Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MIKE BIRBIGLIA: THE GOOD LIFE
Bardzo dziękuję.
Dzięki. Dobrze was widzieć. Dzięki, że jesteście.
Jak się macie? Hej!
Dziękuję bardzo. Ja…
Dziękuję.
Ja…
Jakoś rok temu…
odprowadzam córkę ze szkoły. Mieszkam z żoną i córką na Brooklynie.
Tam są te wszystkie sklepy z paleniem, mają urocze nazwy: Ujarana Zuzanka
i Niezły Cannabis…
Moja córka Oona na to patrzy, ma dziewięć lat,
patrzy na nazwę jednego z tych sklepów i mówi: „Tato, co to jest dobre żyćko?”.
„Żebym to ja wiedział.
To nie to, czym się zajmuję”. I…
Ale wtedy pomyślałem:
„Muszę jej jakoś dobrze wytłumaczyć, czym są narkotyki”.
„Niektórzy biorą narkotyki, to jakby uszczęśliwia ci mózg,
ale to takie udawane szczęście,
a nie chcesz być za szczęśliwa, bo będziesz musiała brać więcej,
żeby było tak super, jak za pierwszym razem.
A potem, za 8-9 razem masz już poważne problemy.
Zresztą, ja i mamusia czasem je bierzemy.
Nieczęsto, raczej gdy byliśmy młodsi.
Nie tak młodzi jak ty, ze trzy lata starsi”.
I oczywiście wyjaśniam córce, czym są narkotyki,
ale mnie nikt tego nie wyjaśnił. Rodzice tego nie zrobili.
Najbliżej wyjaśnień było w szóstej klasie.
Mieli program W.N.O.S. To były lata 80.
To był skrótowiec od: „Wychowanie do Narkotykowego Oporu Szkolnego”,
co brzmi, jakby było pisane przez kogoś, kto brał.
Wiecie… „To muszą być cztery słowa.
Początek już mamy.
W poniedziałek drukujemy koszulki!”.
To była bardzo specyficzna kampania,
a te koszulki, jak na ironię, do dziś noszą
ludzie zażywający narkotyki.
I…
Przed programem W.N.O.S. nie myślałem o braniu narkotyków, ale…
gdy nakreślili mi te możliwości, pomyślałem, że muszę spróbować
i podjąć świadomą decyzję, bo przedstawili to całkiem ciekawie.
„Podejdą do ciebie dzieciaki”. A ja: „Mówcie dalej”.
Dzieciaki do mnie nie podchodziły.
To najbardziej ekscytująca chwila socjalizacji
w moim dzieciństwie. „Dzieciaki podejdą, zaproponują ci metę…
i grzybki,
i anielski pył”.
„Anielski pył?”.
W szóstej klasie byłem ministrantem. „Spróbuję tego pyłu!”.
„Wzniosę się ku niebiosom u boku mego pana, Jezusa!”
Do dziś nikt nie zaproponował mi grzybków,
ani anielskiego pyłu,
ani… nawet kokainy.
Nigdy nie widziałem kokainy.
Czasem ludzie mi nie wierzą, kiedy to mówię. Pracuję w klubach.
Nikt nigdy nie pomyślał: „Pokażmy ją Mike’owi”.
„Na kogo ja ci wyglądam?”.
Ludzie tak mnie widzą. Byłem sobie w parku Washington Square,
szła przede mną jakaś nieznajoma osoba i ktoś powiedział do niej:
„Idzie za tobą tajniak”.
Potem spojrzał do tyłu, na mnie,
a ja spojrzałem za siebie
i nikogo tam nie było.
Mówię tej nieznajomej osobie: „Nie”.
Tajniak powiedziałby dokładnie coś w tym stylu.
Nigdy nie brałem narkotyków.
Na studiach koledzy palili trawkę,
ale byłem najmniej rozrywkową osobą do jarania.
To ja mówiłem: „Nie lubicie mnie?”, „Dlaczego kłuje mnie w piersi?”,
„Mam krzywicę?”, „Kto stoi za drzwiami?”.
Byłem słabym kompanem,
więc po prostu się z tego wymiksowałem…
Za to używam środków na receptę. Nie chcę, ale muszę,
bo lunatykuję — mam poważne zaburzenie snu.
Jakieś 20 lat temu,
lunatykując, wyszedłem przez okno na piętrze
w hotelu La Quinta
w Walla Walla w stanie Waszyngton.
Mówię serio.
Gdy raz się coś takiego zrobi, to jest to temat na każdej wizycie lekarskiej…
20 lat temu zdiagnozowano u mnie bardzo rzadkie zaburzenie snu fazy REM.
Tyle o tym opowiadałem w moich specialach,
że, gdy studenci medycyny czytają w DSM-ie o zaburzeniach snu,
to przy zaburzeniach fazy REM jako przykład
widnieję ja.
Mój tata jest lekarzem. Chciał, żebym studiował medycynę.
Nie zrobiłem tego…
ale jestem tam.
W zasadzie ją wykładam.
Parę lat temu wspomniałem o tym mojemu lekarzowi:
„W DSM-ie widnieję jako przykład RBD”.
A on na to: „Niedobrze”.
Pytam: „Jak to?
Dokonaliśmy tego”.
Odparł: „Problem w tym,
że nie jestem do końca przekonany, że to twój przypadek”.
„Będziemy musieli napisać masowy e-mail…
Bo po tej ziemi chodzi wielu ludzi, którzy myślą,
że mają chorobę Mike’a Birbiglii,
a Mike Birbiglia może jej nie mieć”.
Wyobrażacie sobie, że Lou Gehrig…
stwierdziłby: „Czuję się całkiem nieźle.
Chyba wrócę do gry w baseball”.
Ludzie by się wściekli.
Tak, właśnie porównałem się do Lou Gehriga.
Wspomniałem o lunatykowaniu,
bo 20 lat temu zdiagnozowali mi zaburzenia snu fazy REM
i dali mi klonopin.
A niedawno byłem u nowej lekarki. Patrzy do mojej karty
i pyta: „Jest pan na klonopinie od 20 lat?”.
Mówię, że tak, a ona: „no dobrze”.
A ja…
Nie to człowiek chce usłyszeć u lekarza.
„Niepokoi to panią?”.
„A zna pan skutki uboczne?”.
Mówię, że nie znam.
A ona: „Depresja, utrata pamięci, pogorszenie zdolności motorycznych…”.
Odparłem: „Sądziłem, że taki już mam charakter”.
To taki… dziwny moment w życiu,
gdy dowiadujesz się, że twoja osobowość to skutki uboczne.
Staję się bardziej świadomy moich codziennych czynności.
Na przykład codziennie przed snem mam brać 1,5 miligrama klonopinu,
więc muszę złamać pigułkę dokładnie w połowie.
Wiecie, kto może mieć problem z taką precyzją?
Ktoś o słabych zdolnościach motorycznych. Ponieważ łamię ją na pół,
a w umywalce zostaje kupa klonopinowego pyłu,
pogrążam się w depresji,
płaczę nad tym pyłem,
a łzy łączą się z nim, by stworzyć klonopinowy sorbet,
który potem zlizuję…
w ilości, którą uznaję za pół miligrama…
ale to na pewno nie jest pół miligrama.
Jak mam wytłumaczyć córce coś takiego?
To jest właśnie to dobre żyćko.
