Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΜΑΪΚ ΜΠΙΡΜΠΙΓΚΛΙΑ
Η ΚΑΛΗ ΖΩΗ
Σας ευχαριστώ πολύ.
Χαίρομαι που σας βλέπω. Ευχαριστώ που ήρθατε.
Τι κάνετε; Γεια σας!
Ευχαριστώ πολύ. Εγώ…
ΘΕΑΤΡΟ ΜΠΙΚΟΝ NΕΑ ΥΟΡΚΗ
Ευχαριστώ.
Εγώ…
Κάνα χρόνο πριν…
γύριζα με τη μικρή από το σχολείο.
Ζούμε στο Μπρούκλιν.
Είναι γεμάτο μαγαζιά με προϊόντα κάνναβης με χαριτωμένα ονόματα
όπως Καπνισμένη Σούζαν,
και Ναι, Καννιβανίζουμε.
Κι η κόρη μου, η Ούνα, σηκώνει το κεφάλι, είναι εννιά χρονών,
βλέπει το όνομα ενός τέτοιου μαγαζιού και με ρωτάει "Τι είναι η καλή ζωή';"
Και της λέω "Ούτε που ξέρω.
Απέχω πολύ από κάτι τέτοιο". Και…
Όμως, κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι
"Πρέπει να της εξηγήσω για τις ουσίες όσο καλύτερα μπορώ".
Της λέω "Κάποιοι παίρνουν ουσίες που κάνουν το μυαλό χαρούμενο,
αλλά είναι μια ψεύτικη χαρά,
και δεν θες να παραχαίρεσαι, γιατί τότε θες κι άλλες ουσίες
για να χαρείς όσο την πρώτη φορά.
Και την όγδοη ή την ένατη φορά την έχεις άσχημα.
Πάντως, εγώ και η μαμά το κάνουμε πού και πού.
Όχι συχνά, κυρίως όταν ήμασταν νέοι.
Όχι στην ηλικία σου. Θα ήμασταν και τρία χρόνια μεγαλύτεροι".
Φυσικά, πρέπει να το εξηγήσω στην κόρη μου, αλλά δεν…
Κανείς δεν το εξήγησε σ' εμένα. Ούτε καν οι γονείς μου.
Η μόνη απόπειρα έγινε στην έκτη δημοτικού,
με το πρόγραμμα Ε.Α.Κ.Ο. της δεκαετίας του '80.
Ήταν ένα ακρωνύμιο για την Εκπαίδευση Αντίστασης Κατάχρησης Ουσιών
που ακούγεται λες και το δημιούργησαν μαστουρωμένοι.
Ξέρετε, σαν… "Πρέπει να 'χει τέσσερις λέξεις.
Ξέρουμε τι είναι το 'Ο'.
Τα μπλουζάκια πρέπει να τυπωθούν ως τη Δευτέρα". Με πιάνετε;
Η καμπάνια βασιζόταν στα μπλουζάκια,
και αυτά τα μπλουζάκια φοριούνται μέχρι σήμερα
από ανθρώπους που παίρνουν ουσίες.
Και…
Πριν το πρόγραμμα Ε.Α.Κ.Ο. ούτε που είχα σκεφτεί τις ουσίες, και…
Αλλά όταν έμαθα τις εναλλακτικές, είπα "Πρέπει να τις δοκιμάσω
για να έχω άποψη", γιατί ακουγόταν πολύ συναρπαστικό.
Είπαν "Τα παιδιά θα σας πλησιάζουν", και σκέφτηκα "Για λέγε".
Εμένα κανείς δεν με πλησίαζε.
Ήταν η συγκλονιστικότερη κοινωνική εξέλιξη
της νεότητάς μου.
"Θα σας πλησιάζουν. Θα σας δώσουν μεθαμφεταμίνη
και μανιτάρια,
και αγγελόσκονη".
Σκέφτηκα "Αγγελόσκονη;"
Ήμουν παπαδοπαίδι. Σκέφτηκα "Θα τη δοκιμάσω την αγγελόσκονη!
Θα ανέλθω στους Ουρανούς πλησίον του Ιησού Χριστού!"
Μέχρι σήμερα, κανείς δεν μου πρόσφερε ούτε μεθ,
ούτε αγγελόσκονη
ούτε καν
ούτε καν κοκαΐνη.
Δεν έχω δει ποτέ κοκαΐνη.
Μερικές φορές δεν με πιστεύουν. Εργάζομαι σε νυχτερινά κέντρα.
Κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ "Να τη δείξουμε στον Μάικ".
Πώς με βλέπετε, δηλαδή;
Έτσι με βλέπουν όλοι. Τις προάλλες ήμουν στο Σκουέρ Παρκ,
κι ένας άγνωστος περπατούσε μπροστά μου
και κάποιος είπε σε αυτόν τον άγνωστο
"Σε παρακολουθεί ένας μυστικός αστυνομικός". Και…
Γύρισε και με κοίταξε,
κι εγώ κοίταξα πίσω μου,
και δεν υπήρχε κανείς άλλος εκεί.
Και είπα στον άγνωστο "Όχι".
Ό,τι ακριβώς θα έλεγε ένας μυστικός αστυνομικός.
Δεν πήρα ποτέ ουσίες για ψυχαγωγικούς λόγους.
Στο κολέγιο, οι φίλοι μου κάπνιζαν χόρτο,
μα δεν είχε φάση να τον κάνουν μαζί μου.
Ήμουν ο τύπος που έλεγε "Μήπως με μισείτε;
Γιατί πονάει η καρδιά μου;
Μήπως έπαθα ραχίτιδα; Ποιος χτυπά την πόρτα;"
Δεν ήμουν κι η καλύτερη παρέα,
κι έτσι απομακρύνθηκα από όλα αυτά, και…
Όπως, παίρνω συνταγογραφημένες ουσίες. Δεν είναι πως θέλω,
αλλά πρέπει, γιατί έχω μια σοβαρή διαταραχή υπνοβασίας.
Πριν 20 χρόνια, περίπου,
βγήκα υπνοβατώντας από ένα παράθυρο του δευτέρου ορόφου
ενός δωματίου στο La Quinta,
στην Ουάλα Ουάλα της Ουάσινγκτον.
Είναι αληθινή ιστορία.
Αν το κάνεις μια φορά,
πάντα το αναφέρουν όταν πας στον γιατρό, και…
Διαγνώστηκα πριν 20 χρόνια με ένα σπάνιο σύνδρομο,
τη Διαταραχή Συμπεριφοράς κατά το REM.
Έχω μιλήσει τόσο πολύ γι' αυτό στις παραστάσεις μου
που αν μπεις στην Ιατρική και μελετάς τις διαταραχές του ύπνου,
στο Εγχειρίδιο Διαταραχών,
το παράδειγμα Διαταραχής Συμπεριφοράς κατά το REM
είμαι εγώ.
Ο μπαμπάς μου ήταν γιατρός.
Ήθελε να μπω στην Ιατρική κι εγώ δεν ήθελα…
Αλλά μπήκα.
Ουσιαστικά, διδάσκω εκεί.
Το ανέφερα πριν δύο χρόνια στον γιατρό μελέτης ύπνου.
Του είπα "Ξέρετε, στο εγχειρίδιο είμαι το παράδειγμα διαταραχής του REM".
Κι απάντησε "Κακό αυτό".
Του είπα "Τι εννοείτε;
Τα καταφέραμε".
Και μου λέει "Το θέμα είναι ότι δεν είμαι πεπεισμένος
ότι πάσχετε από αυτό ακριβώς".
Του είπα "Πρέπει να γράψουμε ένα εκτενές μέιλ,
γιατί κυκλοφορούν πολλοί άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο
που θεωρούν ότι έχουν τη νόσο Μάικ Μπιρμπίγκλια,
ενώ εκείνος ίσως και να μην την έχει".
Φαντάζεστε ο Λου Γκέριγκ…
να έλεγε "Νιώθω περίφημα.
Λέω να ξαναπαίξω μπάσκετ".
Ο κόσμος θα γινόταν έξαλλος.
Ακριβώς. Μόλις συνέκρινα τον εαυτό μου με τον Λου Γκέριγκ.
Ο λόγος που αναφέρω την υπνοβασία
είναι ότι πριν 20 χρόνια διαγνώστηκα με διαταραχή του REM,
και μου έδωσαν Klonopin.
Και πρόσφατα πήγα σε μια νέα γιατρό που είδε το ιστορικό μου,
και με ρώτησε "Παίρνετε Klonopin επί 20 χρόνια;"
Και είπα "Ναι". Κι αυτή είπε "Μάλιστα".
Κι εγώ…
Δεν είναι αυτό που θες να ακούσεις όταν πας στον γιατρό.
Ρώτησα "Ανησυχείτε;" Μου λέει "Ξέρετε τις παρενέργειες;"
Είπα "Δεν ξέρω".
Και μου λέει "Κατάθλιψη, απώλεια μνήμης, απώλεια κινητικών δεξιοτήτων".
Είπα "Κι εγώ που νόμιζα ότι έτσι είναι ο χαρακτήρας μου".
Λες και…
Είναι μια παράξενη στιγμή στη ζωή σου,
όταν μαθαίνεις ότι ο χαρακτήρας σου είναι μια παρενέργεια.
Γιατί άρχισα να σκέφτομαι κάθε καθημερινή μου συνήθεια.
Κάτι που κάνω πριν κοιμηθώ…
Η δόση Klonopin που παίρνω είναι ενάμισι χιλιοστόγραμμο,
και πρέπει να κόβω το χάπι ακριβώς στη μέση.
Ναι.
Ξέρετε ποιος δεν πρέπει να εκτελεί ακριβείς εργασίες;
Κάποιος με μειωμένες κινητικές δεξιότητες, γιατί, μοιραία, θα το σπάσω στη μέση,
και θα μείνει στον νεροχύτη ένας σωρός σκόνης Klonopin,
και τότε παθαίνω κατάθλιψη
και κλαίω πάνω από τη σκόνη,
και τα δάκρυα φτιάχνουν ένα σορμπέ από Klonopin,
και τότε εγώ γλείφω
αυτό που θεωρώ ότι είναι μισό χιλιοστόγραμμο,
αλλά σίγουρα δεν είναι μισό χιλιοστόγραμμο.
