Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
("อารมณ์ขันคือพรอันยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษยชาติ" มาร์ค ทเวน)
(ทรัมป์ปอดแหกเสมอ)
(วอร์เนอร์เธียเตอร์)
(โม เอเมอร์: โลกนี้มันป่วง)
ขอเสียงให้กับเขาผู้นี้หน่อย โม อาแมร์
ช่างหัวดีเจคาเลด
ใช่
ไบทีแซ็ก
เอาจริงๆ นะ
ผมเคยพูดไปในตอนพิเศษคราวก่อน และมันแปลว่า "ไปตายซะ"
ถ้าคุณยังไม่ได้ดู มันแปลว่า "ไปตายซะ"
ผมคิดจริงๆ นะว่าจะไม่มีวันพูดถึงมันอีก แต่พูดตามตรงนะ
ผมไม่เคยคิดเลย เพราะผมโดนคนพูดว่า ไบทีแซ็กใส่เป็นประจำอยู่แล้ว
และเป็นชาวเม็กซิกันเสมอ เป็นคนเม็กซิกันตลอด
อาจเป็นตอนที่ผมเดินอยู่ตามถนน แล้วเขาก็แบบ "เฮ้ย โม"
ผมก็จะแบบ "อย่าหันหลังกลับไปนะ โม อย่าหันไป"
"ไม่เอาน่า พวก ฉันเป็นแฟนตัวยงของนายนะ วาโต"
พอหันกลับไป เขาก็แบบ "ไปตายซะ ไอ้เวร"
ผมก็แบบ "โอ้ ไม่นะ"
"ทำไมล่ะ โฮเซ่ ทำไม"
แต่ดีเจคาเลด สมควรโดนไบทีแซ็กแล้ว
ไบทีแซ็ก 100 เปอร์เซ็นต์
น่าเสียดายนะ เขาเป็นพวกเดียวกับเรา
เขาเป็นชาวปาเลสไตน์ แต่เงียบกริบ
เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วยซ้ำ ซึ่งยิ่งปวดใจขึ้นไปอีก
ผมยังติดตามเขาบนอินสตาแกรมนะ ผมยังตามไอจีเขาอยู่
แต่หลายคนก็ยังทักมาหาผม
"ทำไมยังตามไอจีดีเจคาเลดอยู่ล่ะ"
ผมก็ตอบไปว่า "ผมต้องตามดูว่าเขาทำอะไร
จะได้เก็บมาล้อได้ถูก มันสำคัญมากนะ"
และผมเป็นพวกตระหนักรู้ในตัวเองสูงเวอร์ ผมตระหนักรู้ตัวเองสูงมาก
แต่ทุกครั้งที่เห็นเขาบนอินสตาแกรม ผมก็แบบ "ไอ้อ้วนเอ๊ย
ไอ้แก่อ้วน ไอ้อ้วนเวร ไอ้โคตรอ้วน
ไอ้แก่อ้วน นังอ้วน ไอ้กร๊วกอ้วน ไอ้โคตรอ้วน
ไอ้อ้วนกินมักลูบาได้ทั้งวี่ทั้งวัน
แกมีนมอยู่ด้านข้างได้ยังไง ใครเขามีนมอยู่ด้านข้างบ้าง
ไอ้อ้วนนมเอียงข้าง ดูหัวนมอีกข้างนั่นสิ
อีกข้าง หัวนมก็อีกอัน"
เพื่อนผมบอก "เฮ้ย แกก็อ้วนเป็นหมูนะ"
ผมก็เถียงนะ "ถึงจะเป็นหมู ฉันก็เป็นหมูที่แข็งแรงโว้ย"
"ฉันยกน้ำหนักได้ 136 กิโลกรัม หมอนั่นมีปัญญายกแค่แซนด์วิช
ไอ้แก่อ้วน ไอ้ไขมันจุกสมอง"
เพราะเราต้องพูดอะไรสักอย่างสิ
เราต้องพูดอะไรบ้าง จะเงียบไม่หือไม่อือไม่ได้
สิ่งที่เราพูดและเวลาที่เราพูด นั่นแหละสำคัญ จริงไหม
ตอนที่ผมเขียนซีซันสอง เรากลับมาจากการประท้วงวันที่ 1 ตุลาคม
แล้วก็เกิดเหตุการณ์วันที่ 7 ตุลาคม และทุกอย่างก็โกลาหลไปหมด
ผมตัดสินใจมาดีซี ไปร่วมการชุมนุมของเจวีพี
ซึ่งคือกลุ่มจิวอิชวอยซ์ฟอร์พีซ คนหนุ่มสาวจำนวนมาก…
ใช่แล้ว
มันสุดยอดไปเลย ชาวยิวหนุ่มสาวพวกนี้น่ะ
และหนุ่มสาวชาวปาเลสไตน์ พยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง
แล้วผมก็ไปถึงหน้ารัฐสภา พวกเขาก็แบบ "จะพูดอะไรหน่อยไหม"
ผมเลยตอบว่า "เอาจริงๆ นี่ก็ไม่ใช่เวทีที่ผมคุ้นเคย
บอกตรงๆ เลย"
ผมบอกไปว่า "ผมจะขึ้นคนสุดท้าย" ไม่มีใครอยากขึ้นช่วงกลางๆ หรอก
แล้วคนที่ตามหลังมาโพล่งว่า "ช่างมัน ฆ่าพวกมันให้หมด"
แบบนั้นคงได้ขึ้นหน้าหนึ่งวันถัดไป
"เมื่อคืนตลกเชื้อสายเซมิตที่ต่อต้านยิว
ไปร่วมชุมนุมต่อต้านยิวของชาวเซมิต ที่วอชิงตัน ดี.ซี."
แต่ผมอยากใช้ศิลปะของผม
เพราะผมรู้สึกว่าเดี่ยวไมโครโฟน เป็นศิลปะรูปแบบสุดท้ายที่ยังเป็นอิสระ
ผมเลยโทรไปที่ดี.ซี.อิมโพรฟ
และขอว่า "ฟังนะ ผมอยากขอใช้สถานที่
ซึ่งผมเคยขึ้นแสดงและขายตั๋วหมดเกลี้ยง มาร้อยกว่ารอบตลอดอาชีพนี้"
และพวกเขาปฏิเสธผม ผมนี่แบบ "เวรแล้ว"
ผมมองหน้าผู้จัดการของผม แล้วก็…
"ฉันไม่สนหรอก หาสถานที่ให้หน่อย ที่ไหนก็ได้"
เรื่องที่โคตรจะย้อนแย้งของสถานการณ์นี้คือ
สถานที่ที่ยอมให้ผมทำในสิ่งที่ผมจำเป็นต้องทำ
คือบาร์เบียร์เยอรมันของชาวเกย์
พวกเขาแบบ "โอ้ ได้เลย เรารักโม เอเมอร์ เชิญเลย เชิญ
มานี่มา โอ้ เย่
ขอกอดที คุณน่ากอดจัง ใช่ ดีจัง"
เขาบอกว่า "ใช้ชั้นใต้ดินของเรา วันจันทร์กับวันอังคารนะ
แต่วันพุธ ร้านเรามีคนจองเต็มแล้วนะจ๊ะ"
ผมก็แบบ "ไม่ต้องบอกผมนะว่า เกิดอะไรขึ้นที่นี่บ้างวันพุธ"
แต่ผมทำมัน อัดไว้ แต่ไม่ได้ปล่อยออกมา
เพราะมันอัดแน่นด้วยความโกรธ อารมณ์เอ่อท้น
ผมเลยตัดสินใจจะโฟกัสกับรายการเดียว
ของชาวปาเลสไตน์-อเมริกันที่มีในทีวี
นั่นแหละสิ่งที่ผมอยากทุ่มความสนใจให้
ตลอดไป
ผมทุ่มสุดตัว ทุ่มทั้งหัวใจและจิตวิญญาณลงไป
ในขณะเดียวกัน ผมก็ไปจัดการแสดงป็อปอัปส์ในฮิวสตัน
เป็นการแสดงเล็กๆ เพื่อได้เห็นว่าชุมชนต้องพบเจออะไรบ้าง
และสิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจคือ…
คนขาวหัวร้อนพวกนี้แย่งซื้อตั๋วกันเพียบ
คืนหนึ่ง ผมออกไปเดี่ยว ผมยังไม่ทันได้จับไมค์ด้วยซ้ำ
สุภาพสตรีคนหนึ่งตะโกนว่า "บอกพวกเขาไปเลย ที่รัก
บอกพวกเขาไปเลยว่ารู้สึกยังไง
พวกเขาบอกให้ฉันไปหาข้อมูล
ฉันหาข้อมูลมาเรียบร้อยแล้ว"
อิสราเอลทำพลาดมหันต์
ตอนนี้พวกคนขาวหัวอนุรักษ์ยังหันมา สนับสนุนปาเลสไตน์เลยเหรอ บ้าไปแล้ว
ผมถึงกับต้องถามเลย "คุณผู้หญิงชื่ออะไรครับ"
เธอตอบว่า "เมอร์เทิล" ผมก็แบบ "เมอร์เทิลเหรอ"
"สุดยอด เมอร์เทิล
ผมจะพาคุณไปร่วมการสัมภาษณ์ทั้งหมดของผม
จากนี้ต่อไปตราบจนผมจะหมดลมหายใจเลย"
โดยเฉพาะการสัมภาษณ์พวกนี้
ที่บางครั้งนักข่าวก็พยายามหลอกล่อ ให้เราพูดอะไรผิดพลาด
อย่างไปนั่งอยู่ตรงนั้น แล้วแบบ "โม ก่อนเราจะพูดคุยกันเรื่องซีซันสอง
คุณประณามฮามาสไหม"
ผมก็จะแบบ "แป๊บนะ เมอร์เทิล ทางนี้เลยครับ"
"จัดให้เลย โมฮัมเหม็ด เดี๋ยวฉันจัดการให้ ที่รัก
คุณพยายามหลอกถาม เจ้าหนูโมฮัมเหม็ดของฉันสินะ
อาฮะ นั่นมันคำถามหลอกชัดๆ เป็นคำถามกับดักเห็นๆ
ตอบยังไงก็มีแต่เสียกับเสีย
อาฮะ งั้นฉันขอสั่งสอนอะไร ให้หน่อยนะ เจ้าทึ่ม
เคยได้ยินเหตุการณ์นักบะห์ไหม หือ ไม่เคยเหรอ"
