Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
"MİZAH İNSANLIĞIN EN BÜYÜK NİMETİDİR." MARK TWAIN
TRUMP HER ZAMAN GERİ VİTES YAPAR
WARNER TİYATROSU
Kardeşim Mo Amer için kuvvetli bir alkış!
DJ Khaled'i sikeyim.
Evet.
Biteezak.
Ben aslında…
Bir önceki gösterimde yapmıştım, "Götüne girsin" demek.
İzlemediyseniz "Götüne girsin" demek.
Bir daha yapmayı düşünmüyordum aslında, harbi söylüyorum.
Sonra sokakta beni her gören Biteezak çekiyor çünkü.
Hep de Meksikalılar yapıyor, hep bir Meksikalı herif oluyor.
Ben sokakta yürürken "Hey Mo!" diye bağırıyor.
Kendime "Sakın arkana bakma Mo" diyorum.
"Hadi ama kardeşim. Ben büyük hayranınım vato."
Ben dönünce "Biteezak lan" diyor.
"Of ya!" diyorum.
"Neden ya Jose, neden?"
Ama DJ Khaled bir Biteezak'ı harbiden hak ediyor.
Biteezak'ı kesinlikle hak ediyor.
İnsanın canı sıkılıyor, adam bizden biri. Filistinli ama sesini çıkarmıyor.
Durumu kabul etmiyor bile, böylesi daha da beter.
Onu Instagram'da hâlâ takip ediyorum. Takip ediyorum.
Bir sürü insan bana mesaj atıp
"Neden DJ Khaled'i hâlâ takip ediyorsun?" diyor.
Ne yaptığını görmem lazım çünkü.
O götoşla dalga geçebilmek için, çok önemli.
Ben öz farkındalığı çok yüksek bir insanımdır aslında.
Ama onu Instagram'da her gördüğümde "Seni şişko yavşak" diyorum.
"Yaşlı şişko, götlek, koca götlü kahpe.
Şişko, götoş, götlek, koca götlü.
Ha bire maklube yiyip duruyorsun koca götlü, götoş.
Yandan memelerin fırlamış resmen. Böyle meme mi olur be?
Şişko, memeleri fırlamış. Bak, bir meme daha.
Bir tane daha, bir meme daha."
Arkadaşım "Sen de şişmansın" dedi. "Ben atletik şişmanım, çok farklı" dedim.
"Ben 130 kilo bench basıyorum, o anca tost basıyor.
Götlek, götoş, koca götlü."
Bir şey söylemen gerek çünkü. Sesini çıkarmalısın, öylece susamazsın.
Neyi, ne zaman söylediğin de her şeydir, öyle değil mi?
Ben ikinci sezonu yazarken 1 Ekim'deki eylemden dönmüştük.
Sonra 7 Ekim yaşandı ve kıyamet koptu.
Ben Washington'a gittim, bir JVP mitingine katıldım.
Barış İçin Yahudilerin Sesi, bir grup genç…
Aynen.
Gerçekten çok acayipti.
O genç Yahudiler ve genç Filistinliler doğru olanı yapmaya çalışıyordu.
Kongre'nin önündeydik, "Sen konuşur musun?" dediler.
"Açıkçası bunlar pek alışkın olduğum sahneler değil" dedim.
"Ben en son konuşayım" dedim. Ortada olmamak lazım.
Senden sonra biri "Hepsini gebertin!" falan der.
Sonra gazetelere manşet olurum,
"Yahudi aleyhtarı, Sami komedyen
dün akşam Washington'daki Yahudi aleyhtarı, Sami eylemine katıldı."
Ama sanatımı kullanmak istedim.
Çünkü stand-up son özgür sanat biçimi bence.
Ben de D.C. Improv'u aradım.
"Bakın, mekânı kullanmak istiyorum,
burayı yüzden fazla kez doldurmuşumdur" dedim.
Beni reddettiler. "Hay sıçayım" dedim.
Menajerime baktım, "Bana bir mekân ayarla, neresi olursa olsun" dedim.
İşin en ironik yanı da
en sonunda bana ayarladıkları mekân bir Alman gey barıydı.
"Evet, Mo Amer'ı seviyoruz, evet" dediler.
"Buraya gel, evet."
"Sarıl bana, yumuşacıksın. Oh, ne güzel."
"Pazartesi, salı alt katı kullanabilirsin ama çarşambaları tamamen doluyuz" dedi.
"Çarşamba ne halt dönüyor, beni ilgilendirmez" dedim.
Ama yaptım, filme de çektim, yayınlamadım. Çok öfkeli ve duygusaldı.
Ben de televizyondaki
tek Filistin-Amerikan dizisine odaklanmaya karar verdim.
Buna odaklanmak istedim.
Gelmiş geçmiş!
Bütün enerjimi buna harcadım. Canla başla çalıştım.
Bir yandan da Houston'da küçük şovlar yapıyordum.
Camianın nabzını tutmak için çok ufak gösteriler.
Ama şaşırtıcı bir şekilde
öfkeli beyazlar biletleri kapış kapış alıyordu.
Bir gece gösteriye çıktığımda daha elime mikrofonu almadan
kadının biri "Anlat onlara bebeğim" dedi.
"Onlara tam olarak nasıl hissettiğini anlat.
Bana araştırmanı yap dediler. Ben de iyice araştırdım."
"İsrail öyle bir sıçtı ki
artık çomarlar bile Filistin'i mi destekliyor yani?" dedim.
Sormam lazımdı, "Adınız ne?" dedim.
"Myrtle" dedi. "Myrtle mı?" dedim.
"Var ya Myrtle,
seni bundan sonra yaptığım her röportajda yanımda götüreceğim" dedim.
Özellikle de bu röportajlarda beni oltaya düşürmeye çalıştıklarında.
Şöyle diyorlar mesela, "Mo, ikinci sezonu konuşacağız tabii
ama önce Hamas'ı kınıyor musun?"
"Bir saniye" diyeceğim. "Myrtle, gel."
"Bu iş bende Mohammed. Bende bebeğim.
Mohammed'imi oltaya getirmeye çalışıyorsunuz demek.
Tuzak soru bu. Ne cevap verirsen ver kaybedeceksin.
O cahil kafanı eğiteyim o zaman, tamam mı?
Nakba'yı duydun mu sen? Ha? Duymadın mı?
1948'de, 750.000'den fazla Filistinli evlerinden sürüldü.
500'den fazla köy boşaltıldı. Kim bilir kaç kişi öldürüldü.
Hayır Mohammed, bırak şuna haddini bildireyim.
Biraz daha araştırma yaptım
ve Şili, Santiago'da yarım milyon Filistinli olduğunu öğrendim.
'Şili, Santiago'da ne arıyor ki yahu bunlar?' dedim.
Sonra biraz araştırınca çoğunun Hristiyan olduğunu öğrendim.
