
Jeszcze nie ma świąt, a poza tym mam Merva.
Psa?
Nie wracaj do bycia tym gościem.
- Jakim gościem? - Odmawiaczem.
Odmawiaczem?
Kiedy się z nią spiknąłeś,
proponowała ci mnóstwo rzeczy.
Po prostu mówiłeś „tak” i bum!
Jadłeś sushi i poleciałeś na Grenlandię.
- Islandię. - Nieważne.
Zgadzałeś się na wszystko.
A teraz?
Odmawiacz.
Nie.
To ty.
Nie!
Nie jestem odmawiaczem.
- Dobra. Zadzwoń do Brené. - Nie.
- Nie! - Marna sztuczka.
Hej, budżet na słodycze się kurczy.
Nie potrzebujesz aż tyle. Czekolada zabije psa!
Miłego Disneya.
Russ. Nie rzucaj we mnie. Wiesz, że chciałem... Dobra.
Nie musiałeś.
Źle to zrobiłem?
Nie, ale...
Wolę sama smarować chleb.
Masz manię kontroli?
- Nie, ale... - Lubisz mieć kontrolę.
Lubię sama zarządzać własnym chlebem.
- Czerwone? - Tutaj.
Merlot, mój ulubiony.
- I spicy margarita. - Dziękuję.
Ostrożnie. Ostra.
Oby nie za ostra dla naszej damy.
Martw się o siebie, Merlot.
Za ostra?
Nie, przepyszna.
Napisałaś, że niedawno skończyłaś długi związek.
To prawda.
Czujesz coś do niego?
Nie. Dlaczego... Nie.
Mamy wspólnego psa.
Psa? To...
To sygnał ostrzegawczy.
- Teraz ja pytam. - Śmiało.
Mówią na mnie Ken jak sen.
Dobra, to śpij i mi nie przerywaj, gdy chcę zadać bardzo ważne pytanie.
- Twój dom się pali. - Nie mam domu.
Mam mieszkanie
z dwoma miejscami parkingowymi.
Jesteś w mieszkaniu,
a ono się pali.
Ocaliłeś już zwierzaki i ukochanych,
ale możesz wziąć jeszcze jedną rzecz. Jaką?
To łatwe. Mój sejf.
Masz sejf?
Jak wszyscy.
- Ja nie mam. - Powinnaś.
Serio, trzymam tam kosztowności,
testament, paszport, broń...
- Miło było. - Owszem.
To co? Bierzemy jakieś przystawki na pół,
czy od razu deser?
Ja chyba...
zostanę przy chlebie.
Cześć, Mervy.
Gdzie jesteś? Przydałby mi się przytulas.
Merv?
Wszystko gra?
Mervy?
Co jest, mały?
- Nie musiałeś przychodzić. - Wiem.
Dałabym ci znać.
Wolę usłyszeć, co powie weterynarz. Dzięki.
Russ i Anna do Merva?
- Dr Bankert zaprasza. - Dobrze.
Jak tam, Merv?
Cześć, Mervy!
Jesteś.
Cześć, kolego.
- Lepiej? - Byłeś grzeczny?
- No już. - Dobry piesek.
- Tęskniliśmy. - Martwiliśmy się.
Malutki.
Co z nim? Wszystko gra? Wygląda dobrze.
Tak. Wyniki ma dobre. Oczy czyste.
Oddech w normie.
Z tego, co widzę, to zdrowy pies.
Dzięki Bogu.
Nie rozumiem. Gdy wróciłam do domu, leżał nieruchomo na podłodze.
Nie chciał nawet smaczka.
- Zachowywał się już tak? - Ostatnio nie jest sobą.
Cały czas jest marudny.
To do niego niepodobne. Poza tym kocha Gwiazdkę.
Brzmi niedorzecznie, ale to jego ulubione święto.
- Uwielbia je. - To nie ma sensu.
Zabierałeś go na bieganie?
Pewnie. Kocha biegać. Prawda?
Ma króciutkie nóżki, a ty zabierasz go na neandertalskie biegi.
Nikt nie musi biegać 15 km, prawda?
Więc to moja wina?
Nie, ale czasami przesadzasz.
Przesadzam?
Nie przesadziliśmy.
Nie wiem, może za rzadko go wyprowadzasz?
Mamy napięty grafik.
Może tego nie lubi.
- Może lubi więcej luzu. - Może z tobą ma go za dużo.
A może to ten niebieski szlam, którym go karmisz.
Niebieski szlam? To świetny suplement,
który doceniła nasza pani weterynarz.
Ale może mu nie pasuje.
Ja bym nie chciał jeść niebieskiego żarcia.
Rozstaliście się?
- Tak. - Owszem.
Nie spodziewałam się.
Zwykle potrafię to przewidzieć.
Byliście tacy...
Nieważne.
- Więc co mu dolega? - Właśnie.
Sądząc po moich obserwacjach klinicznych,
Merv jest smutny.
- Smutny? - Co?
- Cierpi na depresję. - Dlaczego?
Nie. Merv jest bardzo szczęśliwy.
Psy są bardzo wrażliwe na wszystko, co zaburza ich rutynę.
Jak rozstanie.
Merv ma depresję, bo się rozstaliśmy?
Jak możemy mu pomóc?
Spróbujcie dać mu więcej miłości i uwagi.
A jeśli to nie zadziała, jest Xanax.
- Xanax? Ten prawdziwy? - Boże!
To, co przeżywa, jest niebezpieczne.
Brak równowagi i niepokój
szkodzą jego sercu.
Sercu.
- Serduszku? - Dajmy mu dwa tygodnie.
Jeśli się nie poprawi, będzie trzeba...
podać leki.
- Chcę pogłaskać. - Możecie go pogłaskać.
- Merv. - Cześć, Merv.
Tylko delikatnie.
A co z nim nie tak?
Jest mu trochę smutno.
- Słodziak. - Czemu jest taki smutny?
Boże.
Dobra, mały.
Spodoba ci się.
Gotowy?
Merv.
Nie zaczynaj, Merv.
Psy muszą sikać. Chodź.
Ciepłe miejsca dla psów.
„Wykwintne hot dogi”, nie.
„Psia plaża Sunnyside”.
To jest to. „Psia plaża Sunnyside, najwspanialszy psi raj”.
PSIA PLAŻA SUNNYSIDE
Patrz, hotel dla psów. Cztery Łapy.
Merv, to jest to. Plaża dla psów.
Plaża dla psów.
Piąteczka. Jedziemy.
Jedziemy.
Cześć.
Hej.
- Co... - Nie w porę?
Nie w porę.
Cześć, Merv. Mam coś dla ciebie!
Ona nie wejdzie, Merv. Muszę kończyć, mamo.
Dobrze. Pa.
O mój...
- Wow. - Co?
