Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nie zapomnę tego lutowego dnia 2005 roku.
Miałam 26 lat i miałam już serdecznie dość śniegu i lodu w Michigan.
Zastępowałam nauczycieli.
Nie znosiłam jazdy po śniegu, więc zostałam w domu.
Obudziłam się około południa,
spojrzałam przez żaluzje
i zobaczyłam zaparkowany dziwny samochód.
Nie odjeżdżał.
Nagle ktoś zapukał do drzwi.
Tata wpajał mi, by nie rozmawiać z obcymi.
Póki się nie przedstawią.
Uchyliłam drzwi i zablokowałam je stopą,
aby ten ktoś nie mógł wejść.
Chciał mnie wypytać.
Nie rozumiałam, co się dzieje.
Zapytał, czy słyszałam o BTK-u.
DUSICIEL BTK
Osoba z niepohamowaną chęcią zabijania.
Mieszkańcy są w szoku po zatrzymaniu domniemanego zabójcy BTK.
BTK: zwiąż, torturuj, zabij.
Powiedział, że BTK to mój tata.
- Dennis Rader. - Dennis Rader.
Dennis L. Rader.
59-letni mąż z dwojgiem dzieci.
Członek Luterańskiego Kościoła Chrystusa,
harcmistrz i inspektor porządkowy w Park City.
Pozornie zwyczajny ojciec oskarżony o zabicie
co najmniej dziesięciu osób w ciągu 30 lat.
Według policji z Wichity Dennis Rader przez lata żył tam i zabijał
pod nosem przyjaciół i sąsiadów.
Robił wszystko, co każdy tata.
Sadysta seksualny.
Zabijał dla dreszczyku emocji.
Umiecie sobie wyobrazić, że wasz tata
jest jednym wielkim potworem?
Nie wiedziałam, kim jest i co skrywa.
Czy byliśmy jego przykrywką?
Czy cały czas nas wykorzystywał?
Trudno powiedzieć, kim jestem, skoro całe moje życie to kłamstwo.
MÓJ OJCIEC – ZABÓJCA BTK
Jeszcze rok temu byłam przekonana,
że tata zabił tylko dziesięć osób.
FBI i śledczy od początku mówili,
że zabił tylko dziesięć osób.
NOWE WIEŚCI O BTK-U
Przełom w sprawie słynnego zabójcy BTK.
Rano policja oznajmiła, że znany zabójca BTK,
który terroryzował mieszkańców Kansas w latach 70.,
może być powiązany z dwoma innymi nierozwiązanymi sprawami.
Nie mogłam uwierzyć.
Krótko potem zadzwoniła do mnie w tej sprawie policja.
Chyba nikt go nie zna tak jak ja.
Śledczy mają wiedzę i dowody,
ale tylko ja umiem go rozgryźć.
Jeśli tata zabił więcej osób,
trzeba to ustalić –
dla rodzin, które od dziesięcioleci czekają na odpowiedź.
Powinny poznać prawdę.
Ale moje życie też się liczy.
Jak bardzo mogę się poświęcić?
Na jakie cierpienie mam się narazić, by pomóc?
Tatę aresztowano w 2005, gdy miałam 26 lat.
Wszyscy zapraszali nas na wywiady: Oprah, Larry King, Diane Sawyer.
Wszystkim odmawialiśmy.
Z pozoru sobie radziłam: gotowałam, wychowywałam dzieci,
byłam mamą na pełny etat i działałam w kościele.
Wyglądało, że świetnie mi szło.
A w środku umierałam, ukrywałam się.
Po jego aresztowaniu prawie dziesięć lat gniłam od wewnątrz,
bo nie umiałam się odezwać, myślałam, że mi nie wolno.
Tutejsza zasada mówi: nie pierz publicznie brudów.
Trzymaj je wewnątrz, a na zewnątrz chodź schludnie.
Tak mnie wychowano.
Gdy we wrześniu 2014 kładłam się spać,
mój ówczesny mąż Darian powiedział,
że dziś rano w telewizji był Stephen King.
Mówił o moich rodzicach.
Napisał opowiadanie i scenariusz filmu Dobre małżeństwo.
Opowiedz o tym. Wzorowałeś się na Dennisie Raderze.
Był prototypem bohatera z mojej opowieści.
Zabił dziesięć osób, w tym dwoje dzieci.
Był długo po ślubie, miał dwoje dzieci, a gdy go złapali,
jego żona przyznała,
że o niczym nie wiedziała.
Siedziałam smutna na łóżku, płakałam, wstawałam,
łaziłam w kółko. Byłam bardzo zła.
Na Stephena Kinga, a nawet na męża.
Marzyłam, by to okazało się snem.
Długo milczałam,
a miałam tyle do powiedzenia.
W pierwszym wywiadzie przez 40 minut opowiadałam
o sobie, o tacie,
mamie, moim małżeństwie, o tym, co się działo przez te dziesięć lat.
Jeszcze tego wieczoru byłam sensacją dnia,
a dzień później mówił o mnie świat.
- Dziękuję, że znalazłaś dla nas czas. - A ja za zaproszenie.
Gdy agent FBI mnie zawiadomił, trzymałam się ściany.
Straciłam wszystko, co cenne.
Dusiłam to w sobie i to mnie zabijało.
Nie brałam tego wywiadu na serio.
Nie uważałam na słowa.
Uraziłam wiele osób słowami, które z siebie wyrzucałam.
Byłam wkurzona,
że King inspirował się moimi rodzicami.
Zawsze będę kochać tatę. W końcu to tata.
Ale nie zagłębiałam się w to,
co robił jako BTK. Nic nie wiedziałam o zbrodniach.
Chodziłam na terapię, wszystko mi się mieszało.
Czy byliśmy jego przykrywką? Czy kochał mamę?
Czy naprawdę nas kochał, czy tylko wykorzystywał?
Zebrałam wszystko do kupy, przyjrzałam się mojemu i taty życiu,
by móc o tym rozmawiać.
To był jeden wielki bałagan.
W ’74 tata zabił czworo członków siedmioosobowej rodziny.
Parę miesięcy wcześniej stracił pracę w Cessnie.
Bardzo lubił tę robotę.
Gdy jesienią ’73 go zwolnili, poparł w depresję.
Był markotny i znudzony.
Mawiał, że nuda służy diabłu.
Zaczął myśleć o złych rzeczach i wprowadzać je w życie.
W ’74 byłem naczelnikiem policji w Wichicie.
Komendant odszedł na emeryturę i szukano następcy.
Postanowiłem zaaplikować.
„Pewnie się nie uda, ale spróbuję”.
POLICJANT LAMUNYON Z NOWYMI OBOWIĄZKAMI
Aplikowało chyba 110 osób.
A wybrano mnie.
Wichita było spokojnym miastem na Środkowym Zachodzie.
Każdy robił swoje.
Nie zamykano tam wtedy na klucz drzwi i aut.
To było spokojne, cudowne miejsce do życia.
POLICJA MIASTA WICHITA
Objąwszy stanowisko komendanta,
zająłem się paroma ważnymi, starymi sprawami.
Nawet nie przyszło mi do głowy,
że może tam grasować seryjny zabójca.
W domu na wschodzie Wichity znaleziono ciała Josepha Otery,
jego żony Julie, córki Josephine i syna Josepha.
W ’74 byłem fotoreporterem w KAKE Television.
Wysłano mnie do domu,
w którym doszło do zabójstwa.
Nie znaliśmy liczby ofiar – nic.
Nikt nic nie mówił.
Detektywi milczeli.
Starszy syn, Charlie, wracał ze szkoły.
Wszedł i zastał ten straszliwy widok.
Rodzice i rodzeństwo zabici.
Zupełnie się załamał.
Wpierw próbował ich rozwiązać,
a potem pobiegł do sąsiadów po pomoc.
Przeżył traumę. Każdy by tak miał.
To bardzo dziwna sprawa jak na tamte okolice.
To najgorsze, co widziałem w swojej 30-letniej karierze w wydziale zabójstw.
Nie odpuścimy tego.
Straszne zabójstwo.
Jak można zabić dziecko?
Tego jeszcze nie było.
POLICJA ZDUMIONA MOTYWEM
W sprawę Oterów wprowadzili mnie dowódcy wydziału śledczego.
Według nich charakter zbrodni
wskazuje na zemstę
lub coś związanego z narkotykami.