'Dur bir saniye, Filistinliler, Hristiyanlar, Beytüllahim, Nasıra.
Aman tanrım, İsa Filistinli. Kafam yandı resmen' dedim."
"Tabii Filistinliydi. Yahudiler boşuna mı öldürmek istedi?"
"Tamam, sakin ol. Mola ver Myrtle. Kahretsin, bir sakin ol ya."
Bazen ileri gidiyorlar.
Amerika'da "Palestine" adında dört şehir var, biliyor musunuz?
Hatta bunlardan biri de Teksas'ta.
Bu gösteriyi Teksas, Palestine'da yaşayan iki Teksaslının izlediğini düşünsenize.
Amma kafaları karışırdı ha.
"Palestine'da neler olmuş ya Jebediah?" derlerdi.
"Burada her şey yolunda."
"Hayır, bu Palestine değil, Filistin olan Palestine'da."
"Ne? Başka Palestine da mı varmış?"
"Evet, İsa'nın geldiği yer."
"Bir dakika, İsa Teksaslı mı?"
"Evet, adı artık Jesús oldu. Adı artık Jesús."
Aleyhi vesellem.
Şaşıracaksınız ama dizide bana yardım eden dostlarımdan biri Yahudi'ydi.
Kendine "iyileşen bir Siyonist" diyor, çok acayip.
Diziyi çekerken onun da duygusal şeyler yaşadığını fark etmemişim.
Bir gün gelip "Mo, bir şeyi anladım" dedi.
"Ne?" dedim. "İsrail'in benim için ne olduğunu."
"Nedir?" dedim.
"İsrail küçükken çok sevdiğin biricik yavrun gibi
ama büyüyünce de silahla okul basıyor."
"Vay be" dedim.
Ben demedim ki o söyledi sonuçta.
Telefonlarınızı bu yüzden almıştım.
Dürüst olayım, ben aslında Yahudilere çok özeniyorum.
Gerçekten.
Çünkü birlikte çok iyi çalışıyorsunuz.
Mesela Yahudiler simit dükkânı açarsa bir araya gelip tek fiyat belirliyorlar.
"Tamam, kimlerin simit dükkânı var?"
Yahudi taklidim biraz kötüdür.
"Kimlerin simitçisi var? Kimler simitçik satıyor bakalım?
Tamam, beş dolar. Beş dolarda hemfikir miyiz?
Tamam, beş dolar o zaman."
Biz Araplarsa berbat durumdayız.
Berbatız! Beceremiyoruz! Çok berbatız!
Tarih boyunca berbat değildik ama şimdi öyleyiz.
Birçok müthiş şeyi biz icat ettik.
Üniversite, cebir, sabun. Evet yavrum!
Sabun, kahve, hepsini biz yaptık. Ama birlikte çalışamıyoruz.
Bir Arap falafel dükkânı açarsa, karşıda da başka bir falafel dükkânı varsa
"Kaç para? 4,99 dolar mı?" der.
"Siktir oradan, bende 3,99 dolar."
"3,99 mu? Sen siktir. 2,99."
"2,99 mu? Bedava. Sikerler. Bende bedava."
"Kredi çekerim, ikimiz de batıp ölürüz. Elhamdülillah."
Ne yapıyoruz biz ya?
Ne yapıyoruz? Hayat bizim için zaten yeterince zor.
İkinci sezonu çekmek hiç kolay olmadı.
Çekmek hiç kolay olmadı.
Hem çekerken hem de sonrasında yorumları dinlerken çok moralim bozuldu.
Şöyle diyen bir yorum görmüştüm… Bir düşünsenize.
"Mo, ikinci sezon sekizinci bölümü izledim.
İsrail Savunma Kuvvetleri'ni kötü göstermişsin Mo, kötü göstermişsin."
Dedim ki "Ben mi…"
"İsrail işgal kuvvetlerini ben mi kötü göstermişim?
Sorumlusu ben miyim?
Bütün sivil nüfusu bombaladıkları için değil mi yani?
Bir defol git lütfen başımdan ya."
Çok saçma. Devlete güvenemezsin, kendimize güvenmeliyiz.
Açıkçası bu mekânı da bu yüzden seçtim.
O kaçıkların hemen karşısında olmak için yani.
"Korkmuyoruz, buradayız" demek istedim.
"Siz ne bok yerseniz yiyin, biz birlikteyiz."
Korkmayın.
Gerçek neyse odur dostum.
Devlete güvenmiyorum. Neler dönüyor bilmem.
Garip ilişkiler yaşanıyor, Elon Musk'la ayrıldılar falan.
Bilmiyorum… Elon Musk da garip bir tip, harbiden.
Bence gerçek bir insan bile değil.
İnsan derisi kıyafeti sürekli olarak bozulup duruyor.
Gerçek değil. Beyninde çip var. Sürekli yeniden başlatılıyor.
Çocuklardan bahsetmeyi sevmem ama oğlu Oval Ofis'te konuşuyor.
"Kapa çeneni, kapat çeneni. Kapat o kaltak çeneni" falan diye.
"Kaltak" dedi mi bilmem ama öyle hissettim, çok çirkindi.
Adı her neyse, E eşittir MC kare. Matematiğim pek iyi değil.
Babası dünyanın en büyük sahnelerinde…
Aklını kaçırmış şekilde dünyanın en büyük sahnelerinde…
O selamı yapmayacağım ama neyi dediğimi biliyorsunuz.
Şöyle…
"Yahudi aleyhtarı, Sami, beyaz üstünlükçü komedyen
dün gece Washington, DC'de
küçük çaplı bir Nazi selamı saldırısı yaptı."
Gazetede resmim falan.
Gerçek bir insan değil. Değil.
Onu bir daha görürsem yüzünü çıkarmaya çalışacağım.
Yüzünü kaldırırsam
Siyah Giyen Adamlar'daki o ufaklık çıkacak gibi.
Şöyle yapar, "Evrenin sırrı
Epstein listesinde."
"Listede ne var?" "Epstein listesi".
"Listede ne var?" "Epstein".
Hayır!
Asla öğrenemeyeceğiz.
Ne zaman alnımı silsem Louis Armstrong gibi hissediyorum.
Yemyeşil ağaçlar görüyorum
Ve kıpkırmızı güller
Çiçek açtıklarını görüyorum
Benim ve senin için
İçimden diyorum ki
Ne harika bir dünya
İşte bu be. Çok iyiydi.
Çok güzel.
Benim dünyam sonsuza dek değişti çünkü bir çocuğum oldu.
Evet.
Şimdi ona bir anne arıyorum ve…
Ben Müslüman'ım, üç tane daha hakkım var.
Karım bu espriye bayılıyor, bana bunu o yaptırıyor.
Harbi söylüyorum, buna bayılıyor.
Bu espriye resmen bayılıyor.
