Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ไมค์ เบอร์บิเกลีย)
(ชีวิตดีๆ)
ขอบคุณมาก
ขอบคุณครับ ดีใจที่ได้เจอทุกคน ขอบคุณที่มา
สบายดีไหม ไง
ขอบคุณมาก ผม…
ขอบคุณ
ผม…
ประมาณปีที่แล้ว
ผมกำลังเดินพาลูกสาวกลับจากโรงเรียน
ผมกับภรรยาแล้วก็ลูกสาว เราอาศัยอยู่ที่บรุกลิน
แถวนั้นมีร้านขายกัญชาเยอะเลย แล้วก็ตั้งชื่อกันแบ๊วๆ
อย่าง "ซูซานควันโขมง"
กับ "ใช่ เราทำกัญชาได้"
แล้วอูนาลูกสาวผมเงยหน้ามอง เธออายุเก้าขวบ
เธอเงยหน้ามองชื่อร้านนึงแล้วก็ถามว่า "พ่อ ชีวิตดีๆ คืออะไรเหรอคะ"
ผมแบบ "พ่อไม่รู้เลย"
“ที่พ่อทำอยู่ไม่น่าจะใช่อะ” และ…
แต่มันก็เป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่ผมแบบว่า
"ฉันควรพยายามอธิบายเรื่องยาเสพติดให้ลูกฟัง"
แบบว่า "คือมีบางคนเขาใช้ยา แล้วมันแบบทำให้สมองรู้สึกมีความสุข
แต่มันเป็นความสุขปลอมๆ
แล้วเราไม่ควรจะสุขมากไป เพราะไม่งั้นเราจะต้องใช้มากขึ้นอีก
เพื่อให้ได้ความสุขเท่าครั้งแรกที่ใช้"
“แล้วพอถึงครั้งที่แปดหรือเก้า ทีนี้เราก็จะซวยละ”
“เอาเป็นว่า แม่กับพ่อก็ใช้บ้าง"
"แต่ไม่บ่อย ส่วนใหญ่ใช้ตอนเรายังเด็ก”
"ไม่ได้เด็กเท่าลูกนะ แบบแก่กว่าลูกตอนนี้สามปี"
ผมก็ต้องอธิบาย เรื่องยาเสพติดให้ลูกสาวฟังอยู่แล้ว
แต่ผมไม่… ไม่มีใคร เคยอธิบายเรื่องนี้ให้ผมฟังเลย
พ่อแม่ผมไม่เคยอธิบายให้ฟัง
ที่พอจะใกล้เคียงที่สุดก็คือสมัยป.6
เขามีโครงการที่ชื่อว่าแดร์ แล้วมันก็ยุค 80 ด้วยไง
มันเป็นตัวย่อของ การศึกษา เพื่อการต่อต้านการใช้ยาเสพติดในทางที่ผิด
ซึ่งฟังดูเหมือนคนเมายานั่งคิดกันขึ้นมาเอง
ประมาณว่า “ต้องมีสี่คำนะเว้ย”
“เรารู้แล้วนี่ว่า 'ดี' ย่อมาจากอะไร”
“เสื้อจะพิมพ์วันจันทร์แล้วนะ”
เป็นแคมเปญที่ใช้เสื้อเป็นตัวขับเคลื่อนจริงๆ
แต่อย่าไปดูถูกเขาละ เสื้อพวกนั้น ทุกวันนี้ก็ยังมีคนใส่อยู่
โดยคนที่ยังใช้ยาอยู่นั่นแหละ
และ…
ก่อนโครงการแดร์นี่ ผมไม่เคยคิดจะยุ่งกับยาเสพติดเลยด้วยซ้ำ และ…
แต่พอเขาเอาทุกอย่างมาเรียงตรงหน้า ผมนี่แบบ "ฉันควรจะลองซะหน่อย
แล้วค่อยตัดสินใจอย่างมีข้อมูล"
เพราะพวกเขาพูดซะฟังดูน่าตื่นเต้นมาก
แบบ "จะมีเด็กๆ เข้าหาเธอ" ผมก็แบบ "พูดต่อเลยครับ"
เพราะผมไม่เคยมีเด็กที่ไหนเข้าหาผม
นี่เป็นพัฒนาการด้านสังคมที่น่าตื่นเต้นที่สุด
ในวัยเด็กของผมเลย
"จะมีเด็กๆ เข้าหาเธอ พวกเขาจะเสนอยาบ้าให้
กับเห็ดเมา
แล้วก็ผงนางฟ้า"
ผมแบบ "ผงนางฟ้าเหรอ"
ผมเป็นเด็กป.6 ที่ช่วยทำพิธีในโบสถ์ ผมงี้แบบ "ฉันจะลองผงนางฟ้านี่
แล้วล่องลอยสู่สวรรค์ ไปเคียงข้างพระเยซูคริสต์"
จนถึงทุกวันนี้ ยังไม่เคยมีใครมาชวนผมลองยาบ้า
หรือผงนางฟ้า
หรือ… แม้แต่โคเคนก็ยังไม่มีใครเสนอเลย
ผมไม่เคยเห็นโคเคนเลย
พูดแบบนี้บางคนไม่ยอมเชื่อ คือผมทำงานในไนต์คลับ
แต่กลับไม่เคยมีใครคิดเลยว่า “เราควรเอานี่ให้ไมค์ดูนะ”
คือแบบ “ฉันดูเป็นคนยังไงเนี่ย”
คนเขามองผมแบบนั้น
วันก่อนผมไปเดินเล่นที่สวนวอชิงตันสแควร์
แล้วก็มีคนแปลกหน้าคนหนึ่งเดินอยู่ข้างหน้าผม
แล้วก็มีคนพูดกับคนแปลกหน้าคนนั้นว่า
“มีตำรวจนอกเครื่องแบบ เดินตามหลังคุณอยู่แน่ะ” แล้ว…
แล้วเขาก็หันกลับมามองผม
ผมก็หันไปมองข้างหลังตัวเอง
ไม่เห็นจะมีใครเลย
ผมเลยบอกคนแปลกหน้าคนนี้ไปว่า "ไม่"
ซึ่งนั่นแหละ สิ่งที่ตำรวจนอกเครื่องแบบเขาจะพูดกัน
ผมเลยไม่เคยใช้ยาเสพติด เพื่อความบันเทิงเลยสักที
ขนาดตอนเรียนมหา’ลัย เพื่อนๆ ผมสูบกัญชากัน
แต่มีผมนี่แหละที่เพื่อนไม่ชวน เพราะสูบกับผมมันน่าเบื่อ
ผมจะเป็นพวกที่แบบ “พวกนายเกลียดฉันใช่มั้ย”
“ทำไมหัวใจฉันเจ็บอะ”
“นี่ฉันเป็นโรคกระดูกอ่อนรึเปล่า ใครอยู่ที่ประตู”
คือผมเป็นพวกที่อยู่ด้วยแล้วไม่หนุกอะ
สุดท้ายผมก็เลยไม่ไปทางนั้น และ…
แต่ผมก็ใช้ยาตามใบสั่งแพทย์นะ
ไม่ใช่ว่าอยากใช้ แต่ต้องใช้
เพราะผมมีอาการนอนละเมอขั้นรุนแรง
เมื่อประมาณ 20 ปีก่อน
ผมเคยละเมอแล้วเดินทะลุหน้าต่างชั้นสอง
ของโรงแรมลากินตาอินน์
ที่วอลลา วอลลา รัฐวอชิงตัน
เรื่องจริงนะ
แล้วพอคุณทำแบบนั้นสักครั้ง
เขาก็จะขุดเรื่องนี้ ขึ้นมาพูดทุกครั้งที่คุณไปหาหมอ และ…
ผมโดนหมอวินิจฉัยตั้งแต่ 20 ปีก่อน ว่าเป็นโรคหายากมากโรคหนึ่ง
โรคพฤติกรรมการนอนระยะอาร์อีเอ็มผิดปกติ
ผมพูดถึงมันบ่อยมากในการแสดงตลกของผม
ว่าถ้าคุณเรียนหมอ แล้วเรียนถึงเรื่องความผิดปกติด้านการนอน
ในคู่มือวินิจฉัยโรคทางจิตเวช
ตัวอย่างของโรค พฤติกรรมการนอนระยะอาร์อีเอ็มผิดปกติ
ก็คือผมครับ
พ่อผมเป็นหมอ
พ่ออยากให้ผมเรียนหมอแต่ผมไม่ได้เรียน
แต่ผมอยู่ในนั้น
จะว่าไปคือผมสอนหมอ
สองสามปีก่อนผมไปหาหมอ ที่ดูแลเรื่องการนอนของผมและพูดเรื่องนี้
ผมบอกว่า "หมอรู้มั้ยว่าในดีเอสเอ็ม ตัวอย่างของโรคอาร์บีดีคือผมเอง"
เขาก็ตอบว่า “ไม่เข้าท่าแล้ว”
ผมก็ "หมายความว่าไง"
"เราทำสำเร็จแล้วไง"
เขาบอกว่า “ปัญหาคือผมยังไม่มั่นใจ
ว่านั่นคือโรคที่คุณเป็นจริงๆ”
ผมก็ว่า “เราคงต้องเขียนอีเมลส่งหาทุกคนแล้ว
เพราะตอนนี้มีคนเดินอยู่เต็มโลก
ที่คิดว่าตัวเองเป็นโรคไมค์ เบอร์บิเกลีย
แต่ไมค์ เบอร์บิเกลียอาจไม่ได้เป็นโรคนั้น"
คุณลองนึกภาพว่าลู เกห์ริก…
ออกมาแบบ "จริงๆ แล้ว ผมรู้สึกสบายดีนะ"
“ผมว่าผมอาจจะกลับไปเล่นเบสบอลอีกครั้ง”
คนคงฉุนขาดกันแน่นอน
ใช่ครับ ผมเพิ่งเอาตัวเองไปเทียบกับลู เกห์ริก
เหตุผลที่ผมพูดถึงเรื่องนอนละเมอก็เพราะว่า
ยี่สิบปีก่อน ผมถูกวินิจฉัยว่าเป็น โรคพฤติกรรมการนอนระยะอาร์อีเอ็มผิดปกติ
แล้วหมอก็จ่ายยาโคลโนพินให้ผม
เมื่อไม่นานมานี้ ผมไปหาหมอคนใหม่ เธอเปิดแฟ้มประวัติผมดู
แล้วก็พูดว่า “คุณกินโคลโนพินมาตลอด 20 ปีเลยเหรอ”
ผมตอบว่า “ครับ” เธอก็พูดว่า “อืม”
ผมก็แบบ…
นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณอยากได้ยินตอนไปหาหมอ
ผมถามว่า “หมอกังวลเหรอ”
เธอตอบว่า “คุณรู้ผลข้างเคียงของยานี่ไหม”
ผมก็ “ไม่รู้ครับ”
เธอก็พูดว่า “ซึมเศร้า ความจำเสื่อม การเคลื่อนไหวแย่ลง…”
ผมก็ “อ้าว ผมก็นึกว่านั่นคือบุคลิกของผม”
มันเป็นช่วงเวลาที่แปลกของชีวิตเลยนะครับ
เมื่อคุณรู้ว่าบุคลิกของคุณ จริงๆ แล้วคือผลข้างเคียงของยา
เพราะตั้งแต่นั้น ผมก็เริ่มระแวดระวัง กับทุกพฤติกรรมในชีวิตประจำวัน
เช่นอย่างหนึ่งที่ผมทำทุกคืนก่อนนอน
คือผมต้องกินโคลโนพินในปริมาณ 1.5 มิลลิกรัม
ซึ่งผมต้องหักเม็ดยาให้ได้ครึ่งหนึ่งเป๊ะๆ
แล้วใครล่ะที่ไม่ควรรับหน้าที่ที่ต้องเป๊ะแบบนี้
ก็คนที่การเคลื่อนไหวแย่อย่างผมไง
แต่เพราะผมไม่มีทางเลือกก็ต้องหักครึ่งไป
แล้วมันก็มีผงโคลโนพินกระจายเต็มอ่างล้างหน้า
แล้วผมก็หดหู่
แล้วผมก็ร้องไห้ใส่ผงยา
น้ำตาก็ไหลลงไปผสมกับผงยานั่น กลายเป็นโคลโนพินซอร์เบต์
แล้วผมก็ก้มลงเลีย…
สิ่งที่ผมคิดว่าคือยาครึ่งมิลลิกรัม
แต่เอาจริงๆ ไม่มีทางใช่ครึ่งมิลลิกรัม
แล้วผมจะอธิบายเรื่องนั้นให้ลูกสาวผมฟังยังไง
ว่านั่นแหละชีวิตดีๆ นั่นแหละของดีเหรอ
มีหลายอย่างเลย ที่ผมรู้สึกว่าอธิบายให้ลูกฟังไม่ได้
เธออายุเก้าขวบแล้ว แล้วมันก็ยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ
เพราะตอนลูกๆ ยังเล็ก มันไม่ต้องอธิบายอะไรมาก
พวกเขาคือกระสอบข้าวที่กระดุกกระดิกได้
และเราก็แค่ต้องทำให้ พวกเขายังกระดุกกระดิกอยู่