Z kolei inni śledczy brali pod uwagę podłoże seksualne.
Sprawą nie zajmował się jeden czy dwu śledczych.
Było ich wielu, a każdy szedł swoim tropem,
by rozwiązać tę zagadkę.
Żal patrzeć, w jaką ruinę gdzieniegdzie popadła Wichita.
Zawsze miejscami taka była.
Serio przykry widok.
Ciężko mi tu przyjeżdżać.
Czuję ogromną traumę.
Coś we mnie przeskakuje
i zalewa mnie trauma.
Zupełnie zapomniałam o wędrówkach z tatą, przejażdżkach rowerem
i spacerach wzdłuż tego rowu.
Uczył mnie, bym jeździła bocznymi drogami, zamiast drogą główną.
Był cierpliwszy i bardziej wyluzowany od mamy.
Mama by się wkurzyła.
Było z nim fajnie, bo pozwalał robić,
co się chce, psocić, brudzić się.
To kościół luterański przy 53. i Hillside.
Rodzice poznali się tu w sierpniu ’70.
Miłość od pierwszego wejrzenia.
Po dziewięciu miesiącach wzięli ślub.
Pierwsze wspomnienia mam z czasów, gdy miałam ze trzy lata.
Mieliśmy trzypokojowy dom, duży ogród.
Tata zbudował wielki domek na drzewie.
Biwakowaliśmy w nim.
Pomagaliśmy w ogrodzie. Nauczył mnie sadzenia kwiatów.
Co sobotę chodziliśmy do budowlanego
po materiały do domku na drzewie.
Tata nie traktował mnie jak dziewczynę,
raczej jak chłopczycę. Mogłam robić to, co on.
Łaziłam za nim, odkąd nauczyłam się chodzić.
Jestem rówieśniczką Kerri. Chodziłyśmy razem do szkoły.
Mieszkałyśmy blisko.
Chodziłyśmy na Halloween, grałyśmy razem w piłkę.
Co nie tylko.
To była malutka społeczność, miasteczko, znało się wszystkich.
Raderowie byli jak każda rodzina.
A on był typowym ojcem.
Nazywaliśmy go hyclem z Park City.
Ganiamy je. Psy bywają terytorialne i agresywne.
Staramy się je wyłapywać.
Pomagają nam właściciele zagryzionych owiec.
Nie tylko łapał psy,
ale i kontrolował, czy zielsko jest skoszone i takie tam.
Gdy ktoś dostał mandat w Park City, żartowaliśmy,
że Dennis znów wyjął swoją linijeczkę.
Tata sprawiał wrażenie grzecznego, spokojnego człowieka.
Ale czasem pokazywał inne oblicze.
Wytrącony z równowagi nagle się zmieniał
i bywało groźnie.
Jako dziecko wiedziałam,
że lepiej schować buty, bo mi się dostanie.
Nie mogłam go podsiadać przy obiedzie.
On musiał zjeść pierwszy.
On nam wybierał zajęcia,
filmy, mówił, dokąd możemy iść…
Mocno nas kontrolował.
Uświadomiwszy sobie, kim był naprawdę i co skrywał…
PAŹDZIERNIK 1974
Wichita Eagle był dziennikiem.
W redakcji pracowało ze 125 osób:
fotoreporterzy,
dziennikarze sportowi, biznesowi…
Cała ferajna.
Fajna robota.
POLICJA SZUKA ZABÓJCY OTERÓW
Sprawa Oterów była długo na językach.
Nie mieliśmy wcześniej zabójstwa czworga osób, w tym dzieci.
BRAKUJE WSKAZÓWEK
Warto dodać, że wiele szczegółów
wyszło na jaw dopiero później.
Policja mówiła o okrucieństwie zbrodni, o czynach sprawcy, o wiązaniu.
Ale wielu rzeczy nie wiedziano.
Nie mieliśmy pełnego obrazu tego koszmaru.
Ukrywaliśmy pewne fakty.
Nie chcieliśmy, by ludzie znali wszystkie szczegóły.
W październiku ’74
policja aresztowała braci Serbingów.
To byli pedofile.
Przyznali się do zabójstwa Oterów.
Wszyscy o tym trąbili.
Media mocno się tym interesowały.
I tak powstał list.
SPRAWA OTERÓW
Adresowany do Wichita Eagle.
Nadawca napisał: „Cześć.
Ci trzej tego nie zrobili.
Wiem to, bo sprawcą jestem ja”.
Zawarte tam szczegóły
jasno wskazywały,
że list napisał sprawca.
Szukał rozgłosu.
UDANYCH ŁOWÓW.
Napisał, cytuję:
„Piszę, byście nie tracili czasu i pieniędzy podatników.
Ci trzej goście w areszcie
nic nie wiedzą. Ja to zrobiłem”.
Potem pisze o każdej ofierze.
„Ręce związane linką do rolet.
A stopy, kolana i pas – jednym kawałkiem linki na pranie.
Śmierć przez uduszenie”.
Policjantów pewnie przeszły ciarki,
bo mieli zdjęcia miejsca zbrodni.
Opisywał to jeden do jednego.
Dodał postscriptum.
„Skoro przestępcy seksualni nie zmieniają sposobu działania,
to i ja tego nie zrobię.
Moim hasłem będzie:
wiąż, torturuj, zabijaj.
W skrócie BTK. Znów to zrobię.
Następnej ofierze”.
Proszę pamiętać – to nie jest „zwykły” przestępca.
Tylko chory psychicznie zboczeniec.
I jeśli żyje, prawdopodobnie zabije znów.
Profilerzy z FBI przekazywali nam informacje.
Mówili, że jeśli nie zabija tu,
robi to gdzie indziej.
Ostrzegliśmy inne komendy
i wysłaliśmy detektywów do różnych miast,
by sprawdzić, czy jakiś zabójca nie działa gdzie indziej.
Nie zdołaliśmy powiązać żadnych spraw.
Doszliśmy do wniosku, że nie złapaliśmy go dlatego,
że to ktoś stąd.
Ktoś tutejszy. Musimy się na nim skupić
i go zidentyfikować.
PAŹDZIERNIK 1974
MARZEC 1977
Shirley Vian była samotną matką.
Trojga dzieci.
Leżała w domu chora.
Źle się czuła.
Posłała do sklepu sześcioletniego synka.
Wracając, chłopiec spotkał mężczyznę z teczką.
Zaczęli rozmawiać.
Nie wiadomo o czym, ale dzięki tej rozmowie
mężczyzna dostał się do domu.
Zamknął dzieci w łazience.
Gdy się zorientowały, że krzywdzi mamę,
zdołały uciec przez tamtejsze okno
i zaczęły krzyczeć o pomoc.
Gdy napastnik wybiegł,
dzieci wróciły i zobaczyły na łóżku martwą matkę.
Po wypłynięciu sprawy śledczy powiedzieli,
że z oględzin miejsca zbrodni wynika,
że zabójstwo może mieć związek ze sprawą Oterów.
Poprzez podobieństwo obu miejsc zbrodni.
26-letnią Shirley Vian znaleziono z plastikową torbą na głowie
i linką wokół szyi.
Zamknięte w łazience dzieci powiedziały policji,
że napastnik był ciemnowłosym 30-, 40-latkiem.
Wówczas postanowiono nie łączyć tych spraw,
póki nie będzie pewności.
MARZEC 1977
GRUDZIEŃ 1977
Zabójstwo przy South Pershing.
Nancy Fox.
South Pershing?
Zgadza się.
CIAŁO KOBIETY W WICHICIE
25-letnia Nancy Jo Fox
zginęła w mieszkaniu na Pershing Street.
Związana i uduszona.
Zabójstwo zgłosił mężczyzna w budce telefonicznej.
Policja uważa, że mógł to być zabójca.
Jeśli rozpoznajecie ten głos, zgłoście to policji.
W domu Nancy też odcięto telefon,
tak jak u Oterów.
Dowody jasno wskazywały na to,
że Oterów, Shirley Vian
i Nancy Fox
zabiła ta sama osoba.
I tak ruszyło śledztwo
w sprawie seryjnego zabójcy.
LUTY 1978
10 lutego 1978
zadzwonił Larry Hatteberg.
Chciał, bym obejrzał list przysłany do KAKE Television.
Sortująca pocztę recepcjonistka
znalazła list od BTK-a.
Przyniosła go do redakcji i podała mi.
Otworzyłem go, obejrzałem
i pomyślałem: „No to pięknie”.