Czuję, że jest tyle rzeczy, których nie potrafię wytłumaczyć córce.
Ma dziewięć lat i robi się coraz trudniej.
Gdy dzieci są młodsze, to nie ma znaczenia.
Są jak ożywiony worek ryżu i wystarczy uważać, żeby tak zostało.
Z maluchami przeważnie gra się do pustej bramki:
„Co to jest?”. „To jest jajko”. Jestem geniuszem.
Ale…
Moja żona też niewiele wie. Jest poetką. A ja jestem komikiem.
Razem jesteśmy rzeźbiarzem.
Niewiele wiemy.
Czyli: przeczytaliśmy setki książek o liściach.
Tłumaczenie liści nie idzie nam zbyt dobrze…
Jakiś rok temu bardzo mi się to rozjaśniło,
bo zadzwoniła do mnie mama
i powiedziała: „Tata w tym tygodniu zachorował.
Próbowałam zabrać go do lekarza, ale nie chciał pójść.
A wczoraj przewrócił się w wannie
i zadzwoniłam na 112.
Karetka zabrała go na ostry dyżur, i okazało się, że miał wylew”.
Odłożyłem telefon,
byłem sam w swojej sypialni,
podszedłem do szafy, zacząłem układać jakieś rzeczy
i zacząłem płakać w samotności.
Wchodzi moja córka, Oona: „Co się stało?”.
Mówię jej, że dziadek miał wylew.
A ona mówi: „Tato, co to jest wylew?”.
Wtedy zrozumiałem…
Nie umiem wyjaśnić, czym jest udar.
Podjąłem próbę.
No, wiecie…
Znam to w zarysie: „To uraz mózgu i dochodzi w nim do krwawienia”.
Potem nastąpiło dużo wolnych skojarzeń.
Mówię jej: „Jest krwawienie w mózgu,
nie wiem dokładnie, gdzie była krew,
myślę, że w naczyniach,
które się tam znajdują,
ale teraz — jest wszędzie.
Chyba…
W pewnym sensie całe nasze ciało jest wypełnione krwią.
W naszym ciele wszędzie są litry krwi.
Można powiedzieć, że cały czas krwawimy.
Może spytaj o to mamę.
Albo dziadka.
Tylko może nie w tym tygodniu”.
Oona spytała: „A czy dziadek Vin wyzdrowieje?”.
Odpowiedziałem, że nie wiem i że pojadę dziś do domu.
Wieczorem pojechałem do Providence w Rhode Island,
do szpitala.
Jadę windą na siódme piętro,
na oddział udarów, i widzę tatę, który jest tylko cieniem samego siebie.
Nie może poruszać połową ciała, ani w zasadzie nie może mówić.
Wszedł neurolożka i krzyczy: „Vince!
Zrobimy punkcję lędźwiową”.
Tak się składa, że mój tata jest emerytowanym neurologiem.
I, będąc w swoim ówczesnym stanie,
zaproponował konkretny rodzaj punkcji:
„Kierowane nakłucie lędźwiowe”.
To o tyle imponujące,
o ile dobrze pokazujące, jak kontrolujący jest mój ojciec.
Patrzę na wpółmartwego neurologa,
który mówi do w pełni żywej neurolożki,
jak ma pracować.
To jest mansplaining pierwszej wody.
A może raczej już ostatniej.
Jeśli nie zna pani terminu „mansplaining” —
chodzi o to, że mężczyzna tłumaczy coś kobiecie,
żeby ona mogła to lepiej zrozumieć,
niż mężczyzna.
Ja pani tego nie tłumaczę. Oznajmiam to.
Uprawiam „onznajmianie”…
To było druzgocące widzieć mojego tatę w takim stanie,
bo gdy byłem dzieckiem,
zawsze postrzegałem go jako kogoś wyjątkowego.
Był dla mnie niemal mitologicznym stworzeniem.
Poniekąd chciałem być moim tatą,
bo tyle wiedział.
Był lekarzem,
a w wolnym czasie skończył prawo.
Tak.
Tak bardzo nie chciał być ojcem.
Tylko…
zastanawiał się: „Co mogę zrobić z tym czasem,
gdy będę zajmował się rodzicielstwem?”.
Po prawdzie nie byliśmy super dziećmi.
Zawsze chcieliśmy mieć tatę…
a on chciał mieć kolejną magisterkę.
Nasze cele się rozmijały.
Nigdy nie widziałem taty od tej strony.
Gdy byłem dzieckiem, czasem obcy ludzie mówili mi:
„Twój tata jest świetnym lekarzem”.
A ja na to: „No tak”.
Ci z Worcester w Massachusetts mówią w ten sposób.
„Twój tata jest świetnym lekarzem”.
„No tak, tylko nie jest moim tatą”.
To znaczy — tatą jest. Freudowska pomyłka.
Nie wiem, jak to pójdzie w tym specialu.
Cały program mam o tacie. „Nie jest moim tatą”.
„Na początku mówił, że to nie jego ojciec?
Czy to pójdzie w stronę zakończenia Chinatown?”.
On nie był moim…
Nie był moim lekarzem.
Ktoś zagadnął mnie, gdy wracałem z Ooną ze szkoły:
„Uwielbiam twój humor”. Podziękowałem.
A do Oony mówi: „Twój tata to świetny komik”.
Odpowiedziała: „No tak”. Rozumiecie? Ja wiedziałem, o co chodzi.
Przeszliśmy kilka przecznic.
„Oona, co sobie myślisz, gdy ludzie tak mówią?”.
Odparła: „Marnują mi czas”. A ja…
To najwredniejsza rzecz, jaką ktoś mi powiedział,
a znam Billa Burra.
Tatę w roli lekarza widywałem bardzo rzadko.
Jako dziecko grałem w piłkę nożną.
Byłem bramkarzem. Raz rzuciłem się do piłki głową do przodu,
dopadłem ją, a dzieciak z przeciwnej drużyny
kopnął mnie w głowę…
Wiem.
…z impetem obliczonym na piłkę.
Reszty historii nie znam,
ale powiedziano mi, że zerwałem się na równe nogi, „nic mi nie jest!”.
Uwierzyli mi na słowo i pozwolili grać dalej.
Jakieś 15 minut później schodzę z boiska…
na sąsiadujące boisko.
Podbiegli do mnie koledzy z drużyny, „Mike, nic ci nie jest?”
Odpowiedziałem im, cytuję: „Co my tu w ogóle robimy?”.
A mój tata wbiegł na boisko, wziął mnie na ręce,
wyniósł stamtąd, odwiózł do domu
i zadawał mi te pytania, które lekarze zadają pacjentom.
„Jak masz na drugie imię? Na jakie zajęcia chodzisz?”
Pomyślałem: „Czyli tym się zajmuje mój tata”. Innym razem ten temat powrócił,
gdy chodziłem do podstawówki Saint Mary w Shrewsbury w Massachusetts.
W każdy piątek mieliśmy kółko naukowe,
które było jakby mafijną przykrywką dla katolickiej szkoły.
„Wierzymy, że Jezus zamienił wodę w wino, a poza tym
dinozaury istniały”. Rozumiecie?
W każdy piątkowy wieczór inny rodzic tłumaczył,
co nauka ma wspólnego z ich pracą. I nadeszła kolej mojego taty.
Bardzo się denerwowałem. „Co on powie?
