Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
February 2005. Hindi ko makakalimutan ang araw na 'yon.
Twenty-six ako no'n, at sawang sawa na sa winter sa Michigan.
Substitute teacher ako noon.
Ayokong magmaneho sa snow kaya nanatili ako sa bahay.
Bandang tanghali, kagigising ko pa lang,
at sumilip ako sa labas ng bintana ko.
May weird na kotse doon sa likod ng apartment, tapos hindi umaalis.
Walang ano-ano'y, may kumatok sa pintuan ko.
Turo ni Papa, mag-ingat sa di kakilala. Ipakita muna nila sa iyo kung sino sila.
Kaya iniawang ko ang pinto at isiningit paa ko.
Baka kasi mapigilan ko siyang makapasok.
Sabi niya, "Kailangan kitang tanungin." Iniisip ko, "Anong meron?"
Sabi niya, "Narinig mo na ba ang BTK?"
Isang tao na may di-mapigil na pagnanasang pumatay.
Nagulantang ang isang komunidad sa pagkaaresto ng diumano'y BTK killer.
BTK. "Bind, torture, at kill."
Tapos sinabi niya, "Ang papa mo si BTK."
-Dennis Rader. -Dennis Rader.
Dennis L. Rader.
Ang 59 anyos na si Rader ay may-asawa at dalawang anak.
Miyembro siya ng Christ Lutheran Church, isang Scout leader,
at nagtrabaho bilang compliance officer ng Park City.
Ordinaryong padre de pamilya na inaakusahang pumatay
ng hindi bababa sa sampung tao sa nakalipas na tatlong dekada.
Sa loob ng maraming taon, nanirahan at pumatay si Dennis Rader
sa piling ng mga kaibigan at kapitabahay niya.
Ginagawa niya ang lahat ng ginagawa ng iba pang mga ama.
Isang sexual sadist.
Nakakasabik sa kanya ang pumatay.
Paano kaya kung matuklasan mong ang ama mo
ay isa sa pinakamasamang tao sa mundo?
Di ko kilala ama ko, kung ano'ng itinatago niya.
Ginamit ba niya pamilya ko para magtago? Ginamit niya lang ba kami?
Mahirap kilalanin ang sarili kung bawat sandali sa buhay ko ay kasinungalingan.
Noong nakaraang taon, naniniwala akong sampung tao lang ang pinatay ng ama ko.
Sinabi sa akin mula sa simula ng FBI, ng mga detective,
"Naku, sampu lang. Sampu lang."
ISA PANG SILIP SA BTK KILLER
May posibleng twist tayo sa kaso ng kilalang BTK killer.
Kaninang umaga, sabi ng mga awtoridad, ang kilalang BTK killer
na sumindak sa mga tao sa Kansas noong 1970s
ay maaaring maiugnay sa dalawa pang mga kaso sa ibang states.
Iniisip ko, "Ano na naman ito?"
Di nagtagal, tinawagan ako ng pulisya para pag-usapan ang tungkol dito.
Mas kilala ko siya kaysa kahit kanino sa mundo.
Maaaring may mga ebidensiya at impormasyon ang pulisya,
ngunit ako lang ang nakakaintindi sa kanya at sa codes niya.
Kung may iba pang pinatay ang ama ko, mahalagang malaman ito,
para mabigyan ng sagot ang mga pamilyang ilang dekada nang naghihintay.
Deserve nilang malaman ang katotohanan.
Pero sa kabilang banda,
may halaga rin ang buhay ko, at sa anong antas ako magsasakripisyo?
Gaano karaming trauma ang titiisin ko para lang makatulong?
Inaresto ang ama ko noong 2005, at 26 ako no'n.
Sinubukan kaming ma-interview nina Oprah, Larry King, Diane Sawyer,
pero tumanggi ang pamilya ko.
Tinanggihan namin ang lahat.
Ginawa ko ang lahat ng tama. Nagluluto ako, nagpalaki ng mga anak,
stay-at-home mom ako, at pinamumunuan ko ang women's ministry.
Sasabihin mo, "Uy, ayos naman siya."
Pero sa totoo lang, naghihirap ang kalooban ko. Itinatago ko lang.
Halos sampung taon akong na-depress matapos siyang arestuhin,
hindi makapagsalita, iniisip na bawal akong magsalita.
Sa Midwest code, di mo dapat ipakita ang iyong maruming labada sa publiko.
Itago mo lang, at magmukhang maayos ka sa labas.
Gano'n ako pinalaki.
Tapos noong September 2014, matutulog na sana ako,
nang sabihin ni Darian, ang asawa ko no'n,
"Nagsalita si Stephen King sa pang-umagang TV show tungkol sa mga magulang mo.
"Sumulat kasi siya ng short story at ginawa ang movie na The Good Marriage."
Ikuwento mo sa amin. I mean, si Dennis Rader,
ang lalaking parang huwaran mo sa totoong buhay.
Isa siyang prototype para sa lalaki sa kuwento ko.
Pumatay siya ng sampung tao, dalawa sa kanila ay mga bata.
Matagal siyang kasal, may dalawang anak siya,
at sabi ng misis niya, matapos siyang mahuli,
na wala siyang kaalam-alam.
Nakaupo ako sa kama, galit at umiiyak.
Babangon ako, paroo’t paritong maglalakad. Galit na galit ako.
Nagalit ako sa asawa ko, at kay Stephen King,
at gusto ko lang na sana'y walang ganitong nangyayari.
Ang tagal kong nanahimik at napakarami kong gustong sabihin.
Sa aking unang interview, sinabi ko lang ang lahat sa loob ng 40 minutes,
tungkol sa kung sino ako, kung sino ang papa ko,
mama ko, buhay may-asawa ko, at sa mga nangyari sa nakalipas na sampung taon.
Naging headline news ako noong gabing 'yon,
at nasa international news kinabukasan.
-Kerri, salamat sa pagpunta. -Salamat sa pag-imbita sa akin.
Nang ibalita sa akin ng FBI agent, napakapit ako sa pader.
Nawala lahat ng mahalaga sa akin.
Pinapatay ko sarili ko sa hindi pagsasalita tungkol dito.
Hindi ko naisip na malaking isyu 'yon. Hindi ako nag-ingat sa pananalita ko.
Maraming tao ang nagalit sa akin dahil sa mga binitawan kong salita.
At ang totoo ay naiinis ako
dahil ginamit niya ang mga magulang ko bilang inspirasyon.
Palagi kong mamahalin ang papa ko. Siyempre papa ko siya.
Pero di ko pa talaga nagawang pag-aralan ang mga krimeng
ginawa ng papa ko bilang BTK.
Nagpapa-therapy ako noon at gulong-gulo isip ko.
Ginamit niya lang ba kami para magtago?
Minahal ba talaga niya kami at si Mama, o ginamit niya lang kami?
Kaya ang ginawa ko, ni-research ko ang sarili kong buhay,
at buhay ng papa ko, para makapagkuwento tungkol dito.
Isa itong malaking gulo.
Noong 1974, pinatay ng papa ko ang apat sa pitong miyembro ng isang pamilya.
Ilang buwan bago iyon, natanggal siya sa Cessna.
Nagustuhan niya ang trabahong 'yon.
Nang matanggal siya sa trabaho noong fall ng 1973, na-depress daw siya.
Naging sumpungin at mainipin.
Sabi niya, "Ang kawalan ng ginagawa ay nauuwi sa gawaing masama."
Nagsimula siyang mag-isip ng masasamang bagay at isinakatuparan ang mga ito.
Noong 1974, bureau captain ako sa Wichita Police Department.
Nagretiro ang police chief namin, at naghahanap sila sa buong bansa
ng bagong police chief.
Naisip ko, "Bakit hindi. Subukan ko ngang mag-apply.
"Mag-a-apply ako kahit di ako mapili."
UNANG ARAW NI LAMUNYON BILANG CHIEF
Nasa higit 110 yata ang mga aplikante. At ako ang nakakuha ng trabaho.
Isang payapang Midwestern city ang Wichita.
Abala ang mga tao sa mga gawain nila.
At sa Wichita noon, di mo kailangang mag-lock ng pinto o ng sasakyan.
Napakapayapa at napakagandang lugar na tirahan.
Ilan sa mga bagay na ginawa ko nang maging hepe ako,
may mga iniimbestigahang malalaking kaso na nangyari sa nakaraan.
Siyempre, noong naging hepe ako,
hindi ko naisip ang posibilidad ng isang serial killer.
Ang mga labi nina Joseph Otero, asawang si Julie,
mga anak na sina Josephine at Joseph II
ay natagpuan sa tahanan nila sa East Wichita.
Noong 1974, photojournalist pa lang ako sa Kake Television,
at pinapunta ako sa isang bahay.
Alam namin na may pinatay doon.
Pero hindi namin alam ang mga detalye.
Napansin kong walang nagsasalita.
Tikom ang bibig ng mga detective.
Kakauwi lang ng panganay na si Charlie mula paaralan,
pumasok siya at nakita ang malagim na pangyayaring ito.
Pinatay ang mga magulang niya at dalawang kapatid,
at sobra siyang nabigla.
Sinubukan niyang kalagan ang mga ito,
pagkatapos, humingi siya ng tulong sa kapitbahay.
Nakakatrauma para sa kanya. O para sa kahit sino.
Kakaiba itong kaso para sa bahaging ito ng bansa.
Pinakamalala na yata ito sa mga nakita ko sa 30 taon ko sa homicide.
Pero hindi namin ito susukuan.
Isa itong kakila-kilabot na pagpatay.
Paano magagawa ng sinuman na pumatay ng bata?
Di 'yan nangyayari rito.
PALAISIPAN ANG MOTIBO
Ipinaliwanag sa akin ng command staff sa imbestigasyon
ang detalye sa Otero case.
Dahil sa klase ng krimen, ang direksiyon na tinatahak nila ay,
inakala nilang isa itong paghihiganti,
o marahil may kinalaman ito sa drugs.
Pero tinitingnan rin ng ibang mga imbestigador ang sekswal na aspeto nito.
Tandaan, di lang isa o dalawa ang imbestigador dito.
Maraming imbestigador ang kumikilos sa iba't ibang direksiyon
para subukang lutasin ang kasong ito.
Nakakalungkot makita ang pagkawasak ng Wichita sa ilang lugar. Alam mo na…
Dati nang sira-sira ang ilang lugar, pero nakakapanlumo pa rin.