Poinformowaliśmy komendanta.
Powiedzieliśmy o liście.
Podaliśmy mu go.
Chcieliśmy, by w zamian komendant wystąpił u nas w wieczornych wiadomościach.
Myślałem, że odmówi.
Wezwał szefa wydziału kryminalnego.
Rozmawiali ze 20 minut.
Potem odpowiedział:
„Dobrze, wezmę udział w waszym serwisie”.
Gościmy komendanta Richarda LaMunyona.
Mam kilka pytań.
Skąd pewność, że list od BTK-a jest prawdziwy?
Bez wątpienia jedyną osobą
dysponującą takimi szczegółami jak w liście
jest sam zabójca.
BTK zaczął dzisiejszy list pytaniem.
„Ilu muszę zabić, by pojawić się w gazecie
lub ogólnokrajowych mediach?”
Zabójca twierdzi, że udusił łącznie siedem kobiet.
Dołączył listę ofiar, zaczynając od piątki,
z dopiskiem: „Zgadnijcie motyw i nazwisko ofiary”.
Po raz pierwszy ktoś spoza policji
dowiedział się o powiązaniu
morderstw Oterów, Vian, Fox
oraz siódmej, nieznanej jeszcze ofiary.
Mieszkańcy powinni wiedzieć, kim była ta nowa ofiara.
Utrzymanie z nim kontaktu
dawało nadzieję na zdobycie dowodów,
odpowiedzi i odkrycie, kim naprawdę był ten człowiek.
Zawsze uważałem, że Richard LaMunyon to najlepszy komendant
w historii Wichity.
Gdy tacy szefowie policji jak on
uwezmą się na jakiegoś przestępcę, nie odpuszczają.
LaMunyon był jak pies z kością – trzymał się dowodów
i nie pozwalał nikomu odciągnąć się od śledztwa.
Rano komendant spotkał się z detektywami pracującymi nad sprawą.
Policja ma sporo wskazówek do sprawdzenia,
ale żadnej przełomowej.
Wieczorem LaMunyon spotka się z ekspertami,
by przeanalizować dowody.
W liście BTK wspomniał o siedmiu zabójstwach,
ale nie podał nazwisk.
Od lat jest wiele nierozwiązanych zabójstw,
a policja nie wie, kto był siódmą ofiarą BTK-a.
Paru śledczych typuje Kathryn Bright.
W kwietniu 1974 Kevina Brighta postrzelono w głowę.
Mężczyzna wybiegł z domu.
Krzyczał, że w środku jest sprawca
oraz jego siostra Kathryn, a napastnik chce ich okraść.
Kevin, brat Kathryn, był świadkiem zbrodni
i umiał po części opisać śledczym, co się stało.
Kathryn zadźgano w domu.
Studiowała na Wichita State University.
Zwykle sama chodziła do domu. Tym razem wróciła po południu z bratem.
Napastnik już na nią czekał.
Kevin zeznał,
że gdy weszli do domu,
sprawca wycelował w Kevina
i kazał związać siostrę.
Posłuchał go.
Napastnik zamknął Kevina w innym pokoju.
Próbował obwiązać mu szyję pończochami.
Zaczęli się szarpać. To wtedy sprawca strzelił.
Kevin upadł i udawał trupa.
„ZACZĄŁEM SIĘ SZARPAĆ, A ON STRZELIŁ”
Kevin trafił do szpitala z ranami głowy.
Próbowaliśmy razem rozpoznać sprawcę.
Kevin opisał go ogólnikowo:
biały 30-latek,
zwyczajny, jakieś 80 kilo…
Nic pomocnego.
ŚMIERTELNIE DŹGNĄŁ, POSTRZELIŁ
Gdy BTK przyznał się do zbrodni,
nagle dużo mocniej domagano się działań.
Przez poczucie, że on wciąż żyje,
działa i może mieszka tuż obok…
No i mieszkał.
Ale ruina.
Tam mieszkała kumpela.
Tu byłam opiekunką.
Naprzeciw mieszkała moja niania, więc to tutaj.
Tu dorastałam.
Wyburzyli dom, by go nie rozłożyli na części
i nie sprzedali na serwisie aukcyjnym.
Sporo się wydarzyło, odkąd wystąpiłam w telewizji.
Stałam się wrogiem Wichity.
Pierwszy raz wróciłam w 2015.
Po dziesięciu latach.
Mam mnóstwo wspomnień z tego miejsca:
co robiłam na którym drzewie.
Tutaj uprawiałam z tatą ogród.
Wszelakie warzywa. A tutaj rosły kwiaty.
Cały ten teren był ogrodem.
Tu prowadziła ścieżka.
Spacerowa.
Tata posadził tu winogrona. Porażka.
Były ohydnie kwaśne.
Chyba jeszcze wciąż tam rosną.
To jeden z jego chorych pomysłów.
Fotografuje?
Powiedzcie.
Nie.
Trudno mi tu być.
Wracam myślami do tych miejsc.
Choć na podwórku było bezpiecznie,
to w domu już nie,
bo był w nim tata.
Nawet dziś umiem dokładnie opisać, co zrobił tata.
Wiadomo co.
Choć wciąż chwilami to do mnie nie dochodzi.
„Tata to BTK?
Co ty pleciesz?”
Wciąż czasem nie dowierzam.
Druga sprawa: ludzie nie pojmują,
dlaczego raz mówię,
że jestem ofiarą, płaczę
i się wkurzam.
A po chwili opowiadam o swoim wspaniałym życiu.
Bo takie ono było.
W większości dobre.
Tylko chwilami złe.
Nie dochodziło do nas,
że te złe momenty były tylko czubkiem góry lodowej.
Działka jest opuszczona. Można zapytać, co się stało z moją rodziną.
Całe ogrodzenie się rozpadło.
Nie wiem, po co jeszcze tam stoi.
Zniszczone i paskudne.
Rodzina się rozpadła.
Długo to trwało.
Rozdzieliła nas trauma po tacie.
I tak to się skończyło.
Naruszacie prywatność. Ona tu nie mieszka.
Nie musi przez to codziennie przechodzić.
Rozumiecie?
Kerri Rawson gra niechcianą rolę.
Gdy tylko ludzie dowiedzą się, że BTK to jej ojciec,
staje się córką BTK-a.
Jak z tym żyć?
Ukrywam wszystko o tacie, swoim życiu, wykorzystywaniu, traumie,
bo część ludzi traktuje mnie jak śmiecia za to,
że jestem córką seryjnego zabójcy.
Pytają, co ukrywałam, o czym nie wiedziałam,
dlaczego go kryłam.
Czekałam, aż ktoś pozwoli mi pomóc.
Hrabstwo Osage poprosiło mnie o konsultację w sprawie śledztwa.
Nie ja wybrałam to życie.
Zostało mi ono narzucone.
A ja decyduję, co z nim począć.
Gotowa na grzebanie?
Wiadomo. Że nie.
Twoja obecność, wspomnienia,
mogą nam pomóc w uzyskaniu odpowiedzi.
Może ustalimy, gdzie bywał twój tata,
a gdzie nigdy nie przebywał.
Od ’74 do ’79
BTK wysyłał listy
prasie, policji, telewizji.
Dziwne listy, wiersze.
Przyznawał się do zabicia siedmiu osób.
To było, nim się urodziłam lub gdy byłam mała.
Ostatni wysłał w ’79.
W moje pierwsze urodziny.
Tata urządził mi przyjęcie.
Po czym wyszedł w dżinsówce i nadał list.
Potem długo nic nie wysyłał.
Później przyznał, że dzieci pokrzyżowały mu plany zabijania.
Był zajęty wychowywaniem, uganianiem się za mną.
To zbieranina zdjęć z różnych lat.
Uwielbiałam wycieczki z tatą do Wielkiego Kanionu.
W ’86 byliśmy przy krawędzi,
a potem na tydzień w ’95.
Śnieżyło, był mróz.
Było mi zimno, więc spałam obok taty.
Mogłam się przy nim ogrzać.
Jeździliśmy na wspaniałe wakacje.
Sporo wędrowaliśmy.
Łowiliśmy ryby, biwakowaliśmy w Kansas.
Łaziliśmy po Kolorado, koło Durango. Jest tam zbiornik wodny.
Wędrowaliśmy, łowiliśmy pstrągi.
Zwiedziliśmy Yellowstone, Teton
i inne parki.
