Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
„HUMOR TO NAJWIĘKSZE BŁOGOSŁAWIEŃSTWO LUDZKOŚCI”
TRUMP ZAWSZE CYKORZY
Wielkie brawa dla mojego brata, Mo Amera!
Pieprzyć DJ Khaleda.
Tak jest.
BeTizik.
Naprawdę…
Pokazywałem ten gest poprzednio. Znaczy tyle, co „w dupę cię…”.
Wyjaśniam, jeśli nie oglądaliście.
Naprawdę myślałem, że więcej go nie wykonam.
Regularnie ktoś zaczepia mnie w ten sposób na ulicy.
To zawsze są Meksykanie.
Idę sobie ulicą, gdy nagle słyszę: „Hej, Mo!”
Myślę sobie: Nie oglądaj się, Mo.
„No weź, jestem twoim największym fanem, vato”.
Odwracam się, a on: „BeTizik, puto”.
O nie!
„Dlaczego, Jose?”
Ale DJ Khaled w pełni zasługuje na BeTizik.
W 100 procentach.
Przykro, bo jest jednym z nas.
Jest Palestyńczykiem, a nie zabiera głosu.
W ogóle nie dostrzega problemu, co tylko pogarsza sprawę.
Wciąż śledzę go na Instagramie.
Wiele osób pisze do mnie:
„Czemu wciąż śledzisz DJ Khaleda na Instagramie?”
Bo muszę wiedzieć, co robi.
Żebym mógł się z niego nabijać. To ważne.
Jestem niezwykle samokrytyczny.
Ale ilekroć widzę go na Insta, myślę sobie: ty żałosny wieprzu.
Ty stara baryło, zasrany tchórzu,
stara baryło, żałosna klucho.
Cały czas wtranżalasz makulbę, ty tłusta klucho.
Jakim cudem po bokach wychodzą ci cycki?
Stara baryła z cycami po bokach. O, kolejny cyc.
Kolejny cycek!
Na co mój ziom: „Sam jesteś gruby”.
„Ja mam sportowy tłuszczyk, to co innego.
Ja wyciskam 130 kilo, on wyciska kanapki”.
Stara baryła, zasrany tchórz.
Coś trzeba powiedzieć.
Nie wolno milczeć.
Trzeba wiedzieć, co powiedzieć i kiedy to powiedzieć.
Gdy pisałem drugi sezon, 1 października skończył się strajk.
Potem był 7 października i rozpętało się piekło.
Wziąłem udział w proteście antysyjonistycznym w stolicy.
Zorganizowali go ludzie z Jewish Voice For Peace.
Zgadza się.
Świetna inicjatywa.
Młodzi Żydzi i Palestyńczycy protestowali w słusznej sprawie.
Staliśmy przed Kongresem. Zapytali mnie, czy zabiorę głos.
Odparłem, że z reguły nie występuję na takiej scenie.
Powiedziałem, że pójdę na końcu. Byle w środku.
Potem ktoś inny mógłby rzucić ze sceny „zabić ich!”.
Nazajutrz czytałbym w prasie:
„Antysemicki, semicki komik
uczestniczył wczoraj w antysemickim, semickim proteście w Waszyngtonie.
Chciałem zabrać głos jako komik.
Wierzę, że stand-up to ostatni bastion wolności.
Zadzwoniłem do klubu DC Improv.
Wyjaśniłem, że chcę wystąpić na scenie, którą wyprzedałem już setki razy.
Odmówili. Pomyślałem: O cholera.
Więc mówię do managera:
„Znajdź mi jakiś lokal, obojętnie gdzie”.
Jak na ironię, lokalem, gdzie pozwolili mi wystąpić,
był niemiecki gejowski pub.
„Ja, ja, kochamy cię, Mo Amer.
Komm hier. Ja.
Przytul mnie, jesteś taki milutki”.
„Zapraszamy w poniedziałek i wtorek.
W środę mamy już full”.
Odparłem, że nie muszę wiedzieć, co tam się dzieje w środy.
Wystąpiłem. Mam nagranie, ale tylko dla siebie.
Bylem wściekły i pełny emocji.
Postanowiłem skupić się na jedynym palestyńsko-amerykańskim serialu.
Na tym chciałem się skupić.
Totalnie!
Włożyłem w niego całą energię. Całe swoje serce.
Równocześnie dawałem małe występy w Houston.
Chciałem wiedzieć, co przeżywa moja społeczność.
Ku mojemu zdziwieniu
bilety wykupywali wściekli biali ludzie.
Pewnego wieczora, zanim jeszcze chwyciłem za mikrofon,
słyszę kobietę: „Powiedz im, kochaniutki.
Powiedz im, co czujesz.
Kazali mi się doedukować.
No więc się doedukowałam”.
Izrael tak dał ciała,
że nawet rednecki wspierają Palestynę? Szaleństwo.
Musiałem ją zapytać, jak ma na imię.
Ona: „Myrtle”. Na co ja: „Myrtle?
Wiesz co, Myrtle?
Od dziś aż do końca życia zabieram cię na każdy wywiad”.
Czasem podczas wywiadu
dziennikarze próbują wpuścić cię w maliny.
„Zanim porozmawiamy o drugim sezonie,
powiedz: czy potępiasz Hamas?”
A ja wtedy: „Sekundkę. Myrtle?”
„Już ja się tym zajmę, Mohammed.
Próbujesz wpuścić Mohammeda w maliny, tak?
To podchwytliwe pytanie, na które nie ma dobrej odpowiedzi.
Już ja cię doedukuję, pajacu.
Słyszałeś o Nakbie? Co?
W 1948 roku przesiedlono ponad 750 000 Palestyńczyków.
Zniszczono ponad 500 wiosek. Bóg jeden wie, ilu zginęło.
Nie, Mohammedzie, nie przerywaj.
Trochę pogrzebałam.
Okazało się, że w Santiago w Chile mieszka pół miliona Palestyńczyków.
Myślę sobie: co oni robią w Santiago w Chile?
Grzebię dalej i okazuje się, że większość to chrześcijanie.
