Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Çok teşekkürler.
Sağ olun. Sizi görmek güzel. Hoş geldiniz.
Nasıl gidiyor? Selam.
Çok teşekkürler. Ben…
Teşekkürler.
Şey…
Yaklaşık bir yıl önce
kızımı okuldan eve götürüyordum.
Karım ve kızımla Brooklyn'de yaşıyoruz.
Pek çok esrar dükkânı vardır. İsimleri çok tatlıdır. Blazy Susan gibi.
Ya da Evet, Otçuluz gibi.
Kızım Oona kafasını kaldırdı, Oona dokuz yaşında,
kafasını kaldırıp dükkânın ismine baktı ve "Baba, Güzel Hayat nedir?" dedi.
Şöyle dedim, "Hiç bilmiyorum.
Benim sürdüğüm hayat değil."
Uyuşturucuları en iyi şekilde anlatmaya çalışmalıyım diye düşündüm.
"Bazı insanlar uyuşturucu kullanır. Beyinlerini bir nevi mutlu eder.
Ama sahte bir mutluluktur.
Fazla mutlu olmak istemezsin çünkü ilk seferi kadar mutlu olmak için
sonra daha fazla kullanman gerekir.
Sekiz veya dokuzuncu seferde büyük belaya batarsın.
Neyse, annenle ben bazen kullanırız.
Sık kullanmayız. Genelde gençken kullanırdık.
Senin yaşında değil. Senden üç yaş daha büyükken."
Elbette uyuşturucuları kızıma anlatmam gerek
ama anlatmıyorum çünkü bana kimse anlatmadı.
Anne babam anlatmadı.
Buna en yakın dönem ben altıncı sınıftayken yaşandı.
D.A.R.E. programı vardı, 80'lerdeydi.
İngilizce açılımı Uyuşturucu Bağımlılığına Direniş Eğitimi.
Uyuşturucu kullanmış biri yazmış gibi.
Şöyle demiş, "Dört kelime olmak zorunda!
İlk kelime uyuşturucu!
Pazartesi tişörtler bastıracağız!"
Tişörtlere bağlı bir kampanyaydı.
İşin ironik kısmı şu, aktif olarak uyuşturucu kullanan kişiler
o tişörtleri hâlâ giyiyor ve…
D.A.R.E. programından önce uyuşturucu kullanmayı hiç düşünmemiştim.
Tüm seçenekleri önüme koyduklarında
"Bu uyuşturucuları deneyip akıllıca bir karar vermeliyim" dedim
çünkü beni çok heyecanlandırdılar.
"Çocuklar gelecek" dediler. "Devam et" dedim.
Çocuklar bana gelmemişti.
Çocukluğumun en heyecan verici sosyal gelişmesiydi.
"Çocuklar gelip uyuşturucu teklif edecek, mesela meth…
…mantar
ve melek tozu."
"Melek tozu mu?" dedim.
Altıya giden papaz yardımcısıydım. "Bu melek tozunu denemeliyim!
Göklere, İsa Mesih'in yanına yükselmeliyim!" dedim.
Hâlâ ne meth teklif eden var
ne de melek tozu
ne de… Yani kokain bile teklif eden olmadı.
Hiç kokain görmedim.
Bunu söyleyince inanmıyorlar. Gece kulüplerinde çalışıyorum.
Kimse bir kez bile "Bunu Mike'a gösterelim" demedi.
Nasıl görünüyorum ki?
Beni böyle görüyorlar. Geçen gün Washington Square Park'taydım.
Önümde bir yabancı yürüyordu.
Biri o yabancıya
"Arkanda bir sivil polis var" dedi.
Sonra dönüp bana baktı.
Ben de arkama baktım.
Benim arkamda kimse yoktu.
O yabancıya "Hayır" dedim.
Sivil polis de tam olarak böyle derdi.
Hiç keyif amaçlı uyuşturucu kullanmadım.
Üniversitede arkadaşlarım ot içerdi
ama benimle ot içmek hiç eğlenceli değildi.
Şöyle derdim, "Benden nefret ediyor musunuz?
Kalbim neden ağrıyor"
"Raşitizm mi bu? Kapıda kim var?"
Benimle takılması eğlenceli değildi.
Bu yüzden tüm bunlardan uzak durdum.
Ama reçeteli maddeler kullanıyorum. İstemiyorum ama mecburum.
Çünkü çok ciddi bir uyurgezerlik bozukluğum var.
Yaklaşık 20 yıl önce
Walla Walla, Washington'daki La Quinta Inn'de uyurgezer hâldeyken
ikinci katın penceresinden aşağı atladım.
Gerçek hikâye.
Bunu bir kez yapınca
doktora her gittiğinizde karşınıza çıkıyor.
Yirmi yıl önce bana REM uykusu davranış bozukluğu adında
nadir bir hastalık teşhisi kondu.
Stand-up gösterilerimde bunu o kadar çok anlattım ki
tıp fakültelerinde uyku bozuklukları konusunda
tanı kitapçığında
REM davranış bozukluğa sahip kişilere örnek olarak
ben varım.
Babam doktor.
Tıp okumamı istedi, okumadım
ama kitapçığa girdim.
Ders veriyor sayılırım.
Yıllar önce uyku doktoruma gidip bundan bahsettim.
"Tanı kitapçığında REM uyku bozukluğuna beni örnek gösteriyorlar" dedim.
"Hiç hoş bir durum değil" dedi.
Dedim ki "Nasıl yani?
Başardık işte."
"Sorun şu, sendeki durumun bu olduğundan tam olarak emin değilim" dedi.
Şöyle dedim, "Toplu e-posta atmamız gerek
çünkü birçok insan kendisinde
Mike Birbiglia hastalığı olduğunu düşünürken
o hastalık Mike'da olmayabilir."
Bir düşünsenize, Lou Gehrig…
…"Aslında turp gibiyim.
Beyzbola dönebilirim" diyor.
İnsanlar deliye dönerdi.
Doğru duydunuz. Kendimi Lou Gehrig'le kıyasladım.
Şu yüzden uyurgezerlikten bahsediyorum, yirmi yıl önce
REM uykusu davranış bozukluğu teşhisi aldım ve bana Klonopin verdiler.
Geçenlerde yeni bir doktora gittim, geçmişime baktı.
"Yirmi yıldır Klonopin mi kullanıyorsun?" dedi.
"Evet" dedim. "Peki" dedi.
Ben de…
Doktora gittiğinizde duymak istediğiniz şey bu değildir.
"Sıkıntı mı?" dedim.
"Yan etkilerini biliyor musun?" dedi.
"Bilmiyorum" dedim.
"Depresyon, hafıza kaybı, zayıf motor becerileri…" dedi.
"Bunları kişiliğim sanıyordum" dedim.
İnsanın kendi kişiliğinin
bir yan etki olduğunu fark etmesi garip oluyor.
Sonra günlük hayatımda yaptıklarıma dikkat kesildim.
Her gece yatmadan önce şunu yaparım, Klonopin dozum bir buçuk miligramdır.
Bir hapı tam ortadan ikiye bölmem gerekir, evet.
Böyle hassas bir işi kim yapmamalı?
Motor becerileri zayıf biri.
Çünkü ikiye böldüğümde
lavaboya illaki biraz Klonopin tozu dökülür.
Sonra bunalıma girerim.
Göz yaşlarım tozun üzerine dökülür,
tozla birleşip Klonopin sorbesi oluşturur.
Sonra onu yalarım.
Yarım miligram olduğunu sanırım…
…ama kesinlikle yarım miligram değildir.
Bunu kızıma nasıl açıklayacağım?
Güzel hayat işte bu. Evet, güzel hayat bu.