Na zdjęciach widać normalną rodzinę.
PARK NARODOWY GRAND TETON
Tata umknął uwadze śledczych.
Nie znaleźli go przez 31 lat,
bo najciemniej pod latarnią.
Nie szukali kogoś takiego jak mój tata.
Zwyczajnego faceta z rodziną.
Oterowie zginęli w 1974.
Potem było kilka następnych zabójstw
i jeszcze parę. Jedno po drugim.
A potem cisza.
15 STYCZNIA 2004
Dokładnie 30 lat temu 15-letni Charlie Otero, wróciwszy ze szkoły,
odkrył, że zabito mu rodzinę.
To początek najsłynniejszej nierozwikłanej serii zabójstw w historii Wichity.
Gazeta opublikowała artykuł na 30. rocznicę.
Przed 30 laty zginęła rodzina Oterów,
a potem przyszły następne ofiary.
Po czym ślad po BTK-u zaginął.
KRONIKA ZABÓJCY
Co się z nim stało?
Krążyło wiele teorii: że trafił do więzienia,
zmarł, wyjechał z kraju lub zniknął na zawsze.
Gdy zaczęłam karierę zawodową w Wichicie
w 1984 jako prezenterka,
wspominano mi o jakimś tam BTK-u,
który zabijał w latach 70., a potem ślad po nim zaginął.
Zmarł albo siedzi.
Stał się legendą.
Przestano się nim przejmować.
Nikt o nim nie mówił.
I dlatego powrócił.
KAKE On Your Side – pilne wiadomości.
Seryjny zabójca, który przez lata terroryzował Wichitę,
znów sieje grozę.
Według policji BTK wrócił do Wichity.
I to w iście wstrząsający sposób.
Wysłał miejscowej gazecie
prawo jazdy ofiary,
o której zabicie go nie podejrzewano.
MARZEC 2004
W zeszłą środę KAKE-TV przekazała nam list.
Zakładamy, że nadawcą jest BTK.
Przekazaliśmy go FBI.
Po tym, jak BTK wysłał ten list, szef oznajmił,
że zaproszono nas do śledztwa i zapytał, czy chcę dołączyć.
Wiadomo, że chciałem.
KOBIETA Z WICHITY UDUSZONA
W liście BTK twierdzi,
że Vicki Wegerle była jego ósmą ofiarą.
Została uduszona w domu we wrześniu 1986.
Całe lata po ostatniej wieści od BTK-a.
LIST WIĄŻE ZABÓJCĘ Z OFIARĄ Z ’86
W liście były zdjęcia z miejsca zbrodni.
Ofiarą była Vicki Wegerle.
Zginęła w domu.
Ciekawe w sprawie jej zabójstwa jest to, że gdy przyjechali ratownicy
i zabrali ją karetką, by ją ratować,
nie było jeszcze śledczych
i nikt nie fotografował miejsca zbrodni.
Policja nie miała stamtąd żadnych zdjęć.
Ale na fotografiach od BTK
widać leżącą w domu umierającą ofiarę.
Wiedzieliśmy, że to musi być on, BTK.
BTK POWRACA PO 25 LATACH
Musiał się bardzo cieszyć z tego nagłówka.
Na tym mu zależało – na rozgłosie.
I udało się.
MŁODE KOBIETY ZNÓW BOJĄ SIĘ BTK-A
Byliśmy tak samo zszokowani
jak każdy zwykły człowiek.
Wszyscy dziennikarze nie dowierzali. Nawet do pewnego stopnia policja.
Jak każdy w Wichicie, pracownicy KAKE liczyli, że BTK
to zamknięta sprawa.
Ale odkąd policja ogłosiła jego powrót, dawne obawy wróciły.
Steven Relford miał pięć lat, gdy BTK zamordował mu mamę.
A najgorsze, że on i jego rodzeństwo to wszystko słyszeli.
Wciąż to przeżywam.
- Tak? - Owszem.
Co pana dręczy?
Że to ja otworzyłem mu drzwi.
Wpuściłem go.
Tego się nie zapomina.
To był jeden z najbardziej wstrząsających reportaży w mojej karierze.
Najstraszniejsze było,
że nie wiedzieliśmy, co jeszcze zrobi dla rozgłosu.
Gdy to trafiło do mediów, telefon się urywał,
napływało mnóstwo mejli.
Dostawaliśmy wskazówki.
Ludzie typowali, kim może być BTK.
Przekazywali wszelakie tropy.
Nie dało się tego wszystkiego sprawdzić.
Co można odrzucić?
Co okaże się cenne?
Strasznie trudna sprawa.
Oto co mamy.
Jakiś bardzo podejrzany list.
Od niejakiego Thomasa B. Kinga.
Drugi list po powrocie wysłał do KAKE-TV.
Mówi Glen Horn.
Była to Historia BTK-a.
Książka, którą chciał o sobie napisać.
Podał listę rozdziałów.
Historia BTK-a: „Narodziny zabójcy”, „Świt”, „Fetysz”, „Fantazje”,
„Łowy”, „Kryjówki”, „Projekty”, „Zwodzenie”, „Ofiary”, „Wspomnienia”,
„Kurtyna opada”, „Zmierzch”, „To koniec?”.
Trzynasty rozdział.
„To koniec?”
Nikt nie wiedział, czy aż tak pragnie rozgłosu,
że znów zabije.
Behawioryści z FBI
doradzali nam od początku.
Mówili, że aby złapać BTK-a,
musimy podtrzymywać kontakt.
Musi czuć się pewnie,
pisząc do nas.
Odtąd dostawaliśmy listy co cztery,
sześć tygodni.
W zeszłym tygodniu lokalna stacja otrzymała trzy paczki z biżuterią.
Być może po ofierze.
Przesyłka kurierska.
Kurier otworzył kopertę ze zdjęciami
i listem od BTK-a.
Droczy się ze śledczymi.
Podsuwa zagadkowe wskazówki, które mogą, ale nie muszą być prawdziwe.
Wiedzieliśmy, że nas ogląda,
bo pisał rzeczy sugerujące,
że jest na bieżąco z wieczornymi wydaniami.
Podczas wiadomości o 22 wspomniałam,
że Jeff i ja mamy katar.
Chyba coś złapaliśmy.
Dwa dni później dostaliśmy list.
„Mam nadzieję, że Susan i Jeffowi już lepiej”.
Wciąż
ogarnia mnie…
ogromny strach,
gdy o tym mówię.
To jedna z najtrudniejszych spraw, przy których pracowałem.
Uważam, że ten, kto za tym stoi, byłby ciekawym rozmówcą.
MAJ 2004
STYCZEŃ 2005
To nie list, tylko pocztówka.
Napisał:
„Na Seneca, między 69th North i 77th North.
Pudełko po płatkach.
Projekt Meksykaneczka i lalka.
Dajcie znać, gdy wy lub policja będziecie to mieli”.
W tej wiadomości
podał policji kolejną wskazówkę.
Leżące na skrzyżowaniu pudełko po płatkach.
Od razu wysłaliśmy reportera i fotografa.
Leżało przy drodze gruntowej pod znakiem.
Nakręciliśmy dużo materiału.
Komisarz Ken Landwehr i detektyw Kelly Otis
dojechali krótko potem. Śledczy spędzili tam całe godziny.
Policja prosiła o nieujawnianie miejsca
do czasu zakończenia prac.
Policjanci wzięli pudełko.
To oni je otworzyli.
W środku była barbie
z pętlą na szyi.
PŁATKI KUKURYDZIANE
W pudełkowej wiadomości zapytał
o możliwość pisania na dyskietkach.
Obawiał się namierzenia.
Zapytał, czy to możliwe.
Potem napisał coś bardzo ciekawego: „Tylko szczerze”.
Prosił o potwierdzenie w gazecie
zdaniem: „Bez obaw, Rex”.
Kenny Landwehr wrzucił ogłoszenie zgodnie z instrukcją.
Po czym BTK przysłał dyskietkę.
Z metadanych wynikało, że używano jej w bibliotece w Park City
i przy kościele luterańskim. Użytkownik?
Po prostu „Dennis”.
Po krótkim sprawdzeniu obu tych miejsc wyszło,
że przewodniczącym rady parafialnej jest Dennis Rader.
Informatycy policyjni byli wniebowzięci.
W końcu namierzyli adres w Park City,
tuż opodal Wichity.
Byłem gotów jechać po niego od razu.