Doha'daydık, 5.000 kişiye gösteri yapıyordum.
Sahneye çıkmadan önce
"Bu şakayı mutlaka yapmalısın. Çok tutacak" dedi.
"Birincisi, sen stand-up konusunda bir bok bilmiyorsun" dedim.
"İkincisi, coğrafi olarak burası bu espriyi yapabileceğim en kötü yer."
"Neden ki?" dedi. "Çünkü bütün eşler orada" dedim.
Ama sırf gönlü olsun diye yaptım.
Hiç tepki almadı, bir kişi bile gülmedi. Sonra şu sesi duydum…
Kafamı bir çevirdim, karım. "Müthiş!" dedim.
"Çok sağ ol tatlım, harika."
Çok acayip, o hamile kaldı ama tüm belirtileri ben gösterdim.
Var böyle bir şey, "sempati belirtileri" deniyor.
Tüm belirtiler vardı. O hamile kaldı, benim midem bulandı, ishal oldum, kustum.
O gayet iyiydi, koşuya gidiyordu, yoga falan yapıyordu.
Gayet iyiydi. Ben her sabah kusuyordum.
Gelip "İyi misin?" derdi.
"Hamileyim ben, biraz sempati göster be."
"Memelerin ağrıyor mu? Bir garip oldum."
Çok acayipti.
Ama bebeğin kalp atışını duyduğum anda bütün belirtilerim geçti, gerçekten.
Hepsi. "Ah" diyorsunuz ama rahatlamıştım. Sigaraya dönebilecektim.
"Şükürler olsun" dedim.
"Sen hamilesin, ben değilim ki" falan dedim.
Ben pek tabii doktoru, hastaneyi falan ayarlamışken
karım zengin beyaz arkadaşı Denise'le konuşuyordu.
Denise de "Bir doula ve ebe tutmalısın. Evde doğal doğum yap, tamam mı?" dedi.
"Denise'e güvenemezsin!" dedim.
"Evin içinde ayakkabı giyiyor, dışarıda giymiyor. Bu karıya güvenilmez."
"Değiştirmeyelim, doktor ve hastane kalsın" dedim.
Gidip şu doula ve ebeyle tanışacaktık. Çok saygın isimlerdi.
Ama içeri bir girdik
ve "Ebelik hizmetlerine hoş geldiniz" dediler.
"Ebelik" kelimesi açıkçası biraz nahoş gelmişti.
Sanki işin içinde büyücülük falan var gibiydi.
Ebelik!
Tuhaf işte.
Amerikan futbolu formaları giyiyorlardı bir de.
"Bir numaralı evde doğumcu" yazıyordu. "Bunu mu yapıyoruz yani?" dedim.
"Bebeğimizi Tom Brady mi doğurtacak? Çok acayipmiş."
Razı olduk, onlarla anlaştık ama beni hazırlamadılar.
"Mo, kasılmalar başlayınca şöyle yapacaksın" falan demediler.
Şu sesler vardı…
Eve musallat oldular sandım. Duaya başladım.
Euzu billahi mineşşeytanirracim. Lâ havle velâ kuvvete illâ billâh.
Tütsü ve adaçayı yaktım. Bu şeye karşı ne işe yararsa işte.
Odaya girdim, kasılmalar başlamış. Karım…
Sorulabilecek en aptalca soruyu sordum. "Zamanı geldi mi?"
"Dalga mı geçiyorsun?" dedi. "Tamam, pardon" dedim.
Telefonu aldım, "Alo, ebelik karıları, dinleyin" dedim.
"Kasılmalar başladı, ne yapacağım bilmiyorum" dedim.
"Beş dakikada bir olunca arayın" dediler. "Harika" deyip kapattım.
Odaya geri döndüm, bir kasılma daha yaşıyordu.
Tavsiye vermeye başladım.
"Tatlım, o dizlerini aç, tamam mı?" dedim.
"Kalçalarını gevşet, o dizlerini de aç."
"Ne dediğini bilmiyorsun sen be!" dedi.
"Haklısın" dedim.
"Ne dediğimi bilmiyorum ama bunu sen istemiştin" dedim.
"Evde doğal doğum yapmak istemiştin,
şimdi de bebeği bir komedyen doğurtuyor, olan bu."
"Tak tak, kim o?" "Mo Amer, işte o geldi."
"Gıcıklık yapmıyorum. Dizlerini ayırmazsan bir şey çıkmayacak!"
Sonra bir kasılma daha oldu ve sörfçü gibi hareketler yapmaya başladı.
Ben de "Aynen öyle bebeğim, böyle dalga gibi süzül" dedim.
"Kes! Ne dediğini bilmiyorsun!" dedi. "Haklısın" dedim.
Telefonu aldım, "Alo, ebelik karıları, dinleyin" dedim.
"Formalarınızı giyin, maç başlıyor."
Tabii ki formalarını giyip gelmişler.
Doula ve ebe yatak odasına girdi.
Biraz sonra karım yine kasılma yaşadı.
Doula "Bebeğim, dizlerini ayırman lazım. O kalçalarını gevşet biraz" dedi.
Karım bana "Sakın ağzını açma, sakın" dedi.
"Ağzımı bile açmadım" dedim. Sörfçü hareketine başladı.
Doula da "Aynen öyle bebeğim, böyle dalga gibi süzül" dedi.
Kendimi tutamadım, "Ben demiştim lan!" deyip çıktım.
Cigara içmeye başladım. Harbiden, dışarı çıktım.
"Bu çok bunaltıcı, ne yapacağız?" diye düşündüm.
Bu zavallı kadın, 27 saat boyunca
epidural olmadan dayanıyordu.
Son yedi saattir altı santimetrede sıkışıp kalmıştı.
Müziksiz twerk yapıyordu resmen.
Bacaklarının kontrolünü tamamen kaybetmişti.
"Twerk yapmaya devam edersen seni tekrar hamile bırakacağım" dedim.
Demedim ama içimden geçirdim.
Taktik değiştirdim, "Maç bitti ebeler" dedim.
"Onu hastaneye götürüyorum, bu saçmalık."
Hastaneye geldik, hemşire "Ne oluyor" dedi.
"Doğum başlayalı 27 saat oldu, yedi saattir altı santimetrede" dedim.
"Nereden biliyorsunuz?" "Hemşire benim" dedim.
"Tanrım, onu hemen içeri alalım" dedi.
"Ona epidural yapmalıyız, dezenfekte edilmeli, çıkmanız gerek" dedi.
"Şahane" dedim.
Bahçeye çıktım, bir cigara daha yaktım, çok stresliydim.
Karım hastane yatağından bana mesaj attı.
"Dünya varmış. Kendimi çok daha iyi hissediyorum" dedi.
"Sana mesaj yazarken kasılma yaşıyorum ama hiçbir şey hissetmiyorum!"