ต่อให้ถึงวัยหัดเดินมันก็ยังง่ายอยู่
เหมือนชู้ตลูกตรงปากห่วง
"นั่นอะไรคะ" "นั่นคือไข่ลูก ฉันนี่โคตรฉลาดเลย" ประมาณนั้น
แต่…
แล้วภรรยาผมก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรมากกว่าผม
เธอเป็นกวี ผมเป็นนักแสดงตลก
พอรวมกันเราคือเป็นประติมากร
คือเราก็ไม่รู้อะไรมาก
คือเราอ่านหนังสือเกี่ยวกับใบไม้มาหลายร้อยเล่ม
แต่เอาเข้าจริง…
เราก็ยังอธิบายใบไม้ยังไม่ค่อยได้เลย แล้ว…
ผมเริ่มเข้าใจเรื่องที่พูดมานี่ชัดขึ้น เมื่อราวปีที่ผ่านมานี่
เพราะผมได้รับโทรศัพท์จากแม่
แม่บอกว่า "อาทิตย์นี้พ่อเขาล้มป่วย
แม่พยายามจะให้เขาไปหาหมอ แต่เขาไม่ยอมไป"
“แล้วเมื่อวานนี้ เขาล้มในอ่างอาบน้ำ
แม่โทรหา 911
รถพยาบาลพาเขาเข้าห้องฉุกเฉิน แล้วพบว่าเขาเส้นเลือดในสมองแตก"
แล้วผมก็วางสาย
ผมอยู่คนเดียวในห้องนอน
ผมเดินเข้าไปในตู้เสื้อผ้า แล้วก็จัดของไปเรื่อยๆ
แล้วอยู่ๆ ผมก็ร้องไห้ออกมา
อูนาลูกผมเข้ามา แล้วก็พูดว่า"พ่อเป็นอะไรไปคะ"
ผมก็บอกว่า "ปู่เขาเส้นเลือดในสมองแตก"
เธอก็พูดว่า "เส้นเลือดในสมองแตกคืออะไรเหรอ"
และนั่นคือตอนที่ผมรู้ตัวว่า…
ผมอธิบายไม่ได้จริงๆ ว่า เส้นเลือดในสมองแตกคืออะไร
ผมก็พยายามจะงูๆ ปลาๆ
คือ… ผมพอจะรู้หลักใหญ่ใจความ
ผมแบบ “มันคือการบาดเจ็บในสมอง แล้วก็มีเลือดออกในสมอง”
จากนั้นก็เข้าสู่โหมดคิดอะไรออกก็พูดไปเรื่อยแล้ว
ผมแบบ "สมองมันเลือดออก
พ่อก็ไม่แน่ใจว่าเลือดมันอยู่ตรงไหน
แต่คิดว่าอยู่ในเส้นเลือดมั้ง
ซึ่งมันก็อยู่ในนั้นนั่นแหละ เข้าใจนะ
แต่ตอนนี้มันอยู่ทุกที่เลย"
"พ่อว่านะ แล้ว…
เอาเข้าจริง ร่างกายของเราทั้งตัว ก็เต็มไปด้วยเลือดทั้งนั้นเลย"
"เลือดไม่รู้กี่แกลลอนต่อกี่แกลลอน อยู่เต็มทั่วร่างไปหมดเลย"
"จะพูดไปก็คือเราเลือดไหลอยู่ตลอดเวลา"
"เรื่องนี้ลองไปถามแม่เขาดูดีกว่า"
"หรือถามปู่"
"แต่อย่าเพิ่งถามอาทิตย์นี้นะลูก" แล้ว…
แล้วอูนาก็ถามว่า “คุณปู่วินจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ”
ผมก็ตอบว่า “พ่อก็ไม่รู้เหมือนกันลูก คืนนี้พ่อจะกลับไปบ้าน”
คืนนั้นผมขับรถไปที่พรอวิเดนซ์ โรดไอแลนด์
ไปที่โรงพยาบาล
ผมขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นแปด
ไปที่แผนกผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง แล้วผมก็เห็นพ่อ เขาเหมือนเหลือแค่เปลือก
ร่างกายครึ่งนึงขยับไม่ได้เลย แล้วก็พูดอะไรแทบไม่ได้
จากนั้นคุณหมอระบบประสาท ก็เดินเข้ามาแล้วพูดว่า “วินซ์”
“เราจะเจาะน้ำไขสันหลังนะคะ”
พ่อผมบังเอิญก็เป็นอดีตคุณหมอระบบประสาท
แล้วทั้งที่เขาอยู่ในสภาพนั้น
เขายังไม่วาย แนะนำว่าจะเจาะน้ำไขสันหลังแบบไหน
เขาพูดว่า "เจาะแบบใช้เครื่องนำทาง"
ซึ่งน่าประทับใจมาก
แต่ก็เป็นตัวอย่างที่ดี ที่ทำให้เห็นว่าพ่อผมชอบควบคุมขนาดไหน
ผมกำลังดูหมอระบบประสาทที่ตายไปครึ่งตัว
บอกหมอระบบประสาทที่ยังอยู่ดีเต็มตัว
ว่าควรทำงานของเธอยังไง
นี่มันขั้นกว่าของบุรุษธิบายแล้ว
นี่มันอาสัญบุรุษธิบายเลย
ถ้าคุณไม่รู้จักคำว่า "บุรุษธิบาย"
มันคือการที่ผู้ชายอธิบายอะไรให้ผู้หญิงฟัง ทั้งที่ผู้หญิงคนนั้นอาจรู้เรื่องนั้น
ดีกว่าผู้ชายคนนั้นอีก
ผมไม่ได้อธิบายให้คุณฟังนะ ผมแค่เจรจาพาทีให้ฟัง
ผมเป็น "บุรุษพาที" แล้ว…
มันเจ็บปวดมากเลยครับ ที่เห็นพ่ออยู่ในสภาพแบบนั้น
เพราะตอนที่ผมยังเป็นเด็ก
ผมมองพ่อเป็นอย่างกับยอดมนุษย์
แทบจะเป็นเหมือนสิ่งมีชีวิตในตำนานด้วยซ้ำ
ผมเองก็เคยอยากเป็นเหมือนพ่อนะ
เพราะเขารู้อะไรเยอะมาก
เขาเป็นหมอ
แล้วในเวลาว่าง เขายังไปเรียนจนจบกฎหมายอีกด้วย
ใช่
เขาไม่อยากเป็นพ่อขนาดนั้นเลยจริงๆ
เขาแบบว่า…
เขาแบบว่า “เวลาว่างที่ควรจะใช้กับลูกนี่น่ะ
เอาไปทำอะไรได้บ้างนะ"
ถ้าจะให้แฟร์ เราเองก็ไม่ใช่ลูกที่ดี
เราน่ะอยากได้พ่อ…
แต่พ่ออยากได้ปริญญาอีกใบ
เป้าหมายของเราไปกันคนละทางโดยสิ้นเชิง
แล้วผมก็ไม่เคยเห็นด้านนั้นของพ่อด้วย
บางครั้งตอนผมยังเด็ก จะมีคนไม่รู้จักเดินเข้ามาหาผม
แล้วก็แบบ “พ่อเธอเป็นหมอที่เก่งมาก”
ผมก็จะแบบ "อือฮึ"
คนวูสเตอร์ แมสซาชูเซตส์พูดกันแบบนี้
"พ่อเธอเป็นหมอที่เก่งมาก"
“อือฮึ โอเค เขาไม่ใช่พ่อผม”
เขาคือพ่อผมนั่นแหละ เมื่อกี้เรียกอาการฟรอยเดี้ยน
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า มุกนี้จะได้เข้าไปอยู่ในโชว์ไหม
ทั้งโชว์พูดแต่เรื่องพ่อ แต่ดันพูดว่า “เขาไม่ใช่พ่อผม”
“แล้วช่วงต้นที่เขาบอกว่าไม่ใช่พ่อนี่คืออะไรอะ”
"หรือมันจะจบหักมุมแบบในเรื่องไชน่าทาวน์"
เขาไม่ใช่…
เขาไม่ใช่หมอของผม
ไม่นานนี้มีคนเดินเข้ามาหาผม ตอนผมเดินไปรับอูนากลับจากโรงเรียน
เขาพูดว่า “ผมชอบตลกของคุณมาก” ผมก็ว่า "ขอบคุณ"
แล้วก็มองไปที่อูนาแล้วพูดว่า “พ่อหนูเป็นตลกที่เก่งมาก”
อูนาก็แบบ "อือฮึ" เข้าใจใช่ไหมครับ
ผมนี่แบบ “พ่อเข้าใจลูก”
แล้วพอเดินไปอีกไม่กี่ช่วงตึก
ผมก็ "อูนา เวลาคนพูดอะไรแบบนั้นกับลูก ลูกคิดยังไงเหรอ"
เธอตอบว่า “มันเสียเวลาชีวิตหนูอะ” ผมงี้แบบ…
เป็นคำพูดที่โหดร้ายที่สุดที่เคยมีคนพูดใส่ผมเลย
ทั้งที่ผมรู้จักบิล เบอร์
โอกาสมีน้อยมาก ที่ผมจะได้เห็นพ่อในฐานะหมอ
ผมจำได้ครั้งนึง ตอนเด็กผมเล่นฟุตบอล
เป็นผู้รักษาประตู แล้วมีหนนึงผมพุ่งไปจะไปรับบอล
แล้วผมก็รับลูกไว้ได้ แล้วเด็กอีกทึมนึง
เตะเข้าที่หัวผม
ผมรู้
ด้วยความแรงที่เขาตั้งใจจะเตะบอลลูกนั้น
ต่อจากนั้นผมไม่รู้แล้ว
แต่มีคนบอกผม ว่าผมโดดขึ้นมาพูดว่า "ผมโอเค"
แล้วทุกคนก็เชื่อผมเลยให้ผมเล่นต่อ
แต่พอผ่านไปประมาณ 15 นาที ผมก็เดินออกจากสนามไปเฉย
ไปที่อีกสนามนึง
เพื่อนในทีมวิ่งตามมาถามว่า “ไมค์ นายโอเคมั้ย”
แล้วผมก็ตอบไปตามนี้เลยว่า “เรามาทำอะไรกันที่นี่วะ”
พ่อผมวิ่งลงมาที่สนามแล้วอุ้มผมขึ้นมา
แล้วก็แบกผมขึ้นรถขับกลับบ้าน
แล้วเขาก็ถามคำถาม ที่พวกหมอๆ จะถามคนไข้กับผม
“ชื่อกลางชื่ออะไร" “เรียนวิชาอะไรบ้างที่โรงเรียน”
ผมก็แบบ “โอเค นี่คืองานที่พ่อฉันทำ”
อีกครั้งนึงที่ผมได้เห็นพ่อในฐานะหมอ
ก็คือตอนที่ผมเรียนประถมที่โรงเรียนเซนต์แมรี่
ที่ชรูว์สบิวรี แมสซาชูเซตส์ ทุกคืนวันศุกร์ที่โรงเรียนจะมีชมรมวิทยาศาสตร์
ซึ่งมันก็คล้ายๆ กับฉากบังหน้ามาเฟีย ของโรงเรียนคาทอลิกนั่นแหละ
แบบ “เราเชื่อว่าพระเยซูเปลี่ยนน้ำเป็นไวน์ได้
แต่ก็มีไดโนเสาร์อยู่บนโลกด้วย" ประมาณนั้น และ…
ทุกคืนวันศุกร์ ก็จะมีผู้ปกครองแต่ละคนผลัดกันมาอธิบายว่า
งานของตัวเองเกี่ยวยังไงกับวิทยาศาสตร์
แล้วอยู่มาคืนหนึ่งก็ถึงคิวพ่อผม
ผมงี้เครียดสุดๆ ผมแบบ “พ่อจะพูดอะไรเนี่ย”
“เขารู้เรื่องวิทยาศาสตร์ซะที่ไหน”
พ่อเดินเข้ามา พ่อเอาเครื่องมือแพทย์มาด้วย
เขาหยิบออกมาทีละชิ้น แล้วอธิบายว่าแต่ละชิ้นใช้ทำอะไร
เขายกแบบจำลองสมองสามมิติมาด้วย
แล้วก็อธิบายถึงสมองซีกซ้ายขวา
พอจบกิจกรรม เด็กๆ ในห้องก็มาหาผม
แบบว่า “พ่อนายโคตรฉลาดเลยว่ะ”
“พ่อนายนี่ฉลาดที่สุดเลย”
ผมก็แบบ "ใช่
ฉันมีพ่อที่ฉลาดที่สุด"
"แต่ทำไมเขาไม่เห็นเคย อธิบายอะไรแบบนี้ให้ฉันฟังมาก่อนล่ะ"
เพราะผมไม่ค่อยเคยเห็นอะไรแบบนี้
สิ่งที่ผมเห็นจากพ่อคือ เขาจะกลับมาบ้านประมาณสองทุ่ม
แล้วก็นั่งอยู่ตรงมุมห้องรับแขก อ่านนิยายสงคราม
และทำหน้าบึ้ง
แล้วเขาก็จะระเบิดอารมณ์เป็นระยะๆ