On nie ma pojęcia o nauce”.
Przyszedł. Przyniósł ze sobą narzędzia medyczne,
wyjmował je pojedynczo i objaśniał, do czego służą.
Wyjął trójwymiarowy model mózgu,
opowiedział o półkulach,
a później wszystkie dzieciaki mówiły mi: „Twój tata jest totalnie mądry”.
„Masz najmądrzejszego ojca”.
A ja na to: „Tak,
mam najmądrzejszego ojca.
Tylko dlaczego nie opowiedział mi o tym nigdy wcześniej?”.
Za wiele nie widziałem.
Widziałem, jak tata wracał do domu około 20.00,
siadał w kącie salonu, czytał powieść wojenną i krzywo zerkał.
Od czasu do czasu wybuchał z powodu jakiejś drobnostki.
Na przykład: „Gdzie są moje cholerne klucze?” Wiecie.
A ja: „Musimy znaleźć klucze taty!”.
Całe życie szukam tych kluczy.
Wyskoczyłem przez okno po te klucze.
Tacie nie spodobałby się ten żart.
Szukaliśmy tych kluczy, a mama się modliła.
Mówiła: „Pomodlę się do świętego Antoniego”.
Miałem siedem lat i myślałem: „To nie zadziała.
Potrzeba konkretnej taktyki, żeby zlokalizować klucze”.
Jeśli nie znacie świętego Antoniego, to on jest od znajdowania rzeczy,
co wydaje się słabą opcją jak dla świętego…
A świętym trudno zostać. Trzeba dokonać trzech cudów.
Te cuda muszą zostać zweryfikowane.
Tutaj pojawia się sporo brudnej forsy.
Sporo: „Tak, ja to widziałem”.
Jak masz szczęście, to cię kanonizują.
Jest szansa, że dowiesz się o tym na pięć minut przed śmiercią.
„Mamy wspaniałe wieści! Zostałeś świętym!”.
A ty… Wiecie.
„A, i musisz znaleźć wszystkie klucze”. A ty: „Nie!”. I umierasz.
Więc w marcu jestem u taty w szpitalu i jest tragicznie.
Jeśli znacie kogoś, kto miał wylew, to wiecie, że to najgorsze, co może być.
Ale jeśli mam być zupełnie szczery,
to go uspokoiło.
Czekajcie. Większość żartów jest dla was, ale kilka z nich jest dla mnie.
To się nazywa mechanizm obronny.
Mam nadzieję, że was też chroni.
Przez większość czasu to wszystko jest potworne,
ale od czasu do czasu myślę: „Gdzie był wylew, gdy miałem pięć lat?”.
Wiecie, o co mi chodzi?
Wtedy robił tak: „Gdzie są moje cholerne klucze?”.
A teraz: „Klucze”. A ja…
nie mogę powiedzieć, że nie wolę drugiego.
Tak jest nieco milej.
Zostańcie. To mój tata.
Mnie wolno.
Gdyby chodziło o waszego tatę, byłoby dziwnie.
Wychodzę i mówię: „Tata tego gościa jęczy: klucze”.
Pomyślelibyście: „Mike naprawdę przekroczył granicę”.
Najbardziej perwersyjny obrażający komik wszech czasów.
„Przed wami Mike Birbiglia roastujący cierpiących rodziców widzów!”.
Więc w marcu jestem u taty w szpitalu,
a on nie może nawet poruszyć twarzą,
jego mimika wyraża się tylko w jego oczach.
A jego oczy…
wyrażają…
strach.
Jak mam to wytłumaczyć mojej córce?
To nie jest dobre żyćko.
Kilka dni później wracam do domu
i w weekend zabieram córkę na urodziny jej koleżanki.
Jestem na 200-300 dziecięcych urodzinach w roku.
To ważna część mojego życia. Ja…
Córka ma 6 przyjaciół.
W zeszłym roku zaliczyłem 235 imprez urodzinowych.
Branża przyjęć urodzinowych całkowicie wymknęła spod kontroli.
To moja najmniej ulubiona część życia. Naprawdę…
Nie lubię tego, bo nie przepadam za przyjaciółmi mojej córki.
Mogę w ogóle tak mówić?
Pojęcia nie mam.
Moją córkę kocham najbardziej na świecie. Nie lubię jej przyjaciół. Nie wiem…
Nie wiem, jak dużo czasu spędzacie
z dziewięciolatkami, z którymi nie jesteście spokrewnieni.
To nieznośna banda.
Kiedy jestem z jej przyjaciółmi, pedofilii nie rozumiem jeszcze bardziej.
Czekajcie. Idę na palcach przez to pole minowe
tematu.
Powiecie: „Już z tym wylewem nam się nie spodobało”.
Przywołuję najohydniejsze przestępstwo,
ale gdy jestem z jej przyjaciółmi, to nie łapię nawet samego założenia.
Kto realnie chciałby spędzić jakikolwiek czas z tymi ludźmi?
To najgorsze i najgłupsze, co może być.
Poczekaj. Mam przykłady.
Więc…
Dam wam przykład. Jedziemy na urodziny,
jestem ja i Jenny,
moja żona Jenny, nasza córka Oona
oraz jej kolega wraz z tatą.
A ojcowie to frajerzy.
Pogadamy o nich chwilę?
Nie o mnie, o tych innych ojcach, są zupełnie inni.
To znaczy…
Mają te martwe spojrzenia,
ostatnio zaczęli się jąkać. Wpadają do pokoju:
„Gdyby ktoś spytał, powiedz, że szukałem mleka owsianego”.
Rozumiecie, o czym mówię?
Oni zawsze desperacko szukają alibi
dla wykroczenia, którego nie znam…
Jesteśmy z jednym z tych ojców, Robem.
To nasz dobry znajomy.
Jenny i ja nazywamy go Brokułowym Robem…
Dzięki za ten śmiech.
Dla nas to przezabawne. Brokuł ani razu się nie śmiał.
Nazywaliśmy go tak setki razy,
co jest technicznie znęcaniem się.
Więc jestem ja,
Jenny, Oona, Brokuł
i syn Brokuła, Strzała — tak ma na imię.
Mieszkamy na Brooklynie.
To nie jedyny Strzała, jakiego znamy. Znamy cały kołczan.
Znamy…
wielu ludzi o hipsterskich imionach…
Jedziemy na te urodziny, zatrzymujemy się w piekarni,
a w dziewięciolatkach wnerwia mnie to:
Strzała mówi do ojca: „Tato, ja nie chcę łozmałynowej ciabatty”.
„Chcę nołmalną ciabattę”.
Chciałem mu powiedzieć: „Posłuchaj, Strzała.
Życie będzie ci serwować różne ciabatty.
Jeśli chcesz pozostać wierny sobie, trzymaj się nołmalnej”.
Dostajemy nołmalną ciabattę i odjeżdżamy z piekarni
do miejsca zwanego Urban Air.
Jeśli nie kojarzycie tej sieci,
to taka fabryka przyjęć urodzinowych.
Wygląda jak magazyn z trampolinami, lodami
i tymi kijami z Amerykańskich gladiatorów, którymi dzieciaki mogą się okładać.
W momencie wejścia trzeba podpisać stos formularzy,
bo wiedzą, że twoje dziecko coś sobie zrobi.
Naprawdę wchodzą w szczegóły.