Hindi masayang pumunta sa Wichita.
I mean, pinapalala nito ang PTSD ko.
Biglang may papasok sa isip ko, at ako'y,
mapupukaw ang matinding trauma ko.
Nakalimutan ko tuloy na dati akong naglalakad, nagbibisikleta,
at naglalakad kasama si Papa sa tabi ng bambang na 'to.
Itinuro sa akin ni Papa ang mga shortcut na kalsada na pwede kong daanan.
Mas kalmado siya at mas mahaba ang pasensiya kaysa sa mama ko.
Kung si Mama 'yon, maiinis na.
Masayang kasama si Papa, kasi hahayaan ka niyang
gawin ang gusto mo, mapaaway, at marumihan, at wala siyang pakialam.
Ito ang Christ Lutheran Church, dito sa 53rd at Hillside.
Nagkakilala sa church sina Mama at Papa noong August 1970.
Para sa kanilang dalawa, love at first sight ito.
Nagpakasal sila makalipas ang siyam na buwan.
Siguro ang pinakaunang mga alaala ko, noong dalawa o tatlo pa lang ako.
May tatlong kuwarto ang bahay namin. May malaki kaming garden.
Iginawa kami ni Papa ng napakalaking treehouse.
Nagka-camping kami dati sa treehouse.
Tumutulong kaming maglinis. Tinuruan akong magtanim ng mga bulaklak.
Isinasama niya ako sa hardware store para bumili ng mga gagamitin sa treehouse.
Hindi ako tinratong babae ng papa ko.
Kundi parang tomboy, hinahayaan akong gawin ang ginagawa niya.
Kaya mula pagkabata, nakabuntot na ako sa kanya.
Magkaedad kami ni Kerri, kaya sabay kaming nag-aral.
Nasa iisang neighborhood kami.
Kaya lagi kaming magkasama sa maraming kaganapan.
Lahat, ginawa namin.
Napakaliit na komunidad 'yon, kaya kilala mo ang lahat.
Ang mga Rader ay tulad rin ng ibang pamilya.
Ginawa niya lahat ng ginagawa ng ibang mga ama.
Dogcatcher ng Park City ang tawag namin sa kanya.
Hinahanap namin sila. Medyo teritoryal at mabagsik din ang mga aso,
at sinusubukan naming hulihin at ikulong sila,
nakikipagtulungan sa mga nag-ulat kung saan pinatay ang mga tupa.
Di lang aso hinuhuli niya.
Gayundin 'yong mga may paglabag, gaya ng, kung mataas ang mga damo mo.
Kapag may lumalabag sa Park City, lagi kaming nagbibiruan na,
"Inilabas na naman ni Dennis ang ruler niya."
Sa panlabas, parang isang napakabait at mahinahong lalaki ang papa ko.
Pero may mga sandali na mati-trigger si Papa at biglang mag-iiba,
at magiging mapanganib 'yon.
Bilang bata, alam mo na,
di dapat pakalat-kalat ang sapatos mo dahil baka mapagalitan ka.
Huwag kang uupo sa upuan ni Papa sa hapag-kainan.
Papaunahin mo siyang kumain.
Hahayaan mo siyang pumili ng mga gagawin ninyo,
pelikulang panonoorin, at kung saan kayo pupunta.
Kontrolado niya lahat, di ba?
Ngayon ay mauunawaan mo na kung sino siya, kung anon'g itinatago niya…
Pang-araw-araw na pahayagan ang The Wichita Eagle.
May nasa 125 ang empleyado namin sa newsroom.
Kabilang na doon ang mga photojournalist,
mga nasa sports, business, etc.
Halos lahat.
Exciting 'yon.
SUSPEK SA OTERO CASE, TINUTUGIS
Matagal na pinag-usapan ang Otero case dahil,
wala pang pinatay na apat na tao kabilang ang mga bata, noon.
KAUNTI ANG CLUES
Mahalagang malaman na maraming detalye tungkol dito
ang natuklasan lang kalaunan.
Sasabihin ng mga pulis, "Ang sama nito," o "Ito ginawa nila," o "Iginapos sila."
Pero napakarami pang hindi natuklasan.
At hindi namin alam kung gaano 'yon nakakakilabot.
Kinailangan naming ilihim ang ilang bagay sa imbestigasyon.
Sa madaling salita, ilihim sa komunidad ang ilang detalye.
Pagkatapos, noong October 1974,
inaresto ng pulisya ang magkakapatid na Sebring.
Mga pedophile ang mga lalaking 'yon.
Pagkahuli sa kanila, inamin nila na pinatay nila ang pamilya Otero.
Siyempre pa, malaking balita 'yon.
at nakakuha ng maraming atensiyon mula sa media.
Na nagresulta sa liham.
Nakatanggap ng liham ang Wichita Eagle.
May lumantad at sinabing, "Uy. Hindi ang tatlong 'yon ang gumawa.
"At alam ko 'yon kasi ako ang gumawa."
Malinaw na ipinakita ng mga detalyeng nakalarawan do'n
na ang taong sumulat ng liham ang siyang gumawa ng krimen.
Gusto niya noon na kilalanin siya.
GOOD LUCK SA PAGTUGIS
Ito ang sinasabi sa liham,
"Isinulat ko ito para sa kapakanan ng mga taxpayer, at para sa oras n'yo.
"'Yong tatlong lalaking hawak n'yo…
"Wala silang alam. Mag-isa kong ginawa lahat."
MAG-ISA KO ITONG GINAWA
Tapos ikinuwento niya ang bawat taong pinatay niya.
"Pagkakagapos, itinali ang kamay gamit ang tali ng kurtina.
"Tali ng sampayan ang ginamit sa paa, tuhod hanggang baywang.
"Lahat pare-pareho ang haba.
"Pagkamatay, sa pananakal.
Kinilabutan marahil ang pulisya dahil may mga picture sila ng mga ito.
Malinaw at akmang-akma ang pagsasalarawan niya.
May idinagdag pa siya sa baba.
"PS. Dahil hindi nagbabago ng MO ang mga sex criminal,
"o hindi nila kayang gawin, di ko babaguhin ang sa akin.
"Ang magiging code ng sa akin ay,
"bind, torture, kill.
"B.T.K. Makikita n'yo ulit ito.
"Nasa susunod na biktima ang mga ito."
Tandaan n'yo, hindi siya isang "normal" na kriminal.
May baluktot siyang pag-iisip, isang taong may sakit.
At malamang, kung buhay pa ang taong ito,
muli siyang papatay.
May mga profiler kami mula sa FBI na nagbibigay sa amin ng impormasyon.
At ang sinabi sa amin ay, "Kung hindi siya pumapatay dito,
"may pinapatay siyang iba, sa ibang lugar."
Kaya inalerto namin ang ibang departaments
at nagpadala kami ng detectives sa iba't ibang lugar
para alamin kung may killer na gumagala sa ibang lugar.
At hindi namin 'yon mapagtugma.
Ang konklusyon namin, hindi namin mahanap ang taong ito,
kasi isa siya sa amin.
Ngayon, may taga-rito na kaming babantayan
at kailangang kilalanin.
Isang single mom si Shirley Vian.
May tatlo siyang anak.
Nasa bahay siya noon at may sakit, at masama ang kanyang pakiramdam.
Inutusan ni Shirley sa tindahan ang anim na taong gulang niyang anak.
Sa daan pabalik, nilapitan ang bata ng isang lalaking may briefcase,
at nagkuwentuhan sila sandali.
Dahil sa pag-uusap na 'yon, kung ano man 'yon,
nakapasok ang lalaki sa bahay.
Ikinulong ng salarin ang tatlong bata sa banyo.
Batid nila na may masama siyang ginagawa sa kanilang ina.
Dahil doon, nagawa nilang makatakas
sa bintana ng banyo
at sumigaw ng tulong.
Nang tumakbo palabas ng bahay ang salarin,
bumalik ang mga bata sa loob, at natagpuang patay ang ina sa kama.
Nang dumating ang kasong ito, ipinaalam sa akin ng mga imbestigador
na matapos tingnan ang crime scene,
naniniwala sila na maaaring konektado ito sa Otero case
dahil sa kondisyon ng crime scene
Natagpuan si Shirley Vian, 26, na balot ng plastic bag ang ulo
at may nakapulupot na lubid sa leeg.
Sinabi sa pulis ng mga anak niyang nakulong sa banyo,
na ang salarin ay lalaking may itim na buhok at nasa edad 30 o 40.
Minabuti noong panahong 'yon na wag munang direktang iugnay ang dalawa
hangga't di pa ganap na napapatunayan.
May naganap na pagpatay sa South Pershing.
Si Nancy Fox.
South Pershing.
Oo, tama.
PINATAY NA BABAE SA SE WICHITA
Ang 25 anyos na si Nancy Jo Fox
ay natagpuang patay sa apartment niya sa Pershing Street.
Iginapos at sinakal siya.
Itinawag sa phone booth ng isang lalaki ang pagpatay.
Hinala ng pulisya, ang caller ang mamamatay-tao.
Kung makikilala n'yo ang boses na 'yon, tumawag sa 268-4156.
Sa Nancy Fox case, pinutol ang linya ng telepono,
katulad ng sa Otero case.
Batay sa ebidensiyang mayroon kami, malinaw sa amin, sa puntong iyon,
na ang Otero case, ang Shirley Vian case,
at ang Nancy Fox case
ay kagagawan ng iisang tao lamang.
At dahil doon, nagsimula ang imbestigasyon
para sa isang serial killer.
Noong February 10, 1978,
tinawagan ako ni Larry Hatteberg
para pumunta sa Kake Television at tingnan ang liham na natanggap nila.
Ang receptionist na nag-aayos ng aming mga liham
ay may nakitang liham mula kay BTK.
Dinala niya ito sa newsroom at iniabot sa akin.
Binuksan ko ito, tiningnan ko,
at naisip ko, "O Diyos ko, heto na nga."
Kinausap namin ang police chief.
Sabi namin, "May natanggap kaming liham."
"Heto 'yong liham."
"Bilang kapalit, gusto naming sumali ka sa newscast ngayong gabi."
Akala ko tatanggi siya.
Tinawagan niya ang detective chief.
Nag-usap sila ng halos 20 minutes.
Tapos lumabas sila, at sinabi niya,
"Sige, sasali ako sa newscast n'yo."
Kasama natin ngayon si Police Chief Richard LaMunyon.