Po prostu... O Boże.
No co?
Miałeś włamanie?
Tak. To było traumatyczne.
Miało nie być niezapowiedzianych wizyt.
Racja. Przepraszam.
Tak miało być.
Ale dużo czytałam o depresji
i zrobiłam mieszankę superjedzenia, która powinna pomóc
załagodzić objawy znużenia i smutku.
Nie tylko dla psów.
Ludzie też mogą to jeść.
Właśnie zjadłem miskę gruzu, więc jest OK.
Włożę to do lodówki.
Nie, ja to zrobię. Dzięki.
Dodaj mu pół miarki do karmy.
Zabierasz go gdzieś?
Nie. Co?
Zabierasz gdzieś naszego psa?
Tak się składa, że mamy męski wypad.
Męski wypad? Dokąd?
Na plażę dla psów.
Na Florydzie.
Nie możesz. Nienawidzi plaż.
Ty nienawidzisz plaż.
Nie był na plaży, bo ty nie chciałaś.
Bez urazy, ale to nie twoja sprawa, co robię w swoje dni.
Właśnie że moja, bo dotyczy zdrowia psychicznego psa,
u którego zdiagnozowano depresję.
Pani weterynarz pozwoliła mu lecieć.
Polecicie samolotem?
Nie będę jechał autem 18 godzin.
Latanie jest stresujące.
Będzie przy nim człowiek-przewodnik.
Potrzebuje stabilizacji,
a nie wariatów z bananowymi łódkami i flamingami.
- Na pewno to rozumiesz. - Tak, Anna.
Ale rozumiem też, że nie znosi zimna,
a nic go nie pociesza,
więc uznałem, że zabiorę go na plażę tylko dla psów.
Będzie bawił się w morzu, jadł przysmaki,
opalał się. Może znów znajdzie radość życia.
Na pewno to rozumiesz.
Kiedy tak to ujmujesz, faktycznie brzmi jak dobry pomysł.
Prawda? Dziękuję.
Dam radę, obiecuję.
Dobra.
Zrób coś dla mnie i nie wspominaj o tym Rebece.
Nie chcę, żeby Des się dowiedział.
Odstawiasz Ferrisa Buellera?
Biore zwolnienie lekarskie.
Nieoficjalnie.
Oby to, co mówią o Florydzie, nie było prawdą.
A co mówią?
Jedziesz odpoczywać, wracasz odsiadywać.
Nie mówią tak o Florydzie.
Zobaczymy.
Merv!
Merv, co ty na to?
Tak!
Patrz. Dwa łóżka.
Hej?
Które chcesz?
Co myślisz?
Hej. Zaklepuję to.
Tylko spójrz, Merv. Ale super.
Patrz, jaki delfin.
Jaki uśmiechnięty.
Co ty na to?
Wskakuj na łóżko.
No dalej. Rozchmurz się.
Będzie super. Przed nami tyle fajnych atrakcji.
Patrz, jaki dostałeś kosz.
Rzucimy okiem?
Frisbee. Jeszcze w to nie grałeś.
Łap.
Stary, będziemy się świetnie bawić.
Nie ułatwisz mi tego, co?
- Chyba ktoś cię lubi. - O nie.
Napisał mi wiersz.
Przeczytaj.
„Hej, Anno, jesteś słodka niczym szarlotka.
Bądź moją Barbie, co się nie garbi.
Całuję, Ken jak sen”.
Rymuje się i w ogóle.
Lubię go.
Posmarował mi chleb.
- I o to chodziło! - Nie.
Nie. Naprawdę posmarował mi chleb masłem.
- Dosłownie? - Tak.
To całkiem urocze.
PSIA PLAŻA SUNNYSIDE WITAMY
Niezłe okulary.
- Fajny boombox. - Dzięki.
O Boże.
Rany. Rozejrzyj się!
Ale super.
Dobra, mały, wchodzę. Chodź ze mną. Dawaj.
Ale zimno!
Boże.
O mój Boże.
Lodowata!
Mer...
Merv, dawaj, piesku.
Hej. Jesteście zajęci?
Gwiazdko, gwiazdko, tlij się, tlij
Czym, ma gwiazdko, jesteś ty
- Jeszcze raz! - Nie.
- Śpijcie. Kocham was, dzieci. - Nie!
- Jeszcze! - Dobra.
Kołdra na głowę i odliczamy od 100 w dół.
Kocham was.
Do spania. Zamknąć oczy.
Bardzo przepraszam.
- W porządku. - Wcale nie.
Tak jest za każdym razem.
Nic dziwnego, że nie chcesz już przychodzić.
Co takiego?
Wszystko gra?
Tak.
Przyniosłam Pinot Noir.
Więc jesteś gotowa o tym rozmawiać?
Mamusiu!
- Jasna... - Mamo!
Jak nie pójdziecie spać...
Jest najlepszy.
Wraca z nami do domu!
- Podoba mu się? - Wciąż nieszczęśliwy. Ale jest ciepło.
Wygląda na smutnego
Szkoła podstawowa Burroughs. Zostaw wiadomość po sygnale.
Dzień dobry. Tu Russ Owens.
Niestety wciąż kiepsko się czuję...
Russ!
Cześć, Des.
Hej, stary, jesteś chory?
Tak.
Bardzo chory?
Tak...
Taka choroba to nic miłego.
Biedaczek.
Obyś naprawdę był chory.
Obyś miał mnóstwo pryszczy na ciele,
bo masz tu dziś przyjść.
Wybacz, coś przerywa. Nie słyszę cię.
Cześć, Des.
Tak?
Piąteczka?
Chodźmy się pobawić!
To nie takie trudne, Merv.
Wierzę w ciebie.
Do dzieła. Gotowy?
Przynieś! Nie...
Mały... O nie.
- Cześć. - Co ty...
Co ty tu robisz?
- Cześć. - Chyba żartujesz.
Zdaję sobie sprawę, jak niespodziewana i niekonwencjonalna
jest moja wizyta.
Co ty tu robisz?
Chcę pomóc naszemu psu.
Kiedy wysłałeś zdjęcie, na którym był taki smutny, czułam się okropnie.
To nasza wina. Jeśli mogę jakoś sprawić, żeby poczuł się lepiej,
zanim wybuchnie mu serce, muszę to zrobić.
Rozweselisz go swoją obecnością?
Pewnie się boi.
Przebrałaś się za jakąś dziwną kobietę-szpieg.
Po pierwsze, kobieta-szpieg to po prostu szpieżka,
gdybyś nie wiedział.
Po drugie, mam alergię na słońce.
- Zaczyna się. - Wiesz.
- Mam pokrzywkę na całym ciele. - Nie. To nie pokrzywka.
- To poparzenie. - Wielka pokrzywka.
To poparzenie.
Nie chcę się kłócić. Chcę pomóc naszemu psu.