"ในปี 1948 พวกเขาขับไล่ชาวปาเลสไตน์ กว่า 750,000 คน
กว่า 500 หมู่บ้านถูกทำลาย มีแต่พระเจ้าที่รู้ว่าพวกเขาถูกสังหารไปกี่ชีวิต
อย่า โมฮัมเหม็ด ให้ฉันพูด ที่รัก ให้ฉันจัดชุดใหญ่เอง"
"ฉันยังขุดคุ้ยข้อมูลลึกลงไปอีกนะ
พบว่ามีชาวปาเลสไตน์ครึ่งล้านคน อาศัยอยู่ในซานติอาโก ประเทศชิลี
ฉันพูดว่า 'พวกเขาไปทำห่าอะไร ในซานติอาโก ประเทศชิลี'"
"แล้วฉันก็ขุดลึกลงไปอีก และพบว่า พวกเขาส่วนใหญ่เป็นคริสเตียน ฉันนี่แบบ…
'เดี๋ยวนะ ชาวปาเลสไตน์ ชาวคริสเตียน เบธเลเฮม นาซาเรธ'
คุณพระ พระเยซูเป็นชาวปาเลสไตน์นี่นา เล่นเอาฉันอึ้งไปเลย"
"แหงละ พระองค์ทรงเป็นปาเลสไตน์ ไม่แปลกใจเลยที่พวกยิวอยากฆ่า"
"โอเค ยั้งก่อน ขอเวลานอกแป๊บ เมอร์เทิล ขอเวลานอก ใจเย็นๆ
บางครั้งพวกเขาก็เล่นใหญ่เกินเบอร์น่ะ"
รู้ไหมว่ามีเมืองชื่อปาเลสไตน์ อยู่ในอเมริกาตั้งสี่เมือง
หนึ่งในนั้นอยู่ในเท็กซัสด้วย
ผมนึกภาพออกเลยตอนที่การแสดงนี้ออกอากาศ มีชาวเท็กซัสสองคน
อาศัยอยู่ในเมืองปาเลสไตน์ รัฐเท็กซัส กำลังงงๆ อยู่ นึกออกไหม
พวกเขาคงนั่งงงกัน "เกิดอะไรขึ้นในปาเลสไตน์ เจบีไดอาห์"
"ที่นี่ก็ปกติดีนี่"
"ไม่สิ ไม่ใช่ปาเลสไตน์นี้ ปาเลสไตน์ต้นฉบับน่ะ"
"เดี๋ยวนะ ยังมีปาเลสไตน์อื่นอีกเหรอ"
"มีสิ บ้านเกิดจีซัสไง"
"เดี๋ยวนะ จีซัสเป็นคนเท็กซัสเหรอ"
"ใช่ ตอนนี้เขาชื่อเยซูแล้ว เขาชื่อเยซู"
ขอสันติและพรจงมีแด่ท่าน
เรื่องนี้อาจทำให้คุณตกใจ
เพื่อนรักคนนึงของผมช่วยผมจัดการแสดงนี้ แต่เขาดันเป็นชาวยิว
เขาเรียกตัวเองว่าไซออนนิสต์ ที่กำลังบำบัดตัวเอง ฟังแล้วจี้สุดๆ
ผมไม่รู้เลยว่าระหว่างการถ่ายทำโชว์นี้
เขาต้องต่อสู้กับความสับสนทางอารมณ์
เขามาหาผม แล้วพูดว่า "โม ฉันคิดบางอย่างออกแล้ว"
ผมก็แบบ "อะไร" เขาก็บอกว่า "ฉันรู้แล้วว่าอิสราเอลคืออะไรสำหรับฉัน"
ผมก็แบบ "อะไรล่ะ" เขาก็พูดว่า "อิสราเอลเป็นเหมือนลูกของนาย
ลูกที่นายรักมาก แต่มันดันโตมาเป็นมือปืนกราดยิงในโรงเรียน"
ผมนี่แบบ "ห่าเอ๊ย อย่างได้"
ผมไม่ได้พูดนะ เขาพูดเอง
เข้าใจหรือยังทำไมผมต้องยึดโทรศัพท์พวกคุณ
แต่พูดตามตรงนะ ที่จริงผมอิจฉาคนยิวมากเลย
อิจฉาจริงๆ เพราะพวกคุณทำงานด้วยกันได้ดีมาก
นะ ถ้าคนยิวเปิดร้านเบเกิล
พวกเขาจะมาระดมความคิดและตกลงราคากัน
อารมณ์แบบ "โอเค ใครเป็นเจ้าของร้านเบเกิล"
ผมเลียนแบบคนยิวได้ห่วยแตกมาก
"นายเปิดร้านเบเกิลใช่ไหม นายก็เปิดร้านเบเกิลเหรอ
นายก็ด้วยเหรอ"
"โอเค เราตกลงขายที่ห้าเหรียญนะ"
"โอเค ห้าเหรียญ"
ส่วนชาวอาหรับน่ะเหรอ ตอนนี้เราเฮงซวยมาก
เราห่วยแตก เราโหลยโท่ย เราโคตรห่วย
ทั้งที่ในประวัติศาสตร์ เราไม่ได้ห่วยเลยนะ
เราเคยคิดค้นอะไรยิ่งใหญ่ไว้ตั้งเยอะ
มหาวิทยาลัย พีชคณิต สบู่ ใช่ อย่างนั้นเลย
สบู่ กาแฟ เราคิดค้นสิ่งต่างๆ เหล่านั้นขึ้นมา แต่เราทำงานร่วมกันไม่ได้เลย
ถ้าคนอาหรับคนหนึ่งเปิดร้านฟาลาเฟล
อีกคนก็เปิดร้านฟาลาเฟลอยู่ฝั่งตรงข้าม
เขาก็จะ "เท่าไรดี 4.99 เหรียญไหม"
"ช่างหัวเอ็งดิ 3.99 เหรียญ"
"3.99 เหรียญเหรอ ไปตายซะ 2.99 เหรียญ"
"2.99 เหรียญเหรอ ได้ ฟรีโว้ย แจกฟรี"
"ฉันจะไปกู้เงิน เราจะพากันเจ๊ง ฉิบหายกันให้หมด
เจริญๆ ละ"
เราทำบ้าอะไรกันอยู่
เราทำอะไรกันอยู่ ลำพังแค่นี้ก็ลำบากจะแย่แล้ว
และซีซันสองไม่ได้ทำกันง่ายๆ ด้วย
มันไม่ง่ายเลย
ระหว่างที่ผมกำลังทำ และแม้แต่หลังทำเสร็จ แค่ต้องฟังสารพัดคอมเมนต์
มันก็โคตรจะน่าหงุดหงิดแล้ว
ผมไปเห็นคอมเมนต์นึงบอกว่า… ลองนึกภาพตามนะ
มันบอกว่า "โม ผมดูซีซันสอง ตอนที่แปดแล้ว
คุณกำลังทำให้กองกำลังป้องกันอิสราเอลดูแย่ โม
คุณทำให้ไอดีเอฟดูแย่"
ผมนี่แบบ "ผมทำให้…
กองกำลังป้องกันอิสราเอลดูแย่เหรอ ผมเนี่ยนะ ผมเป็นคนทำเหรอ
ไม่ใช่เพราะพวกเขาทิ้งระเบิดปูพรม
ถล่มพลเรือนทั้งชาติอยู่เหรอ
ไปให้พ้นหูพ้นตาผมดีกว่า ขอละ"
โคตรไร้สาระเลย
เราเชื่อรัฐบาลไม่ได้ เราต้องเชื่อตัวเอง
และแน่นอน นั่นคือเหตุผลที่ผมเลือกที่นี่
เลือกทำโชว์ฝั่งตรงข้ามพวกประสาทกินนั่นน่ะ
ผมอยากบอกพวกเขาว่า "เราไม่กลัว เราอยู่นี่แล้ว
ผมไม่สนสิ่งที่คุณทำเลย เราผนึกกำลังกัน"
เราจะกลัวไม่ได้
จะกลัวไม่ได้เลย
ความจริงก็คือความจริง พวก
ผมเชื่อใจรัฐบาลไม่ได้ ผมไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
กำลังมีความสัมพันธ์ประหลาดๆ เกิดขึ้น อีลอน มัสก์ แล้วพวกเขาก็เลิกกัน
ไม่รู้สิ ส่วนอีลอน มัสก์แม่งก็โคตรจะเพี้ยน ต้องยอมรับนะ
ผมว่าเขาไม่ใช่คนจริงๆ ด้วยซ้ำ
แล้วไอ้ชุดหนังมนุษย์ของเขาก็คอยจะหลุดอยู่เรื่อย
ไม่ใช่คนจริง มีชิปฝังอยู่ในสมองเขา แล้วมันรีสตาร์ตตลอดเวลา
ส่วนลูกชายเขา… ผมไม่ค่อยลามปามลูกใคร
แต่ลูกเขาเข้าห้องทำงานรูปไข่ แล้วพล่ามว่า
"หุบปากซะ หุบปากไปเลย หุบปากเน่าๆ ของแกซะ"
ไม่รู้ว่าเขาพูดว่า "ปากเน่า" ไหมนะ แต่รู้สึกเหมือนว่าน่าจะพูด อุบาทว์จัด
ไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไร "อีเท่ากับเอ็มซีสแควร์" มั้ง
พอดีผมไม่เก่งเลข
แล้วพ่อของเขาอยู่บนเวทีใหญ่ระดับโลก
สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวบนเวทีระดับโลก แล้วพูดเรื่อง…
ผมจะไม่ตะเบ๊ะแบบเหมือนเป๊ะหรอก แต่รู้ใช่ไหมว่าผมหมายถึงอะไร
นึกออกนะ…
"เมื่อคืนนี้ ที่วอชิงตันดี.ซี. ตลกเชื้อสายเซมิตต่อต้านยิว
เหยียดพวกผิวขาวสุดขั้ว…
ออกอาละวาดทำท่าตะเบ๊ะแบบนาซี"
รูปผมบนหน้าสื่อคงแบบ…
เขาไม่ใช่คนจริงๆ หรอก ไม่ใช่แน่
ผมรู้สึกเหมือนถ้าผมได้เจอเขาอีก ผมจะกระชากหนังหน้าเขาออก
ผมว่าถ้าผมกระชากหนังหน้าเขาออก
จะมีเจ้าตัวจิ๋วจากเรื่องเอ็มไอบีอยู่ข้างใน
แล้วเขาจะแบบ "ความลับแห่งจักรวาล
อยู่ในเอปสตีนลิสต์"
"มีอะไรอยู่ในนั้น" "เอปสตีนลิสต์"
"แล้วมีอะไรอยู่ในลิสต์" "เอปสตีน"
ไม่!