„Twoja córka może utknąć pod zardzewiałą trampoliną…”.
„Czytelny podpis”.
„Skacząc, może zaczepić głową o krokwie”.
„Mike Birbiglia”.
„Może zwymiotować na trampolinie.
Posprzątasz to własnymi środkami
— do zakupienia w naszym sklepie”.
„Akceptuję”.
Gdy wypełniacie te formularze,
z głośnika słychać:
„Przyjęcie urodzinowe Angeliny w pokoju 571”.
„Przyjęcie urodzinowe Joshuy w pokoju 1310”.
To jak siódmy krąg piekła. Chcę już tylko wrócić do domu.
Na szczęście nasza córka szybko doznaje urazu.
Mówię tak…
choć nikomu tego nie życzę, a na pewno nie własnemu dziecku.
Jeśli coś ma się stać, niech stanie się szybko,
żeby można było wygrać z Urban Air.
Więc jadę z Jenny i Ooną na ostry dyżur…
Mogliby mieć swój autobus.
Sporo tam było znajomych twarzy…
Nie jestem przekonany w kwestii ostrego dyżuru.
Po prostu…
Nie wiem, co oni właściwie robią.
Stworzyli to, bo ktoś kiedyś dostał ataku paniki
i wrzeszczał „to jest za ostre!”.
Spytali: „Jak to?”.
„Za ostre!”.
Ktoś chciał dobrze: „Akurat mam pusty budynek,
dajmy tu szyld Ostry dyżur,
postawię laptopa i będziemy googlować symptomy”.
Ta to wygląda, prawda?
Ostry dyżur to Urban Air systemu ochrony zdrowia.
Miesiąc w roku jest sklepem halloweenowym.
Dla mnie to sygnał ostrzegawczy.
Wchodzimy roztrzęsieni.
„Nasza córka źle wylądowała stopą na trampolinie”.
Oni na to: „lekarz powinien to obejrzeć”.
„Dlatego tu przyjechaliśmy”.
A oni: „Nie, nie mamy takich lekarzy”.
Wysłali nas do ortopedy dziecięcego,
która stwierdziła: „Oona potrzebuje rentgena”.
Oona spojrzała na mnie i mówi: „Tato, co to jest rentgen?”.
A ja podjąłem próbę. „Cóż…
wchodzisz do takiej maszyny, są promienie…
i te promienie przechodzą przez twoją skórę…
rozglądają się…
po twoich kościach,
a potem chyba wracają i…
nie wiem, skąd wiedzą, jak mają wrócić,
ale trzymamy za nie kciuki.
Później zatrudnimy artystę,
który rysuje kości w oparciu o…
to, co powiedziały promienie.
„To wszystko dzieje się w tamtym pomieszczeniu.
Mama i ja będziemy tutaj.
Nie wolno nam być w pobliżu tego, co będzie się działo.
To zbyt…
niebezpieczne.
Ja…
Będą z tobą technicy,
w kamizelkach kuloodpornych.
Ty nie dostaniesz kamizelki. Nie roztrząsaj tego.
I…
róbcie swoje, chłopaki!”.
Ona jest zaniepokojona, nie bez powodu,
bo za jakiś czas pojawia się lekarka
i mówi, że Oona ma pękniętą jedną z kości w stopie,
więc założą jej gips.
Więc przez dwa miesiące miała nogę w gipsie.
A gdy wasza córka złamie sobie nogę,
to tak jakby cała rodzina miała ją złamaną.
Trzeba wymyślać aktywności niewymagające użycia nogi.
„Może posiedźmy na kanapie albo poduśmy w sobie złość?”.
I…
Oona była zła na Strzałę, bo wpadł na nią na trampolinie,
a ja — na Urban Air.
W swoim najgorszym momencie chciałem ich pozwać.
I wtedy przypomniałem sobie te wszystkie formularze
jasno wykluczające tę możliwość.
Ale nie mają żadnej klauzuli dotyczącej mówienia o Urban Air
w kontekście stand-upu, więc…
Gdybym się pojawił dziś w Beacon Theatre
i oznajmił, że Urban Air nie powinno być firmą,
wiedzielibyście, że żartuję. Ja tak nie myślę o Urban Air.
To wspaniała, całoroczna fabryka dziecięcych urazów,
co jest komiczną hiperbolą.
Gdybym tu dziś powiedział,
że broń sama nie zabija ludzi, Urban Air ich zabija,
wiedzielibyście, że to doskonały przykład satyry, Wysoki Sądzie…
Ale sprawa z Urban Air i ostrym dyżurem jasno pokazała,
jak niewiele rzeczy potrafię wytłumaczyć córce.
Nie umiem jej objaśnić wylewów, rentgena, ani narkotyków.
Seks musimy tłumaczyć coraz wcześniej i wcześniej,
bo każdy ma w kieszeni urządzenie z dostępem do pornografii.
Musimy więc wyjaśnić porno,
którego założenia są mi znane w zarysie,
ale gubię się w gatunkach.
Nawet te najprostsze, jak domowe nagrania, wprawiają mnie w zakłopotanie.
Ja po seksie myślę tylko: „Przynajmniej nikt tego nie widział”.
A nie: „Dlaczego tego nie nakręciliśmy?”.
„Dobra, lecimy jeszcze raz”.
„To będzie 40 minut”.
Nie rozmawiali ze mną o seksie.
Jako 12-latek miałem twarde sutki…
Wiem, że to nie seks.
Miałem twarde sutki i…
to się czasem zdarza podczas dojrzewania.
Mówię „czasem”, bo gdy odważyłem się opowiedzieć to koledze z akademika,
śmiał się przez równe pięć minut.
Pod koniec tego śmiechu powiedział do mnie, cytuję:
„Myślę, że tylko ty tak miałeś”.
Więc jako 12-latek miałem twarde sutki, i byłem hipochondrykiem,
więc pomyślałem, że to rak.
Jeśli znacie hipochondryka, wiecie, że nie przesadzam.
Ja nie podejrzewałem raka.
Ja stwierdziłem, że mam raka.
„Jakie są następne kroki?”.
Nie było ostrego dyżuru…
i nie znałem żadnych lekarzy…
poza moim tatą. Więc…
jednego wieczora wszedłem do salonu, on właśnie czytał swoją powieść wojenną,
i mówię: „ej, tato,
sądzę, że mam raka”.
„Dlaczego tak sądzisz?”.
„Mam twarde sutki” — odrzekłem.
Powiedział, że to nie objaw.
Odparłem: „Sam zobacz”. I zdjąłem koszulkę.
Tata wstał, podszedł do mnie…
i dotknął moich twardych sutków,
co było miłe.
Nie wychodźcie. W naszej rodzinie nie okazywało się sobie czułości…
Nie było „kocham cię”, nie było przytulania.
Więc gdy mój tata pieścił moje twarde sutki…
doskonale pamiętam myśl: „może to nie jest kocham cię,
ale niech będzie”.
Mój ojciec, doktor Vince Birbiglia,
dał mi najzwięźlejszą diagnozę medyczną, jaką kiedykolwiek otrzymałem.
Powiedział: „Nie”.
To był koniec rozmowy.
Bliżej rozmowy o seksie już nigdy w swoim życiu nie byłem.
U nas nie było czułości fizycznej. Może czasami.