Πώς να το εξηγήσω αυτό στην κόρη μου;
Αυτή είναι η καλή ζωή. Ωραία πράγματα.
Υπάρχουν τόσο πολλά που δεν μπορώ να εξηγήσω στην κόρη μου.
Είναι εννιά χρονών, και είναι όλο και πιο δύσκολο,
γιατί όταν είναι μικρά, δεν έχει σημασία.
Είναι σαν ζωντανά σακουλάκια ρύζι που αρκεί να τα διατηρήσεις ζωντανά.
Και μετά… Ακόμα κι όταν μπουσουλούν,
είναι ευκολάκι.
"Τι είναι αυτό;" "Αβγό. Είμαι διάνοια". Με πιάνετε;
Όμως…
Ούτε η γυναίκα μου ξέρει τόσο πολλά.
Είναι ποιήτρια. Εγώ κωμικός.
Μαζί κάνουμε έναν γλύπτη.
Ξέρετε, είναι πολλά που δεν γνωρίζουμε.
Θέλω να πω, έχουμε διαβάσει πολλά βιβλία για τα φύλλα.
Δεν μπορούμε…
Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τα φύλλα. Και…
άρχισα να το συνειδητοποιώ πριν έναν χρόνο περίπου,
γιατί με πήρε η μαμά μου,
και μου είπε "Ο μπαμπάς σου αρρώστησε,
και προσπάθησα να τον πείσω να πάει στον γιατρό, αλλά δεν ήθελε.
Και χτες έπεσε στην μπανιέρα,
και κάλεσα το ασθενοφόρο,
και τον πήγανε στα Επείγοντα,
και αποδείχτηκε ότι είχε πάθει εγκεφαλικό".
Και κλείνω το τηλέφωνο,
και είμαι μόνος στο υπνοδωμάτιο,
και πάω στην ντουλάπα μου, κι αρχίζω να τακτοποιώ,
και αρχίζω να κλαίω μόνος μου.
Και τότε μπαίνει η κόρη μου, η Ούνα, και λέει "Μπαμπά, τι συμβαίνει;"
Κι της λέω "Ο παππούς έπαθε εγκεφαλικό".
Κι αυτή μου λέει "Μπαμπά, τι είναι το εγκεφαλικό;"
Και τότε συνειδητοποιώ…
ότι δεν μπορώ να της εξηγήσω τι είναι το εγκεφαλικό.
Έκανα μια απόπειρα.
Θέλω να πω…
Ξέρω τα βασικά.
Ξέρετε, είπα "Τραυματίζεται το μυαλό, και τρέχει αίμα μέσα στο μυαλό".
Και μετά ακολούθησε μια σειρά ελεύθερων συνειρμών.
Της είπα "Ξέρεις, το μυαλό αιμορραγεί,
και δεν είμαι σίγουρος πού ήταν το αίμα,
αλλά νομίζω ότι ήταν στα αγγεία,
και κανονικά είναι όλο εκεί μέσα, ξέρεις τώρα, και…
Αλλά τώρα είναι παντού.
Έτσι νομίζω. Και…
Θέλω να πω, όλο το σώμα μας είναι γεμάτο αίμα.
Κυλούν πολλά κιλά αίματος στο σώμα μας.
Βασικά, αιμορραγούμε συνέχεια.
Καλύτερα να ρωτήσεις τη μαμά σου.
Ή τον παππού.
Αλλά, ξέρεις, όχι αυτήν την εβδομάδα. Και…"
Και η Ούνα λέει, "Θα γίνει καλά ο παππούς Βιν;"
Και της λέω "Δεν ξέρω. Θα πάω από το σπίτι απόψε".
Το βράδυ πήγα στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ,
στο νοσοκομείο,
και πήρα το ασανσέρ μέχρι τον όγδοο όροφο,
στη μονάδα ισχαιμικών, και βλέπω τον μπαμπά μου, και είναι…
Είναι ένα φάντασμα του εαυτού του.
Δεν μπορεί να κινήσει το μισό κορμί του και δεν μπορεί να μιλήσει.
Και μπαίνει η νευρολόγος και του λέει "Βινς!
Θα σου κάνουμε οσφυονωτιαία παρακέντηση".
Ο μπαμπάς μου είναι συνταξιούχος νευρολόγος.
Παρά την κατάστασή του,
υπέδειξε ένα συγκεκριμένο είδος οσφυονωτιαίας παρακέντησης.
Είπε "οσφυονωτιαία παρακέντηση με απεικόνιση".
Πράγμα εντυπωσιακό.
Αλλά και ένα καλό παράδειγμα του πόσο παρεμβατικός είναι ο μπαμπάς μου.
Βλέπω έναν ημιθανή νευρολόγο
να λέει σε μια υγιέστατη νευρολόγο
πώς να κάνει τη δουλειά της.
Μιλάμε για ανδρικό πατρονάρισμα άλλου επιπέδου.
Κατάφωρο ανδρικό πατρονάρισμα.
Αν δεν ξέρετε τον όρο "ανδρικό πατρονάρισμα",
είναι όταν ένας άντρας εξηγεί σε μια γυναίκα κάτι…
που ίσως αυτή κατανοεί καλύτερα
από τον άντρα.
Δεν σας το εξηγήσω. Απλώς το μεταφέρω.
Κάνω μια "αντρική μεταφορά" και…
Ήταν φριχτό να βλέπω τον μπαμπά σε αυτήν την κατάσταση,
γιατί, όταν ήμουν παιδί, θεωρούσα τον μπαμπά μου άτρωτο.
Λες και ήταν ένα μυθικό πλάσμα.
Κατά κάποιον τρόπο, ήθελα να του μοιάσω γιατί ήξερε τόσο πολλά πράγματα.
Ήταν γιατρός,
και στον ελεύθερο χρόνο του πήρε πτυχίο Νομικής.
Ναι.
Τόσο πολύ απέφευγε να είναι μπαμπάς.
Ήταν σαν…
Έλεγε "Τι θα κάνω σε αυτά τα κενά
όπου κανονικά θα έπρεπε να κάνω τον γονιό;"
Ομολογώ ότι δεν ήμασταν καλά παιδιά. Θέλαμε πάντα έναν μπαμπά.
Κι αυτός ήθελε δεύτερο πτυχίο.
Είχαμε αντικρουόμενους στόχους.
Δεν γνώρισα αυτήν την πλευρά του μπαμπά μου.
Συχνά, όταν ήμουν παιδί, με πλησίαζαν οι ξένοι
κι έλεγαν "Ο μπαμπάς σου είναι σπουδαίος γιατρός".
Κι εγώ έλεγα "Καλά".
Έτσι μιλάνε στο Ουόρτσεστερ της Μασαχουσέτης.
"Ο μπαμπάς σου είναι σπουδαίος γιατρός".
"Καλά, ξέρετε δεν είναι μπαμπάς μου".
Θέλω να πω, είναι μπαμπάς μου. Φροϋδικό ήταν αυτό.
Δεν ξέρω αν αυτό θα μπει στο αφιέρωμα.
Είναι αφιέρωμα στον μπαμπά. "Δεν είναι μπαμπάς μου".
"Μήπως είπε ότι δεν είναι μπαμπάς του;
Θα γίνει κάποια ανατροπή, όπως στο τέλος του Chinatown;"
Δεν ήταν ο…
Δεν ήταν δικός μου γιατρός.
Με πλησίασε κάποιος καθώς γυρίζαμε από το σχολείο.
-Είπε "Αγαπώ τα αστεία σου". -"Ευχαριστώ".
Κοίταξε την Ούνα "Ο μπαμπάς είναι σπουδαίος κωμικός".
Κι αυτή είπε "Καλά". Με πιάνετε;
Σκέφτηκα "Σε καταλαβαίνω".
Περπατήσαμε λίγα τετράγωνα,
και της λέω "Τι σκέφτεσαι όταν τα λένε αυτά;"
Και μου λέει "Είναι χάσιμο χρόνου". Και σκέφτηκα…
ότι ήταν το χειρότερο πράγμα που μου έχουν πει ποτέ,
και ξέρω τον Μπιλ Μπερ.
Σπανίως έβλεπα τον μπαμπά μου να κάνει τον γιατρό.
Θυμάμαι, κάποτε… Έπαιζα ποδόσφαιρο όταν ήμουν μικρός.
Ήμουν τερματοφύλακας. Κάποτε βούτηξα να πιάσω την μπάλα,
και την άρπαξα, και το παιδί της άλλης ομάδας
με κλότσησε στο κεφάλι…
Ξέρω.
Με τη δύναμη που προόριζε για την μπάλα.
Και δεν ξέρω τη συνέχεια της ιστορίας,
αλλά μου είπαν ότι σηκώθηκα και είπα "Καλά είμαι"
και με πίστεψαν, και με κράτησαν μέσα στον αγώνα.
Και μετά από 15 λεπτά περιπλανήθηκα εκτός γηπέδου…
σε ένα άλλο γήπεδο.
Οι συμπαίκτες μου έτρεξαν και μου είπαν "Μάικ, είσαι καλά;"
Κι εγώ του είπα "Τι κάνουμε εδώ;"
Και ο μπαμπάς έτρεξε στο γήπεδο και με σήκωσε
και με πήρε και με πήγε σπίτι,
και με ρώτησε ό,τι ρωτάνε οι γιατροί τους ασθενείς τους.
"Πώς σε λένε; Τι μαθήματα κάνεις στο σχολείο;"
Σκέφτηκα "Ώστε αυτό κάνει ο μπαμπάς".
Και μια άλλη φορά που μου έτυχε,
ήταν όταν πήγαινα στο δημοτικό Saint Mary, στο Σριούσμπερι της Μασαχουσέτης.
Κάθε Παρασκευή είχαμε φυσική.
Ήταν η "βιτρίνα" του Καθολικού σχολείου.
Σαν να έλεγαν "Πιστεύουμε ότι ο Ιησούς έκανε το νερό κρασί,
αλλά και ότι οι δεινόσαυροι υπήρξαν". Καταλαβαίνετε; Και…
Κάθε Παρασκευή βράδυ, ένας γονιός εξηγούσε
τι σχέση είχε η επιστήμη με τη δουλειά του.