Tanong ko lang po. Paano ka nakakasiguro na authentic 'yong liham ni BTK?
Walang duda na ang tanging tao
na magkakaroon ng mga klase ng impormasyong nakasaad sa liham
ay 'yong killer mismo.
Sinimulan ni BTK ang liham ng isang tanong.
Ilan ang kailangan kong patayin para malathala sa diyaryo
"o makilala sa buong bansa?"
Ayon kay BTK, pitong babae na ang kanyang sinakal.
Nagbigay siya ng listahan ng mga biktima simula sa number five,
kung saan isinulat niya, "Hulaan ang motibo at ang biktima."
Ito ang unang pagkakataon
na nalaman ng sinuman sa labas ng pulisya
na magkakaugnay ang mga pagpatay sa mga Otero, kay Vian at kay Fox,
at sa pampitong pagpatay na hindi pa natutukoy.
May obligasyon kami sa komunidad na alamin kung sino ang bagong biktimang ito.
Anumang paraan para patuloy siyang makipag-usap,
ay pagkakataon para sa amin upang makakalap
ng sapat na ebidensiya para sa kasagutan at malaman kung sino ang taong ito.
Para sa akin, si Richard LaMunyon ang pinakamahusay
sa mga naging police chief ng Wichita.
Si Richard LaMunyon ang tipo ng police chief na,
hindi bumibitaw sa misyon niya na mahanap ang isang kriminal.
Para siyang aso na may kagat-kagat na impormasyon,
at hindi niya hahayaang may makahadlang sa kanyang misyon.
Nakipagpulong si Police Chief LaMunyon sa mga imbestigador sa kaso.
Inamin ng pulisya na bagama't maraming tip silang sinusuri
wala pa ring malaking lead sa kaso.
Magtitipon sina LaMunyon at ilang eksperto
para pag-aralan ang mga ebidensiya sa imbestigasyon.
Binanggit ni BTK sa liham ang pagpatay sa pitong katao,
pero di niya pinangalanan ang isa sa mga ito.
Maraming unsolved homicide sa mga nakaraang taon,
di sigurado ang pulisya kung sino 'yong pampitong biktima.
Pero may ilan sa kanila na iniisip na si Kathryn Bright 'yon.
Noong April 1974,
isang lalaking nagngangalang Kevin Bright
ang binaril sa ulo, at tumakbo palabas,
sumisigaw na may lalaki sa bahay,
na siyang bumaril sa kanya, at naroon ang kapatid niyang si Kathryn,
at pumasok siya para pagnakawan sila.
Nasaksihan ni Kevin, kapatid ni Kathryn, ang bahagi ng pagpatay,
at pahapyaw niyang nasabi sa mga pulis kung ano ang nangyari.
Natagpuan namin si Kathryn Bright na sinaksak sa bahay nito.
College student si Kathryn sa Wichita State University.
Karaniwan siyang umuuwi mag-isa.
Pero umuwi siya noon kasama ang kapatid na si Kevin,
bandang tanghali.
Nasa loob ng bahay ang salarin, naghihintay na sa kanya.
Batay sa sinabi sa amin ni Kevin,
pagkapasok nila ng bahay,
tinutukan ng baril ng lalaking naroon si Kevin
at inutusang igapos ang kapatid niyang si Kathryn.
Ginawa niya ito,
at pagkatapos, dinala si Kevin sa ibang silid.
Sinubukan niyang ilagay ang lubid si leeg ni Kevin,
na humantong sa away, at nabaril si Kevin.
Bumagsak si Kevin at nagkunwaring patay.
NAGPUMIGLAS AKO; BINARIL NIYA AKO
Dinala si Kevin sa ospital dahil sa mga sugat sa ulo.
Nakipagtulungan kami sa kanya para makilala ang salarin.
Napaka-tipikal ng paglalarawan ni Kevin.
Isang Caucasian na lalaki, marahil nasa edad 30,
normal, 82 kg…
Sa madaling salita, di niya kami natulungan.
SINAKSAK AT BINARIL NG SALARIN
Matapos aminin ni BTK na siya ang may kagagawan ng lahat,
ang panawagan na aksyunan ang tungkol dito ay tumaas nang higit pa kaysa dati.
At ang pakiramdam na narito pa siya, at patuloy na nagtatrabaho,
at malay mo, kapitbahay mo pa…
Tapos, kapitbahay mo nga!
Grabe, ang pangit na rito.
Doon tumira ang best friend ko.
Nag-babysit ako doon.
Sa kabila nakatira ang babysitter ko, kaya ito na 'yon.
Dito ako lumaki.
Giniba nila 'yong nandito para di na sirain
at piraso-pirasong ibenta sa eBay ng mga tao.
Napakaraming nangyari pagkatapos kong magsalita sa press,
at para bang, naging enemy territory ko ang Wichita.
First time kong nakabalik sa bakuran namin noong 2015.
Bago 'yon, sampung taon akong hindi pumunta doon.
Pero maraming alaala pa rin akong masasabi,
mga ginawa ko sa punong ito, o sa punong 'yon.
Dito kami palaging nagtatanim ni Papa.
Lahat ng klase ng gulay. Tapos may mga bulaklak dito.
Lahat ng ito hanggang dito ay garden.
May daan dito.
May daanan pabalik dito.
Ang nakakatawa pa, nagtanim si Papa ng ubas dito.
Nakakadiri at maasim sila.
Halos makikita mo, parang may mga baging pa rin dito.
Ang ubas ang isa sa mga nakakatawang ideya niya.
Naku, nagpi-picture ba siya?
-Sabihan n'yo ako kung nagpi-picture siya. -Hindi.
Napakahirap manatili doon kasi,
para akong ibinabalik sa mga lugar na 'yon.
Kahit pa maayos ang bakuran ko, naroon ka pa rin
sa bahay na di laging maayos ang lahat,
kung saan naroon si Papa.
Kahit ngayon, kaya kong ikuwento
nang detalyado ang lahat ng ginawa ng aking ama.
Alam natin ang ginawa ng ama ko.
Pero ang paniwalaan talaga 'yon, pasulpot-sulpot sa isip ko.
Na parang, "Si Papa si BTK."
"Teka, ano raw? Ha?"
Na parang, hindi pa rin ako makapaniwala.
Isa pa 'yon. Hindi ito matanggap ng ibang tao.
Iniisip nila, "Bakit minsan ay sinasabi niyang biktima siya,
"at umiiyak siya, nalulungkot?"
"Tapos saka sasabihing maganda ang buhay." Kasi…
Ganyan ang buhay ko noon.
Kadalasan maganda ito,
na may panaka-nakang masasamang sandali.
Pero hindi namin naintindihan
na sa likod ng mga 'yon, may mga nakatagong masasamang bagay.
Abandonado na 'to, at parang, "Ano'ng nangyari sa pamilya ko?"
Bulok at sira na 'yong bakod.
Di ko alam bakit ibinalik pa 'yon doon.
Bulok na 'yon at nakakadiri.
Nagkawatak-watak ang aming pamilya. Medyo matagal 'yon.
Pero 'yong trauma dahil sa aming ama ang sumira sa amin,
kaya ganito kami ngayon.
Wala kayong respeto sa privacy ng ibang tao.
Hindi na siya rito nakatira.
Hindi na siya dumaranas ng ganito araw-araw.
Naiintindihan n'yo ba 'yon?
Hindi ginusto ni Kerri Rawson ang ganitong klase ng buhay.
Saan man siya magpunta, kapag nalaman ng mga tao na si BTK ang kanyang ama,
nagiging anak na lang siya ni BTK.
Paano mo 'yon matatakasan?
Itinatago ko lahat ng tungkol sa ama ko, ang buhay ko, ang pang-aabuso, trauma,
dahil may mga tao na talagang
tatratuhin ka nang masama sa pagiging anak ng serial killer.
Gaya ng, "Ano'ng itinatago mo? Ano'ng hindi mo alam?"
"Bakit hindi mo siya inilantad sa mundo?"
Naghihintay talaga ako na may lumapit
at bigyan ako ng chance na tumulong o makipag-usap.
Tulad nito, consultant ako ng Osage County para sa imbestigasyong ito.
Hindi ko ito pinili.
Pero ito ang ibinigay sa akin. Buhay ko ito.
Ako ang pipili kung ano'ng gagawin ko rito.
Handa ka nang pag-aralan ito?
Oo, kahit ayaw ko.
Makakatulong sa atin na makakuha ng kasagutan
ang pagdadala sa 'yo sa lugar na ito at alamin ang mga naaalala mo rito.
Makakatulong 'yon sa amin
na maliwanagan kung saan nagpunta ang ama mo,
o kung saan siya walang anumang aktibidad na alam mo.
Bale, sa publiko, mula 1974 hanggang 1979,
may mga mensaheng ibinibigay si BTK
sa mga pahayagan at pulisya, mga news station.
Mga kakaibang liham, mga tula,
isang taong umaaming pumatay ng pitong katao.
Nangyayari na ang mga ito bago pa ako ipinanganak o noong maliit pa ako.
Bale, ipinadala ang huling liham noong 1979.
Kalaunan, nalaman kong gabi 'yon ng first birthday ko.
Binigyan ako ni Papa ng first birthday party,
at pagkatapos lumabas siya para magpadala ng mensahe.
At 'yon ang huling mensahe ni BTK sa mahabang panahon.
TAKOT AT GALAK, KASIYAHAN SA PAGKAKAGAPOS
Sinabi niya kalaunan na ang pagkakaroon ng anak ang nagpabagal sa pagpatay niya.
Sabi ni Papa, naging busy siya sa pagpapalaki ng anak. Lalo na sa akin.
May mga pictures ako rito, at iba't ibang taon ang mga ito.
Ang pagpunta sa Grand Canyon ang isa sa nagustuhan kong gawin na kasama si Papa.
Nagpunta kami noong 1986, sa rim lang,
tapos noong 1995, isang linggo kami sa rim.
Umuulan ng snow noon, at malamig,
at natulog ako sa tent kalapit ni Papa kasi nilalamig ako.
Masaya akong kasama ko siya kasi mainit siya.
Marami kaming bakasyon bilang pamilya.
Nagcamping at naghiking kami, nangisda at nagcamping sa Kansas,
naghiking sa Colorado, sa Durango. Naroon ang dam.
Maghihiking kami at mangingisda ng trout,
at pumunta kami sa Yellowstone
at sa Tetons, at lahat ng 'yon.