Şu kısmı beni çok kızdırdı, "Of ya, ne aptalmışız" dedi.
Kan beynime sıçradı, "Biz mi? Beni nasıl sorumlu tutarsın lan?" dedim.
"Ben seni bu saçmalıktan vazgeçirmeye çalıştım.
Sil. Sil."
Doğru olmaz. Olmaz.
"Tatlım, seni evde doğum maceranda desteklemek istedim aslında" dedim.
"Ama futbol forması giydiklerini görünce bu işte bir bokluk olduğunu anlamıştım!
Sil. Sil."
"Tatlım, sen mutluysan ben de mutluyum" dedim. Gönder. Doğru.
Hastane odasına gittim, ikimizin de kafası iyi tabii.
O bana böyle "Hey!" yaptı, ben de "Hey!" yaptım.
Sonra yine devam etti.
"Çok daha iyi, ne aptalmışız" dedi. "Tabii, ne aptalmışız!" dedim.
Zavallı kadın altı santimetrede kalmıştı, üstünden neredeyse yedi saat daha geçti.
Sonunda doktorumuz geldi, "Bebeği almamız gerekiyor" dedi.
"Deme be! Almamız gerekiyor demek?" dedim.
"Flaş haber, bebeği almalıyız.
Zaten bütün bu olan bitenin tek amacı bebeği çıkarmak!"
"Sakin olun ama sezaryen yapmamız gerek" dedi.
"Önemli olan karım ve bebeğin sağlığı, tek umursadığım bu" dedim.
Bizi başka bir doktorla tanıştırdı.
"Bu arkadaşım, oğlunuzun doğumunda bana yardım edecek" dedi.
Adama baktım, kafasına kipa takmıştı.
"Tezgâh bu. Beni tezgâha getirdiniz!" dedim.
"Mossad benim Filistinli bebeğimi almaya çalışıyor!"
Böyle hissetmekten nefret ediyorum!
Sonra gelip "Selamünaleyküm" dedi.
"Tabii, Mossad olsam ben de aynen böyle derdim" dedim.
"Ve aleykümselam."
Adam bize doğru geldi, karımla konuşmaya başladı
ama aslında bana söylüyordu.
Benden kaçmaz. Şöyle dedi.
"Bakın, Faslı bir Yahudi olarak
oğlunuzun doğumuna yardım etmek için buradayım.
Söylediğim gibi, Tanrı'ya inanan Faslı bir Yahudi olarak
oğlunuzun doğumuna yardım etmek için buradayım."
"Ne yaptığını anladım" dedim.
"Filistinli olduğumu bildiğin için siyasi tartışma çıksın istemedin.
Ortamı yumuşatmak için selam verdin, Fas Yahudi'si olduğunu söyledin.
Bana 'Kuzey Afrikalıyım, Arap sayılırım, değilim ama Arap sayılırım' der gibiydin.
'Yahudi'yim ama Siyonist değilim' dedin."
"Peki, öyle olsun ama gözüm üzerinde Dr. Mossad" dedim.
Sonra her bedene uyan önlüklerden verdiler.
Yalan tabii, her bedene falan uyduğu yok.
Doğumhaneye şöyle yürüyerek girdim.
Bütün sezaryen sürecini psikopat gibi izledim.
Daha önce hiç kimsenin bunu yapmadığını söylediler.
Ne yaptıklarını biliyormuşum gibi.
"Böbrek mi o? İki tane var, çekin onu kenara.
Güzel, çıkarın onu aradan."
Nihayet oğlumu aldılar, "Fotoğraf çekin" dediler.
"Fotoğraf istemiyorum" dedim. "Çekin" dedi, "İstemiyorum" dedim.
"Kardeşim!" dedim.
"Filistinli bebeğim 40 saattir bu kontrol noktasında bekliyordu."
"Fotoğraf çekecek zaman değil."
Onu temizleyip annesine götürdüm.
Gözyaşları içindeydi, ben de duygulanacağım sandım.
Ama hiçbir şey hissetmedim. Kendimi zorladım…
Hiçbir şey olmadı.
Meğerse dedikleri sahiden doğruymuş. Erkeklerde çok sonra oluyormuş.
Bende neyse ki o gece oldu, onun teni tenime değdiğinde.
Başını göğsüme koyduğum an aklım başımdan gitti.
Aklım gitti. "Aman tanrım" dedim.
"Tanrım, gerçek bir bebek bu. Gerçek bebek!
Emekliliğimi hemen garantiye almam lazım habibi.
Baba sana bakacak. Merak etme habibi.
Haberin olsun, sana büyük dedenin adını koydum.
Ayrıca dedenin ve büyük büyük büyük dedenin adını da.
Ve büyük büyük… Yedi tane falan Müslüman adın var habibi.
Amerika'da büyümek senin için çok zor olacak.
Çok zor olacak.
Ama nereden geldiğini hiç unutmayacaksın habibi."
Hemşire içeri girdi, "İyi misiniz?" dedi, "İyiyim" dedim.
"İyi olmasına iyiyim de
hamileliğin başında tüm belirtileri gösteriyordum.
Bulantı, ishal, her şey vardı bende.
Ama şu ana kadar bir şey hissetmemiştim.
Şimdi bir anda kamyon çarpmış gibi oldum.
Ona büyük büyük dedesinin adını koydum.
Sübhanallah. Aynı büyük dedesine benziyor.
'Sübhanallah' ne demek bilmiyorsunuzdur ama sonra dedemin resmini gösteririm."
Hemşire "Hayır, memenizi emiyor da" dedi. "Amanın" dedim.
"Şu çocuğa biraz süt bulalım" dedim.
Oğlum Ali işte böyle doğdu arkadaşlar.
Küçük Ali Alooshi.
Ona gerçekten yedi isim verdim.
Bu konuda çok titizdim.
Çünkü nereden geldiğini tam olarak bilsin istedim.
Bu çok önemli.
Çok ama çok önemli.
Bu yüzden bunu ikinci sezonun son bölümüne koydum.
Öğretmenim "Baba tarafınızdan büyük dedenizin adını söyleyin" demişti.
Ben de söyleyemedim. Bir iki isim vardı ama tam çıkaramadım.
O da "Bunlar sizin geldiğiniz kökleriniz. Ne kadar kolay silinmiş?" dedi.
"Vay be" dedim.
Ben de her şeyimle geldiğim yeri anlamaya çalıştım.
Bunu o kadar ciddiye aldım ki ikinci sezonun son bölümünde
Filistin olarak görünen her sahnede bizim köyümüz Burin vardı.
Bizim geldiğimiz yer orası.
Çünkü…
Çünkü bu tarihî bir arşiv gibi.
Ne olursa olsun, oğlum ona bakıp "Benim geldiğim yer burası" diyebilir.
Anladınız mı? Bu çok önemli.
Evet.
Ben her zaman kendim oldum.