Και ήρθε και η σειρά του μπαμπά, και είχα πολύ άγχος.
Σκεφτόμουν "Τι θα πει;
Δεν ξέρει τίποτε από επιστήμη".
Και εκείνος ήρθε κουβαλώντας τα ιατρικά του εργαλεία,
και τα έβγαλε ένα ένα, εξηγώντας τι κάνει το καθένα.
Έβγαλε μια τρισδιάστατη απεικόνιση εγκεφάλου,
εξήγησε τα ημισφαίρια του εγκεφάλου,
και τα παιδιά με πλησίασαν μετά, λέγοντας "Ο μπαμπάς σου είναι πανέξυπνος.
Έχεις τον πιο έξυπνο μπαμπά".
Κι εγώ είπα "Ναι,
όντως έχω τον πιο έξυπνο μπαμπά.
Αλλά γιατί δεν μου εξήγησε κι εμένα όλα αυτά;"
Γιατί δεν βλεπόμασταν συχνά.
Εγώ απλώς τον έβλεπα να έρχεται από τη δουλειά στις 8:00,
και να κάθεται στο σαλόνι συνοφρυωμένος με μια πολεμική νουβέλα.
Και κάθε τόσο είχε εκρήξεις οργής
για κάτι ασήμαντο.
Έλεγε "Πού είναι τα αναθεματισμένα τα κλειδιά μου;"
Κι έλεγα "Πρέπει να βρούμε τα κλειδιά του μπαμπά!"
Όλη μου τη ζωή έψαχνα εκείνα τα κλειδιά.
Πήδηξα από παράθυρο γι' αυτά τα κλειδιά.
Στον μπαμπά δεν θα άρεσε αυτό το αστείο.
Ψάχναμε τα κλειδιά, και η μαμά προσευχόταν.
Έλεγε "Θα κάνω τάμα στον Άγιο Φανούριο".
Ήμουν επτά ετών. Σκεφτόμουν "Δεν νομίζω να πιάσει.
Χρειαζόμαστε κάτι πιο πρακτικό για να βρούμε τα κλειδιά".
Αν δεν γνωρίζετε τον Άγιο Φανούριο, είναι ο τύπος που τα ξετρυπώνει όλα,
πράγμα μάλλον άδικο για άγιο. Είναι…
Επειδή είναι δύσκολο να αγιάσεις. Πρέπει να κάνεις τρία θαύματα,
πρέπει να πιστοποιήσουν τα θαύματα, με πιάνετε;
Παίζει πολύ δωροδοκία σε αυτόν τον χώρο.
Πολλά "Ναι, εγώ το είδα".
Κι αν είσαι τυχερός, αγιοποιείσαι,
πράγμα που μάλλον πληροφορείσαι λίγο πριν πεθάνεις, με πιάνετε;
Σου λένε "Υπέροχα νέα! Έγινες άγιος!" Κι εσύ κάνεις… Με πιάνετε;
"Κάτι ακόμα. Θα βρίσκεις τα κλειδιά όλων". Κι εσύ λες "Όχι!" Και πεθαίνεις.
Τον Μάρτιο είμαι με τον μπαμπά στο νοσοκομείο, είναι φριχτό.
Αν υπήρξατε με κάποιον που έπαθε εγκεφαλικό,
είναι ό,τι χειρότερο μπορείτε να φανταστείτε.
Αλλά για να είμαι ειλικρινής, θα ομολογήσω
ότι τον ηρέμησε.
Προσέξτε. Τα πιο πολλά αστεία είναι για εσάς,
μα κάποια είναι για εμένα.
Είναι ένας τρόπος διαχείρισης.
Ελπίζω να είναι και για εσάς.
Θέλω να πω, συνήθως είναι φριχτό, αλλά πού και πού σκέφτομαι
"Γιατί δεν το έπαθε όταν ήμουν πέντε;" Με καταλαβαίνετε;
Όταν ήμουν παιδί, έλεγε "Πού είναι τα αναθεματισμένα κλειδιά;"
Τώρα λέει "Κλειδιά". Κι εγώ…
Δεν μπορώ να πω ότι δεν προτιμώ το δεύτερο.
Είναι λίγο πιο ευγενικό.
Προσέξτε. Μπαμπάς μου είναι.
Μου επιτρέπεται.
Θα ήταν άβολο αν ήταν δικός σας μπαμπάς.
Αν ερχόμουν κι έλεγα "Ο μπαμπάς του λέει 'Κλειδιά'",
θα σκεφτόσασταν "Ο Μάικ ξεπέρασε τα όρια".
Θα ήταν η πιο διεστραμμένη και προσβλητική κωμωδία όλων.
"Τα χωρατά του Μάικ Μπιρμπίγκλια για τους άρρωστους γονείς του κοινού".
Λοιπόν, τον Μάρτιο είμαι με τον μπαμπά στο νοσοκομείο,
και δεν κινεί ούτε το πρόσωπό του,
κι ο μόνος τρόπος να καταλάβω τις εκφράσεις,
είναι από τα μάτια.
Και η έκφραση
στα μάτια του
είναι ο φόβος.
Πώς να το εξηγήσω αυτό στην κόρη μου;
Δεν είναι αυτό η καλή ζωή.
Λίγες μέρες αργότερα, επιστρέφω σπίτι,
και πάω την κόρη μου στο πάρτι γενεθλίων μιας φίλης της.
Πάω σε 200-300 παιδικά πάρτι τον χρόνο.
Αποτελούν τεράστιο μέρος της ζωής μου. Εγώ…
Η κόρη μου έχει έξι φίλους. Πέρσι πήγα σε 235 παιδικά πάρτι γενεθλίων.
Η βιομηχανική περιοχή των παιδικών πάρτι είναι εκτός ορίων.
Είναι το χειρότερο κομμάτι της ζωής μου. Πραγματικά…
Δεν μου αρέσει, γιατί δεν συμπαθώ τους φίλους της.
Επιτρέπεται να το λέω αυτό;
Ούτε που ξέρω.
Αγαπώ την κόρη μου πάνω απ' όλα.
Δεν συμπαθώ τους φίλους της. Δεν ξέρω…
Δεν ξέρω αν έχετε συναναστραφεί με εννιάχρονα
με τα οποία δεν σχετίζεστε.
Είναι ανυπόφορα.
Όταν είμαι με τους φίλους της, σκέφτομαι
"Δεν με βοηθάει να κατανοήσω την παιδοφιλία".
Προσέξτε. Θα ακροπερπατήσω στο ναρκοπέδιο
αυτού του ζητήματος.
Θα σκεφτείτε "Δεν ήμασταν μαζί σου με τα εγκεφαλικά". Εγώ…
Προφανώς, επικαλούμαι το ειδεχθέστερο των εγκλημάτων,
αλλά όταν είμαι με τις φίλες της, ξενερώνω απίστευτα.
Δεν ξέρω πώς μπορούν.
Ποιος θα ήθελε να κάνει παρέα με αυτά τα τυπάκια;
Είναι εντελώς βλαμμένα.
Προσέξτε. Έχω παραδείγματα.
Λοιπόν…
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Πάμε σε αυτό το πάρτι γενεθλίων,
και είμαι εγώ, η Τζένι…
Η γυναίκα μου η Τζένι, η κόρη μας η Ούνα, ένας φίλος της και ο μπαμπάς του φίλου.
Οι μπαμπάδες είναι χαμένοι.
Να μιλήσουμε λίγο περί μπαμπάδων;
Όχι για μένα, τον άλλο μπαμπά. Δεν μοιάζουμε καθόλου.
Θέλω να πω…
Όλοι τους με το βλέμμα της αγελάδας,
έχουν αρχίσει να τραυλίζουν, ορμούν στο δωμάτιο
"Αν ρωτήσει κανείς, πείτε ότι δεν βρήκα γάλα βρώμης".
Με πιάνετε; Πάντα…
Πάντα ψάχνουν απεγνωσμένα ένα άλλοθι για κάποιο παράπτωμα που δεν γνωρίζω, και…
Είμαστε με έναν μπαμπά. Τον λένε Ρομπ.
Είναι καλός μας φίλος.
Η Τζένι κι εγώ τον αποκαλούμε Ρομπ το Μπρόκολο, και…
Ευχαριστώ που γέλασες.
Το βρίσκουμε ξεκαρδιστικό. Το Μπρόκολο δεν γέλασε ποτέ.
Τον έχουμε αποκαλέσει έτσι εκατοντάδες φορές,
πράγμα που ουσιαστικά είναι μπούλινγκ.
Είμαστε, λοιπόν, εγώ,
η Τζένι, η Ούνα, το Μπρόκολο,
και ο γιος του Μπρόκολου, ο Άροου, έτσι τον λένε.
Θέλω να πω, στο Μπρούκλιν ζούμε.
Δεν είναι ο μόνος Άροου που ξέρουμε.
Ξέρουμε μπόλικους Άροου.
Ξέρουμε…
ολόκληρο λόχο. Θέλω να πω…
Πάμε στο παιδικό πάρτι, και σταματάμε σε έναν φούρνο,
και αυτό με τρελαίνει με τα εννιάχρονα.
Ο Άροου λέει στον μπαμπά του "Μπαμπά, δεν θέλω τσιαπάτα με δεντροΐβανο.
Θέλω απή τσιαπάτα".
Ήθελα να πω σε αυτό το παιδί "Κοίτα, Άροου.
Η ζωή θα σε σερβίρει κάθε είδους τσιαπάτα.
Για να είσαι αληθινός στον εαυτό σου, ζήτα πάντα την 'απή'".
Παίρνουμε την "απή" τσιαπάτα, και φεύγουμε από τον φούρνο
για να πάμε σε ένα μέρος, το Urban Air,
που αν δεν… Αν δεν ξέρετε αυτά τα μέρη,
είναι σαν εργοστάσια παιδικών πάρτι.
Είναι σαν μια αποθήκη
με τρομπολίνα και παγωτά
και ραβδιά των Μονομάχων για να κοπανιούνται τα παιδιά μεταξύ τους,
και μόλις μπεις εκεί μέσα,
πρέπει να υπογράψεις ένα σκασμό φόρμες,
γιατί ξέρουν ότι το παιδί σου πρόκειται να τραυματιστεί.