Ja też, dlatego zorganizowałem tę wycieczkę.
Ale nie pomogła.
Jest najszczęśliwszy, gdy jesteśmy razem.
Tego nie wiemy.
Spójrz na niego. To pewne. Możemy przestać się kłócić?
- Boże. - Dla Merva?
To tylko tydzień. Damy radę.
Nie mam wyboru, co? Przekonamy się.
Chodź!
Cały tydzień razem! Super!
- Wakacje! - Gdzie nocujesz?
W Czterech Łapach. Kojarzysz?
No jasne...
Ale frajda.
KONKURS KOSTIUMÓW
- Kto tam? - To ja.
Ja.
Cześć.
Co tam?
Czy Merv mógłby zostać u mnie na noc?
Nie, niestety właśnie zasnął.
Lunaszczekuje.
Nie ma czegoś takiego.
Obudziłaś go. Głośno mówisz.
Wiem, że nie tego chciałeś, ale czy musisz to tak utrudniać?
Ja to utrudniam?
Wprosiłaś się na nasz wypad.
A teraz chcesz mi go zabrać na noc?
Czasami jesteś okropny.
Co?
Nie patrz tak na mnie.
Boże.
Cześć. Co tam?
- Hej. - Jest OK?
Tak sobie myślę, że masz rację.
Nie powinniśmy tak utrudniać.
Niech zostanie tu na noc.
- Dobrze. - Możesz wybrać, co będziemy jutro robić.
- Serio? - Jasne, czemu nie?
- Dobra. - Dawaj, mały.
I wdech.
I pies z głową w dół.
Spróbujcie poczuć więź, oddychając razem.
Skrzyżujcie łapy.
Następna pozycja będzie trudniejsza.
Nazywam ją pies z głową ku górze.
Ku górze!
Bardzo dobrze.
Ku górze.
- Góra. - Góra.
Udało się. Tak!
Mrużysz oczy.
Co z tego?
Mieszkaliśmy razem tyle lat, a nigdy nie dałeś mi zbadać ci oczu.
- Czemu? - Mrużę je, bo świeci słońce.
Wybrali państwo?
Tak.
Mogę prosić o kanapkę z homarem?
Z ogórkami?
Tak. Z ogórkami.
Dziękuję. I sałatkę.
Dla mnie szczypce kraba z frytkami i sałatka.
Dobrze.
- A dla pieska? - Właśnie. Zobaczmy.
Co byś zjadł?
Mam jego karmę, więc... Nie trzeba.
Nie trzeba.
Dobrze. Zaraz przyniosę wodę.
Co?
Każesz mu jeść supergluta, gdy ty będziesz wcinać homara?
To dla niego lepsze.
Podziwiam twoje zaangażowanie w kwestii jedzenia.
Ale pierwszy raz w życiu
Merv jest w restauracji z menu tylko dla psów.
Możemy go trochę rozpieścić?
Słuszna uwaga. Ale później dostanie gluta, dobrze?
Poprosimy jeszcze psią pieczeń.
- Jasne. - Dziękujemy.
A może...
suszonego indyka?
Psy to lubią? I jeszcze...
kundel-mogel.
Dziękuję.
To twój szczęśliwy dzień, piesku.
- Jakieś drinki? Mamy psiappy hour. - Nie.
- Na pewno nie.
Próbujesz mnie rozproszyć.
Trzy, dwa, jeden.
To się liczy.
Masz szczęście!
Pójdę popływać.
- Ty? - Tak.
Ciepła, tak?
- Jak w wannie. - Super.
Ale zimna!
Lolly, do nogi.
Lolly, do nogi!
Lolly.
Przepraszam.
Zwykle nie zwraca uwagi na inne psy.
Nie szkodzi.
Mój nie ma wielu przyjaciół. Pewnie mu to schlebia.
Hej, Lolly. I jak, Merv?
Merv.
Chwila.
Czy to jest Mervinator?
- Nie gadaj. - Śledzę cię na Instagramie.
- Niemożliwe. - Tak.
Najbardziej podobało mi się, jak wyprzedził Usaina Bolta.
- Poważnie? - Tak!
O Boże, to...
- Naprawdę fajnie. - Jestem Jocelyn.
Russ.
- Miło mi. - Wzajemnie.
To...
No wiesz...
Nie wiedziałam, że jesteś z kimś.
Nie jestem. Jestem, ale...
To moja była.
Zerwaliśmy.
Spędzamy czas jako przyjaciele.
- Wybacz. - Jesteście bardzo nowocześni.
Tak.
Można tak powiedzieć.
Co robicie później?
Wpadniecie na psie urodziny?
- No pewnie. - Serio?
- Lolly? - Tak!
O rany! Lolly!
Czemu nie mówiłaś? Najlepszego.
Co się mówi? Życz Lolly najlepszego.
Miło było was poznać.
- Kto to był? - Boże.
- Kto to był? - Co z twoją twarzą?
Co? Mam jeszcze krem?
- Już? - Już go nie ma.
- Wtarłam? - Troszkę zostało. Tutaj.
I już. Wystarczy.
Kto to był?
To była Jocelyn.
Rozpoznała Merva z jego Instagrama.
- Merv jest na Insta? - Tak, Mervinator.
Założyłem profil, gdy... No cóż.
Zaprosiła nas na imprezę urodzinową Lolly.
Kim jest Lolly?
Jej psem.
Dziwne.
- Co jest dziwne? - Wszystko.
Jeśli Merv jest na Instagramie, martwię się o stalkerów,
a ona wydaje się stalkerką.
Lolly czy Jocelyn?
Jak jej tam.
- Ta wysoka. - Dobra.
- Dokąd idziesz? - Przygotować się.
- Więc idziemy? - Tak.
Dobra.
Merv, idziemy na imprezę!
Z czego się śmiejesz?
- Z niczego. Hej. - Hej.
- Nowa? - Tak.
Ładnie ci.
Dzięki. Tobie też.
- Tak? Chodźmy. - Dobra.
Chodź, Merv.
To jest...
Cześć!
Cześć. Chodź, Merv.
Przyszliście!
Dziękujemy za zaproszenie. Jest super.
Jestem Jocelyn. A to Lolly, nasza solenizantka.
- Anna, miło mi. - Mnie również.
Jocelyn, to obłęd.
Wiem, że to przesada, ale zawodowo organizuję imprezy,
więc to dla mnie reklama.
Poważnie?
- Poddajesz się? - Nie.
Śliczny pies.
Tylko tyle potrafię w języku migowym.
Żona mówi, że nasza suczka Talia na swojej wark micwie miała 150 gości.
Ja na swojej miałem 60.
Pięćdziesięciu dwóch.
To dla psów. Nie jedzcie tego.
Mogłam cię zatrudnić jako animatora.