Stand-up yapmaya çocukken 14 yaşında güneyde başladım.
Gittiğim çoğu yerde hayatlarında hiç Arap görmemişlerdi.
Ama ben hep kendim oldum.
Kariyerimin çok başlarında bana adımı değiştirmemi telkin ettiler.
"Los Angeles'a git, Filistinli olduğunu söyleme" dediler.
Çok büyük bir şeydi. "Bunu asla yapamam, benliğimi kaybederim" dedim.
Fakat 11 Eylül'den sonra iki ay boyunca İtalyan'mışım gibi davrandım.
Sadece birkaç aylığınaydı.
Çünkü hep sudan çıkmış balık gibiydim.
Eminim çoğunuz hâlimden anlıyorsunuzdur.
Kuveyt'te doğdum, New English School'a gittim.
Bir İngiliz okuluydu ve İngiliz aksanıyla konuşuyordum.
Yani Amerika'ya geldiğimde anında ağzıma sıçtılar.
Okulda "Merhaba!" der demez.
Anladınız mı? Böyleydi.
Ne havalıdır, ne giyilir, ne giyilmez, hiç bilmiyordum.
Hiç bilgim yoktu, tamam mı?
Ayak uydurmamı sağlayan iki dostumla tanıştığım için şanslıyım.
Biri siyahiydi, adı Bruce, diğeri de Meksikalı Jose.
Bruce'tan siyahiler hakkında şunu hemen öğrenmiştim,
eğer söylenmesi gereken bir gerçek varsa,
eğer kılık kıyafetin bok gibiyse
bütün okulun önünde fırça yersin.
Bunu bilmiyordum, yanlış ayakkabılarla okula geldim
ve Bruce "Ha siktir!" dedi.
"Herkes toplansın. Toplanın.
Jose, gel seninkine bak.
Mo, Pro Wings ayakkabı giymiş. 13,99 dolar, ucuzluktan almış, fakir."
"Ah" dedim.
"Ben fakir miymişim?" falan dedim.
Ama Jose biraz daha hassastı.
Benim sıçtığım zamanlarda daha nazikti.
Yanlış bir şeyi giyip geldiğimde Jose,
"Kardeşim, karıya benzemişsin kardeşim" derdi.
"Seni kim giydirdi kardeşim?
Açık olayım, içimden sana tekme tokat dalmak geliyor.
Bak, bugün beraber oynayamayız, tamam mı?
Belki yarın olabilir. Belki yarın.
Ben şimdi gidiyorum, sakın yumruk yumruğa çak yapma."
Böyleydi işte.
İngiliz İngilizcesinin Amerikan'dan farklı olduğunu anlamamıştım.
O yüzden ha bire sıçıp batırıp duruyordum.
Abim stres bozukluğumu azaltsın diye yavru kedi almıştı.
Ama ben İngiliz İngilizcesi konuşuyordum.
Evde asla "kedi" demezdim,
hep "Gel pisi pisi. Gel pisi pisi" derdim.
Evde de beni kimse düzeltmedi, "Gel pisi pisi" diye gezdim.
Sonra bir gün teneffüste
bu yeni bilgiyi dostum Bruce'la paylaşmaya karar verdim.
Onun yanına gidip "Bruce, bil bakalım ne oldu" dedim.
Bruce da "Ne?" dedi.
"Bir pisim var, harika değil mi?" dedim.
"Ne? Ne dedin sen dostum?" dedi.
"Yanlış duydum sanırım."
"Minik, tüylü bir pisim var, görmek ister misin?"
Bruce hemen "Herkes toplansın. Toplanın" dedi.
"Jose, gel seninkine bak."
Bütün okulun önünde "Mo, senin pisin mi var?" dedi.
"Evet, bir pisim var, şahane değil mi millet?" dedim.
Jose de aklını kaçırdı. "Ne kardeşim?" dedi.
"Ciddi misin? Vajinan mı var senin? Harbiden mi kardeşim?
Bunca zamandır arkadaşımsın ama vajinan mı varmış senin?
Harbiden mi kardeşim?
Dalga mı geçiyorsun?"
Sonra şöyle bir durdu ve "Görebilir miyim kardeşim?" dedi.
Çok toyum, bilmiyorum tabii.
"Tabii, pisimi görmek istiyorsan bizim eve gel" dedim.
Korkunç bir travma resmen.
Stand-up yapmaya çok genç yaşta başladım ve bütün güneyi dolaştım.
Çok ciddiyim, gezdiğim yerlerdeki insanların
gördüğü ilk Arap bendim, çoğunlukla böyleydi.
Güneydekiler şok oluyordu hatta.
"Arap olduğuna emin misin?" derlerdi. "Hiç Arap'a benzemiyorsun."
Ne yapayım, yanımda deveyle mi gezeyim?
Arap olmanın ana göstergelerinden biri bu mu yani?
Devenle gezip "Pardon, devemle geçiyorum, Arap'ım da" diyeceksin.
"Sevmeye kalkmayın, ısırır" falan. Bu ne lan böyle?
Çok tuhaf yani.
11 Eylül'den önce de gösteri yapıyordum,
sonra 11 Eylül sonrası, 2003 gibi Louisiana, Houma'ya davet edildim.
New Orleans'ın az ötesi, tam bir Cajun köylüsü bölgesi.
Adamın biri beni arayıp "Alo!" dedi.
"Mo Amer'la mı görüşüyorum?"
Dedim ki "Evet, ben Mo…"
"Oğlum, hakkında çok güzel şeyler duydum bebeğim" dedi.
"Lafımı kedme" dedi.
Adam tüm konuşmada tek bir "S" bile kullanmadı.
"Lafımı kedme, benim burada Lanyard Mudiki Kafe diye bir kulübüm var."
"Musiki mi?" dedim. "Aynen, Mudiki Kafe" dedi.
"Çarşamba gecedi komedi yapacağız."
"Çarşamba gecesi mi?" dedim. "Evet, çarşamba gecedi" dedi.
"Buraya gel" dedi.
"İki yataklı tek bir otel odam var gerçi. Ama ön grubunu falan getirebilirdin."
"Ne kadar ödeyeceksiniz?" dedim.
"1.000 dolar civarı ödeyeceğim" dedi.
"Vay be bebeğim" dedim, "Uçarak geliyorum."
"Devemle doğuya gidiyoruz."
Acayip heyecanlanmıştım.
2003'te, bir gecede 1.000 dolar.
Hemen arkadaşım Gary Bell'i aradım.
Teksas, Louisiana sınırında yaşayan bir komedyen kendisi.
O da aynı böyle konuşuyor.
Onu ayarladım ama komik olduğundan değil.
Berbat bir komedyendir, asla ünlü olamayacak, şansı da yoktu.
Ünlülüğe en çok yaklaştığı an benim sahnede ondan bahsetmem.