Και είναι πολύ συγκεκριμένοι.
Ας πούμε "Η κόρη σας θα σφηνώσει σε ένα σκουριασμένο τρομπολίνο.
Μάικ Μπιρμπίγκλια.
Ίσως πηδήξει ψηλά και σφηνώσει στην οροφή.
Μάικ Μπιρμπίγκλια.
Ίσως ξεράσει σε ένα σκουριασμένο τρομπολίνο.
Θα το καθαρίσετε με δική σας σφουγγαρίστρα
από το μαγαζί του Urban Air.
Μάικ Μπιρμπίγκλια".
Καθώς συμπληρώνεις αυτές τις φόρμες,
τα μεγάφωνα λένε
"Το πάρτι της Αντζελίνα στην αίθουσα 571.
Το πάρτι του Τζόσουα στην αίθουσα 1.310".
Είναι σαν τον Έβδομο Κύκλο της Κολάσεως, και το μόνο που θέλω είναι να πάω σπίτι.
Ευτυχώς, η κόρη μας τραυματίζεται σχεδόν αμέσως,
και λέω…
"Ευτυχώς", όχι γιατί το εύχομαι, πόσο μάλλον στο παιδί μου,
αλλά αν είναι να γίνει, ας γίνει νωρίς
για να γλυτώσεις την ώρα αιχμής στο Urban Air.
Έτσι, πάω την Τζένι και την Ούνα από το Urban Air στα Επείγοντα.
Πουλμανάκι θα έπρεπε να βάζουν.
Ήταν πολλά γνωστά πρόσωπα εκεί, και…
Δεν είμαι σίγουρος ότι πρέπει να υπάρχουν Επείγοντα. Απλώς…
Δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς κάνουν.
Νομίζω ότι τα εφηύραν, επειδή κάποιος έπαθε κρίση πανικού
και είπε "χρειάζομαι φροντίδα".
Κάποιος ρώτησε "Πότε;"
"Τώρα!"
Κάποιος καλοπροαίρετος θα είπε "Έχω ένα άδειο κτήριο,
και μπορούμε να γράψουμε απ' έξω "Επείγοντα",
και θα μπω με τον υπολογιστή μου στο WebMD.com".
Αυτό δεν είναι;
Θέλω να πω, τα Επείγοντα είναι το Urban Air της Ιατρικής.
Τέσσερις εβδομάδες τον χρόνο είναι σαν το Χάλογουιν.
Πρέπει να αποφεύγεται.
Φτάνουμε εκεί εξουθενωμένοι.
Λέμε "Η κόρη μας χτύπησε το πόδι κάνοντας τρομπολίνο".
Κι αυτοί μας λένε "Να τη δει γιατρός".
Κι εμείς λέμε "Γι' αυτό ήρθαμε εδώ".
Κι αυτοί μας λένε "Όχι, δεν έχουμε γιατρούς".
Μας στέλνουν σε έναν παιδοορθοπαιδικό.
Το πρώτο που λέει, είναι "Χρειάζεται ακτινογραφία".
Η Ούνα με κοιτάζει και λέει "Τι είναι η ακτινογραφία;"
Και έκανα μια απόπειρα. Είπα "Λοιπόν…
μπαίνεις σε μια μηχανή που έχει αυτές τις ακτίνες…
και οι ακτίνες περνούν μέσα από το δέρμα σου…
και κοιτούν τριγύρω…
τα κόκαλά σου, έτσι;
Και μετά ξαναβγαίνουν, νομίζω,
και ξέρεις, δεν ξέρω πώς ξέρουν να ξαναβγαίνουν,
αλλά, ας το ελπίσουμε.
Και μετά προσλαμβάνουμε έναν καλλιτέχνη,
και αυτός ζωγραφίζει τα κόκαλα με βάση…
αυτό που είπαν οι ακτίνες. Και…
Και όλα αυτά γίνονται σε εκείνο το δωμάτιο.
Θα είμαι έξω με τη μαμά.
Δεν μας επιτρέπουν να πλησιάσουμε όσα θα συμβούν.
Είναι πολύ επικίνδυνο.
Εγώ…
Θα είναι μαζί σου οι τεχνικοί.
Θα φορούν αλεξίσφαιρα γιλέκα.
Εσύ δεν θα φοράς. Μην το πολυσκέφτεσαι αυτό". Και…
"Πάμε, παιδιά". Έτσι…
Ανησυχεί, και δικαίως,
γιατί η γιατρός βγήκε μετά από λίγο,
και λέει "Η Ούνα έσπασε ένα κόκαλο του ποδιού,
και θα πρέπει να βάλει γύψο".
Κι έτσι έβαλε γύψο για δύο μήνες.
Και όταν η κόρη σου σπάει το πόδι,
είναι λες και όλη η οικογένεια έσπασε ένα συλλογικό πόδι,
γιατί πρέπει να σκεφτείς δραστηριότητες χωρίς πόδι.
Ας πούμε "Γιατί δεν καθόμαστε στον καναπέ, ή ας ξεφυσάμε θυμωμένοι;"
Και…
Η Ούνα είχε θυμώσει με τον Άροου, γιατί πήδηξε μπροστά της,
κι εγώ με το Urban Air.
Όταν έπεφτα, έλεγα "Να μηνύσουμε το Urban Air".
Και μετά θυμόμουν τα έγγραφα που είχαμε υπογράψει,
όπου δηλώναμε ότι δεν θα μηνύσουμε το Urban Air.
Όμως τα έγγραφα δεν μου απαγόρευαν να αναφέρω το Urban Air
σε κάποια κωμική παράσταση.
Άρα,
αν εμφανιζόμουν απόψε στο θέατρο Μπίκον,
κι έλεγα "Το Urban Air δεν θα έπρεπε να είναι επιχείρηση",
θα ξέρατε ότι είναι αστείο.
Δεν νιώθω έτσι για το Urban Air.
Θεωρώ ότι είναι μια υπέροχη εταιρεία που τραυματίζει παιδιά 365 μέρες ετησίως,
πράγμα που αποτελεί κωμική υπερβολή.
Αν έβγαινα απόψε κι έλεγα
"Τα όπλα δεν σκοτώνουν, το Urban Air σκοτώνει",
θα ξέρατε
ότι είναι ένα τέλειο παράδειγμα σάτιρας, κύριε δικαστή, και…
Αλλά η φάση με το Urban Air και τα Επείγοντα αποδεικνύουν
πόσο λίγα πράγματα μπορώ να εξηγήσω στην κόρη μου.
Δεν μπορώ να εξηγήσω τα εγκεφαλικά, τις ακτινογραφίες ή τις ουσίες.
Πρέπει να εξηγούμε το σεξ σε όλο και πιο νεαρή ηλικία,
γιατί οι συσκευές στις τσέπες σας έχουν πλέον πρόσβαση στην πορνογραφία.
Κι έτσι πρέπει να εξηγούμε και την πορνογραφία,
που ξέρετε, μπορώ να πω τα βασικά,
αλλά με μπερδεύουν τα είδη της.
Με μπερδεύουν ακόμα και τα πιο απλά είδη, όπως το ερασιτεχνικό πορνό.
Μετά το σεξ, το μόνο που σκέφτομαι είναι "Ευτυχώς δεν το είδε κανείς".
Δεν σκέφτομαι "Γιατί δεν το τραβήξαμε αυτό;
Λοιπόν, πάμε πάλι.
Πρέπει να βγει 40 λεπτά".
Εμένα δεν μου μίλησαν για το σεξ.
Όταν ήμουν 12 ετών, σκλήραιναν οι ρόγες μου
που καταλαβαίνω ότι δεν είναι σεξ.
Σκλήραιναν οι ρόγες μου, και…
Συμβαίνει συνήθως στην εφηβεία.
Και λέω "συνήθως", γιατί όταν βρήκα το θάρρος
να το πω στον συγκάτοικό μου στο κολέγιο,
αυτός γελούσε επί πέντε λεπτά.
Και στο τέλος του γέλιου, μου είπε αυτολεξεί
"Νομίζω ότι είναι κάτι δικό σου".
Λοιπόν, όταν ήμουν 12 σκλήραιναν οι ρόγες μου, και…
Ήμουν πάντα υποχόνδριος, κι έτσι νόμιζα ότι έχω καρκίνο.
Αν γνωρίζετε κάποιον υποχόνδριο, ξέρετε ότι δεν υπερβάλω.
Δεν έλεγα "ίσως" έχω καρκίνο.
Σκεφτόμουν "Έχω καρκίνο.
Τι κάνουμε τώρα;"
Εμείς δεν είχαμε Επείγοντα.
Και δεν ήξερα κανέναν γιατρό…
εκτός από τον μπαμπά, κι έτσι,
ένα βράδυ πήγα στο σαλόνι,
κι εκείνος διάβαζε τη νουβέλα του,
και του λέω "Μπαμπά,
νομίζω ότι έχω καρκίνο".
Μου λέει "Γιατί το λες αυτό;"
Του είπα "Έχω σκληρές ρόγες".
Είπε "Αυτό δεν είναι σύμπτωμα".
Εγώ είπα "Δες και μόνος σου", κι έβγαλα την μπλούζα.
Ο μπαμπάς σηκώθηκε, με πλησίασε,
κι άγγιξε τις θεόσκληρες ρόγες μου.
Πράγμα που μου άρεσε.
Προσέξτε.
Δεν προέρχομαι από μια οικογένεια που αγαπάει τα αγγίγματα. Εγώ…
Δεν λέμε "σ' αγαπώ", δεν αγκαλιαζόμαστε.
Έτσι, όταν ο μπαμπάς χάιδεψε τις θεόσκληρες ρόγες μου,
θυμάμαι ότι σκέφτηκα "Δεν σημαίνει 'Σ' αγαπώ',
αλλά μου φτάνει".
Και τότε ο πατέρας μου, ο δρ Βινς Μπιρμπίγκλια,
μου έκανε τη συντομότερη ιατρική διάγνωση που έχω δεχτεί ως σήμερα.
Είπε "Όχι".
Κι εκεί τελείωσε η συζήτηση.