Pamiętam, gdy miałem pięć lat,
miałem hipotonię, co oznaczało niebezpieczne odwodnienie.
Mama mi to opowiedziała.
Podobno straciłem przytomność, wzięła mnie i zawiozła na pogotowie.
Była pielęgniarką, „mój syn ma hipotonię” — wyjaśniła.
„Pilnie potrzebuje kroplówki”.
Dali jej formularze ubezpieczeniowe, a ona nerwowo je wypełniała.
Mój tata pracował w szpitalu,
wszedł, ocenił sytuację i krzyknął:
„Cholera, dajcie temu dzieciakowi kroplówkę!”.
Zrobili to,
co jest dziwaczną afirmacją dysfunkcyjnej osobowości mojego taty,
bo to podziałało.
Ja tego nie pamiętam,
mama mi mówiła,
ale pamiętam za to, że trzymali mnie w szpitalu cztery dni.
Któregoś dnia przyszedł mój tata, byliśmy tylko ja i on.
Przyniósł mi lalkę Ciekawskiego George’a.
Była mniej więcej taka. Miałem ją przez całe dzieciństwo.
Pocierał mi ramię
przez jakieś 15 minut.
To był najdrobniejszy gest…
a wciąż go pamiętam.
Jenny i ja jesteśmy wobec naszej córki zupełnym przeciwieństwem.
Czymkolwiek jest nadmiarowość, przekonamy się, gdy dorośnie, bo…
Mówimy „kocham cię”, przytulamy ją, ściskamy.
Jak na jej recitalu baletowym kilka lat temu.
Płakaliśmy na widowni,
dlatego, że ona nie ma do tego drygu…
Zajmujemy się sztuką. Mamy wyczucie.
Jest wiele wczesnych sygnałów i…
płaczemy, bo wydaliśmy tysiące dolarów na lekcje,
spędziła na próbach setki godzin
i nie zostanie profesjonalistką. Nie ma opcji.
Nie, płaczemy z właściwych powodów.
Potem do niej podbiegam, ściskam ją, wykrzykuję:
„Oona, byłaś fantastyczna!”.
A ona na to: „Tato, powiedziałbyś, że byłam fantastyczna,
nawet gdybym nie była”.
Wiem.
Musiałem jej to powiedzieć: „Masz świętą rację”.
„Jesteś o wiele lepsza w logice, niż w balecie”.
No i…
Ostatnie pominąłem.
Zachowam to do czasu, gdy skończy 15 lat i powie mi, że jestem śmieciem. Odpowiem:
„ja też mam szczere przemyślenia na twój temat.
Gdy miałeś siedem lat, z szacunku to zataiłem,
ale opowiedziałem o tym ludziom w nowojorskim Beacon Theatre”.
Jesteśmy bardzo emocjonalni, ale pewne rzeczy zachowujemy dla siebie.
Ja tłumię gniew.
Doświadczam go i go powstrzymuję,
bo gdy byłem dzieckiem, tata by się zezłościł.
Pamiętam, że myślałem: „nigdy tego nie zrobię”.
Ponieważ dzieci niewiele wiedzą,
ale wszystko chłoną.
Jeśli jesteście samolubni, wasze dzieci to wiedzą.
Jeśli jesteście dobrzy, też o tym wiedzą.
Kilka miesięcy temu Oona zauważyła,
że gdy się obudziłem, Jenny zrobiła mi naleśnika.
Dobrze usłyszeliście. Tylko jednego.
Zrobiła mi naleśnika,
a ja jej podziękowałem.
Jest zaznajomiona z moją sytuacją zdrowotną
i zna odpowiednią dla mnie liczbę naleśników.
To liczba pojedyncza.
Też chciałem zrobić dla niej coś miłego, bo mój język miłości to porównywanie się.
Skoro klaszczesz, to twój też.
A jeśli nie klaszczesz, to tak samo i do tego przegrywasz.
Nie wiedziałeś, że właśnie toczy się gra…
W zeszłym roku Jenny mówi mi: „Czasem czuję, jakbyś liczył nam punkty”.
Mówię: „Dobrze czujesz”.
Nie będę owijał w bawełnę.
„Myślisz, że do czego nam ta tablica w kuchni?”.
Nie patyczkuję się. A chciałbym.
Jenny opisuje mnie jako niechcianego narratora naszego małżeństwa.
Szoruję naczynia nad zlewem i mówię: „Zmywam naczynia,
a potem wezmę lody dla twoich rodziców
i wyczyszczę z włosów odpływ prysznicowy”.
A ona na to: „Nie musisz tego mówić.
Możesz to po prostu zrobić i tyle.
Nie musimy o tym rozmawiać.
Ja też robię dużo rzeczy.
„Nie opowiadam o tym. Po prostu je robię i tyle”.
Odpowiedziałem: „dopiszę ci za to pięć punktów na tablicy.
Wciąż przegrywasz o trzy. To bez znaczenia”.
Nie jestem z tego dumny. Nie wiem, skąd to mam.
Może od rodziców…
Nie wiem, jakie powinno być małżeństwo.
Nikt nie nauczył mnie bycia w małżeństwie.
Lecę na spontanie, codziennie.
Moje małżeństwo nie przypomina tego moich rodziców.
Oni cały czas się ze sobą kłócili.
Też się z Jenny kłócimy, ale zupełnie inaczej.
Jenny jest introwertyczką, więc kłótnia z nią
polega na interpretowaniu ciszy…
i decydowaniu, które z jej momentów chcesz przekuć w słowa.
Szliśmy po Oonę i Jenny wydawała się milcząca.
„Co to jest?”. Mówi: „Nic”. Ale to nie było nic.
Znalazłem się na rozstaju:
„Mam to dalej drążyć
czy zostawić w spokoju?”.
Ktoś zna odpowiedź?
Jestem żonaty od 16 lat. Pojęcia nie mam.
Czy ktoś…
Kto jest żonaty od dawna? Powiedzcie, ile lat.
Od ilu lat są państwo małżeństwem?
- Trzydziestu pięciu. - Tak? Czy ktoś ma tu dłuższy staż?
- Czterdzieści. - A państwo?
Pięćdziesiąt siedem.
To jest długo!
Jak ma pani na imię?
Anne?
- A jak ma na imię pani mąż? - Jan.
Pani mąż nazywa się Jan?
A pani jest Anne?
Dobrze…
Dobrze rozumiem? Anne i Jan?
Jesteście prawdziwi?
Czy wy…
A więc Anne i Jan są małżeństwem od 57 lat.
Przy okazji, moi rodzice są małżeństwem od 60.
Za długo, prawda?
To znaczy…
W swoich latach 20. powiedziałem mamie coś, co trzymałem w sobie latami.
„Jeśli chciałaś rozwieść się z tatą,
nie przeszkadzałoby nam to”.
Myślałem, że powie: „Dzięki”. Wiecie, o czym mówię?
Nigdy nie zapomnę jej odpowiedzi:
„Michaelu,
nie zrozumiesz cudzego małżeństwa”.
Też tak uważasz, Anne?
Jan, myślisz, że to prawda?
Anne i Jan…
A może „Jan i Anne”?
A więc Anne i Jan…
Jesteście Brokułowym Robem tej widowni.
To jest przezabawne!
Wy pewnie tak nie myślicie.
To po prostu wasze życie.
Anne, chcę cię prosić o radę.