Chwileczkę, Palestyńczycy, chrześcijanie, Betlejem, Nazaret…
O Boże. Jezus był Palestyńczykiem. Szok!
No jasne. Nic dziwnego, że Żydzi chcieli go zabić”.
„Dobra. Starczy tego, Myrtle. Nie nakręcaj się tak.
Czasami przesadza”.
Wiecie, że w USA są cztery miasta nazwane na cześć Palestyny?
Jedno z nich jest w Teksasie.
Już wyobrażam sobie, jak w obecnej sytuacji,
rozmawia tam ze sobą dwóch zdezorientowanych Teksańczyków.
„Co się dzieje w Palestynie, Jebediah?”
„Nic, wszystko w porządku”.
„Nie. Myślę o oryginalnej Palestynie”.
„Zaraz, to jest ich więcej?”
„No. Z tamtej pochodzi Jezus”.
„Czekaj. Jezus jest z Teksasu?”
„Tak. Tu jego imię wymawia się hesus”.
To was może zaskoczyć.
Jeden z moich bliskich przyjaciół jest Żydem.
Mówi, że jest syjonistą na odwyku. Zabawne.
Okazało się, że podczas kręcenia serialu, od też przeżywał różne emocje.
Raz mówi do mnie: „Coś sobie uświadomiłem”.
„No co?” A on: „Odkryłem, czym jest dla mnie Izrael”.
„Czym?”
„Izrael jest jak dziecko, które bardzo kochasz,
a które potem przeprowadza strzelaninę w szkole”.
Ja na to: „O w mordę”.
On to powiedział, nie ja.
Rozumiecie, czemu zabrałem wam telefony?
Prawdę mówiąc, bardzo zazdroszczę Żydom.
Zazdroszczę umiejętności współdziałania.
Żydzi, którzy prowadzą bajglownie,
potrafią ustalić wspólną cenę.
„Dobra, kto prowadzi bajglownię?” To moja nieudolna próba mówienia jak Żyd.
„Ty masz bajglownię, ty masz bajglownię.
To co? Pięć dolarów za bajgla?
Dobra, pięć dolarów”.
My, Arabowie, jesteśmy w tym do bani.
Jesteśmy do bani! Totalnie beznadziejni!
Historycznie to nieprawda. Ale w tym wypadku - tak.
Wymyśliliśmy wiele świetnych rzeczy. Uniwersytety, algebrę, mydło… Tak jest!
Mydło, kawę. Ale nie umiemy współpracować.
Jest sobie Arab, sprzedawca falafeli. Po drugiej stronie ulicy ma konkurencję.
„Ile? 4,99 dolara?”
„Takiego wała! 3,99 dolara”.
„3,99? A pierdol się! 2,99”.
„2,99? Oż ty. U mnie za friko.
Zapożyczę się, splajtujemy i umrzemy. Al-ḥamdu lillāh”.
Co my odwalamy?
Co my robimy? I tak wszystkim jest ciężko.
Kręcenie drugiego sezonu nie było łatwe.
Poważnie.
I w trakcie kręcenia, i później, gdy czytałem komentarze,
byłem strasznie zły.
Wyobraźcie sobie, że przeczytałem taki komentarz:
„Mo, obejrzałem ósmy odcinek drugiego sezonu.
Przedstawiasz Siły Obronne Izraela w złym świetle.
Przedstawiasz je w złym świetle”.
Ja na to: „Ja przedstawiam…
siły okupacyjne Izraela w złym świetle? Ja to robię?
Nie oni, przeprowadzając naloty dywanowe na ludność cywilną?
Weź spierdalaj stąd”.
To absurd.
Nie ufajmy rządowi. Ufajmy sobie.
Właśnie dlatego wybrałem ten teatr.
Żeby mieć po drugiej stronie ulicy tych czubów.
Chciałem im uzmysłowić, że się nie boimy.
„Mam w dupie to, co robicie. Jesteśmy razem”.
Nie damy się zastraszyć.
Nie możemy.
Prawda jest jedna.
Nie ufam rządowi. Nie wiem, co się dzieje.
Dzieją się dziwne rzeczy. Ten rozwód z Elonem Muskiem.
Musicie przyznać, że Elon Musk to dziwny typ.
Myślę, że to nawet nie jest człowiek.
Jego kombinezon z ludzkiej skóry wciąż zawodzi.
Ma chip w mózgu, który ciągle się restartuje.
Nie lubię mówić o dzieciach, ale jego syn był w Gabinecie Owalnym
i kazał się wszystkim zamknąć. „Zamknij się! Zamknij! Stul pizdę!”
Nie wiem, czy powiedział „pizda”, ale tak mi się wydawało.
Jak mu tam… E=mc². Jestem kiepski z matmy.
Jego stary występuje na najważniejszych,
największych scenach na świecie i odwala takie rzeczy.
Nie wykonam pełnego gestu, ale wiecie, o co kaman.
No wiecie…
„Antysemicki, semicki komik i zwolennik białej supremacji
wykonał wczoraj serię nazistowskich salucików”.
Moje zdjęcie w gazecie.
To nie jest prawdziwy człowiek.
Jeśli kiedyś go zobaczę, zedrę mu maskę z twarzy.
Gdy to zrobię,
ujrzę tego małego ludka z Facetów z czerni.
Wtedy on powie: „Sekret wszechświata
jest na liście Epsteina”.
„Co jest na liście?” „…liście Epsteina”.
„Co jest na liście?” „…Epsteina”.
Nie!
Nigdy się nie dowiemy.
Za każdym razem, gdy ścieram pot, czuję się jak Louis Armstrong.
To było coś.
Super.
Mój świat
już nigdy nie będzie taki sam, bo zostałem ojcem.
Tak jest.
Teraz szukam mamy dla dziecka i…
Jako muzułmanin mam trzy wolne miejsca.
Żona uwielbia ten żart. Każe mi go opowiadać.
Nie żartuję. Uwielbia go.
Kocha ten żart.
Występowałem przed pięciotysięczną widownią w Dosze.