Kung titingnan mo ang mga larawang ito,
parang ordinaryong pamilya, di ba?
Walang nakapansin sa ama ko.
Hindi siya nahuli sa loob ng 31 taon dahil nasa mismong harapan lang siya nila.
Di sila naghahanap ng katulad ng ama ko, karaniwang lalaki na may sariling pamilya.
Nangyari ang Otero murder noong 1974.
Pagkatapos ng Otero, may sumunod pa, tapos isa pa,
tapos may iba pa.
Dumadagdag nang dumadagdag ito.
At pagkatapos, wala na.
30 taon na ang nakalilipas ngayon nang madatnan ng binatang si Charlie Otero
ang buong pamilya niya na pinatay.
Dito nagsimula ang pinakasikat
na unsolved serial killing sa kasaysayan ng Wichita.
May 30th anniversary story ang pahayagan.
Pinatay ang pamilya Otero, 30 taon na, at nasundan pa ito ng maraming pagpatay.
Pero wala na kaming naging balita pa kay BTK mula noon.
Walang nakakaalam ng nangyari sa kanya. Maraming teorya.
Ilan sa mga teorya ay,
A, nakakulong siya dahil sa ibang krimen,
B, namatay na siya,
o umalis siya ng bansa, o umalis sa lugar, para di na muling makita.
Noong nagsimula ako rito sa Wichita noong 1984 bilang anchor,
ganito si BTK, "Siyanga pala, may tinatawag kaming BTK."
"Pumatay siya noong 1970s, pero maayos na ang lahat ngayon."
"Marahil patay na siya o nasa kulungan."
At 'yon lang 'yon, isang alamat.
Walang nakakaalala tungkol kay BTK.
Hindi siya pinag-uusapan.
At 'yon ang dahilan kung bakit siya nagpakita muli.
Isang nagbabagang balita mula sa KAKE On Your Side.
Good evening. Ang serial killer na sumindak sa Wichita nang ilang taon
ay nagdudulot ng bagong pangamba.
Ayon sa pulisya, mukhang nagbalik na si BTK sa Wichita.
Ang paraan ng kanyang muling paglitaw
ay lubhang nakakagulat.
Ipinadala niya sa pahayagan ng Wichita
ang isang driver's license,
mula sa isang pagpatay na walang sinuman ang nakaaalam na bahagi siya.
Isang liham na natanggap ng KAKE TV ang ipinasa sa amin noong Wednesday.
May posibilidad na ang liham na ito ay mula kay BTK,
at ipinasa namin ito sa Federal Bureau of Investigation.
Matapos ipadala ni BTK 'yong liham, sinabihan ako ng boss ko,
"Uy, naimbitahan tayong sumali. Sama ka?"
At sabi ko, "Oo naman."
NATAGPUANG SINAKAL
Sinasabi ni BTK sa liham
na si Vicki Wegerle ang pangwalong biktima niya.
Natagpuan siyang sinakal, noong September 1986,
ilang taon makalipas ang huling mensahe ni BTK.
Kasama sa liham ang mga litratong kuha mula sa isang crime scene.
Ang crime scene ng biktimang si Vicki Wegerle.
At pinatay siya sa kanyang tahanan.
Sa kaso ng pagpatay na ito, noong dumating ang emergency services crew,
sinundo siya ng ambulansiya sa pagtatangkang iligtas ang buhay niya,
bago pa makunan ng larawan ng sinumang pulis ang crime scene.
Walang police photos mula sa crime scene na 'yon.
Pero sa mga photo na ipinadala ni BTK,
malinaw na pinapakita ang biktima
sa loob ng kanyang bahay, at halos patay na.
Kaya alam namin, kung sino man siya, na hindi siya peke.
Siya talaga si BTK.
BUMALIK SI BTK MATAPOS ANG 25 YEARS
Naiisip mo ba
kung gaano siya natuwa sa headline na ito?
'Yon ang layunin niya, ang makakuha ng publicity.
At nakuha niya.
KINATATAKUTAN SI BTK NG SECOND ERA NG MGA BABAE
Kami man ay labis na nagulat
katulad ng sinumang karaniwang mamamayan.
Lahat ng nasa media,
maging ang mga pulis, ay hindi makapaniwala.
Tulad ng lahat sa Wichita, umaasa ang mga taga-KAKE na si BTK
ay lumang kuwento na lang, lumang kaso.
Pero ngayong nagbalik na raw si BTK, nagbabalik din ang mga dating takot.
Limang taon si Steve Relford nang patayin ni BTK ang kanyang ina,
pero ang mas masama, narinig niya at dalawang kapatid ang lahat ng ito.
Naiisip ko pa rin 'yon hanggang ngayon.
-Talaga? -Opo, ma'am.
Ano'ng naiisip mo?
Pinagbuksan ko ng pinto ang taong 'yon.
Pinapasok ko siya.
Di mo makakalimutan 'yon.
Isa 'yon sa pinakanakakagulat na rebelasyon sa career ko.
At ang pinakamalala,
ano ang susunod niyang gagawin para makakuha ng publicity?
Nang kumalat ito sa media, halos ang daming tumatawag sa telepono,
at nagpapadala ng emails.
May mga lead na dumarating,
mga suggestion kung sino sa tingin nila si BTK,
o iba't ibang klaseng tips.
Pero di mo magagamit 'yon lahat. Hindi mo kayang i-check bawat isa.
Pero alin ang hindi mo gagamitin? Paano kung 'yon pala ang may lead?
Napakahirap talaga.
Sasabihin ko ang nakuha namin.
Nakatanggap kami ng kahina-hinalang liham.
Sa labas, mula sa isang Thomas B. King.
Matapos niyang lumitaw muli, ipinadala niya ang pangalawang mensahe sa KAKE TV.
Ako si Mr. Glen Horn.
At 'yon ang "The BTK Story,"
ang book na gusto niyang isulat tungkol sa kanyang sarili.
At nakasulat doon, "Chapter 1, Chapter 2, Chapter 3, Chapter 4."
"The BTK Story. Pagsilang. Bukang-liwayway. Fetish. Pantasya.
"Paghahanap. Mga Biktima ni BTK. PJ's. MO-ID-Taktika. Tagumpay. Mga Alaala.
"Huling yugto. Takipsilim. May susunod pa ba?"
'Yong Chapter 13.
"May susunod pa ba?"
Walang nakakaalam kung gaano niya kagusto ng publicity
para muli siyang pumatay.
Ang Behavioral Sciences Unit ng FBI,
ay nagbigay ng utos sa amin sa simula pa lang.
"Para mahuli si BTK, hayaan siyang patuloy na makipag-usap.
"Gawin n'yo siyang komportable
sa pakikipag-usap sa inyo."
Pagkatapos no'n, may natatanggap na kaming mga mensahe kada buwan,
o anim na linggo.
Tatlong package ang ipinadala sa TV station na naglalaman ng mga alahas,
marahil mula sa biktima.
Nasa UPS box ito.
Binuksan ng tagaUPS ang sobre na naglalaman ng pictures
at isang liham mula kay BTK.
Tila hinahamon niya sila para hanapin siya,
tinutukso sila ng mga misteryosong clue na maaaring totoo o hindi.
Alam naming pinapanood niya kami, kasi nagsusulat siya ng mga bagay
na nagpapahiwatig na pinapanood niya kami gabi-gabi.
Nabanggit ko sa ten o'clock news, na pareho kaming may sipon ni Jeff.
Masama pakiramdam natin.
Makalipas ang dalawang araw, nakatanggap kami ng liham
at sabi do'n, "Gumaling na sana ang sipon nina Jeff at Susan."
GUMALING NA SANA SINA SUSAN AT JEFF
Nararamdaman ko pa rin
ang parehong
matinding takot sa katawan ko
pag pinag-uusapan ko ito.
Isa ito sa pinaka-challenging na kaso na nahawakan ko.
At sa tingin ko, ang taong gumagawa nito ay napaka-interesanteng kausapin.
Postcard ang isang 'to, hindi liham.
Ang sabi rito,
"Sa pagitan ng 69th North at 77th North sa Seneca."
"Nilalaman, kahon ng Post Toasties."
"PJ Little Mex and Doll."
"Balitaan n'yo ako kung nakuha ninyo ito o ng Wichita PD.
Sa partikular na mensaheng ito,
nagbigay siya ng isa pang clue sa pulisya.
May kahon ng Post Toasties sa kanto na ito.
Nagpadala agad kami doon ng reporter at photographer.
Nasa malayong kalsada 'yon. sa may stop sign.
Kumuha kami ng maraming footage.
Dumating sina Lt. Ken Landwehr at Det. Kelly Otis pagkaraan.
Nagtagal ang mga imbestigador doon.
Hiniling sa amin wag ibunyag ang lokasyon
habang nag-iimbestiga pa sila.
Kinuha ng mga awtoridad ang cereal box. Sila ang nagbukas nito.
At sa loob nito, isang Barbie doll
na may tali sa leeg.
Sa pamamagitan ng mensahe sa cereal box,
sinasabi niya na gusto niyang makipag-ugnayan gamit ang floppy disk.
At nag-aalala siya na baka matunton namin siya.
Sabi niya, "Makikilala ba ako nito?"
Tapos may sinabi siyang interesante. "Magsabi ka ng totoo."
MAGSABI KA NG TOTOO
Pagkatapos, inutusan niya kami na sumagot doon sa diyaryo,
at sabihing, "Rex, ayos lang 'yan."
Ipinalagay ni Kenny Landwehr ang ad, gaya ng hiling ni BTK.
Tapos ipinadala ni BTK ang disk.
Ayon sa metadata, ginamit ito sa Park City Public Library,
sa Christ Lutheran Church…
Tapos isang username.
Ang pangalan ay simpleng "Dennis."
Ilang minuto lang, sa pagcross-check sa dalawang organisasyong nakalista
ipinakita ang taong may pangalang Dennis Rader,
ang Congregational President ng Christ Lutheran Church.
Tuwang-tuwa ang IT team ng Wichita PD.
Kalaunan, may nakuha silang address sa Park City, sa labas lang ng Wichita.
Handa na ako. Sa isip ko, "Ito na. Hulihin na natin siya."
Pero sabi ni Landwehr, "Dapat nating siguraduhin na siya si BTK."
"Kunin ang DNA niya."
Napansin kong nag-aral sa Kansas State University ang anak niya.