กับพวกเรื่องหยุมหยิม
เช่นแบบ "กุญแจฉันอยู่ไหน!" ประมาณนั้น
ผมก็จะแบบ “เราต้องหากุญแจของพ่อให้เจอ”
ผมใช้ทั้งชีวิตตามหากุญแจให้พ่อครับ
ขนาดพุ่งออกหน้าต่างยังทำมาแล้ว เพื่อหากุญแจให้พ่อ
พ่อผมคงไม่ชอบมุกนี้
พวกเราจะช่วยกันหากุญแจ ส่วนแม่ผมก็จะสวดภาวนา
แม่จะแบบ “แม่จะอธิษฐานขอกับนักบุญแอนโทนี”
ตอนนั้นผมเจ็ดขวบ ผมก็แบบ “ผมว่าไม่น่าไหวอะครับแม่”
“เราต้องใช้กลยุทธ์ ที่เป็นรูปธรรมกว่านี้ในการหากุญแจ”
สำหรับใครที่ไม่รู้จักนักบุญแอนโทนี
ท่านเป็นประมาณพวกช่วยหาของ
ฟังดูแล้วก็เป็นสายงานที่เห่ยสำหรับนักบุญ
เพราะกว่าจะได้เป็นนักบุญมันไม่ง่าย คุณต้องทำปาฏิหาริย์ให้ได้สามครั้ง
แล้วต้องพิสูจน์ได้ว่าเป็นของจริงด้วยนะ
งานนี้มีใต้โต๊ะมาเกี่ยวด้วยเยอะเลย
มี "อือ ฉันเห็นกับตา" เยอะเลย
แล้วถ้าโชคดี คุณก็จะได้รับการประกาศว่าเป็นนักบุญ
และมีโอกาสสูงว่าคุณจะได้รู้ก่อนคุณตายห้านาที
พวกเขาจะแบบ “ข่าวดี คุณได้เป็นนักบุญแล้ว”
คุณแบบ… ประมาณนั้น
"อีกเรื่องนึง คุณมีหน้าที่ต้องช่วยทุกคนหากุญแจ"
คุณแบบ "ไม่นะ!" แล้วคุณก็ตาย
ผมอยู่กับพ่อที่โรงพยาบาลช่วงเดือนมีนา มันสะเทือนใจครับ
ถ้าคุณเคยอยู่กับใครที่เส้นเลือดในสมองแตก
คุณจะนึกภาพออกเลยว่ามันคือสิ่งที่แย่ที่สุด
แต่ถ้าจะให้พูดตรงๆ แบบไม่โกหกเลย
มันทำให้พ่อผมใจเย็นลง
ฟังผมก่อน มุกส่วนใหญ่มีไว้เพื่อพวกคุณ
แต่บางมุกก็เพื่อผม
นี่เป็นกลไกไว้รับมือกับความเจ็บปวด
หวังว่ามันจะช่วยคุณได้ด้วย
ส่วนใหญ่แล้วเรื่องนี้มันแย่มากๆ
แต่ก็มีบางครั้งที่ผมแอบคิดว่า "ไอ้โรคนี้ไปอยู่ไหนตอนฉันห้าขวบวะ"
คุณเข้าใจผมใช่ไหม
ตอนผมเป็นเด็ก เขาจะแบบ "กุญแจของฉันอยู่ไหน!"
ตอนนี้เขาแบบ "กุญแจ" ผมก็แบบ…
ผมพูดไม่ได้ว่าผมไม่ชอบอย่างหลังมากกว่า
ยังไงมันก็สุภาพกว่าอย่างแรก
ทนฟังผมก่อน นี่พ่อผม
ผมพูดได้
ถ้าผมพูดเรื่องพ่อคุณมันคงจะพิลึก คุณเข้าใจเนอะ
ถ้าผมขึ้นเวทีมาแล้วพูดว่า “พ่อของผู้ชายคนนี้พูดว่า ‘กุญแจ!’”
คุณก็คงแบบ “เจ้าไมค์นี่ล้ำเส้นมากไปแล้ว”
เป็นตลกเสียดสีที่เพี้ยนที่สุดตลอดกาล
"ตลกเผาพ่อแม่ป่วยไข้ของผู้ชม ของไมค์ เบอร์บิเกลีย"
ผมอยู่กับพ่อที่โรงพยาบาลตอนเดือนมีนา
ตอนนั้นเขาแทบจะขยับใบหน้าไม่ได้เลย
วิธีเดียวที่ผมจะเข้าใจสีหน้าของเขาได้
ก็คือดูจากแววตา
และความรู้สึกนั้น
ในดวงตาเขา
คือความกลัว
แล้วผมจะอธิบายเรื่องนี้ให้ลูกสาวผมยังไง
นั่นไม่ใช่ชีวิตที่ดี
อีกไม่กี่วันต่อมา ผมขับรถกลับบ้าน
สุดสัปดาห์นั้น
ผมพาลูกสาวไปงานวันเกิดของเพื่อนคนนึง
ผมนี่ไปงานวันเกิดเด็ก ปีนึงประมาณสองสามร้อยงานเห็นจะได้
มันเป็นส่วนใหญ่ของชีวิตผมไปแล้ว ผม…
ลูกสาวผมมีเพื่อนหกคน
ปีที่แล้วผมไปงานเลี้ยงวันเกิดเด็ก 235 งาน
ระบบอุตสาหกรรมวันเกิดเด็ก มันเติบโตจนควบคุมไม่อยู่แล้วครับ
มันเป็นส่วนที่ผมชอบน้อยที่สุดในชีวิต ผมน่ะ…
ผมไม่ชอบมัน เพราะผมไม่ชอบเพื่อนๆ ของลูกผม
ผมพูดแบบนั้นได้ไหม
ผมก็ไม่รู้
ผมรักลูกสาวผมยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก
แต่ผมไม่ชอบเพื่อนๆ ลูก ผมไม่รู้…
ไม่รู้ว่าคุณเคยใช้เวลาร่วมกับเด็กอายุเก้าขวบ
ที่ไม่ได้เป็นญาติกับคุณมั้ย
กลุ่มนี้มันคือสุดจะทนจริงๆ
เวลาผมอยู่กับเพื่อนลูก ผมแบบ
“ฉันไม่เข้าใจพวกใคร่เด็กเลยอะ”
อยู่กับผมก่อนนะ ผมกำลังย่องข้ามทุ่งกับระเบิด
ของหัวข้อนี้อยู่
คุณแบบ "แค่เรื่องเส้นเลือดในสมองแตก เราก็ไม่อยู่ด้วยแล้ว" ผม…
ผมรู้ครับ ว่าผมพูดถึงเรื่อง ที่โหดร้ายและผิดศีลธรรมที่สุด
แต่เวลาผมอยู่กับเพื่อนๆ ลูก ผมแบบ "ฉันไม่เข้าใจ
จุดขายมันอยู่ตรงไหนอะ"
ใครมันอยากจะใช้เวลาที่มีค่า
กับคนพวกนี้เนี่ย
พวกนี้คือที่สุดของความแย่และงี่เง่า
ฟังผมก่อน ผมมีตัวอย่าง
เพราะงั้น…
ผมจะยกตัวอย่างให้ฟัง วันนั้นเราขับรถไปงานวันเกิด
ในรถมีผมกับเจนนี่
เจนนี่ภรรยาผม อูนาลูกสาวเรา
แล้วก็มีเพื่อนของอูนา กับพ่อของเด็กคนนั้นอีกคน
พ่อๆ พวกนี้คือพวกขี้แพ้
ขอแวะคุยถึงพวกพ่อๆ แป๊บนึงนะ
ไม่ใช่ผม พ่ออีกคนน่ะ พวกเขาต่างกับผมโดยสิ้นเชิง
แบบว่า…
พวกเขาตาไร้ประกาย
พวกเขาเพิ่งมาเริ่มพูดติดอ่าง ชอบพรวดพราดเข้าไปในห้อง
“ถ้าใครถาม บอกด้วยว่าฉันพยายามหานมข้าวโอ๊ตแล้ว”
เข้าใจผมใช่ไหม
พวกเขามักจะพยายามหาข้ออ้างแบบสิ้นหวัง
ให้กับความผิดเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าคืออะไร
สรุปคือเราอยู่กับคุณพ่อแบบที่ว่านี่คนนึง เขาชื่อว่าร็อบ
เป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งของเรา
ผมกับเจนนี่เรียกเขาว่าบรอกโคลี ร็อบ และ…
ขอบคุณที่หัวเราะ
เราคิดว่ามันฮา แต่บรอกโคลีไม่เคยหัวเราะเลยซักครั้ง
เราเรียกเขาแบบนี้เป็นร้อยๆ ครั้งแล้ว
ซึ่งผมว่าทางเทคนิคแล้วมันคือการบุลลี่
สรุปคือมีผม
เจนนี่ อูนา บรอกโคลี
แล้วก็แอร์โรว์ ลูกชายบรอกโคลี ซึ่งนี่เป็นชื่อจริงๆ
เราอยู่บรุกลิน
นี่ไม่ใช่แอร์โรว์หรือลูกธนูคนเดียวที่เรารู้จัก
เรารู้จักแอร์โรว์เป็นกระบอกเลย
เรารู้จัก…
โบส์ที่โดนฆ่าอีกเป็นโขยง คือ…
สรุปว่าเราขับรถไปงานวันเกิด เราไปแวะที่ร้านเบเกอรี่
แล้วนี่แหละครับ สิ่งที่ผมทนเด็กเก้าขวบไม่ได้เลย
แอร์โรว์พูดกับพ่อว่า “พ่อ ผมไม่เอาเชียบัตต้ากลิ่น 'โว้สแมวี่’”
"ผมจะเอาเชียบัตต้าแบบ 'เวกูลาร์'"
ผมนี่อยากจะหันไปบอกเด็กคนนั้นเลยว่า "ฟังนะ แอร์โรว์"
“ชีวิตมันจะจัดเชียบัตต้าทุกแบบให้เธอเลย”
“แต่ถ้าอยากซื่อสัตย์กับตัวเอง ก็รอ ‘เวกูลาร์’ ต่อไปเถอะลูก”
สุดท้ายเราก็ได้ “เชียบัตต้าเวกูลาร์” มา เราขับจากร้านเบเกอรี่
ไปยังที่ที่ชื่อว่าเออร์เบินแอร์
ซึ่งถ้าคุณไม่… ใช่ ถ้าคุณไม่รู้จักที่แบบนี้
มันเหมือนโรงงานผลิตงานเลี้ยงวันเกิด
มันเหมือนโกดัง
ที่มีของอย่างแทรมโพลีนกับไอศกรีม
กับไม้โฟมจากอเมริกันแกลดิเอเตอร์ ที่เด็กๆ เอาไว้ฟาดใส่กัน
และทันทีที่คุณเดินเข้าไป
คุณต้องเซ็นแบบฟอร์มเป็นตั้งๆ
เพราะพวกเขารู้ว่าลูกคุณกำลังจะบาดเจ็บ
แล้วเขาก็ลงรายละเอียดยิบมาก
แบบ "ลูกสาวคุณกำลังจะ ติดอยู่ใต้แทรมโพลีนสนิมเขรอะ"
เซ็น "ไมค์ เบอร์บิเกลีย"
"ลูกสาวคุณอาจกระโดดสูง จนหัวไปติดโครงหลังคา"
"ไมค์ เบอร์บิเกลีย"
"เธออาจอาเจียนใส่แทรมโพลีนสนิมเขรอะ
คุณต้องทำความสะอาดเองโดยใช้ม็อบและถัง
ที่สามารถซื้อได้จากร้านเออร์เบินแอร์"
"ไมค์ เบอร์บิเกลีย"
ตอนที่คุณกำลังนั่งกรอกเอกสารพวกนั้นอยู่
เสียงตามสายก็ดังขึ้นมา
"งานวันเกิดแองเจลิน่าที่ห้อง 571"
"งานวันเกิดโจชัวที่ห้อง 1,310"
มันเหมือนนรกขุมที่เจ็ดเลย สิ่งเดียวที่ผมอยากทำคือกลับบ้าน
โชคดีที่ลูกสาวเราบาดเจ็บแทบจะเดี๋ยวนั้น
และผมพูดว่า…
ผมพูดว่า "โชคดี" ไม่ใช่เพราะอยากให้ใครเจอแบบนี้
ยิ่งไม่ใช่กับลูกผมเอง
แต่ถ้ามันจะเกิดก็ขอให้เกิดเร็วๆ
จะได้รีบกลับบ้าน ก่อนเจอชั่วโมงเร่งด่วนของเออร์เบินแอร์
ผมขับรถพาเจนนี่กับอูนา จากเออร์เบินแอร์ไปที่คลินิกฉุกเฉิน
ซึ่งสมควรจะมีบริการรถรับส่งมันซะเลย
เพราะที่นั่นมีคนหน้าคุ้นๆ อยู่เพียบเลย และ…
ผมไม่มั่นใจว่ามันควรจะมีคลินิกฉุกเฉินมั้ย
ผมแค่…
ผมไม่แน่ใจว่าพวกเขาทำอะไรกัน
ผมว่าเขาสร้างไอ้นี่ขึ้นมา เพราะมีคนที่เกิดตื่นตระหนกตกใจ
แล้วแบบ "รักษาฉันที"
แล้วคนก็ "เมื่อไหร่"
"เดี๋ยวนี้!"