Kızıma açıklayamayacağımı düşündüğüm bir sürü şey var.
Kızım dokuz yaşında ve durum giderek zorlaşıyor
çünkü küçüklerken bir şey fark etmiyor.
Hareketli bir pirinç çuvalı gibiler
ve hareket ettiklerinden emin olsanız yeter.
Birinci yaşını doldurduklarında bile
bir sürü kolay iş var.
"O ne?" "Yumurta. Ben dâhiyim" gibi ama…
Karım da bu kadar çok şey bilmiyor.
Karım şair, ben komedyenim.
Birlikte heykeltıraşız.
Çok fazla şey bildiğimiz söylenemez.
Yapraklarla ilgili yüzlerce kitap okuduk
ama yaprakları çok iyi anlatamıyoruz.
Yaklaşık bir yıl önce bunu çok net anlamaya başladım
çünkü annem aradı
ve "Baban bu hafta hastaydı.
Onu doktora götürmeye çalıştım ama gitmedi.
Sonra dün küvette yere düştü.
911'i aradım.
Ambulans onu acil servise götürdü. Meğerse felç geçirmiş" dedi.
Telefonu kapattım.
Yatak odamda yalnızım.
Giyinme odasına girdim, bir şeyleri düzenledim.
Tek başıma ağlamaya başladım.
Kızım Oona içeri gelip "Baba, ne oldu?" dedi.
"Büyükbaban felç geçirmiş" dedim.
"Baba, felç ne demek?" dedi.
O an fark ettim ki…
…felcin ne olduğunu tam olarak anlatamıyorum.
Anlatmaya çalıştım.
Yani önemli noktaları biliyorum.
"Beyinde bir sakatlık demek. Beyinde kanama gerçekleşir" dedim.
Ondan sonra pek çok serbest çağrışım oldu.
Şöyle dedim, "Beyinde kanama gerçekleşir.
Kanın nerede olduğunu tam bilmiyorum
ama sanırım damarlarda olur.
Tüm kan damarlardadır
ama felç geçirince her yere saçılır.
Sanırım yani.
Bir bakıma tüm vücudumuz kanla doludur.
Tüm vücudumuzda litrelerce kan vardır.
Bir bakıma vücudumuzda devamlı kanama vardır.
Bunu annene sorabilirsin.
Ya da büyükbabana
ama bu hafta sorma."
Oona şöyle dedi, "Büyükbaba Vin iyileşecek mi?"
"Ben de bilmiyorum, bu akşam eve gideceğim" dedim.
O gece arabayla Providence, Rhode Island'a,
hastaneye gittim.
Asansöre binip sekizinci kata, felç ünitesine çıktım.
Babamı gördüm. Ondan geriye sadece bir kabuk kalmıştı.
Vücudunun yarısını oynatamıyordu. Tam olarak konuşamıyordu.
Nörolog geldi, "Vince,
Omurilikten su alacağız" dedi.
Babam da emekli bir nörolog.
Yani o durumdayken
nasıl sıvı alınacağını önerdi.
"Yönlendirmeli alınsın" dedi.
Etkileyici.
Babamın ne kadar kontrolcü olduğuna dair güzel bir örnek aynı zamanda.
Yarı ölmüş bir nöroloğun sapa sağlam başka bir nöroloğa
işini nasıl yapacağını
anlatmasını izledim.
Erkeklerin bilmişlik taslamasının bir üst seviyesi.
Ölülerin bilmişlik taslaması bu.
Erkeklerin bilmişlik taslaması
bir erkeğin bir kadına kadının daha iyi bildiği bir konuyu
anlatmasıdır.
Size bilmişlik taslamıyorum, sadece aktarıyorum.
Aktarmışlık taslıyorum.
Babamı o hâlde görmek beni yerle bir etti
çünkü ben çocukken
babamı her zaman bir dağ olarak görürdüm.
Neredeyse mitolojik bir yaratık gibiydi.
Bir bakıma babam olmak isterdim
çünkü çok şey biliyordu.
Doktordu.
Boş zamanlarında hukuk diploması aldı.
Evet.
Baba olmayı bu kadar istemiyordu işte.
Sanki…
Sanki "Babalık yapmam gereken zamanlarda
başka neler yapabilirim?" demiş.
Doğrusu biz de çok iyi çocuklar değildik. Hep bir babamız olsun isterdik.
Babamız da ikinci diploması olsun isterdi.
Yani hedeflerimiz çakışıyordu.
Babamın o tarafını hiç görmedim.
Ben çocukken yabancılar yanıma gelir
"Baban harika bir doktor" derdi.
Ben de "Pekâlâ" derdim.
Worcester, Massachusetts'li herkes böyle konuşur.
"Baban harika bir doktor."
"Peki, iyi. O benim babam değil."
Yani babam. Freudyen bir durum oldu.
Stand-up'a girer mi bilmiyorum.
Tüm gösteri babamla ilgili. "O benim babam değil."
"O benim babam değil, dediği kısım neydi?
Çin Mahallesi'nin ters köşeli sonuna mı dönecek?"
Benim babam…
Benim doktorum değildi.
Geçenlerde biri geldi. Oona'yı eve götürüyordum.
Gösterilerin süper, dedi. Sağ ol, dedim.
Oona'ya bakıp "Baban harika bir komedyen" dedi.
O da "Pekâlâ" dedi. Anladınız mı?
"Ne demek istediğini biliyorum" dedim.
Birkaç blok yürüdük.
"İnsanlar böyle deyince ne düşünüyorsun?" dedim.
"Vaktimi boşa harcıyorlar" dedi. Ben de…
Bana bundan kötü bir söz söyleyen olmamıştı.
Üstelik Bill Burr'ü tanıyorum.
Babamın doktorluk yaptığını çok nadir görürüm.
Bir keresinde… Çocukken futbol oynardım.
Kaleciydim, bir keresinde topa doğru kafa üstü zıpladım.
Topu tuttum, sonra karşı takımın çocukları
kafama tekme attı.
Aynen.
Topa vuracak kadar sert tekme attılar.
Hikâyenin geri kalanını bilmiyorum
ama söylenene göre ayağa kalkıp "Bir şey olmadı" demişim.
Sözüme inanmışlar ve beni maçtan çıkarmamışlar.
Yaklaşık 15 dakika sonra sahadan öylece çıkmışım.
Başka bir sahaya gitmişim.
Takım arkadaşlarım yanıma gelip "Mike, iyi misin?" demiş.
Onlara harfi harfine şöyle demişim, "Burada ne halt ediyoruz ki?"
Babam sahaya atlamış, beni alıp
sahadan çıkarmış, eve götürmüş.
Doktorların hastalarına sorduğu soruları sormuş.
"Göbek adın ne? Okulda hangi dersleri görüyorsunuz?"
"Demek babam bunu yapıyor" dedim.
Bunu gördüğüm bir başka zaman da…
İlkokulu Shrewsbury, Massachusetts'teki Saint Mary Okulu'nda okudum.
Her cuma akşamı fen kulübü etkinliği olurdu.
Katolik okulunun mafyası sayılırdı.
"İsa'nın suyu şaraba dönüştürdüğüne inanıyoruz.
Aynı zamanda dinozorlar da vardı" gibi.
Her cuma akşamı farklı bir veli fen bilimlerinin
meslekleriyle ilişkisini anlatırdı.
Bir akşam benim babam gelecekti. Çok gerildim. "Ne diyecek ki?"
Fen bilimlerinden anlamaz" dedim.
Babam geldi, tıbbi aletlerini getirdi.
Birer birer çıkardı, her birinin ne işe yaradığını anlattı.