Αυτό ήταν η μόνη συζήτηση για το σεξ που έκανα στη ζωή μου.
Δεν αγγιζόμασταν. Εντάξει, ίσως πού και πού.
Θυμάμαι όταν ήμουν πέντε ετών,
ήμουν υποτονικός, με αποτέλεσμα να πάθω αφυδάτωση.
Η μαμά μού είπε μια ιστορία.
Λιποθύμησα, με σήκωσε, με πέταξε στο αμάξι, και πήγαμε στα Επείγοντα.
Ήταν νοσοκόμα και είπε
"Ο γιος μου είναι υποτονικός. Χρειάζεται άμεσα ορό".
Είπαν "Συμπληρώστε τα ασφαλιστικά έγγραφα".
Εκείνη συμπληρώνει μανιωδώς τα ασφαλιστικά έγγραφα,
και ο μπαμπάς που δούλευε στο νοσοκομείο,
ήρθε να επιβλέψει την κατάσταση
και είπε "Δώστε ορό στο αναθεματισμένο παιδί!"
Και το έκαναν,
πράγμα που αποδεικνύει την προβληματική προσωπικότητά του,
γιατί έπιασε, και…
Εγώ δεν τα θυμάμαι όλα αυτά, μου τα είπε η μαμά.
Αλλά θυμάμαι ότι έμεινα στο νοσοκομείο τέσσερις μέρες.
Και μια μέρα ήρθε ο μπαμπά μου, και ήμασταν οι δυο μας,
και μου έφερε μια κούκλα Curious George.
Ήταν κάπου τόση. Την είχα σε όλη την παιδική μου ηλικία.
Και μου έτριβε, απλώς, τον ώμο
για 15 λεπτά περίπου.
Ήταν μια ελάχιστη χειρονομία…
και τη θυμάμαι ακόμα.
Η Τζένι κι εγώ είμαστε το αντίθετο από την κόρη μας.
Και κάτι παραπάνω.
Τι σημαίνει το παραπάνω, θα το μάθουμε όταν ενηλικιωθεί, γιατί…
Λέμε "Σ' αγαπώ", την αγκαλιάζουμε, τη ζουλάμε.
Πριν χρόνια, ήμασταν στην παράσταση μπαλέτου,
καθόμασταν στο κοινό και κλαίγαμε,
γιατί δεν το 'χει, με πιάνετε;
Και…
Είμαστε καλλιτέχνες. Τα νιώθουμε αυτά.
Υπάρχουν πολλές ενδείξεις από νωρίς, και…
Κλαίμε γιατί ξοδέψαμε χιλιάδες δολάρια σε μαθήματα,
και εκατοντάδες ώρες σε πρόβες, και δεν θα γίνει επαγγελματίας.
Με τίποτα.
Κλαίμε για τους σωστούς λόγους.
Και μετά έτρεξα προς το μέρος της, και τη ζουλούσα και έλεγα
"Ούνα, είσαι φανταστική!"
Κι αυτή μου λέει "Μπαμπά, θα μου έλεγες ότι είμαι φανταστική
ακόμα κι αν δεν ήμουν φανταστική".
Το ξέρω.
Έπρεπε να της το πω, της είπα "Έχεις τόσο δίκιο.
Είσαι πολύ καλύτερη στη λογική παρά στο μπαλέτο".
Τώρα…
Το τελευταίο το παρέλειψα.
Θα το φυλάξω για όταν γίνει 15 που θα μου λέει ότι είμαι σκουπίδι,
και τότε θα της πω "Είχα κι εγώ κάποιες σκέψεις για εσένα…
όταν ήσουν επτά ετών, τι οποίες απέκρυψα από σεβασμό,
αλλά τις μοιράστηκα με κάποιους ξένους στο θέατρο Μπίκον της Νέας Υόρκης".
Είμαστε πολύ συναισθηματικοί, αλλά κάποια πράγματα τα συγκρατούμε.
Εγώ συγκρατώ την οργή.
Νιώθω οργή και την κρατάω μέσα μου,
γιατί όταν ήμουν παιδί, ο μπαμπάς οργιζόταν,
και θυμάμαι ότι σκεφτόμουν "Εγώ αυτό δεν θα το κάνω ποτέ".
Γιατί τα παιδιά δεν γνωρίζουν πολλά,
αλλά ρουφάνε τα πάντα.
Αν είσαι εγωιστής, τα παιδιά σου ξέρουν ότι είσαι εγωιστής.
Αν είσαι τρυφερός, ξέρουν ότι είσαι τρυφερός.
Πριν λίγους μήνες,
η Ούνα παρατήρησε ότι όταν ξύπνησα, η Τζένι μου έφτιαξε τηγανίτα.
Σωστά ακούσατε. Ήταν μόνο μία.
Μου έφτιαξε τηγανίτα
και εγώ της είπα "Ευχαριστώ για την τηγανίτα".
Γιατί ξέρει καλά την κατάσταση της υγείας μου,
και ξέρει ότι η σωστή ποσότητα από τηγανίτες για εμένα…
είναι η μία τηγανίτα.
Ήθελα να κάνω κάτι ωραίο για εκείνη, γιατί η αγάπη μου κρατάει λογαριασμό.
Αν χειροκροτάτε, το ίδιο και η δική σας.
Κι αν δεν χειροκροτάτε, το ίδιο και η δική σας,
αλλά εσείς χάνετε.
Δεν το ξέρατε ότι διεξάγεται ένας αγώνας. Εγώ…
Πέρσι η Τζένι μού είπε
"Συχνά νιώθω ότι κρατάς λογαριασμό".
Κι εγώ της είπα "Σωστά".
Δεν είμαι σεμνότυφος.
"Γιατί νομίζεις ότι έχω τον πίνακα στην κουζίνα;"
Δεν είμαι διακριτικός. Μακάρι να ήμουν.
Η Τζένι με αποκαλεί αφηγητή του γάμου μας, τον οποίο κανείς δεν ζήτησε.
Τρίβω τα πιάτα στον νεροχύτη, και λέω "Θα πλύνω τα πιάτα,
μετά θα πάρω παγωτό για τους γονείς σου, μετά θα βγάλω τις τρίχες από το μπάνιο".
Κι αυτή λέει "Δεν χρειάζεται να μας το λες.
Κάν' το και τελείωνε.
Δεν χρειάζεται να το συζητάμε.
Γιατί κάνω κι εγώ πολλά.
Δεν το συζητάω.
Απλώς τα κάνω και τέλος".
Κι εγώ είπα "Θα σου βάλω πέντε πόντους στον πίνακα.
Είσαι ακόμα τρεις πίσω. Δεν έχει σημασία".
Κρατάω λογαριασμό. Δεν καμαρώνω. Ούτε ξέρω γιατί.
Δεν ξέρω αν το έμαθα από τους γονείς μου…
Δεν ξέρω πώς να είμαι παντρεμένος.
Κανείς δεν μου έμαθε πώς να είμαι παντρεμένος.
Απλώς αυτοσχεδιάζω κάθε μέρα.
Ο γάμος μου δεν μοιάζει με τον γάμο των γονιών μου.
Οι γονείς μου μάλωναν κάθε μέρα, όπως μαλώνω κι εγώ με την Τζένι,
μα είναι αλλιώς, γιατί η Τζένι είναι εσωστρεφής.
Όταν τσακώνεσαι με έναν εσωστρεφή, διαβάζεις τις σιωπές…
και αποφασίζεις ποια σιωπή θα ήθελες να έχει λόγια.
Πηγαίναμε να πάρουμε την Ούνα, και η Τζένι ήταν σιωπηλή.
Ρώτησα "Τι τρέχει;" Είπε "Τίποτα". Δεν ήταν τίποτα.
Είναι σαν σταυροδρόμι στον δρόμο, όπου σκέφτομαι "Στάσου. Να το ψάξω
ή να το αφήσω;"
Ξέρει ποτέ κανείς;
Είμαι παντρεμένος 16 χρόνια. Δεν έχω ιδέα.
Μήπως κανείς…
Ποιος είναι παντρεμένος πολύ καιρό; Φωνάξτε πόσα χρόνια.
Πόσα χρόνια είστε παντρεμένοι;
Τριάντα πέντε.
Τριάντα πέντε χρόνια. Περισσότερο κανείς;
-Σαράντα. -Σαράντα. Εσείς;
Πενήντα επτά.
Αυτά είναι πολλά. Αυτό…
Κατ' αρχήν, πώς σας λένε;
Αν;
-Και τον σύζυγό σας; -Τζαν.
Τον άντρα σας τον λένε Τζαν;
Κι εσάς σας λένε Αν;
Εντάξει. Και…
Σωστά κατάλαβα; Αν και Τζαν;
Είστε αληθινοί άνθρωποι;
Είστε…
Λοιπόν, η Αν και ο Τζαν είναι παντρεμένοι 57 χρόνια.
Οι γονείς μου ήταν παντρεμένοι 60 χρόνια.
Ναι. Πάρα πολύ, έτσι;
Θέλω να πω…
Όταν ήμουν 20 χρονών, είπα στη μαμά μου κάτι που κρατούσα για χρόνια.
Της είπα "Μαμά, αν θες να χωρίσεις τον μπαμπά,
δεν θα είχαμε πρόβλημα".
Νόμιζα ότι θα μου έλεγε "Ευχαριστώ". Με πιάνετε;
Αλλά είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Είπε "Μάικλ,
δεν μπορείς να καταλάβεις τον γάμο κάποιου άλλου".
Θεωρείς ότι ισχύει, Αν;
Τζαν, εσύ θεωρείς ότι ισχύει αυτό;
Η Αν και ο Τζαν…
Ή είναι "Τζαν και Αν;"
Λοιπόν, Αν και Τζαν…
είστε ο Ρομπ το Μπρόκολο αυτού του κοινού.
Το βρίσκω ξεκαρδιστικό.
Εσείς μάλλον δεν το βρίσκετε ξεκαρδιστικό.
Εσείς το ζείτε συνεχώς.
Λοιπόν, Αν, θέλω τη συμβουλή σου.