เราจะไม่มีวันได้รู้
ทุกครั้งที่ซับเหงื่อที่หน้าผาก
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหลุยส์ อาร์มสตรองเลย
ฉันเห็นต้นไม้เขียวขจี
ทั้งเห็นกุหลาบสีชาด
ฉันเห็นพวกมันผลิบาน
จากฉันและเธอ
และฉันคิดกับตัวเอง
โลกนี้ช่างแสนงดงาม
อย่างเอาเลย สุดยอด
เจ๋งมาก
โลกของผม
เปลี่ยนไปตลอดกาลเพราะผมมีลูก
ครับ
ซึ่งตอนนี้ผมกำลังหาแม่ให้แกอยู่นะ และ…
ผมเป็นมุสลิม เลยยังเหลือตำแหน่งว่างอีกสามที่ เพราะงั้น…
เธอให้ผมเล่นมุกนี้ เมียผมชอบมุกนี้มาก
ผมไม่ได้เจ้าชู้ด้วยซ้ำ เธอชอบมัน
เธอรักมุกนี้สุดๆ
เราเคยไปที่โดฮา ทำการแสดงต่อหน้าผู้ชม 5,000 คน
ก่อนจะขึ้นเวที เธอก็แบบ…
"คุณต้องเล่นมุกนี้นะ ต้องเล่นให้ได้เลย ฮาตึงแน่"
ผมก็แบบ "ข้อแรก คุณไม่ได้รู้เรื่อง การเดี่ยวไมโครโฟนสักนิด
ข้อสอง ว่ากันตามหลักภูมิศาสตร์
นี่เป็นที่ที่เลวร้ายที่สุดที่จะเล่นมุกนี้"
เธอก็งง "ทำไมล่ะ"
ผมก็แบบ "เพราะเมียทุกตำแหน่ง จะมาอยู่ที่นั่นกันครบไง"
แต่ผมก็เล่นมุกนั้นไป เพื่อเอาใจเธอ
และไม่มีเสียงฮาเลย ไม่มีสักแอะ ทันใดนั้นเอง ผมก็ได้ยิน…
ผมมองไปและเสียงนั้นคือเมียผมเอง ผมก็แบบ "โอ้ เยี่ยม
ขอบคุณมากนะ ที่รัก สุดยอด"
มันปั่นป่วนไปหมดเพราะเธอตั้งท้อง ส่วนผมรับสารพัดอาการมาเต็มๆ
เรื่องจริงเลยละ มันเรียกว่าแพ้ท้องแทน
ผมได้มาครบเลย เธอท้อง ผมคลื่นไส้
ผมท้องเสีย ผมอ้วกแตกตลอดเวลา
เธอปกติดีทุกอย่าง เธอออกไปจ็อกกิ้ง แถมยังเล่นโยคะอะไรพวกนั้น
ไม่มีอาการอะไรใดๆ แล้วทุกเช้า ผมจะเป็นฝ่ายอ้วก
เธอเดินมาดู "คุณโอเคไหม"
ผมก็แบบ "นังตัวดี ผมท้อง เห็นใจกันบ้างสิ
คุณคัดหน้าอกไหม เพราะผมรู้สึกแปลกๆ"
มันบ้ามาก สารพัดอาการของผมหายไปหมดเกลี้ยง
ตอนผมได้ยินเสียงหัวใจเต้นของลูก จริงๆ นะ
หายหมดเกลี้ยง พวกคุณอาจปลื้มปริ่ม ส่วนผมโคตรโล่งเลย "ฉันกลับไปสูบบุหรี่ได้แล้ว
โล่งอกไปที"
ผมก็พูดว่า "คุณท้องนะ ผมไม่ได้ท้อง"
จากนั้นผมก็ติดต่อนัดหมอกับโรงพยาบาล ไว้เรียบร้อยตามที่ควรเป็น
แล้วเธอก็เริ่มไปคุยกับเดนิส เพื่อนเศรษฐีผิวขาวของเธอ
ชีเดนิสก็แบบ "เธอต้องหาคน ช่วยดูแลการคลอดกับหมอตำแยนะ
แล้วคลอดธรรมชาติเองที่บ้าน โอเคไหม"
ผมโวยเลย "คุณเชื่อเดนิสไม่ได้นะ ชีใส่รองเท้าในบ้าน
แต่พอออกนอกบ้านดันไม่ใส่ คุณเชื่อยัยนี่ไม่ได้"
ผมไม่อยากเปลี่ยนอะไรทั้งนั้น "เรายังจะนัดหมอเหมือนเดิม"
เราจะไปเจอผู้ดูแลการคลอดกับหมอตำแยที่ว่านี่ พวกเขามีชื่อเสียงดีมาก
แต่ว่าตอนเราเดินเข้าไป พวกเขาก็ต้อนรับว่า "ยินดีต้อนรับสู่บริการหมอตำแย"
ซึ่งไอ้คำว่าหมอตำแยเนี่ย พูดตามตรง มันฟังดูแปลกยังไงพิกล
เหมือนมันเกี่ยวกับคาถามนตร์ดำอะไรสักอย่าง
หมอตำแย
แถมพวกเขายังใส่เสื้อแข่งอเมริกันฟุตบอล
ด้านหลังเขียนว่า "นักทำคลอดที่บ้านอันดับหนึ่ง" อีก
ผมแบบ "นี่เราทำอะไรกันอยู่
เราจะให้ทอม เบรดีมาทำคลอดลูกเราเหรอ แปลกอยู่นะ"
แต่เราก็ตามน้ำไป เราจ้างพวกเขา แต่พวกเขาไม่ได้เตรียมผมให้พร้อมเลย
พวกเขาไม่ได้บอกว่า "โม นี่คือสิ่งที่คุณต้องทำตอนเธอเจ็บท้องคลอด"
ไม่มีเลย ผมได้ยินแค่…
ผมนึกว่าบ้านผมโดนผีสิงแล้ว ผมเริ่มสวดรัวๆ
ผมขอให้พระเจ้าปกป้อง ไม่มีพลังอื่นใดนอกจากพลังจากพระเจ้า
ผมจุดธูปกับใบเสจ อะไรก็ตามที่จัดการกับนังผีนี่ได้
ผมเดินเข้าไปและเธอกำลังเจ็บท้องพอดี เธอ…
แล้วผมก็ถามคำถามงี่เง่าที่สุด "ได้เวลาแล้วใช่ไหม"
เธอแบบ "คิดว่าไงล่ะ ไอ้บ้า"
ผมก็แบบ "ขอโทษที" ผมรีบต่อสาย
"ฮัลโหล นังหมอตำแย ฟังนะ
เธอเจ็บท้องคลอด ผมไม่รู้จะทำยังไง"
"ถ้าเจ็บห่างกันทุกห้านาทีค่อยโทรมานะ"
ผมบอกว่า "วิเศษ" ผมวางสาย
ผมกลับเข้าไปในห้อง เธอเริ่มเจ็บท้องอีกรอบ
ผมเลยเริ่มให้คำแนะนำ
ผมพูดว่า "ที่รัก กางเข่าออกจากกันไว้นะ
อย่าเกร็งสะโพก แยกเข่าออกห่างกัน"
เธอก็บอกว่า "คุณไม่รู้หรอกว่าพูดห่าอะไรอยู่"
ผมก็แบบ "จริงของคุณ"
"ผมไม่รู้หรอกว่ากำลังพูดอะไรอยู่
แต่นี่คือสิ่งที่คุณต้องการเองนะ
คุณอยากคลอดธรรมชาติที่บ้านเอง
และตอนนี้ คุณก็ได้ตลกมาทำคลอดให้ลูกเรา นั่นแหละสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น"
"ก๊อก ก๊อก นั่นใคร" "โม เอเมอร์ยังไงละ"
"ผมไม่ได้จะทำตัวงี่เง่านะ ถ้าแต่เข่ายังหนีบอยู่แบบนั้น
ก็ไม่มีห่าอะไรโผล่ออกมาได้หรอก"
แล้วเธอก็เจ็บขึ้นมาอีกรอบ
แล้วก็ทำท่าแปลกๆ เหมือนโต้คลื่นอยู่น่ะ
ผมเลยบอกว่า "อย่างนั้นแหละ ยาหยี ขี่เหมือนโต้คลื่นอยู่ แบบนี้"
แล้วเธอก็แหวว่า "คุณไม่รู้หรอกว่าพูดอะไรอยู่"
ผมก็แบบ "ถูกของคุณ" ผมคว้าโทรศัพท์แล้ว "หมอตำแย ฟังนะ
ใส่เสื้อแข่งซะ ได้เวลาลงสนามแล้ว"
และแน่นอน
พวกเขาโผล่มาในเสื้อพวกนั้นจริงๆ
ผู้ดูแลการคลอดกับหมอตำแย เดินเข้ามาในห้องนอน
ไม่นานหลังจากนั้น เมียผมก็เริ่มเจ็บท้องอีกรอบ
ผู้ดูแลการคลอดพูดว่า "คนดี คุณต้องกางเข่าออก อย่าเกร็งสะโพก"
เมียผมตอบว่า "อย่าได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว"
ผมก็แบบ "ผมไม่ได้พูดอะไรเลยนะ" เธอเริ่มทำท่าโต้คลื่นอีก
ผู้ดูแลการคลอดก็พูดว่า "แบบนั้นแหละ โยกยาวไปให้เหมือนโต้คลื่น แบบนี้"
แล้วผมก็อดใจไม่ไหวจริงๆ ผมพูดว่า "ผมบอกคุณแล้ว" แล้วก็เดินออกมา
ผมเริ่มสูบกัญชา จะไม่แอ๊บเลย ผมออกไปสูบข้างนอก
ผมแบบ "นี่มันหนักหนาเกินไปแล้ว เราจะทำยังไงกันดี"
ผู้หญิงที่น่าสงสารคนนี้ ตลอด 27 ชั่วโมง
โดยไม่บล็อกหลัง
และปากมดลูกค้างอยู่ที่หกเซนติเมตร มาเจ็ดชั่วโมง
เธอทเวิร์คทั้งที่ไม่ได้เปิดเพลง
เธอควบคุมขาของตัวเองไม่ได้แล้ว
ผมบอกเลยว่า "ทเวิร์คแบบนั้นต่อไปนะ แล้วผมจะทำให้คุณท้องอีก ที่รัก"
ผมไม่ได้พูดออกไปหรอก แค่แอบคิดเฉยๆ
ผมเปลี่ยนแผนกลางเกม แล้วพูดว่า "พอกันที
ผมจะพาเธอไปโรงพยาบาล นี่มันไร้สาระสิ้นดี"
ผมเข็นเธอเข้าไป พยาบาลมองผมแล้วถาม "เกิดอะไรขึ้น"
ผมก็แบบ "เราเจ็บท้องมา 27 ชั่วโมงแล้ว เธอค้างอยู่ที่หกซม.ตลอดเจ็ดชั่วโมงมานี้"
พยาบาลก็แบบ "คุณรู้ได้ยังไง" ผมตอบว่า "ผมเป็นพยาบาล"
พยาบาลก็พูดว่า "คุณพระ เราต้องรับเธอไว้เดี๋ยวนี้
เราต้องบล็อกหลังให้เธอ ต้องทำให้สะอาดปลอดเชื้อด้วย
เพราะงั้นคุณต้องออกไปด้วยค่ะ" ผมนี่แบบ "วิเศษเลย"
ผมออกไปหน้าโรงพยาบาล อัดกัญชาอีกรอบ ผมเครียดสุดๆ
จากนั้นเธอก็ส่งข้อความหาผม จากเตียงในโรงพยาบาลว่า "โอ้โฮ
ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลย
ฉันเจ็บคลอดอยู่นะตอนส่งข้อความให้คุณ แต่ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย"
และตรงนี้ทำให้ผมหัวร้อนจริงๆ เธอบอกว่า "ให้ตายสิ 'เรา' นี่มันโง่เง่าจริงๆ"
ผมนี่ขึ้นเลย "'เรา' เหรอ กล้าดียังไงมาลากผมไปร่วมด้วย
ผมพยายามกล่อมคุณ ไม่ให้ยุ่งกับหมอตำแยแล้วนะ"
"ลบๆ"
อาจจะยังน้า อาจจะยังก่อน
ผมพิมพ์ไปว่า "ที่รัก ผมก็อยากเห็นด้วย เรื่องคลอดเองที่บ้านนะ"
แต่ผมเห็นสัญญาณอันตรายมาแต่ไกลแล้ว
ตอนเห็นพวกเขาใส่เสื้ออเมริกันฟุตบอลนั่น!"