แล้วก็มีคนใจดีคนนึงโผล่มาว่า “ฉันมีตึกว่างอยู่หลังนึง
เราเขียนคำว่า 'คลินิกฉุกเฉิน' ไว้ข้างผนัง
แล้วฉันจะเปิดโน้ตบุ๊กเข้าเว็บ WebMD.com ให้เอง"
แค่นั้นก็ได้แล้วเนอะ
ผมหมายถึงคลินิกฉุกเฉิน ก็คือเออร์เบินแอร์ทางการแพทย์
ปีนึงมีสี่สัปดาห์ที่มันเป็นร้านฮาโลวีน
ผมว่านั่นคือสัญญาณเตือนแล้วนะ
เราเข้าไป เรากระหืดกระหอบ
เราแบบ “ลูกสาวเรา กระโดดลงแทรมโพลีนผิดท่าแล้วเท้าเจ็บ”
พวกเขาก็แบบว่า "เธอควรต้องไปหาหมอ"
เราก็แบบ "เราถึงมาที่นี่ไง”
พวกเขาก็ "ไม่ เราไม่รู้จักหมอที่ไหนเลย"
พวกเขาเลยส่งเราไปหา หมอกระดูกเฉพาะทางสำหรับเด็ก
อย่างแรกที่หมอพูดคือ “ฉันคิดว่าอูนาควรจะเอกซเรย์”
อูนามองผมแล้วก็ถาม "พ่อ เอกซเรย์คืออะไรคะ"
ผมก็พยายามละนะ ผมว่า "ก็…
ลูกจะต้องเข้าไปในเครื่องๆ หนึ่ง แล้วมันก็จะมีรังสีพิเศษ
รังสีพวกนี้จะทะลุผ่านผิวหนังเข้าไป
แล้วมันจะมองไปรอบๆ…
ที่กระดูกของลูก โอเคนะ"
"แล้วพ่อคิดว่ามันจะกลับมา
แล้วก็แบบ พ่อก็ไม่รู้ว่ามันจะกลับมายังไง
แต่ก็ขอให้กลับมาละกัน"
"แล้วจากนั้นเราก็จะจ้างศิลปินคนนึงมา
แล้วศิลปินคนนั้นก็จะวาดรูปกระดูกโดยใช้…
สิ่งที่รังสีบอกมา"
“และทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นในห้องนั่น”
"พ่อกับแม่จะอยู่ข้างนอกนี่"
“เราไม่ได้รับอนุญาต ให้เข้าไปใกล้อะไรที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้”
"มัน… อันตรายเกินไป"
"พ่อ…"
“จะมีเจ้าหน้าที่เทคนิคอยู่ในห้องกับลูก”
“พวกเขาจะใส่เสื้อกันกระสุน”
"แต่หนูจะไม่ได้ใส่ อย่าคิดมากไปนะลูก”
"และ…
ทีมเทคนิครับไม้ต่อเลย"
อูนาก็เลยกังวล ซึ่งก็สมเหตุสมผล
เพราะอีกไม่กี่นาทีต่อมา หมอก็เดินออกมาบอกว่า
“อูนา กระดูกเท้าหักไปชิ้นนึงค่ะ
เราจะใส่เฝือกให้เธอ"
ซึ่งเฝือกนั่นก็ต้องใส่อยู่ประมาณสองเดือน
ซึ่งพอลูกสาวคุณเท้าหักเนี่ย
มันก็เหมือนทั้งครอบครัวเท้าหักไปด้วย
เพราะคุณต้องหากิจกรรม ที่ไม่ต้องใช้เท้ามาเยอะมาก
อย่าง "นั่งโซฟากันมั้ยลูก หรือมาบ่มอารมณ์ให้บูดกันมั้ย"
และ…
อูนาโกรธที่แอร์โรว์ กระโดดใส่แทรมโพลีนตรงหน้าเธอ
ส่วนผมโกรธเออร์เบินแอร์
ตอนที่โกรธจัดๆ ผมแบบ "เราควรฟ้องเออร์เบินแอร์"
แล้วผมก็นึกถึงเอกสารพวกนั้นที่เราเซ็นไว้ขึ้นได้
ที่เขียนไว้ชัดเจนมากว่า เราห้ามฟ้องเออร์เบินแอร์
แต่สิ่งที่แบบฟอร์มไม่ได้พูดถึงคือ ไม่ได้ห้ามให้ผมพูดถึงเออร์เบินแอร์
ในบริบทของการแสดงตลก
เพราะงั้น
ถ้าผมโผล่มาที่โรงละครบีคอนคืนนี้
แล้วบอกว่า "เออร์เบินแอร์ไม่ควรเป็นบริษัท"
คุณคงรู้ว่านี่เป็นแค่มุกตลก
ผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับเออร์เบินแอร์จริงๆ
ผมคิดว่ามันเป็นบริษัทที่วิเศษมาก ที่ทำให้เด็กบาดเจ็บได้ 365 วันต่อปี
ซึ่งเป็นมุกตลกแบบเวอร์วัง
ถ้าผมขึ้นเวทีคืนนี้แล้วพูดว่า
"ปืนไม่ได้ฆ่าคน เออร์เบินแอร์ต่างหากที่ฆ่าคน"
คุณก็คงเข้าใจ
นี่คือตัวอย่างของการเสียดสีที่ดี นะครับศาลที่เคารพ และ…
แต่เรื่องเออร์เบินแอร์กับคลินิกฉุกเฉินนี่ ทำให้ผมตาสว่างจริงๆ นะ
ว่ามีหลายอย่างมาก ที่ผมไม่สามารถอธิบายให้ลูกสาวเข้าใจได้
ผมหมายถึง ผมอธิบายเส้นเลือดสมองแตก หรือเอกซเรย์ หรือยาเสพติดไม่ได้
แต่ตอนนี้อายุที่เราต้องอธิบาย เรื่องเพศให้ลูกฟังมันเด็กลงเรื่อยๆ
เพราะอุปกรณ์ที่อยู่ในกระเป๋าทุกคนตอนนี้ เข้าถึงหนังโป๊ได้หมดแล้ว
ทีนี้เราก็ต้องเริ่มอธิบายหนังโป๊ด้วย
ซึ่งผมพอจะพูดถึงหัวข้อหลักๆ ได้
แต่…
เรื่องแนวหนังนี่ผมมืดแปดด้าน
แม้แต่แนวหนังพื้นๆ อย่างหนังโป๊โฮมเมด ผมก็ยังแยกไม่ออกเลย
หลังมีเซ็กส์ผมคิดแค่ว่า "ขออย่าให้มีใครเห็นเลย" คุณนึกออกไหม
ผมไม่เคยแบบ "ทำไมเราไม่อัดไว้ฮะ"
"เอาละ อีกรอบนะ"
"มันต้องให้ได้ 40 นาที"
ผมโตมาโดยไม่เคยมีคนสอนเรื่องเซ็กส์
ตอนผมอายุ 12 ผมเคยมีอาการหัวนมแข็ง
ซึ่งผมรู้ว่าไม่ใช่เซ็กส์
ผมหัวนมแข็งและ…
มันเป็นอะไรที่อาจเกิดขึ้นได้ตอนวัยรุ่น
ผมใช้คำว่า “อาจ” เพราะพอผมรวบรวมความกล้า
ไปเล่าเรื่องนี้ให้รูมเมตตอนเรียนมหา’ลัยฟัง
เขาหัวเราะอยู่ห้านาทีเต็มๆ
แล้วพอเขาหยุดหัวเราะได้ เขาก็พูดกับผมตามนี้เป๊ะเลยว่า
“อันนี้น่าจะเป็นแค่นายคนเดียวว่ะ”
สรุปคือตอนผมอายุ 12 ผมหัวนมแข็ง และด้วยความที่ผมเป็นคนที่ชอบคิดว่าตัวเองป่วย
ผมเลยคิดว่ามันคือมะเร็ง
ถ้าคุณรู้จักคนแบบนี้ คุณจะรู้ว่าผมไม่ได้เวอร์
ผมไม่ได้คิดว่า "อาจจะ" เป็นมะเร็ง
ผมคิดว่า "ฉันเป็นมะเร็ง"
"ขั้นต่อไปคืออะไร"
เราไม่มีคลินิกฉุกเฉิน
แล้วผมก็ไม่รู้จักหมอคนไหน…
นอกจากพ่อผม
ก็เลย
คืนหนึ่ง ผมเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น
และเขากำลังอ่านนิยายสงครามอยู่
ผมก็ "พ่อ
ผมว่าผมอาจเป็นมะเร็งแหละ"
เขาถามว่า" ทำไมถึงคิดแบบนั้น"
ผมบอกว่า "หัวนมผมแข็ง"
เขาบอกว่า "นั่นไม่ใช่อาการ"
ผมบอกว่า "พ่อดูเอาเอง" แล้วผมก็ถอดเสื้อออก
พ่อผมยืนขึ้น เดินมาหาผม
แล้วเขาก็แตะหัวนมแข็งๆ ของผม
ซึ่งดีมากเลย
ฟังผมก่อนนะ
ครอบครัวผมไม่ใช่พวกที่ แสดงความรักด้วยการสัมผัส
เราไม่บอกรักกัน เราไม่กอดกัน
เพราะงั้นตอนที่พ่อมาสัมผัส หัวนมแข็งๆ ของผมอย่างแผ่วเบาเนี่ย
ผมจำได้ชัดเลยว่าผมนึกในใจว่า “มันไม่ใช่ 'รักนะ' หรอก
แต่ก็เอาวะ"
จากนั้นพ่อผม นายแพทย์วินซ์ เบอร์บิเกลีย
ก็ให้การวินิจฉัยที่สั้นที่สุด เท่าที่ผมเคยได้รับมาจนถึงทุกวันนี้
เขาตอบว่า "ไม่ใช่"
แล้วบทสนทนาก็จบลงแค่นั้น
นี่คือสิ่งที่ใกล้เคียงกับบทเรียนเรื่องเซ็กส์ที่สุด เท่าที่ผมเคยได้รับในชีวิตนี้
เราไม่แสดงความรักผ่านทางสัมผัส
คือแบบว่านานๆ ที
ผมจำได้ว่าตอนผมอายุประมาณห้าขวบ
ผมเคยเป็นไฮโปโทนิค ซึ่งแปลว่าผมขาดน้ำจนเข้าขีดอันตราย
แม่ผมเล่าเรื่องนี้ให้ฟังทีหลัง
ตอนนั้นผมหมดสติไปแล้ว แม่อุ้มผมขึ้นมา โยนผมใส่ในรถ
ขับรถพาผมไปห้องฉุกเฉิน
แม่เป็นพยาบาล เลยอธิบายให้พวกเขาฟังว่า “ลูกชายฉันเป็นไฮโปโทนิค
ต้องให้น้ำเกลือเดี๋ยวนี้"
แต่พวกเขาแบบ “ต้องกรอกเอกสารประกันก่อนครับ”
แม่ผมก็ตะลีตะลานกรอกแบบฟอร์มประกัน
แล้วตอนนั้นเอง พ่อผมซึ่งทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลนั้น
เขาเดินเข้ามา เขากวาดตาดูสถานการณ์
แล้วพ่อก็ "ให้น้ำเกลือไอ้เด็กนี่เดี๋ยวนี้!"