Jestem nauczycielem w podstawówce. Mam chore stawki.
No tak.
Muszę spytać.
Zawsze jeździsz na wakacje z byłą?
Chodzi o Merva. To wspólny pies.
Dobra.
Ja dzielę się opieką nad Gracey z byłym,
- ale nie jeździmy razem na wakacje. - Merv ma depresję,
więc próbujemy go jakoś uszczęśliwić.
Jest weselszy, gdy jesteśmy razem.
Jestem pod wrażeniem, że aż tak się przyjaźnicie.
No nie wiem.
Mój rozwód nie był przyjemny.
Jakim cudem?
- Tak jakoś wyszło. - Ciekawe.
W głębi duszy zawsze wiedziałam, że to się nie uda.
A ty?
Ja... Nie...
Jestem idiotą, który myślał, że to będzie na wieki.
Kostka z pianki!
- Przepraszam. - Wybacz.
- Nic się nie stało. - Nie chciałem...
Jestem trochę rozkojarzony.
Przez mój kapelusz. Bo jest duży.
Bardzo funkcjonalny fason.
Nie, jestem rozkojarzony przez twoją twarz.
Jest bardzo ładna.
Masz fajny strój. Za co przebrał się twój pies?
Za kota na drzewie?
Nie, nie mam psa.
To dziwne, bo jesteś na psiej imprezie.
Racja. Jestem bratem Jocelyn.
Tak. A to moje prawdziwe ubrania.
- Właśnie skończyłem zmianę. - Jesteś szeryfem.
Prawdziwym szeryfem z krwi i kości.
Nie mogłem przegapić imprezy Lolly. Dla Joss to bardzo ważne.
Dlatego tu jestem.
Więc nie będę kradła torebek dla psów.
Lepiej nie, bo mam kajdanki
i mogę zabrać cię na komisariat.
Mam na imię Tom.
- Anna. - Jak leci, słodziaku?
- Nazwałeś mnie słodziakiem? - Ogóreczek.
- Nie chcę. - Kochasz je.
- Pycha. - To korniszon.
- Kocha kiszone. - Nie...
- Cześć, stary! - Cześć.
Wybacz, nie wiedziałem, że przyszłaś z kimś.
- Bo przyszłaś? - Nie znam go.
- Nie?
Możesz dać mu mandat za prędkość czy coś.
To dziwne.
Pójdę już.
Miło było poznać.
Ciebie też.
Miło było...
- Nie przeszkadzaj mi. - Dobra.
Pa.
- Czemu to zrobiłeś? - Co?
Myślałem, że się naprzykrza.
Prawiąc mi komplementy? W mundurze?
Jakie komplementy?
Spodobała mu się moja twarz.
Twoja twarz?
To trochę niepokojące.
- Niby czemu? - A nie?
Zachowujesz się tak, gdy coś ci grozi.
- Jesteś zazdrosny? - Nie.
O niego? Nie.
Cześć. Chcę wam kogoś przedstawić.
- Super. - Dobra.
Jestem Gaia.
No proszę. Cudownie was poznać. Przytulas.
Gaia jest najlepszą uzdrowicielką zwierząt w branży.
- To prawda. - Cześć.
- Uzdrowicielką?
Co za ciekawa praca.
Jocelyn powiedziała mi o waszym kochanym Mervie
i jego problemach.
Dlaczego szepczemy?
Bo słuchają.
Wszyscy słuchają.
Cześć wszystkim.
Tak.
Chcę wam pomóc i chcę to zrobić tu i teraz.
Za darmo.
- To miłe. Nie trzeba. - Chętnie.
- Nie przyjmę odmowy. - Zróbmy to.
Nie ma się czego bać.
Odganiam smutek. Sio!
Mam silne poczucie, że Merv
chce nam coś przekazać.
Bądźmy otwarci.
Otwórzcie się.
To może być okno do jego traumy.
Muszę się przygotować.
Możesz mówić.
Co mówi?
Cześć wszystkim.
Merv jest wiktoriańskim ulicznikiem.
Czuję dziś prawdziwą joie de vivre.
Wątpię, że zna takie wyrażenie.
Uwielbiam z wami przebywać i jestem bardzo wdzięczny
za miłość, którą mi okazaliście.
Piesku, to takie miłe. My też cię kochamy.
Jesteście świetnymi rodzicami.
Ale...
Ale co?
Martwię się o was.
Jak?
Cóż...
emocjonalnie.
Ciężko to zniosłem. Smutek, płacz i złość.
Wie, że zerwaliśmy.
Typowa sztuczka z telewizji.
Było mi ciężko, gdy Russ wyprowadził się
z mieszkania przy czternastej ulicy.
To było konkretne.
Skąd miałaby to wiedzieć?
Wciąż czuję głęboką miłość, jaką się darzycie.
Już wiemy, że to nasza wina. Wystarczy.
Czekaj! Zrobiłby wszystko, żeby naprawić waszą relację.
- Nie ma czego. - Nie rozstaliśmy się pokojowo.
Wybaczysz nam?
No chodź.
„Nie pokojowo”?
- Tak działają rozstania. - Wiem.
Ale nie rozumiem, dlaczego zerwaliśmy.
- Oświadczyłem ci się. - To było jak plaster na ranę.
- Wcale nie. - Nie możesz się oświadczyć
i liczyć, że będzie dobrze.
- Nie chciałaś gadać. - Chciałam.
- Więc? - Gadaliśmy.
Nie musieliśmy się rozstawać, mogliśmy być razem.
Wyrzućcie to z siebie.
Żartujesz sobie?
Nie możesz tak podsłuchiwać rozmowy, nie mówiąc o wcinaniu się.
Wiesz, co jest w tobie najgorsze?
Twój dziwny brytyjski akcent, choć Merv jest Francuzem.
Wszystko w porządku?
Tak. Zrobiliśmy wielkie postępy.
Pozbądźmy się tego.
Pójdę już. Dziękuję bardzo.
I tak po prostu uciekasz?
Tak.
Jasne. Jak zwykle.
Co to znaczy?
Zawsze uciekasz, gdy robi się trudno.
Nie będę tego robić. To był głupi pomysł.
- Wracam. - Do zobaczenia w hotelu.
Nie wracam do hotelu. Jadę do domu.
- Co? - Do Bostonu.
Czekaj. A co z rozweselaniem?
Co z Mervem? Mieliśmy się nie kłócić.
Gdybyśmy byli zespołem,
nazywalibyśmy się Błędy.
Merv chce, żebyś została.
Powiedział mi.
Powiedział ci?
Mówił, że przywracasz mu joie z życia.
Dzień dobry.
Wiesz, że Merv uwielbia moich rodziców.
Mieszkają na wybrzeżu.
Obiecałem, że ich odwiedzimy.