Αν είσαι σε αυτήν την κατάσταση, και λες στον Τζαν
"Τι σκέφτεσαι;" κι αυτός σου πει "Τίποτα", θα το έψαχνες
ή θα το άφηνες;
-Θα το έψαχνα. -Θα το έψαχνες;
Η Αν θα το έψαχνε.
Και, Τζαν…
εσύ θα το έψαχνες
ή θα το άφηνες;
Θα το άφηνα.
Γι' αυτό λειτουργεί, κυρίες και κύριοι.
Γι' αυτό η ιστορία της Αν και του Τζαν έχει αίσιο τέλος.
Επειδή
είναι το λάδι και το ξύδι
που φτιάχνουν τη σαλάτα ενός πετυχημένου γάμου.
Εγώ είμαι μαζί σου, Αν.
Είμαι. Το ψάχνω.
Θεωρώ καλύτερο να ξέρεις πολλά αντί για λίγα.
Είπα στην Τζένι "Τι σκέφτεσαι;"
Κι αυτή είπε "Τίποτα". Επέμεινε σε αυτό.
Και τότε την έκανα γυριστή. Της είπα "Πού ήσουν πριν έρθεις εδώ;"
Και είπε "Ήμουν σπίτι κι έβλεπα ειδήσεις, και στεναχωρήθηκα για τον πόλεμο".
Κι εγώ της είπα "Θεωρείς ότι φταίω εγώ;"
Και…
Είμαι Καθολικός.
Είμαι ανοιχτός στην ιδέα ότι εγώ φταίω για όλα.
Θεωρώ ότι ίσως αυνανίστηκα τόσο πολύ που προκάλεσε τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή.
Πείτε με ονειροπόλο, μα είμαι βέβαιος ότι γι' αυτό μιλάει το τραγούδι.
Στον μπαμπά δεν θα άρεσε αυτό το αστείο. Εγώ…
Πολλά από τα αστεία μου δεν του αρέσουν, κυρίως δεν του αρέσουν όταν είναι άξεστα,
και πιο προσωπικά.
Δεν θα του άρεσε καθόλου
το 40λεπτο κομμάτι με τις σκληρές ρόγες.
Δεν αγαπά τα πολιτικά αστεία. Μάλιστα,
όταν ήμουν 20 ετών, έκανα ένα πολιτικό αστείο,
και καταλήξαμε να κάνουμε μια συζήτηση περί πολιτικής,
και… ήταν έντονη.
Ξέρετε, είχα πάει για επίσκεψη,
και πήγαμε μια βόλτα
στο δασικό μονοπάτι πίσω από το σπίτι του,
και όσο περπατούσαμε
τόσο αυξανόταν η ένταση
μέχρι που έφτασε να πετάει κακίες για εμένα,
κι εγώ άρχισα να πετάω κακίες για εκείνον.
Γύρισα στο αμάξι μου και του είπα "Γεια, μπαμπά".
Κι εκείνος δεν με χαιρέτησε.
Είπε "Λοιπόν…
πήρες άλλο δρόμο".
Κι αυτό ήταν.
Κι επέστρεψα σπίτι,
κι ένιωθα τόσο ανερμάτιστος.
Νόμιζα ότι όλη τη ζωή μου ήθελα να μοιάσω στον μπαμπά μου.
Και κάποια στιγμή αποφάσισα ότι θα ήθελα να μου μοιάζει εκείνος.
Αυτό δεν το είχα με τη μαμά. Με τη μαμά ήμασταν κοντά
από τότε που ήμουν παιδί.
Γιατί είναι πολύ θρησκευόμενη. Μικρός ήμουν κι εγώ θρησκευόμενος,
τα παιδιά αγαπούν τη μαγεία.
Κι εγώ…
Μου άρεσε στην εκκλησία, γιατί ο παπάς βγάζει τόσο γέλιο
με τόσο λίγο υλικό, με πιάνετε;
Λένε "Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς και Γιαννάκης".
Και ο κόσμος λέει "Ο πατέρας Πάτρικ έχει γέλιο".
Εγώ λέω "Δεν έχει γέλιο.
Δεν έχει την τελευταία ατάκα, είναι όλα φτιαχτά".
Και…
Έλεγα "Για βγάλτε εμένα εκεί πάνω. Δώστε μου το μικρόφωνο.
Κανονίστε μου να βγω στον άμβωνα.
Θα έσκιζα.
Θα σταύρωνα.
Θα σταύρωνα, με την καλή έννοια".
Μικρός ήθελα να γίνω ιερέας.
Και μετά έγινα παπαδοπαίδι, και όχι, δεν μου συνέβη.
Μάλλον ήξεραν ότι μιλάω πολύ.
Έχω αυτήν την αύρα.
Ήμουν τόσο ατζαμής, θα σκέφτηκαν ότι αν είναι ατζαμής με τα κεριά,
δεν θα είναι καλός με το τσιμπούκι.
Όχι, ξέρω. Για κάποιους αυτό είναι ανεπίτρεπτο.
Κι αυτό που έκαναν οι ιερείς το '80 ήταν ανεπίτρεπτο.
Το αστείο μου δεν το φτάνει στην αισχρότητα.
Δεν θεωρώ ότι πρέπει να το αφήσουμε έτσι.
Ανατράφηκα ως Καθολικός.
Είναι δύσκολο να περιγράψω στους φίλους μου
πόσο πότισε τα νιάτα μου η θρησκεία, αλλά μου βγαίνει πού και πού.
Εγώ και η Τζένι μπήκαμε πρόσφατα σε ένα Uber,
και μου ήρθε στον νου ένας εκκλησιαστικός ύμνος.
Όλοι οι στίχοι.
Ήταν ο ύμνος που πάει…
Έχε στον νου
Ότι ο Ιησούς Χριστός
Πέθανε για εμάς
Και αναστήθηκε εκ νεκρών
Όλοι αυτοί οι στίχοι μου ήρθαν στον νου
σε ένα Uber, καθώς πηγαίναμε στο CVS.
Δεν θεραπεύεσαι από τη θρησκεία.
Είναι τα ανεξίτηλα χημικά της θρησκείας.
Κοιτάζω την Τζένι στο Uber, και της λέω
"Μου ήρθε αυτός ο ύμνος".
Και της τον τραγούδησα όπως και σε εσάς.
Μα εκείνη δεν γέλασε.
Είχε μια παγωμένη έκφραση.
Εγώ είπα "Μα δεν είναι αστείο;" Και το τραγούδησα πιο δυνατά.
Εξακολούθησε να είναι πολύ σοβαρή.
Και μου έστειλε μήνυμα
ενώ καθόταν επτά εκατοστά από εμένα.
Και σκέφτηκα "Όπα".
Κοιτάω στο κινητό μου,
κι έχω ένα μήνυμα από την Τζένι που λέει
"Ο οδηγός του Uber έχει κρεμασμένο ένα ροζάριο στο καντράν".
Ξέρω να αυτοσχεδιάζω.
Κι έτσι είπα "Ο λόγος που αναφέρω αυτόν τον ύμνο,
είναι ότι έχει μεγάλη αξία για εμένα…
και θα ήθελα να σου τον διδάξω.
Γι' αυτό επανέλαβε μαζί μου".
Έχε στον νου
Μικρός είχα κι εγώ ροζάριο.
Μου το έδωσε η γιαγιά στα οχτώ, στην πρώτη μετάληψη.
Το ροζάριο είναι κάτι σαν άβακας για τους Καθολικούς.
Μετράς τις προσευχές σου, με πιάνετε;
Αν δεν ξέρετε τι είναι ο άβακας, είναι σαν αριθμομηχανή.
Σαν Καθολική αριθμομηχανή.
Μου το έδωσε η γιαγιά μου, και κάθε βράδυ προσευχόμουν πριν τον ύπνο.
Έλεγα το Χαίρε Μαρία και το Πάτερ Ημών.,
Σε όλη την παιδική μου ηλικία, στη συνείδησή μου
ήμουν εγώ και ο Θεός.
Και κάποια στιγμή,
ήμουν μόνο εγώ.
Τον Μάιο, λοιπόν,
επισκέφτηκα τον μπαμπά στο νοσοκομείο με τη μαμά.
Αυτή προσευχόταν κι εγώ δεν προσευχόμουν,
αλλά είμαι λίγο σαν κομπάρσος, με πιάνετε; Είμαι κάπως…
Ξέρετε τώρα.
Υπερθεματίζω στην όλη φάση, και…
Όμως, εκείνη προσεύχεται επειδή ο μπαμπάς χειροτέρεψε.
Εκτός από την αδυναμία στην κίνηση, είχε μια απόφραξη στομάχου,
και ήταν τόσο άσχημα
που του έβαλαν ένα σωληνάκι στον λαιμό για να ρουφάνε τα υγρά και τα αέρια,
και υπέφερε.
Το στομάχι του είχε διογκωθεί γύρω στα 12 εκατοστά.
Και μου λέει "Μάικλ, πεθαίνω".
Κι εγώ του είπα "Δεν νομίζω ότι πεθαίνεις".
Αλλά δεν το ήξερα.
Και την επόμενη μέρα, έλαβα μια κλήση από τον Τζιμ Γκάφιγκαν, τον κωμικό,
που τον ξέρω χρόνια, αλλά είχε έναν άλλο τόνο.
Μου λέει "Γεια, ο πάπας Φραγκίσκος
θέλει να συναντήσει κάποιους κωμικούς
και απ' ό,τι φαίνεται είμαστε και οι δύο στη λίστα,
και δεν ξέρω,
λέω να πάω".
Έμεινα κατάπληκτος. Του είπα
"Το ξέρει ο πάπας ότι αν καλέσει μια παρέα κωμικών,
το πιθανότερο είναι ότι θα το αναφέρουν στη σκηνή;"
Και ο Τζιμ είπε
"Θα πρέπει να το ξέρει.
Αλλά χαλάρωσε λίγο με τα περί κακοποίησης.
Σκέφτηκα "Θα το κάνω αν το κάνουν κι αυτοί".
Πρώτα εσύ, Καθολική Εκκλησία.
Μη χειροκροτάτε, γιατί τότε είναι σαν ομιλία. Εγώ…
Η αρχική μου τάση ήταν να πω "όχι",
επειδή για χρόνια
οι γονείς μου μας παροτρύνουν να πάμε την Ούνα στην εκκλησία,
και δεν το έχουμε κάνει.