Alam ko mula sa pag-aaral sa university,
na kung estudyante ka roon, at may anumang medical issue ka,
dadaan ka sa Lafene Student Health Center.
Sabi ko, "Titingnan ko kung may makukuha ako roon."
Ayon sa rekord, nagpa-pap smear siya rito.
Ibinigay nila ang sample sa akin. Ipinasa ko ito para sa DNA analysis.
At kalaunan, nakatanggap ako ng tawag.
"Ito ang anak ng BTK mo."
Una kong tinawagan si Kenny Landwehr.
"Kenny, siya 'yon."
"Oh. Sige. Kita tayo sa umaga."
Noong umagang 'yon, kumuha ang taga-newsroom ng traffic update
mula sa police station, at sabi ng tauhan namin,
"May nangyayari sa Park City."
"Ewan kung ano, pero magpadala kayo ng tao roon."
Alam naming city employee ng Park City si Dennis Rader,
at umuuwi siya ng bahay tuwing tanghalian.
Kaya nag-set up kami sa kalsadang katabi ng bahay niya
at hinintay siyang dumaan.
Pagdaan niya sa amin, huminto sa likod niya 'yong marked car,
binuksan ang emergency lights nito, at pinahinto siya.
Sa isip ko, "Malalaman niyang ito na ang katapusan."
"At gugustuhin niya ng dramatikong kamatayan."
Pero di ko 'yon gusto.
Lumabas ako sa isa pang kaparehong marked car,
nilapitan ang sasakyan ni Dennis Rader habang binubuksan niya ang pinto
at nagsisimula nang lumabas.
Bigla ko siyang hinawakan,
iniikot, at agad ibinagsak sa semento.
Sa puntong iyon, sinamahan na ako ng ibang miyembro ng task force.
Pinosasan namin siya, pinatayo
at habang hawak ko pa rin siya,
lumingon siya at tumingin sa akin at sinabing,
"Pakisabi sa asawa ko, di ako makakauwi sa tanghalian."
"Alam n'yo kung saan ako nakatira."
Naaresto ang ama ko noong 2005, at 26 ako noon.
At bigla na lang bumaligtad ang mundo namin ng asawa ko.
18 buwan na kaming kasal.
Mga bata lang kami, nakatira sa Michigan, walang pamilya.
Pagkatapos kaming ma-interview ng FBI isang weekend,
para bang, "Hanggang sa muli. Bahala na kayo riyan."
Galit na galit ako no'n. Nagalit ako tungkol sa DNA.
Panghihimasok 'yon sa privacy ko.
Nahiya ako tungkol sa pap smear.
Galit na galit na ako sa mga pulis. Galit ako sa FBI.
Galit ako sa lahat.
Nawasak na ang buhay namin.
Sobrang gulo. Galit na galit ako sa lahat.
Pagkatapos ng pag-aresto, naatasan akong ipatupad ang search warrant
sa bahay ni Dennis Rader at ng asawa niya.
Pagpasok ko sa pinto, ang unang bumungad sa akin
ay mga picture sa dingding, sa itaas ng sofa,
ipinapakita ang pagdalo ng pamilya nila sa mga K-State event,
KSU events, football games, at iba pa.
At nasabi ko na lang, "Wow."
Ang mga nakita namin sa bahay
ay tila nagdulot lang ng mas maraming tanong sa isip ko.
Halimbawa, pagpasok mo sa unahang pinto
naroon ang tila coat closet.
Pero doon sa shelf, sa itaas ng mga coat, ay isang kill kit.
Maliit na bag iyon na may mga nakabuhol na lubid, isang bandana.
May mga posas, isang .32 auto pistol.
May mga interesanteng bagay rin doon sa shed sa likod.
Ilang trophy, alahas. Mga bagay na lumapat sa balat nila.
Damit, lalo na ang mga underwear.
Itinago niya lahat.
Mga bagay na maaaring magamit,
o kaya ginamit sa pagtorture sa ilan sa mga biktima niya.
Bilang imbestigador, nakakabahala ang mga 'yon.
Talagang ipinapakita nito ang takbo ng isip niya.
Ito ang hot spot na dinarayo nang marami para makita.
Park City, kung saan bawat isa ay magkakakilala,
o akala lang nila.
Kinausap ko ang asawa niya, at di talaga siya makapaniwala.
Sabi niya, "Hindi." Mabait siya, di niya kami sinigawan.
Basta sinabi niya, "Nagkakamali kayo."
At habang kinakausap namin siya, tumawag si Kerri.
Kinahapunan na yata ng makausap ko ang mama ko.
Gulong-gulong siya. Kagaya ko.
Hindi kami magkaintindihan.
Sinabi niya kay Kerri, "Kilala mo ang ama mo. Mali ito."
"Isa itong malaking pagkakamali."
"Hindi siya isang mamamatay-tao. Hindi siya ito."
Akala ko di ko na malalampasan ang gabing 'yon.
I mean, dalawang tao kayo
na nagsasama, nakikitungo sa isa't isa,
at nagbabahagi ng maraming bagay.
Sa tingin ko ba may nalalaman siya?
Wala.
Siguro ang pinakamalapit na narating niya ay,
magkasama silang nanonood ng TV,
at isa sa mga TV station ay nagbabasa ng isa sa mga mensahe.
At pagkatapos ng balita, magkokomento siya,
"Ang BTK na 'yon, kapareho mo ng istilo sa pagsusulat."
At si…
Walang sinabi si Dennis,
pero malakas ang kutob ko, na kung kinulit pa siya ng asawa,
baka pinatay na niya siya.
Dennis, may itatanong ako sa 'yo.
Sa tingin mo, paano ka namin natunton?
Hindi ko alam.
Bilang suspek, malamang may hawak kayong magdidiin sa akin.
-Gusto mo bang malaman? -Oo naman.
Gusto mong sabihin namin?
Ang initial interview niya ay kay Kenny Landwehr
at isa sa mga behavioral scientist mula sa FBI.
Inilatag ni Kenny lahat ng ebidensiya na hawak namin laban sa kanya.
-Alam mo kung ano 'yan? -Isang floppy.
Oo.
Ang dahilan kung bakit pinaglalaanan ng malaking halaga
ang mga computer forensic expert ay para sa kiddie porn.
-Ano kamo? Hindi. -Kiddie porn.
Kaya ang FBI at lokal na pulisya
ay naging bihasa sa pagsusuri sa mga disk ng mga tao
at pagtunton sa kanila.
-Interesting. -Pag nakakuha kami…
Kung makakatanggap kami ng gano'n, pwede naming malaman…
Nalaman namin na galing ito sa Christ Lutheran Church.
Pwede naming puntahan 'yong mga computer at malaman
na ang taong naglog in doon ay si Dennis.
Pagdating sa DNA, alam niyang iyon na iyon.
Sinabi sa kanya ni Landwehr,
"Nai-match namin ang DNA mo sa anak mo."
May mga nangyaring medikal sa mga anak mo.
Pwede kong kunin ang mga sample at i-test 'yon.
At alam kong si BTK ang ama ng mga anak mo.
Natunton ka namin dahil do'n.
Sa tingin ko, do'n na siya nanlumo. Halatang-halata sa kanya.
Sinabi sa kanya, "Dennis, sabihin mo kung sino ka."
Sabihin mo na lang.
Hula ko alam n'yo naman.
-Ano pa? -Sabihin mo na kung sino ka.
Si BTK.
Ikaw si BTK.
Nang masabi na niya 'yon sa mga awtoridad,
tila may nabuksang gripo at inilahad niya ang bawat krimen.
May dalawang krimen
na hindi namin naiugnay sa kanya dati.
'Yon ang project "Dogside."
Iyon ang code name niya.
Bale, nagkaroon ako ng libreng oras sa gabi.
Pinatay ko siya Biyernes ng gabi.
January 19, 1991, dinukot si Dolores D. Davis sa bahay niya.
Natagpuan ang katawan niya makalipas ang 13 araw
sa ilalim ng tulay sa Northern Sedgwick County.
Bale, iginapos ko siya,
tapos napagtanto niya na magiging masama iyon.
Sabi niya, "Wag mo akong patayin."
Isinuot ko ang pantyhose sa ulo niya, saka sinakal siya.
Dinala ko siya doon, ibinaba ko siya
sa ilalim ng tulay.
January 1991…
May sakit ang mama ko noon,
at nasa ospital siya sampu o 12 araw na dahil sa pneumonia.
Stressed si Papa dahil wala siyang trabaho.
Wala kaming pera. Sinusubukan niyang ipagluto kami.
Di siya marunong. Kakaiba luto niya sa itlog.
Di nagtagal, pinatay niya si Mrs. Davis.
Inilagay niya ang katawan sa likod ng aming station wagon.
Tapos ibinigay niya sa akin 'yong station wagon noong high school ako.
GRADUATE NG '96
Sa isip ko ito'y, "Grabe, ang sama no'n."
Isinakay sa sasakyang 'yon si Mrs. Davis.
Ako ang mag-iimbestiga sa kaso ni Marine Hedge.
At…
gusto ko lang malaman, bakit siya ang napili mo?
Gaya ng ipinaliwanag ko sa iba, marami akong ganito.
Mga project. Siya ay "Project Flower." Hindi pala. "Project Cookie."
Naalala ko noong anim ako,
nawala ang kapitbahay naming si Mrs. Hedge.
Natagpuan ang bangkay niya makalipas ang ilang linggo. Sinakal siya.
Ginawa ko ito
sa isang Scout activity.
Magandang cover para sa katulad ko.
Magka-camping ka sa labas tapos pupuslit.
Ipinarada ko ang kotse ko sa bowling alley.
May bowling bag ako, at bumili ako ng beer.
Pinutol ko ang linya ng telepono, at palihim na pumasok dito.
Ang hit kit ng papa ko sa Hedge murder,
isang luma at kulay maroon na bowling bag, na may white stripe
Hindi naman mahilig magbowling si Papa.
Kaya bakit di nagtaka si Mama o sinabihan siyang,
"Uy, bakit bigla kang nagka-bowling bag?"
Pero ang nakakabaliw pa, matapos patayin si Mrs. Hedge sa kanyang kama,
ibinalot siya sa kumot
at inilagay ni Papa sa trunk ng kanyang kotse.
Dinala siya sa Christ Lutheran Church, kung saan kami nagsisimba.