Idę na scenę, a ona:
„Musisz opowiedzieć ten dowcip, publiczność oszaleje”.
Na co ja: „Po pierwsze, gówno wiesz o stand-upie.
Po drugie,
to może być najgorsze miejsce na taki żart.
Ona: „Czemu?”. Na co ja: „Bo są tu wszystkie żony”.
Ale jednak jej ustąpiłem.
Nic. Nikt się nie zaśmiał. Ale nagle słyszę gromki śmiech.
Patrzę, a to moja żona. Myślę sobie: Super.
Wielkie dzięki, kochanie.
Choć to ona zaszła w ciążę, ja miałem wszystkie objawy.
Mówi się na to „ciąża współczulna”.
Miałem wszystkie objawy: mdłości,
biegunkę, cały czas wymiotowałem.
A ona czuła się świetnie: biegała, uprawiała jogę.
Pełen luz. Za to ja co rano rzygałem.
Ona: „Wszystko gra?”.
Na co ja: „Jestem w ciąży, trochę współczucia”.
„Bolą cię cycki? Bo dziwnie się czuję”.
Było grubo. Objawy ustąpiły,
gdy usłyszałem bicie serca dziecka.
Wy się rozczulacie, ja się cieszyłem, że mogę wrócić do palenia.
„Dzięki Bogu”.
„To ty jesteś w ciąży, nie ja”.
Potem załatwiłem lekarza i szpital.
Wtedy żona zaczęła gadać z Denise, bogatą białą kumpelą.
No i Denise mówi: „Zorganizuj sobie doulę i położną.
Powinnaś rodzić naturalnie, w domu”.
Ja na to: „Denise nie można ufać, ona chodzi po domu w butach,
a poza domem na bosaka. Nie można jej ufać”.
Nie chciałem nic zmieniać. „Lekarz zostaje”.
Poszliśmy poszukać douli i położnej. Firma ma dobre opinie.
Ale na wejściu słyszymy: „Witamy w usługach położnictwa”.
Szczerze mówiąc, słowo „położnictwo” brzmi nieco odpychająco.
Jakby miało chodzić o jakieś czary. „Położnictwo!”
Brzmi dziwnie. A potem wyszło, że chodzą w koszulkach futbolowych
z napisem „Położna numer jeden” na plecach.
„Więc tak to wygląda?
Poród będzie odbierał Tom Brady? Dziwne”.
Wynajęliśmy je. Ale w ogóle mnie nie przygotowały.
Nie powiedziały: „Dobra Mo, gdy nadejdą skurcze, robisz to”.
Nic. No i słyszę:
Myślę: dom jest nawiedzony. Zaczynam się modlić.
Rozpalam kadzidło i szałwię. Chwytam się wszystkiego.
Wchodzę, a ona jest w połowie skurczu.
Wtedy zadaję najgłupsze pytanie: „To już?”.
A ona: „A jak ci się wydaje?”.
„Jasne, sorki”. Chwytam za telefon.
„Halo, babki z położnictwa?
Żona ma skurcze. Nie wiem, co robić”.
„Proszę oddzwonić, gdy będą co pięć minut”.
Ja na to: „Świetnie”. Rozłączam się.
Wracam do pokoju, ona znów ma skurcze.
Zaczynam udzielać rad.
Mówię: „Kochanie, rozłóż kolana na boki.
Rozluźnij biodra, kolana na boki”.
Żona na to: „Nie masz pojęcia, o czym mówisz!”
Na co ja: „Masz rację.
Nie wiem, o czym mówię.
Ale sama tego chciałaś.
Chciałaś mieć poród w domu,
więc teraz twój poród przyjmie komik”.
„Puk, puk, kto tam?” „Mo Amer, a kto?”
„Nie chcę być dupkiem, ale jeśli nie rozłożysz kolan, nic nie wyjdzie”.
Nadszedł kolejny skurcz.
Żona zaczyna poruszać się jak jakiś surfer.
No więc ja: „Tak jest, kochanie. Łap te fale”.
A ona: „Nie wiesz, o czym mówisz!”
Przyznaję jej rację. Biorę telefon i dzwonię do babek z położnictwa.
„Zakładajcie koszulki, nadszedł dzień meczu”.
No i faktycznie.
Przyjechały w koszulkach.
Doula i położna wchodzą do sypialni.
Za chwilę żona ma kolejny skurcz.
Doula mówi: „Kochanie, rozłóż kolana na boki i rozluźnij biodra”.
Żona do mnie: „Ani słowa”.
„Jasne, nic nie mówię”. Żona znów udaje surfera.
Na co doula: „Świetnie, kochana, łap te fale”.
To było już zbyt wiele. Rzuciłem: „A nie mówiłem” i wyszedłem.
Odpaliłem jointa i wyszedłem na zewnątrz.
Zjadały mnie nerwy.
Ta biedna kobieta rodziła od 27 godzin,
bez znieczulenia,
a od siedmiu godzin miała sześciocentymetrowe rozwarcie.
Twerkowała bez muzyki.
Straciła kontrolę nad nogami.
„Jeśli będziesz tak twerkować, lada chwila znów zaciążysz”.
Nie powiedziałem tego na głos.
Musiałem coś zrobić. „Spadówa, babki z położnictwa.
Jedzie do szpitala. Tak być nie może”.
W szpitalu pielęgniarka pyta, co się dzieje.
„Rodzi od 27 godzin, a od siedmiu ma sześć centymetrów rozwarcia”.
„Skąd pan wie?” Ja: „Jestem pielęgniarzem”.
„Mój Boże, bierzemy ją na salę.
Podamy jej znieczulenie, Sala musi być sterylna.
Musi pan wyjść”. A ja na to: „Fantastycznie”.
Wyszedłem przed szpital, zapaliłem kolejnego jointa.
Potem dostaję od niej SMS-a ze szpitala. „O mój Boże.
Czuję się o wiele lepiej.
Mam skurcz, gdy do ciebie piszę i nic nie czuję”.
Następnie zdanie mnie wkurzyło: „Boże, ale byliśmy głupi”.