และพวกเขาก็ทำ
ซึ่งมันเป็นการยืนยันในแบบประหลาดๆ ถึงบุคลิกที่รวนๆ ของพ่อผม
เพราะมันได้ผล ผมเองก็จำอะไรเรื่องนั้นไม่ได้เลย
แม่ผมเล่าให้ผมฟังทีหลัง
แต่สิ่งที่ผมจำได้คือ ผมต้องนอนโรงพยาบาลอยู่สี่วัน
แล้ววันหนึ่งพ่อผมก็เข้ามา ตอนนั้นมีแค่พ่อกับผม
พ่อเอาตุ๊กตาคิวเรียสจอร์จมาให้ผม
ตัวใหญ่ประมาณนี้ ผมเก็บไว้ตลอดจนผมโต
แล้วเขาก็ลูบไหล่ผม
ประมาณ 15 นาที
มันก็แค่การแสดงออกเล็กน้อย
แต่ผมยังจำมันได้จนทุกวันนี้
ผมกับเจนนี่น่ะตรงข้ามกับพ่อแม่ผมเลย
เรานี่แบบเยอะเกิน
แล้วอะไรคือเยอะเกินน่ะเหรอ เดี๋ยวเราก็คงได้รู้ตอนลูกโต เพราะ…
เราจะ "รักลูกนะ" เรากอดเธอ เรากอดรัดฟัดเหวี่ยง
อย่างตอนที่เธอแสดงบัลเลต์เมื่อไม่กี่ปีก่อน
เราสองคนนั่งดูอยู่ในกลุ่มผู้ชม เราร้องไห้
เพราะเธอไม่มีแววเลย คุณเข้าใจใช่มั้ย
และ…
เราอยู่วงการศิลปะ เราดูเรื่องพวกนี้ออก
มันมีตัวบ่งชี้ตั้งแต่วัยเด็กเยอะ และ…
เราร้องไห้เพราะเรา จ่ายค่าเรียนไปเป็นพันๆ ดอลลาร์
แล้วก็เสียเวลาไปกับการซ้อมเป็นร้อยๆ ชั่วโมง
แต่เธอไปไม่ถึงระดับมืออาชีพแน่นอน ไม่มีทาง
ไม่หรอก เราร้องไห้เพราะสารพัดเหตุผลที่ใช่
ผมวิ่งไปหาเธอหลังจบการแสดง ผมกอดเธอแน่นมากแล้วก็พูดว่า
"อูนา เยี่ยมมากเลยลูก"
อูนาก็ว่า "พ่อ ต่อให้หนูไม่เก่ง
พ่อก็คงว่าเยี่ยมมากอยู่ดี"
ผมรู้
ผมต้องพูดกับเธอ ผมบอกว่า "จริงที่สุดเลย"
"ลูกเก่งตรรกะกว่าบัลเลต์เยอะเลย"
แต่ว่า…
มีอยู่นิดนึงที่ผมไม่ได้พูดให้เธอฟัง
ผมกะจะเก็บไว้ก่อนจนกว่าเธอจะอายุ 15 ตอนเธอพูดว่าผมห่วยแตก
ตอนนั้นแหละผมจะบอกเธอว่า "พ่อก็เคยคิดกับลูกแบบไม่อวยเหมือนกัน
ตอนลูกเจ็ดขวบ แต่ที่ไม่พูดเพราะจะถนอมน้ำใจลูก
แต่พ่อพูดให้คนแปลกหน้ากลุ่มเบ้อเริ่ม ที่โรงละครบีคอนในนิวยอร์กซิตี้ฟังแล้ว"
เราเป็นพวกที่อารมณ์จัดเต็ม แต่ก็มีบางอย่างที่เราเก็บไว้
อย่างผมเองก็เก็บความโกรธไว้
ผมรู้สึกโกรธแต่เลือกที่จะเก็บมันไว้
เพราะตอนผมยังเด็ก พ่อผมมักจะขี้โกรธ
แล้วผมจำได้ว่าผมคิดไว้ว่า “ผมจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด”
เพราะเด็กๆ ไม่รู้อะไรหลายอย่าง
แต่พวกเขาซึมซับทุกอย่าง
ถ้าคุณเห็นแก่ตัว ลูกๆ คุณจะรู้ว่าคุณเห็นแก่ตัว
ถ้าคุณใจดี พวกเขาจะรู้ว่าคุณใจดี
เมื่อไม่กี่เดือนก่อน
อูนาเห็นว่าตอนที่ผมตื่นขึ้นมา เจนนี่ทำแพนเค้กให้ผมกิน
ถูกต้องแล้วไม่มีตัวเอส มันแค่ชิ้นเดียว
เธอทำแพนเค้กให้ผม
ผมพูดว่า "ขอบคุณสำหรับแพนเค้ก"
เพราะเธอรู้เรื่องประวัติสุขภาพของผมดีมาก
เธอเลยรู้ว่าปริมาณแพนเค้กที่เหมาะจะให้ผมกิน…
คือหนึ่งชิ้น
ผมเลยอยากจะทำอะไรดีๆ ตอบแทนเธอ เพราะภาษารักของผมคือการนับแต้ม
และถ้าคุณปรบมือ ของคุณก็ใช่
และถ้าคุณไม่ปรบมือ ของคุณก็ใช่
แต่คะแนนคุณตามอยู่
เพราะคุณไม่รู้ว่ากำลังมีการแข่งขันกันอยู่ ผม…
ปีที่แล้วเจนนี่พูดกับผมว่า
“บางทีฉันรู้สึกเหมือน คุณกำลังนับแต้มอยู่ตลอดเวลา”
และผมก็แบบ "ใช่"
ผมไม่เขินไม่อะไรทั้งสิ้นเลยเหอะ
“ไม่งั้นคิดว่าไวท์บอร์ดที่อยู่ในครัวไว้ทำอะไรล่ะ”
ผมแค่ทำได้ไม่เนียน ผมก็อยากให้เนียนนะ
เจนนี่บอกว่าผมน่ะ เหมือนเป็นผู้บรรยายชีวิตคู่ของเรา
ที่ไม่มีใครเขาขอให้ทำ
อย่างเวลาผมล้างจานอยู่ที่อ่าง ผมก็จะ "ผมล้างจานอยู่
เสร็จแล้วผมจะไปหยิบไอศกรีมให้พ่อแม่คุณ
เสร็จแล้วก็จะไปเอาเส้นผม ออกจากตะแกรงในห้องน้ำ"
เจนนี่ก็จะแบบ “ไม่ต้องบอกก็ได้”
“แค่ทำมันไปเลย แล้วมันก็จะเสร็จ”
"เราไม่ต้องพูดถึงมันก็ได้"
“เพราะฉันเองก็ทำอะไรเยอะเหมือนกัน”
“แต่ฉันไม่พูด ฉันแค่ทำ แล้วมันก็เสร็จ”
และผมก็พูดว่า
“ผมจะเขียนบนไวท์บอร์ดให้คุณห้าแต้มเลย”
“แต่คุณยังตามอยู่สามแต้มอยู่ดี ไม่เป็นไรหรอก”
ผมนับแต้ม ไม่ได้ภูมิใจเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าได้นิสัยนี้มาจากไหน
ไม่รู้ว่าเรียนรู้มาจากพ่อแม่ผมหรือเปล่า
ผมไม่รู้ว่าชีวิตคู่นี่คือต้องทำยังไง
ไม่มีใครเคยสอนผมว่าแต่งงานแล้วต้องทำไง
ผมแค่ด้นสดมันไปเรื่อย ทุกวัน
ชีวิตคู่ของผมไม่มีอะไรเหมือนของพ่อแม่ผมเลย
พ่อแม่ผมจะเถียงกันเรื่องโน้นนี้ตลอดเวลา
เจนนี่กับผมก็เถียงกัน แต่เป็นคนละแบบ
เพราะเจนนี่เป็นคนเก็บตัว
และการเถียงกับคนเก็บตัว มันคือการอ่านความเงียบ
และตัดสินใจว่าความเงียบอันไหน ที่คุณอยากคุยด้วย
เมื่อวันก่อนเราเดินไปรับอูนา แล้วเจนนี่ดูเงียบๆ
ผมถามว่า "มีอะไร" เธอว่า "ไม่มีอะไร" แต่มันไม่ใช่ไม่มีอะไร
มันเหมือนเจอทางแยกบนถนนที่ผมต้องแบบ
"เดี๋ยวนะ ฉันควรถามต่อไหม
หรือควรปล่อยมันไป"
มีใครรู้บ้างครับ
ผมแต่งงานมา 16 ปี แต่ผมไม่รู้เลย
มีใคร…
มีใครแต่งงานที่มานานแล้วบ้าง ตะโกนมาว่ากี่ปี
คุณแต่งงานมากี่ปีแล้วครับ
สามสิบห้า
สามสิบห้าปี มีใครที่นานกว่า 35 ปีไหม
- สี่สิบปี - สี่สิบ แล้วคุณล่ะ
ห้าสิบเจ็ด
นั่นอย่างเยอะเลย นั่น…
ว่าแต่ คุณชื่ออะไรครับ
แอนน์เหรอ
- แล้วสามีคุณชื่ออะไร - แจน
สามีคุณชื่อแจนเหรอ
แล้วคุณชื่อแอนน์เหรอ
โอเค แล้ว…
ผมเข้าใจถูกแล้วใช่ไหม แอนน์กับแจน
คุณเป็นคนจริงๆ เหรอ
คุณ…
แอนน์กับแจน แต่งงานกันมา 57 ปี
ลืมบอก พ่อแม่ผมแต่งงานกันมา 60 ปี
ใช่ นานไปเนอะ
ผมหมายถึง…
ตอนผมอายุ 20 ผมบอกกับแม่
ถึงสิ่งที่ผมเก็บไว้ในใจมานานมาก
ผมพูดว่า "แม่ ถ้าแม่คิดอยากจะหย่ากับพ่อ
เราก็ไม่มีปัญหาเลยนะ"
ผมนึกว่าแม่จะแบบ "ขอบใจ" คุณเข้าใจใช่มั้ย
แต่แม่กลับพูดในสิ่งที่ผมจะไม่มีวันลืม
แม่พูดว่า "ไมเคิล
ลูกไม่มีวันเข้าใจชีวิตคู่ของคนอื่นได้หรอก"
คุณคิดว่าจริงไหม แอนน์
แจน คุณคิดว่าจริงไหม
แอนน์กับแจน…
หรือว่า "แจนกับแอนน์"
ถ้างั้นแอนน์กับแจน…
คุณคือบรอกโคลี ร็อบของผู้ชมกลุ่มนี้
ผมว่านี่มันตลกดีนะ
คุณอาจจะไม่คิดว่านี่ตลก
เพราะนี่คือชีวิตที่คุณอยู่ของคุณมา
แอนน์ ผมอยากขอคำแนะนำจากคุณ
ถ้าคุณอยู่ในสถานการณ์นี้ที่คุณถามแจนว่า
"คุณคิดอะไรอยู่" แล้วเขาบอกว่า "ไม่มีอะไร"
คุณจะถามต่อ
หรือคุณจะปล่อยมันไป
- ถามต่อ - ถามต่อ
แอนน์บอกว่าถามต่อ
แจนครับ
คุณจะถามต่อ
หรือคุณจะปล่อยมันไป
ปล่อยมันไป
นี่แหละถึงอยู่กันยืด ทุกท่านครับ
นี่แหละเรื่องราวของแอนน์กับแจน ถึงจบอย่างมีความสุข
เพราะว่า
พวกเขาคือน้ำมันกับน้ำส้มสายชู ที่ประกอบเป็นสลัดชีวิตคู่ที่ประสบความสำเร็จ
ผมเห็นด้วยกับคุณ แอนน์
จริงนะ ผมถามต่อ
ผมแค่คิดว่ารู้มากดีกว่ารู้น้อย