Ale Kenny Landwehr kazał przebadać jego DNA,
by się upewnić.
Jego córka studiowała w Kansas State University.
Uczyłem się tam, więc wiedziałem,
że studenci z problemami zdrowotnymi
leczą się w Ośrodku Zdrowia Lafene.
Pojechałem sprawdzić, czy coś tam mają.
Okazało się, że miała robioną cytologię.
Przekazano mi próbkę.
Wysłałem ją na badanie DNA.
W końcu telefonicznie potwierdzono,
że to potomek BTK-a.
Wpierw zadzwoniłem do Kenny’ego Landwehra.
„To on”.
„Ekstra. Widzimy się jutro rano”.
25 LUTEGO 2005
Rano redakcja podłapała transmisję policyjną,
a terenowi powiedzieli,
że coś się dzieje w Park City.
Nie wiedzą co, ale trzeba tam pojechać.
Wiedzieliśmy, że Rader pracuje dla miasta
i codziennie wraca do domu na obiad.
Ustawiliśmy się przy drodze obok jego domu
i czekaliśmy, aż nadjedzie.
Gdy przejechał obok,
radiowóz za nim włączył koguty
i wymusił zatrzymanie.
Myślałem sobie: „Wie, że to koniec.
Będzie chciał odejść z hukiem”.
Nie chciałem tego.
Podjechałem do radiowozu
i gdy Rader wychodził, doskoczyłem do auta.
Chwyciłem go,
obróciłem i położyłem twarzą na beton.
Wtedy dołączyli do mnie inni funkcjonariusze z grupy operacyjnej.
Skuliśmy go, podnieśliśmy,
ja stałem, wciąż go trzymałem,
a on spojrzał na mnie i poprosił,
bym przekazał jego żonie, że nie przyjdzie na obiad.
„Wiecie, gdzie mieszkam”.
Gdy w 2005 zatrzymano tatę, miałam 26 lat.
Świat legł w gruzach dla mnie i męża. Byliśmy półtora roku po ślubie.
Byliśmy młodzi, mieszkaliśmy sami w Michigan.
W pierwszy weekend rozmawialiśmy raz z agentami FBI,
a potem oni zniknęli w stylu „radźcie sobie sami”.
Byłam zła na to badanie DNA.
Naruszono moją prywatność.
Wstydziłam się cytologii.
Byłam obrażona na policję, na FBI,
na wszystkich.
Nasze życie przestało istnieć.
Zapanował chaos. Byłam zła na wszystkich.
Po aresztowaniu przydzielono mi zadanie
przeszukania domu Raderów.
Pierwsze, co zobaczyłem po wejściu,
to zdjęcia nad kanapą:
rodzinę na wydarzeniach uniwersyteckich,
meczach futbolowych i tak dalej.
Pomyślałem: „No nieźle”.
To, co znaleźliśmy,
rodziło kolejne pytania.
Na przykład przy wejściu
stała szafa na płaszcze.
Ale na półce tuż pod płaszczami leżał przybornik mordercy.
Mała torba z gotowymi węzłami, bandaną,
kajdankami i pistoletem.
W szopie też były niezłe fanty.
Trofea, biżuteria. Rzeczy, które miały na sobie ofiary.
Ubrania, zwłaszcza bielizna.
Zachował wszystko.
Rzeczy, których ewidentnie mógł używać
do torturowania ofiar.
Dla mnie, śledczego, wydało się to niepokojące.
Dawało nam to wgląd w jego umysł.
To tu zebrał się tłum ludzi,
by oglądać miejsce zdarzenia.
Park City, mieścina, w której każdy się zna.
Przynajmniej pozornie.
Rozmawiałem z jego żoną. Wszystkiemu zaprzeczała.
Uprzejmie, grzecznie i spokojnym tonem mówiła,
że według niej złapaliśmy nie tę osobę.
Podczas rozmowy zadzwoniła Kerri.
Do mamy dodzwoniliśmy się dopiero później.
Tak jak ja była w rozsypce.
To się nam nie mieściło w głowie.
Powiedziała Kerri: „Znasz tatę.
To nieprawda.
To musi być jakaś straszna pomyłka.
On nie jest zabójcą.
On taki nie jest”.
Myślałam, że nie przetrwam tej nocy.
Byli małżeństwem.
Mieszkali razem.
Wiele razem robili.
Czy moim zdaniem coś wiedziała?
Nie.
Najbliżej poznania prawdy pewnie była,
gdy oglądali telewizję
i na jednym kanale
czytano list od zabójcy.
Po materiale stwierdziła:
„Ten BTK pisze zupełnie jak ty”.
A on…
nic nie odpowiedział.
Ale mam mocne przeczucie,
że gdyby drążyła,
pozbyłby się jej.
POLICJA MIASTA WICHITA
Mam pytanie.
Jak myślisz, dlaczego rozmawiamy?
Nie wiem.
Jestem podejrzany, więc pewnie coś na mnie macie.
Ciekawi cię co?
Pewnie.
Powiedzieć ci?
Pierwsi przesłuchali go Kenny Landwehr
i behawiorysta z FBI.
Kenny przedstawił wszystkie obciążające dowody.
- Wiesz, co to? - Dyskietka.
Tak.
Powodem, dla którego wydaje się mnóstwo pieniędzy
na biegłych informatyków, jest dziecięca pornografia.
- Co? - Dziecięca pornografia.
FBI i miejscowa policja
nauczyli się przeszukiwać dyski
i namierzać ich właścicieli.
- Ciekawe. - Więc jeśli…
Zdobywszy ją, zajrzeliśmy do niej
i odkryliśmy, że używano jej przy kościele luterańskim.
A z tamtejszych komputerów dowiedzieliśmy się,
że korzystał z nich Dennis.
Gdy doszło do DNA, wiedział, że to koniec.
Kenny powiedział:
„DNA córki potwierdziło, że to ty”.
Twoje dzieci miały przeprowadzane badania.
Zdobyłem i kazałem zbadać próbki.
Dowiedziałem się, że BTK jest ojcem twoich dzieci.
Stąd to przesłuchanie.
To go ruszyło.
Było widać.
Kenny zachęcał go do przyznania się.
Powiedz wprost.
Chyba już wiecie.
- Co jeszcze? - Powiedz, kim jesteś.
BTK-em.
To ty?
Gdy to wykrztusił,
ruszyła lawina – zaczął mówić o każdej zbrodni.
W tym o dwóch,
z którymi go nie łączyliśmy.
To projekt Psiarka.
Taki miała kryptonim.
Miałem wolny wieczór.
Zabiłem ją w piątkową noc.
19 stycznia 1991.
Tego dnia Dolores D. Davis porwano z domu.
Po 13 dniach ciało znaleziono
pod mostem w Northern Sedgwick County.
Gdy ją związałem,
połapała się, że źle się to skończy.
Prosiła, bym ją oszczędził.
Włożyłem jej rajstopy na głowę i udusiłem.
A potem zawiozłem ją tam i porzuciłem.
Pod mostem.
Styczeń ’91.
Mama była poważnie chora,
od kilkunastu dni leżała w szpitalu z zapaleniem płuc.
Tata był zestresowany, bo stracił pracę.
Brakowało pieniędzy. Próbował gotować.
Nie umiał nawet usmażyć jajek.
Krótko potem zabił panią Davis.
Ciało wrzucił do naszego kombi.
Potem jeździłam nim, gdy byłam w liceum.
1996, KONIEC LICEUM
Coś okropnego.
Wiózł nim panią Davis.
Przydzielono mnie do sprawy Marine Hedge.
I…
Ciekawi mnie, dlaczego ona.
Jak już tłumaczyłem, miałem sporo na tapecie.
Tak zwanych projektów. Ona była Kwiatkiem.
A, nie, Ciasteczkiem.
Gdy miałam sześć lat,
zniknęła nasza sąsiadka, pani Hedge.
Po paru tygodniach znaleziono jej ciało. Była uduszona.
Zrobiłem to podczas obozu harcerskiego.
To świetna przykrywka.
Mogłem się wymknąć.
Zaparkowałem pod kręgielnią.
Wziąłem torbę na kule, kupiłem piwko.
Odciąłem telefon, zakradłem się cichutko do domu.
Taty niezbędnik zabójcy.
Stary, bordowy pokrowiec na kręgle z białym paskiem.
Tata nie grał w kręgle. Byliśmy tylko parę razy.