Wkurzyłem się na maksa. „My? Jak możesz mnie w to mieszać?
Chciałem wybić ci z głowy ten pomysł”.
Usuń.
Zły pomysł.
„Kochanie, chciałem cię wspierać w porodzie domowym.
Wiedziałem jednak, że coś jest bardzo nie tak,
gdy zobaczyłem te jebane koszulki futbolowe”.
Usuń.
„Kochanie, cieszę się, że masz się dobrze”. Wyślij.
Wchodzę na salę, oboje jesteśmy na haju.
Ona: „Hejka”, a ja na to: „Hejka”.
Potem znowu zaczyna:
„Czuję się o wiele lepiej. Byliśmy głupi”. A ja: „Tak, byliśmy głupi”.
Biedaczka wciąż ma te sześć centymetrów.
Mija kolejnych siedem godzin.
W końcu zjawia się lekarka. „Trzeba wyciągnąć dziecko”.
A ja: „Co pani nie powie? Jasne, że trzeba.
Z ostatniej chwili: trzeba wyciągnąć dziecko. Przecież w tym cała rzecz!”
„Proszę się uspokoić. Przeprowadzimy cesarkę”.
„Jasne. Liczy się dobro żony i dziecka”.
A potem przedstawia innego lekarza.
„Pan doktor będzie asystował w procedurze porodowej”.
Patrzę na niego i widzę jarmułkę.
Myślę sobie: To pułapka!
„Mossad chce odebrać mi mojego palestyńskiego syna”.
Jestem zły, że tak się czuję. A on podchodzi i mówi:
„Salam alejkum”.
Tak? Gdybym był z Mosadu, zrobiłbym to samo.
„Wa `alejkum salam”.
Potem zaczyna rozmawiać z żoną,
ale tak naprawdę mówi do mnie.
„Jestem marokańskim Żydem. Będę jedynie asystował w porodzie.
Powtarzam: jestem marokańskim Żydem, który wierzy w Boga.
Będę jedynie asystował w porodzie”.
Myślę sobie: widzę, co robisz.
Zobaczyłeś, że jestem Palestyńczykiem. Ale to nie pora na politykę.
Rzuciłeś „salam alejkum”, żeby stonować emocje.
Jesteś marokańskim Żydem więc z północnej Afryki.
Nie do końca Arabem, ale prawie Arabem.
Żydem, ale nie syjonistą. Sztama?
Myślę sobie: Sztama, ale z oczu cię nie spuszczę.
Dali mi odzież jednorazową, rozmiar uniwersalny.
To pic. Wcale nie jest uniwersalny.
Wchodzę na salę w ten sposób.
Patrzyłem, jak robili cesarkę jak jakiś psychol.
Podobno nikt wcześniej tak nie robił.
Zgrywałem eksperta.
„Czy to nerka? Ma dwie, usuńcie ją, zróbcie miejsce.
No już, zabierajcie ją”.
Wyciągnęli syna i mówią: „Teraz zdjęcie”.
„Nie chcę robić zdjęcia”. A on: „Rób zdjęcie”.
Mówię mu: „Ziomuś!
Mój palestyński syn siedział w punkcie kontrolnym przez 40 godzin”.
„Nie ma czasu na zdjęcia”.
Umyłem go i zaniosłem do mamy.
Była cała we łzach. Myślałem, że też się wzruszę.
I nic. Nie czułem nic. Próbowałem się zmusić.
I nic.
Podobno mężczyźni tak mają. To przychodzi dużo później.
Ja musiałem czekać tylko do wieczornego kangurowania.
Położyłem go na piersi i rozkleiłem się.
Totalnie. Pomyślałem: „O Boże.
To prawdziwe dziecko”.
„Muszę ogarnąć swoje konto emerytalne, habibi.
Zaopiekuję się tobą. Nic się nie bój, habibi.
Chcę ci powiedzieć, że dostałeś imię po pradziadku.
A także swoim praprapradziadku.
Masz siedem muzułmańskich imion, habibi.
Dorastanie w Ameryce będzie dla ciebie trudne.
Będzie ci ciężko.
Ale będziesz znał swoje korzenie, habibi”.
Wchodzi pielęgniarka. „Wszystko w porządku?” Ja: „Tak.
Nic mi nie jest. Po prostu na początku ciąży
miałem wszystkie objawy.
Nudności, biegunkę i całą resztę.
I aż do dziś nic nie czułem.
Wszystko spadło na mnie teraz.
Dałem mu imię po prapradziadku.
Subhanallah.
Wygląda jak pradziadek.
Nie wie pani, co znaczy »subhanallah«, ale później pokażę zdjęcie”.
A ona: „Dossał się do pana piersi”. Na co ja: „O Boże!”.
„Lepiej chodźmy go nakarmić”.
Tak narodził się mój syn, Ali.
Mały Ali Alooshi.
Faktycznie dałem mu siedem imion.
Z pełną świadomością.
Chciałem, żeby wiedział, skąd pochodzi.
To dla mnie bardzo ważne.
Bardzo, bardzo ważne.
O tym też jest ostatni odcinek drugiego sezonu.
Nauczyciel zapytał mnie: „Jak miał na imię twój pradziadek od strony ojca?”.
Nie wiedziałem. Coś kojarzyłem,
ale nie dość dobrze.
„To twoje dziedzictwo. Czy tak łatwo cię wymazać?”
Myślę sobie: O ja cię!
Poznanie własnych korzeni stało się moją misją.
To dla mnie ważne, dlatego w ostatnim odcinku sezonu drugiego
w każdej przebitce na Palestynę pokazujemy wioskę Burin.
To stamtąd pochodzimy.
Chodzi o to…
aby dać świadectwo historii.
Bez względu na to, co będzie, mój syn może powiedzieć:
„Oto, skąd pochodzę”. Rozumiecie?
To dla mnie ważne.
Tak.
Zawsze byłem sobą.
Karierę w stand-upie zacząłem w wieku 14 lat od występów na południu USA.
W większości miejsc ludzie pierwszy raz widzieli Araba.