"ลบๆ"
ผมตอบไปว่า "ที่รัก คุณมีความสุข ผมก็ดีใจ" ส่ง นั่นแหละที่ต้องพิมพ์
ผมกลับขึ้นไปในห้องพักโรงพยาบาล ตอนนี้เราเคลิ้มยากันทั้งคู่
เธอก็แบบ "ไงคะ" ผมก็ตอบ "ไงจ๊ะ"
แล้วเธอก็เอาอีก เธอพูดว่า…
"ดีขึ้นเยอะเลย เรานี่โง่เง่าจริงๆ" ผมก็แบบ "ใช่ เรานี่มันโง่จริงๆ"
ผู้หญิงน่าสงสารคนนี้ ปากมดลูกยังขยายค้างอยู่หกเซน
ผ่านมาเกือบเจ็ดชั่วโมงแล้วด้วย
ในที่สุด คุณหมอของเราก็โผล่มา เธอพูดว่า "เราต้องเอาเด็กออกมา"
ผมนี่แบบ "ใช่เลย เราต้องเอาเด็กออกมา
ข่าวด่วน เราต้องเอาเด็กคนนี้ออกมา
เป้าหมายของสิ่งที่เราทำกันอยู่นี่ ก็คือเอาเด็กคนนี้ออกมาไง"
หมอบอกว่า "ใจเย็นๆ นะคะ แต่เราจะต้องทำการผ่าคลอดค่ะ"
ผมแบบ "ได้เลย ถ้ามันดีที่สุดสำหรับเมียและลูก ผมสนแค่นั้น"
จากนั้นเธอก็แนะนำคุณหมออีกคน
เธอบอกต่อว่า "เขาจะมาช่วยฉันทำคลอดลูกคุณ
รวมถึงช่วยผ่าตัดนะคะ"
ผมมองไปที่เขา และเขาใส่หมวกยาร์มัลเก
ผมนี่แบบ "นี่เป็นการจัดฉากใช่ไหม จัดฉากกันชัดๆ
หน่วยมอสซาดพยายาม พรากลูกชาวปาเลสไตน์ของผมแหงๆ"
ผมเกลียดตัวเองที่รู้สึกแบบนี้นะ จากนั้นเขาก็เดินมา แล้วพูดว่า…
"ขอสันติจงมีแด่ท่าน"
ผมก็แบบ "ถ้าผมเป็นมอสซาด ผมก็คงพูดแบบนั้นเป๊ะเลย
ขอสันติจงมีแด่ท่านเช่นกัน"
แล้วเขาก็เดินต่อไป เขาเริ่มคุยกับเมียผม
แต่จริงๆ คือเขาพูดกับผมอยู่แหละ ผมรู้ เขาพูดว่า…
"ฟังนะ ในฐานะยิวเชื้อสายโมร็อกโก ผมแค่มาช่วยทำคลอดลูกของคุณ
ขอย้ำอีกครั้งนะครับ ในฐานะชาวยิวโมร็อกโกที่ศรัทธาในพระเจ้า
ผมแค่มาช่วยทำคลอดลูกของคุณ"
ผมนี่แบบ "ฉันรู้ว่าแกทำอะไรอยู่
แกเดินเข้ามาในนี้ รู้ว่าฉันเป็นชาวปาเลสไตน์ เราคุยเรื่องการเมืองแบบนี้กันไม่ได้นะ
จะมาพูดว่า 'ขอสันติจงมีแด่ท่าน' เพื่อลดความตึงเครียด แล้วเดินไปหาเมียฉัน
แล้วบอกว่าแกเป็นยิวโมร็อกโก เพื่อให้ฉันรู้ว่า 'นี่ ฉันมาจากแอฟริกาเหนือ
ฉันเกือบเป็นอาหรับ แต่ก็ไม่ใช่เชิง เหมือนจะเป็น แต่ก็แค่เกือบๆ
ฉันเป็นยิวแต่ไม่ใช่ไซออนิสต์ แบบนั้นโอเคนะ'"
ผมก็ "ช่างหัวสิ โอเคก็ได้ แต่ฉันจับตาดูแกอยู่นะ ไอ้หมอมอสซาด"
แล้วพวกเขาก็เอาชุดสครับแบบฟรีไซซ์มาให้ผม
ซึ่งตอแหลสดๆ เพราะฟรีไซซ์ก็ควรใส่ได้ทุกคนสิ
ผมเลยเดินเข้าไปในห้องคลอดแบบนี้
แล้วผมก็ได้ดูกระบวนการผ่าคลอด ตั้งแต่ต้นจนจบเหมือนพวกโรคจิต
พวกเขาบอกว่าไม่เคยมีใครทำแบบนี้มาก่อน ในประวัติศาสตร์การทำคลอด
เหมือนผมรู้เรื่องทุกอย่าง
ผมพูดว่า "นั่นไตใช่ไหม เธอมีตั้งสองอัน ขยับอันนั้นออกไปข้างๆ หน่อย
เยี่ยม แค่เอามันออกไปจากตรงนั้นที"
พวกเขาอุ้มลูกชายผมออกมา แล้วพูดว่า "ถ่ายรูปสิ"
ผมก็แบบ "ผมไม่อยากถ่ายรูป" เขาก็ยังพูดว่า "ถ่ายรูปสิ"
ผมก็ "พวก!
ลูกชาวปาเลสไตน์ของผมคนนี้ ติดอยู่ที่ด่านมา 40 ชั่วโมงแล้ว
ไม่มีเวลามาถ่ายรูปอยู่หรอก"
ผมเลยทำความสะอาดตัวลูก แล้วพาไปหาแม่
เธอน้ำตาคลอเลย ส่วนผมก็คิดว่าผมคงซึ้งสุดๆ
แต่เปล่าเลย ผมไม่รู้สึกอะไรเลย ผมพยายามแล้วแต่ก็…
ไม่มีอะไรใดๆ
และปรากฏว่านี่คือเรื่องจริง สำหรับผู้ชาย ความรู้สึกนั้นจะมาทีหลัง
ผมโชคดีที่มันเกิดขึ้นคืนนั้นเลย ตอนที่ผมได้กอดลูก
ผมวางแกลงบนอก แล้วผมก็หลุดเลย
ผมหลุดแบบฉุดไม่อยู่เลย มันแบบ "คุณพระ
ให้ตาย นี่คือทารกจริงๆ
พ่อต้องจัดการเงินเกษียณประกันสังคมแล้ว ฮาบีบี พ่อต้องรีบจัดการให้เรียบร้อย
ลูกพ่อ พ่อจะดูแลลูกเอง ไม่ต้องห่วงนะ ฮาบีบี
พ่ออยากให้ลูกรู้ไว้ว่าพ่อตั้งชื่อลูก ตามชื่อทวดของลูก
และปู่ของลูก และทวดของทวดลูกอีกที
แล้วก็ทวด… ลูกมีชื่อมุสลิมเจ็ดชื่อได้ ฮาบีบี
ลูกได้โตในอเมริกาแบบลำบากสุดๆ แน่
มันจะต้องยากมากๆ แน่
แต่ลูกต้องรู้ต้นกำเนิดของตัวเอง ฮาบีบี"
แล้วพยาบาลก็เดินเข้ามาถามว่า "คุณโอเคไหมคะ" ผมก็แบบ "ผมโอเค
ผมไม่เป็นไร ผมแค่… ตอนช่วงแรกๆ ของการตั้งท้อง
ผมแพ้ท้องทุกอย่างเลย รู้ไหม
ผมคลื่นไส้ ท้องเสีย มาครบหมด
และผมก็ไม่รู้สึกอะไรเลยจนกระทั่งตอนนี้
มันเพิ่งกระแทกใจผม เหมือนโดนรถไฟทั้งขบวนมาชน
และผมก็ตั้งชื่อแกตามเทียดของแก
ซุบฮานัลลอฮ์
แกหน้าเหมือนทวดของแกเลย
คุณไม่รู้หรอกว่าซุบฮานัลลอฮ์แปลว่าอะไร แต่เดี๋ยวผมจะเอารูปให้คุณดูทีหลัง"
เธอก็แบบ "เปล่าค่ะ แกดูดนมคุณอยู่" ผมก็ "โอ้ ไม่นะ"
ผมก็แบบ "งั้นก็ให้แกไปกินนมหน่อย"
นั่นแหละคือตอนอาลี ลูกชายของผมถือกำเนิด
อาลี อลูชีตัวน้อย
ผมตั้งชื่อให้แกเจ็ดชื่อ
ผมตั้งใจทำแบบนี้เลย
เพราะผมอยากให้แกรู้ว่า รากเหง้าตัวเองมาจากไหน
มันสำคัญมาก
มันสำคัญมากๆ
นั่นแหละเหตุผลที่ผมใส่มันไว้ ในตอนสุดท้ายของซีซันสอง
ครูของผมเคยพูดว่า "จงบอกชื่อทวด
จากฝั่งพ่อของเธอมา" และผมก็ตอบไม่ได้ ผมก็พอจะจำได้นะ
แต่พูดออกไปชัดๆ ไม่ได้
ครูพูดต่อว่า "นี่คือเชื้อสายที่เธอสืบทอดมานะ แล้วเธอลบมันไปง่ายๆ เลย"
ผมนี่แบบ "เจ็บอะ!"