Hinubaran siya at pinalitan ng damit,
at kinunan ng mga larawan habang iginagapos ang bangkay niya.
Plano mo na talaga na dadalhin mo siya sa simbahan?
Buhay man o patay, pupunta siya sa simbahan na 'yon.
Ang totoo niyan, iniisip kong gumawa ng BTK hideout,
bahay, o kaya torture chamber.
'Yon ang pangarap ko sa fantasy world ko.
Noong bata pa ako, may naaalala akong isang Linggo,
nasa Christ Lutheran Church ako,
umaakyat ako sa mga matataas,
at makikitid na pine tree na lagi kong inaakyat doon.
Nang matagpuan si Mrs. Hedge makalipas ang ilang linggo,
may nakita silang pine needles sa tabi ng katawan niya.
Di nila alam kung saan 'yon nanggaling, kasi bihira ang pine trees sa Kansas.
Magkakaroon lang nito kung itatanim mo.
Nagmula 'yong pine needles sa mga pine tree na inakyat ko sa simbahan.
Malinaw sa akin na ipinagmamalaki niya ang mga ginawa niyang pagpatay.
Sana raw…
Ipinahayag niya na sana raw marami pa siyang napatay.
Ang sabi niya, "Kung sana mag-isa ako sa buhay,
"walang mga obligasyon, walang pamilya, simbahan, trabaho…
"Kung wala lahat ng mga 'yon,
"mas marami pa sana akong napatay."
Narito na ang national media,
at mga tao ng Good Morning America, CNN, Dateline, Primetime Live.
Magtitipon-tipon silang lahat sa Wichita habang lumilipas ang araw,
dahil naging pambansang isyu ang kuwentong ito.
Siyempre, naka-live broadcast ito, at sinabi ng police chief ng Wichita…
Sa madaling salita, arestado na si BTK.
Naghiyawan ang mga tao.
Maraming tao sa news conference na 'yon.
At iniisip ng national media, "Bakit naghihiyawan ang mga taong ito?"
Pero hindi nila naiintindihan ang kapanatagang naramdaman namin
na sa wakas, nahuli na siya.
Napanatag ang lungsod ng Wichita, mga pulis at biktima,
matapos maaresto ng mga awtoridad ang 59 anyos na si Dennis Rader.
Medyo di kapani-paniwala, pero masaya.
Tatapusin natin ang lahat.
Mahahayag din ang katotohanan, at mananagot siya sa batas.
Pinagsikapan ito ng kapulisan.
Ano'ng masasabi mo sa katotohanang
matagal na siyang naninirahan sa komunidad na ito?
Buhay, humihinga, nagtatrabaho.
Matalino siya, pero ang gago niya.
Ayos lang 'yan.
Tinawagan ako ng brother ko noong umaga ng press conference.
Sabi niya, "Siya raw 'yong dogcatcher ng Park City."
Naalala ko napasabi ako, "Ano?"
"Dogcatcher ng Park City"? Isa lang ang dogcatcher ng Park City.
'Yon ang papa ni Kerri.
Ang nasabi ng papa ko, "Imposibleng si Dennis 'yon."
Pagkatapos, nakatutok na ako sa TV.
Naaalala ng mga kapitbahay na nakausap ko
ang mga nakatira sa bahay na pinuntahan ng pulisya.
Nakakatakot. Tinawagan ako ng magulang ko. Halos maiyak papa ko.
Single mom ako, kami lang ng dalawa kong anak dito,
at ilang beses siyang nakapasok dito.
Talagang nagulat ako na pwede siyang manggaling sa kongregasyong ito,
o sa sinumang kakilala ko.
Sa panahong kakilala ko si Dennis, walang anuman sa mga pag-uusap namin
na maaaring humantong sa mga akusasyong ito.
Magaling siyang Scout leader.
Noong medyo tumanda na siya at umalis na mga anak niya,
medyo naging weird siya.
Pinaka-ikinagulat ng mga taga-Wichita na karaniwang tao lang siya.
May trabaho, pumapasok sa trabaho araw-araw.
May pamilya siya, may asawa, dalawang anak.
Tapos serial killer siya?
Gustong ma-interview ng lahat si Paula, o si Kerri o brother niya.
Gusto 'yon ng lahat.
Sinasabi nila, "Paanong hindi mo alam? Paanong hindi nila alam?"
Naging sobrang protective ko sa kanila.
Sabi ko, "Hindi nila alam. Wala sa aming may alam."
Hindi lang pamilya niya ang nilinlang niya.
Pati simbahan, nilinlang niya.
Nilinlang niya ang buong lungsod.
Halos lahat, nilinlang niya.
Noong unang weekend matapos maaresto ang ama ko,
hindi maayos ang pakiramdam ng mama ko.
Nabigla siya. Nabigla ako.
Nandoon ang lolo't lola ko.
Nandoon ang mga pinsan ko.
Bumili ng Kentucky Fried Chicken ang tita ko, na may kasamang fixings.
Nagtipon-tipon kami at kumain.
Para sa akin, tila nasa libing ako.
Nakaupo ka lang, at kumakain.
Kahit sa sandaling 'yon,
medyo tumatawa ka, o umiiyak ka rin.
Nagkukuwento ka, alam mo 'yon?
Tapos, bigla na lang sinabi ng mama ko,
"Parang namatay ama mo at nagtipon-tipon tayo rito pagkatapos ng libing niya."
Sabi ko, "Oo, alam ko, Mama."
At noong unang gabi, umiiyak si Mama at gusto niya akong matulog sa kama niya.
Hindi ko kinaya. Sobrang bigat sa pakiramdam.
Nanginginig ako at gusto kong mapag-isa lang.
Sobrang bigat. Hindi ko kaya. At para akong…
Iniwan ko talagang mag-isa ang mama ko.
Sobrang bigat sa pakiramdam. Hindi ko talaga 'yon kinaya.
Sa ngayon, hindi maganda ang relasyon namin ng mama ko.
Hindi kami nag-uusap.
Maayos kami noong lumalaki ako,
at maayos kami pagkatapos ng pag-aresto.
Pero sinira ko 'yon.
Hindi n'yo 'yon pinag-uusapan. Kumikilos ka ng normal.
Di mo sinasabi sa iba.
Ako lang ang nagsalita sa pamilya.
Ewan ko. Sobrang nakakainis kasi,
buhay pa si Papa, at ama ko pa rin siya, di ba?
Para sa mama ko, pwede silang magdivorce.
Tanggalin si Papa sa buhay niya.
At subukang mag-move on.
Pero di 'yon pwede sa aming magkapatid.
Siya pa rin ang ama ko. Kamukha ko siya.
Para sa akin, di ko naisip na patay na ang papa ko.
Sinabi noon ng pastor na makakatulong
kung susulatan namin si Papa at sasabihin mga gusto namin.
Kaya nagsimula akong sumulat sa ama ko noong March 2005.
"Pa, hello. Maayos po ang kalagayan ko.
"Ligtas ako at nasa Michigan.
"Isinuplong daw kita sabi ng media.
"Di 'yon totoo.
"Wala akong alam gaya ng iba hanggang sa kumatok ang FBI.
"Sinabi ko sa kanila na napakabuti mong tao,
"napakabuti mong ama,
"na maling tao ang inaresto nila.
"Sinubukan ko, naming lahat, pero di sila nakinig.
"Hindi namin kilala ang lalaking 'yon,
"pero mahal namin ang asawa at ama at taong kilala namin ng buong puso.
"Iniisip ko kung may nangyari sa 'yo noong bata ka,
"na gusto mong ibahagi't pag-usapan.
"Ikinalulungkot ko kung mayroon nga.
"Di mo kasalanan kung may nangyari noong bata ka pa.
"Nais namin ng kasagutan balang araw, kung kaya mong ibigay 'yon."
Sinubukan kong mag-ingat sa liham ko, at hindi magpahayag ng galit,
o ng labis na emosyon, ipabatid lang na mahal ko pa rin siya.
Sumagot siya sa liham ko noong March 26, 2005.
"Dear Kerri, happy belated Easter wish.
"Maraming salamat sa liham.
"Labis na kaligayahan nadarama ko.
"Akala ko nga wala nang kapamilya na susulat sa akin.
"Napaka-sincere ng liham mo,
"nagmula sa isang mapagmahal at maunawaing anak.
"Ang arraignment ay sa April 19.
"Pagkabaliw ang magiging depensa namin pero di ko alam kung
"sa ospital o sa kulungan ang magiging pinakamabuti pagtagal."
Nag-aalangan siya at di namin maintindihan kung ano ang nangyayari.
Alam mo kung ano'ng hawak nila.
Ginawa mo 'to, kaya panindigan mo.
Alam mo 'yon, nakakainis talaga.
Ayaw naming dumaan sa paglilitis.
Pero noong June 2005, nag-plead ng guilty ang papa ko.
'Yon ang unang beses na direkta naming hinarap ito.
Mahirap paniwalaan na siya ang lalaking sinasabi ng awtoridad
na sumindak sa lungsod ng Wichita, Kansas, mula 1974.
Pero si Rader ay nahaharap sa sampung kaso ng pagpatay
sa mga kasong nakilala bilang BTK.
Sa korte, nasilayan sa unang pagkakataon ng mga kaanak ng biktima
ang lalaking pinaghihinalaang pumaslang sa mga minamahal nila.
Magsitayo ang lahat.
June 2005 ang preliminary hearing ni Dennis Rader.
At nagplead siya ng guilty. Akala namin tapos na doon.
Hindi pa pala.
Detalyadong inilahad ni Dennis Rader
ang bawat pagpatay.
Sabihin mo sa sarili mong pananalita kung bakit naniniwala kang nagkasala ka.
Magsisimula tayo sa unang biktima.
Hindi pa ako nakasakal ng sinuman dati,
kaya di ko alam kung gaanong pwersa ang kailangan o gaano ito katagal.
Lumalaban siya, halos mawalan ng kontrol.
Di umuubra sa kanya ang pananakal, kaya ginamitan ko siya ng kutsilyo.
Binigyan ko siya ng tubig, inalo ko nang kaunti,
at pagkatapos ay iginapos ko siya, nilagyan ng plastic sa ulo, at sinakal.
Ganito ang sitwasyon sa loob ng 45 minutes.
Kalmado at detalyadong inilahad ng 60 anyos na si Dennis Rader,
ang sampung pagpatay na ginawa niya.
Hindi kami pumunta sa korte. Ayaw namin.