Zawsze pozostawałem sobą.
Na początku kariery zachęcano mnie do zmiany nazwiska,
przeprowadzki do Los Angeles i ukrywania pochodzenia.
Powiedziałem sobie, że nic z tego, że przestałbym być sobą.
Aczkolwiek po 11 września przez dwa miesiące byłem Włochem.
Tylko na dwa miesiące.
Zawsze czułem się nieco wyobcowany.
Na pewno wielu z was mnie zrozumie.
Pochodzę z Kuwejtu. Chodziłem do brytyjskiej szkoły.
Uczyliśmy się tam po angielsku. Mówiłem z brytyjskim akcentem.
Więc w Ameryce
już na wejściu miałem przerąbane.
Witałem się brytyjskim hello.
Rozumiecie? Takie klimaty.
Nie wiedziałem, co jest cool, jak się trzeba ubierać.
Byłem zielony.
Na szczęście miałem dwóch kumpli, którzy pokazali mi co i jak.
Bruce'a, który był czarny i Josego, Meksykanina.
Dzięki Bruce'owi szybko odkryłem pewną prawdę o czarnych.
Jeśli trzeba ci wygarnąć prawdę,
jeśli nie ogarniasz dresscode'u,
zostaniesz wyśmiany przed całą szkołą.
Okazało się, że wystarczyło włożyć złe buty,
żeby odpalić Bruce'a. „O cholera!
Chodźcie tu wszyscy.
Jose, obczaj kolegę.
Moe ma na sobie Pro Wingsy z Payless. 13,99 za parę. Jest biedny”.
A ja na to: „Ojej.
Jestem biedny?”
Jose był bardziej wyrozumiały. Lepiej tolerował moje odpały.
Jeśli źle się ubrałem, Jose mówił mi:
„Ziomuś,
wyglądasz jak frajer.
Kto cię tak ubrał?
Nie będę kłamać, mam ochotę ci nakopać.
Słuchaj, dzisiaj nie gramy, jasne?
Ale może jutro. Może jutro.
Słuchaj, ja idę. Nie zbijaj ze mną żółwika, okej?”
Tak to wyglądało.
Nie zdawałem sobie sprawy z różnic między odmianami angielskiego.
Więc często robiłem sobie pod górkę.
Brat sprezentował mi kotkę, żeby jakoś mnie wesprzeć.
Niestety wciąż mówiłem jak Brytyjczyk.
W domu nie mówiłem „kot”. Używałem czułego zdrobnienia: „pipusia”.
I nikt mnie nie poprawił.
Postanowiłem, że na przerwie
pochwalę się swojemu przyjacielowi, Bruce'owi.
Podchodzę do niego i mówię: „Bruce, nie zgadniesz”.
„No co tam?”
„Mam pipusię. Ekstra, nie?”
A on: „Ziom, coś ty powiedział?
Chyba się przesłyszałem”.
„Mam pipusię. Jest malutka i kosmata. Pokazać ci?”
Bruce natychmiast zawołał wszystkich.
„Jose, obczaj kolegę”.
I przed całą szkołą Bruce spytał mnie: „Mo, masz pipusię?”
Ja na to: „Tak, mam pipusię. Czy to nie wspaniałe?”
Jose nie wierzył, co słyszy. „Ziom, że co?
¿Estás en serio? ¿Tienes panocha?
Serio, brachu?
Tyle się kumplujemy i nie przyznałeś się, że masz pipkę?
To jakiś żart?
Jaja sobie robisz?
Na chwilę zamilkł, po czym rzucił: „Mogę zobaczyć?”
A ja byłem bardzo niewinny.
Odparłem: „Przyjdź do mnie, pokażę ci moją pipusię”.
To było traumatyczne przeżycie.
Zacząłem występować młodym wieku. Jeździłem po całym południu USA.
I nie żartuję. Dla większości byłem pierwszym Arabem, jakiego widzieli.
Tamtejsi ludzie byli wręcz zszokowani.
Pytali: „Na pewno jesteś Arabem?
Nie wyglądasz”.
Powinienem był mieć ze sobą wielbłąda?
Czy to jeden z wyznaczników arabskości?
Musisz mieć wielbłąda? „Przepraszam, prowadzę wielbłąda, jak to Arab”.
„Nie głaskać. Gryzie”. Serio?
To było bardzo dziwne.
Występowałem przed 11 września
i po 11 września. Koło 2003 roku dostałem zaproszenie do Houmy w Luizjanie.
Niedaleko do Nowego Orleanu. Prawdziwa prowincja Cajunów.
Podchodzi do mnie jeden facet. „Witaj! Ty jesteś Mo Amer?”
„Tak, to ja”.
Mówi: „Słyszałem o tobie dużo dobrego”.
„Połuchaj mnie”.
Gość miał bardzo niewyraźną wymowę.
„Połuchaj. Prywadzę tu kawiarnię mityczną Lanyard”.
„Muzyczną?” „Zgadza się, mityczną”.
„W śrytę orgynizujemy wiczorki komediowe”.
„W środę?”
„Ta, w śrytę”.
Mówi: „Zapryszamy.
Mam tylko jeden pokój z dwyma łóżkami.
Możesz wziąć własny support”.
Ja na to: „Dobra, a ile płacisz?”
„Zapłacę ci około tysiąca dolarów”.
To ja na to: „Jasny gwint, już pędzę”.
„Razem z wielbłądem idziemy na wschód”.
Byłem bardzo podekscytowany.
W 2003 roku tysiąc dolców to spora suma.
Dzwonię do kumpla, Gary'ego Bella.
To komik, który mieszka na granicy Teksasu i Luizjany.
On też mówi z akcentem.
Wziąłem go, ale nie dlatego, że jest zabawny.
To beznadziejny komik, który nigdy się nie przebije.
Jego szczyt kariery ma miejsce teraz, gdy roastuję go na scenie.
Wziąłem go ze sobą, żeby się zabezpieczyć.
Żeby w razie czego mógł kazać widowni zostawić mnie w spokoju.