ผมเลยตั้งเป้าหมายในชีวิตว่า ต้องเข้าใจรากเหง้าของตัวเอง
ผมจริงจังกับมันมาก ถึงขนาดว่าในตอนสุดท้ายของซีซันสอง
ทุกภาพที่คุณเห็นว่าเกิดขึ้นในปาเลสไตน์ นั่นคือหมู่จริงๆ ของพวกเขา หมู่บ้านบูริน
นั่นคือบ้านเกิดของเรา
เพราะว่า…
เพราะมันเป็นเหมือนบันทึกทางประวัติศาสตร์
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลูกชายผมต้องดูสิ่งนั้นและพูดได้ว่า…
"ที่นี่คือรากเหง้าของฉัน" นึกออกไหม
มันสำคัญมาก
ใช่เลย
และผมเป็นตัวของตัวเองมาโดยตลอด
ผมเริ่มแสดงเดี่ยวไมโครโฟน ตอนยังเป็นเด็กอายุ 14 ทางตอนใต้
สถานที่ส่วนใหญ่ที่ผมไป ไม่เคยมีคนอาหรับให้เห็น
ผมเป็นตัวของตัวเองมาโดยตลอด
ตอนช่วงแรกๆ ที่ทำอาชีพนี้ มีคนแนะนำให้ผมเปลี่ยนชื่อ
ย้ายไปแอลเอและอย่าได้บอกใครเด็ดขาด ว่านายเป็นชาวปาเลสไตน์
นั่นเป็นเรื่องใหญ่ แต่ผมก็แอบคิดในใจว่า
ผมไม่มีวันทำแบบนั้นได้ ผมจะสูญเสียความเป็นตัวเอง
แต่ก็นั่นแหละ หลังเหตุการณ์ 9/11 ผมเป็นคนอิตาลีอยู่สองเดือน
แค่สองสามเดือนเอง
เพราะผมรู้สึกไม่เข้าพวกมาโดยตลอด
ผมมั่นใจว่าหลายคนคงเข้าใจความรู้สึกนี้
ผมเกิดที่คูเวต แล้วไปเรียนที่นิวอิงลิชสคูล
ซึ่งเป็นโรงเรียนแนวอังกฤษแท้ๆ ผมเลยพูดสำเนียงอังกฤษจ๋าเลย
แปลว่าพอย้ายมาอเมริกา
ผมก็โดนเล่นงานแทบจะในทันทีเลย
ผมโผล่เข้าไปที่โรงเรียน พูดว่า "หวัดดี"
นึกออกไหม สำเนียงแบบนั้นเลย
ผมไม่มีหัวเรื่องความเท่ใดๆ ไม่รู้ว่าควรใส่อะไร ไม่ควรใส่อะไร
ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ผมโชคดีมากๆ ที่ได้เจอเพื่อนสองคนนี้ ที่สอนให้ผมรู้จักโลกใบนี้
ซึ่งก็คือบรูซ ที่เป็นคนผิวดำ กับโฮเซ่ ที่เป็นคนเม็กซิกัน
กับบรูซ ผมได้เรียนรู้เรื่องคนผิวดำอย่างรวดเร็ว
ว่าถ้ามีเรื่องอะไรที่ต้องพูดกันตรงๆ
ถ้าเกิดเราแต่งตัวดูไม่ได้
เราจะโดนแหกหน้าต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน
ผมไม่รู้กฎนี้ ผมก็ใส่รองเท้าเห่ยๆ ไปโรงเรียน
แล้วบรูซก็จะแบบ "โอ้ เชี่ย
ทุกคนมาตรงนี้กันหน่อย
โฮเซ่ มาดูเด็กนายนี่
โมใส่รองเท้ายาจก เหมือนไปคุ้ยมาจากถังขยะเลย"
ผมก็แบบ "โอ้"
ผมแบบ "โอ้ ฉันจนเหรอ" นึกออกใช่ไหม
แต่โฮเซ่จะอ่อนโยนกว่าหน่อย
เขาจะใจดีกับผมหน่อยเวลาผมทำอะไรพลาด
ถ้าผมแต่งตัวไม่เข้าท่าไป โฮเซ่จะเดินมาแบบ…
"พวก คือแบบ…
นายดูอ่อนมากเลยนะ พวก
ใครแต่งตัวให้นายเหรอ พวก
เอาจริงๆ เลยนะ ฉันอยากฟาดหน้าเตือนสตินายเลยเนี่ย
ฟังนะ วันนี้เราเล่นด้วยกันไม่ได้แล้ว
แต่พรุ่งนี้อาจจะได้ ไว้พรุ่งนี้นะ
แล้วก็นะ ฉันจะเดินหนีไปเลย ไม่ต้องมาชนหมัดแปะมือทักทายล่ะ"
มันก็เป็นแบบนั้นแหละครับ
ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่าภาษาอังกฤษแบบอังกฤษ แตกต่างกับภาษาอังกฤษแบบอเมริกามาก
ผมเลยพูดอะไรผิดพลาดประจำ
พี่ชายผมให้ลูกแมวผมมา เพื่อช่วยอาการพีทีเอสดีของผมดีขึ้น
ปัญหาคือผมพูดภาษาอังกฤษแบบอังกฤษ
ตอนอยู่บ้าน ผมไม่เคยเรียกแมวว่า "แคท"
ผมจะพูดว่า "มานี่เร็ว พุซซี่ มานี่ พุซซี่"
ที่บ้านผมก็ไม่เคยมีใครเตือนเลย ว่ามันหมายถึงอย่างอื่น
ผมก็แบบ "พุซซี่ มานี่"
ช่วงพักกลางวัน ผมเลยตัดสินใจ…
บอกเรื่องนี้กับบรูซ เพื่อนผม
ผมเดินไปหาเขาแล้วพูดว่า "บรูซ รู้อะไรป่ะ"
บรูซก็แบบ "อะไรเหรอ"
ผมก็แบบ "ตอนนี้ฉันมีพุซซี่แล้วนะ เจ๋งไปเลยใช่ไหมล่ะ"
เขาก็แบบ "หา พูดเรื่องอะไรของนายวะ
ฉันคงหูฝาดไป"
"ฉันมีพุซซี่ มันจิ้มลิ้ม ขนปุกปุย นายอยากเห็นไหม"
ทันใดนั้น บรูซก็เริ่มเลย "ทุกคนมาตรงนี้กันหน่อย
โฮเซ่ มาดูเด็กนายนี่"
ต่อหน้าทุกคนในโรงเรียน เขาพูดว่า "โม นายมีพุซซี่เหรอ"
ผมก็แบบ "ใช่ ฉันมีพุซซี่ เจ๋งเลยเนอะ ทุกคน"
โฮเซ่สติหลุดไปเลย "ว่าไงนะ พวก
เอาจริงดิ นายมีจิ๋มเหรอ
จริงเหรอ พวก แบบ…
นายเป็นเพื่อนฉันมาตลอด แต่ฉันไม่รู้เลยว่านายมีจิ๋ม
พูดจริงเหรอ พวก
ล้อเล่นป่ะเนี่ย"
แล้วเขาก็ชะงักไปแป๊บนึง แล้วพูดว่า "ฉันขอดูหน่อยได้ไหม พวก"
ผมก็ไร้เดียงสามาก ผมไม่รู้เรื่องเลย
ผมก็ตอบไป "ได้สิ ถ้าอยากดูพุซซี่ฉัน นายต้องไปบ้านฉันนะ"
โคตรจะเป็นแผลใจเลย
ผมเริ่มทำเดี่ยวไมโครโฟนตั้งแต่อายุน้อย และออกทัวร์ทั่วแถบทางใต้
อันนี้ผมจริงจังนะ ผมเป็นชาวอาหรับคนแรกที่พวกเขาเคยเจอ
แทบจะส่วนใหญ่ของตอนไปเดี่ยวที่นั่นเลย
จนถึงจุดที่ว่าคนทางใต้ช็อกไปเลย
พวกเขาจะเดินมาพูดว่า "คุณแน่ใจนะว่าเป็นคนอาหรับ
คุณดูไม่เหมือนคนอาหรับเลย"
ผมต้องจูงอูฐไปไหนมาไหนตลอดเวลาเหรอ
นั่นเป็นเครื่องหมายรับรอง ความเป็นอาหรับใช่ไหม
ต้องมีอูฐมาด้วยแล้ว "ขอโทษครับ
พอดีผมมากับอูฐเพื่อให้ดูเป็นอาหรับน่ะ
อย่าจับมันนะ มันกัด" นึกออกไหม แบบห่าอะไรเนี่ย
มันแปลกมากเลยใช่ไหมล่ะ
และผมเริ่มแสดงทั้งก่อน…
และหลังเหตุการณ์ 9/11 ราวปี 2003 ผมได้รับเชิญให้ไปเดี่ยวที่โฮมา ลุยเซียนา
ซึ่งอยู่ใกล้กับนิวออร์ลีนส์ เป็นย่านชนบทของชาวเคจันโดยแท้
ผู้ชายคนนี้โทรหาผม พูดว่า "ฮัลโหล
โม เอเมอร์ใช่ไหม"
ผมก็ตอบว่า "ครับ ผมโม…"
เขาพูดว่า "พ่อหนุ่ม ฉันได้ยินชื่อเสียงนายมาเยอะเลย เจ้าหนู"
เขาบอกว่า "ฟังนะ"
แล้วผู้ชายคนนี้คือพูดไม่ชัดเลย
เขาพูดประมาณว่า "ฟังนี่นะ ฉันเป็นเจ้าของคลับชื่อลานยาร์ด มิวเทด คาเฟ่"
ผมก็แบบ "มิวสิคเหรอ" เขาบอกว่า "ใช่แล้ว มิวเทด คาเฟ่
เราจะทำการแสดงตลกกันที่นี่ตอนคืนวันพุก"
ผมก็แบบ "คืนวันพุธเหรอครับ"
เขาก็บอกว่า "ใช่แล้ว คืนวันพุก"
เขาพูดต่อ "นายมาที่นี่นะ
ฉันจองโรงแรมไว้ห้องเดียว แต่มีสองเตียง
นายจะพาเพื่อนมาแสดงด้วยก็ได้"
ผมก็แบบ "ได้เลย คุณจะจ่ายเท่าไรล่ะ"
เขาตอบว่า "ฉันจะจ่ายให้ประมาณ 1,000 เหรียญ"
ผมนี่แบบ "บ้าแล้ว ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย อาฮะ
ผมกับอูฐของผมกำลังมุ่งหน้าไปตะวันออก"
ตอนนั้นผมตื่นเต้นมาก
ปี 2003 ทำเงินได้คืนละพันเหรียญ ผมเลยโทรหาเพื่อนผม แกรี่ เบลล์
เขาเป็นตลกที่อยู่ตรงชายแดนเท็กซัสกับลุยเซียนา
และเขาก็ "ว่าไงว่างั้น"
ผมเลยจองตัวเขาไปแสดงด้วย ไม่ใช่เพราะเขาตลก เขาไม่ตลกเลย