Dlaczego mamę nie dziwiło,
że nagle sprawił sobie pokrowiec na kręgle?
Najbardziej chore było to, że gdy już zabił w łóżku panią Hedge,
przeniósł ciało w kocu,
wrzucił do bagażnika
i zawiózł do naszego kościoła.
Rozbierał ją, przebierał
i robił zdjęcia, jak wiąże jej ciało.
Czyli planowałeś zabrać ją do kościoła.
Żywa czy martwa, i tak by tam trafiła.
Próbowałem stworzyć dziuplę BTK-a,
taką komnatę tortur.
Do tego zmierzałem w fantazjach.
Raz za dzieciaka byłam w niedzielę w kościele.
Jak zawsze wspinałam się na tamtejsze wysokie, wąskie sosny.
Gdy po paru tygodniach znaleziono panią Hedge,
przy jej ciele leżały dziwne, długie igły sosnowe.
Nie wiedzieli, skąd się wzięły. Sosny są w Kansas rzadkością.
Trzeba je zasadzić.
Igły pochodziły z przykościelnych drzew, na które się wspinałam.
Widać było, że był dumny ze zbrodni.
Wyraźnie żałował,
że nie było ich więcej.
Mówił, że gdyby był samotnym wilkiem,
bez obowiązków wobec rodziny, kościoła, pracy…
Gdyby nie to,
zabójstw byłoby dużo więcej.
POWRÓT BTK-A, CENTRUM WICHITY
Media krajowe już się zbierają.
Ludzie z Good Morning America, CNN, Dateline, Primetime Live.
Wszyscy zjeżdżają się do Wichity,
bo to sprawa krajowej wagi.
Wszyscy transmitowali na żywo wystąpienie komendanta.
Grunt, że BTK trafił do aresztu.
Tłum wybuchł radością.
Na konferencji było mnóstwo ludzi.
Dziennikarzy dziwiło to wiwatowanie.
Nie rozumieli, jak nam ulżyło,
gdy go w końcu złapano.
Miastu, policji i ofiarom
ulżyło po dzisiejszym aresztowaniu 59-letniego Dennisa Radera.
Nie do wiary, ale dobrze.
OJCIEC NANCY FOX
W końcu nam ulży.
Przyszła kryska na matyska.
To zasługa całego zespołu.
Co pan myśli o tym,
że mieszkał tu przez te wszystkie lata?
Żył tu, pracował.
To szczwany kawał gnoja.
Spokojnie.
Rano, w dniu konferencji, zadzwonił do mnie brat.
Powiedział, że to ponoć ten hycel z Park City.
Zamurowało mnie.
W Park City był tylko jeden hycel.
Tata Kerri.
Tata nie dowierzał, że to Dennis.
Nie odchodziłam od telewizora.
Sąsiedzi opowiadali o rodzinie z domu,
pod który zjechała się policja.
Straszne. Zadzwonili do mnie rodzice. Tata był bliski łez.
Jestem samotną mamą z dwojgiem dzieci,
a ten facet był u mnie parę razy.
Byłam w szoku, że to ktoś z naszej parafii czy ktoś, kogo mogę znać.
Odkąd znam Dennisa, nigdy nie usłyszałem od niego nic,
co mogłoby w najmniejszym stopniu potwierdzać te oskarżenia.
Był świetnym harcmistrzem.
Jedynie z wiekiem, gdy dzieci wyfrunęły z gniazda, trochę zdziwaczał.
Mieszkańców najbardziej szokowało, że to zwyczajny facet.
Codziennie chodził do pracy.
Miał rodzinę, żonę, dwoje dzieci.
To ma być seryjny zabójca?
Każdy pragnął wywiadu z Paulą, Kerri lub jej bratem.
Wszyscy.
Padały pytania:
„Jak oni mogli nie wiedzieć?”
Mocno ich broniłam.
Oni nie wiedzieli.
Jak my wszyscy.
Nie oszukał tylko rodziny,
ale i kościół.
Całe miasto.
Dosłownie wszystkich.
JEZUS KOCHA WICHITĘ
W pierwszy weekend po aresztowaniu taty
mama fatalnie się czuła.
Obie byłyśmy w szoku.
Byli dziadkowie.
Kuzynostwo.
Ciotka skoczyła do KFC po kurczaka
ze wszystkimi dodatkami.
Siedzieliśmy i jedliśmy.
Czułam się jak na pogrzebie.
Siedzieliśmy i jedliśmy posiłek.
Raz było nam do śmiechu,
raz do płaczu.
Wspominaliśmy.
Mama powiedziała,
że ma wrażenie, że nasz tata umarł,
a to jego stypa.
Rozumiałam ją.
Pierwszej nocy mama płakała i chciała, bym z nią spała.
To było dla mnie za wiele.
Byłam roztrzęsiona i czułam się odcięta.
To było za dużo. Nie byłam w stanie.
Musiałam ją zostawić samą.
To było dla mnie za trudne.
Obecnie nie utrzymuję z mamą żadnego kontaktu.
Gdy dorastałam i po aresztowaniu,
byłyśmy sobie bliskie.
Trzymałam się zasady.
Nie rozmawiałam o tym. Robiłam swoje.
O tym się nie gada.
Tylko ja przerwałam milczenie.
Strasznie mnie to wkurza,
bo tata wciąż żyje. To mój ojciec.
Mama może się rozwieść.
Odciąć się od niego.
Zacząć nowe życie.
Brat i ja nie mamy takiej możliwości.
Zawsze będzie moim tatą. Jesteśmy podobni.
Dla mnie tata nigdy nie umarł.
Pastor poradził, byśmy pisali tacie,
co nam ciąży.
Pierwszy listy napisałam w marcu 2005.
„Cześć, tato. Fizycznie czuję się dobrze.
Mieszkam sobie w Michigan.
Media podawały, że ja cię wydałam.
Wcale nie.
Dowiedziałam się dopiero od FBI.
Mówiłam im, jakim jesteś wspaniałym tatą,
że się mylą i aresztowali nie tego, co trzeba.
Wszyscy próbowaliśmy, ale oni nie słuchali.
Nie znamy twojej drugiej strony,
ale całym sercem kochamy cię jako męża i ojca.
Czy coś ci się stało za dziecka?
Może chcesz o tym pogadać?
Przykro mi, jeśli coś ci się przydarzyło.
To nie twoja wina, jeśli to się zdarzyło, gdy byłeś mały.
Chcielibyśmy poznać odpowiedzi, jeśli jesteś w stanie ich udzielić”.
Starałam się pisać ostrożnie, bez gniewu
i nadmiaru emocji. Chciałam, by wiedział, że wciąż go kocham.
DROGA KERRI
Odpisał 26 marca 2005.
„Droga Kerri, spóźnione życzenia wielkanocne.
Bardzo dziękuję za list.
Byłem wzruszony i uradowany.
Bałem się, że nikt z rodziny nie napisze.
Byłaś w liście szczera,
widać, że napisała go kochająca i wyrozumiała córka.
Rozprawa wstępna 19 kwietnia.
Rozważaliśmy pójście w kierunku niepoczytalności,
ale nie wiem, czy w szpitalu będzie mi lepiej niż w więzieniu”.
Wahał się, a my nie pojmowaliśmy, co się dzieje.
„Wiesz, co na ciebie mają.
Zrobiłeś to. Bądź facetem”.
Działało mi to na nerwy.
Nie chcieliśmy procesu.
W czerwcu 2005 tata przyznał się do winy.
Wtedy pierwszy raz spojrzeliśmy prawdzie w oczy.
SĄD OKRĘGOWY
Trudno uwierzyć, że ten człowiek według władz
od 1974 terroryzował Wichitę w stanie Kansas.
A jednak Radera oskarżono o dziesięć zabójstw,
które być może popełnił jako BTK.
Rodziny ofiar BTK po raz pierwszy zobaczyły na sali sądowej człowieka,
którego policja uważa za sprawcę.
Proszę wstać.
Wstępne przesłuchanie odbyło się w czerwcu 2005.
Przyznał się do winy. „Super, to lecimy do domu”.
Nic z tego.
Rader opisał szczegółowo każde zabójstwo.
Dlaczego uważa się pan za winnego? Tak swoimi słowami.
Zaczniemy od zarzutu pierwszego.
Wcześniej nikogo nie dusiłem,
nie wiedziałem więc, ile siły trzeba użyć
ani ile to potrwa.