„Mohammed to swój chłop”.
Tylko dlatego go wziąłem. Dobrze o tym wiedział.
Zameldowaliśmy się w hotelu i udaliśmy do kawiarni mitycznej Lanyard.
Gary Bell wychodzi na scenę. Widownia szybko ma go dość.
Ktoś krzyczy: „Kto tu ściągnął tego typa?”.
Gary panikuje. Chce zjednać sobie widownię.
Pyta: „Polowaliście kiedyś?”
Na co ktoś woła: „Tak, i zaraz cię zdejmę z tej sceny”.
Musiałem wyjść i zabrać mu mikrofon.
To jedyny taki przypadek w całej mojej karierze.
Gram secik. Wymiatam.
Gary już wie, że to nie wina widowni.
Schodzę ze sceny, właściciel daje mi tysiaka.
Myślę sobie: Jestem bogaty.
Odwracam się i widzę dwójkę policjantów.
Jeden mówi: „Podejdź tu, chłopcze”.
Takie słowa nigdy nie zwiastują nic dobrego.
Nie inaczej było i tym razem.
Słyszę: „Mogę prosić o prawo jazdy?”
„Jasne, proszę. Oto moje prawko”.
Policjant wyciąga krótkofalówkę i mówi:
„Numer jeden, dwa, siedem, dziewięć, siedem, sześć, dwa, siedem”.
Słyszę babkę po drugiej stronie: „Tak, to on”.
Ja na to: „To on?”
„Tak, to ty”. „To ja?”
„Tak, to ty”. „Na pewno?” „Tak, to ty”.
Więc ja: „A ja to kto? A ty? A my?
Jesteśmy jednością”.
A on: „Nic z tego, chodzi tylko o ciebie”.
Na zewnątrz czeka na mnie jakiś tuzin policjantów.
Sześć radiowozów z włączonymi światłami.
Wokół ustawia się moja widownia.
Podjeżdża kolejny glina, opuszcza szybę i pyta: „To on?”.
A ja: „To ty, Jebediah?”. Co tu się, kurwa, dzieje?
Podchodzi do mnie kolejny glina.
„Co robisz w Houmie w stanie Luizjana?”
A ja stoję obok markizy z napisem:
„Dziś o 20.00 występ Mo Amera”.
Obok jest moje zdjęcie.
„Stary, nie wiem, jak szły ci poprzednie sprawy, ale…
tu wyjątkowo się nie popisałeś”.
Ktoś z tłumu wtrąca swoje trzy grosze: „Zostawcie go, był zabawny”.
Ktoś dodaje: „Jeśli macie kogoś aresztować,
niech to będzie ten jebany Gary Bell”.
„Za udawanie komika”.
Zaczynam rozglądać się za Garym.
Przecież właśnie po to go ze sobą wziąłem.
A on się rozpłynął.
Nagle policjant pyta: „Co robiłeś w Japonii i Korei?”
Zaraz, chwileczkę.
„Skąd, do licha, wiecie, że byłem w Japonii i Korei?”
„Przeszukaliśmy twój pokój”.
„O cholera, przeszukaliście mój pokój.
Wiem, że będzie to dla was szokiem,
ale świat nie kończy się na Houmie.
Jako dziecko marzyłem o karierze komika.
To marzenie zaprowadziło mnie do Japonii i Korei.
Występowałem tam głównie przed armią USA.
Po 11 września bałem się być sobą.
Skoro więc mogłem być sobą przed nimi, mogłem być sobą przed każdym”.
Typ dostał zwarcia. Mówię: „Wiem, co myślicie.
Że jestem terrorystą.
Że wybrałem sobie Houmę w Luizjanie…
ze wszystkich celów w USA.
Gdybym był terrorystą
i pojawił się z bombą w Houmie w Luizjanie,
nie za bardzo wiedziałbym, co tu wysadzić.
Będę szczery: to miejsce już wygląda jak po bombie.
Gdybym wysadził tu bombę, jedynie odświeżyłbym wystrój.
Przy okazji rozwiązałbym wasz problem z crackiem”.
Na co on: „Prawda, mamy problem z crackiem”.
Podał mi worek z moimi rzeczami
i skierował do innego policjanta,
który miał mnie odwieźć do hotelu.
Nagle z krzaków wyskakuje Gary.
„Gary, gdzieś ty, u licha, był?”
A on z pełną powagą mówi: „Chcą mnie zabić”.
„Sam cię zabiję. Wsiadaj do auta”.
Koniec końców współczułem mu bardziej niż sobie.
Wsiadamy do radiowozu i ruszamy do hotelu.
Na miejscu policjant przeprasza mnie za zajście.
„Przykro mi, że do tego doszło.
Ale to nie nasza wina.
Otrzymaliśmy telefon z hotelu”.
Mówię: „Idziemy do hotelu. We trójkę.
Skonfrontujemy się z ochroniarzem”.
Wchodzę do środka, cały nabuzowany.
„Kto wezwał na nas gliny?”
Z zaplecza wychodzi kobieta w stroju ochroniarza
i z poważnymi brakami w uzębieniu.
Za każdym razem, gdy mówiła, słychać było świst.
„Czemu napuściła pani na mnie policję?” Ona: „Sekundkę.
Sekundkę”.
„Czy pani ogląda mecz na zapleczu? Co tu się, kurwa, dzieje?
Jakbym słyszał tenisówki ślizgające się po parkiecie”.
„Sekundkę”.
Z okolicy zbiegły się bezpańskie psy. Myślę sobie: czyje to psy?
Pytam, czemu nasłała gliny.
A ona: „Cóż…
Zobaczyłam imię Mohammed
i uznałam, że mamy tu terrorystę”.
„Tylko tyle? Zobaczyła pani imię Mohammed
i uznała, że jestem terrorystą?”
Na co ona: „Kto tak gwiżdże?”
Mówię: „Spoko.
Jasne.
Nie może wzywać pani glin, bo nie podoba się pani czyjeś imię.
Musi mieć pani dowody.