Όχι για είμαστε κατά της θρησκείας,
αλλά αν είχαν αλλού τέτοιο ιστορικό…
Αν υπήρχε κάποιο σουπερμάρκετ στο Μπρούκλιν
με ιστορικό κακοποιήσεων,
δεν θα ψωνίζαμε πια από εκεί.
Ακόμα κι αν μας έλεγαν "Συμβαίνει σπάνια",
εγώ θα έλεγα "Εκεί είναι το όριό μου. Στο σπάνια".
Σκεφτόμουν, λοιπόν, να πω όχι.
Και είμαι εκείνη τη μέρα με τον μπαμπά στο νοσοκομείο,
και λέω "Μπαμπά, με κάλεσε ο πάπας".
Κι εκείνος φωτίστηκε
σαν τον Παππού Τζο στο Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας.
Και τότε κατάλαβα ότι θα πάω στο Βατικανό να συναντήσω τον πάπα.
Τον Ιούνιο έβγαλα εισιτήρια για εμένα, την Τζένι και την Ούνα,
και πήγαμε στη Ρώμη.
Και τριγυρνούσαμε στο Βατικανό και υπήρχε απρόσμενη συγκίνηση,
γιατί είναι, φυσικά, ένα εκπληκτικό μέρος
και τότε εγώ αρχίζω να το εξηγώ στην Ούνα.
Λέω "Με αυτήν τη θρησκεία ανατράφηκα, και ξέρεις,
η γιαγιά πιστεύει πολύ σε όλα αυτά κι εγώ πιστεύω σε κάποια απ' αυτά,
και πολλά από αυτά τα έργα τέχνης είναι κλεμμένα
και δεν πρέπει να κλέβεις έργα τέχνης, μα αν το κάνεις, μην τα δώσεις πίσω".
Αυτό είναι το δίδαγμα του Βατικανού, αν κλέψεις, κλέψε πολλά.
Μην τα δώσεις πίσω.
Και τότε η Ούνα μου έκανε μια ερώτηση που με εξέπληξε πολύ.
Μου είπε "Μπαμπά,
ποιος είναι ο Ιησούς;"
Σκέφτηκα "Να ένα ακρογωνιαίο δίδαγμα για την κόρη μου".
Γιατί ξέρει πολλά πράγματα. Ξέρει τους Έλληνες και Ρωμαίους θεούς,
τους Αιγύπτιους θεούς και τους Σκανδιναβούς θεούς…
Αλλά είχα παρακάμψει εντελώς τον Ιησού.
Επιχειρώ ένα ταχύρρυθμο.
Λέω "Λοιπόν, ήταν ένας τύπος πριν 2.000 χρόνια
που τριγυρνούσε δω κι εκεί και ήταν σαν θεός,
αλλά ήταν και γιος του Θεού, και είχε μια αίρεση, και…
Ήταν μια καλοπροέραιτη αίρεση, και…"
Αυτό δεν είναι αμφιλεγόμενο.
Αν ήταν ο Ιησούς εδώ μαζί μου στο θέατρο Μπίκον,
θα έλεγε "Ναι, αίρεση ήταν, ήμασταν δώδεκα.
Το πολύ δεκαεπτά".
Θα απορούσε πιο πολύ απ' όλους με όσα συνέβησαν στον Χριστιανισμό.
Θα έλεγε "Δεν είχα καμία τέτοια πρόθεση.
Είμαι κάτι μεταξύ Ντέιβιντ Μπλέιν και τράπεζας τροφίμων".
Θέλω να πω, ήταν μια καλοπροαίρετη αίρεση, χωρίς να θέλω να θίξω τις αιρέσεις.
Ίσως λιγάκι. Θέλω να πω…
Όχι, δεν…
Δεν είμαι υπέρ των αιρέσεων,
αλλά ομολογώ ότι η Τζένι κι εγώ τρώμε κόλλημα
με τα ντοκιμαντέρ για τις αιρέσεις.
Ειδικά στο πρώτο επεισόδιο,
γιατί μιλάει πάντα για κοινά γεύματα και συνεπιβατισμό.
Λέμε πάντα "Ίσως αυτό λειτουργούσε".
Το ψάχνουμε στο Google Maps, λέμε "Πού είναι αυτό το μέρος;"
Το δεύτερο επεισόδιο είναι σκοτεινό. Λένε "Έπρεπε να κάνουμε σεξ με τον ηγέτη".
Και σκέφτομαι "Πόσο συχνά;" Με πιάνετε;
"Είστε εκατό. Πόσο συχνά έρχεται η σειρά σας;
Μία φορά τον μήνα; Μία το τρίμηνο; Ξέρετε πόσα κάνω
μία φορά το τρίμηνο, χειρότερα από το σεξ με τον ηγέτη;"
"Βάλ' το στην ατζέντα". Αυτό είναι το κλειδί ενός καλού γάμου.
Πρέπει να το βάζεις στην ατζέντα.
Πότε θα κάνω εγώ σεξ με τον ηγέτη. Πότε θα κάνει η Τζένι σεξ με τον ηγέτη.
Πότε θα κάνω σεξ με την Τζένι και θα την αποκαλώ "ηγέτη".
Νομίζω ότι τις μετράμε.
Πρέπει να προσέχω τον τόνο μου όταν μιλάω για αιρέσεις,
γιατί έλαβα πρόσφατα ένα μέιλ από κάποιον που ήρθε σε μια παράσταση.
Έλεγε "Μου άρεσε η παράσταση, αλλά να ξέρεις
ότι αν ανήκες σε αίρεση, η Τζένι θα έκανε σεξ με τον ηγέτη
συχνότερα από ό,τι θα έκανες εσύ σεξ με τον ηγέτη".
Κι αυτό με τάραξε πολύ,
γιατί σκέφτηκα "Πόσο άσχημα μεταδίδω το χιούμορ μου,
αν κάποιος φεύγει από την παράσταση
και νομίζει, πρώτον, ότι θα έμπαινα σε αίρεση,
και δεύτερον,
ότι αν έμπαινα σε μια αίρεση, δεν γνωρίζω
ότι η Τζένι θα έπρεπε να κάνει σεξ με τον ηγέτη
συχνότερα από ό,τι θα έκανα εγώ σεξ με τον ηγέτη.
Θέλω, λοιπόν, σε αυτό το σημείο της παράστασης,
να τονίσω
ότι κάποια είναι αστεία.
Το θέμα είναι ότι είμαι στη Ρώμη με την οικογένειά μου, και…
Ενδιαφέρον. Όπου κι αν πας στη Ρώμη,
υπάρχουν τόσα όμορφα παρεκκλήσια κι αγάλματα του Ιησού,
και πίνακες του Ιησού,
σε σημείο να πω στον ξεναγό μας
"Έζησε ποτέ εδώ;
Ξέρω ότι δεν έζησε εδώ.
Πήγα σε Καθολικό σχολείο, αλλά εσείς κάνετε σαν να έζησε εδώ".
Υπό μια έννοια, η Ρώμη είναι ένοχη της πρώτης υπόθεσης
πολιτιστικής υπεξαίρεσης.
Με πιάνετε;
Γιατί ο Ιησούς δεν πήρε από τη Ρώμη τα καλά της στοιχεία.
Δεν πήρε την πίτσα και τα ζυμαρικά.
Δεν έλεγε "Μάμια μία" με τους φίλους του.
Το μόνο που ξέρει από τη Ρώμη
είναι ότι οι Ρωμαίοι ήρθαν στην αίρεσή του στην Ιερουσαλήμ,
και είπαν "Ωραίο αυτό που κάνεις.
Ωραία ιστορία. Κλασική ιστορία ανέλιξης από τα χαμηλά.
Νιώθουμε ότι θα ήταν πιο πειστική αν πέθαινε ο πρωταγωνιστής".
Όχι, ξέρω. Ούτε εμένα μου αρέσει.
Και μετά τον σκοτώνουν, πράγμα πολύ στενάχωρο,
μα το πιο διεστραμμένο είναι ότι τον σκοτώνουν,
και μετά πουλάνε πίνακες που τους δείχνει να τον σκοτώνουν
για να κατακτήσουν τον μισό πλανήτη.
Σαν η οικογένεια του Γουίλκς Μπουθ να πουλούσε τη Lincoln Logs. Όπως…
Τα εξηγώ όλα αυτά στον πάπα και τα βρίσκει αστεία,
αλλά δεν μιλάει αγγλικά, οπότε ποιος ξέρει; Και…
Όχι, δεν δώσαμε παράσταση στον πάπα, πράγμα που θεώρησα χαμένη ευκαιρία,
γιατί υπήρχαν πολλοί σπουδαίοι κωμικοί.
Ήταν ο Κρις Ροκ, ο Σίβεν Κολμπέρ, ο Κόναν Ο'Μπράιαν,
ο Ντέιβιντ Σεντέρις, όλοι αυτοί, κι εγώ.
Και παρεμπιπτόντως, ξέρω ότι είμαι στο τέλος της λίστας.
Με κάλεσαν τον Μάιο για να πάω τον Ιούνιο.
Σίγουρα η λίστα φτιάχτηκε τον Απρίλιο και κάποιοι είπαν όχι,
και ο πάπας έψαξε στο Google τον όρο "κωμικός" με το Dell του…
Και το επίθετό του είναι "Μπεργκόλιο",
και το δικό μου είναι "Μπιρμπίγκλια"
και θα πρέπει να σκέφτηκε "Αυτός Μπιρμπίγκλια. Εγώ Μπεργκόλιο.
Θα είναι ο μακρινός μου ξάδερφος!" Και…
Δεν μιλάει έτσι.
Εγώ…
Δεν είναι Ιταλός.
Είναι από το Μπουένος Άιρες.
Αλλά δεν νομίζω ότι η κωμική κοινότητα εγκατέλειψε ακόμα αυτήν την προφορά,
κι έτσι, μέχρι να συμβεί αυτό,
θα λέμε "Μάμα μία! Είμαι ο πάπας!
Φτιάχνουμε πίτσα με τη Θεία Ευχαριστία!"