Walczyła, praktycznie traciła przytomność.
Duszenie nie działało, więc użyłem noża.
Dałem jej wody, uspokoiłem, związałem,
założyłem jej worek i dusiłem.
I tak przez 45 minut.
60-letni Dennis Rader
spokojnie i dokładnie opisywał dziesięć zbrodni, do których się przyznał.
Trzymaliśmy się z dala od sali sądowej.
Męczyli nas dziennikarze.
To miał być czas dla rodzin.
Nie chcieliśmy przeszkadzać. To nas przerastało.
Trudno się słuchało, jak po swojemu przyznaje się do winy.
Kto czytał o seryjnych zabójcach, ten wie, że przechodzą oni przez fazy.
Jedna z nich to faza łowów.
Czyli szukania ofiary.
Gdy już na kogoś padnie, przechodzi się do fazy nękania.
Celów może być kilka, ale skupia się na jednym.
Na ofierze.
Dobrze. Naprawdę?
Wszystkie dziesięć ofiar
zabił pan dla zaspokojenia fantazji seksualnej?
Tak.
Może pan spocząć.
Dennis Rader mówił o dziesięciu brutalnych zabójstwach
jak o pracy.
Jakby to było dla niego zlecenie,
jakby odbębniał obowiązki.
Razem ze współprowadzącym nie mogliśmy uwierzyć.
A co dopiero musiała przeżywać tego dnia jego rodzina!
Odcinałam się od wielu rzeczy, które wychodziły na jaw.
Masakra. To było…
Po prostu nie dawałam rady.
Proszę powstać.
Najbliższe dni w sądzie będą bardzo emocjonalne.
Rozpoczyna się procedura skazania seryjnego zabójcy Dennisa Radera.
Żyje tym cała Wichita – 350-tysięczne miasto,
w którym wielu całe życie słyszało o BTK-u.
Prokurator Nola Foulston
podczas rozprawy skazującej zamierzała
jak najbardziej upokorzyć Dennisa Radera.
Co to takiego?
Plastikowa maska.
Przeszukiwań dokonywano w całej Wichicie.
Rader powiedział, że żyła złota jest w jego biurze.
W szafce.
Szafka była otwarta. Musiał się więc nie bać
trzymania tam rzeczy.
Było w niej mnóstwo zdjęć,
które wykonał na przestrzeni lat,
i sporo rysunków.
Wszystko miał opisane, ponumerowane, posegregowane alfabetycznie.
Prowadził też spis, by łatwo odnaleźć materiały.
Stworzył coś w rodzaju kart pracy
do swoich projektów.
Oto sfotografowane przedmioty.
Tata raz napisał, że szykują się gorsze rzeczy.
Co może być gorszego od zabójstwa?
Jest więcej?
Setki, może i tysiące.
Prokurator pokazała zdjęcia Radera
z pończochą na głowie.
Chciała pokazać światu, jaki to zwyrodnialec.
Pokazywano skrępowanego tatę
w piwnicy dziadków, nago lub w ciuchach ofiar.
Niekończące się piekło.
Prokuratorzy przedstawiali makabryczne szczegóły.
Rodziny ofiar były w sądzie, przeżywając koszmar na nowo.
Dziś będą mogły stanąć twarzą w twarz z Raderem.
Dennis Rader, zamiast nas zniszczyć jako rodzinę,
dodał nam sił i zbliżył do siebie.
Nasza miłość narodziła się z bólu i straty.
Raderowi nie udało się unicestwić Oterów.
Choć się nie znamy, widziałeś już moją twarz.
To twarz osoby, którą zabiłeś ponad 30 lat temu –
mojej mamy, Julii Otero.
Utrata pięknej 21-latki przysporzyła naszej rodzinie bólu i cierpienia,
a on żył sobie spokojnie 31 lat.
Opiekował się rodziną, dziećmi.
Nie umiem tego wyrazić.
Brakuje słów, by opisać, ile mnie i moją rodzinę
kosztowała utrata Nancy.
Straciłam przyjaciółkę, powierniczkę.
Moje dzieci nie będą miały cioci,
a ja siostry.
Minęło prawie 19 lat, odkąd mnie i mojemu bratu
odebrano najważniejszą kobietę w naszym życiu.
To nie w porządku, że spędziliśmy z nią tak mało czasu.
Proszę tylko, by sąd wymierzył temu potworowi
najwyższy wymiar kary.
Nie przygotowałem…
żadnej mowy, ale…
niech cierpi do końca życia.
No i…
Tego…
To tyle.
W imieniu mamy, która jest z nami duchem, i mojej rodziny
oraz wszystkich ocalałych,
chcemy dziś upamiętnić tych, którzy nie mogą być z nami.
Dziś w ciszy wspominamy ojca,
brata,
żonę,
matkę,
siostrę,
córkę, babcię.
Gdy ty będziesz się zmagał z gorzką prawdą,
że twoją ostatnią ofiarą była własna rodzina,
my utworzymy nową rodzinę,
którą na zawsze połączył ból i strata.
Rodziny ofiar zachowały się niesamowicie.
Gdy sędzia dał Raderowi możliwość wypowiedzenia się,
nie pozwoliły mu poczuć się zwycięzcą.
Chce pan coś powiedzieć w swojej obronie,
by złagodzić karę?
Rodziny ofiar opuściły salę sądową.
Wysoki sądzie, mieszkańcy hrabstwa, ofiary.
Wiem, że zbrodnie, które popełniłem…
Mówić dalej?
Dobrze.
Po przemówieniach rodzin ofiar pozwolono mu zabrać głos.
Miał szansę przeprosić,
powiedzieć coś stosownego czy wyrazić żal.
A on wstał i dziękował:
policji, prokuratorce,
rodzinom ofiar, sędziemu.
W głowie się nie mieści.
Panie Raderze, proszę wstać.
Ponieważ 27 czerwca 2005 przyznał się pan do winy,
ponownie uznaję pana za winnego.
Sędzia skazał go na 175 lat więzienia.
Od tamtej pory nie opuścił jego murów.
Po aresztowaniu taty nie rozmawiałam o tym wszystkim.
Przez prawie dziesięć lat omijałam ten temat.
Gdy chciano, bym opowiedziała o życiu czy ojcu,
podczas zwyczajnej rozmowy,
mówiłam, że nie mamy kontaktu albo tylko, że siedzi w więzieniu.
Działałam zgodnie z zasadą „nie kalaj własnego gniazda”.
Aż do wieczoru, gdy usłyszałam o Stephenie Kingu.
Gdy zadzwonił do mnie ten dziennikarz,
czułam się, jakbym pierwszy raz mogła to z siebie wyrzucić.
Gdy tylko usłyszałam, że spokojnie mogę o tym mówić,
wypuściłam to z siebie i zaczęłam leczyć rany.
W 2015 zaczęłam się uczyć pisania.
Pierwszą książkę pisałam cztery lata.
W 2019 stała się krajowym bestsellerem.
Wykazałaś się niezwykłą odwagą, pisząc ją, dzieląc się tym.
Przeżyłam piekło i wciąż żyję. Moje przesłanie: wytrzymaj.
Nadzieja jest tuż za rogiem. Nie poddawaj się.
Gdy tak tu siedzę
pośród rzeczy związanych z moim tatą,
zdjęć z nim, mojej książki o nas…
W dużej mierze,
niestety, moja tożsamość jest z nim powiązana.
Ludzie pisali do mnie na Facebooku, mejlowo,
na Instagramie, esemesowo.
Śledzili mnie, grozili śmiercią,
żałowali, że nie zostałam 11 ofiarą taty.
Terapeuta zapytał ostatnio,
co by się stało, gdybym to po prostu porzuciła.
Odpowiedziałam, że poczułabym spokój.
Ale jestem z tym związana zawodowo.
BIURO SZERYFA HRABSTWA OSAGE
Obie rzeczy dotyczą nierozwiązanego zabójstwa.
Warto więc z nim o tym pogadać.
„26-letnia matka zaginęła w sobotę,
wieszając pranie. Mogła paść ofiarą przestępstwa”.
„25-letnia Denise Rathburn
w sobotę między 15 a 20.30 opuściła dom.
Pchała wózek z mokrym praniem.
Nie wróciła”.
Co powiesz o tym terenie?
Jeździliśmy tam rowerami.
Możemy się tam rozejrzeć.