Kazałeś mi zostać,
a nagle oznajmiasz mi, że jedziemy
do twoich rodziców, którzy mnie nienawidzą.
Wcale nie. Mieliśmy spędzać razem czas dla Merva.
Mama chce cię zobaczyć.
Nie chce.
Zablokowała mnie we wszystkich apkach, i dobrze,
bo jej posty stały się problematyczne. To prawda.
Chroni swojego jedynego synka.
Rozumiem...
ale moja odpowiedź brzmi nie. Nie jadę.
I nie zmienię zdania.
Dobra...
wchodzimy i wychodzimy, jasne?
Góra dwie godzinki.
Jak twój tata?
Chyba w porządku.
Pomaga mu słońce... i pickleball.
Gra?
Nie.
Tylko ogląda.
- Jest kibicem? - Tak.
Tak.
Dobra.
Wygląda na to, że LoverNotaFighter83 wysłał ci różę.
- Nie czytaj moich wiadomości. - Wybacz.
Po prostu wyskoczyła.
Więc bawisz się w apki randkowe.
Zaskakujące.
Czemu?
Spróbuj. To fajne.
Kogo poznałaś przez tę apkę?
Wielu ludzi.
Byłam na randce z poetą.
Super. Jest biedny?
Nie. Bardzo bogaty.
Nieźle. Udało ci się.
Jaką poezję pisze?
Wersety, sonety...
- Dobrze rymuje. - Sonety?
Ile ma lat?
Sto pięćdziesiąt.
To naprawdę wyczerpujące,
nadążanie za wiadomościami od...
- Na pewno. - ...dżentelmenów.
Może musisz poddawać ich lepszej...
- weryfikacji. - Poddaję.
- Serio? - Tak.
- Zadaję to samo pytanie. - Tak?
Więc...
Twój dom płonie
i możesz zabrać tylko jedną rzecz.
Jaką? Ocaliłeś już ludzi i zwierzęta.
- Świetne pytanie. - Dzięki.
- Co mówią? - Powiedział, że zabrałby sejf.
Poeta ma sejf?
- Tak. - Na co? Pióra i tak dalej?
Pióra i pergamin.
A ty, co byś wzięła?
- Uważaj, bo ci powiem. - Ja już wiem.
- Nie. - Wiem.
- Nie wiesz. - Gitarę akustyczną.
- Tata sam ją zrobił. - Nie grałaś na niej.
- Wiem, ale mogłabym. - Lepiej się pospiesz.
Co ty byś ocalił?
Nic.
- To nie odpowiedź. - Właśnie że tak.
Ja wybieram. Wybrałem nic.
Więc wszystko by spłonęło?
Tak.
Jeśli masz wszystko stracić,
lepiej zacząć od nowa.
WIELOLETNI SPOŁECZNOŚĆ SENIORÓW
Cześć, mamo.
Kogo ja widzę.
Chodź.
- Ładnie wyglądasz. - Nie.
Cześć, MJ.
Zapraszam.
Mówiłeś, że chce mnie widzieć.
Naprawdę?
Ma czyste łapy?
Tak, mamo.
Możesz mu odpuścić? Ma ciężki okres.
Zapomniałam.
Psia depresja.
Hej. Jak się masz?
- Nie wygląda na załamanego. - Dobra.
- Gdzie tata? - Z tyłu, przypala kurczaka.
- Zaskoczę go. - Dobra. Ja robię drinki.
Pomogę.
Tato.
Jesteś.
- Jak leci? - Dobrze.
- Miło cię widzieć. - I ciebie.
- Jak się jechało? - Nieźle.
- Tak? - Nie wstawaj.
Nie. Muszę się przytulić.
Synu.
- Jak dobrze cię widzieć. - Wzajemnie.
Świetnie wyglądasz.
Nie tak dobrze jak ty, ale...
Kogo my tu mamy?
Mam dla ciebie przysmaczek.
- Szczęściarz. - Spójrz.
Szczęściarz z ciebie.
Jest zadowolony.
Jak tu miło.
Tyle ozdobnych skrzynek pocztowych.
Musi wam się podobać.
Nieszczególnie.
Szkoda.
Wolałam nasz dom w Arizonie,
ale było tam za dużo schodów dla Jacka po zawale, więc...
Za duże.
Mogę kroić na mniejsze.
Twoje włosy.
- Coś z nimi zrobiłaś. - Zrobiłam sobie grzywkę.
Podoba ci się?
Wolałam tamte włosy.
Chyba potrzebowałam zmiany.
Na to wygląda.
Leci gin!
- Dzięki, mamo. - Dzięki.
Tak? Dziękuję.
Dla jasności, to lekarstwo.
- Zdrówko. - Stary suchar.
Kardiolog się zgodził.
Ale dobre.
Dobrze, że jesteś.
MJ. Cześć.
Wszystko w porządku?
Tak.
Tak, nic mi nie jest.
To moja wina. Nie powinnam była przyjeżdżać.
- Russ powiedział... - Pieprzyć go!
Co takiego?
Ja też coś w tym straciłam.
Tęsknię za tobą.
I to bardzo.
Ja za tobą też.
Bardzo.
Święto Dziękczynienia bez ciebie było dołujące.
Te dwa pajace...
Ledwo rozmawiają.
A kiedy to robią, to o trasie, pogodzie albo lunchu.
To jak z dwoma jaskiniowcami.
Tęsknię za naszymi rozmowami.
Ja też.
- Wiesz co? - Co?
- Śliczna ta grzywka. - Dziękuję.
- Fantastyczna. - Dziękuję.
Chciałam być złośliwa. Przepraszam.
- Już dobrze. Wiem. - Dobrze.
Dziękuję za te słowa.
Dobrze.
Chcę powiedzieć jedno.
- Odblokujesz mnie? - Tak.
Możemy pogadać o twoich postach?
Ostatni ci się nie spodoba.
Każdego dnia pan De Lorenzo wyjmuje myjkę
i myje cały płot,
a nawet leżaki.
Myje pod ciśnieniem wszystko, co wpadnie mu w ręce.
To czemu nic nie powiedziałaś?
Powiedziała bardzo wiele.
Gdyby kiedykolwiek było ze mną tak źle, że myłabym wszystkie meble
dla zabicia czasu, wyrzućcie mnie na ulicę.
Niech ptaki wydłubią mi oczy jak Tippi Hedren.
Błagam.
Anna, zapomniałam.
Masz pokój naprzeciwko łazienki.
Nie, mamo, wracamy po lunchu.
- Nie! - Po moim trupie.
Mama nigdy nie chce, żeby Merv tu został.
Zmieniłam się.
Serio?
Dziękujemy. Byłoby cudownie.
Dobrze! Super.
Obejrzymy film.
Jak za dawnych czasów.
- Ale my wybieramy. - Wykluczone.