Wala kaming laban sa media.
Pagkakataon 'yon ng pamilya ng mga biktima sa korte.
Ayaw naming magdulot ng gulo. Di talaga namin ito kayang harapin.
Napakahirap marinig ang pag-amin niya sa mga krimen,
at marinig ito sa kanya mismo,
Dumadaan ang mga serial killer sa tinatawag nilang iba't ibang yugto.
Isa sa mga 'yon ay ang trolling stage.
Bale, naghahanap ka ng mabibiktima.
Pag may napili ka na, patungo ka naman sa stalking stage.
Maaaring marami sila, pero isa lang pagtutuunan mo ng pansin.
At 'yon ang biktima.
Sige. Tama ba 'yon?
Ang sampung kaso ng pagpatay na ito ay nangyari
dahil gusto mong bigyang katuparan ang sexual fanstasy mo, tama ba?
Oo.
Sige, maaari ka nang maupo, Mr. Rader.
'Yan si Dennis Rader na inilalarawan ang sampung brutal na pagpatay
na parang trabaho lang.
Tama ka. Trabaho lang ito para sa kanya,
at nagpapatuloy lang siya sa kanyang trabaho.
Iniisip namin ng co-anchor ko,
"Hindi ito totoo."
Kaya mo bang isipin ang kalagayan ng anak o asawa niya noon?
Inalis ko sa isip ko ang karamihan sa mga sinabi niya.
Sobrang sama ng mga 'yon. Hindi ko…
Hindi ko ito matanggap. Hindi ko talaga matanggap.
Magsitayo ang lahat.
Asahan ang madamdaming mga araw sa korte sa Kansas.
Ngayon ang pormal na paghatol sa serial killer na si Dennis Rader.
Ang mga paglilitis ay tinutukan sa buong Wichita,
kung saan maraming tao ang nakagisnan na si BTK.
Intensiyon ng district attorney na si Nola Foulston,
para sa pagdinig na 'yon,
na sukdulang ipahiya si Dennis Rader.
Ano 'yan, sir?
Isa itong plastic mask.
Ilang search warrant ang ginawa sa buong lungsod ng Wichita.
Sabi ni Rader, "Marami kayong makikita sa opisina ko,
nasa file cabinet ko."
Di naka-lock 'yong file cabinet, malinaw na kampante siyang
mag-iwan ng mga bagay rito.
Napakaraming photos,
mga picture na kinunan niya sa paglipas ng panahon,
at sari-saring drawings.
Inilarawan niya bawat isa, nilagyan, ng petsa, inayos paalpabeto.
May cross-reference para madaling makita ang mga bagay-bagay.
Gumawa siya ng parang worksheet
ng mga projects niya.
Mga device na kinuhanan niya ng litrato.
Sinabi ni Papa sa liham niya na marami pang masasamang lalabas.
"Ano bang mas masahol pa sa pagpatay?"
Marami pang ganito?
Daan-daan, o baka libo-libo pa.
Ipinakita ng district attorney ang mga larawan ni Dennis Rader
na nakasuot ng nylon stocking sa ulo niya,
at gusto niyang ipakita sa mundo kung gaano kasama ang taong ito.
Biglang lumabas ang tungkol sa papa ko na nakatali
at hubo't hubad sa basement nina lola, nakasuot ng damit ng biktima.
Para itong walang hanggang serye ng kasamaan.
Ipinapakita ng prosecutors ang mga karumal-dumal na detalye.
Bangungot ito para sa naroong kapamilya ng mga biktima,
at ngayong araw, makakaharap nila mismo si Rader.
Bagama't sinikap sirain ni Rader ang pamilya ko, kami ay nanatiling buo,
mas matibay at mas magkakaugnay ngayon kaysa dati.
Pinanday ng sakit at kawalan ang pagmamahalan namin.
Sa pananaw ko, sa bandang huli,
nabigo si Dennis Rader na patayin ang mga Otero.
Bagama't di pa tayo nagkakilala, nakita mo na ang mukha ko.
Ito ang parehong mukha na pinatay mo 30 taon na ang nakalipas,
ang mukha ng aking ina, si Julia Otero.
Ang sakit at pagdurusa na ibinigay niya sa aming pamilya
at pagkamatay ng isang magandang dalaga sa edad na 21,
nagawa niyang patuloy na mamuhay sa loob ng 31 taon,
sa pagpapalaki ng pamilya at mga anak.
Hindi ko kayang ipaliwanag sa 'yo.
Walang salitang makapagpapaunawa kung gaano kalaki ang epekto
ng pagkawala ni Nancy sa akin at sa aming pamilya.
Nawalan ako ng isang kaibigan, tagapayo.
Hindi na magkakaroon ng tita ang mga anak ko,
at di na ako magkakaroon ng isa pang ate.
Halos 19 taon na mula nang kunin sa amin ng kapatid ko
ang pinakamahalagang babae sa aming buhay.
Napaka-unfair na kaunting panahon lang namin siya nakasama.
Hinihiling ko lang sa korte na ipataw ang pinakamabigat na parusa
na pinapayagan ng batas, sa halimaw na ito.
Hindi ako…
nakapaghanda ng sasabihin, pero,
alam n'yo 'yon,
gusto ko lang na magdusa siya habambuhay.
At…
Alam n'yo, hindi ko…
Iyon lang.
Sa ngalan ng aking ina na kasama namin sa espiritu, sa pamilya ko,
at sa mga pamilyang nanatiling matatag na nandito ngayon,
iniaalay namin ang araw na ito sa alaala ng mga yumao na.
Sa araw na ito, tahimik naming aalalahanin ang isang ama, kuya,
asawa,
ina,
ate,
anak na babae, isang lola.
Habang nagdurusa ka sa katotohanang
ang huli mong biktima ay ang sarili mong pamilya,
yayakapin namin ang bagong pamilyang mayroon kami,
na katuwang namin habambuhay sa ugnayang binuo ng pait ng pagsubok at pighati.
Kahanga-hanga ang pamilya ng mga biktima.
Nang bigyan si Dennis Rader ng pagkakataong magsalita,
ayaw nilang iparamdam kay Dennis Rader na nagtagumpay siya.
Mr. Rader, may nais ka bang sabihin sa ngalan mo,
upang mapagaan ang iyong kaparusahan?
Kung kaya't ang pamilya ng mga biktima ay lumabas ng korte.
Your Honor, sa Sedgwick County, sa mga biktima,
batid kong ang mga krimeng nagawa ko…
Itutuloy ko pa ba, o…
Okay.
Matapos ang pahayag ng mga biktima, hinayaan si Rader magsalita.
Maaari na siyang humingi ng tawad
o magsabi ng makabuluhang bagay, o sabihing pinagsisisihan niya ang lahat.
Pero sa halip, nagpasalamat siya sa lahat.
Pinasalamatan niya ang pulisya, piskal, mga pamilya ng biktima, at ang judge.
Pinakakakaiba talaga 'yon.
Mr. Rader, maaari ka bang tumayo?
Sir, base sa iyong apela, na naganap noong June 27, 2005 sa harap ng korteng ito,
muli kitang hinahatulan na nagkasala.
Hinatulan siya ng judge ng 175 taong pagkakakulong,
at simula noon, hindi na nakalabas ng piitan ang lalaking 'yon.
Matapos maaresto ng papa ko, di ko binanggit ang tungkol sa mga ito.
Halos sampung taon akong hindi nagsalita tungkol dito.
Pag may nagsasabi, "Ikuwento mo ang buhay mo o ng ama mo,"
o tinatanong ako sa mga kaswal na usapan,
sinasabi ko na hindi na kami nag-uusap ng ama ko, nakakulong siya.
Sinusunod ko ang Midwest code. Huwag pag-usapan ang masasamang bagay.
Tapos noong gabing 'yon, nalaman ko 'yong kay Stephen King…
Nang tawagan ako ng reporter na iyon mula sa Eagle,
para bang unang beses na may nagpahintulot sa aking maglabas ng saloobin.
Nang may nagsabing, "Ayos lang, pwede kang magsalita tungkol dito,"
parang gumaan ang loob ko, at nagsimula akong maghilom.
Nagsimula akong magsulat noong 2015.
Apat na taon kong isinulat ang una kong libro,
at pagkatapos ay naging national bestseller ito noong 2019.
Kahanga-hanga ang iyong tapang sa pagsulat nito at sa iyong paglabas.
Nandito pa rin ako sa kabila ng lahat. Ang mensahe ko, "Kapit lang.
"May pag-asa pa. Huwag kayong susuko."
Kapag nakaupo ako rito…
napapalibutan ako ng mga bagay,
tulad ng pictures ni Papa, ang libro ko tungkol kay Papa.
Malaking bahagi ng kung sino ako ngayon,
at pagkakakilanlan ko, sa kasamaang palad, ay umiikot sa ama ko.
May mga naging problema ako sa Facebook, may mga taong nag-email sa akin,
at nagpadala ng mensahe sa Instagram, nagtext sa akin,
minanmanan ako, pinagbantaan akong patayin,
at may nagsabing sana 11 ang pinatay ng ama ko, kabilang ako.
Sabi ng trauma therapist ko kamakailan,
"Ano'ng mangyayari kung tinalikuran mo ang lahat ng ito?"
At sinabi kong magiging mapayapa ito.
Pero ang totoo, ang career ko ay nakatali na ngayon sa lahat ng ito.
Kung titingnan mo ito at iyon,
tumutukoy ito sa isang unsolved homicide.
Kaya gusto ko siyang bisitahin tungkol doon.
"26 anyos na ina na nawala noong Sabado
habang nagpapatuyo ng labada, maaaring may foul play."
"Denise Rathburn, 25,
"umalis ng bahay sa pagitan ng 3 p.m. at 8:30 p.m. Sabado,
"may tulak na baby carriage na puno ng basang labada.
"Di na siya bumalik."
Ano'ng masasabi mo sa lugar na 'to?
Dati kaming nagbibisikleta riyan.
Nagbibisikleta kami riyan, kaya pwede natin 'yang tingnan.
Pinag-usapan namin ang files ng papa ko.
May maliliit siyang spiral notebook na naglalaman ng notes
at projects niya, mga pagmamanman at pagpatay,
at pagpuslit sa mga bahay. Mayroon siyang mga 70 o 80 nito.
At hinayaan lang nila ako.
Ang mga bagay na iyon ay nasa evidence room mula noong 2005,
pero ngayon lang ipinakita sa 'kin.