Przykro mi, że kraj panią zawiódł i wierzy pani we wszystko,
co mówią w telewizji.
Przecież tego chcą.
Chcą nas podzielić, żeby nami rządzić. Nie rozumie pani tego?”
Ale nic do niej nie dotarło.
Znów mówi: „Zobaczyłam imię Mohammed
i uznałam, że mamy tu terrorystę”.
Mówię do policjanta:
„Faktycznie macie tu problem z crackiem”.
Gliniarz mówi: „Coś sobie uświadomiłem”.
„Co? Jest jeszcze coś?”
Mówi: „Przeszukaliśmy wasz pokój”. „Wiem”.
Mówi: „Chyba wreszcie to rozgryzłem”.
Patrzy na Gary'ego i mówi:
„Gary, te pornosy są twoje, prawda?”
Patrzę na Gary'ego. „Wziąłeś ze sobą pornosy?
Przecież dzielimy pokój. Ty obmierzły typie”.
Wchodzimy do pokoju, a tam totalny bałagan.
Poza zaścielonym łóżkiem Gary'ego.
Na wierzchu zostawili pornosy, żeby dać nam do zrozumienia,
że wiedzą, jakie świństwa tu odchodziły.
Policzyłem je. „Dwanaście?
Przywiozłeś tuzin pornosów?
Stary, jak długo chciałeś walić sobie konia?”
Myślę sobie: Dobrze, że wezwała gliny.
Pokrzyżowała plany innemu terroryście.
Zawsze podejrzewano mnie o terroryzm.
Aż dostałem przepustkę TSA PreCheck.
Wyjaśnię wam, co to takiego.
Wchodzicie do biura ochrony lotniska,
dajecie 100 dolarów, wypełniacie papiery
i przestają was podejrzewać o terroryzm.
Powszechnie wiadomo,
że terroryści nie cierpią formularzy.
Ulżyło mi, bo ochrona lotniska potrafi być bardzo agresywna.
Nie wiem dlaczego, ale ciągle wrzeszczą: „Wyjmij laptopa!
Włóż go do osobnej kuwety!
Popchnij kuwetę. Ja tego za ciebie nie zrobię.
Do samego końca. Zdejmuj buty”.
Najgorzej, jak macie ze sobą wodę.
Wtedy robią tak.
Pytam: „Jaki jest problem z Acqua Panną?”
„Nie może pan tego wnosić”.
I jeszcze mącą w głowie. Robią krok i mówią:
„Nie może się pan napić tutaj. Ale tutaj już tak”.
A że nie chcesz marnować wody, to sam się podtapiasz.
„Wybaczcie, mam cały litr. Idźcie przodem”.
Widziałem, jak kiedyś ochrzanili starszą, białą kobietę na wózku.
Miała sok jabłkowy. Naskoczyli na nią.
„Nie może pani tego wnieść!”
A ona: „Ale… ale…
Muszę. Mam cukrzycę”.
Zaraz, zaraz, co tu się dzieje?
Butelka wylądowała w koszu.
„Morda, dziwko! Nie tym razem, Al-Kaido.
Nic z tego, Osamo”. Próbuję ich uspokoić.
„Kobieta musi mieć sok, odpuście jej”.
Inna, podobna historia. Facet na wózku inwalidzkim.
Wygląda jak po udarze.
Porusza się z wielkim trudem.
Każą mu przejść przez rentgen.
Idzie chwiejnym krokiem, a oni: „Ręce w górze!”.
Gość nie może podnieść prawej ręki, więc chwyta ją lewą.
Podnosi, a typ z ochrony: „Nie ruszaj się!
Stój nieruchomo!”
Myślę sobie: Jebać to. Zastrzelę ich.
Powystrzelam wszystkich. TSA mnie zradykalizowało. Koniec.
O co chodzi z tą obsesją na punkcie 100 mililitrów?
Zawsze robią tak.
„O co chodzi?” „O to, że ta butelka ma 125 ml”.
„80% płynu już nie ma, więc w czym rzecz?”
„To nieistotne. Butelka ma pojemność 125 ml”.
Czy ten płyn może posłużyć do stworzenia bomby?
O to chodzi?
Tymczasem można wnieść na pokład tyle takich buteleczek,
ile się tylko chce.
Przecież można zmieszać je później.
Boże, nie róbcie tak. Błagam.
Niech nikt tego nie robi.
„Wczoraj w Waszyngtonie pewien antysemicki, semicki,
wierzący w supremację białych komik-terrorysta
zachęcał do tworzenia bomb w płynie”.
„Mo, jakiś komentarz?” „Sekundkę. Myrtle!”
„Sekundeczkę, skurczybyku.
Karma wraca, skurczybyku”.
Może to prawda. Może karma wraca.
Może dlatego tyle teraz rasizmu wokół.
Może tego boją się biali.
Ale nie ci, którzy są na widowni.
Jeśli obok siedzi biały, przytul go.
Ale serio: czy tego się boją?
Bo wiemy, co się działo
z rdzenną ludnością Ameryki,
z afroamerykańskimi niewolnikami, z Chińczykami przy budowie kolei.
A Meksykanie? Co z nimi?
Meksykanie po prostu wracają tam, skąd pochodzą.
Mówią, że geny…
Mówią, że geny przenoszą pokoleniowe traumy.
Sami nie wiedzą, czemu wracają.
„Nie wiem, stary, pero…
Nie wiem, dokąd idę, pero, to necesito, stary.
Po prostu muszę to zrobić.
Nic nie zrobiłem, mój pradziadek czegoś zapomniał, vato, tyle”.
Mamy zróżnicowaną społeczność muzułmańską,
która mierzy się z dyskryminacją. Kto następny? Biali.
Może boją się tego, że karma wróci.
Może taki biały wyobraża sobie,
że wchodzi do restauracji House of Pies
i widzi czarnego za ladą.
I mówi: „Przepraszam.
mogę prosić o kawałek ciasta pekanowego?”.
Na co ten czarny odpowiada: „Sorki.
Nie obsługujemy tu takich jak ty, białasie”.
„Chcesz rozmawiać z kierownikiem? Jose!”