Zawsze wybieracie.
Ten sam film, bo nigdy go nie kończycie.
- Ealing Studios? - Nigdy nie kończycie.
Zwykle wytrzymują do połowy.
Spadamy stąd?
Przegapimy końcówkę.
Widziałem, pies umiera.
- Co? - Żartuję.
Boże.
Kto by to zrobił?
Zostań. Zaraz wracamy.
- Zostań. - Dobry pies.
Już myślałem, że nigdy nie pójdą.
Dasz mi kolejny zawał?
- Wózek golfowy. - Dawaj.
- Z chęcią. - Gazu.
Dobry wieczór panu.
Co za czysty podjazd.
Na skróty.
- Stromo tu. - O Boże.
- Dobra. - Cofaj.
WIECZÓR Z SALSĄ
Gotowi na kolejną edycję Gorączki salsowej nocy?
Wydaje mi się, czy roi się tutaj od puszczalskich seniorek?
Nie oceniam,
bo jeśli masz ponad 80 lat, zasługujesz na zabawę.
Zgadzam się.
Ta pani chyba chce z tobą zatańczyć.
- Nie chce. - Chce.
Cześć.
Zatańcz ze mną, chłopcze.
Nie, dziękuję.
- Zgodzi się. - Jasne.
Tak, weź go w obroty.
Dziękuję.
Baw się dobrze!
Co?
Kiedy nauczyłeś się salsy?
Pamiętasz karnet na zajęcia, który dostaliśmy od moich rodziców?
Poszliśmy na jedne.
Ty poszłaś na jedne.
Stoi przed tobą mistrz trzeciego poziomu.
Nie wierzę, że nie odpuściłeś.
Mają bardzo surową politykę zwrotów.
Powiedziałeś im, że zerwaliśmy?
To by było żenujące.
Że dostałaś zapalenia opon.
- Co? - Tak.
Na konferencji optometrycznej.
Trafiłaś nawet do szpitala.
- Zabiłeś mnie? - Nie jestem potworem.
Leżysz w śpiączce.
Z odrobiną szczęścia w końcu się obudzisz.
Muszę ci coś wyznać.
Powiedziałam gościowi od smoothie, że dołączyłeś do sekty,
a pani z pralni, że siedzisz w więzieniu za oszustwa podatkowe.
- Tak? To cały ja. - Tak.
Co? Serio?
- Proszę. - Do tej?
- No chodź. - Nie.
- Proszę. - Nie.
Jeden taniec. No proszę.
Moje biodra tak się nie ruszają.
Ruszają.
Bioderka.
Dawaj.
- Zrobimy Dirty Dancing. - Co?
- Dirty Dancing. - Tak?
- Na pewno? - Tak.
- Zaczynam. - O Boże.
Russ! O Boże!
Russ...
Ja lecę!
Russ!
Chcesz?
- Wystarczy mi. - Buzia.
Nie.
Całkiem nieźle.
Hej.
Fajnie, że przyjechałaś.
Miło było zobaczyć twoich rodziców.
Chodzi mi o całą wycieczkę.
Miło się rozmawia, wiesz?
Tyle razy chciałem ci coś powiedzieć...
a nie mogłem.
Na przykład?
Pamiętasz...
Pamiętasz gościa z siłki, co ćwiczy w dżinsach?
Dżinsiarz!
- Uwielbiam go. - Kupił szorty.
- Nie. - Posłuchałem twojej rady
i ograniczyłem nabiał. Tak.
Miałaś rację, mniej chrapię.
Mówiłam.
Tak mi się zdaje.
- Fajnie. - Poza tym
chcę ci powiedzieć, że...
nie oświadczyłem się, żeby wszystko załagodzić.
Oświadczyłem się, bo cię kochałem
i chciałem spędzić z tobą życie.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Dzień dobry, tu Russ Owens.
Obawiam się, że znów nie przyjdę do pracy.
Chyba mam anginę.
Ciężko mi mówić.
I oddychać.
Jestem bardzo obolały.
Będziemy w kontakcie.
Do usłyszenia.
Nie możesz wyjechać z pustymi rękami.
Zaraz wróci z pudełkiem ciasteczek domowej roboty.
Albo sałatką ziemniaczaną.
Jeszcze lepiej.
Słuchaj, odwiedzaj nas częściej.
- Dobra. - Tylko mówię.
Życie jest krótkie, a ja mogę dostać piłką od pickleballa i umrzeć.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Wesołych Świąt.
- Dodatkowy bagaż. - Proszę.
Nie otwieraj w drodze do domu. Znam cię.
- Dzięki. - Małe co nieco dla Merva.
- Dziękuję. - Wesołych świąt, parszywa istoto.
Anno.
- Wesołych świąt. - Rany.
Bardzo dziękuję.
Wzajemnie.
Naprawdę się cieszę, że przyjechałaś.
Ja też.
Obyś znalazła kogoś wspaniałego, z kim spędzisz resztę życia.
I...
Przykro mi, że to nie Russ.
Wszystko gra?
- Tak. A u ciebie? - Też.
Nie wierzę.
- Pamiętasz to? - Czy pamiętam?
Tylko się upewniam.
Posiedzę trochę u siebie.
Dobra. Ja też.
Może pójść ze mną?
Jasne.
Do zobaczenia.
Pa.
Merv, chodź.
Zjemy razem kolację?
Widziałam fajną chińską knajpę.
- Weźmiemy na wynos. - Pewnie.
- Halo? - Cześć.
Dobrze.
W skrócie,
chyba nadal coś czuję do Russa,
więc musisz mi powiedzieć, że oszalałam
i żebym przestała o nim myśleć.
Przykro mi, nie mogę.
Co? Czemu?
Bo jesteście dla siebie stworzeni.
Niepotrzebnie dzwoniłam.
Posłuchaj. Wiem, że nie chcesz się przede mną otworzyć.
I wiem dlaczego.
O czym ty mówisz?
Unikasz mnie, bo ciężko ci przebywać z dziećmi.
Nie, to...
To nieprawda.
To prawda. I nie szkodzi.
Kocham cię.
Wiem, że to okropne i bolesne.
Nie wyobrażam sobie, jak to jest dowiedzieć się, że nie można mieć dzieci,
gdy bardzo się tego chce.
Ale wiem też, że Russ był dla ciebie dobry.
Wciąż możecie wieść razem piękne życie.
Nie sądzisz?
Anna?
Nie zgubiłeś czegoś? Gdybyś chciał wpaść...
Cześć, Merv.
Cześć.
Jak leci?
Dzięki.
Wszędzie jej szukałem.
Pytałem, gdzie ją zostawił, ale nie pamiętał.
Rozumiem. Dużo się działo. Chaos.
Pewnie za dużo wypił.
Hej, Lols.
Cieszą się na swój widok.