Beynin üç boyutlu modelini çıkarıp
beynin yarım kürelerini anlattı.
Sonrasında çocuklar bana gelip
"Baban aşırı zeki.
En zeki baba senin baban" dedi.
Dedim ki "Evet.
En zeki baba benim babam.
Ama bunları neden daha önce bana anlatmadı?"
Bunu pek görmemiştim.
Babamı gördüğüm zamanlarda 20.00'de eve gelir,
salonun bir köşesine oturur, kaşlarını çatarak savaş romanı okurdu.
Arada sırada çok küçük meseleler için
küplere binerdi.
"Lanet olası anahtarlarım nerede?" derdi.
"Babamın anahtarlarını bulmalıyız" derdik.
Ömrümü o anahtarları arayarak geçirdim.
Anahtarları almak için pencereden atladım.
Babam bu şakayı sevmezdi.
Anahtarları arardık. Annem dua ederdi.
"Aziz Anthony'ye dua edeceğim" derdi.
Yedi yaşındaydım. "İşe yarayacağını düşünmüyorum.
Anahtarları bulmak için daha somut taktikler gerek" derdim.
Hristiyan Aziz Anthony'yi bilmiyorsanız söyleyeyim,
eşya bulma adamıdır.
Bir aziz için dandik bir amaç.
Aziz olmak zordur çünkü. Üç mucize gerçekleştirmelisiniz.
Mucizeleri teyit etmeleri gerekir.
O alanda çok rüşvet dönüyor.
Çok fazla "Tabii, gördüm" diyen var.
Şanslıysanız aziz ilan edilirsiniz.
Büyük ihtimalle ölmeden beş dakika önce öğrenirsiniz.
"Müjdemi isterim, azizsin" derler.
Siz de… Anlatabiliyor muyum?
"Son bir şey. Herkesin anahtarını bul."
"Hayır" der ve ölürsünüz.
Martta babamla hastanedeydim, iç parçalayıcı bir andı.
Felç geçiren birinin yanında olduysanız
hayal edebileceğiniz en kötü şey olduğunu bilirsiniz
ama doğrusu şunu söyleyebilirim,
babamı sakinleştirdi.
Dinleyin beni, şakaların çoğu sizin için
ama birkaçı da benim için.
Bu da benim başa çıkma mekanizmam.
Umarım sizin için de öyledir.
Çoğunlukla korkunç bir şeydir
ama arada sırada "Ben beş yaşındayken bu felç neredeydi?" diyorum.
Anlatabildim mi?
Ben çocukken babam "Lanet anahtarlarım nerede?" derdi.
Şimdi "Anahtarlar" diyor, ben de…
Felçli hâlini tercih ettiğimi söyleyemem.
Bu hâli biraz daha kibar.
Dinleyin beni. O benim babam.
Benim hakkım var.
Sizin babanız olsaydı tuhaf olurdu.
Çıkıp "Bu adamın babası 'Anahtarım' diye bağırıyor" desem
"Mike çizgiyi aştı" derdiniz.
Tüm zamanların en sapkın hakaretli komedisi.
"Mike Birbiglia seyircisinin hasta ailesiyle dalga geçiyor!"
Mart ayında babamla hastanedeydim.
Yüzünü bile hareket ettiremiyordu.
Yüz ifadelerini sadece gözlerinden anlayabiliyordum.
Gözlerindeki
ifade de
korkuydu.
Bunu kızıma nasıl anlatabilirdim?
Güzel hayat bu değil.
Birkaç gün sonra eve döndüm.
Kızımı o hafta sonu bir arkadaşının doğum günü partisine götürdüm.
Yılda 200 300 doğum günü partisine gidiyorumdur.
Hayatımın büyük bir parçası.
Kızımın altı arkadaşı var.
Geçen sene 235 doğum günü partisine gittim.
Doğum günü partisi endüstri kompleksi inanılmaz kontrolden çıktı.
Hayatımın en sevmediğim kısmı. Gerçekten…
Hiç sevmiyorum çünkü kızımın arkadaşlarını sevmiyorum.
Bunu söylememe izin var mı?
Hiç bilmiyorum.
Kızımı dünyadaki her şeyden çok seviyorum. Arkadaşlarını sevmiyorum. Kan…
Kan bağınız olmadığı dokuz yaşında çocuklarla
çok vakit geçirdiniz mi bilmiyorum.
Onlara tahammül etmek çok zor.
Kızımın arkadaşlarıyla birlikteyken
"Pedofiliyi cidden hiç anlamıyorum" diyorum.
Dinleyin beni, mayın tarlasına benzeyen bu hassas konuyu
dikkatle anlatacağım.
"Felç meselesinde de sana katılmadık" diyorsunuzdur.
Tabii, elbette en iğrenç suçlardan birinden bahsediyorum
ama kızımın arkadaşlarıylayken
"Neyine bağlanıyorlar? Nesini seviyorlar?" diyorum.
Kim bu insanlarla vakit geçirmek ister ki?
Gördüğüm en kötü, en aptal insanlar bunlar.
Dinleyin beni. Örnek vereceğim.
Evet…
Örnek vereyim. Arabayla doğum günü partisine gidiyoruz.
Arabada yanımda Jenny,
karım Jenny, kızımız Oona,
Oona'nın bir arkadaşı ve onun babası var.
Babalar ezik. Bir saniye babalardan bahsedebilir miyiz?
Benden değil, diğer babadan. Hiç benim gibi değiller.
Yani…
Hepsi ölü ölü bakıyor.
Son zamanlarda kekelemeye başlamışlar.
Odaya birden girip "Soran olursa yulaf sütü bulmaya gitti de" diyorlar.
Anlatabildim mi?
Bilmediğim bir kabahati başlarından savmak için
başka yerde olduklarını kanıtlamaya çalışıyorlar.
Yanımızda babalardan biri vardı. Adı Rob. Yakın arkadaşlarımızdan.
Jenny'yle ona Brokoli Rob diyoruz.
Güldüğünüz için sağ olun.
Biz çok komik buluyoruz. Brokoli bir kez bile gülmedi.
Ona yüzlerce kez brokoli dedik.
Teknik olarak buna zorbalık denebilir.
Yani yanımda
Jenny, Oona, Brokoli
ve Brokoli'nin oğlu Arrow var, bu da gerçek bir isim.
Brooklyn'de yaşıyoruz.
Başka Arrow'lar da tanıyoruz.
Bir oda dolusu Arrow tanıyoruz.
Bir ordu kadar…
…Beau tanıyoruz.
Doğum günü partisine giderken bir fırında durduk.
Dokuz yaşındaki çocukların şu huyuna gıcık oluyorum.
Arrow babasına şöyle dedi, "Baba, biberiyeli ciabatta istemiyorum.
Normal ciabatta istiyorum!"
O çocuğa şöyle demek istedim, "Bak Arrow,
Hayat sana türlü türlü ciabattalar verecek.
Kişiliğinden ödün vermek istemiyorsan normal olanı bekle."
Normal ciabatta aldık, fırından ayrılıp
Urban Air denen yere gittik.
Bu yerleri bilmeyenler için söyleyeyim,
doğum günü partisi fabrikası gibidir.
Depoya benzer.
Trambolinler, dondurmalar,
American Gladiators'daki o sopalar vardır, çocuklar onlarla birbirini döver.
İçeri girdiğiniz an
bir sürü form imzalamanız gerekir
çünkü çocuğunuzun yaralanacağını bilirler.
En ince detaylarına kadar inerler.
"Kızınız paslı bir trambolinin altında kalacak" yazar.
"Mike Birbiglia."
"Öyle yükseğe atlar ki başı kirişlere girer."
"Mike Birbiglia."