A Jose mówi: „Co tu robisz, gringo?
Chłopie, nie mogą cię tu zobaczyć.
Zaraz przyjdą prawdziwi klienci.
Fuj, vato.
Daj spokój, ziom.
Mam zawołać właściciela? To Chińczyk.
Wszystko jest w ich rękach”.
Na co biały mówi: „A jebcie się wszyscy” i wychodzi.
Nikt nie jest lepszy od innych.
Nikt.
Ale zdaje się, że historia lubi się powtarzać.
Moja mama powiedziała ostatnio coś, co mną wstrząsnęło.
Powiedziała: „Czuję, jakbym żyła jak moje babki”.
Bardzo mnie to uderzyło.
A czasu
nie da się pokonać.
Czas jest ulotny. Czas ucieka.
Czasu nie da się cofnąć.
Niektórzy mówią: „Nadrobię ten czas”.
Czasu nie da się nadrobić.
Można znaleźć czas, ale nigdy nie będzie go dość.
Mój kumpel ma gdzieś czas.
Mawia: „Idę zabić czas”.
„Zabijesz czas? Nie ma na to czasu”.
„Będę oglądać Love Island”.
„Love Island?”
Nieoczekiwanie sam się wkręciłem. „Huda, czemu to robisz?
Czemu, Huda?
Odpuść, dopiero co zrugałaś Jeremiaha.
Po prostu jest zagubiony. Każdy całuje się z każdym,
a Chelley i Ace wcale nie są w związku,
robią to wyłącznie dla hajsu”.
Myślę sobie: O Boże, 40 odcinków, 40 godzin, co za strata czasu.
Lepiej nie wyprzedzać swoich czasów.
Kto wyprzedza swoje czasy, szybko umiera.
Gdy ktoś umrze młodo,
mówi się o nim, że wyprzedził swoje czasy.
„Wyprzedził je o całe lata.
O całe eony. I już nie ma go z nami”.
Jimi Hendrix, Bob Marley, Amy Winehouse, Chris Farley.
Każde z nich wyprzedziło swoje czasy.
Jeffrey Epstein.
Odsiadywał wyrok w złym miejscu i w złym czasie.
Cała ta sytuacja jest jak tykająca bomba zegarowa.
Można odnieść wrażenie, że źli ludzie umierają za wolno.
A gdy wreszcie umrą, ludzie mówią: „Najwyższy czas.
Myślałem, że ten sukinsyn nigdy nie umrze.
Myślałem, że ma przed sobą tyle czasu”.
„Wszystko w swoim czasie. Przed czasem nie da się uciec”.
Niektórzy mówią mi, że sam wyprzedziłem czasy,
bo jako pierwszy komik arabskiego pochodzenia dostałem special.
W pierwszym specialu wystąpiłem w kefiji.
Stworzyłem pierwszy serial palestyńsko-amerykański.
O nie! Nic z tego. Nie chcę wyprzedzać czasów.
Chcę być na czas. Być we właściwym miejscu i czasie.
Chcę być na czasie. Poza czasem.
Chcę zdążać na czas, ale z dużym zapasem czasu,
aby spędzać jakościowy czas z bliskimi.
Z ludźmi, na których będę mógł zawsze polegać.
Żeby nie cofać się w czasie, nie nadrabiać czasu.
Żeby cieszyć się czasem, który jest.
Jeśli naprawdę wam zależy, zaglądajcie do siebie co jakiś czas.
Moja mama zawsze powtarza: „Jeśli mnie kochasz, okaż to”.
Dlatego jestem tak wściekły na DJ Khaleda.
Mówię poważnie. To Palestyńczyk. Jest jednym z nas.
W tych bezprecedensowych czasach, zamiast iść z duchem czasu,
on został w tyle.
A dla tego gościa zawsze jest dobry czas na jedzenie.
To była zbrodnia grubasa na grubasie.
Nie chciałam tego mówić. Kto mnie zmusił? Bóg!
Ale nie tylko on został w tyle.
Jest wielu innych.
Nie będę wymieniał nazwisk. Seinfeld.
Rzucił coś w stylu: „Nie obchodzi mnie Palestyna”.
Jerry, mnie zależy na wszystkich.
Lepiej już zabijać czas niż wykorzystywać czas do zabijania.
„By Festivus w siłę rósł”.
Oglądałem ten serial, gdy czasy były prostsze.
Co to mówi o naszych czasach, że ludzie ufają youtuberom
bardziej niż New York Timesowi?
Oto Czas prawdy z Mo Amerem. Tak.
Nie chcę was dołować, ale wszyscy umrzemy.
Wszyscy. Można powiedzieć, że jesteśmy tu tylko przez ograniczony czas.
A czas to klucz. Mógłbym tak nawijać bez końca.
Niestety kończy mi się czas.
To najlepszy czas antenowy. Ale czas ucieka.
Czas to pieniądz. Każda sekunda ma znaczenie.
W prawdziwym życiu sędzia nie doliczy ci czasu.
Trzeba pamiętać o Tym, który stoi ponad czasem.
Nagle widzisz, że czas upłynął.
Myśleliśmy, że jesteśmy panami czasu.
Nagle okazuje się, że ścigamy się z czasem.
To najwyższy czas. Czas by działać. To koniec czasów.
Do zobaczenia, jeśli czas pozwoli. Myrtle?
„Wolna Palestyna!”
Dziękuję publiczności w Waszyngtonie.
Kocham was całym sercem.
Dziękuję za przybycie.
Dziękuję.
Uwielbiam was. To wiele dla mnie znaczy. Dzięki.
Jak się macie? Cieszę się, że tu jestem.
Ludzie zawsze to powtarzają, nie?
Wcale tak nie myślą. Nie to, co ja.
PODZIĘKOWANIA MAMO, INSPIRUJESZ MNIE.
STEPHANIE - KOCHAM
DLA BRATA I SIOSTRY. ŻAŁUJĘ, ŻE NIE DANO NAM WIĘCEJ CZASU.
Napisy: Mateusz Lis