Onu koruma kalkanı olarak götürmüştüm.
Bir sıkıntı falan çıkarsa "Hayır, onu rahat bırakın" desin diye.
"Mohammed buranın çocuğudur" falan.
Onu ayarlamamım tek nedeni buydu ve o da bunu biliyordu.
Oraya vardık, otele yerleştik ve Lanyard Mudiki Kafe'ye gittik.
Gary Bell sahneye çıktı ve ondan anında nefret ettiler.
Herifin biri "Bu şerefdizi kim getirdi?" falan dedi.
Gary iyice korktu, ortak konu bulmak istedi.
"Hiç ava gider misiniz?" dedi.
Adamın biri çıkıp "Seni bu sahnede vuracağım şimdi" dedi.
Sahneye çıkıp mikrofonu Gary'den aldım.
Kariyerim boyunca bunu ilk defa yapmıştım.
Gösterime başladım, kırıp geçiriyordum. "Sorun sendeymiş Gary, seyircide değil."
Sahneden indim, kulüp sahibi 1.000 dolar verdi.
"Zenginim be!" dedim.
Sonra arkamı bir döndüm, orada bir dedektifle polis bekliyor.
Dedektif "Buraya gel oğlum" dedi.
"Buraya gel oğlum"dan sonra hayırlı bir şey geldiği görülmemiştir.
Bu senaryo da farklı değildi yani.
"Ehliyetini görebilir miyim?" dedi.
"Tabii, buyurun, ehliyetim burada" dedim.
Sonra telsizi eline aldı,
"Ehliyet sicil numarası bir, iki, yedi, dokuz, yedi, altı, iki, yedi" dedi.
Kadın da hemen telsizden cevap verdi, "Evet, bu o."
"Bu o mu?" dedim.
"Evet, sen" dedi. "Ben mi?" dedim.
"Evet, sen." "Emin misiniz?" "Evet, sensin."
"Ben kimim, siz kimsiniz, biz kimiz?" dedim.
"Hepimiz biriz" falan.
"Yok bebeğim, sadece sen" dedi. "Sıçtık" dedim.
Beni dışarı çıkardı, bir düzine polis memuru beni bekliyordu.
Tüm ışıkları yanan altı ekip arabası vardı.
Gösteriden çıkanlar da toplanıyordu.
Bir polis arabası daha yanaştı, adam camı indirip "Bu o mu?" dedi.
Ben de "Sen misin Jebediah?" falan dedim. Ne halt dönüyor lan burada?
Başka bir dedektif bana doğru gelip "Louisiana, Houma'da ne arıyorsun?" dedi.
Önünde durduğum afişte de şöyle yazıyordu,
"Mo Amer, bu akşam sekizde sahnede."
Üzerinde de resmim vardı.
Dedim ki "Kardeşim, önceki soruşturmalarınızı bilmem
ama bu yaptığınız en kötü dedektiflik işi."
Kalabalık lafa karışmaya başladı, "Onu rahat bırakın, komikti" falan dendi.
Başka biri de "Birini tutuklayacaksanız
esas o şerefsiz Gary Bell'i tutuklayın" dedi.
"Komedyen kılığına girmekten."
Sonra "Bu Gary nerede ki?" dedim.
"Ben o uyuzu tam da bu durum için yanımda getirmiştim.
Ama herif ortalarda yok."
Acayipti, polis "Japonya ve Kore'de ne yapıyordun?" dedi.
"Bir saniye" dedim.
"Japonya ve Kore'ye gittiğimi nereden biliyorsunuz?"
"Odanda arama yaptık" dedi.
Ben de "Dostum, odamı aradınız demek" dedim.
"Buna inanmayacaksınız belki
ama Houma'nın dışında, koca bir dünya var.
Çocukluk hayalim komedyenlikti
ve bu hayal beni Japonya ve Kore'ye götürdü.
Çoğu gösteriyi de Amerikan askerlerine yaptım.
Çünkü 11 Eylül'den sonra kendim olmaktan çok korkuyordum.
'Onların önünde kendim olabilirsem herkesin önünde olabilirim' demiştim.
İşte bunu yapıyordum."
Beyni yandı. "Aklındakini biliyorum. Beni terörist sanıyorsun" dedim.
"Louisiana, Houma'ya bunun için geldiğimi düşünüyorsun…
…Amerika'da onca hedef varken.
Bak dostum, ben bir terörist olsaydım
ve Louisiana, Houma'yı bombalamaya gelseydim
bu lanet yerde bombalayacak bir yer bile bulamazdım.
Açık konuşayım, burası zaten havaya uçmuş bir yere benziyor.
Burada bir bomba patlatacak olsam şehri dekore etmiş olurdum.
Şu bariz kokain sorununuzu da çözmüş olurdum."
Polis içtenlikle "Evet, kokain sorunumuz var" dedi.
Eşyalarımın olduğu bir çöp torbası uzattı ve diğer memura gitmemi söyledi.
O bana otele kadar eşlik edecekti.
Tam biz giderken Gary kulübün arkasındaki çalılardan fırladı.
"Gary, neredesin sen be?" dedim.
Çok içten bir şekilde şöyle dedi, "Beni öldürmeye çalışıyorlar."
"Seni ben öldüreceğim, bin şu arabaya" dedim.
Garip bir şekilde, kendimden çok onun için üzüldüm.
Polis arabasına bindik, otele gittik.
Tam arabadan inerken polis benden özür diledi.
"Dostum, başına gelen bu olay için cidden çok üzgünüm" dedi.
"Ama sorumlusu biz değiliz. Otel seni polise şikâyet etti."
"Tanrım" dedim,
"Memur Bey, Gary, şimdi o otele girip o güvenlik görevlisine hesap soracağız."
Çok agresif bir şekilde içeri girdim,
"Kimdi o? Beni polise kim şikâyet etti?" dedim.
Arka taraftan bir kadın geldi.
Üzerinde bir güvenlik yeleği vardı ve ön dişlerinin çoğu eksikti.
Her konuştuğunda da ya hava üflüyor ya da ıslık çalıyordu.
"Niye beni polise şikâyet ettin?" dedim. "Dur bir saniye" dedi.
"Dur bakalım bir saniye."
"Arkada basketbol maçı mı izliyorsun sen? Ne oluyor ulan?" dedim.
"Parkeye sürten ayakkabı sesi gibi, ne oluyor bilmiyorum."
"Dur bir saniye."
Bir sürü sokak köpeği peyda oldu, "Bunlar kimin köpeği?" dedim.
"Niye polise şikâyet ettin?" dedim. "Şey…" dedi.
"Mohammed ismini görünce
'Hey! Burada bir terörist durumu var' dedim" dedi.
"Bu kadar basit mi yani? Bu mu?" dedim.
"Mohammed ismini gördün diye terörist durumu var mı dedin?"