Mga partikular na lokasyon na maaari nating puntahan at tingnan.
May nabasa akong notation ng Papa ko,
'81 para sa taong 1981.
Ako ay nasa edad dalawa, tatlo noon.
Naka capital letter, "Kerri/B at D," ibig sabihin, bondage/game.
"Ano iyon?" Nasabi ko pagkakita ko.
Tapos may isa pa,
nakalagayay, "Kids/bath/S,"
at 'yon ay sex para sa ama ko.
Napapaisip ako, "Minolestiya ba ako ni Papa sa banyo noong tatlong taon ako?"
At bakit nasa bondage game ang pangalan ko?
Hindi ko alam ang iisipin ko noon. Litong-lito talaga ako.
Baka nagpra-praktis si Papa sa kuwarto ko.
Pinagpraktisan ba niya ako?
Habang lumalaki ako, nakaranas ako ng mga bangungot sa gabi.
Bahagi ng bangungot na 'yon,
ang pag-ihi sa kama, takot sa dilim, takot mapag-isa sa kama ko,
ay may kinalaman sa isang masamang lalaki sa bahay.
Para itong insidente ng panloloob.
'Yon ang ginawa niya sa mga biktima.
Di ko alam kung saan ito nagmula.
Tingin ko, pilit itong inilalabas ng subconscious ko mula pa noong bata ako.
Sinasabiing, "May masamang tao sa bahay ko."
Sobrang bigat, na makita ang pangalan ko na isinulat niya mismo sa notebook niya.
Ang tanging tao o mga taong kumakausap sa akin, ay ang Osage County.
Natural lang na madamay ako sa mga kuwento nila, di ba?
Inaalam namin, "May pinatay pa ba siya?"
Hindi ko alam kung meron pa.
Bawat isa ay may gustong makuha sa akin.
"Pwedeng isulat ang kuwento ng ama mo?"
"Pwede ba namin siyang makausap?"
Kaunti lang ang mapagkakatiwalaan ko sa ngayon na gusto akong makilala
kasi lahat ay tungkol sa ama ko.
Sabi sa 'kin ng trolls sa Twitter, "Wala ka kundi dahil sa ama mo."
"Wala kang buhay at walang career."
Masama ang loob ko ngayon.
Dismayado ako, galit at malungkot,
at gusto ko nang sumuko,
at lumayo na lang.
Puno ako ng sama ng loob, at sabi ng therapist ko,
"Nag-iimbestiga lang ang mga awtoridad, at nagtatanong sila, at ayos lang 'yon."
"Trabaho nila 'yon. Ayos lang 'yon."
Nakakatulong sa akin pag may nagsasabing ayos lang.
Hiniling nila na bisitahin ko ang ama ko sa kulungan para alamin kung,
may iba pa ba siyang pinatay o ginawang krimen.
Kung may iba pa talagang pinatay ang ama ko,
kailangan naming alamin ang buong katotohanan,
at gawin 'yon bago pa siya pumanaw.
Alam nilang balisa ako.
Di ko siya nakita sa loob ng 18 at kalahating taon,
pero di sila makakabisita sa ama ko nang wala ako.
Hindi. May kailangan pa ako sa ama ko.
Pinag-aralan ko ang mga bagay na pag-uusapan namin ni Papa.
Bilin sa akin, "Wag mong itatanong ang tungkol sa sexual abuse.
"Baka hindi na siya makipag-usap."
Pagdating sa bilangguan, may dadaanan kang tila watchtower sa loob,
at isang hanay ng mga naka-lock na pinto.
Pumasok ako kasama ang isang lalaki at isang babaeng imbestigador.
Mahina na si Papa. Naka-wheelchair na siya.
At literal siyang umiiyak, masayang masaya na makita ako.
Masayang masaya na makita ang anak niya.
Mga three o four feet lang ang layo niya sa harap ng mesa ko.
Nandoon ako sa loob nang dalawa hanggang tatlong oras,
tinatanong ko siya tungkol sa lahat ng nangyayari.
"May mga kaso ng nawawalang kababaihan, mga kasong kahawig ng sa 'yo.
"Tugma sila sa MO mo, o halos gano'n, o mga timeframe."
Sabi niya, "Ano'ng sinasabi mo?
"Di ba pwedeng mag-bonding na lang tayo bilang mag-ama at bumuo ng bagong alaala?"
Sagot ko, "Pa, hindi ako narito para riyan."
Umiiwas siya, makakalimutin na raw siya. Pero matalas memorya niya.
Puro tanggi lang siya.
Inosente raw siya, santo siya, maliban sa lahat ng ginawa niya.
Sabi niya, "Alam mo, sampu lang 'yon."
Tapos bigla siyang nagbago.
Nagalit siya tungkol sa imbestigasyon.
Nagalit siya sa media. Akala niya tapos na ang lahat.
Galit talaga siya.
Hndi ko dapat ginawa ito. Sa wakas, tinanong ko ang ama ko
tungkol sa notation sa journal niya.
Tinanong ko kung ano 'yong "Kerri Bondage game."
Sabi niya, "Pantasya lang 'yon. Di ko ginalaw ang pamilya.
"Nag-iimbento ka lang ng mga bagay tungkol sa akin para sumikat ka."
Ang PTSD ko ay biglang…
Namanhid ako. Di ako makakita o makapag-isip.
Ayoko na. Wala na akong pakialam.
At para bang, sumabog ang galit ko kay Papa
na naipon sa loob ng 45 taon.
Nawala na ako sa plano.
At tinanong ko siya tungkol sa lahat, kay Mrs. Hedge, 'yong pine needles,
at pagsakay niya sa akin noong anim ako sa Oldsmobile
na pinaglagyan ng bangkay ni Mrs. Davis.
Inilabas ko ang lahat ng sama ng loob ko.
At ibinato sa kanya ang napakabigat na trauma na pasan ko.
Para akong bumalik sa bahay ko, kung saan uuwi ang lalaking 'yon,
pero hindi mo kilala kung sino.
Si Papa ba 'yon? O isang galit na lalaki?
Nagalit ako, at sabi niya, "Kerri, ikaw ang nagsimula nito."
Minamanipula niya ang isip ko, minamanipula ako,
at nagsisinungaling siya sa mismong harap ko.
Para akong nakikipag-usap sa isang subhuman sa halip na sa papa ko.
Kapag sinasabi ng iba na psychopath siya,
o kaya narcissist, at ayaw siyang makasama,
nakakahanap pa rin ako ng kabutihan sa kanya, pero ngayon hindi na.
Hindi na ako kailanman lalapit sa taong 'yon.
Hindi siya ang papa ko. Hindi ko siya kilala.
Ipagluluksa ko ang mga alaalang 'yon, ang babaeng 'yon at pamilyang 'yon.
Nawala silang lahat sa akin.
Basta, ayoko nang ibahagi sa kanya ang sarili ko,
at ayoko na siyang maging parte ng buhay ko.
Limikha ako ng distansya sa pagitan ko
at sa kasamaang ito na nasa aking ama.
Isang desisyon na ihiwalay ang sarili ko mula sa, alam mo na, kasamaan.
Gaano na ba katagal?
-Mula noong high school. -Mga nasa…
-Mula 1996? -Di ko mabilang.
Ako man.
Alam ko. Naalala ko nasa 25 na…
Twenty-seven.
Hindi nga!
27 mula no'ng high school, at 26 mula no'ng freshman year.
Oo, grabe. Grabe talaga.
Kasi pag idinagdag mo 'yan sa edad mo noon, magugulat ka.
Hindi ka nakarating sa reunion.
Jusko, di talaga ako pupunta sa reunion, ano ka ba?
Baka sabihan nila ako, "Kamukha mo siya."
-Kilala n'yo mama ko, siya ang kamukha ko. -Oo, 'yan nga sasabihin ko.
Kaya nga ang isasagot ko, "Tumigil ka. Mama ko ang kamukha ko."
Lahat ng nakakakilala sa akin bago maaresto si Papa,
kilala ako bilang Kerri at ang pamilya ko, at nirerespeto nila iyon.
Si Andrea, kilala ko na mula pa kindergarten.
Si Rita, kilala ko na mula middle school.
Di pa rin nagbabago ang tingin nila sa akin.
Nag-uusap kami ng asawa ko noong isang araw, at sabi ko,
"Sa huli, ang hiling ko para kay Kerri
"ay makahanap ka ng kapayapaan,
"at mamuhay na wala ang matinding kalungkutan na ito."
-Deserve mo 'yon. -Oo.
-Deserve mo talaga. -Alam ko.
Natuto akong maglagay ng mga limitasyon, at ipahayag ang sarili ko.
Naging public figure ako, ipinagtatanggol ang mga biktima ng krimen,
biktima ng trauma at mga nakaligtas,
at ipahiram ang boses ko, sa mga taong pinagdaanan ang pinagdaanan ko,
at sa mga pamilyang tulad ng sa akin
at sa ibang biktima.
Patuloy kong gagamitin ang boses ko para magpahayag,
at ipaglaban ang ibang pamilya kung kinakailangan.
Nakalagay sa bawat headline sa huling sampung taon ang,
"Anak ni BTK, anak ni BTK."
May isang tumama, "Kerri Rawson, anak ni Dennis Rader, ang BTK killer."
Gusto kong makilala bilang si Kerri Rawson.
Siguro nga bilang anak ni BTK ako nakilala pero mas higit pa ako riyan.
Good girl. Good girl ka talaga.
Isa akong ina, kaya pinaglalaanan ko ng oras ang mga anak ko,
Mahilig akong magbasa, manood ng TV kagaya ng sinuman,
at nagre-relax ako, kaya normal na tao lang ako.
Madalas, hindi ko na talaga naiisip kung sino ang ama ko.
Hindi ko siya iniisip.
Tara, kumuha tayo ng maiinom. Good girl.
Ako ay ako.
Sa ngayon, walang karagdagang kaso ng pagpatay
ang naisampa laban kay Dennis Rader.
Nakipag-ugnayan ang mga filmmaker sa pamilya ng mga biktima ni Rader
at mga nakaligtas sa kanyang krimen.
Pinili nilang wag makibahagi sa pelikulang ito.
Kung ikaw o isang taong kilala mo ay biktima ng sexual abuse,
may mga impormasyon na makakatulong sa www.wannatalkaboutit.com
Nagsalin ng Subtitle: Mildred Matematico