ผมถามเจนนี่ว่า "คุณคิดอะไรอยู่"
เธอบอกว่า "ไม่มีอะไร" แบบว่าพูดหนักแน่นขึ้นไปอีก
แล้วผมก็จงใจเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน
ผมว่า "เมื่อกี้คุณมาจากไหนเหรอ"
เจนนี่ก็ตอบว่า “อยู่บ้านดูข่าว
แล้วก็รู้สึกเศร้าเรื่องสงคราม”
ผมก็ว่า "คุณคิดว่าเป็นความผิดผมเหรอ"
แล้ว…
ผมถูกเลี้ยงมาแบบคาทอลิก
ผมเปิดกว้างต่อความคิดว่า อะไรๆ ก็อาจเป็นความผิดผม
ผมว่ามันเป็นไปได้ว่าผมช่วยตัวเองเยอะมาก
จนทำให้เกิดสงครามในตะวันออกกลาง
ผมอาจเป็นนักฝัน
แต่ผมค่อนข้างมั่นใจ ว่าเพลงนั้นหมายถึงแบบนั้น
พ่อผมคงไม่ชอบมุกนี้ ผม…
พ่อไม่ค่อยชอบมุกที่ผมเล่น
แต่ที่เขาไม่ชอบเป็นพิเศษเลยก็คือมุกที่หยาบ
และเป็นเรื่องส่วนตัว
เพราะงั้นเขาคงไม่ชอบใจ
มุกห้านาทีกับหัวนมแข็ง
และเขาก็ไม่ชอบมุกการเมือง ที่จริงแล้ว
ตอนผมอายุ 20 ผมชอบเล่นมุกการเมือง
แล้วเราก็ลงเอยด้วยการถกกันเรื่องการเมือง
และมันตึงเครียดมาก
ผมไปหาพ่อ
แล้วเราก็ไปเดินเล่นกัน
บนเส้นทางในป่าหลังบ้านเขา
และยิ่งเราเดินไกล
มันก็ยิ่งตึงเครียดมากขึ้น
จนถึงจุดที่เขาพูดคำแรงๆ เกี่ยวกับผม
แล้วผมก็เริ่มพูดคำแรงๆ เกี่ยวกับเขา
พอผมกลับไปที่รถ ผมบอกว่า "ไปละครับ พ่อ"
แต่เขาไม่บอกลา
เขาพูดว่า "งั้น…
แกก็ไปตามทางแกก็แล้วกัน"
จบแค่นั้น
แล้วผมก็ขับรถกลับบ้าน
และผมรู้สึกเคว้งมาก
แบบว่าผมคิดว่าทั้งชีวิตผม ผมอยากเป็นเหมือนพ่อผม
แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง ผมตัดสินใจว่าอยากให้เขาเป็นเหมือนผม
แต่ผมไม่เคยมีเรื่องแบบนั้นกับแม่ ผมกับแม่สนิทกันมาตลอด
ตั้งแต่ผมยังเด็ก
เพราะแม่เคร่งศาสนามาก ตอนผมเป็นเด็ก ผมเคร่งศาสนามาก
เพราะเด็กๆ ชอบเวทมนตร์
และผม…
ผมชอบไปโบสถ์ เพราะบาทหลวงทำให้ขำได้หนักมาก
ทั้งที่พูดแค่นิดเดียว
พวกคุณพ่อจะ "แมทธิว มาร์ก ลุค กับจอห์น-บอย"
ผู้คนจะแบบ "คุณพ่อแพทริคนี่ฮาสุดๆ"
ผมแบบ "เขาฮาตรงไหนอะ"
"ไม่มีตบมุกเลย ก็แค่จัดฉากให้คนขำ”
และ…
ผมนี่แบบ "เรียกฉันขึ้นไปบนนั้นสิ"
"เอาไมค์ให้ฉันสิ"
"ลงชื่อฉันขึ้นเดี่ยวบนแท่นบูชาที"
"ฉันจะทำให้ขำตาย"
"ฉันจะตรึงผู้คน"
"ฉันหมายถึงตรึงในทางที่ดีอย่างตรึงตราน่ะ"
ตอนเด็กๆ ผมอยากเป็นบาทหลวง
แล้วผมก็ไปเป็นเด็กช่วยทำพิธี และคำตอบคือไม่ ผมไม่โดน
คงเพราะพวกเขารู้ว่าผมเป็นคนช่างพูด
หน้าตาผมออกทรงนั้น
แล้วผมก็โคตรจะไม่เก่ง เขาคงคิดว่าขนาดจุดเทียนยังไม่ได้เรื่อง
ถ้าให้เป่าก็คงจะไม่เท่าไหร่
ใช่ ผมรู้
กับบางคนมันมากเกินไป
แต่ผมคิดว่าไอ้ที่นักบวชพวกนั้นทำ ในยุค 80 ต่างหากที่มากเกินไป
ผมว่ามุกที่ผมเล่นกับเรื่องนั้น ห่างไกลกับคำว่าเลวร้ายนะ
ผมคิดว่าเราไม่ควรปล่อยมันไป
ผมถูกเลี้ยงมาแบบคาทอลิกจ๋า
จนทุกวันนี้ยังอธิบายให้เพื่อนฟังยากเลยว่า
ศาสนามันฝังแน่นในวัยเด็กของผมแค่ไหน และจะมีบางครั้งที่มันผุดขึ้นมาเอง
อย่างเช่นไม่นานนี้เจนนี่กับผมนั่งอูเบอร์
แล้วอยู่ๆ เพลงสวดจากโบสถ์ผุดขึ้นมาในหัวผม
เนื้อเพลงพวกนั้น
เป็นเพลงสวดที่ร้องว่า…
จงจำไว้
ว่าพระเยซูเจ้า
ทรงตายเพื่อเรา
และฟื้นขึ้นจากความตาย
เนื้อเพลงพวกนั้นพุ่งเข้ามาในหัวผม
ตอนนั่งอูเบอร์ไปซีวีเอส
ศาสนานี้รักษาไม่หาย
มันจะมีสารเคมีของศาสนา ที่จะตกค้างอยู่ตลอดไป
ผมมองไปทางเจนนี่ที่นั่งอยู่ด้วยกัน และบอกกับเธอ
"อยู่ๆ ผมก็นึกถึงเพลงสวดนี้"
แล้วผมก็ร้องให้เธอฟัง เหมือนที่ร้องให้พวกคุณฟัง
แต่เธอไม่ขำ
หน้าเธอนิ่งมาก
ผมก็แบบ "แต่มันตลกใช่ไหม" แล้วผมก็ร้องดังกว่าเดิม
เธอยังทำหน้าจริงจังอยู่
แล้วเธอก็ส่งข้อความหาผม
จากที่ห่างผมไปแค่สามนิ้ว
ผมก็แบบ "โอ๊ะโอ"
แล้วผมก็มองโทรศัพท์
ข้อความจากเจนนี่บอกว่า
"คนขับอูเบอร์มีลูกประคำบนแผงหน้าปัดรถเขา"
ผมเป็นคนถนัดด้นสด
ผมเลยพูดว่า "เหตุผลที่ผมพูดถึงเพลงสวดนั้น…
เพราะมันมีความหมายต่อผมมาก
และผมอยากจะสอนคุณ"
"เพราะงั้นร้องตามผมนะ"
จงจำไว้
ตอนเด็กๆ ผมเคยมีลูกประคำ
ยายผมให้มาตอนผมแปดขวบ ตอนรับศีลมหาสนิทครั้งแรก
ถ้าคุณไม่รู้จักลูกประคำ มันเหมือนลูกคิดสำหรับชาวคาทอลิก
แบบไว้นับคำสวดของคุณ
ถ้าคุณไม่รู้ว่าลูกคิดคืออะไร มันเหมือนเครื่องคิดเลข
เหมือนเครื่องคิดเลขคาทอลิก
และผมได้มาจากคุณยาย
และทุกคืนก่อนนอนผมจะสวดภาวนา
ผมจะสวดวันทามารีอา และบทพระบิดา และบทถวายพระเกียรติ
ทั้งชีวิตวัยเด็กของผม จิตสำนึกของผม
มีแต่ผมกับพระเจ้า
และเมื่อถึงจุดหนึ่ง
มันเหลือแค่ผม
ดังนั้นในเดือนพฤษภาคม
ผมไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาลกับแม่ผม
แล้วแม่ก็สวดภาวนา ส่วนผมไม่สวด
แต่ผมทำตัวเป็นแดนเซอร์ให้ นึกออกไหม ผมแบบ…
ประมาณนั้น
ผมมันพวกเอาไงก็เอา ร่วมด้วยช่วยกัน และ…
แต่แม่ภาวนาเพราะพ่อผมอาการแย่ลง
นอกจากจะขยับตัวไม่ได้แล้ว พ่อยังกระเพาะอาหารอุดตันด้วย
ซึ่งมันอาการหนักมาก
จนหมอต้องเอาท่อเอ็นจีใส่เข้าไปในคอ เพื่อดูดของเหลวและแก๊สออกมา
และพ่อก็ทรมานมาก
ท้องเขาบวมพองจนโป่งขึ้นมาตั้งห้านิ้ว
เขาพูดกับผมว่า "ไมเคิล พ่อกำลังจะตาย"
ผมพูดว่า "พ่อ ผมว่าพ่อไม่ตายหรอก"
แต่ผมไม่รู้
เช้าวันต่อมา ผมได้รับโทรศัพท์ จากจิม แกฟฟิแกน นักแสดงตลก
ที่ผมรู้จักมาหลายปี แต่น้ำเสียงเขาต่างจากเดิมมาก
เขาพูดว่า "นี่ พระสันตะปาปา โป๊ปฟรานซิส
อยากเจอพวกนักแสดงตลก
แล้วชื่อนายอยู่ในรายชื่อ ฉันก็อยู่ในรายชื่อ
แต่ไม่รู้สินะ
ฉันว่าฉันจะไป"
ผมแปลกใจมาก ผมแบบ
"โป๊ปท่านรู้ไหม ว่าถ้าเชิญนักแสดงตลกไปเป็นฝูงเนี่ย
พวกนี้น่าจะเอาไปพูดบนเวทีแหง"
แล้วจิมก็แบบ
"ท่านต้องรู้สิ"
"แต่แค่อาจจะเพลาๆ มุกลวนลามเด็กลงหน่อย"
ผมก็คิดว่า "พวกเขาเบาเมื่อไหร่ ฉันจะเบา"
คุณเบาก่อนเลยครับ ศาสนจักรคาทอลิก
อย่าปรบมือ ไม่งั้นเดี๋ยวจะกลายเป็นการชุมนุม ผม…
ตอนแรกผมโน้มเอียงไปทางปฏิเสธ
เพราะหลายปีมานี้
พ่อแม่ผมคอยกระตุ้นให้ผมกับเจนนี่ พาอูนาไปโบสถ์
แต่เราไม่ได้ไป
ไม่ใช่เพราะจะต่อต้านศาสนาอะไร
แต่ถ้าที่ไหนมีประวัติแบบนั้น…
อย่างถ้ามีร้านโฮลฟูดส์ในบรุกลิน
เกิดมีข่าวว่าลวนลามเด็กต่อเนื่อง
เราก็คงไม่ไปซื้อของที่นั่นอีกต่อไป
ต่อให้ผู้คนจะแบบ "มันเกิดขึ้นแค่บางครั้งเอง"
ผมก็จะ "ผมว่านั่นละจำนวนที่ผมรับไม่ได้ ผมว่าขีดจำกัดผมก็คือบางครั้ง"
ผมเลยโน้มเอียงจะปฏิเสธ
แต่วันนั้นผมอยู่กับพ่อที่โรงพยาบาล