Merv zwykle taki nie jest.
Lolly jest.
Ale Merv to przystojniak. Nie ma co jej winić.
Wiem, co poradzisz?
Dziękuję, że to dla nas przechowałaś.
- Jasne. - Merv!
Zostaniesz na piwo?
- Chętnie. Dziękuję. - Tak? Dobra.
Możemy ich zostawić?
Nic im nie będzie.
Nie ufam tej Lolly.
To, co zrobiłaś, robi wrażenie.
Nie.
Jestem organizatorką przyjęć.
I jesteś w tym świetna. Ponadprzeciętna.
Wspaniała mama i wspaniała psia mama.
Patrz, co osiągnęłaś.
Tyle zbudowałaś.
To super.
Ja nie ogarniam nawet swojego małego mieszkanka.
Znam to.
Nie jest lekko.
Po prostu powinnaś być z siebie dumna.
Nigdy tego nie usłyszałam.
To bardzo miłe.
Kiedy wyjeżdżasz?
Jutro.
- Z samego rana. - To bardzo niedługo.
Będziesz musiał nas odwiedzić.
Jasne.
- Co się stało? - Wybacz.
Przepraszam, ja...
Brawo, Muffin.
Co podać?
Merv.
Merv!
Piesku?
Chodź tu.
Mervy!
O Boże.
Dzięki Bogu.
Piesku.
Myślałem, że utonąłeś.
Ty maluchu.
Dobrze, że wiedział, gdzie mam pokój.
Faktycznie.
Jak spędzasz wieczór z nową dziewczyną,
to oddaj go mnie.
Skąd wiedziałaś, gdzie jestem?
A skąd ma muszkę?
Racja.
Czemu to zrobiłaś? Wtedy w aucie?
- Co? - Złapałaś mnie.
Nie wiem.
Chyba...
Tęskniłam.
Może się pomyliłam.
Anna, nie mogę.
- Czego? - Tego!
To miesza mi w głowie.
Masz pojęcie, jak jest mi trudno?
Jestem sam jak palec i mam tylko psa,
który ma większą depresję niż ja.
A ty pojawiasz się tak nagle,
a ja myślę tylko o tym, jak źle rozegrałem
wszystko między nami. I jak...
idiotyczne to było, że próbowałem cię pocieszyć,
bo jak mogłabyś poczuć się lepiej?
Ale nie znosiłem twojego smutku.
Chciałem go z ciebie zdjąć, ale nie potrafiłem.
Przykro mi, że nie poznamy naszych dzieci
i nie dowiemy się, jak wyglądają.
Wiem, jak ważne to dla ciebie było. Mnie też to załamało.
A ty mnie odtrąciłaś.
Z dnia na dzień przestałaś ze mną rozmawiać.
Nie mogłem do ciebie dotrzeć.
Mieliśmy coś więcej, a ty sprowadziłaś nas tylko do tego.
Mieliśmy dużo więcej.
Wiesz, czemu złapałam cię za rękę?
Mów.
Zapomniałam, jak dobrze się z tobą bawiłam.
Wybacz, że nie chciałam rozmawiać.
To było zbyt trudne.
Kiedy widzisz...
swoją macicę na głupim ekranie
i jest po prostu...
pusta...
Czułam się bezużyteczna i winna.
Anna.
I...
Czułam, że cię zawiodłam i że to...
- moja wina. - To nie była twoja wina.
Możemy zacząć od nowa?
Chodzi o to...
Gdy znów będzie ciężko, skąd mamy wiedzieć,
że damy radę?
Nie wiem.
Po prostu damy.
Nie wiem, czy w to wierzę.
Przepraszam.
Podrzucę go pod koniec tygodnia.
Mogę coś powiedzieć?
Wysłuchaj mnie, zanim odmówisz.
Dobrze.
W porządku.
Ta wspólna opieka nam nie służy.
Ani mnie, ani Mervowi.
Wiem, że żadne z nas tego nie chce.
Ale on potrzebuje jednego domu.
Obiecaliśmy mu to,
- gdy go wzięliśmy. - Co?
Bardzo kocham tego psa.
Przecież wiesz.
Myśl, że go stracę, jest...
nie do zniesienia.
Co chcesz powiedzieć?
Za bardzo go kocham, żeby na to pozwolić.
Weź go.
- Nie. Nie mogę. - Możesz.
On tego potrzebuje. My też.
Inaczej nie ruszymy naprzód.
Nie pójdę dalej,
jeśli będę musiał przychodzić do ciebie co tydzień i patrzeć...
na ciebie.
Kocham cię, mały.
Już dobrze.
Pa, Merv.
Russ, możemy to omówić?
Nie, to koniec.
Proszę.
Co ty na to?
Spróbujemy?
Ostatnie zadanie przed przerwą świąteczną.
Tak!
Dobrze, macie...
dwadzieścia minut.
Dajcie z siebie wszystko.
A jeśli nie dacie,
w ogólnym rozrachunku,
to i tak nie będzie miało znaczenia.
Do roboty.
- Cześć. - Hej, Des.
Jak się czujesz?
Lepiej, dziękuję.
To była groźna angina.
Byłem u ciebie.
Nikt nie otwierał.
Zgadza się, bo...
Antybiotyki usypiają.
Powiesz mi wreszcie, gdzie byłeś?
To znaczy?
Mervinator?
Nie kojarzę.
- Nie wiesz, o czym mówię? - Nie.
Stary, 28 000 nowych obserwujących będzie załamanych, gdy to usłyszy.
Merv zgubił się na „urodzinowej plaży”,
pisze „IdealnaImprezkaJoss”.
A co do nowych obserwujących,
oto oni.
Coś ty sobie myślał?
- Wziąłeś psa na wakacje? - Był załamany!
Zawieszam cię!
- Dobra. Pokaż. - OK?
Przestań mrużyć oczy.
Nie mrużę.
- Mrużysz. - Tak się patrzy.
- Zbadaj sobie oczy. - Dobra.
Proszę się nie ruszać.
Ani trochę.
Miało delikatnie łaskotać.
Nie ruszać się! Boże!
Skończyliśmy?
Dziękuję.
Dobra wiadomość jest taka, że pan widzi,
ale tylko na dwa metry.
Proszę je włożyć.
Oto recepta
i rachunek.
Tak.
Teraz łańcuchy...
WESOŁYCH ŚWIĄT I SZCZĘŚLIWEGO MERVY'EGO ROKU
Dzień dobry.
Witamy w fundacji Przygarnij Futrzaka.
Szuka pan nowego futrzanego przyjaciela?
Coś w tym stylu.
Już pan tu był.
Merv, tak?
Zgadza się. Dobra pamięć.
Jak się miewa?
No...
Świetnie.