Sonra "Kim ıslık çalıyor?" dedi. Ben de…
"Tamam" dedim.
"Evet" dedim.
"Kusura bakma ama sadece adından dolayı birini polise şikâyet edemezsin.
Elinde gerçek bir kanıt olmalı.
Ülkemiz seni yüzüstü bıraktığı için çok üzgünüm.
Televizyonda her denilene inanıyorsun. İstedikleri de bu.
Bizi yenmek için birbirimize düşelim istiyorlar, anlasana."
Ne yazık ki hiçbirini duymadı.
Kadın "Dur bir saniye" dedi.
"Mohammed ismini görünce
'Hey! Burada bir terörist durumu var' dedim" dedi.
Memura baktım, "Kesinlikle kokain sorununuz var" dedim.
Polis bana bakıp "Bir şey fark ettim" dedi.
"Ne? Daha başka ne olabilir ki?" dedim.
"Tüm odanı aradık" dedi. "Evet, söylemiştiniz."
"Bir şey kafama takılmıştı ama çözdüm" dedi.
Gary'ye bakıp
"Gary, porno dergileri senin, değil mi?" dedi.
Gary'ye bakıp "Porno dergisi mi getirdin?" dedim.
"Aynı odada kalıyoruz kardeşim. Ne kadar iğrençsin!"
Sonra odaya çıktım, bütün oda darmadağındı.
Bir tek Gary'nin yatağı mükemmeldi.
Tüm pornoları da açıkta bırakmışlardı,
"Siz eş cinsellerin burada ne yaptığınızı biliyoruz" der gibi.
Bakıp dergileri saydım, "12 mi?" dedim.
"Bir düzine porno dergisi mi getirdin?
Kardeşim, bu gece kaç kere otuzbir çekecektin ki?
Kadın çok şükür polisi aramış" dedim.
"O gece başka bir terör faaliyetini engellemiş oldu" dedim.
Ama ben her zaman… Her zaman terör şüphelisi oldum.
TSA PreCheck'imi alana kadar.
TSA PreCheck'in ne olduğunu bilmiyorsanız
havaalanı güvenlik ofisine gidin,
onlara 100 dolar verip formu doldurun
ve artık terör şüphelisi değilsiniz.
Teröristlerin
evrak işinden nefret ettiğini herkes bilir.
Çok rahat ettim çünkü TSA ajanları çok agresif oluyor.
Niye kızgınlar bilmem, "Bilgisayarını çıkar!" diye bağırıyorlar.
"Onu ayrı bir kabın içine koy, tamam mı?
Onu sen iteceksin. Ben itmiyorum, sen iteceksin.
Sonuna kadar gitsin. Ayakkabılarını da çıkar."
Maazallah su getirdiniz diyelim. Kesin sıçtınız demektir.
Suyu görünce böyle…
"Acqua Panna'nın nesi var ki?" diyorum.
"Bunu getiremezsin" diyorlar.
Sonra beynini yakıyorlar, üç adım atıp
"Bunu burada içemezsin ama istersen burada içebilirsin" diyorlar.
İsraf etmek istemediğin için bütün suyu kafaya dikiyorsun. "Tanrım."
"Pardon, bir litrelik getirmişim. Beklemeyin, siz devam edin."
Tekerlekli sandalyedeki yaşlı bir kadını azarladıklarını gördüm.
Elinde elma suyu var diye üzerine gittiler.
"Bunu getiremezsin!" dediler.
Kadın da böyle "Ama…
Diyabetim için lazım" dedi.
"Bir saniye, ne oluyor?" dedim.
Agresif bir şekilde çöpe attılar.
"Kapa çeneni kaltak! Bugün değil El Kaide!"
"Bugün değil Usame!" "Sakin ol" dedim.
"Kadının elma suyuna ihtiyacı var, elma suyunu verin" dedim.
Yine benzer senaryo, tekerlekli sandalyede yaşlı adam.
Felç falan geçirmiş gibi duruyordu.
Çünkü yürümekte zorlanıyordu ve adamı x-ray cihazına sokmuşlardı.
İçeride böyle yürüyordu, "Kollarını kaldır!" dediler.
Adam sağ kolunu kaldıramadığı için sol eliyle kavrayıp kaldırdı.
"Kıpırdamadan dur!" dediler. "Kıpırdama!"
"Sikerler, hepsini vuracağım" dedim.
"Herkesi vuracağım. TSA beni radikalleştirdi. Buraya kadar."
Bu 100 mililitre takıntısı nedir böyle ya? Çok merak ediyorum.
Şöyle yapıyorlar…
"Sorun nedir?" "125 mililitre yazıyor, sorun bu."
"Sıvının %80'i gitmiş zaten. Sorun ne?"
"Fark etmez, şişe 125 mililitre."
Bu sıvıdan bomba falan yapılabilir mi ya?
Mesele bu mu yani?
Sonuçta kaç tane 100 mililitrelik getirebileceğin konusunda
bir kısıtlama yok ki.
Teknik olarak sonra birleştirebilirsin.
Tanrım, lütfen. Kimse bunu yapmasın.
Tanrım, lütfen. Kimse yapmasın.
"Yahudi aleyhtarı, Sami, beyaz üstünlükçü terörist komedyen
dün gece Washington, DC'de
Warner Tiyatrosu'nda sıvı bomba yapımını teşvik etti."
"Mo, bir yorumun var mı?" "Bir saniye."
"Myrtle, gel."
"Dur bakalım şerefsiz."
"Ne ekersen onu biçersin şerefsiz" falan der.
Ne ekersen onu biçersin doğrudur belki.
Irkçılığın yükselişinin nedeni de budur belki.
Beyazların çok korktuğu budur belki.
Buradakiler değil, merak etmeyin. Bir beyaza sarılın.
Yanınızdaki beyaza sarılın, sizden bahsetmiyorum.
Ama sahiden korkunun nedeni bu mu?
Yaşananları biliyoruz sonuçta.
Amerika'daki yerli halka ne olduğunu biliyoruz.
Afrikalı Amerikalıların köleliği, demiryoluyla Çinliler.
Meksikalıların yaptığı ne ki?
Sadece geri dönüyorlar. Geldikleri yer burası, geri dönüyorlar.
Diyorlar ki DNA…
DNA'nın travmatik anılar taşıdığı söyleniyor.
Belki niye döndüklerini bilmiyorlar.
Şöyle, "Bilmiyorum dostum, pero…
Nereye gittiğimi bilmiyorum, pero ve necesito falan…
Gitmem gerek kardeşim.
Ben bir şey yapmadım, büyük dedem bir şey unutmuş vato, o kadar."
Her şekil, her biçim ve renkte ayrımcılığına uğrayan Müslümanlar var.
Sırada kim var? Beyazlar.
Belki de korku budur, onlara döneceğinden korkuyorlardır.