เขาเป็นตลกที่เลวร้ายมาก ไม่มีทางดังแน่ ไม่มีวันประสบความสำเร็จ
ความโด่งดังที่สุดที่เขาจะดังได้คือ ผมเอาเขามาเผาบนเวทีนี่แหละ
แต่ผมหนีบเขาไปเป็นเกราะป้องกันอีกชั้นนึง
เผื่อว่ามีเรื่องไม่คาดฝัน เขาจะได้ "ไม่นะ ทุกคน อย่ายุ่งกับเขา
เขาก็เป็นแค่โมฮัมเหม็ดธรรมดาคนนึง" นึกออกนะ
นั่นคือเหตุผลเดียวที่ผมลากเขาไปด้วย และเขาเองก็รู้ดี
เราไปถึงที่นั่น เช็กอินเข้าโรงแรม เราไปที่ลานยาร์ด มิวเทด คาเฟ่
แกรี่ เบลล์ขึ้นเวที และทุกคนก็เกลียดเขาแทบจะในทันที
ลูกค้าคนนึงพูดว่า "ใครไปจ้างไอ้เย็บแม่นี่มาวะ"
แกรี่เริ่มสติแตก เขาอยากดูน่าเชื่อถือกว่าเดิม
เขาเริ่มแสดงอีก "ทุกคนเคยล่าสัตว์กันไหม"
ผู้ชายคนนึงพูดว่า "ฉันจะไล่ยิงแกลงจากเวทีเดี๋ยวนี้แหละ"
ผมต้องขึ้นเวทีแล้วแย่งไมค์มาจากแกรี่
ครั้งเดียวที่ผมเคยทำอะไรแบบนี้ ตั้งแต่ทำอาชีพนี้มา
ผมก็ทำการแสดงไป และทำได้ดีด้วย
ผมก็ปลอบเพื่อนว่า "เพราะนายนั่นแหละ แกรี่ ไม่ใช่เพราะคนดู"
ผมลงจากเวที เจ้าของคลับยื่นเงินให้ 1,000 เหรียญ
ผมนี่แบบ "ฉันรวยแล้ว"
แล้วผมก็หันหลังกลับมาเจอ ตำรวจสายสืบกับตำรวจยืนอยู่
แล้วสายสืบพูดว่า "มานี่เลย ไอ้หนู"
จากประสบการณ์นะ แม่งไม่เคยมีเรื่องดีๆ ตามมาจากประโยคที่ว่า "มานี่เลย ไอ้หนู"
และสถานการณ์นี้ ก็ไม่น่าจะต่างออกไปหรอก จริงไหม
เขาพูดว่า "ขอดูใบขับขี่ได้ไหม"
ผมก็ตอบว่า "ได้ครับ นี่ครับ นี่ใบขับขี่ผม"
แล้วเขาก็เริ่มใช้วิทยุสื่อสาร
"ใบขับขี่หมายเลข หนึ่ง สอง เจ็ด เก้า เจ็ด หก สอง เจ็ด"
แล้วก็มีเสียงผู้หญิงตอบกลับมา "ใช่แล้ว นั่นเขา"
ผมก็แบบ "นั่นเขา" เหรอ
"ใช่ นั่นนาย" ผมก็แบบ "นั่นผม" เหรอ
"ใช่ นั่นนาย" "แน่ใจเหรอว่านั่นผม" พวกเขาก็แบบ "ใช่ นั่นนาย"
ผมก็ "แล้วผมที่ว่านี่ใคร นายนี่ใคร เรานี่ใคร
เราคือหนึ่งเดียวกัน" จริงไหม
เขาก็บอกว่า "ไม่ ไอ้หนู แค่นายเลย" ผมก็แบบ "เวรแล้ว"
แล้วเขาก็พาผมออกไปข้างนอก มีตำรวจเป็นโหลรอผมอยู่
มีรถสายตรวจหกคัน เปิดไฟทุกคันเลย
ตอนนี้ผู้ชมเริ่มออกมาออกันแล้ว
มีรถตำรวจอีกคันมาจอด เปิดกระจกแล้วพูดว่า "นั่นเขาเหรอ"
ผมก็แบบ "นั่นนายเหรอ เจบีไดอาห์" นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย
ทีนี้มีสายสืบอีกคนเดินมาหาผม เขาพูดว่า…
"นายมาทำอะไรที่โฮมา ลุยเซียนา"
ผมยืนอยู่ตรงนั้น ข้างๆ มีกระโจมจัดแสดงที่เขียนไว้ว่า…
"โม เอเมอร์ขึ้นแสดงเวลา 20.00 น."
แถมมีรูปผมติดอยู่ด้วยนะ ผมนี่แบบ…
"พวก ก่อนหน้านี้คุณสืบคดียังไง ผมไม่รู้หรอกนะ แต่…
แต่คราวนี้คุณสืบได้แย่ที่สุดเท่าที่เคยทำมาเลย"
ตอนนี้ คนเริ่มมามุงกันแล้ว
"อย่ายุ่งกับเขานะ เขาตลกดี" มีคนพูดขึ้นมา
แล้วอีกคนก็พูดว่า "ถ้าจะจับใครสักคน
ก็ไปจับไอ้แกรี่ เบลล์โน่น
ข้อหาแอบอ้างเป็นตลก"
แล้วผมก็นึกขึ้นได้ "แล้วไอ้แกรี่หายหัวไปไหน
ฉันพาหมอนั่นมาเพื่อการนี้แหละ
แต่มันดันหายหัวไปไหนไม่รู้"
มันบ้ามาก แล้วตำรวจก็พูดขึ้นว่า "นายไปทำอะไรที่ญี่ปุ่นกับเกาหลี"
ผมแบบ "เดี๋ยวนะ ขอเวลานอก
พวกคุณรู้ได้ยังไงว่าผมไปญี่ปุ่นกับเกาหลีมา"
เขาตอบว่า "เราไปค้นห้องนายมาแล้ว"
ผมเหวอเลย "โอ้ คุณไปค้นห้องผมมา
ว้าว เรื่องนี้ต้องทำให้คุณอึ้งแน่ โอเคไหม
เพราะนอกโฮมา มันเหมือนเป็นโลกอีกใบเลยนะ
ผมใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กว่าอยากเป็นตลก
และความฝันนั้นก็พาผมไปญี่ปุ่นและเกาหลี
แล้วโชว์พวกนั้นส่วนใหญ่ก็จัดให้ทหารอเมริกันดู
เพราะผมบอกตัวเองว่าหลังเหตุการณ์ 9/11 ผมกลัวการเป็นตัวเองมาก
ถ้าผมกล้าเป็นตัวเองต่อหน้าพวกเขาได้
ผมก็จะเป็นตัวเองต่อหน้าคนอื่นได้เหมือนกัน นั่นแหละที่ผมพยายามทำอยู่"
เขามึนไปเลย ผมเลยพูดต่อ "ผมรู้นะว่าคุณคิดอะไร
คุณคิดว่าผมเป็นผู้ก่อการร้าย
คุณคิดว่าอเมริกากว้างใหญ่ไพศาลขนาดนี้
แต่ผมดันมาที่โฮมา ลุยเซียนา"
"ฟังนะ พวก ถ้าผมเป็นผู้ก่อการร้าย
และโผล่มาที่โฮมา ลุยเซียนาพร้อมระเบิด
ผมคงงงเลยว่าควรระเบิดอะไร ในเมืองเส็งเคร็งนี้
ผมจะพูดตามตรงนะ สภาพที่นี่เหมือนถูกระเบิดมาแล้วด้วยซ้ำ
ถ้าผมจะระเบิดที่นี่ ก็คงเหมือนการตกแต่งใหม่เฉยๆ
และผมคงช่วยแก้ปัญหายาแคร็ก ที่เป็นกันอยู่ชัดๆ ที่นี่ด้วย"
แล้วตำรวจก็พูดว่า "ใช่ เรามั่นใจว่านายเก่งเรื่องซุกปัญหา"
เขายื่นถุงขยะที่มีข้าวของของผมอยู่
และออกคำสั่งให้ผมตามเจ้าหน้าที่อีกคนไป
เขาจะพาตัวผมกลับไปที่โรงแรม
ขณะเรากำลังเดินออกไป แกรี่ก็โผล่มาจากพุ่มไม้หลังคลับ
ผมก็แบบ "แกรี่ นายหายหัวไปไหนมา"
เขาก็ตอบแบบตรงไปตรงมาเลย "คนพวกนั้นพยายามจะฆ่าฉัน"
ผมนี่แบบ "ฉันนี่แหละจะฆ่านาย รีบขึ้นรถเลย"
และไม่รู้ยังไง ผมรู้สึกแย่แทนเขามากกว่าตัวเองอีก
เราขึ้นรถตำรวจ เขาพาเราไปที่โรงแรม
ขณะที่ออกรถ ตำรวจก็ขอโทษผม
เขาพูดว่า "พวก ต้องขอโทษจริงๆ ที่เกิดเรื่องแบบนี้กับนาย
แต่เราไม่ได้อยากทำแบบนี้
ทางโรงแรมเป็นคนแจ้งตำรวจมาจับนาย"
ผมแบบ "โอ๊ย เวร คุณตำรวจ แกรี่ เราจะไปที่โรงแรม
เราจะไปคุยกับรปภ.ให้รู้ดำรู้แดงเลย"
ผมเดินเข้าไปแบบพร้อมเอาเรื่องสุดๆ
"ฝีมือใคร ใครแจ้งตำรวจมาจับฉัน"
และผู้หญิงคนนี้ก็เดินออกมาจากด้านหลัง เธอใส่เสื้อรปภ.อยู่
ฟันแผงหน้าหายเรียบ
และทุกครั้งที่เธอพูด ถ้าเธอไม่พ่นลมออกมา ก็เป็นเสียงเหมือนผิวปากตลอดเวลา
ผมก็ถามว่า "ทำไมถึงแจ้งตำรวจมาจับผม"
เธอตอบว่า "แป๊บนะ
รอก่อนแป๊บนึง"
ผมก็งง "นี่คุณดูแข่งบาสอยู่เหรอ
นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย
เหมือนเสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีบนพื้นไม้ มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
"เดี๋ยวก่อนนะ"
แล้วฝูงหมาจรจัดก็โผล่มา ผมแบบ "หมาใครเนี่ย"
ผมก็ถามอีกว่า "ทำไมถึงเรียกตำรวจมาจับผม"
เธอพูดว่า "ก็นะ
ฉันเห็นชื่อโมฮัมเหม็ด
แล้วฉันก็แบบ 'เฮ้ย เรามีสถานการณ์ผู้ก่อการร้าย'"
ผมเหวอเลย "แค่นี้เนี่ยนะ คุณแค่เห็นชื่อโมฮัมเหม็ด