ผมพูดว่า "พ่อ ผมได้รับเชิญไปพบกับโป๊ป"
หน้าเขาสดใสขึ้นมาเลย
เหมือนปู่โจในเรื่องชาร์ลีกับโรงงานช็อกโกแลต
นั่นคือตอนที่ผมรู้ตัวว่า ผมต้องไปพบโป๊ปที่นครวาติกัน
เดือนมิถุนายน ผมได้ตั๋วเครื่องบิน สำหรับผม เจนนี่ และอูนา
และเราบินไปโรม
เราเดินไปรอบๆ วาติกัน และมันเกิดความซาบซึ้งอย่างน่าประหลาด
เพราะแน่นอนว่ามันเป็นสถานที่ที่น่าทึ่ง
แล้วผมก็อธิบายให้อูนาฟัง
ผมแบบ "นี่แหละศาสนาที่พ่อนับถือตอนเด็กๆ
คุณย่าเอ็มเจเชื่อในเรื่องพวกนี้เยอะเลย
ส่วนพ่อก็เชื่อเป็นบางเรื่อง
และงานศิลปะพวกนี้ส่วนใหญ่ขโมยเขามา
และพ่อว่าเราไม่ควรขโมยงานศิลปะ
แต่ถ้าต้องทำ ก็อย่าเอาไปคืน"
ผมคิดว่านั่นคือบทเรียนจากวาติกัน คือถ้าคุณจะขโมย โกยมาให้เยอะ
แล้วอย่าไปคืน
แล้วอูนาก็ถามคำถามที่ทำเอาผมไม่ทันตั้งตัว
เธอว่า "พ่อ
พระเยซูคือใครคะ"
ผมคิดในใจ "นี่มันช่องโหว่ขนาดใหญ่ ในบทเรียนชีวิตที่เราสอนลูกเลยนะเนี่ย"
เพราะเธอรู้อะไรหลายอย่าง
เธอรู้จักเทพกรีก รู้จักเทพโรมัน
เทพอียิปต์ เทพนอร์ส…
แต่ไม่รู้ยังไง ผมข้ามพระเยซูไปซะงั้น
ผมเลยพยายามสอนแบบเร่งรัด
แบบ "เมื่อ 2,000 กว่าปีก่อนมีผู้ชายคนนึง
เขาเดินๆ อยู่บนโลก และเขาเป็นเหมือนพระเจ้า
แต่เขาก็เป็นลูกของพระเจ้าด้วย แล้วเขาก็มีกลุ่มลัทธิ และ…
แต่มันเป็นลัทธิที่มีเจตนาดีนะ และ…"
ซึ่งเอาจริงก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาเถียงกัน
ถ้าพระเยซูอยู่บนเวทีกับผม ที่โรงละครบีคอนในตอนนี้
เขาจะแบบ "ใช่ มันเป็นลัทธิ เรามีกัน 12 คน"
"มากสุด 70"
เขาจะเป็นคนที่งงที่สุด กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับศาสนาคริสต์
เขาจะแบบว่า "นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าตั้งใจไว้เลย"
"ข้าออกแนวเดวิด เบลนผสม กับธนาคารอาหารมากกว่า"
คือมันเป็นลัทธิที่มีเจตนาดี และไม่ได้จะว่าพวกลัทธิทั้งหลายนะ
ก็อาจจะมีบ้างนิดๆ คือ…
ไม่ ผมไม่ได้…
ผมไม่สนับสนุนลัทธิ
แต่ผมต้องบอกว่าเจนนี่กับผมติดสารคดี
เกี่ยวกับลัทธิต่างๆ แบบงอมแงมมาก
โดยเฉพาะตอนแรก
เพราะมันมักจะเกี่ยวกับ การแบ่งปันอาหารกับคาร์พูล…
เรามักจะแบบ "แบบนี้น่าจะโอ" คุณนึกออกไหม
แล้วเราก็จะหาในกูเกิลแมปส์ว่า "ที่นี่มันอยู่ตรงไหน"
ตอนที่สองจะเริ่มมืดหม่น
มันจะแบบ "แล้วเราก็ต้องหลับนอนกับท่านผู้นำ"
ผมก็จะแบบ "บ่อยแค่ไหน" เข้าใจความหมายผมใช่มั้ย
"พวกคุณมีกัน 100 คน ต่อให้เวียนกันมันจะบ่อยแค่ไหนเชียว"
"เดือนละครั้ง สามเดือนครั้งเหรอ รู้ไหมว่าฉันทำอะไร
ทุกๆ สามเดือน ที่มันแย่กว่ามีเซ็กส์กับท่านผู้นำอีกฮึ"
"จดไว้ในปฏิทิน"
ผมคิดว่านั่นคือหัวใจสำคัญของชีวิตคู่ที่ดี
คุณต้องจดมันไว้ในปฏิทิน
บางครั้งผมต้องมีเซ็กส์กับท่านผู้นำ
บางครั้งเจนนี่จะมีเซ็กซ์กับท่านผู้นำ
บางครั้งผมจะมีเซ็กส์กับเจนนี่ และจะเรียกเธอว่าท่านผู้นำ
ผมว่าเรานับให้หมด
ผมต้องระวังน้ำเสียงเวลาพูดถึงลัทธิ
เพราะ… หลังๆ นี้ผมได้อีเมล ตอนที่มีใครมาดูการแสดงผม
พวกเขาแบบ "ชอบรายการนะ แต่อยากให้คุณรู้ไว้
ถ้าคุณเคยเข้าร่วมลัทธิ เจนนี่ต้องมีเซ็กส์กับท่านผู้นำ
บ่อยกว่าที่คุณต้องมีเซ็กส์กับท่านผู้นำ"
มันทำให้ผมจิตตกจริงๆ นะ
เพราะผมแบบ "นี่ฉันปล่อยมุกได้แย่ปานนี้เลยเหรอ
ถึงมีคนที่ดูโชว์ฉันเสร็จกลับไป
แล้วคิดว่า ก. ฉันอาจเข้าร่วมลัทธิ
และ ข.
ว่าถ้าฉันเข้าร่วมลัทธิ ฉันจะไม่รู้
ว่าเจนนี่จะต้องมีเซ็กส์กับท่านผู้นำ
บ่อยกว่าที่ฉันจะต้องมีเซ็กส์กับท่านผู้นำเนี่ย"
ผมจึงขออยากใช้เวลาการเดี่ยวช่วงนี้
เพื่อชี้แจง
ว่าบางเรื่องเป็นเรื่องตลกนะครับ
ประเด็นคือผมอยู่ที่โรมกับครอบครัว และ…
มันน่าสนใจดี ทุกที่ในโรมที่คุณไป
จะมีโบสถ์สวยๆ มีรูปปั้นพระเยซู
มีภาพวาดของพระเยซู
จนถึงขนาดที่ผมต้องพูดกับไกด์ของเราว่า
ผมแบบ "ท่านเคยอยู่ที่นี่เหรอ"
"เพราะผมรู้ว่าท่านไม่เคย ผมเคยเรียนโรงเรียนคาทอลิกนะ
แต่ผมรู้สึกเหมือนพวกคุณ ทำให้รู้สึกเหมือนว่าท่านเคยอยู่"
พูดก็พูดเถอะ โรมเองก็น่าจะโดนข้อหา
ขโมยวัฒนธรรมเป็นรายแรกๆ เลยนะครับ
เพราะพระเยซูไม่ได้ของสนุกๆ จากโรมเลย
ท่านไม่ได้กินพิซซ่ากับพาสต้า
ท่านไม่ได้ "มัมมา มีอา" กับเพื่อนๆ
ทั้งหมดที่ท่านรู้เกี่ยวกับโรม
คือพวกโรมันโผล่มาที่ลัทธิของท่านในเยรูซาเลม
แล้วก็แบบ "ไง เราชอบสิ่งที่เจ้าทำอยู่นะ"
"เป็นเรื่องราวคลาสสิก ของการถีบตัวจากความต่ำต้อยสู่ความต้อยต่ำ"
“แต่เราว่ามันจะทรงพลังขึ้นอีก ถ้าตัวเอกตายตอนจบ”
ผมเข้าใจ ผมเองก็ไม่โอเคกับเรื่องนี้เหมือนกัน
แล้วพวกเขาก็ฆ่าท่านจริงๆ ซึ่งน่าเศร้ามาก
แต่ไอ้ที่บิดเบี้ยวกว่านั้นคือพวกนั้นฆ่าท่าน
แล้วก็ขายภาพวาดที่ตัวเองกำลังฆ่าท่าน
เพื่อยึดครองครึ่งหนึ่งของโลก
มันเหมือนถ้าครอบครัววิลค์ส บูธ มาผลิตของเล่นลินคอล์นล็อกส์ แบบ…
ผมพูดเรื่องนี้ให้โป๊ปฟัง และท่านคิดว่ามันตลกดี
แต่ท่านพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ เพราะงั้นใครจะไปรู้ล่ะ และ…
ไม่ เราไม่ได้แสดงให้โป๊ปดูหรอกครับ
ซึ่งผมรู้สึกว่าน่าเสียดายโอกาส
เพราะงานนี้มีนักแสดงตลกชั้นยอดเพียบเลย
แบบคริส ร็อก สตีเฟน โคลแบร์ กับโคแนน โอไบรอัน
เดวิด เซดาริส คนเหล่านี้แล้วก็ผม
แล้วก็นะ ผมรู้ตัวดีว่าผมอยู่ล่างสุดของรายชื่อ
พวกเขาโทรหาผมเดือนพฤษภา ให้ไปในเดือนมิถุนายน
ผมมั่นใจว่าต้องมีลิสต์เดือนเมษา แต่คงโดนปฏิเสธไปหลายคน
แล้วโป๊ปก็เข้ากูเกิล หา "นักแสดงตลก" ในโน้ตบุกส์เดลล์ของท่าน
นามสกุลของท่านคือแบร์โกกลิโอ
ส่วนนามสกุลผมคือเบอร์บิเกลีย
และผมคิดว่าท่านคง “เขาชื่อเบอร์บิเกลีย ฉันชื่อเบอร์โกกลิโอ”
“เขาต้องเป็นญาติห่างๆ ของฉันแน่ๆ”
ท่านไม่ได้พูดแบบนั้นหรอก
ผม…
ท่านไม่ใช่คนอิตาลีด้วยซ้ำ
ท่านมาจากบัวโนสไอเรส
แต่ผมว่าวงการตลกคงยังไม่ขีดฆ่า การล้อสำเนียงอิตาเลียนออกหรอก
ดังนั้นจนกว่าจะถึงตอนนั้น
"มัมมา มีอา ฉันคือโป๊ป"
"เราเอาศีลมหาสนิทมาทำพิซซ่า"
มุกนี้พ่อผมก็คงไม่ชอบอีก
เราไม่ได้แสดงให้โป๊ปดู
โป๊ปทรงตรัสกับเรา
เหล่านักแสดงตลก
เกี่ยวกับเรื่องตลก
ซึ่งเป็นตัวอย่างที่ดีของอำนาจทำให้คนหลงตัวเอง
ถ้าคุณเป็นพระเก่งขั้นสุดจนถึงจุดที่คุณคิดว่า
"ฉันจะชวนคริส ร็อกมาที่บ้าน
แล้วบอกให้เขาฟังว่าตลกควรเป็นไง…"
มันก็เหมือนถ้าผมโผล่ไปที่นาซ่า แล้วพูดว่า "ผมมีไอเดียเรื่องจรวด"