Jeśli jesteście w takiej sytuacji i pytasz Jana,
o czym myśli, a on odpowiada, że o niczym, to drążysz temat
czy go zostawiasz?
- Drążę. - Tak?
Anne mówi, że drąży.
Janie…
a ty byś drążył
czy zostawił temat w spokoju?
Zostawiłbym.
Dlatego to działa, szanowni państwo.
Dlatego historia Anne i Jana ma szczęśliwe zakończenie.
Ponieważ
oliwa i ocet tworzą udaną sałatkę małżeńską.
Ja cię rozumiem, Anne.
Ja też drążę.
Lepiej jest wiedzieć więcej, niż mniej.
Spytałem Jenny: „O czym myślisz?”.
Powiedziała, że o niczym i milczała dalej.
Zaserwowałem podkręconą:
„Gdzie wcześniej byłaś?”.
Powiedziała, że w domu, oglądała wiadomości i zasmuciła się wojną.
Spytałem ją: „Uważasz, że to moja wina?” i…
Mam katolickie wychowanie. Biorę pod uwagę,
że wszystko może być moją winą.
Może za dużo się masturbowałem i wywołałem wojnę na Bliskim Wschodzie.
Nazwijcie mnie marzycielem — to o tym jest ta piosenka.
Tacie nie spodobałby się ten żart. Ja…
Tata nie lubi wielu moich żartów, a najbardziej tych prymitywnych,
jak również osobistych.
Nie zachwyciłby go
pięciominutowy segment o twardych sutkach.
Nie lubi też politycznych żartów. Gdy byłem w swoich latach 20.,
opowiadałem żarty polityczne,
co zaowocowało między nami dyskusją o polityce.
I była to bardzo napięta dyskusja.
Byłem u niego w odwiedzinach,
poszliśmy się przejść
leśną ścieżką za jego domem.
Im dalej szliśmy,
tym bardziej rosło napięcie,
aż do momentu, gdy wypowiadał na mój temat już same podłości,
a potem ja zacząłem wypowiadać podłości na jego temat.
Wróciłem do auta i mówię: „pa, tato”.
On się ze mną nie pożegnał.
Powiedział: „Cóż…
obrałeś inną drogę”.
I tyle.
Pojechałem do domu
i czułem się bardzo zagubiony.
Przez całe życie myślałem, że chcę być moim tatą,
a w pewnym momencie uznałem, że chcę, żeby on był mną.
Z mamą nigdy tak nie miałem. Od dziecka byłem z nią blisko.
On jest bardzo religijna. Jako dziecko też byłem bardzo religijny,
bo dzieci kochają magię.
A ja…
Uwielbiałem chodzić do kościoła, bo ksiądz zbierał tyle śmiechów
na tak niewielkim materiale.
Mówił: „Mateusz, Marek, Łukasz i Jan Wędrowniczek”.
A ludzie: „Ojciec Patrick jest przezabawny!”.
Myślę: „Nie, nie jest. Nie ma puenty. Robi tylko wprowadzenie”.
Myślę: „Wpuście mnie tam.
Dajcie mi mikrofon.
Zapiszcie mnie na wolny ołtarz.
Zabiłbym ich śmiechem.
Ukrzyżował”.
Mówię to w odpowiednim kontekście.
Jako dziecko chciałem być księdzem. Zostałem ministrantem,
od razu mówię, że nie — nie spotkało mnie to.
Wiedzieli, że lubię dużo gadać.
Widać to po mnie.
I byłem w tym kiepski.
„Skoro nie umie porządnie złapać świecy, to nic z tego nie będzie”.
Wiem.
Dla niektórych to już za dużo.
To, co księża robili w latach 80. — to było za dużo.
Mój żart nawet się do tego nie umywa.
Jak mówiłem, jestem za drążeniem.
Mam bardzo katolickie wychowanie. Ciężko mi nawet opisać znajomym to,
jak religia wtopiła się w moje dzieciństwo.
To czasem wychodzi na wierzch. Ostatnio jechaliśmy z Jenny Uberem
i nagle rozbrzmiała mi w głowie kościelna pieśń. Wszystkie słowa.
Szła tak…
Pamiętajcie
Jezus Chrystus
Umarł za nas
I zmartwychwstał
Cały tekst pojawił mi się w głowie,
gdy jechałem Uberem do apteki.
Z religii się nie wyleczycie.
Molekuły religijne mają wiązania kowalencyjne.
Patrzę w Uberze na Jenny i mówię do niej,
że ta pieśń właśnie się pojawiła.
Zaśpiewałem jej, tak samo jak przed chwilą.
Ona się nie śmiała.
Miała kamienną twarz.
A ja: „Ale to zabawne”. I zaśpiewałem głośniej.
Nadal miała bardzo poważną minę.
A potem napisała do mnie
z odległości kilku centymetrów.
Myślę: „Ups”.
Patrzę na telefon,
a wiadomość od Jenny jest taka:
„Kierowca Ubera ma różaniec na desce rozdzielczej”.
Jestem improwizatorem.
Powiedziałem: „Wspominam tę pieśń…
bo jest dla mnie bardzo ważna…
i chciałbym cię jej nauczyć.
Powtarzaj za mną”.
Pamiętajcie
Jako dziecko miałem różaniec.
Babcia dała mi jeden na pierwszą komunię.
Różaniec to jest takie katolickie liczydło.
Podliczacie na nim swoje modlitwy.
A liczydło to taki jakby kalkulator.
Katolicki kalkulator.
Dostałem go od babci
i co wieczór przed snem się modliłem.
Zdrowaś Mario, Ojcze nasz i Chwała ojcu.
Całe moje dzieciństwo wyglądało tak,
że byłem ja i Bóg.
W pewnym momencie
zostałem tylko ja.
W maju odwiedzam tatę w szpitalu razem z mamą.
Ona się modli, a ja nie,
ale robię tę choreografię w tle, rozumiecie? Robię tak…
No wiecie.
Zasadniczo jestem na tak…
Ona się modli, bo mojemu tacie się pogorszyło.
Poza tym, że nie może się ruszać, ma zator w żołądku
i zrobiło się tak źle, że musieli mu włożyć do gardła rurkę,
żeby odessać płyn i gaz,
a on bardzo cierpi.
Jego brzuch jest wzdęty na kilkanaście centymetrów.
Mówi do mnie „Michaelu, umieram”.
„Tato, nie sądzę, żebyś umierał”.
Ale nie wiedziałem.
Następnego ranka dzwoni do mnie Jim Gaffigan,
komik, którego znam od lat, ale mówi w zupełnie innym tonie:
„Cześć. Papież Franciszek
chce poznać kilku komików
i chyba jesteś na liście, i ja też na niej jestem,
i, nie wiem,
ja się wybiorę”.
Byłem zaskoczony. Mówię:
„Czy papież wie, jeśli zaprosi kilku komików,
to pewnie opowiedzą o tym na scenie?”.
A Jim na to:
„Musi wiedzieć”.
„Ale może nie ciśnijmy tematu molestowania”.
Pomyślałem: „oni ten temat cisnęli”.
Kościół katolicki był pierwszy.
Nie klaszczcie, bo zrobi się z tego wiec.
W pierwszym odruchu chciałem odmówić,
bo przez lata
rodzice zachęcali mnie i Jenny, żebyśmy zabrali Oonę do kościoła,
a my tego nie zrobiliśmy.