"Paslı trambolinde kusabilir.
Kendi paspasınız ve kovanızla temizlersiniz.
Urban Air mağazasından alabilirsiniz." "Mike Birbiglia."
Bu formları doldururken
hoparlörden şu ses gelir,
"Angelina'nın doğum günü partisi 571 numaralı salonda!
"Joshua'nın doğum günü partisi 1.310 numaralı salonda!"
Cehennemin yedinci katı gibidir ve tek istediğim eve gitmektir.
Neyse ki kızımız neredeyse aniden yaralanır.
Neyse ki…
Neyse ki diyorum ama kendi kızım bir kenara,
kimse için bunu istemem
ama illa olacaksa erkenden olsun da
Urban Air sıkışıklığına kalmayalım.
Jenny ve Oona'yı Urban Air'den acil servise götürdüm.
Oraya servis ayarlasalar sırıtmaz.
Acilde pek çok tanıdık yüz vardı.
Bence acil servis hizmeti diye bir şey olmamalı.
Yani…
Tam olarak ne yaptıklarını bilmiyorum.
Bence acil servis şu şekilde ortaya çıkmış,
Birisi panik atak geçiriyormuş, "Sağlık hizmetine ihtiyacım var!" demiş.
Biri "Ne zaman?" demiş.
"Acilen!"
İyi niyetli biri de "Bu boş bina benim.
Kenarına 'Acil Servis' yazabiliriz.
Dizüstümü açıp WebMD.com'a girerim."
Hepsi bu, değil mi?
Acil sağlık servisi tıbbın Urban Air'idir.
Yılda dört hafta Cadılar Bayramı mağazasıdır.
Bence bu bir tehlike sinyali.
İçeri girdik. Panik içindeyiz.
"Kızımız trambolin üzerine ayak üstü ters düştü" dedik.
"Doktora görünse iyi olur" dediler.
"Bu yüzden buraya geldik" dedik.
"Yok, hiç doktor tanıdığımız yok" dediler.
Bizi pediatrik ortopediste gönderdiler.
İlk olarak "Oona'ya röntgen çekelim" dediler.
Oona bana bakıp "Baba, röntgen ne?" dedi.
Salladım, şöyle dedim, "Şey,
bir makineye gireceksin, ışınlar var…
Işınlar derinin içinden geçecek.
Kemiklerine…
…göz atacak.
Sonra sanırım geri dönecekler.
Nasıl döneceklerini tam bilmiyorum
ama umarım dönerler.
Sonra bir ressam tutacağız.
Ressam ışınların tarifine göre
kemiklerini çizecek.
Tüm bunlar şuradaki odada gerçekleşecek.
Annemle ben buradayız.
Birazdan olacaklara yaklaşmamız yasak.
Son derece tehlikeli.
Ben…
Yanında teknisyenler olacak.
Kurşun geçirmez yelekler giyecekler
ama sen giymeyeceksin, bu konuya çok kafa yorma.
Götürün arkadaşlar" Evet…
Oona korktu, haklı da.
Doktor birkaç dakika sonra çıkıp
"Oona'nın ayağındaki bir kemik kırılmış.
Ayağını alçıya almamız gerek" dedi. Alçı yaklaşık iki ay kaldı.
Kızınız ayağını kırınca
tüm ailenin ortak ayağı kırılmış gibi olur
çünkü ayağın dâhil olmadığı etkinlikler bulmanız gerekir.
"Koltukta oturup için için öfkelenmeye ne dersin?"
Ve…
Oona, Arrow'a sinirliydi. Trambolinde kızımın önüne atlamıştı.
Ben Urban Air'e sinirliydim.
En dip noktamda "Urban Air'e dava açalım" dedim.
Sonra imzaladığımız evraklar aklıma geldi.
Urban Air'e dava açmayacağımız açıkça yazıyordu
ama formlarda bir stand-up'ta Urban Air'den bahsetmem hakkında
hiçbir şey yazmıyordu.
O yüzden
bu akşam Beacon Theatre'a gelip
"Urban Air gibi bir şirket var olmamalı" desem
bunun şaka olduğunu anlarsınız, Urban Air hakkında böyle düşünmüyorum.
Bence yılda 365 çocuğu sakatlayan muhteşem bir şirket.
Bu da komik bir abartı.
Bu akşam buraya çıkıp
"Silahlar değil, Urban Air insan öldürür" desem
bunun
muhteşem bir hiciv örneği olduğunu anlarsınız Sayın Yargıç.
Ama Urban Air acil servis durumu bana
kızıma çoğu şeyi anlatamadığımı gösterdi.
Felci, röntgeni veya uyuşturucuları anlatamadım.
Seksi giderek daha küçük yaşta anlatmamız gerekiyor
çünkü herkes ceplerindeki cihazlarla pornoya ulaşabiliyor.
Şimdi bir de pornoyu anlatmamız gerek.
Temel noktalarını anlatabilirim
ama kategorileri ben de tam bilmiyorum.
Ev yapımı porno gibi basit kategoriler bile
kafamı karıştırıyor.
Ben seviştikten sonra sadece "En azından kimse görmedi" diyorum.
Hiçbir zaman şöyle demiyorum, "Ne demek çekmedik?
Tamam, baştan alıyoruz.
Kırk dakika sürecek."
Küçükken benimle seks hakkında konuşmadılar.
On iki yaşındayken meme uçlarım sertti.
Bunun seks olmadığını biliyorum.
Meme uçlarım sertti.
Ergenlikte bazen yaşanan bir şey.
Bazen diyorum çünkü bu hikâyeyi
üniversitedeki ev arkadaşıma anlattığımda
aralıksız beş dakika güldü.
Gülmesi bitince tam olarak şöyle dedi, "Bu bence sadece sende olan bir durum."
On iki yaşındayken meme uçlarım sertti. Bir de hep hastalık hastasıydım.
O yüzden kanserim sandım.
Hastalık hastası tanıdığınız biri varsa abartmadığımı bilirsiniz.
Belki kanserimdir, demedim.
Kesin kanserim diye düşündüm.
"Sonraki adımlar ne?"
Bizim acil servisimiz yoktu.
Hiç doktor tanıdığım yoktu.
Babam hariç.
O yüzden
bir gece salona girdim,
babam savaş romanını okuyordu.
"Baksana baba,
sanırım kanser olabilirim" dedim.
"Nereden çıkardın?" dedi.
"Meme uçlarım sert" dedim.
"Böyle bir semptom yok" dedi.
"Kendin bak" deyip gömleğimi çıkardım.
Babam ayağa kalktı, yanıma geldi.
Taş gibi sert meme uçlarıma dokundu.
Hoş bir histi.
Dinleyin beni.
Ailem çok fazla fiziksel sevgi göstermez.
Seni seviyorum demeyiz, sarılmayız.
Babam taş gibi sert meme uçlarımı okşayınca…
…hatırlarım, şöyle düşündüm, "Seni seviyorum kadar olmasa da
bu da güzel."
Sonra babam Dr. Vince Birbiglia
bana hayatımda aldığım en kısa tıbbi teşhisi koydu.
"Yok" dedi.
Konu orada kapandı.
Ömrümde seks hakkında konuşmaya en yaklaştığım an o andı.
Fiziksel sevgi göstermezdik.
Yani tek tük gösterirdik.
Hatırlarım, beş yaşındayken hipotoniktim, yani tehlikeli seviyede dehidre olurdum.
Bu hikâyeyi bana annem anlattı. Bayılmışım, beni alıp arabaya koymuş.
Acil servise götürmüş.
Annem hemşireydi, oradakilere anlatmış. "Oğlum hipotonik. Hemen serum bağlanmalı."