Usiedliśmy razem nad papierami taty.
Brudnopisami, w których prowadził notatki,
pisał o projektach, które czasem dotyczyły nękania, zabójstw,
włamań. Miał ich co najmniej 80.
I pozwolili mi z nimi pracować.
To wszystko było w aktach od 2005, ale dotąd nikt mnie do tego nie dopuścił.
Konkretne miejsca, do których możemy pojechać i się rozejrzeć.
Przeglądając notatki taty, natrafiłam na jedną z ’81.
Miałam wtedy dwa, trzy latka.
Drukowanymi literami napisał: „Kerri ZW”, czyli zabawa w wiązanie.
Oczom nie mogłam uwierzyć.
Zaraz potem następna:
„dzieci KS”. To w jego szyfrze oznacza kąpiel i seks.
Czy tata molestował mnie podczas kąpieli, gdy miałam trzy latka?
I dlaczego przy tej zabawie w wiązanie jest moje imię?
Nie wiedziałam, co myśleć. Byłam kompletnie zdezorientowana.
Może ćwiczył w moim pokoju.
Na mnie?
Źle wspominam noce w moim pokoju, gdy dorastałam.
Do tych przykrych wspomnień zalicza się
moczenie łóżka, strach przed ciemnością,
przed jakimś złoczyńcą w domu.
Kimś, kto się włamuje.
A to robił u ofiar.
Nie wiedziałam, skąd mi się to brało.
Chyba od dziecka podświadomość próbowała mnie ostrzec.
Mówiła, że w domu jest ktoś zły.
Moje imię zapisane jego ręką w jego notatkach z projektami.
Ciężki widok.
Rozmawiają ze mną tylko policjanci z hrabstwa.
Więc wiadomo, że mnie przekabacą.
Próbujemy ustalić, czy są inne ofiary.
Tego nie wiem.
Wszyscy czegoś ode mnie chcą.
Abym do niego napisała, skontaktowała się z nim.
Mało komu mogę teraz ufać. Jak ktoś chce mnie poznać,
to tylko z powodu taty.
Prowokują mnie w stylu:
„Bez taty byłabyś nikim. Jemu zawdzięczasz to życie i karierę”.
Jestem więc wkurzona.
Sfrustrowana, zła, smutna.
Chciałabym się poddać
i zwyczajnie uciec.
Gdy czułam się fatalnie, terapeuta powiedział,
że policja tylko bada sprawy
i zadaje pytania.
Taka ich praca. To nic złego.
To mnie uspokoiło.
Poprosili, bym zapytała tatę w więzieniu,
czy zabił kogoś jeszcze.
Jeśli tak, trzeba poznać całą prawdę,
póki on jeszcze żyje.
Byłam zdenerwowana.
Nie widzieliśmy się ponad 18 lat.
Ale tylko przeze mnie mogli się z nim spotkać.
Musiałam się jeszcze pomęczyć z tatą.
Całymi dniami przygotowywałam się do rozmowy.
Była ze mną policja.
Zabroniła pytać o molestowanie.
Mógł nabrać wody w usta.
W więzieniu przeszłam obok wieży strażniczej
i przez ileś drzwi zamykanych na klucz.
Towarzyszyło mi dwoje śledczych – facet i babka.
Tata był słaby, jeździł na wózku.
Na mój widok rozpłakał się z radości.
Był wniebowzięty, że widzi swoje dziecko.
Dzielił nas tylko stół.
Po paru godzinach
wypytywania o to i owo
powiedziałam o zaginionych kobietach, które może mieć na sumieniu,
bo zaginęły w podobny sposób, w podobnym czasie.
Wybuchnął: „Co ty wygadujesz?
Nie możemy powspominać?
Pogadać jak ojciec z córką o starych czasach?”
„Nie po to tu jestem” – odparłam.
Kręcił, że rzeczy wylatują mu z głowy,
choć ma pamięć jak słoń.
Wciąż się wypierał.
Twierdził, że poza tamtymi zbrodniami nic złego nie zrobił.
Przyznawał się tylko do tych dziesięciu.
Zupełnie się zmienił.
Wkurzał się na śledztwo,
na media. Myślał, że już po wszystkim.
Był wściekły.
Choć nie powinnam, zapytałam tatę
o tę notatkę.
O to, co znaczy „zabawa w wiązanie z Kerri”.
Odparł, że to tylko fantazja, że nie skrzywdził rodziny.
Zarzucał, że dla sławy wymyślam bajki.
Dostałam napadu traumy.
Wszystko mi się wyłączyło – oczy, umysł.
Miałam dość.
Nagle wylałam na tatę gniew, który 45 lat się we mnie kotłował.
Całkowicie porzuciłam przygotowany plan.
Wszystko mu wypomniałam: panią Hedge,
igły sosnowe, wożenie oldsmobilem, którym potem przewoził ciało pani Davis.
Wyrzuciłam wszystkie żale.
Oblałam go wiadrem traumy.
Czułam się, jakbym była znów w domu
i nie wiedziała, kim będzie, gdy wróci.
Tatą czy potworem.
Byłam wściekła, a on palnął, że sama tego chciałam.
Oszukiwał mnie, sterował mną,
siedząc jakieś półtora metra ode mnie.
To już nie był tata,
tylko jakiś podczłowiek.
Wcześniej wszyscy uważali go za psychopatę
i narcyza, trzymali się z dala,
a ja dostrzegałam w nim człowieka. Nagle przestałam.
Nie chcę go już znać.
Przestałam go poznawać. To nie mój tata.
Żal mi tych wspomnień, siebie, rodziny.
Wszystko stracone.
Już więcej nie ma co na mnie liczyć,
skończyłam z tym wszystkim.
Zaczęłam odgradzać się
od tego piekła związanego z tatą.
Postanowiłam odciąć się od tego zła.
Ile to już lat?
- Od liceum. - Dwadzieścia…
- ’96. - Słabo liczę.
Ja też.
Pamiętam, że 25…
Dwadzieścia siedem.
No co ty!
Od liceum 27, a od studiów 26.
Masakra. Dodawszy, ile się wtedy miało lat, aż trudno uwierzyć.
Nie byłaś na zjeździe.
I nie będę. Chyba żartujesz.
Te teksty: „Jak się z nim żyło?”, „Wyglądasz jak on”.
- Wiecie, że jestem podobna do mamy. - Też bym tak powiedziała.
Nie wiedzą, jak wygląda, więc mówię, że jestem podobna do niej.
Wszyscy, którzy mnie znają
sprzed aresztowania taty, widzą we mnie dawną Kerri,
i to szanuję.
Andreę znam od przedszkola.
A Ritę od czasów szkolnych.
Nadal widzą we mnie tę samą osobę.
Rozmawiałam z mężem i powiedziałam:
„Życzę Kerri jednego –
aby mogła spokojnie żyć,
bez tej czarnej chmury nad sobą”.
- Zasługujesz na to. - Tak.
Naprawdę.
Wiem.
Umiem już stawiać granice i przestałam się bać mówić.
Stałam się osobą publiczną, wspieram ofiary przestępstw,
przeżywające traumę, ocalałych –
nie tylko tych, co przeżyli to samo co ja,
ale też ich rodzin i…
innych ofiar.
Będę dalej mówiła otwarcie,
wspierała inne rodziny w potrzebie.
Przez ostatnie dziesięć lat pisano tylko:
„Córka BTK-a”.
Tylko jedni napisali dobrze: „Kerri, córka Dennisa Radera, zabójcy BTK”.
Chcę, by widzieli we mnie Kerri Rawson.
I ogólnie chyba tak mnie postrzegają,
ale jestem kimś więcej.
Dobry piesek.
Jestem mamą, spędzam czas z dziećmi, chodzimy na plażę.
Jak każdy lubię czytać, oglądać telewizję, wypoczywać.
Jak zwykły człowiek.
Zwykle nawet nie myślę o tym, kim jest mój tata.
Nie myślę o nim.
Chodźmy się napić. Dobry piesek.
Jestem sobą.
Dennis Rader nie usłyszał dotąd zarzutów związanych z innymi zabójstwami.
Twórcy filmu zwrócili się do rodzin ofiar
i tych, co przeżyli jego ataki.
Odmówili udziału w filmie.
Jeśli jesteś ofiarą molestowania lub znasz kogoś takiego,
pomoc znajdziecie na www.wannatalkaboutit.com.
Napisy: Dawid Zacharyasz