แล้วก็คิดว่ามีการก่อการร้ายที่นี่เลยเหรอ"
แล้วเธอก็บอกว่า "ใครผิวปาก" ผมนี่แบบ…
ผมก็ "โอเค"
แบบ "ได้"
ผมก็พูดว่า "ขอโทษนะ แต่คุณจะเรียกตำรวจมาจับใคร
เพียงเพราะชื่อของพวกเขาไม่ได้
คุณต้องมีหลักฐานจริงๆ ด้วย
ผมเสียใจจริงๆ ที่ประเทศเราทำให้คุณผิดหวัง
จนคุณเชื่อทุกอย่าง
ที่พวกเขาพ่นออกมาผ่านหน้าจอโทรทัศน์
นั่นแหละที่พวกเขาต้องการ
พวกเขาอยากให้เราแตกแยกกัน พวกเขาจะได้ควบคุมเราได้ ไม่เข้าใจเหรอ"
และน่าเศร้าที่เธอไม่ได้ยินมันเลยสักคำ
เธอพูดว่า "เดี๋ยวนะ ฉันเห็นชื่อโมฮัมเหม็ด
ฉันก็แบบ 'เฮ้ย เรามีสถานการณ์ก่อการร้ายที่นี่'"
ผมมองหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจ
"ที่นี่มีปัญหายาแคร็กจริงๆ นะ"
ตำรวจมองผมและพูดว่า "ฉันนึกอะไรออกแล้ว"
ผมก็แบบ "อะไร ยังจะมีอะไรได้อีก"
เขาพูดต่อว่า "เราไปค้นห้องพักนายมา" ผมก็แบบ "ใช่ คุณบอกแล้ว"
เขาบอกว่า "มันกวนใจฉันอยู่ ฉันว่าฉันนึกออกแล้ว"
เขามองไปที่แกรี่และพูดว่า…
"แกรี่ หนังสือโป๊นี่ของนายใช่ไหม"
ผมมองแกรี่แล้วแบบ "นายเอาหนังสือโป๊มาเหรอ"
ผมก็แบบ "เรานอนห้องเดียวกันนะโว้ย นายมันน่าขยะแขยงอะไรขนาดนี้เนี่ย"
ผมเดินเข้าไปในห้อง สภาพทั้งห้องอย่างกับสนามรบ
ยกเว้นเตียงแกรี่ มันเรียบร้อย เป๊ะมาก
พวกเขาเอาหนังสือโป๊ออกมาเรียงรายไว้ แค่เพื่อให้เรารู้
"เรารู้นะว่า เควียร์อย่างพวกนายทำอะไรกันในนี้"
ผมก้มมองและนับดู "สิบสองเล่มเหรอ
นายขนหนังสือโป๊มาโหลนึงเนี่ยนะ
พวก คืนนี้นายกะจะชักสักกี่น้ำกันเนี่ย"
ผมนี่แบบ "ดีแล้วที่เธอโทรแจ้งตำรวจ"
ผมนี่แบบ "เพราะเธอช่วยสกัด แผนก่อการร้ายที่จะเกิดขึ้นคืนนี้ไว้ได้"
แต่ผมมัก… ผมมักถูกสงสัยตลอดว่าเป็นผู้ก่อการร้าย
จนกระทั่งผมได้ทำทีเอสเอพรีเช็กมา
ถ้าคุณไม่รู้ว่าทีเอสเอพรีเช็กคืออะไร…
คุณเข้าไปในสำนักงาน รักษาความปลอดภัยท่าอากาศยาน
เอาเงินให้พวกเขา 100 เหรียญ และกรอกเอกสาร
คุณก็พ้นจากการเป็นผู้ต้องสงสัยก่อการร้ายแล้ว
เป็นที่รู้กันดีว่า…
ผู้ก่อการร้ายเกลียดเอกสาร
ผมนี่โล่งอกเลยนะ เพราะเจ้าหน้าที่ทีเอสเอนี่อย่างดุ
ผมไม่รู้ว่าพวกเขาโกรธอะไร แต่พวกเขาคือแบบ "เอาแล็ปท็อปของคุณออกมา
เอาไปใส่ไว้ในตะกร้าสิ แยกมันไว้ต่างหากเลย
แล้วก็ดันมันเข้าไป ไม่ดันให้หรอกนะ คุณดันเข้าไปเอง
มองให้มันไหลไปจนสุดตา ถอดรองเท้าออก"
อย่าเผลอพกน้ำขึ้นเครื่องเชียว ให้ตายเถอะ โอเค
ถ้าคุณพกน้ำไป พวกเขาจะ…
ผมแบบ "อควาพันนาเหรอ อควาพันนามันทำไม"
แบบ "คุณนำนี่เข้าไปไม่ได้"
พวกเขาจะกินหัวเราเลย เดินไปข้างหน้าแค่สามก้าว
แล้วพูดว่า "ดื่มตรงนี้ไม่ได้ แต่ถ้าอยากดื่ม ไปดื่มตรงนี้ได้"
และคุณคงไม่อยากทิ้งไปเปล่าๆ ก็เอามาราดตัวเอง "คุณพระ
โทษที ทุกคน ผมพกขวดลิตรมา เชิญเลย ไปก่อนเลย"
จะบ้า ผมเคยเห็นพวกเขา ตะคอกหญิงชราผิวขวานั่งรถเข็น
ยายพกน้ำแอปเปิลมา พวกเขาก็เลยเล่นงานยาย
พวกเขาก็แบบ "คุณเอามันไปด้วยไม่ได้"
ยายก็แบบ "แต่ว่า…
ฉันต้องจิบมัน ฉันเป็นเบาหวาน"
ผมนี่ "เดี๋ยวนะ อะไรเนี่ย"
พวกเขาโยนลงถังขยะแบบดุดันสุดๆ
แบบ "หุบปากนะ นังตัวดี ไม่ใช่วันนี้ นังอัลกออิดะห์!
ไม่ใช่วันนี้ อุซามะฮ์!" ผมแบบ "ใจเย็น พวก
ยายจำเป็นต้องจิบน้ำแอปเปิล เอาน้ำแอปเปิลเวรนั่นให้ยายเถอะน่า"
สถานการณ์คล้ายๆ กัน ชายชราคนหนึ่งนั่งรถเข็น
ดูเหมือนเขาจะเป็นโรคหลอดเลือดสมอง
เพราะเดินแทบไม่ไหว
พวกเขาก็ยังให้เขาผ่านเครื่องเอกซเรย์
เขาก็เดินเข้าไปแบบนี้ พวกเขาก็ตวาดว่า "ชูมือขึ้น!"
ชายแก่ชูแขนขวาไม่ได้ เลยเอามือซ้ายมาจับแขนขวาให้ชูขึ้น
เขาชูมันขึ้น พวกนั้นก็ตะโกนอีก "อยู่นิ่งๆ
อยู่นิ่งๆ"
ผมนี่แบบ "ช่างแม่ง ฉันจะยิงให้หมดทุกคนเลย"
"ฉันจะยิงทุกคนเลย ทีเอสเอทำให้ฉันหัวรุนแรง พอกันที จบแค่นี้แหละ"
จะอะไรนักหนากับไอ้ 100 มิลลิลิตร ผมอยากรู้ โอเคไหม
พวกเขาแบบ…
"มันผิดตรงไหน" "มันเขียนว่า 124 มิลลิลิตร นั่นแหละที่ผิด"
"ของเหลวหายไป 80 เปอร์เซ็นต์แล้วนะ มีปัญหาอะไร"
"เรื่องนั้นไม่เกี่ยว ขวดเขียนว่า 124 มิลลิลิตร"
ไอ้ของเหลวพวกนี้ มันเอาไปทำระเบิดได้หรือยังไง
ปัญหามันอยู่ตรงนั้นเหรอ
แต่ไม่เห็นมีกฎข้อบังคับไหนเลย บอกว่าเราจะพกขวด 100 มิลลิลิตร
ขึ้นเครื่องได้กี่ขวด
ตามหลักแล้ว เราค่อยไปผสมกันทีหลังก็ได้
ได้โปรดเถอะ ขอให้ไม่มีใครทำแบบนั้นนะ ได้โปรดเถอะ
ขอร้องละ อย่าให้มีใครทำเลย
"เมื่อคืนนี้ ที่วอชิงตันดี.ซี. ตลกเชื้อสายเซมิตต่อต้านยิว
เหยียดพวกผิวขาวสุดขั้ว…
ส่งเสริมการทำระเบิดของเหลว ที่วอร์เนอร์เธียเตอร์"
"โม คุณมีอะไรจะพูดไหม" "รอแป๊บนะ เมอร์เทิล เชิญเลย"
"แป๊บนึงนะ ไอ้พวกสันขวาน"
เธอแบบ "ทำอะไรก็ได้แบบนั้นแหละ ไอ้พวกเวร"
มันอาจจะจริงก็ได้ ทำอะไรก็ได้แบบนั้น
บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลว่า ตอนนี้มีการเหยียดกันมากขึ้น
บางทีนั่นอาจเป็นสิ่งที่คนขาวหวาดกลัว
ไม่ใช่คนขาวที่อยู่ที่นี่นะ กอดคนขาวหน่อย
กอดคนขาวหน่อย ถ้าพวกเขานั่งอยู่ข้างๆ คุณ ผมไม่ได้หมายถึงคุณ
แต่จริงๆ แล้ว นั่นใช่ไหมคือสิ่งที่พวกเขากลัว
เพราะเรารู้ว่าเคยเกิดอะไรขึ้น
เรารู้ว่าเคยเกิดอะไรขึ้น กับชนพื้นเมืองในอเมริกา
ชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกาที่ถูกจับมาเป็นทาส ชาวจีนที่ถูกเกณฑ์มาสร้างทางรถไฟ
ชาวเม็กซิกันล่ะ ชาวเม็กซิกันทำอะไร
พวกเขาแค่กลับมาเฉยๆ ที่นี่คือถิ่นฐานของพวกเขา
พวกเขาแค่กลับมา
และพวกเขาบอกว่าดีเอ็นเอ…
ว่ากันว่าดีเอ็นเอเก็บความทรงจำ อันเจ็บปวดเอาไว้
พวกเขาเลยไม่รู้ว่าทำไมถึงกลับมา
พวกเขาแค่แบบ "ไม่รู้ว่ะ พวก มันแบบ…
ฉันก็ไม่รู้ว่าจะไปไหน แต่ใจมันสั่งมาน่ะ พวก
ฉันแค่ต้องไป พวก
ฉันไม่ได้ทำอะไร ทวดฉันลืมบางอย่างไว้ แค่นั้นแหละ เพื่อน"
เรามีชาวมุสลิมทุกสีผิว ทุกเชื้อชาติ
ที่ต้องเผชิญกับการเลือกปฏิบัติ แล้วใครเป็นรายต่อไปล่ะ คนขาวไง
บางทีนั่นอาจเป็นความกลัว ว่ามันอาจย้อนกลับมาหาพวกเขา
บางทีในหัวพวกเขาอาจเห็นภาพที่ว่า…
คนขาวคนหนึ่งเดินเข้าไปในร้านเฮาส์ออฟพายส์
และมีคนผิวดำยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์
เขาเดินเข้าแล้วพูดว่า "ขอโทษครับ
ผมขอพายพีแคนหนึ่งชิ้นครับ"
และคนผิวดำหลังเคาน์เตอร์ก็พูดว่า "โทษนะ
เราไม่บริการคนอย่างพวกแก ไอ้หัวขวด" นึกออกไหม
"โอ้ อยากคุยกับผู้จัดการเหรอ เฮ้ โฮเซ่"
แล้วโฮเซ่ก็ออกมา "มาทำอะไรที่นี่ ไอ้มะกัน
ไม่เอาน่า นายมาให้คนที่นี่เห็นไม่ได้สิ
"เรามีลูกค้าจริงๆ จะมานะ พวก
แบบว่า…
โธ่เอ๊ย พวก
ไม่เอาน่า พวก
อยากคุยกับเจ้าของร้านเหรอ เขาเป็นคนจีนนะ
ตอนนี้พวกเขาเป็นเจ้าของทุกอย่าง"
แล้วคนขาวก็ "งั้นก็ช่างหัวพวกแกเลย" และเดินจากไป
ไม่มีใครดีไปกว่าใคร
ไม่มีเลย
ดูเหมือนประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเดิมอยู่เสมอ
เมื่อไม่นานมานี้ แม่พูดบางอย่างกับผม และมันโดนใจผมมาก
แม่พูดว่า "แม่รู้สึกเหมือนกำลังใช้ชีวิต แบบเดียวกับยายของแม่เลย"
และคำพูดนั้นมันกระแทกใจผมจริงๆ
เวลา…
เป็นสิ่งที่ไม่มีใครเอาชนะได้
เวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
และเราไม่อาจย้อนเวลาให้หวนกลับคืน
บางคนอาจพูดว่า "เดี๋ยวค่อยมาชดเชยเวลาทีหลัง"
เราไม่อาจชดเชยเวลาได้
คุณอาจหาเวลาได้ แต่เวลาก็ไม่มีทางเพียงพอ
เพื่อนผมไม่สนเรื่องเวลาเลย
เขาบอกว่า "ฉันจะฆ่าเวลาหน่อย"
"นายจะฆ่าเวลาเหรอ มันไม่มีเวลาให้ฆ่าหรอกนะ"
เขาก็บอกว่า "ฉันจะไปดูเลิฟไอส์แลนด์"
"เลิฟไอส์แลนด์" เหรอ
รู้ตัวอีกที ผมก็ติดงอมแงมแล้ว
"ฮูดา ทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ ฮูดา
โธ่ ฮูดา ทำไม
อย่าหึงดิ เธอก็เพิ่งระบายใส่เจเรไมอาห์ไป
เขาก็แค่สับสนกับความรู้สึกตัวเอง ทุกคนจูบกันมั่วไปหมด
เชลลีกับเอซก็ไม่ได้คบกันจริงๆ ด้วยซ้ำ
พวกเขาแค่หวังเงินรางวัลเฉยๆ"
ผมแบบ "โอ้ พระเจ้า 40 ตอน 40 ชั่วโมง โคตรจะเสียเวลาเลย"
แต่จะยังไงก็เถอะ คุณไม่อยากล้ำหน้าเวลาแน่
เพราะถ้าคุณล้ำหน้าเวลา คุณอาจตายก่อนวัย
ทุกคนที่ตายตั้งแต่อายุยังน้อย
มักมีคนพูดกันว่า "โธ่ เขาด่วนจากไปก่อนวัยอันควร
เขาจากไปก่อนวัยอันควรมาก
ล้ำเกิ๊น ล้ำจนตายก่อนวัยอันควร"
จีมี เฮนดริกซ์, บ็อบ มาร์ลีย์ เอมี ไวน์เฮาส์, คริส ฟาร์ลีย์
ต่างก็ล้ำหน้าเวลาของตัวเอง
เจฟฟรีย์ เอปสตีน
เขาดันไปอยู่ผิดที่ผิดเวลา เลยต้องไปใช้เวลาอยู่ในตะราง
สถานการณ์ทั้งหมดนี้คือระเบิดเวลา
ดูเหมือนคนชั่วๆ จะใช้เวลานานเป็นชาติกว่าจะตาย
และพอพวกเขาตาย ทุกคนก็พากันพูดว่า "ถึงเวลาของพวกแม่งแล้ว
นึกว่าไอ้เวรนั่นจะไม่มีวันตายซะแล้ว
นึกว่าหมอนั่นมีเวลาเหลือเฟือ"
"ใช่ ทั้งหมดล้วนขึ้นอยู่กับเวลา เราไม่มีทางหนีเวลาพ้น ใช่"
บางคนก็บอกว่า "โม คุณล้ำยุคไปมากเลย
คุณเป็นตลกอเมริกันอาหรับคนแรก ที่ได้ทำเดี่ยวไมโครโฟนสเปเชียล
คุณใส่เคฟฟีเยห์ ในการแสดงเดี่ยวไมโครโฟนครั้งแรก
คุณเป็นคนแรกที่ทำรายการทีวี ของปาเลสไตน์ อเมริกัน"
ไม่ ผมพูดว่า "ไม่เอาโว้ย ฉันไม่อยากไวเกินไป ไม่อยากล้ำยุค"
ผมอยากอยู่ถูกเวลา อยากอยู่ถูกที่ถูกเวลา
อยากจะทันเวลา อยากจะเหนือกาลเวลา
อยากจะทันเวลาแบบฉิวเฉียด แล้วก็ยังมีเวลาเหลือเฟือ
จะได้ใช้เวลาอันล้ำค่ากับคนที่ห่วงใยเราจริงๆ
คนที่อยู่เคียงข้างเราเสมอ ไม่ว่าจะในช่วงเวลาใด
ผมจะได้ไม่ต้องย้อนเวลากลับไป ไม่ต้องชดเชยเวลาอะไร
ผมสามารถอยู่กับปัจจุบัน ในตอนนี้ ในช่วงเวลานี้ได้
ดังนั้นหากคุณแคร์จริงๆ คุณควรคอยถามไถ่กันบ้างเป็นบางครั้ง
แม่ของผมพูดแบบนี้กับผมเสมอ "ถ้าลูกรักแม่ จงแสดงให้แม่เห็น"
เพราะแบบนั้นแหละผมถึงหงุดหงิดใจ กับดีเจคาเลดสุดๆ
ไม่ ผมพูดจริงนะ เขาเป็นชาวปาเลสไตน์ สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นพวกเดียวกับเรา
และในช่วงเวลาที่ไม่เคยมีมาก่อนนี้ แทนที่จะอยู่ให้ทันยุคทันสมัย
เขากลับล้าหลัง
และสำหรับคนคนนี้ มันเป็นเวลามื้อค่ำเสมอ
ผมรู้มันเป็นมุกแบบคนอ้วนแซวกันเอง
ผมไม่อยากพูดแบบนี้หรอก ใครใส่มันไว้ในใจผมล่ะ พระเจ้าไง
แต่ไม่ได้มีแค่เขาหรอกนะที่ล้าหลัง
ยังมีคนอีกมากมาย
ผมไม่ได้จะพูดชื่อออกมาโต้งๆ หรอกนะ ไซน์เฟลด์
ผมเชื่อว่าเขาพูดว่า "ผมไม่แคร์ปาเลสไตน์หรอก"
เจอร์รีย์ ผมน่ะแคร์ทุกคนเลย
และมันดีกว่ากันมากที่จะฆ่าเวลา แทนที่จะฆ่ากันด้วยเวลา
"พวกเราที่เหลือมาฉลองแบบไม่หมดเปลืองกัน"
ผมเคยดูซิทคอมเรื่องนั้น ในช่วงเวลาที่โลกยังเรียบง่ายกว่านี้
มันบอกอะไรกับโลกในห้วงเวลานี้บ้าง เวลาที่คนทั้งโลกเชื่อยูทูบเบอร์
มากกว่านิวยอร์กไทมส์
ยินดีต้อนรับสู่เวลาจริงกับโม เอเมอร์ ใช่เลย
ผมก็ไม่อยากแจ้งเรื่องนี้กับทุกคนนะ แต่เราทุกคนล้วนต้องตาย
เราทุกคนจะต้องตาย จะบอกว่าเรามาอยู่ที่นี่ ในช่วงเวลาจำกัดเท่านั้น
และเวลาคือสิ่งสำคัญ ผมพูดเรื่องนี้ได้เรื่อยๆ
แต่โชคร้าย ผมใกล้จะหมดเวลาแล้ว
เพราะนี่คือช่วงเวลาสำคัญ และเวลายังคงเดินต่อไป
เราอยู่กับเวลาที่หยิบยืมมา ทุกวินาทีล้วนมีค่า เรากำลังเข้าใกล้เส้นตาย
และชีวิตก็ไม่มีการต่อเวลา
และเราต้องพึงระลึกถึง ผู้ที่อยู่เหนืออวกาศและกาลเวลา
รู้ตัวอีกที มันก็ไม่มีเวลาเหลือแล้ว
เราต่างคิดว่ามีเวลาเหลือเฟือ แต่จริงๆ เรามีเวลาน้อยนิด
และตอนนี้เวลากระชั้นเข้ามา มันคือการแข่งกับเวลา
มันถึงเวลาแล้ว เวลามันบีบคั้น ถึงเวลาลงมือและนี่คือจุดสิ้นสุดของเวลา
จนกว่าจะพบกันใหม่ เมอร์ทิล
"ปลดปล่อยปาเลสไตน์"
ขอบคุณมากครับ วอชิงตัน ดี.ซี.
ผมรักคุณจากก้นบึ้งของหัวใจ
ขอบคุณมากที่มาพบกันในค่ำคืนนี้
ขอบคุณครับ
ผมรักพวกคุณมากนะ มีความหมายกับผมมาก ขอบคุณครับ
เป็นไงบ้าง ดีใจจริงๆ ที่ได้มาอยู่ตรงนี้
คนพูดเรื่องพวกนั้นกันตลอดจริงไหม
ผู้คนพูดเรื่องเวรนั่นตลอด แต่ไม่ได้หมายความตามนั้น
ผมหมายความตามนั้นทุกคำ
(ขอบคุณคุณแม่ที่รัก แม่คือแรงบันดาลใจของผม)
(สเตฟานี ผมรักคุณ)
(ขออุทิศสิ่งนี้ให้พี่น้องของผม)
(ไปก่อนเวลามากจริงๆ คิดถึงนะ อยากมีเวลาอยู่ด้วยกันมากกว่านี้)
คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์