Nie chodziło o żadną antyreligijność,
ale jeśli gdziekolwiek indziej tak by to wyglądało…
Gdyby na Brooklynie był supermarket,
w którym dochodziło do serii molestowań, nie robilibyśmy tam zakupów.
Nawet gdyby mówili: „To tylko czasami”.
Myślę, że to właśnie byłaby moja granica — czasami.
Więc chciałem odmówić.
Tego samego dnia byłem u taty w szpitalu
i mówię: „Tato, zaproszono mnie na spotkanie z papieżem”.
A on się rozpromienił
jak dziadek Joe w Charliem i Fabryce Czekolady.
Wtedy pojąłem, że pojadę do Watykanu spotkać się z papieżem.
W czerwcu zarezerwowałem bilety dla siebie, Jenny i Oony,
i polecieliśmy do Rzymu. Spacerowaliśmy po Watykanie.
To było zaskakująco emocjonalne, bo to niesamowite miejsce.
Tłumaczyłem Oonie:
„To jest religia, w której zostałem wychowany.
Babcia MJ wierzy w wiele z tych rzeczy,
a ja w niektóre.
Sporo tej sztuki jest kradzionej
i nie uważam, że należy kraść sztuki, ale jeśli już to robisz — nie oddawaj”.
Chyba tego uczy Watykan — jeśli macie kraść, to na potęgę.
I nie oddawajcie.
A Oona zadała mi pytanie, które bardzo mnie zaskoczyło.
Spytała: „Tato,
kim jest Jezus?”.
Pomyślałem, że to wielkie niedopatrzenie w edukacji córki.
Bo ona wie mnóstwo rzeczy.
Zna greckich i rzymskich bogów,
egipskich bogów i bogów nordyckich…
Jakimś cudem zupełnie umknął mi Jezus, więc robię jej kurs przyspieszony:
„Cóż, 2000 lat temu był taki gość,
chodził sobie po ziemi, ale był jak Bóg,
ale był też synem Bożym, miał swoich wyznawców…
To była taka sekta dobroczyńców…”.
Tu nawet nie ma kontrowersji.
Gdyby Jezus był ze mną w Beacon Theatre,
powiedziałby: „To była sekta. Było nas 12.
Maksymalnie 70”.
Jego najbardziej zdziwiłoby to, co stało się z chrześcijaństwem:
„Zupełnie nie o to mi chodziło.
Sytuuję się pomiędzy iluzjonizmem a bankiem żywności”.
To była sekta działająca w dobrej wierze. Bez obrazy dla sekt.
To znaczy, częściowo bez obrazy.
Nie, nie.
Ja nie popieram sekt,
ale powiem, że Jenny i ja jesteśmy wkręceni
w filmy dokumentalne o sektach.
W pierwszym odcinku zawsze są wspólne posiłki i podwożenie się autami…
Zawsze myślimy, że to się może udać.
Otwieramy mapy Google i szukamy tego miejsca.
W drugim odcinku jest gorzej: „Musieliśmy uprawiać seks z przywódcą”.
A ja się zawsze pytam: „Ale jak często?
Jest was setka. Jak często wypada wasza kolej?
Raz na kwartał? Wiecie, ile muszę robić rzeczy
raz na kwartał, które są gorsze od seksu z przywódcą?
Wpiszcie mi do kalendarza”. Oto klucz dobrego małżeństwa.
Trzeba to mieć w kalendarzu.
Raz ja uprawiam seks z przywódcą, a innym razem Jenny.
Czasem uprawiam seks z Jenny i nazywam ją przywódcą.
To chyba też się liczy.
Muszę uważać, w jaki sposób mówię o sektach,
bo ostatnio dostałem e-mail od widza jednego z moich programów:
„Bardzo podobał mi się występ, ale wiedz,
że gdybyście dołączyli do sekty, Jenny musiałaby uprawiać seks z przywódcą
o wiele częściej od ciebie”.
Kompletnie mnie to rozbiło,
bo pomyślałem: „Jak kiepsko przekazuję swój humor,
skoro ktoś po moim występie myśli sobie,
że, A: mógłbym dołączyć do sekty,
i B: że jeśli dołączyłbym do sekty, nie wiedziałbym,
że Jenny musiałaby uprawiać seks z przywódcą
o wiele częściej ode mnie?”.
Chcę wykorzystać tę chwilę występu, żeby podkreślić,
że pojawiają się tu żarty.
Chodzi o to, że jestem z rodziną w Rzymie i…
Ciekawe. Wszędzie w Rzymie
znajdują się piękne kaplice i posągi Jezusa,
obrazy Jezusa.
Jest tego tak dużo, że pytam przewodnika: „On tu mieszkał?
Wiem, że nie. Chodziłem do katolickiej szkoły,
ale mam wrażenie, że urządziliście to tak, jakby tu mieszkał”.
W pewnym sensie Rzym jest kolebką zjawiska zawłaszczenia kulturowego, nie?
Jezus nie wziął z Rzymu wszystkich fajnych rzeczy.
Nie wziął sobie pizzy i makaronu.
Nie gadał do kumpli „mamma mia!”.
O Rzymianach wie tyle, że pojawili się w jego jerozolimskiej sekcie i mówią:
„Hej, robisz fajne rzeczy.
Świetna historia. Od pucybuta do pucybuta.
Jak główny bohater umrze, to będzie bardziej przekonująco”.
Wiem, wiem. Mnie też się to nie podoba.
Potem go zabili, co jest bardzo smutne,
ale perwersyjne jest dopiero to, że go zabili
i sprzedawali obrazy przedstawiające, jak to robią,
by przejąć kontrolę nad połową świata.
To tak jakby rodzina zabójcy Lincolna sprzedawała pamiątki po zamordowanym.
Opowiadam to papieżowi i uważa, że to przezabawne,
ale on nie mówi po angielsku, więc kto go tam wie?
Nie występowaliśmy przed papieżem.
Uważam to za zmarnowaną szansę, bo było tam wielu wspaniałych komików.
Chris Rock, Stephen Colbert, Conan O’Brien, David Sedaris,
ci wszyscy ludzie i ja. Przy okazji,
rozumiem, że znajduję się na końcu listy.
Zadzwonili do mnie w maju, żebym zjawił się w czerwcu.
Na pewno była kwietniowa lista i spotkali się z odmowami,
a potem papież googlował słowo „komik” na swoim laptopie Della…
On się nazywa Bergoglio,
a ja się nazywam Birbiglia.
To musiało być na zasadzie: „To Birbiglia, a ja jestem Bergoglio.
To mój dawno zaginiony kuzyn!”.
On tak nie mówi…
On nawet nie jest Włochem. Pochodzi z Buenos Aires, ale nie sądzę,
żeby społeczność stand-upowa wyłapywała argentyński akcent,
więc dopóki to się nie zmieni…
„Mamma mia! Jestem papież!
Robimy pizzę z Eucharystią!”.
Ten żart też nie spodobałby się tacie.
Nie występowaliśmy dla papieża.
Papież mówił do nas,
komików,
na temat komedii.
Wspaniały przykład zepsucia władzy.
Gdy robisz się naprawdę świetny w byciu księdzem,
myślisz sobie: „Zaproszę do domu Chrisa Rocka
i podzielę się z nim swoją refleksją na temat komedii”.