Belki kafalarında bir senaryo vardır, beyaz bir adam House of Pies'a giriyor,
tezgâhta çalışan bir siyahi var.
İçeri giriyor, "Affedersiniz" diyor.
"Cevizli turtadan bir dilim alabilir miyim?"
Tezgâhtaki siyahi adam "Üzgünüm" diyor.
"Burada senin gibilere hizmet vermiyoruz çulsuz."
"Müdürle mi konuşmak istiyorsun? Jose, baksana!"
Jose de "Burada ne yapıyorsun gringo? Yapma ama. Buraya giremezsin" diyor.
"Buraya gerçek müşteriler geliyor. Yani…
Yapma dostum. Hadi kardeşim."
"Dükkân sahibiyle mi konuşacaksın? O da Çinli. Artık her şey onların."
Beyaz adam da şöyle "Ha siktirin oradan" deyip çıkar.
Kimse kimseden üstün değildir.
Hiç kimse.
Tarih tekrar tekrar tekerrür ediyor gibi görünüyor.
Annem geçenlerde bir şey söyledi, dediği şey bana çok dokundu.
"Büyükannelerimle aynı hayatı yaşıyormuşum gibi hissediyorum" dedi.
Bu laf beni çok etkiledi.
Ve zaman yenilmezdir.
Zamanı tutamazsın, zaman uçup gider.
Zamanda geriye de gidemezsin.
Bazısı "Zamanı telafi edeceğim" der.
Geçen zamanı telafi edemezsin ki!
Zaman kazanabilirsin ama asla yeterli zaman olmaz.
Zamanı umursamayan bir dostum var. "Gidip zaman öldüreyim" der.
"Zaman mı öldüreceksin? Öldürecek zaman yok ki."
"Gidip Love Island izleyeceğim" diyor. Love Island mı?
Program beni de sarıyor, "Huda, niye böyle yapıyorsun?" diyorum.
"Ah be Huda, neden?
Kıskanma, Jeremiah'a içini açtın. Onun da duyguları karışık.
Herkes birbirini öpüyor.
Chelley ve Ace'in de ilişkisi gerçek değil,
buraya sırf para için gelmişler!"
"Tanrım, 40 bölüm, 40 saat, ne büyük bir zaman kaybı" dedim.
Zamanın ilerisinde de olmak istemezsiniz.
Zamanın ilerisindeyseniz muhtemelen ölmüşsünüzdür.
Genç yaşta ölen herkes için "Zamanının ilerisindeydi" derler.
"Zamanının çok ilerisindeydi.
O kadar ilerideydi ki öldü gitti, evet."
Jimi Hendrix, Bob Marley, Amy Winehouse, Chris Farley.
Hepsi zamanının ilerisindeydi.
Jeffrey Epstein.
Yanlış zamanda, yanlış yerde zor zamanlar geçiriyordu.
Bütün bu durum âdeta saatli bir bomba gibi.
Kötü insanlar da ölmek bilmiyor sanki.
Sonunda öldüklerinde de herkes "Zamanı gelmişti!" diyor.
"O şerefsiz hiç ölmeyecek sanıyordum.
Dünyada zamanı bitmeyecek gibiydi."
"Evet, zamanı gelmişti. Zamandan asla kaçamazsın. Evet."
Bazıları "Mo, zamanının çok ilerisindesin" diyor.
"Stand-up gösterisi olan ilk Arap-Amerikalı komedyensin.
İlk defa sen bir stand-up'ta kefiye giydin.
İlk Filistin-Amerikan televizyon dizisini yapan da sensin."
Hayır! Zamanımın ilerisinde olmak istemiyorum.
Tam zamanında olmak istiyorum. Doğru zamanda, doğru yerde.
Zamanlı ve zamansız olayım.
Tam zamanında olayım, bol zamanım olsun istiyorum.
Önem verenlerle kaliteli zaman geçireyim diye.
Her zaman benim yanımda olacak insanlarla.
Zamanda geriye gitmem, zamanı telafi etmem gerekmesin.
Sadece bu anda ve bu zamanda olabileyim.
Gerçekten umursuyorsanız zaman zaman birbirinizi arayıp sorun.
Annem bana hep "Beni seviyorsan göster" der.
DJ Khaled'e karşı bu kadar öfkeli olmamın nedeni de bu, gerçekten.
Hayır, ciddiyim. Adam Filistinli. Sonuçta bizden biri.
Bu eşi benzeri görülmemiş zamanlarda
zamana ayak uydurmak yerine zamanın gerisinde kalıyor.
Bu adam için de her zaman yemek zamanı!
Biliyorum, diyene bak diyorsunuz.
Ben bunu söylemek istemedim ki. Kim söyletti? Tanrı!
Ama zamanın gerisinde olan sadece o değil.
Birçok başka kişi de var.
İsim vermeyeceğim. Seinfeld.
"Filistin umurumda değil" demişti sanırım.
Jerry, ben herkesi umursuyorum.
Zaman öldürmek de zamanınla öldürmekten daha iyidir.
Geri kalanımız için Şengünler.
Çok daha basit zamanlarda o diziyi izlerdim.
Nasıl oldu da dünya Ms. Rachel'a The New York Times'tan fazla güvenir oldu?
Mo Amer ile Gerçek Zaman'a hoş geldiniz.
Bunu söylemek istemezdim ama hepimiz öleceğiz.
Hepimiz öleceğiz.
Sadece sınırlı bir zaman için buradayız diyebiliriz.
Ve zaman çok elzem. Bunu daha da sürdürebilirim.
Ne yazık ki zamanım dolmak üzere.
Yoğun zamandayız ve saat de işliyor.
Zamanımız sayılı ve her saniye önemli. Son anlara girdik.
Ve bu hayatta uzatmalar yok.
Uzay ve zamanı aşan tek gücü sakın unutmayın.
Bir bakmışsınız, zaman yok.
Zaman var sanırız ama zamanımız doluverir.
Şimdi de zamanımız dar. Zamana karşı bir yarıştayız.
Tam zamanı, kritik zaman, kapanış zamanı, zamanın sonu.
Bir dahaki zamana dek.
Myrtle?
"Özgür Filistin!"
Çok teşekkürler Washington, D.C.
Sizi canıgönülden seviyorum.
Bu gece geldiğiniz için çok sağ olun.
Teşekkürler.
Sizi çok seviyorum, eksik olmayın, teşekkür ederim.
Nasılsınız? Vay be, burada olmak harika.
İnsanlar hep böyle der, değil mi?
İnsanlar hep böyle der. ama ciddi değildir, ben ciddiyim.
Teşekkürler Anne, ilham kaynağımsın.
Stephanie, seni seviyorum.
Abim ve ablama ithaf ediyorum.
Zamanınızın çok ilerisindesiniz. Sizi özledim.
Alt yazı çevirmeni: Reşat Bir