Ούτε αυτό το αστείο θα άρεσε στον μπαμπά.
Δεν δώσαμε παράσταση στον πάπα.
Ο πάπας μίλησε σε εμάς,
στους κωμικούς,
για την κωμωδία.
Ένα έξοχο παράδειγμα του πώς διαφθείρει η εξουσία.
Αν φτάσεις να είσαι τόσο καλός ως ιερέας,
ώστε να λες "Θα καλέσω στο σπίτι μου τον Κρις Ροκ,
και θα του πω τις σκέψεις μου για την κωμωδία…"
Σαν να πήγαινα στη NASA και να έλεγα "Έχω κάποιες ιδέες για τους πυραύλους.
Λέω να τους φτιάχνουμε και να πετάμε με αυτούς,
αλλά όχι καθισμένοι απ' έξω όπως στα καρτούν.
Εδώ τελειώνει η ομιλία μου για τους πυραύλους.
Τώρα φιλήστε όλοι τη βέρα μου".
Όλοι λένε "Είναι ιδρωμένη".
Ο πάπας μας μίλησε για την κωμωδία.
Αυτός ο πάπας, αν δεν τον ξέρετε, ο πάπας Φραγκίσκος, είναι πολύ καλός,
αλλά μόνο συγκρινόμενος με άλλους πάπες.
Θέλω να πω…
Αν τον γνώριζες σε ένα πάρτι, θα έλεγες "Απαίσιος τύπος". Σαν…
Αλλά σε σχέση με άλλους πάπες, είναι εκπληκτικός.
Και μας κάλεσε στο λεγόμενο Αποστολικό Παλάτι,
κι έβγαλε έναν λόγο σχετικά με το χιούμορ.
Διήρκησε 40 λεπτά περίπου, αλλά σημείωσα τα αγαπημένα μου σημεία.
Αυτά εδώ είναι τα αγαπημένα μου σημεία.
Ήταν στα ιταλικά, αλλά μας έδωσε μετάφραση.
Λέει "Αγαπητοί φίλοι, μέσα σε τόσες δυσάρεστες ειδήσεις,
βυθισμένοι σε τόσες κοινωνικές και προσωπικές δυσκολίες,
έχετε τη δύναμη να μοιράζετε χαμόγελα.
Είστε μεταξύ των λίγων που μιλούν σε ανθρώπους
διαφόρων γενιών και πολιτισμικών καταβολών".
Πολύ γλυκό. Καλά, φιλικά, παπικά λόγια.
Και μετά λέει "Σύμφωνα με τη Βίβλο…" Εδώ με χάνει λιγάκι.
"Στην αρχή του κόσμου, κατά τη δημιουργία των πάντων,
η Θεία Σοφία άσκησε την τέχνη σας για χάρη του ίδιου του Θεού,
του πρώτου θεατή της Ιστορίας".
Αυτή είναι μια ιδέα που μου προκαλεί απορία από το δημοτικό.
Γιατί μας δίδασκαν την ιδέα του θεατή της ιστορίας
καθώς μεγάλωνα. Μας έλεγαν "Ο Θεός σε βλέπει
κάθε στιγμή".
Εγώ το πήρα κατά λέξη. Ήμουν επτά.
Νόμιζα ότι με παρακολουθεί με μια Chevrolet Malibu
λέγοντας "Τι σκαρώνει ο Μάικ Μπιρμπίγκλια;
Κρύβει πορνογραφικό υλικό στο δάσος.
Θα φροντίσω να μην έχει φιλενάδα μέχρι τα 20".
Αυτή η προφητεία βγήκε αληθινή, άρα ίσως υπάρχει Θεός.
Αλλά αυτή η εικόνα με ακολουθούσε σε όλη την παιδική μου ηλικία.
Στα 15 μου, άρχισα να αυνανίζομαι.
Θεώρησα ότι κι αυτό το έβλεπε ο Θεός, με πιάνετε;
Κι έτσι έκλεβα στην κάμερα, γιατί εγώ…
Ήθελα να πιστεύω ότι αν κοιτούσε στην οθόνη,
θα έλεγε "Έχω δει πολλούς 15χρονους να αυνανίζονται,
μα αυτός είναι καλός.
Μπορεί να γίνει επαγγελματίας".
Και έγινα, είχε αίσιο τέλος.
Όχι πραγματικά, αλλά…
Εντάξει. Και μετά ο πάπας είπε…
"Μου θυμίζει την ιστορία από τη Γένεση,
όταν ο Θεός είπε στον Αβραάμ ότι θα έκανε γιο σε ένα έτος.
Αυτός και η Σάρα ήταν γέροι και άτεκνοι".
Εκείνη ήταν 23 ετών.
"Η Σάρα συνέλαβε κι έκανε γιο στα γεράματα".
Στα 24.
"Και μετά η Σάρα είπε 'Ο Θεός μου έδωσε το γέλιο'.
Γι' αυτό έβγαλαν τον γιο τους Ισαάκ, που σημαίνει 'αυτός που γελάει'".
Και στο τέλος είπε "Να θυμάστε αυτό.
Αν κάνετε έστω κι έναν θεατή να χαμογελάσει,
κάνετε και τον Θεό να χαμογελάει".
Το βρήκα πολύ ωραίο.
Και μετά μας μοίρασε ροζάρια.
Μας έδωσε ένα πράσινο σακουλάκι με το ροζάριο που ευλόγησε,
και το πήγα στους γονείς μου τον Ιούλιο.
Ήταν τα 84α γενέθλια του μπαμπά μου,
και ήμασταν εγώ, η μαμά, και ο αδερφός μου, ο Τζο,
οι αδερφές μου Τζιν και Πάτι και όλα τα παιδιά μας,
τα έξι εγγόνια του μπαμπά μου,
και ήμασταν όλοι γύρω από τον μπαμπά, και του έδωσα εκείνο το ροζάριο.
Κι αυτός φωτίστηκε,
και η μαμά μου είπε "Μάικλ, ο Θεός σε κάλεσε".
Θέλω να ξέρετε…
ότι δεν θεωρώ ότι με κάλεσε ο Θεός.
Όταν το είπε αυτό, εγώ ήθελα να της πω "Όχι.
Με κάλεσε ο Τζιμ Γκάφιγκαν
που τον κάλεσε ο Στίβεν Κολμπέρ,
που ίσως τον κάλεσε ο Θεός".
Αλλά όταν έχεις περάσει έναν χρόνο όπως οι γονείς μου,
καταλήγεις να λες πράγματα όπως "Ναι…
Ο Θεός με κάλεσε".
Φάγαμε την τούρτα του μπαμπά μου
και μετά πήγαν όλοι σπίτι.
Κι έχω μείνει εκεί με τον μπαμπά μου. Είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι,
και του μιλάω. Μπορεί να μιλήσει,
αλλά δεν θυμάται όσα έγιναν τον τελευταίο χρόνο.
Του κάνω διάφορες ερωτήσεις για πράγματα που έγιναν παλιά.
Γεννήθηκε το 1940 στο Μπούσγουικ του Μπρούκλιν,
και του είπα "Καθώς μεγάλωνες,
είχες συγγενείς που γύρισαν από τον Β' Παγκόσμιο;"
Και μου λέει "Ναι, ο θείος Τσάρλι και ο θείος Τζο και ο θείος Τόνι,
γύρισαν όλοι πίσω και είχαν απίστευτες ιστορίες
για το πώς κόντεψαν να σκοτωθούν".
Τον ρώτησα "Εσύ κατατάγηκες στο Βιετνάμ;"
Και μου είπε "Ναι, αλλά μετά, επειδή ήμουν γιατρός,
με έστειλαν σε μια βάση στο Τέξας
κι εκεί γνώρισα τη μαμά σου και πολλούς που έγιναν κολλητοί μας
για την υπόλοιπη ζωή μας".
Κι εγώ είπα "Και πού έμενες στο Μπούσγουικ;"
Μου είπε τη διεύθυνση και την έγραψα στο κινητό
και τράβηξα μια γραμμή
από το πατρικό του μπαμπά μου
ως το τωρινό πατρικό της εγγονής του, της Ούνα,
και απέχουν μεταξύ τους έξι χιλιόμετρα,
και του το έδειξα,
και σκέφτηκα "Γιατί ο μπαμπάς μου δεν μου τα είπε όλα αυτά νωρίτερα;"
Και μετά σκέφτηκα "Γιατί δεν τον ρώτησα;"
Και τότε ο μπαμπάς αρχίζει να κουράζεται, και δεν μπορεί να μιλήσει άλλο,
αλλά εγώ είμαι μαζί του…
Θέλω να είμαι εκεί γι' αυτόν.
Γιατί όταν ο γονιός σου έχει περάσει ό,τι πέρασε ο μπαμπάς μου,
δεν ξέρεις πόσες φορές θα τον ξαναδείς ακόμα.
Κι έτσι έσκυψα κι έτριψα τον ώμο του,
και είδα στα μάτια του ότι το ευχαριστήθηκε.
Και τα χείλη του χαμογέλασαν λίγο.
Έτριβα, λοιπόν, τον ώμο του για 15 περίπου λεπτά.
Κι ένιωσα κοντά στον μπαμπά μου
όπως όταν ήμουν παιδί,
όταν μου έφερε τον Curious George στο νοσοκομείο…
Κι όπως όταν ήμουν 12 ετών και χάιδεψε τις σκληρές μου ρόγες.
Και το επόμενο πρωί πήγα την Τζένι και την Ούνα πίσω στη Νέα Υόρκη,
και λίγες μέρες μετά, επιστρέφω με την Ούνα από το σχολείο,
και σκέφτομαι "Το μόνο που μπορώ να διδάξω την κόρη μου,
είναι ότι ποτέ δεν θα τα ξέρουμε όλα.
Θα κάνουμε συχνά λάθος.
Και ίσως οι μικρές πράξεις καλοσύνης να είναι το μόνο που έχουμε.
Και, ίσως…
αυτή είναι η καλή ζωή".
Ευχαριστώ πολύ!
Ευχαριστώ που ήρθατε.
ΣΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ, ΟΥΝΑ, ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ, ΤΟΝ ΒΙΝΣ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΣΤΟΥΣ RED HEARSE ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟ 1936-2025