Jakbym ja poszedł do NASA: „Myślałem trochę o rakietach.
Powinniśmy je konstruować, latać w nich,
ale nigdy na zewnątrz, jak w kreskówkach.
To zamyka mój wywód na temat rakiet.
Pocałujcie mnie w obrączkę”.
A ludzie: „ale ma spoconą dłoń”.
Papież mówił do nas na temat komedii.
Jeśli nie znacie Franciszka, on jest całkiem w porządku,
ale tylko w porównaniu z innymi papieżami…
Gdybyście poznali go na imprezie, myślelibyście: „co za typ”.
Ale w porównaniu z resztą papieży jest rewelacyjny…
Zaprosił nas do Pałacu Apostolskiego
i wygłosił mowę o humorze.
Trwała około 40 minut, ale zanotowałem moje ulubione fragmenty.
To faktycznie moje ulubione fragmenty.
Mówił po włosku, ale tłumaczyli nam.
„Drodzy przyjaciele, pośród tylu ponurych wiadomości,
gdy toniemy w społecznych i osobistych kryzysach,
wy macie moc rozsiewania uśmiechów.
Jako jedni z nielicznych możecie docierać do ludzi
z wszystkich pokoleń i kultur”.
To jest urocze. Przyjazna papieskość.
Potem mówi: „Zgodnie z Biblią…”. Tu zaczynam trochę odpadać.
„…na początku, gdy wszystko było tworzone, boska mądrość
uprawiała waszą formę sztuki na korzyść samego tylko Boga,
pierwszego świadka historii”.
Ciekawe, ta koncepcja przygnębiała mnie już od podstawówki.
Bo uczyli nas o tym świadku historii…
Gdy dorastałem, mówili: „Bóg was obserwuje
przez cały czas”. Wziąłem to dosłownie. Miałem siedem lat.
Wyobrażałem sobie, że jedzie za mną chevroletem Malibu:
„Co knuje ten Mike Birbiglia? Chowa porno w lesie.
Nie ześlę mu dziewczyny aż do dwudziestki”.
I to się spełniło. Więc może Bóg istnieje.
Ale to wyobrażenie tkwiło we mnie przez całe dzieciństwo.
Jako 15-latek zacząłem się masturbować. Zakładałem, że Bóg ogląda, jak to robię.
Więc jakby zwracałem się frontem do kamery, bo…
Uznałem, że jeśli patrzy wtedy na monitor, pomyśli:
„Widziałem wielu 15-latków, ale ten dzieciak jest dobry.
Myślę, że zostanie zawodowcem”.
I zostałem, czyli była akcja z happy endem, nie dosłownie, ale…
No dobrze. Papież powiedział…
„Przypomina mi się Księga Rodzaju,
gdy Bóg obiecał Abrahamowi, że w ciągu roku będzie miał syna.
On i jego żona Sara byli starzy i bezdzietni”. Miała 23 lata.
„Sara na starość poczęła i urodziła syna”. Miała 24 lata.
„Wtedy Sara powiedziała: Bóg mnie rozbawił.
Dlatego nazwali syna Izaak, co znaczy, śmiejący się”.
I kończy: „Przypomnijcie to sobie,
gdy wymalujecie uśmiech zrozumienia na ustach choćby jednego widza,
sprawicie, że Bóg też się uśmiechnie”.
To było miłe.
I dał nam różańce.
Każdemu z nas wręczył zielony woreczek z różańcem, który pobłogosławił.
W lipcu zawiozłem go rodzicom do domu.
To były 84. urodziny mojego taty.
Byłem ja, moja mama, mój brat Joe, moja siostra Jean, moja siostra Patty
i wszystkie nasze dzieci, sześcioro wnucząt mojego taty —
wszyscy zebraliśmy się wokół niego, a ja przyniosłem mu ten różaniec.
A on się rozpromienił.
Mama powiedziała: „Michaelu, zostałeś powołany przez Boga”.
Chcę, żebyście wiedzieli…
Nie sądzę, żeby Bóg mnie powołał.
Gdy to powiedziała, chciałem odpowiedzieć: „nie.
Zadzwonił do mnie Jim Gaffigan…
do którego dzwonił Stephen Colbert, który mógł zostać powołany przez Boga”.
Ale po takim roku, który przeżyli moi rodzice,
orientujecie się, że odpowiadacie coś w stylu: „Tak…
Bóg mnie wezwał”.
Mieliśmy dla taty tort.
Potem wszyscy wrócili do siebie.
A ja stoję przy łóżku taty
i rozmawiamy. Jest w stanie mówić,
ale nie pamięta niczego, co się zdarzyło w ostatnim roku.
Zadaję mu pytania dotyczące dawnej przeszłości.
Urodził się w 1940 roku w Bushwick na Brooklynie
i mówię: „Kiedy dorastałeś, twoi bliscy wracali z II wojny?”.
„Tak, wujek Charlie i wujek Joe, i wujek Tony.
Wszyscy wrócili i opowiadali szalone historie
o tym, że prawie zginęli”.
Spytałem, czy został powołany do Wietnamu.
Powiedział: „Tak, ale ponieważ byłem lekarzem,
ulokowali mnie w bazie w Teksasie
i to tam twoja matka i ja poznaliśmy wielu naszych przyjaciół
na resztę życia”.
Spytałem: „Gdy dorastałeś, jaki miałeś adres w Bushwick?”.
Podał mi adres, wpisałem go do telefonu,
a potem wyznaczyłem linię
łączącą dom rodzinny mojego taty
z domem rodzinnym jego wnuczki, Oony.
Znajdują się 6,5 kilometra od siebie. Pokazałem mu to
i pomyślałem: „dlaczego tata nie opowiadał mi tego nigdy wcześniej?”.
I pomyślałem: „Dlaczego go nie spytałem?”.
Mój tata jest już wtedy zmęczony i nie może dalej mówić,
ale jestem przy nim…
i chcę tam przy nim być.
Bo wiem,
że gdy rodzic przeszedł przez coś takiego, co przeżył mój tata,
to nie wiadomo, ile razy się go jeszcze zobaczy.
Sięgnąłem do jego ramienia i zacząłem je pocierać.
Widziałam w jego oczach, że mu się to podobało.
Kąciki jego ust lekko się uniosły.
Pocierałem mu ramię mniej więcej przez kwadrans.
I czułem się tak blisko mojego taty,
jak w dzieciństwie,
gdy przyniósł mi do szpitala lalkę Ciekawskiego George’a…
I gdy miałem 12 lat, a on pieścił moje twarde sutki.
Rano wiozę Jenny i Oonę do Nowego Jorku,
a kilka dni później odprowadzam Oonę do domu ze szkoły
i myślę: „To, co mogę przekazać córce,
to to, że nigdy nie dowiemy się wszystkiego.
Wszyscy często będziemy się mylić.
I to możliwe, że te małe akty dobroci to wszystko, co mamy.
I może na tym…
polega dobre żyćko”.
Bardzo dziękuję!
Dziękuję, że przyszliście!
DLA MOJEJ CÓRKI, OONY, I TATY, VINCE’A
PODZIĘKOWANIA DLA RED HEARSE ZA MUZYKĘ
PODZIĘKOWANIA DLA PAPIEŻA FRANCISZKA
Napisy: Błażej Bierzgalski