"ผมว่าเราควรสร้างมันขึ้นมา และเข้าไปบินในนั้น
อย่ามาขี่บินอยู่ข้างนอกเหมือนในการ์ตูน"
“และนั่นคือบทสุนทรพจน์เรื่องจรวดของผมครับ”
"ทีนี้ทุกคนก็จูบแหวนแต่งงานผมซะ"
ทุกคนแบบ "แหวะ เหม็นเหงื่อ"
โป๊ปพูดกับเราเรื่องตลก
โป๊ปองค์นี้ ถ้าพวกคุณไม่รู้ โป๊ปฟรานซิสองค์นี้ ท่านดีใช้ได้เลย
แต่แค่ถ้าเทียบกับโป๊ปองค์อื่นๆ นะ
ผมหมายถึง…
ถ้าคุณเจอท่านที่งานปาร์ตี้ คุณจะแบบ "ไอ้หมอนี่มันยังไง" แบบ…
แต่เทียบกับโป๊บองค์อื่นๆ ท่านวิเศษมาก
แล้วโป๊ปก็เชิญพวกเราเข้าไป ในสถานที่ที่เรียกว่าพระราชวังอัครทูต
แล้วท่านก็กล่าวสุนทรพจน์เรื่องอารมณ์ขัน
ท่านพูดอยู่ประมาณ 40 นาที แต่ผมก็จดส่วนที่ชอบที่สุดไว้ด้วย
นี่คือส่วนที่ผมชอบที่สุดจริงๆ
มันเป็นภาษาอิตาลี แต่พวกเขาแปลให้เรา ท่านพูดว่า
"เพื่อนรัก ท่ามกลางข่าวร้ายอันน่าหม่นหมองมากมาย
ในโลกที่เต็มไปด้วยปัญหาทั้งทางสังคมและส่วนตัว
พวกคุณมีพลังในการมอบรอยยิ้มให้ผู้คน"
“พวกคุณเป็นเพียงไม่กี่คนที่สามารถพูดกับผู้คน
จากต่างรุ่นต่างวัฒนธรรมได้”
น่ารักดีครับ เป็นอะไรโป๊ปๆ อบอุ่นดี
แล้วโป๊ปก็พูดว่า “ตามที่เขียนไว้ในพระคัมภีร์…” ตรงนี้แหละที่ผมเริ่มหลุดนิดนึง
“ณ จุดเริ่มต้นของโลก ขณะที่ทุกสรรพสิ่งกำลังสร้างขึ้น
พระปัญญาของพระเจ้า ได้ฝึกศิลปะของพวกคุณ
เพื่อประโยชน์ของพระองค์เอง
ผู้ชมคนแรกในประวัติศาสตร์"
ซึ่งเป็นแนวคิดที่แปลก ซึ่งทำผมหนักใจมาตลอดตั้งแต่สมัยประถม
เพราะผู้ชมแห่งประวัติศาสตร์เนี่ย เป็นอะไรที่เขาสอนกันมา
ตอนผมยังเด็กพวกเขาชอบพูดว่า “พระเจ้ากำลังมองเธอ
อยู่ตลอดเวลา”
ผมเชื่อตามนั้นจริงๆ ผมอายุเจ็ดขวบ
ผมคิดว่าพระองค์แบบ กำลังขับเชฟวี่มาลิบูตามผมอยู่
แบบ "ไมค์ เบอร์บิเกลียทำอะไรอยู่"
"เขาซ่อนหนังโป๊อยู่ในป่า"
"ข้าจะทำให้เขาไม่มีแฟนจนกว่าจะ 20"
คำทำนายนั้นเป็นจริง ดังนั้นอาจมีพระเจ้าอยู่จริง
แต่…
จินตนาการนั้นฝังแน่นอยู่ตลอดช่วงวัยเด็กของผม
อย่างตอนผมอายุ 15 ผมเริ่มช่วยตัวเอง
ผมก็นึกเอาเองว่า พระเจ้ากำลังมองผมทำแบบนั้นอยู่ด้วย
ผมก็เลยแอบใช้มุมกล้องช่วยนิดนึง เพราะผม…
เพราะผมคิดว่า ถ้าพระองค์เกิดกำลังมองจอมอนิเตอร์อยู่
พระองค์คงคิดว่า "ฉันเห็นเด็ก 15 ช่วยตัวเองมาเยอะละ
แต่เด็กคนนี้เก่งใช้ได้"
"แบบนี้น่าจะเทิร์นโปรได้"
ซึ่งผมก็ได้เป็นนักแสดง ก็คือจบแบบแฮปปี้
อาจจะไม่ใช่ในทางเทคนิค แต่…
โอเค แล้วโป๊ปก็พูดว่า…
“ข้าพเจ้าระลึกถึงเรื่องราวในหนังสือปฐมกาล
ตอนที่พระเจ้าทรงสัญญากับอับราฮัมว่า ภายในหนึ่งปี เขาจะมีบุตรชาย”
"เขากับซาราห์ภรรยาเขา แก่และไม่มีบุตร"
เธออายุ 23
“ซาราห์ตั้งครรภ์ และให้กำเนิดบุตรชายในวัยชรา”
ตอนอายุ 24
“ซาราห์กล่าวว่า ‘พระเจ้าทรงทำให้ข้าหัวเราะ’”
“นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาตั้งชื่อลูกว่าไอแซค ซึ่งแปลว่า ‘เขาหัวเราะ’”
แล้วสุดท้าย โป๊ปก็พูดว่า “จงจำไว้”
“เมื่อใดที่คุณสามารถเรียกรอยยิ้ม จากผู้ชมได้แม้เพียงคนเดียว
คุณได้ทำให้พระเจ้ายิ้มด้วย"
ซึ่งผมคิดว่าท่านพูดดี
แล้วท่านก็ให้ลูกประคำกับเรา
ท่านเอาถุงผ้าสีเขียวใบเล็กๆ ใส่ลูกประคำที่ทรงสวดให้ให้พวกเราคนละใบ
ซึ่งผมเอากลับบ้าน ไปให้พ่อกับแม่ในเดือนกรกฎาคม
เป็นวันเกิดปีที่ 84 ของพ่อผม
มีผม แม่ผม โจพี่ชายผม
จีนพี่สาวผม กับแพตตี้น้องสาวผม กับลูกๆ พวกเราทั้งหมด
หลานๆ ทั้งหกคนของพ่อผม
เราทุกคนห้อมล้อมพ่อผม
แล้วผมก็เอาลูกประคำนี่ให้เขา
แล้วเขาก็ตาเป็นประกาย
แล้วแม่ผมก็พูดว่า "ไมเคิล พระเจ้าทรงเรียกขานลูก"
ผมอยากบอกให้รู้ไว้…
ผมไม่คิดว่าพระเจ้าเรียกผม
พอแม่พูดแบบนี้ สิ่งที่ผมอยากบอกคือ "ไม่"
"คนที่เรียกผมคือจิม แกฟฟิแกน
ที่โดนสตีเฟน โคลแบร์เรียก
ที่คนที่เรียกเขาอาจเป็นพระเจ้า"
แต่ถ้าคุณผ่านปีที่หนักหนามาอย่างพ่อแม่ผม
คุณก็จะพูดโดยอัตโนมัติว่า "ครับ…
พระเจ้าทรงเรียกผม"
เราซื้อเค้กให้พ่อผม
แล้วทุกคนก็กลับบ้าน
ส่วนผมยืนอยู่ตรงนั้นกับพ่อ เขานอนอยู่บนเตียง
ผมคุยกับพ่อ เขาพูดได้แล้ว
แต่เขาจำอะไรที่เกิดขึ้นปีที่แล้วไม่ได้เลย
ผมเลยถามเขาเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว
เขาเกิดปี 1940 ที่บุชวิค บรุกลิน
ผมถามว่า "ตอนพ่อเด็กๆ
มีญาติกลับมาจาก สงครามโลกครั้งที่สองบ้างไหม"
เขาก็ว่า "มี มีลุงชาร์ลี กับลุงโจ กับลุงโทนี่
พวกเขากลับมาแล้วก็เล่าเรื่องสุดระทึก
ว่าพวกเขาเกือบโดนฆ่าตายยังไง"
ผมถามว่า "พ่อถูกเกณฑ์ไปเวียดนามเหรอ"
พ่อก็ว่า "ใช่ พ่อถูกเกณฑ์ แต่เพราะพ่อเป็นหมอ
เขาเลยส่งพ่อไปประจำที่เทกซัส
และนั่นคือที่ที่แม่แกกับพ่อ ได้เจอเพื่อนๆ เยอะมาก
ที่สนิทกันมาจนวันนี้"
ผมก็ว่า "ตอนพ่อเด็กๆ ที่อยู่พ่อที่บุชวิคคือที่ไหน"
แล้วเขาก็บอกที่อยู่มา ผมก็พิมพ์ใส่ในโทรศัพท์
แล้วผมก็ขีดเส้น
ระหว่างบ้านสมัยเด็กของพ่อ
กับบ้านสมัยเด็กของอูนาหลานสาวเขาในตอนนี้
มันอยู่ห่างกันราวหกกิโลกว่าๆ แล้วผมก็เอาให้เขาดู
ผมคิดในใจว่า "ทำไมพ่อ ไม่บอกเรื่องพวกนี้กับฉันให้เร็วกว่านี้"
แล้วผมก็คิดว่า "แล้วทำไมฉันถึงไม่เคยถาม"
พอถึงตอนนี้พ่อผมก็เริ่มเหนื่อยแล้ว และเขาพูดไม่ไหวแล้ว
แต่ผมอยู่กับเขา
และผมอยากอยู่ที่นั่นเพื่อเขา
เพราะคุณก็รู้ว่า เมื่อพ่อแม่คุณผ่านอะไรในสิ่งที่พ่อผมเจอมา
คุณไม่รู้หรอกว่าคุณจะได้เจอเขาอีกสักกี่ครั้ง
ผมเลยเอื้อมมือไป ลูบไหล่เขา
และผมดูออกจากสายตาเขา ว่าเขาชอบมัน
และริมฝีปากเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย
ผมลูบไหล่เขาอยู่ประมาณ 15 นาที
และผมก็รู้สึกใกล้ชิดกับพ่อ
เหมือนตอนที่ผมยังเด็ก
ที่พ่อเอาตุ๊กตาคิวเรียสจอร์จ มาให้ผมที่โรงพยาบาล
กับตอนผมอายุ 12 ที่เขาลูบหัวนมแข็งๆ ของผม
เช้าวันต่อมา ผมขับรถพาเจนนี่กับอูนากลับนิวยอร์ก
ไม่กี่วันต่อมา ผมเดินพาอูนากลับบ้านจากโรงเรียน
ผมก็คิดได้ว่า "นั่นแหละคือสิ่งเดียวที่ฉันจะสอนลูกได้…
คือเราจะไม่มีวันรู้ทุกอย่าง"
"เราจะทำผิดอยู่บ่อยครั้ง"
"และบางทีสิ่งเล็กๆ อย่างความเมตตา อาจเป็นทั้งหมดที่เรามี"
"และบางที…
นั่นแหละคือชีวิตที่ดี"
ขอบคุณมากครับ
ขอบคุณมากที่มารับชมกันครับ
(แด่อูนาลูกสาวผม และวินซ์พ่อผม)
(ขอบคุณดนตรีจากเรดเฮิร์ส)
(ขอบพระคุณพระสันตะปาปาฟรานซิส คศ.1936 - 2025)
คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์