"Bu sigorta formlarını doldurun" demişler.
Telaşla sigorta formlarını doldurmuş.
Babam o hastanede çalışıyormuş.
İçeri girip durumu incelemiş.
"Şu çocuğa serum bağlayın lan!" demiş.
Onlar da bağlamış.
Bu olay babamın işlevsiz kişiliğini tuhaf biçimde pekiştiriyor.
İşe yaradı çünkü. Tüm olayı hatırlamıyorum.
Annem anlattı.
Dört gün hastanede yattığımı hatırlıyorum.
Bir gün babam yanıma geldi. Sadece ikimiz vardık.
Meraklı George pelüşü getirdi.
Şu boydaydı. Çocukluğum boyunca sakladım.
Sonra omzumu sıvazladı.
Yaklaşık 15 dakika boyunca.
Çok ufak bir hareketti.
Hâlâ hatırlarım.
Jenny'yle ikimiz kızımıza karşı bunun tam tersiyiz.
Çok abartıyız.
Oona yetişkinliğe ulaştığında abarttığımız her şeyi öğreneceğiz.
"Seni seviyorum" diyor, ona sarılıyor, onu sıkıyoruz.
Birkaç sene önce bale resitaline gittik.
Seyirciler içinde iki gözümüz iki çeşme ağlıyorduk
çünkü hiç yeteneği yok.
Sonra…
Sanatla uğraşıyoruz. Bu şeyleri anlarız.
Erkenden gösteren pek çok belirti vardır.
Kurslara binlerce dolar gömdüğümüz,
provalara gitmek için yüzlerce saat harcadığımızdan ağlıyorduk.
Profesyonel olamayacak, mümkün değil.
Ağlamamızın geçerli sebepleri var.
Sonrasında koşarak yanına gittim, ona sımsıkı sarılıp
"Oona, muhteşemdin" dedim.
O da "Baba, muhteşem olmasam bile
muhteşem olduğumu söylerdin" dedi.
Biliyorum.
Söylemek zorundaydım. "Çok haklısın.
Baleye kıyasla mantıkta çok daha iyisin" dedim.
Sonra…
Son kısmı atlıyorum.
Oona 15 yaşına girip bir şey bilmediğimi söylediğinde anlatacağım.
"Benim de senin hakkında samimi düşüncelerim var."
Sen yedi yaşındayken saygımdan sana söylemedim
ama New York'taki Beacon Theatre'da bir grup yabancıya anlattım."
Çok duygusal insanlarız ama belli şeyleri saklarız.
Öfkemi saklarım.
Öfkelenip içime attığım oldu
çünkü ben çocukken babam öfkelenirdi.
"Bunu asla yapmayacağım" diye düşünürdüm.
Çocuklar çok şey bilmiyor
ama her şeyi özümsüyor.
Eğer bencilseniz çocuğunuz bencil olduğunuzu biliyor.
İyi kalpliyseniz iyi kalpli olduğunuzu biliyor.
Birkaç ay önce
ben uyandığımda Jenny'nin bana bir pankek yaptığını Oona fark etti.
Doğru duydunuz, sadece bir pankek yapmış.
Bana bir pankek yapmış.
"Pankek yapmışsın, eline sağlık" dedim.
Çünkü sağlığımı yakından takip ediyor.
Kaç pankek yemem gerektiğini iyi biliyor.
Yani tek bir pankek.
Ben de ona güzel bir şey yapmak istedim çünkü benim sevgi dilim skor tutmaktır.
Alkışlıyorsanız sizinki de öyledir.
Alkışlamıyorsanız sizinki de öyledir ve kaybediyorsunuzdur.
Bir müsabaka olduğunu bilmiyorsunuzdur.
Geçen yıl Jenny şöyle dedi,
"Bazen skor tuttuğunu düşünüyorum."
Ben de "Doğru" dedim.
Bu konuda hiç çekingen değilim.
"Mutfaktaki beyaz tahtayı ne için sandın?"
Hiç çekinmem, keşke biraz çekinseydim.
Jenny evliliğimizin dış sesi olduğumu
ve bunu kimsenin istemediğini söyler.
Lavaboda bulaşıkları yıkarken "Bulaşıkları yıkıyorum.
Sonra anne babana dondurma alacağım.
Sonra duş giderindeki saçları çıkaracağım" dedim.
O da şöyle dedi, "Bana anlatmana gerek yok.
Söylemeden de yapabilirsin. Olur biter.
Konuşmamıza gerek yok
çünkü ben de çok şey yapıyorum.
Hiç söylemiyorum. Sadece yapıyorum, olup bitiyor."
Dedim ki, "Bunun için beyaz tahtada sana beş puan veriyorum.
Hâlâ üç puan geridesin, fark etmez."
Skor tutuyorum, gurur duymuyorum. Bu huy nereden geldi bilmiyorum.
Anne babamdan mı öğrendim bilmiyorum. Nasıl evli olunur onu bilmiyorum.
Yani kimse bana evliliği öğretmedi.
Doğaçlama yapıyorum, hem de her gün.
Bizim evliliğimiz anne babamınkine benzemiyor.
Anne babam her konuda tartışırdı.
Jenny'yle biz de tartışıyoruz ama arada fark var
çünkü Jenny içine kapanık.
İçe dönük biriyle tartışmak sessizlikleri iyi okuyup…
…hangi sessizliklere bir şey söylemek istediğinize karar vermekten oluşur.
Geçen Oona'yı almaya gidiyorduk. Jenny sessiz göründü.
"Ne oldu?" dedim. "Bir şey yok" dedi ama bir şey vardı.
İkiye ayrılan yollar gibiydi.
"Dur, irdeleyecek miyim
yoksa bırakacak mıyım?" dedim.
Bilen var mı?
On altı yıldır evliyim, hiçbir fikrim yok.
Bilen…
Uzun zamandır evli olan var mı? Kaç yıl olduğunu söyleyin.
Siz kaç yıldır evlisiniz?
Otuz beş.
35 yıldan uzun süre evli olan var mı?
-Kırk. -Kırk. Peki siz?
Elli yedi.
Çokmuş. Bu…
Öncelikle adın ne?
Anne.
-Eşinin adı ne? -Jan.
Kocanın adı Jan mi?
Senin adın da Anne mi?
Peki.
Doğru mu anlıyorum? Anne ve Jan mi?
Siz gerçek misiniz?
Siz…
Anne ve Jan 57 yıldır evliler.
Bu arada benim anne babam 60 yıldır evli.
Evet. Çok uzun, değil mi?
Yirmili yaşlarımdayken anneme
yıllardır içimde tuttuğum bir şey söyledim.
Şöyle dedim, "Anne, babamdan boşanmak istersen
bizce sorun yok."
Teşekkür edeceğini düşündüm. Anlatabildim mi?
Ama asla unutmayacağım bir şey söyledi.
Şöyle dedi, "Michael,
başkalarının evliliklerini anlayamazsın."
Sence bu doğru mu Anne?
Jan, sence doğru mu?
Anne ve Jan…
Yoksa Jan ve Anne mi?
Anne ve Jan…
Bu seyircinin Brokoli Rob'u sizsiniz.
Bence çok komik.
Siz komik bulmuyorsunuzdur.
Bunu hayatınız boyunca yaşamışsınızdır.
Anne, tavsiyeni isteyeceğim.
Böyle bir durumda olsan, Jan'e "Ne düşünüyorsun?" dediğinde
o da "Hiç" dese
irdeler miydin
yoksa bırakır mıydın?
-İrdelerdim. -İrdelerdin.
Anne irdelerdim diyor.
Jan.
Sen irdeler miydin
yoksa bırakır mıydın?
Bırakırdım.
Bu yüzden yürüyor hanımlar, beyler.
Anne ve Jan'in hikâyesi bu yüzden mutlu sonla bitiyor.
Çünkü
o ikisi başarılı bir evlilik salatası yapan
zeytin yağı ve sirke.
Sana katılıyorum Anne.
Gerçekten. İrdeliyorum.
Aza kıyasla daha çok şey bilmek daha iyidir.
Jenny'ye "Ne düşünüyorsun?" dedim.
"Hiç" dedi. Kararlı bir şekilde devam etti.
Ters köşe bir soru sordum.
"Az önce nereden geldin" dedim.
"Evde haberleri seyrediyordum.
Savaş moralimi bozdu" dedi.
"Sence benim suçum mu?" dedim.
Ve…
Katolik olarak yetiştirildim. Her şey benim suçum olabilir, buna açığım.
Çok fazla mastürbasyon yaptığım için Orta Doğu'da bir savaş çıkmış olabilir.
Belki hayalperestim ama bu şarkının bunu konu aldığına eminim.
Babam bu şakayı sevmezdi.
Babam çoğu şakamı sevmiyor
ama argo şakalarımı özellikle sevmiyor.
Kişisel şakalarımı da.
Sert meme uçlarını anlattığım
beş dakikalık kısmı hiç sevmezdi.
Siyasi şakaları da sevmez,
hatta 20'li yaşlarımdayken siyasi bir şaka yapıyordum.
Siyasi bir konuda tartışmaya başladık.
Gerginlik çıktı.
Onu ziyaret etmiştim.
Evinin arkasındaki ormanın içindeki patikada
yürüyüşe çıktık.
Yürüdükçe
tartışma daha da alevlendi.
En sonunda o benim hakkımda kötü niyetli şeyler söyledi,
ben de onun hakkında kötü niyetli şeyler söyledim.
Arabama döndüm ve "Hoşça kal baba" dedim.
Bana hoşça kal demedi.
Şöyle dedi, "Evet.
Farklı bir yola sapmışsın."
O kadar.
Eve gittim.
Ne yapacağımı bilmez hâldeydim.
Ömrüm boyunca babam gibi olmak istediğimi sanırdım.
Belli bir noktadan sonra babamın benim gibi olmasını istedim.
Annemle bunu hiç yaşamadım. Annemle çocukluğumdan beri yakındık.
Çok dindar biridir. Ben çocukken çok dindardım.
Çocuklar sihri çok sever çünkü.
Kiliseye…
Kiliseye gitmeyi çok severdim çünkü rahip çok az şakayla
insanları çok güldürürdü.
Şöyle derlerdi, "Matthew, Mark, Luke ve John-Boy."
Herkes "Rahip Patrick gül gül öldürüyor!" derdi.
Ben de "Hiç de bile.
Vurucu nokta yok. Hep şakaya yol hazırlıyor.
Şöyle derdim, "Kürsüye beni çıkarın. Bana bir mikrofon verin.
Açık ayin gösterisi yapmama izin verin.
Herkesi gül gül öldürürdüm. Gül gül çarmıha gererdim.
Doğru şartlar altında çarmıha gererdim."
Çocukken rahip olmak isterdim.
Rahip yardımcısı olduğumda… Cevap vereyim, hayır. Onu yaşamadım.
Bence çok konuştuğumu bildiklerinden. Öyle bir tipim var.
Yardımcılıkta çok kötüydüm, mum yakmayı beceremiyorsa
söndürmeyi de beceremez diye düşündüler.
Hayır, biliyorum.
Kimi için bu kadarı fazla
ama bence rahiplerin 80'lerde yaptığı şey asıl çok fazlaydı.
Benim şakam yanına bile yaklaşamaz.
Bence bırakmamalıyız.
Aşırı Katolik olarak yetiştirildim.
Çocukluğumun dinle ne kadar iç içe olduğunu
arkadaşlarıma tarif etmem zor ama arada sırada konusu açılıyor.
Geçen Jenny'yle Uber'deydik.
Kiliseden bir ilahi aklıma geldi.
Tüm sözleriyle.
Şöyle bir ilahiydi.
Sakın unutma ki
İsa Mesih
Bizim için öldü
Ve tekrar dirildi
Uber'le eczaneye giderken tüm bu sözler
birden aklıma geldi.
Bu dini kafanızdan atamazsınız.
Dinlerin bünyeden atılamayan kimyasalıdır.
Uber'de Jenny'ye bakıp şöyle dedim,
"Aklıma bir ilahi geldi."
Size söylediğim gibi ona da söyledim.
Ama o gülmedi.
Donuk bir ifadeyle baktı.
"Komik değil mi?" dedim. Sonra daha yüksek sesle söyledim.
Hâlâ donuk bir ifadeyle bakıyordu.
Sonra bana mesaj attı.
Sekiz santimetre yanımda otururken.
"Olamaz" dedim.
Telefonuma baktım.
Jenny'den şöyle bir mesaj gelmişti.
"Uber şoförünün ön panelinde tespih var."
Doğaçlama yapan biriyim.
Şöyle dedim, "Sana bu ilahiden bahsettim…
…çünkü benim için çok anlamlı…
…ve sana öğretmek isterim.
Benden sonra tekrar et."
Sakın unutma ki
Çocukken tespihlerim vardı.
Sekiz yaşındayken ilk komünyonum için büyükannem vermişti.
Tespih nedir bilmeyenler için söyleyeyim, Katoliklerin abaküsü gibidir.
Dualarınızı sayarsınız.
Abaküsü de bilmiyorsanız, hesap makinesi gibidir.
Katoliklerin hesap makinesi.
Büyükannem verdi.
Her gece yatmadan önce dua ederdim.
Selam Sana Meryem, Babamız ve Yücelik dualarını okurdum.
Çocukluğum boyunca bilincimde
Tanrı'yla ben vardık.
Bir noktadan sonra
sadece ben kaldım.
Mayıs ayında annemle birlikte babamı hastanede ziyaret ettim.
Annem dua ediyordu, ben etmiyordum
ama ben arka plan dansçısı sayılırım. Şöyle yaparım…
Bilirsiniz.
Durumu dallandırıyorum.
Babamın durumu daha kötüye gittiği için dua ediyor.
Hareket edememesinin yanında midesinde de bir tıkanıklık oluştu.
O kadar kötü oldu ki
boğazından nazogastrik tüp sokup sıvıyı ve gazı çıkarmak zorunda kaldılar.
Babam büyük acı içindeydi.
Midesi 12 santimetre genişledi.
Bana şöyle dedi, "Michael, ben ölüyorum."
Şöyle dedim, "Baba, bence ölmüyorsun."
Ama bilmiyordum.
Ertesi sabah komedyen Jim Gaffigan aradı.
Onu yıllardır tanırım. Sesi çok farklıydı.
Şöyle dedi, "Selam, Papa, Papa Francis
birkaç komedyenle görüşmek istiyormuş.
Sen listedeymişsin, ben de listedeymişim.
Ne bileyim,
ben gideceğim."
Şaşırdım, şöyle dedim,
"Bir grup komedyeni davet ederse sahnede bundan bahsedeceklerini
Papa biliyor mu?" dedim.
Jim şöyle dedi,
"Biliyordur elbet.
Ama taciz konusunu çok abartma."
"Onlar abartırsa ben de abartırım" dedim.
Önce sen abarttın Katolik Kilisesi.
Yok, alkışlamayın. Alkışlarsanız mitinge dönüşür.
Başta reddetmek istedim
çünkü yıllarca
anne babam Jenny'yle benim Oona'yı kiliseye götürmemizi istedi
ve gitmedik.
Din karşıtı bir sebepten değil
ama nerenin sicili böyle kabarık olsa…
Mesela Brooklyn'deki Whole Foods'ta
bu kadar taciz olayı yaşansaydı
oradan alışveriş yapmayı bırakırdık.
İnsanlar "Arada bir oluyor" dese de.
"Benim çizgim, benim sınırım bu. Arada bir benim sınırım" derim.
Başta reddedecektim.
Sonra o gün babamla hastanedeydim.
"Baba, Papa'yla görüşmeye davet edildim" dedim.
Gözleri parladı.
Charlie'nin Çikolata Fabrikası'ndaki Büyükbaba Joe gibi.
Vatikan'a gidip Papa'yla görüşeceğimi o an anladım.
Haziranda Jenny, Oona ve kendim için uçak bileti aldım.
Roma'ya uçtuk.
Vatikan'da dolaşıyorduk, şaşırtıcı biçimde duygusal bir andı
çünkü elbette görkemli bir yer.
Sonra orayı Oona'ya anlatıyordum.
Şöyle dedim, "Ben bu dinin içinde büyüdüm.
Büyükannen MJ çoğuna inanıyor,
ben bir kısmına inanıyorum.
Bu eserlerin çoğu çalıntı.
Bence sanat eseri çalmamalısın
ama çalarsan geri verme."
Vatikan'dan çıkarılacak ders bu, çalarsan büyük çal.
Geri verme.
Sonra Oona beni çok şaşırtan bir soru sordu.
Şöyle dedi, "Baba,
İsa kim?"
"Kızımın eğitiminde bu noktayı gözden kaçırmışım" dedim
çünkü birçok şeyi biliyor.
Yunan tanrılarını, Roma tanrılarını,
Mısır tanrılarını, İskandinav tanrılarını biliyor.
Nasıl olduysa İsa'yı üstünkörü geçmişim. Hızlıca anlatmaya çalıştım.
"Bir adam var, 2.000 yıl önce dolaşıyordu,
Tanrı gibiydi
ama Tanrı'nın oğluydu, bir tarikatı vardı ve…
İyi niyetli bir tarikat gibiydi."
Bu durum tartışmaya açık değil.
İsa, Beacon Theatre'da benimle sahnede olsaydı
şöyle derdi, "Evet, tarikattı. 12 kişiydik.
En fazla 70 kişi."
En çok da Hristiyanlığın başına gelenler kafasını karıştırırdı.
Derdi ki "Benim niyetim bunlar değildi.
Ben David Blaine'le aşevi karışımı gibiyim."
İyi niyetli bir tarikattı. Tarikatlar yanlış anlamasın.
Biraz yanlış anlayabilirler.
Yok, hiç…
Tarikatları desteklemiyorum
ama Jenny'yle tarikat belgesellerine
bağımlı olduğumuzu söyleyebilirim.
Özellikle ilk bölümlere
çünkü birlikte yemekler yenir, yolculuklar yapılır.
Her zaman "Bu yürüyebilir" deriz.
"Burası nerede?" diyerek Google Haritalar'dan ararız.
İkinci bölümde işler kötüleşir. "Sonra liderle sevişmek zorundayız."
Her zaman "Ne sıklıkla?" derim. Anlatabildim mi?
"Yüz kişisiniz. Bir kişiye ne sıklıkla sıra geliyor?
Ayda bir mi? Üç ayda bir mi?
Üç ayda bir yaptığım,
liderle sevişmekte daha kötü neler var biliyor musunuz?
Takvime yazın!" Başarılı her evliliğin kilit noktası bu.
Takvime yazmak zorundasınız.
Bazen liderle seks yaparım.
Bazen Jenny, liderle seks yapar.
Bazen Jenny'yle seks yapıp ona liderim derim.
Bence sayılır.
Tarikatlar hakkında konuşurken ses tonuma dikkat etmeliyim
çünkü geçen biri gösterime geldikten sonra bana e-posta atmış.
Şöyle yazmış, "Gösteri çok güzeldi ama şunu bilmeni istiyorum,
bir tarikata katılırsan sana kıyasla
Jenny, liderle çok daha sık seks yapmak zorunda kalırdı."
Beni büyük bir bunalıma soktu
çünkü şöyle düşündüm, "Şakalarımı o kadar kötü ifade ediyorum ki
gösterimden çıkan biri
bir, tarikata katılacağımı düşünüyor,
iki, bir tarikata katılırsam Jenny'nin bana kıyasla
liderle daha sık seks yapacağını
bilmediğimi düşünüyor.
Gösterinin bu kısmında şu gerçeğe dikkat çekmek istiyorum,
anlattıklarımın bazıları şaka.
Demek istediğim şu, ailemle Roma'dayız.
Çok ilginç, Roma'da gittiğiniz her yerde
çok güzel şapeller, İsa heykelleri,
İsa tabloları var.
O kadar çok var ki rehberimize,
"İsa buraya geldi mi?
Gelmediğini biliyorum, Katolik okulunda okudum
ama sanki buraya gelmiş gibi davranıyorsunuz" dedim.
Bir bakıma Roma kültürel hırsızlığın ilk örneğinden suçlu.
Çünkü İsa, Roma'nın güzel yanını göremedi.
Ne pizza ne makarna yiyebildi.
Arkadaşlarıyla "Mamma mia" diyemedi.
Roma hakkında bildiği tek şey
Romalıların Kudüs'teki tarikatına gelip
şöyle demesi, "Selam, bu yaptıkların çok hoş.
Süper bir hikâye, klasik bir yoksulluktan yoksulluğa öyküsü.
Baş kahraman ölürse bizce daha ilgi çekici olabilir."
Biliyorum, ben de memnun değilim.
Sonra onu öldürmüşler, çok üzücü bir durum.
Bundan daha sapkınca olan bir durum varsa
o da dünyanın yarısını ele geçirmek için İsa'yı öldürüp onu öldürdükleri anın
tablolarını satmaları.
Wilkes Booth ailesinin Lincoln Logs satması gibi bir şey.
Bunu Papa'ya anlattım, çok komik buldu
ama İngilizce bilmiyor, bunu kim bilebilir ki?
Hayır, Papa'ya gösteri yapmadık.
Bence heba edilmiş bir fırsattı çünkü orada birçok harika komedyen vardı.
Chris Rock, Stephen Colbert, Conan O'Brien,
David Sedaris, onca insan ve bir de ben.
Bu arada o listenin dibinde olduğumu anlıyorum.
Hazirandaki buluşma için mayısta aradılar.
Eminim ki nisanda bir liste vardı ve bazı kişiler reddetti.
Sonra Papa, Dell bilgisayarında Google'dan "komedyen" diye arattı.
Onun soyadı Bergoglio,
benim soyadım da Birbiglia.
Bence şöyle dedi, "Onun soyadı Birbiglia, benim soyadım Bergoglio.
Uzan zaman önce kaybettiğim kuzenim!"
Böyle konuşmuyor.
Ben…
İtalyan bile değil.
Buenos Aires'li.
Komedi camiası bu aksanı hâlâ bırakmadı.
Onlar bırakana kadar
"Mamma mia! Ben papayım!
Komünyonda verilen ekmekle pizza yaparız!"
Babam bu şakayı da sevmezdi.
Papa'ya gösteri yapmadık.
Papa bizimle,
komedyenlerle
komedi hakkında konuştu.
Gücün yolsuzluk getirdiğine güzel bir örnek.
Çok başarılı bir rahip olup da
"Chris Rock'ı evime çağırıp komedi hakkında
neler düşündüğümü anlatacağım" derseniz…
NASA'ya gidip şöyle demem gibi, "Roketler hakkında fikirlerim var.
Bence roket yapmalı ve roketlerle uçmalıyız
ama çizgi filmlerdeki gibi dışına oturarak değil.
Roketler hakkındaki konuşmam bu kadar.
Şimdi herkes alyansımı öpsün."
Herkes "İğrenç, terli" diyor.
Papa bizimle komedi hakkında konuştu.
Papa Francis'i tanımayanlar için söyleyeyim, çok iyidir
ama sadece diğer papalara kıyasla.
Onunla partide tanışsanız "Şu lavuğa bak" dersiniz.
Diğer papalara kıyasla muhteşem biri.
Bizi Apostolik Sarayı diye bir yere davet edip
mizah hakkında konuşma yaptı.
Konuşması 40 dakika uzunluğundaydı ama en sevdiğim kısımları not aldım.
En sevdiğim kısımlar bunlar.
Konuşması İtalyancaydı ama çevirdiler, şöyle dedi,
"Sevgili dostlarım, böyle kasvetli haberlerin ortasında,
sosyal ve kişisel sorunlarımıza bu kadar boğulmuşken
sizin insanları güldürme gücünüz var.
Farklı nesillerden, kültürel geçmişten insanlarla
konuşabilme yetisi olan nadir insanlardansınız.
Çok hoş. Güzel, dostane papa konuşması.
Sonra şöyle dedi, "İncil'e göre…" Burada ilgimi kaybettim.
"…dünyanın başında her şey yaratılma sürecindeyken
ilahi bilgelik tarihin ilk izleyicisi, bizzat Tanrı için
sizin sanat dalınızı hayata geçirdi.
Gariptir, bu kavram ilkokul zamanlarımdan beri canımı sıkar
çünkü tarihin izleyicisi kısmı benim küçüklüğümde de öğretiliyordu.
"Tanrı sizi daima izliyor" derlerdi.
Bunu gerçek anlamda algıladım, yedi yaşındaydım.
Chevy Malibu'yla arkamda olduğunu, "Mike Birbiglia ne işler çeviriyor?
Ormana porno saklıyor.
Yirmi yaşına kadar sevgili bulamayacak" diyor.
O kehanet gerçek oldu. O yüzden belki Tanrı vardır.
Ama o imge çocukluğum boyunca aklımdan çıkmadı.
On beş yaşındayken mastürbasyon yapmaya başladım.
Tanrı'nın bunu yaptığımı da seyrettiğini varsaydım.
O yüzden kameraya doğru dönerdim çünkü…
O an monitöre bakıyorsa şöyle desin istedim,
"Mastürbasyon yapan bir sürü 15 yaşında çocuk gördüm
ama bu çocuk başka, profesyonel olabilir."
Oldum da. Mutlu son.
Teknik olarak değil ama…
Tamam. Sonra Papa şöyle dedi…
…"Yaratılış Kitabı'ndan bir öykü aklıma geldi.
Tanrı, İbrahim'e bir yıla oğlu olacağının sözünü verdi.
İbrahim ve Sarah yaşlıydı, çocukları yoktu."
Sarah 23 yaşındaydı.
"Sarah yaşlı olsa da erkek evlada hamile kaldı." Yirmi dört.
"Sonra Sarah, 'Tanrı beni güldürdü' dedi
ve oğullarına İshak, yani 'gülen kişi' adını verdi."
Son olarak şöyle dedi, "Şunu unutmayın,
tek bir izleyicinin yüzünde bile bir gülümseme oluşturmayı başardığınızda
Tanrı'yı da gülümsetirsiniz."
Bunu çok hoş buldum.
Sonra bize tespih verdi.
Hepimize birer tane yeşil torbada, kutsanmış tespih verdi.
Tespihi temmuzda eve, anne babama götürdüm.
Babamın 84. doğum günüydü.
Ben, annem, kardeşim Joe,
kız kardeşlerim Jean ve Patty, tüm çocuklarımız,
babamın altı torunu da oradaydık.
Hepimiz babamın etrafında toplandık.
Ona bu tespihi götürdüm.
Gözleri parladı.
Sonra annem şöyle dedi, "Michael, seni Tanrı çağırdı."
Şunu bilmenizi istiyorum…
…beni bence Tanrı çağırmadı.
Annem böyle dediğinde şu cevabı vermek istedim, "Hayır.
Beni Jim Gaffigan çağırdı.
Onu da Stephen Colbert çağırmış.
Belki onu Tanrı çağırmıştır."
Ama anne babamın geçirdiği gibi bir yıl geçirdiğinizde
kendinizi şöyle şeyler söylerken buluyorsunuz, "Evet.
Beni Tanrı çağırdı."
Babam için pasta kestik.
Sonra herkes evine gitti.
Babamla baş başa kaldım. Yatağında yatıyordu.
Onunla konuştum, konuşabiliyor
ama son bir senede yaşanan hiçbir şeyi hatırlamıyor.
Ona uzun zaman önce yaşanan şeyler hakkında sorular soruyorum.
1940'ta Bushwick, Brooklyn'de doğdu.
Şöyle dedim, "Sen çocukken
İkinci Dünya Savaşı'ndan dönen akraban var mıydı?"
Şöyle dedi, "Evet, Charlie amcam, Joe amcam, Tony amcam.
Hepsi geri döndü, ölümün kıyısından dönmeleri hakkında
müthiş hikâyeleri vardı."
"Vietnam için askere alındın mı?" dedim.
Şöyle dedi, "Evet, alındım ama doktor olduğum için
beni Teksas'ta bir üsse konuşlandırdılar.
Annenle birlikte hayatımızdaki en yakın dostlarımızın çoğuyla
orada tanıştık."
Dedim ki "Küçükken Bushwick'teki adresin neydi?"
Adresi söyledi, telefondan girdim.
Sonra babamın çocukluk eviyle
torunu Oona'nın şimdiki çocukluk evi arasında bir çizgi çizdim.
İki ev arasında altı buçuk kilometre vardı, ona gösterdim.
"Babam bunları bana neden daha önceden anlatmadı?" diye düşündüm.
Sonra düşündüm, "Ben niye sormadım ki?"
Babam artık yoruluyor ve pek konuşamıyordu
ama yanındayım
ve ona destek olmak istiyorum
çünkü anne babanız benim babamın yaşadıklarını yaşayınca
onları kaç kere daha göreceğinizi artık bilemiyorsunuz.
Ona uzanıp omzunu sıvazladım.
Hoşuna gittiğini gözlerinden anladım.
Dudakları biraz büzüldü.
Yaklaşık 15 dakika boyunca omzunu sıvazladım.
Ben çocukken babam bana Meraklı George pelüşünü getirdiğinde
ona karşı nasıl hissettiysem o an da ona o kadar yakın hissettim.
On iki yaşında taş gibi sert meme uçlarımı okşadığında da böyle hissetmiştim.
Ertesi sabah Jenny ve Oona'yı New York'a, eve götürdüm.
Birkaç gün sonra Oona'yı okuldan eve götürüyordum.
Şöyle düşündüm, "Kızıma öğretebileceğim tek şey bu…
…hiçbir zaman her şeyi bilemeyeceğimiz.
Hepimiz sık sık yanılacağız.
Belki de elimizde sadece küçük iyilikler vardır.
Ve belki de…
…güzel hayat budur.
Çok teşekkürler!
Geldiğiniz için çok teşekkürler!
KIZIM OONA VE BABAM VINCE İÇİN
MÜZİKLERİ İÇİN RED HEARSE'E ÖZEL TEŞEKKÜRLER
PAPA FRANCIS'E ÖZEL TEŞEKKÜRLER 1936-2025
Alt yazı çevirmeni: Ömür Gencer