- Wspaniale. - Nie mamy ulubieńców,
ale pamiętam, jak go odebraliście. To miłe...
gdy wiemy, że pies idzie do domu pełnego miłości.
Tak.
Jasne.
Dobrze.
Znajdźmy więc nowego psa.
Dobrze.
W głowie się nie mieści, ile przeszły.
Zerwane zaręczyny, rozbite rodziny.
Bruno został porzucony w worku.
Ale wie pan,
potrzebują tylko odrobiny miłości.
Jak każdy.
Słodzinka to kochany piesek.
Choć lubi pogadać.
Czyli dużo szczeka.
Tak, ale nie w złym znaczeniu.
Więc...
Gizmo jest bardzo mądry.
Jak cenne są pana meble?
Tak sobie myślę,
że to chyba za wcześnie.
O nie.
- Proszę. - Co?
Po prostu...
Będę musiał zabrać je do weterynarza,
bo przekroczyły limit czasu
i nikt ich nie wziął...
Dobrze.
No dobra,
to tutaj.
Wiem, że to niewiele,
ale trzeba cieszyć się z tego, co się ma.
Oprowadzę cię.
To salon i kuchnia.
No co? Nie patrz tak na mnie.
Czego spodziewałaś się po pensji nauczyciela?
To twoje piękne łóżeczko.
Wskakuj.
No dobrze,
spróbujemy później.
Podobno jest miłe i wygodne.
Sio, sio.
Odganiam smutek.
Zasłużyłam na tę minę.
Smaczek!
Jedzonko!
Spacerek!
Aport!
Czy jesteś gotowa na jedynego w swoim rodzaju
pana misia?
Tak!
Łap. Przynieś.
Tak!
Nie!
Już prawie święta.
Chyba już możemy.
Śmiało.
Merv!
To ty.
Patrz, jaki słodki!
A teraz mój.
Co jest? Nie mów, że ty też jesteś samotna.
Brakuje ci kumpli ze schroniska?
Nie chcesz aportować.
Nie chcesz się tulić.
Prawie nic nie jesz.
Wątpię, że będziesz chciała supergluta.
Serio?
Chcesz spróbować?
No to już.
To twój pogrzeb.
Nie do wiary.
„Merv, gdy ci smutno, gdy ci źle,
zjedz gluta, gluta rozweseli cię”.
- Hej! - Cześć!
Czy to bagietki?
Tak!
Posmarowałam ci chleb.
Tak głośno chrapie.
To prawda.
Kto tak chrapie?
Przyjdź do nas na święta.
- Co? Nie. - No proszę.
Desmond...
pewnie nie spali już indyka.
Nie. Ostatnim razem, gdy u was byłam, Desmond spalił groszek.
Nie musisz się nade mną litować.
Trzymam się.
Nie sądzę.
W święta będziesz sama.
To przemiła propozycja,
- doceniam ją, ale... - Proszę.
- Ja... - Będzie fajnie.
Chciałabym przyjść. Ale...
Dobrze.
Niech będzie.
Przyjdę.
Jeśli mam popilnować dzieci,
gdy Desmond będzie palił indyka...
chętnie to zrobię.
To najlepszy świąteczny prezent.
Dziękuję.
Chodź, Angelina.
Musisz sikać.
No proszę.
Proszę.
Dla mnie?
Będzie po mojemu.
Idziemy siku.
Wysikamy się.
Tak! Sikamy!
Widzisz?
Mówiłem, że park to dobry pomysł.
To ulubiony park Merva.
Może coś przekąsimy?
Lubisz precle?
Super. Ja też.
Chodź tu.
Spuszczę cię ze smyczy, dobrze?
Odpinam.
Zostań.
Świetnie. Idziemy.
Wolniej. Czekaj.
Wracaj. Angelina! Stój!
Stój! Do nogi!
Do nogi! Stój, Angelina!
Angelina!
Stój!
Stój! Do nogi!
Angelina!
Angelina! Stój!
Proszę.
Zatrzymaj się.
Chodź. Tak.
O mój Boże.
Ty szalony psie.
Nie możesz tak uciekać.
Chodź.
Rany boskie...
Russ.
Cześć.
- Cześć. - Co ty tu robisz?
Wyprowadzam psa.
- Psa? - Tak.
To jest Angelina.
Angelina.
Wziąłem ją z...
fundacji Przygarnij Futrzaka.
Mogę?
Pewnie.
Cześć. Jak się masz? Tęskniłem.
Jak się masz?
Widzę...
że masz okulary.
Owszem, mam.
Okazuje się, że mam słaby wzrok.
Aż dziw, że nie zachęcałaś mnie do badania.
Do twarzy ci w nich.
Naprawdę?
Dzięki.
To do zobaczenia.
Tak. Wesołych świąt.
Wesołych.
Anna?
Tak?
Co u ciebie?
W porządku.
Tak?
A jak Merv?
Trzyma się.
Jest nieco...
Smutny?
Tak, jakby...
czegoś mu brakowało.
Bo chodzi o to, że...
ciągle myślę, jak bardzo kocham...
i zawsze będę kochał...
Będę żałował, jeśli tego nie wyznam...
Mervowi?
Nie, Anna. Tobie.
Bardzo za tobą tęsknię.
A ja za tobą, każdego dnia.
Naprawdę?
Tak.
Myślałem, że mogę żyć bez ciebie
i że tak będzie najlepiej.
Ale jest okropnie.
Najgorzej.
Myślałem,
że jeśli ogarnę swoje życie, to jakoś będzie.
Ale gdy już to zrobiłem...
wciąż jest źle.
- Ogarnąłeś się? - Tak.
Mam przegródki do szuflad.
Kim ja jestem?
- Ja grałam na gitarze od taty. - Nie.
- Serio. - Kim ty jesteś?
Nie wiem.
Miałaś rację.
Życie z tobą jest fajniejsze.
Mówiłam ci. I wiesz co?
Nasz zespół nie może nazywać się Błędy.
- Nie. - Nie.
A może...
Szczęściarze?
Co za tandeta.
- Ale dopracujemy to. - Dobra.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Hej, Merv.
Fajny sweterek.
Nie widziałeś wszystkiego.
Ty też nie.
Nie gadaj.
Co za obłęd.
Urocze. Dobra jest.
To prawda.
Ty też dostaniesz, Angelina.
O to się nie martw.
O nie.
Ten nasz zespół...
Powinnam być gitarzystką,
- skoro już gram. - Dobra.
- Ile razy grałaś? - Raz.
Ile znasz akordów?
Ze trzy, ale tak dobrze to dwa.
Dobra.
Może...
nazwijmy się Jeszcze Razy?
Podoba mi się.
A kim będzie Merv?
Jasne, że głównym wokalistą.
Ty też, Angelina.
Możesz być drugą wokalistką.
KONIEC
PRAWIE...
Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska