Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ - ΜΑΡΚ ΤΟΥΕΪΝ
Ο ΤΡΑΜΠ ΕΙΝΑΙ ΚΟΤΑ
ΘΕΑΤΡΟ WARNER
ΜΟ ΑΜΕΡ: ΤΡΕΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Ένα χειροκρότημα για τον αδερφό μου, Μο Άμερ!
Γάμα τον DJ Khaled.
Ναι.
Biteezak.
Αλήθεια…
Το έκανα στο προηγούμενο σόου. Θα πει "στον κώλο σου".
Αν το είδατε, θα πει "στον κώλο σου".
Όντως πίστευα ότι δεν θα το ξανακάνω, να πω την αλήθεια.
Επειδή στον δρόμο μου κάνουν τακτικά Biteezak.
Κι όλοι είναι Μεξικανοί. Πάντα είναι κάποιος Μεξικανός.
Περπατάω στον δρόμο και φωνάζει "Μο!"
Λέω "Μην κοιτάς πίσω, Μο. Μην κοιτάς πίσω".
"Έλα, μπρο, είμαι ο μεγαλύτερος θαυμαστής σου".
Κοιτάζω πίσω… "Biteezak, καριόλη!"
"Όχι, γαμώτο!
Γιατί, Χοσέ, γιατί;"
Αλλά ο DJ Khaled αξίζει με χίλια ένα Biteezak.
Με χίλια αξίζει ένα Biteezak.
Μαλακία, επειδή είναι δικός μας.
Είναι Παλαιστίνιος, αλλά δεν εκφράζει γνώμη.
Ούτε καν το παραδέχεται, κι αυτό το κάνει πιο οδυνηρό.
Κι ακόμα τον ακολουθώ στο Instagram. Ακόμα το κάνω.
Ναι, και παίρνω μηνύματα.
"Γιατί ακολουθείς ακόμα τον DJ Khaled στο Instagram;"
Λέω "Θέλω να δω τι κάνει.
Για να κάνω πλάκα στον μαλάκα. Είναι σημαντικό".
Έχω το γνώθι σαυτόν. Έχω τεράστιο γνώθι σαυτόν.
Αλλά όποτε τον βλέπω στο Instagram, λέω "Χοντρομαλάκα.
Χοντρομαλάκα, χοντροαλήτη, χοντροκώλη.
Χοντροκώλη, χοντρομαλάκα, χοντροαλήτη, χοντροκώλη.
Όλο μακλούμπα τρως, χοντροκώλη, χοντρομαλάκα.
Τι βυζιά έχεις εκεί, δίπλα στη μασχάλη; Ποιος έχει τέτοια βυζιά;
Χοντροκώλη, μασχαλοβύζη. Α, κι άλλο βυζί.
Να κι άλλο, κι άλλο βυζί".
Μου λένε "Κι εσύ είσαι χοντρός".
Εγώ είμαι αθλητικός χοντρός, διαφέρει.
Σηκώνω 150 κιλά, αυτός σηκώνει σάντουιτς.
Χοντροαλήτη, μαλάκα, χοντροκώλη.
Επειδή κάτι οφείλεις να πεις.
Οφείλεις να μιλάς, να μη σωπαίνεις.
Κι αυτό που θα πεις και το πότε είναι το παν, εντάξει;
Όταν έγραφα τη δεύτερη σεζόν, γυρίσαμε από την απεργία την 1η Οκτώβρη.
Μετά έγινε η 7η Οκτωβρίου κι άρχισε το πανηγύρι.
Ήρθα Ουάσιγκτον, πήγα σε πορεία της JVP.
Της Εβραϊκής Φωνής για την Ειρήνη, μιας ομάδας νέων…
Έτσι.
Ήταν γαμάτο, τόσοι νεαροί Εβραίοι
και Παλαιστίνιοι να προσπαθούν να κάνουν το σωστό.
Βγήκα μπροστά στο Κογκρέσο. Λένε "Θα μιλήσεις;"
Λέω "Δεν έχω συνηθίσει να εμφανίζομαι σε τέτοιους χώρους,
να πω την αλήθεια".
Λέω "Θα βγω τελευταίος". Ποτέ μη βγαίνεις στη μέση.
Θα 'ρθει ο επόμενος και θα πει "Φάτε τους όλους!"
Και την άλλη μέρα στην εφημερίδα,
"Αντισημίτης Σημίτης κωμικός, χτες βράδυ,
συμμετείχε σε αντισημιτική σημιτική πορεία στην Ουάσιγκτον".
Ήθελα όμως να ασκήσω την τέχνη μου.
Το σταντ απ είναι η ύστατη ελεύθερη μορφή τέχνης.
Έτσι, τηλεφώνησα στο DC Improv.
Λέω "Θέλω να χρησιμοποιήσω τον χώρο σας,
όπου έχω ξεπουλήσει πάνω από εκατό φορές".
Και μου αρνήθηκαν. "Γαμώτο", λέω.
Κοιτάζω τον μάνατζέρ μου.
"Χέστηκα, βρες μου χώρο, δεν με νοιάζει πού".
Και η ειρωνεία; Ο χώρος όπου με άφηναν να κάνω ό,τι ήθελα
ήταν μια γερμανική γκέι μπιραρία.
Λένε "Ναι, λατρεύουμε τον Μο Άμερ, παρακαλούμε, έλα σ' εμάς".
"Έλα μια αγκαλίτσα, βρε αρκουδάκι".
"Πάρε το υπόγειό μας Δευτέρα και Τρίτη.
Αλλά την Τετάρτη είμαστε πλήρεις, ξέρεις".
Λέω "Δεν θέλω να ξέρω τι γίνεται εδώ την Τετάρτη".
Αλλά το έκανα, το έγραψα, δεν το έδειξα.
Είχε πολύ θυμό και φόρτιση.
Αποφάσισα να εστιάσω
στο μόνο παλαιστινοαμερικανικό σόου της τηλεόρασης.
Εκεί ήθελα να εστιάσω.
Μόνο!
Έβαλα σ' αυτό όλη μου την ενέργεια. Όλη μου την ψυχή.
Ενδιάμεσα, έκανα pop-up παραστάσεις στο Χιούστον.
Μικρά σόου, ίσα να δω τι περνούσε η κοινότητά μου.
Και προς έκπληξή μου,
ένα σωρό οργισμένοι λευκοί έρχονταν κι άρπαζαν τα εισιτήρια.
Βγαίνω ένα βράδυ στην παράσταση και πριν πιάσω το μικρόφωνο,
λέει κάποια "Πες τους τα, γλύκα.
Πες τους πώς ακριβώς νιώθεις.
Μου είπαν να το ψάξω.
Το έψαξα".
Λέω "Τόσο τα σκάτωσε το Ισραήλ
που τώρα οι χωριάτες στηρίζουν την Παλαιστίνη; Τρελό".
Ρωτάω "Κυρία, πώς λέγεστε;"
"Μερτλ", λέει. "Μερτλ;" λέω εγώ.
"Γαμώτο, Μερτλ,
θα σε πάω σε κάθε συνέντευξη που θα δώσω
από δω και πέρα, για την υπόλοιπη ζωή μου".
Ειδικά στις συνεντεύξεις
όπου οι δημοσιογράφοι πάνε να σου τη φέρουν.
"Μο, πριν συζητήσουμε για τη δεύτερη σεζόν,
καταδικάζεις τη Χαμάς;"
Κι εγώ θα λέω "Μια στιγμή. Μερτλ;"
"Σε καλύπτω, Μοχάμεντ, γλύκα.
Πας να τη φέρεις στον Μοχάμεντ μου, ατιμούλη.
Είναι ερώτηση-παγίδα. Δεν υπάρχει σωστή απάντηση.
Έλα λίγο να σε εκπαιδεύσω.
Έχεις ακουστά τη Νάκμπα; Όχι;
Το 1948, εκτόπισαν πάνω από 750.000 Παλαιστίνιους.
Ξερίζωσαν πάνω από 500 χωριά. Ποιος ξέρει πόσους δολοφόνησαν.
Όχι, Μοχάμεντ, άσε με να τα πω.
Και το σκαλίζω λίγο ακόμα, ψάχνω
και βρίσκω ότι 500.000 Παλαιστίνιοι ζουν στο Σαντιάγο της Χιλής.
Λέω 'Τι κάνουν στο Σαντιάγο της Χιλής;'
Και ψάχνω και βρίσκω ότι οι περισσότεροι είναι Χριστιανοί.
Λέω 'Μια στιγμή, Παλαιστίνιοι, Χριστιανοί, Βηθλεέμ, Ναζαρέτ.
Θεέ μου, ο Χριστός είναι Παλαιστίνιος'. Τρελάθηκα!
Φυσικά και ήταν, γι' αυτό τον ήθελαν νεκρό οι Εβραίοι".
"Καλά, ήρεμα. Τάιμ άουτ, Μερτλ. Γαμώτο, ηρέμησε".
Καμιά φορά το παρατραβάνε.
Ξέρετε ότι υπάρχουν τέσσερις πόλεις στις ΗΠΑ ονόματι Παλαιστίνη;
Η μία τυχαίνει να είναι στο Τέξας.
Φαντάζομαι, σ' αυτό το σόου, δύο Τεξανούς
από την Παλαιστίνη του Τέξας, μπερδεμένους,
να ρωτούν "Τι λένε για την Παλαιστίνη, Τζεμπεντάια;
Αφού όλα πάνε καλά".
"Όχι αυτήν την Παλαιστίνη, την κανονική. Την Παλαιστίνη".
"Κάτσε, υπάρχει κι άλλη Παλαιστίνη;"
"Ναι, η πατρίδα του Τζίζας".
"Κάτσε, του Τζίζας από το Τέξας;"
"Ναι, τώρα τον λένε Iησού".
Αλέκουμ σαλάμ.
Ίσως εκπλαγείτε.
Ένας φίλος μου που βοήθησε σ' αυτό το σόου είναι Εβραίος.
Αυτοαποκαλείται ανανήψας σιωνιστής. Πολύ αστείο αυτό.
Δεν κατάλαβα στο γύρισμα
ότι είχε κι αυτός ανάμικτα συναισθήματα.
Έρχεται και μου λέει "Μο, κατάλαβα κάτι".
Λέω "Τι;" "Κατάλαβα τι είναι για μένα το Ισραήλ".
Λέω "Τι;"
"Το Ισραήλ είναι σαν το μωρό που έχεις,
που το λατρεύεις, και μετά πάει και μακελεύει τους συμμαθητές του".
Λέω "Ναι, γαμώτο".
Αυτός το είπε, όχι εγώ. Το πιάνετε;
Είδατε γιατί σας πήρα τα κινητά;
Ειλικρινά, τους ζηλεύω πολύ τους Εβραίους.
Ναι, επειδή συνεργάζεστε πολύ καλά μαζί.
Εντάξει; Αν Εβραίοι έχουν μαγαζιά με μπέγκελ,
συναντιούνται και συμφωνούν μια τιμή.
"Λοιπόν, ποιοι έχουν τα μπέγκελ;"
Αυτή είναι η κακή μου εντύπωση.
"Εσύ έχεις μπέγκελ; Έχεις ένα μπέγκελ. Κι εσύ έχεις ένα.
Ωραία, πέντε δολάρια, συμφωνούμε;
Εντάξει, πέντε δολάρια".
Οι Άραβες, πάλι, είμαστε άθλιοι τώρα.
Άθλιοι! Πανάθλιοι! Άθλιοι με πατέντα!
Παλιά δεν ήμασταν. Δεν είμαστε, αλλά είμαστε.
Εφηύραμε πολλά εκπληκτικά πράγματα.
Τα πανεπιστήμια, την άλγεβρα, το σαπούνι.
Ναι, ρε. Το σαπούνι, τον καφέ, όλα τα κάναμε.
Αλλά δεν συνεργαζόμαστε.
Αν ένας Άραβας έχει μαγαζί με φαλάφελ κι άλλος έχει άλλο ένα, απέναντι,
λέει "Πόσο; 4,99 δολάρια;
Άντε γαμήσου, 3,99".
"3,99; Άντε γαμήσου, 2,99".
"2,99; Δωρεάν, άντε γαμήσου, δωρεάν".
"Θα πάρω δάνειο, θα φαλιρίσουμε, θα πεθάνουμε. Δόξα στον Αλλάχ".
Τι κάνουμε;
Τι κάνουμε; Αρκετές δυσκολίες δεν έχουμε;
Και η δεύτερη σεζόν δεν ήταν εύκολη.
Δεν ήταν εύκολη.
Όσο την έκανα, αλλά και μετά, το ν' ακούω τα σχόλια
ήταν πολύ εκνευριστικό.
Είδα ένα σχόλιο, έλεγε… Φανταστείτε.
Έλεγε "Μο, είδα τη δεύτερη σεζόν, το επεισόδιο 8.
Κάνεις το IDF να φαίνεται κακό, Μο.
Κάνεις το IDF να φαίνεται κακό".
Λέω "Εγώ κάνω…
τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής να φαίνονται κακές; Εγώ το κάνω;
Όχι το γεγονός ότι ισοπεδώνουν ολόκληρο άμαχο πληθυσμό;
Φύγε από δω, γαμώτο, σε παρακαλώ".
Είναι τελείως παράλογο.
Πρέπει να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον.
Και γι' αυτό διάλεξα αυτόν εδώ τον χώρο.
Για να έχω τους τρελούς απέναντι στον δρόμο.
Για να τους πω "Δεν φοβόμαστε, είμαστε εδώ.
Χέστηκα τι κάνετε, είμαστε μαζί".
Δεν μπορείς να φοβάσαι.
Η αλήθεια να λέγεται, φίλε.
Δεν εμπιστεύομαι την κυβέρνηση. Δεν ξέρω τι παίζει.
Βλέπεις περίεργες σχέσεις. Με τον Ίλον Μασκ τα έσπασαν.
Δεν ξέρω… Κι ο Ίλον Μασκ είναι περίεργος τύπος.
Δεν τον κόβω για αληθινό άνθρωπο.
Η στολή του από ανθρώπινο δέρμα όσο πάει και ξεφτίζει.
Δεν είναι αληθινός, έχει τσιπάκι στο μυαλό.
Κι όλο επανεκκινεί.
Ο γιος του… Δεν μ' αρέσει να λέω για παιδιά. Είναι στο Οβάλ Γραφείο…
"Κλείσ' το στόμα σου, κλείσε επιτέλους το κωλόστομά σου".
Δεν ξέρω αν είπε "κωλό", αλλά μου φάνηκε πολύ άσχημο.
Όπως κι αν λέγεται, Ε ίσον MC τετράγωνο, δεν ξέρω μαθηματικά.
Κι ο πατέρας του βγαίνει στα στάδια,
τρελαμένος, στα μεγαλύτερα στάδια του κόσμου, και κάνει…
Δεν θα κάνω τον πλήρη χαιρετισμό, αλλά ξέρετε τι εννοώ.
Ξέρετε…
"Αντισημίτης Σημίτης κωμικός, υπέρμαχος της λευκής υπεροχής,
κάνει μίνι ναζιστικό χαιρετισμό".
Η φωτό μου στην εφημερίδα.
Δεν είναι αληθινός άνθρωπος, όχι.
Νιώθω πως αν τον ξαναδώ, θα πάω να του βγάλω το πρόσωπο.
Και πως αν του βγάλω το πρόσωπο,
θα βγει ο μικρούλης από τους Άνδρες με τα Μαύρα.
Και θα λέει "Το μυστικό του σύμπαντος
είναι στη λίστα του Έπστιν".
"Τι έχει η λίστα;" "Τη λίστα του Έπστιν".
"Τι έχει η λίστα;" "Έπστιν".
Όχι!
Δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Όποτε σκουπίζω το μέτωπό μου, νιώθω ότι είμαι ο Λούις Άρμστρονγκ.
Βλέπω πράσινα δέντρα
Και ρόδα κόκκινα
Τα βλέπω ν' ανθίζουν
Από μας τους δυο
Και λέω μέσα μου
Τι υπέροχος κόσμος
Ναι, ρε φίλε, ήταν άπαιχτο.
Πολύ καλό.
Ο δικός μου κόσμος
άλλαξε για πάντα όταν έκανα παιδί.
Ναι.
Τώρα ψάχνω να του βρω μαμά και…
Είμαι μουσουλμάνος, έχω τρεις θέσεις ανοιχτές…
Η γυναίκα μου με βάζει να πω αυτό το αστείο, το λατρεύει.
Εγώ ούτε καν ξενοπηδάω.
Το λατρεύει αυτό το αστείο.
Είμαστε Ντόχα, δίνω παράσταση για 5.000 άτομα.
Πριν βγω στη σκηνή, λέει
"Πρέπει να πεις το αστείο. Πρέπει, θα σκίσει".
Λέω "Πρώτα απ' όλα, δεν έχεις ιδέα από σταντ απ.
Δεύτερον, γεωγραφικά,
δεν υπάρχει χειρότερο μέρος να το πω".
Λέει "Γιατί;" "Επειδή έχουν έρθει όλες οι σύζυγοι".
Αλλά το κάνω για να την ηρεμήσω.
Και τίποτα, ούτε ένα γελάκι. Και ξαφνικά ακούω…
Κοιτάζω κι είναι η γυναίκα μου. "Τέλεια", λέω.
"Ευχαριστώ πολύ, αγάπη μου".
Είναι τρελό. Εκείνη έμεινε έγκυος κι εγώ είχα τα συμπτώματα.
Υπάρχει αυτό. Λέγεται αρρενολοχεία.
Τα είχα όλα. Αυτή ήταν έγκυος, εγώ είχα ναυτία,
είχα διάρροια, ξερνούσα όλη την ώρα.
Εκείνη ήταν μια χαρά. Έκανε τζόγκινγκ, γιόγκα, τα πάντα.
Μια χαρά. Εγώ ξερνούσα κάθε πρωί.
Ερχόταν. "Είσαι καλά;"
Κι εγώ, "Έγκυος είμαι, δείξε λίγη συμπόνια.
Πονάνε τα βυζιά σου; Εγώ νιώθω περίεργα".
Ήταν σκέτη τρέλα. Όλα τα συμπτώματα έφυγαν, όμως,
μόλις άκουσα την καρδιά του μωρού μου. Αλήθεια.
Όλα. Εσείς λέτε "Ω". Εγώ ανακουφίστηκα. "Θα καπνίζω πάλι.
Δόξα τω Θεώ.
Εσύ είσαι έγκυος, όχι εγώ". Με πιάνετε;
Και μετά κλείνω γιατρό και μαιευτήριο όπως συνηθίζεται,
κι εκείνη μιλάει με την πλούσια λευκή φίλη της, Ντενίς.
Κι αυτή της λέει "Πρέπει να βρεις βοηθό μητρότητας και μαία,
να γεννήσεις φυσιολογικά στο σπίτι".
Λέω "Μην εμπιστεύεσαι την Ντενίς! Στο σπίτι φοράει παπούτσια
κι έξω βγαίνει ξυπόλητη. Μην εμπιστεύεσαι τη σκρόφα".
Δεν ήθελα ν' αλλάξω τίποτα. "Κρατάμε τον γιατρό.
Θα δούμε τη βοηθό και τη μαία, έχουν πολύ καλή φήμη".
Αλλά μπαίνουμε μέσα και λένε "Καλώς ορίσατε στις υπηρεσίες μαιευτικής".
Η λέξη μαιευτική είναι λίγο αντιαισθητική.
Σου θυμίζει λίγο μαύρη μαγεία. Μαιευτική!
Δεν ξέρω, είναι περίεργο. Αλλά φοράνε και φανέλες ποδοσφαίρου
που γράφουν από πίσω "Μαμή νούμερο ένα".
Λέω "Αυτό θα κάνουμε;
Θα φέρουμε τον Τομ Μπρέιντι να σε ξεγεννήσει; Περίεργο".
Το κάναμε, τις προσλάβαμε, αλλά δεν με προετοίμασαν.
Δεν είπαν "Μο, αυτό θα κάνεις τη στιγμή της σύσπασης".
Τίποτα. Ακούω…
Λες και στοίχειωσε το σπίτι.
Αρχίζω προσευχή.
Ζητώ καταφύγιο στον Αλλάχ από τον καταραμένο Διάβολο.
Ανάβω θυμίαμα και φασκόμηλο. Ό,τι πιάνει μ' αυτήν τη σκύλα.
Και μπαίνω μέσα πάνω στη σύσπαση.
Και κάνω την πιο ηλίθια δυνατή ερώτηση. "Είναι ώρα;"
"Εσύ τι λες;" λέει αυτή.
Λέω "Συγγνώμη". Πάω στο τηλέφωνο.
"Γεια σας, μαιευτικές σκύλες, ακούστε.
Έχει συσπάσεις, δεν ξέρω τι να κάνω".
"Πάρτε όταν θα απέχουν πέντε λεπτά".
Λέω "Τέλεια". Κλείνω το τηλέφωνο.
Γυρίζω στο δωμάτιο, την πιάνει κι άλλη σύσπαση.
Αρχίζω να δίνω συμβουλές.
"Αγάπη μου, άνοιξε τα πόδια σου.
Χαλάρωσε τους γοφούς, άνοιξε τα πόδια".
Λέει "Δεν ξέρεις τι λες, διάολε!"
Λέω "Έχεις δίκιο.
Δεν ξέρω τι λέω, διάολε,
αλλά εσύ το ήθελες αυτό.
Ήθελες τοκετό στο σπίτι
και τώρα το μωρό μας το ξεγεννάει ένας κωμικός. Αυτό γίνεται".
"Τοκ τοκ, ποιος είναι;" "Ο Μο Άμερ είναι".
"Δεν λέω μαλακίες. Με κλειστά πόδια δεν βγαίνει τίποτα!"
Τότε την πιάνει κι άλλη σύσπαση
και κάνει μια περίεργη κίνηση σαν σέρφερ…
Και λέω "Έτσι, μωρό μου, καβάλα το κύμα".
"Σκάσε", λέει, "δεν ξέρεις τι λες!"
Λέω "Καλά λες". Πάω στο τηλέφωνο. "Μαιευτικές σκύλες, ακούστε.
Βάλτε φανέλες, αρχίζει το ματς".
Και όντως,
εμφανίζονται φορώντας τις φανέλες.
Η βοηθός και η μαία μπαίνουν στο δωμάτιο.
Σε λίγο έχουμε κι άλλη σύσπαση.
Λέει η βοηθός "Γλύκα, άνοιξε τα πόδια, χαλάρωσε τους γοφούς".
Κι η γυναίκα μου "Μην πεις τίποτα".
Λέω "Δεν λέω τίποτα", κάνει σαν σέρφερ.
Κι η βοηθός, "Έτσι, γλύκα, καβάλα το κύμα".
Δεν κρατήθηκα. Λέω "Σου τα 'λεγα!" και βγαίνω έξω.
Ανάβω έναν μπάφο. Ψέματα να πω; Βγήκα έξω.
Λέω "Ζόρικο αυτό, τι κάνουμε;"
Αυτή η καημένη, για 27 ώρες,
χωρίς επισκληρίδιο,
κόλλησε στα έξι εκατοστά για επτά ώρες.
Εντάξει; Έκανε twerking χωρίς μουσική.
Είχε χάσει τον έλεγχο των ποδιών της.
Λέω "Αν συνεχίσεις έτσι, θα σε ξαναφήσω έγκυο, αγάπη μου".
Δεν το είπα, αλλά το σκέφτηκα.
Αλλαγή στρατηγικής. "Τέλος το παιχνίδι, σκύλες.
Την πάω νοσοκομείο. Μην τρελαθούμε".
Την πάω, με βλέπει η νοσοκόμα. "Τι τρέχει;"
"Γεννάμε 27 ώρες, έχει κολλήσει στα έξι εκατοστά
τις τελευταίες επτά". "Πού το ξέρετε;" "Είμαι η νοσοκόμα".
Λέει "Θεέ μου, να την πάρουμε αμέσως.
Να της κάνουμε επισκληρίδιο, να την απολυμάνουμε.
Πρέπει να φύγετε". "Φανταστικά", λέω.
Πάω στην είσοδο του νοσοκομείου, ανάβω άλλο μπάφο, έχω στρες.
Και μου στέλνει από το κρεβάτι του νοσοκομείου. "Θεέ μου.
Νιώθω πολύ καλύτερα.
Έχω σύσπαση τώρα που σου γράφω και δεν νιώθω τίποτα".
Και κάτι που με εκνεύρισε πολύ, λέει "Θεέ μου, είμαστε τόσο ηλίθιοι".
Μου ανάβουν τα λαμπάκια. "Εμείς; Τι με μπλέκεις εμένα σ' αυτό;
Προσπάθησα να σε μεταπείσω για τη μαία".
Διαγραφή.
Λάθος κίνηση.
Λέω "Αγάπη μου, ήθελα να σε στηρίξω στο ταξίδι της γέννας στο σπίτι.
Αλλά μου βάρεσε γερός συναγερμός
όταν είδα να φοράνε ποδοσφαιρικές φανέλες!"
Διαγραφή.
"Αγάπη μου, χαίρομαι που χαίρεσαι". Αποστολή. Σωστή κίνηση.
Πάω στο δωμάτιο τώρα που έχουμε φτιαχτεί και οι δύο.
Λέει "Γεια". Λέω "Γεια".
Τότε το ξανακάνει. Λέει
"Πολύ καλύτερα, είμαστε ηλίθιοι". Λέω "Ναι, είμαστε πολύ ηλίθιοι".
Η καημένη μένει πάλι κολλημένη στα έξι εκατοστά,
περνάνε άλλες επτά ώρες.
Τελικά έρχεται η γιατρός μας. "Πρέπει να βγάλουμε το μωρό".
Λέω "Έλα, ρε συ, πρέπει να βγάλουμε το μωρό.
Πρωτοφανές, να βγάλουμε το μωρό.
Γι' αυτό γίνεται αυτή η άσκηση, για να βγει το μωρό!"
Λέει "Ηρεμήστε, πρέπει να κάνουμε καισαρική".
Λέω "Ό,τι είναι καλύτερο για τη γυναίκα μου και το μωρό".
Μετά μου συστήνει άλλο γιατρό.
"Θα με βοηθήσει στον τοκετό του γιου σας και στην επέμβαση".
Τον κοιτάζω και φοράει κιπά.
Λέω "Είναι στημένο. Είναι στημένο!
Η Μοσάντ θέλει να μου πάρει το Παλαιστίνιο μωρό!
Μου τη δίνει που νιώθω έτσι, Θεέ μου".
Κι εκείνος λέει "Σαλάμ αλέκουμ".
"Ναι, αυτό θα 'λεγα κι εγώ αν ήμουν η Μοσάντ.
Και αλέκουμ σαλάμ".
Και μετά πάει, πιάνει την κουβέντα με τη γυναίκα μου,
αλλά απευθύνεται σ' εμένα. Το κατάλαβα. Λέει
"Ακούστε, ως Μαροκινός Εβραίος, ήρθα να βοηθήσω στον τοκετό.
Ξαναλέω, ως Μαροκινός Εβραίος που πιστεύει στον Θεό,
ήρθα να βοηθήσω στον τοκετό του γιου σας".
Λέω "Κατάλαβα τι κάνεις.
Μπήκες, με είδες Παλαιστίνιο, δεν μπορείς να μιλήσεις πολιτικά.
Λες σαλάμ αλέκουμ για να χαλαρώσω, πας στη γυναίκα μου,
λες ότι είσαι Μαροκινός, από τη βόρεια Αφρική,
σχεδόν Άραβας, όχι Άραβας, σχεδόν, στο περίπου.
Είμαι Εβραίος αλλά όχι σιωνιστής'".
Λέω "Όλα καλά, αλλά σε παρακολουθώ, δρα Μοσάντ".
Μου δίνουν χειρουργική ρόμπα, ένα μέγεθος.
Ψέμα, δηλαδή, δεν είναι ένα μέγεθος.
Και προχωράω στην αίθουσα τοκετού έτσι.
Και παρακολουθώ την καισαρική σαν ψυχοπαθής.
Λένε ότι κανείς δεν το έχει ξανακάνει έτσι.
Λες και ήξερα τι έκαναν.
"Νεφρό είναι αυτό; Έχει δύο, βγάλ' το από τη μέση.
Ωραία, πάρ' το από δω".
Τελικά βγάζουν τον γιο μου και λένε "Βγάλε φωτογραφία".
"Δεν θέλω", λέω. "Βγάλε", μου λέει αυτός.
"Μπρο!" του λέω.
"Το Παλαιστίνιο μωρό μου έμεινε 40 ώρες στο σημείο ελέγχου.
Δεν έχουμε χρόνο για φωτογραφίες".
Τον έπλυνα και τον πήγα στη μαμά του.
Εκείνη έκλαιγε. Σκέφτηκα ότι θα ενθουσιαζόμουν.
Αλλά τίποτα. Δεν ένιωθα τίποτα. Προσπαθούσα…
Δεν γινόταν τίποτα.
Και προφανώς αυτό ισχύει. Στους άντρες συμβαίνει πολύ μετά.
Ευτυχώς, για μένα συνέβη την ίδια νύχτα, στην επαφή δέρμα με δέρμα.
Τον έβαλα στο στήθος μου και χέστηκα.
Χέστηκα πάνω μου. "Θεέ μου", είπα.
"Θεέ μου, είναι αληθινό μωρό.
Πρέπει να σοβαρευτώ με τα οικονομικά μου, χαμπίμπι.
Ο μπαμπάς θα σε φροντίσει. Μη φοβάσαι, χαμπίμπι.
Να ξέρεις ότι σου έδωσα το όνομα του προπάππου σου.
Και του παππού σου και του προ-προ-προπάππου σου.
Και του… Έχεις επτά μουσουλμανικά ονόματα, χαμπίμπι.
Θα δυσκολευτείς πολύ να ζήσεις στην Αμερική.
Θα δυσκολευτείς πολύ.
Αλλά θα ξέρεις ακριβώς την καταγωγή σου, χαμπίμπι".
Μπαίνει η νοσοκόμα. "Είστε καλά;" Λέω "Μια χαρά.
Μια χαρά. Απλώς, ξέρετε, στην αρχή της εγκυμοσύνης
είχα όλα τα συμπτώματα, ξέρετε.
Είχα ναυτία, διάρροια, όλα τα είχα.
Και δεν ένιωθα τίποτα μέχρι τώρα.
Τώρα πέφτουν όλα κατευθείαν πάνω μου σαν τρένο.
Και του έδωσα το όνομα του προ-προπάππου του.
Σουμπχαναλλάχ. Είναι ίδιος ο προπάππος του.
Δεν ξέρεις τι θα πει σουμπχαναλλάχ. Θα σου δείξω αργότερα φωτογραφία".
"Όχι", λέει, "σας βυζαίνει". "Θεέ μου.
Να του φέρουμε γάλα", λέω. Ναι.
Κι έτσι γεννήθηκε ο γιος μου ο Αλί.
Ο μικρός Αλί Αλούσι.
Και όντως του έδωσα επτά ονόματα.
Το έκανα επίτηδες αυτό.
Ήθελα να ξέρει ακριβώς την καταγωγή του.
Είναι πολύ σημαντικό.
Είναι πάρα πολύ σημαντικό.
Γι' αυτό το έβαλα στο τελευταίο επεισόδιο της β' σεζόν.
Ο δάσκαλός μου ρωτούσε "Πώς λένε τον προπάππο σου
από την πλευρά του πατέρα σου;" Και δεν το ήξερα. Είχα ονόματα,
αλλά δεν ήξερα ποιο ακριβώς.
Και λέει "Αυτή είναι η γενεαλογία σου. Πόσο εύκολα διαγράφεσαι;"
Λέω "Καλό!"
Και το έβαλα σκοπό να καταλάβω την καταγωγή μου.
Το παίρνω τόσο σοβαρά που στη β' σεζόν, τελευταίο επεισόδιο,
κάθε γωνιά που βλέπεις στην Παλαιστίνη είναι το χωριό μας το Πουρίν.
Αυτή είναι η καταγωγή μας.
Επειδή…
Επειδή είναι σαν ιστορικό αρχείο.
Ό,τι κι αν γίνει, ο γιος μου θα το βλέπει και θα λέει
"Αυτή είναι η καταγωγή μου". Καταλάβατε;
Είναι πολύ σημαντικό.
Ναι.
Και πάντα ήμουν ο εαυτός μου.
Άρχισα το σταντ απ στα 14 στις πολιτείες του Νότου.
Στα περισσότερα μέρη όπου πάω δεν έχουν δει ποτέ Άραβα.
Και πάντα ήμουν ο εαυτός μου.
Και πολύ νωρίς στην καριέρα μου με ενθάρρυναν να αλλάξω όνομα.
Να πάω στο Λ.Α. και μην πω ότι είμαι Παλαιστίνιος.
Ήταν σοβαρό. Δεν γινόταν να το κάνω αυτό, θα έχανα τον εαυτό μου.
Ωστόσο, μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ήμουν Ιταλός για ένα δίμηνο.
Μόνο για δύο μήνες.
Πάντα ένιωθα σαν ψάρι έξω από το νερό.
Σίγουρα πολλοί ταυτίζεστε.
Γεννήθηκα στο Κουβέιτ, πήγα στο New English School,
αγγλόφωνο σχολείο, και μιλούσα με βρετανική προφορά.
Άρα, όταν ήρθα Αμερική
έφαγα αμέσως πολύ ξύλο, καταλάβατε;
Εμφανίζομαι στο σχολείο. "Γεια!"
Ξέρετε τώρα. Αυτό ήταν.
Δεν είχα ιδέα τι είναι κουλ, τι φοράς, τι δεν φοράς.
Δεν είχα τίποτα.
Κι ευτυχώς που γνώρισα δύο φίλους που μ' έβαλαν στο παιχνίδι.
Τον Μπρους, που ήταν μαύρος, και τον Χοσέ τον Μεξικανό.
Κι ο Μπρους… Έμαθα πολύ γρήγορα ότι οι μαύροι,
αν πρέπει να ειπωθεί μια αλήθεια,
αν τα σκατώνεις με το ντύσιμό σου,
θα σου την πουν μπροστά σε όλο το σχολείο.
Δεν το ήξερα, πήγαινα σχολείο με λάθος παπούτσια
κι ο Μπρους έλεγε "Γαμώτο!
Μαζευτείτε, παιδιά.
Χοσέ, έλα να δεις τον δικό σου.
Ο Μο φοράει Pro Wings από το Payless. Στα 13,99 δολάρια, είναι φτωχός".
Κι εγώ, "Ω…
Αλήθεια, είμαι φτωχός;" Καταλάβατε;
Ο Χοσέ ήταν λίγο πιο τρυφερός.
Λίγο πιο ευγενικός όταν τα σκάτωνα.
Φορούσα κάτι λάθος κι ο Χοσέ ερχόταν…
"Μπρο,
σαν μαλάκας είσαι, μπρο.
Ποιος σκατά σ' έντυσε, μπρο;
Αλήθεια τώρα, θέλω να σου σπάσω τα μούτρα.
Άκου, δεν θα παίξουμε σήμερα.
Μπορεί αύριο, εντάξει; Μπορεί αύριο.
Τώρα θα φύγω. Μη με βαρέσεις".
Έτσι ήταν.
Δεν έβλεπα ότι τα βρετανικά αγγλικά ήταν άλλο από τα αμερικάνικα.
Τα σκάτωνα πολύ συχνά.
Ο αδερφός μου μού πήρε γατάκι για το μετατραυματικό στρες.
Το θέμα είναι ότι μιλούσα βρετανικά.
Στο σπίτι δεν έλεγα "γάτα".
Έλεγα "Έλα, γουνάκι".
Και κανείς δεν με διόρθωνε. "Έλα, γουνάκι".
Και στο διάλειμμα αποφασίζω
να αποκαλύψω την πληροφορία στον φίλο μου τον Μπρους.
Πάω, λέω "Μπρους, μάντεψε".
Κι ο Μπρους, "Τι;"
Λέω "Έχω γουνάκι, δεν είναι φανταστικό;"
Λέει "Τι είπες, φίλε;
Δεν πρέπει να σ' άκουσα καλά".
"Έχω γουνάκι, μικρό και χνουδωτό, θες να το δεις;"
Ο Μπρους, αμέσως, "Μαζευτείτε, παιδιά.
Χοσέ, έλα να δεις τον δικό σου".
Μπροστά σε όλο το σχολείο, λέει "Μο, έχεις γουνάκι;"
Λέω "Ναι, έχω γουνάκι, δεν είναι φανταστικό;"
Ο Χοσέ τρελαίνεται. "Τι λες, μπρο;
Είσαι σοβαρός; Έχεις πενότσα; Αλήθεια, μπρο;
Είσαι τόσο καιρό φίλος μου και δεν ξέρω ότι έχεις πενότσα;
Αλήθεια, μπρο;
Πλάκα μου κάνεις;
Και μετά σταματάει και λέει "Να το δω, μπρο;"
Είμαι πολύ αθώος, δεν ξέρω.
Λέω "Ναι, αν θες να δεις το γουνάκι μου έλα σπίτι".
Τρομερά τραυματικό.
Άρχισα το σταντ απ σε πολύ μικρή ηλικία. Γύρισα όλο τον Νότο.
Και πολύ σοβαρά, ήμουν η πρώτη τους αλληλεπίδραση με Άραβα
τις περισσότερες φορές, σχεδόν πάντα.
Τόσο που ο κόσμος σοκάρονταν στον Νότο.
Με πλησίαζαν, "Σίγουρα είσαι Άραβας;
Δεν φαίνεσαι".
Μήπως να κουβαλούσα και καμήλα μαζί;
Είναι από τα βασικά χαρακτηριστικά του Άραβα;
Να έχεις καμήλα… "Συγγνώμη, περνάω με την καμήλα μου, είμαι Άραβας.
Μην τη χαϊδεύετε, δαγκώνει". Καταλάβατε; Τι σκατά;
Είναι πολύ περίεργο.
Το έκανα πριν από τις 11/9,
και μετά τις 11/9, το 2003, με καλούν στη Χόμα της Λουιζιάνα.
Έξω από τη Νέα Ορλεάνη. Η χώρα των γαλλόφωνων χωριατών.
Με παίρνει ο τύπος, "Γεια!
Είναι ο Μο Άμερ;"
Λέω "Ναι, είναι ο Μο…"
Λέει "Φίλε, ακούω πολλά καλά, γλύκα.
Άκουχέ με".
Ο τύπος δεν είπε ούτε ένα "σ" σε όλη την κουβέντα.
"Άκουχέ με, έχω ένα κλαμπ, το Λάνια Μιούγικ Καφέ".
Λέω "Μιούζικ;" Λέει "Χωχτά, Μιούγικ Καφέ.
Θα κάνουμε χταντ απ εδώ Τετάτη βγάδυ".
Λέω "Τετάρτη βράδυ;"
Λέει "Χωχτά, Τετάτη βγάδυ".
Λέει "Έλα.
Αλλά έχω μόνο ένα δωμάτιο, με δύο κρεβάτια.
Φέρε δικό χου κωμικό για άνοιγμα".
Λέω "Ωραία, πόσα δίνεις;"
Λέει "Θα χου δώχω γύρω χτο χιλιάρικο".
Λέω "Μαλάκα μου, έρχομαι.
Εγώ κι η καμήλα μου πάμε ανατολικά".
Ήμουν πολύ ενθουσιασμένος.
Το 2003, 1.000 δολάρια σ' ένα βράδυ. Παίρνω τον φίλο μου τον Γκάρι Μπελ.
Είναι κωμικός και ζει στα σύνορα του Τέξας με τη Λουιζιάνα.
Και μιλάει "κι αυτόχ έτχι".
Τον έκλεισα, όχι επειδή είναι αστείος.
Είναι φρίκη κωμικός, δεν θα πετύχει, δεν τα κατάφερε ποτέ.
Αυτή εδώ είναι η στιγμή δημοσιότητάς του, να πω γι' αυτόν επί σκηνής.
Αλλά τον έφερα ως δίχτυ προστασίας.
Αν πάει κάτι στραβά, να πει "Όχι, παρατάτε τον.
Είναι έναχ απλόχ Μοχάμεντ". Ξέρετε…
Γι' αυτό και μόνο τον έκλεισα, και το ήξερε.
Φτάνουμε, κάνουμε τσεκ ιν, πάμε στο Λάνια Μιούγικ Καφέ.
Βγαίνει στη σκηνή ο Γκάρι Μπελ κι αμέσως τον μισούν.
Λέει ένας "Ποιος έκλειχε αυτόν τον καγιόλη;"
Ο Γκάρι φρικάρει, θέλει να τους προσεγγίσει.
Λέει "Έχετε πάει ποτέ για κυνήγι;"
Λέει ένας "Θα χε χκοτώχω εδώ και τώγα εκεί πάνω".
Αναγκάστηκα να πάω να του πάρω το μικρόφωνο.
Μόνη φορά που το έκανα αυτό στην καριέρα μου.
Κάνω το νούμερό μου, σκίζω.
Λέω "Εσύ έφταιγες, Γκάρι, όχι το πλήθος".
Κατεβαίνω, ο ιδιοκτήτης μου δίνει το χιλιάρικο.
Λέω "Είμαι πλούσιος".
Μετά γυρίζω και βλέπω έναν ντετέκτιβ κι έναν αστυνομικό.
Λέει ο ντετέκτιβ "Έλα δω, μικρέ".
Ιστορικά, τη φράση αυτή δεν ακολουθεί τίποτα καλό.
Έτσι πήγαινε κι αυτό το σενάριο.
Λέει "Να δω την άδεια οδήγηχήχ σου;"
Λέω "Ορίστε η άδεια οδήγησής μου".
Καλεί στο κέντρο…
"Άδεια οδήγηχηχ ένα, δύο, επτά, εννιά, επτά, έκχι, δύο, επτά". Έτσι.
Και η γυναίκα του απαντάει "Αυτόχ είναι".
Λέω "Αυτόχ;"
"Ναι, εχύ". "Εγώ εχύ;"
"Ναι, εχύ". "Χίγουρα;" "Ναι, εχύ".
Και λέω "Ποιος είμαι εγώ, εσύ, εμείς;
Όλοι ένα είμαστε". Έτσι;
Λέει, "Όχι, γλύκα, μόνο εχύ". "Γαμώτο".
Με παίρνει έξω και με περιμένουν καμιά δεκαριά αστυνομικοί.
Έξι περιπολικά με αναμμένα τα φώτα.
Μαζεύεται κόσμος από την παράσταση.
Ένας αστυνομικός ανοίγει το παράθυρο και λέει "Αυτόχ είναι;"
Λέω "Εχύ είσαι, Τζεμπεντάια; Τι σκατά γίνεται;"
Έρχεται κι άλλος ντετέκτιβ…
"Τι δουλειά έχειχ στη Χόμα της Λουιγιάνα;"
Ενώ στέκομαι πλάι στη μαρκίζα που λέει
"Ο Μο Άμερ εμφανίζεται σήμερα στις 8 μ.μ."
Κι έχει και τη φωτογραφία μου.
Λέω "Μπρο, δεν ξέρω για τις προηγούμενες έρευνές σου,
αλλά αυτή είναι η χειρότερη που έκανες ποτέ ως ντετέκτιβ".
Πετάγεται το πλήθος.
"Άσ' τον ήσυχο, ήταν αστείος", λέει ένας.
Ένας άλλος, "Αν θες να συλλάβεις κάποιον,
τράβα να συλλάβεις τον καριόλη τον Γκάρι Μπελ.
Που παρίστανε τον κωμικό".
Τότε λέω "Πού σκατά είναι ο Γκάρι;
Για ένα τέτοιο σενάριο τον πήρα τον καριόλη.
Και τώρα εξαφανίστηκε".
Μια τρέλα. Λέει ο μπάτσος "Τι έκανες στην Ιαπωνία και την Κορέα;"
Λέω "Στάσου, τάιμ άουτ.
Πού ξέρεις ότι πήγα στην Ιαπωνία και την Κορέα;"
Λέει "Σου ψάξαμε το δωμάτιο".
Λέω "Φίλε, μου ψάξατε το δωμάτιο.
Θα σου πω κάτι να πάθεις πλάκα.
Έξω από τη Χόμα υπάρχει ολόκληρος κόσμος.
Παιδί, ονειρευόμουν να γίνω κωμικός.
Κι αυτό το όνειρο με πήγε ήδη Ιαπωνία και Κορέα.
Τις περισσότερες φορές για τον αμερικανικό στρατό.
Επειδή μετά τις 11/9 φοβόμουν να είμαι ο εαυτός μου.
Αν το έκανα μπροστά σ' αυτούς,
μπορούσα να το κάνω μπροστά σε οποιονδήποτε. Αυτό έκανα".
Μπλόκαρε τελείως. Λέω "Ξέρω τι σκέφτεσαι.
Ότι είμαι τρομοκράτης.
Ότι ήρθα στη Χόμα της Λουιζιάνα…
λες και δεν έχουν οι ΗΠΑ άλλους στόχους.
Άκου, φίλε, αν ήμουν τρομοκράτης
κι έσκαγα με βόμβα στη Χόμα της Λουιζιάνα,
δεν θα ήξερα τι να ανατινάξω σ' αυτό το ρημαδιό.
Θα είμαι ειλικρινής. Είναι σαν να έχει ήδη ανατιναχτεί.
Αν έριχνα βόμβα εδώ, θα ήταν ανακαίνιση.
Και θα έλυνα και το πρόβλημα που σίγουρα έχετε με το κρακ".
Κι ο μπάτσος λέει "Όντως έχουμε πρόβλημα με το κρακ".
Μου δίνει μια σακούλα με τα πράγματά μου
και μου λέει να πάω στον άλλο αστυνομικό.
Αυτός θα με συνόδευε στο ξενοδοχείο.
Καθώς απομακρυνόμαστε, σκάει ο Γκάρι από τους θάμνους.
Λέω "Πού σκατά ήσουν, Γκάρι;"
Κι εκείνος, πολύ ειλικρινά, "Θέλουν να με σκοτώσουν".
Λέω "Εγώ θα σε σκοτώσω, μπες στο αμάξι".
Και παραδόξως, ένιωσα χειρότερα γι' αυτόν παρά για μένα.
Μπαίνουμε στο περιπολικό, μας πάει στο ξενοδοχείο.
Κάνουμε άκρη, ο μπάτσος μου ζητάει συγγνώμη.
"Φίλε, συγγνώμη γι' αυτό που σου συνέβη.
Αλλά δεν το κάναμε εμείς.
Το ξενοδοχείο κάλεσε την αστυνομία".
Λέω "Θεέ μου, αστυνόμε, Γκάρι, θα πάμε στο ξενοδοχείο.
Θα πούμε δυο λόγια στον σεκιουριτά.
Μπαίνω μέσα πολύ επιθετικά.
"Ποιος ήταν; Ποιος κάλεσε τους μπάτσους για μένα;"
Βγαίνει από πίσω μια γυναίκα. Φοράει μπουφάν σεκιουριτά
και της λείπουν τα μπροστινά δόντια.
Και κάθε φορά που μιλάει, είτε φυσάει αέρα είτε σφυρίζει.
Λέω "Γιατί κάλεσες τους μπάτσους;"
Λέει "Μια στιγμή.
Περίμενε μια στιγμή".
Λέω "Αγώνα μπάσκετ βλέπεις; Τι φάση;
Ακούγεται σαν αθλητικά πάνω σε παρκέ, δεν ξέρω τι γίνεται".
"Μια στιγμή".
Εμφανίζονται κάτι αδέσποτα σκυλιά. Λέω "Τίνος είναι αυτά;
Γιατί κάλεσες τους μπάτσους;"
Λέει "Κοίτα,
είδα το όνομα Μοχάμεντ
και σκέφτηκα ότι έχουμε τρομοκρατική επίθεση".
Λέω "Αυτό ήταν όλο; Είδες το όνομα Μοχάμεντ
και σκέφτηκες τρομοκρατική επίθεση;"
Τότε λέει "Ποιος σφυρίζει;"
Λέω "Καλά".
Λέω "Ναι".
Λέω "Συγγνώμη, δεν μπορείς να καλείς αστυνομία για κάποιον
εξαιτίας του ονόματός του.
Πρέπει να έχεις τεκμήρια.
Λυπάμαι που η χώρα μας σε απογοήτευσε και πιστεύεις
ό,τι σου σερβίρουν μέσα απ' αυτήν την οθόνη.
Αυτό θέλουν.
Να είμαστε διχασμένοι για να μας κατακτήσουν όλους".
Αλλά δυστυχώς δεν άκουσε τίποτα.
Λέει "Κοίτα, είδα το όνομα Μοχάμεντ
και είπα ότι έχουμε τρομοκρατική επίθεση".
Κοίταξα τον αστυνομικό.
"Όντως έχετε πρόβλημα με το κρακ εδώ".
Κι ο αστυνομικός με κοιτάζει… "Σκέφτηκα κάτι".
Λέω "Τι; Τι άλλο μπορεί να είναι;"
Λέει "Σου ψάξαμε το δωμάτιο". Λέω "Μου το είπες".
Λέει "Με προβλημάτιζε, νομίζω ότι κατάλαβα".
Και κοιτάζει τον Γκάρι.
"Γκάρι, τα πορνοπεριοδικά δικά σου δεν είναι;"
Κοιτάζω τον Γκάρι. Λέω "Έφερες πορνοπεριοδικά;"
Λέω "Στο ίδιο δωμάτιο κοιμόμαστε. Πόσο αηδιαστικός είσαι;"
Μπαίνω στο δωμάτιο και είναι σαν να έπεσε βόμβα.
Εκτός από το κρεβάτι του Γκάρι, τέλεια στρωμένο.
Άφησαν έξω όλα τα πορνοπεριοδικά σαν να μας έλεγαν
"Ξέρουμε τι κάνετε εδώ μέσα εσείς οι ανώμαλοι".
Κοιτάζω κάτω, μετράω και λέω "Δώδεκα;
Έφερες δώδεκα πορνοπεριοδικά;
Μπρο, πόση μαλακία θα τραβούσες απόψε;
Καλά που έφερε η άλλη την αστυνομία.
Εμπόδισε την άλλη τρομοκρατική επίθεση που ήταν να γίνει απόψε".
Αλλά πάντα ήμουν… Πάντα ήμουν ύποπτος τρομοκρατίας.
Μέχρι που πήρα το TSA PreCheck.
Αν δεν ξέρετε τι είναι το TSA PreCheck,
πας στο γραφείο ασφαλείας του αεροδρομίου,
δίνεις 100 δολάρια, συμπληρώνεις τα χαρτιά
και μετά δεν είσαι ύποπτος τρομοκρατίας.
Όλοι το ξέρουν
ότι οι τρομοκράτες μισούν τα χαρτιά.
Και ευτυχώς, επειδή οι πράκτορες του TSA είναι πολύ επιθετικοί.
Δεν ξέρω γιατί θυμώνουν, αλλά λένε "Βγάλε το λάπτοπ σου!
Βάλ' το εκεί μέσα! Βάλ' το χωριστά.
Και σπρώξ' το να περάσει. Δεν θα το σπρώξω εγώ.
Παρακολούθησέ το, βγάλε τα παπούτσια σου".
Αλίμονο αν φέρεις νερό. Μαύρο φίδι που σ' έφαγε.
Αν φέρεις νερό, λένε…
Λέω "Τι κακό έχει το Acqua Panna;"
Λένε "Απαγορεύεται αυτό".
Σε τρελαίνουν. Μετά κάνουν τρία βήματα…
"Απαγορεύεται να το πιεις εδώ, αλλά πιες το εκεί, αν θέλεις".
Κι εσύ, που δεν θες να το πετάξεις, κάνεις τεχνητό πνιγμό στον εαυτό σου.
"Συγγνώμη, παιδιά, έφερα ένα λίτρο. Περάστε πρώτοι".
Τους είδα να μαλώνουν μια λευκή ηλικιωμένη σε αμαξίδιο.
Είχε έναν χυμό μήλου και της την έπεσαν.
Της λένε "Απαγορεύεται αυτό!"
Λέει εκείνη "Μα…
Το χρειάζομαι για τον διαβήτη μου".
Λέω "Κάτσε λίγο, τι σκατά;"
Το πέταξαν στα σκουπίδια επιθετικά.
Τύπου "Σκασμός, πόρνη! Όχι σήμερα, Αλ Κάιντα!
Όχι σήμερα, Οσάμα!" Λέω "Χαλάρωσε,
χρειάζεται χυμό μήλου, δώσ' της τον γαμημένο τον χυμό".
Παρόμοιο σενάριο, ηλικιωμένος σε αμαξίδιο.
Μάλλον έχει περάσει εγκεφαλικό.
Δυσκολεύεται να περπατήσει
και τον βάζουν να περάσει από τις ακτίνες Χ.
Περπατάει έτσι και του λένε "Σήκωσε τα χέρια!"
Ο τύπος δεν μπορεί να σηκώσει το δεξί και το πιάνει με το αριστερό.
Το σηκώνει, κι ο άλλος λέει "Ακίνητος!
Μείνε ακίνητος!"
Λέω "Γάμα το, θα τους πυροβολήσω όλους.
Όλους. Το TSA με ριζοσπαστικοποίησε. Τέλος, αυτό είναι".
Τι κόλλημα αυτό με τα 100 ml; Θέλω να ξέρω, εντάξει;
Λένε…
"Τι τρέχει;" "Λέει 101 ml, αυτό τρέχει".
"Και τι έγινε; Το 80% του υγρού λείπει".
"Αδιάφορο. Το μπουκάλι λέει 101 ml".
Δηλαδή, αυτό υγρό μπορεί να γίνει βόμβα;
Αυτό είναι το πρόβλημα;
Αλλά δεν υπάρχει περιορισμός στο πόσα 100 ml
μπορείς να πάρεις.
Μπορείς απλώς να τα αναμίξεις αργότερα.
Σε παρακαλώ, Θεέ μου, μην το κάνει κανείς.
Σε παρακαλώ, Θεέ μου, κανείς.
"Αντισημίτης Σημίτης, υπέρμαχος της λευκής υπεροχής,
τρομοκράτης κωμικός, χτες βράδυ στην Ουάσιγκτον
προωθούσε την κατασκευή υγρών βομβών στο θέατρο Warner".
"Μο, θα σχολιάσεις;" "Μια στιγμή. Μερτλ, σε παρακαλώ".
"Μια στιγμή, καριόλη.
Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις, κάθαρμα".
Ίσως όντως ό,τι σπείρεις θα θερίσεις.
Ίσως γι' αυτό βλέπουμε σήμερα τον ρατσισμό στα ύψη.
Ίσως αυτό φοβούνται τόσο οι λευκοί.
Όχι οι εδώ λευκοί, μη φοβάστε. Αγκαλιάστε έναν.
Αγκαλιάστε έναν λευκό πλάι σας. Δεν μιλάω για σας.
Αλλά ειλικρινά, αυτό φοβούνται;
Επειδή ξέρουμε τι συνέβη,
ξέρουμε τι συνέβη με τους αυτόχθονες της Αμερικής,
τους Αφροαμερικανούς με τη δουλεία, τους Κινέζους με τον σιδηρόδρομο.
Τους Μεξικανούς… Αυτοί τι έκαναν;
Απλώς επέστρεφαν. Από δω έρχονται. Απλώς επιστρέφουν.
Και λένε ότι το DNA…
Ότι το DNA κουβαλάει τραυματικές αναμνήσεις.
Ίσως δεν ξέρουν γιατί επιστρέφουν.
Απλώς λένε "Δεν ξέρω, μπρο, αλλά…
Δεν ξέρω πού πάω, αλλά νεσεσίτο, ξέρω γω…
Πρέπει να πάω, μπρο.
Εγώ δεν έκανα τίποτα, ο προπάππος μου ξέχασε κάτι, αυτό είναι όλο".
Μουσουλμάνοι κάθε μορφής, μεγέθους και χρώματος
αντιμετωπίζουν διακρίσεις. Ποιος έχει σειρά; Οι λευκοί.
Ίσως αυτό φοβούνται, ότι θα γυρίσει εναντίον τους.
Ίσως φαντάζονται ένα σενάριο
όπου ένας λευκός μπαίνει σε φαστφουντάδικο
κι είναι ένας μαύρος πίσω από τον πάγκο.
Μπαίνει και λέει "Με συγχωρείτε.
Μπορώ να έχω ένα κομμάτι καρυδόπιτα;"
Κι ο μαύρος του λέει "Συγγνώμη.
Δεν σερβίρουμε τη φυλή σου, ασπρουλιάρη.
Θες να μιλήσεις στον διευθυντή; Χοσέ!"
Κι ο Χοσέ λέει "Τι θες εδώ, γκρίνγκο;
Έλα τώρα, μπρο, μη σε δουν εδώ.
Έχουμε και πελάτες, μπρο.
Έλεος, μπρο.
Έλα τώρα, μπρο.
Θες τον ιδιοκτήτη; Είναι Κινέζος.
Όλα δικά τους είναι τώρα".
Κι ο λευκός λέει "Άντε γαμηθείτε" και φεύγει.
Κανείς δεν είναι καλύτερος από τους άλλους.
Κανείς.
Αλλά φαίνεται ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.
Η μητέρα μου μού είπε πρόσφατα, κι αυτό με τσάκισε,
"Νιώθω ότι ζω την ίδια ζωή με τις γιαγιάδες μου".
Αυτό με συγκλόνισε.
Κι ο χρόνος
είναι αήττητος.
Ο χρόνος πετάει και φεύγει.
Και δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω στον χρόνο.
Κάποιοι λένε "Θα κερδίσω χρόνο".
Δεν κερδίζεται ο χρόνος.
Μπορείς να βρεις χρόνο, αλλά ποτέ δεν υπάρχει χρόνος.
Ο φίλος μου δεν δίνει σημασία.
Λέει "Θα σκοτώσω χρόνο".
"Θα σκοτώσεις χρόνο; Δεν υπάρχει χρόνος για σκότωμα".
Λέει "Θα δω το Love Island".
Το Love Island;
Και την επόμενη στιγμή κολλάω.
"Γιατί το κάνεις αυτό, ρε Χούντα;
Γιατί, ρε Χούντα;
Άσε τις ζήλιες, ξεφορτώθηκες τον Τζερεμάια.
Κι αυτός κρύβει τα συναισθήματά του. Όλοι φιλιούνται
κι οι Σέλι και Έις δεν έχουν αληθινή σχέση,
το κάνουν για τα γαμημένα λεφτά".
Λέω "Θεέ μου, 40 επεισόδια, 40 ώρες, τι χάσιμο χρόνου".
Αλλά μην είσαι και μπροστά από τον χρόνο.
Αν είσαι μπροστά, μάλλον έχεις πεθάνει.
Όσοι πεθαίνουν νέοι
ήταν, όπως λένε, "μπροστά από την εποχή τους".
"Ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του.
Τόσο μπροστά στο μέλλον, που πέθανε".
Τζίμι Χέντριξ, Μπομπ Μάρλεϊ, Έιμι Γουάινχαους, Κρις Φάρλι.
Όλοι μπροστά από την εποχή τους.
Τζέφρι Έπστιν.
Αυτός υπήρξε σκληρός στο λάθος μέρος, τον λάθος χρόνο.
Όλο αυτό είναι σαν ωρολογιακή βόμβα.
Απαίσιοι άνθρωποι δεν λένε να πεθάνουν.
Κι όταν πεθαίνουν, όλοι λένε "Καιρός ήταν, γαμώτο.
Νόμιζα ότι ο καριόλης δεν θα πέθαινε ποτέ.
Ότι είχε όλο τον χρόνο μπροστά του".
"Ναι, όλα θέλουν τον χρόνο τους. Δεν ξεφεύγεις από τον χρόνο".
Κάποιοι λένε "Μο, είσαι μπροστά από την εποχή σου.
Είσαι ο πρώτος Αραβοαμερικανός με δικό του σόου σταντ απ.
Φόρεσες καφίγια στο πρώτο σου σταντ απ.
Έκανες το πρώτο τηλεοπτικό παλαιστινοαμερικανικό σόου".
Όχι, δεν θέλω να είμαι μπροστά από την εποχή μου.
Θέλω να έχω αίσθηση του χρόνου. Στο σωστό μέρος και χρόνο.
Σύγχρονος και διαχρονικός.
Να φτάνω σε χρόνο μηδέν, για να έχω ελεύθερο χρόνο.
Να περνάω ποιοτικό χρόνο με όσους νοιάζονται.
Όσους θα είναι δίπλα μου κάθε στιγμή του χρόνου.
Για να μη γυρίζω πίσω στον χρόνο, να μην κερδίζω χρόνο.
Να είμαι παρών αυτήν τη χρονική στιγμή.
Αν νοιάζεστε, πρέπει να βρίσκετε χρόνο για τον άλλον.
Η μάνα μου μού λέει πάντα "Αν μ' αγαπάς, να το δείχνεις".
Γι' αυτό τα έχω πάρει τόσο με τον DJ Khaled.
Σοβαρά, είναι Παλαιστίνιος. Στην τελική, είναι δικός μας.
Και σ' αυτούς τους πρωτόγνωρους καιρούς, αντί να συμβαδίζει με τη χρονική στιγμή,
μένει εκτός χρόνου.
Και γι' αυτόν, πάντα υπάρχει χρόνος για φαΐ!
Ξέρω, είναι χοντροκοπιά αυτό που λέω.
Δεν ήθελα να το πω, ποιος μου έβαλε την ιδέα; Ο Θεός!
Αλλά δεν είναι ο μόνος που έμεινε εκτός χρόνου.
Υπάρχουν και πολλοί άλλοι.
Δεν θα πω ονόματα. Σάινφελντ.
Νομίζω ότι είπε "Δεν με νοιάζει η Παλαιστίνη".
Τζέρι, εμένα με νοιάζουν όλοι.
Καλύτερα να σκοτώνεις χρόνο παρά να σκοτώνεις με τον χρόνο σου.
Φέστιβους για τους ευαίσθητους.
Έβλεπα αυτήν τη σειρά σε πολύ πιο απλές εποχές.
Σε τι εποχή ζούμε όταν εμπιστευόμαστε τη Ms. Rachel
πιο πολύ από τους New York Times;
Καλώς ήρθατε στο Real Time με τον Μο Άμερ.
Δεν θέλω να σας στενοχωρήσω, αλλά όλοι θα πεθάνουμε.
Όλοι θα πεθάνουμε. Είμαστε εδώ για περιορισμένο χρόνο.
Κι ο χρόνος είναι σημαντικός. Θα έλεγα κι άλλα.
Δυστυχώς, μου τελειώνει ο χρόνος.
Υψηλή τηλεθέαση κι ο χρόνος τρέχει.
Ζούμε με δανεικό χρόνο, κάθε στιγμή μετράει. Τελική ευθεία.
Σ' αυτήν τη ζωή δεν υπάρχει χρόνος για υπερωρίες.
Και να θυμάστε το Oν που υπερβαίνει τον χώρο και τον χρόνο.
Μετά δεν υπάρχει χρόνος.
Ποτέ δεν είναι πολύς, είναι πάντα λίγος.
Και τώρα ο χρόνος μάς πιέζει. Κάνουμε αγώνα με τον χρόνο.
Είναι κατάλληλος χρόνος, κρίσιμος χρόνος, βγήκαμε εκτός χρόνου, τέλος του χρόνου.
Σε επόμενο χρόνο. Μερτλ;
"Λευτεριά στην Παλαιστίνη!"
Ευχαριστώ πάρα πολύ, Ουάσιγκτον.
Σ' αγαπώ από τα βάθη της καρδιάς μου.
Ευχαριστώ πολύ που ήρθατε απόψε.
Ευχαριστώ.
Σας αγαπώ πολύ, σημαίνει πάρα πολλά για μένα. Ευχαριστώ.
Πώς πάει; Φοβερά είναι εδώ.
Όλο τέτοιες μαλακίες λέμε.
Τα λέμε αλλά δεν τα εννοούμε. Εγώ το εννοώ.
ΜΗΤΕΡΑ, ΕΙΣΑΙ Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΜΟΥ. ΣΤΕΦΑΝΙ, Σ' ΑΓΑΠΩ.
ΣΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΟΥ.
ΠΟΛΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΣΑΣ. ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΤΕ.
Υποτιτλισμός: Σοφία Σκουλικάρη