Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
กุมภาพันธ์ ปี 2005 ฉันจะไม่มีวันลืมวันนั้นเลย
ตอนนั้นฉันอายุ 26 ปี ฉันเบื่อหิมะและน้ำแข็งในมิชิแกนเต็มที
ตอนนั้นฉันทำงานเป็นครูสอนแทน
ฉันไม่ชอบขับรถตอนหิมะตก ฉันเลยชอบอยู่บ้าน
ประมาณเที่ยง ฉันเพิ่งตื่น
ฉันมองออกไปนอกมูลี่
แล้วก็เห็นรถแปลกๆ คันหนึ่ง จอดอยู่ด้านหลังอะพาร์ตเมนต์
มันจอดแบบไม่ยอมไปไหนเลย
แล้วจู่ๆ ก็มีคนมาเคาะประตูห้องฉัน
พ่อเคยสอนไว้ว่า "อย่าไว้ใจคนแปลกหน้า"
ให้พวกเขาพิสูจน์ตัวตนก่อนว่าเป็นใคร
ฉันเลยแง้มประตู แล้วเอาเท้ายันไว้
ในใจก็คิดว่า "ฉันอาจกันไม่ให้เขาเข้ามาได้"
เขาพูดว่า "ผมต้องสอบถามอะไรคุณหน่อย"
ฉันก็ตอบว่า "เกิดอะไรขึ้นคะ"
เขาถามว่า "เคยได้ยินเรื่องฆาตกรบีทีเคไหม"
("ฆาตกรฆ่ารัดคอบีทีเค" ฆาตกรบีทีเค)
คนที่มีความต้องการฆ่าแบบที่ห้ามตัวเองไม่ได้
คนทั้งชุมชนต่างตกตะลึงเมื่อมีการจับกุม ผู้ต้องสงสัยว่าเป็นฆาตกรบีทีเค
บีทีเค ย่อมาจากภาษาอังกฤษ ที่แปลว่ามัด ทรมาน และฆ่า
แล้วเขาก็พูดขึ้นว่า "พ่อของคุณคือฆาตกรบีทีเค"
- เดนนิส เรเดอร์ - เดนนิส เรเดอร์
เดนนิส แอล. เรเดอร์
เรเดอร์ อายุ 59 ปี แต่งงานแล้ว และมีลูกสองคน
เขาเป็นสมาชิกที่มีบทบาท ของโบสถ์คริสต์ลูเธอรัน เป็นผู้นำลูกเสือ
และทำงานให้ชุมชนชานเมืองปาร์กซิตี ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ควบคุมระเบียบ
ชายผู้ดูเป็นหัวหน้าครอบครัวธรรมดา ถูกกล่าวหาว่าฆ่า
อย่างน้อยสิบคนในช่วงสามทศวรรษที่ผ่านมา
ตำรวจในวิชิตา แคนซัสกล่าวว่า เดนนิส เรเดอร์ก่อเหตุฆาตกรรม
ระหว่างใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางเพื่อนฝูง และเพื่อนบ้านของเขาเป็นเวลาหลายปี
เขาทำทุกอย่างเหมือนที่พ่อคนอื่นๆ ทำ
ผู้มีรสนิยมทางเพศแบบซาดิสม์
รู้สึกตื่นเต้นกับการฆ่า
คุณนึกภาพออกไหมถ้าได้รู้ว่าพ่อของคุณ
เป็นหนึ่งในคนที่ชั่วร้ายที่สุดบนโลกนี้
ฉันไม่รู้เลยว่าพ่อของฉันเป็นใคร ปิดบังอะไรไว้
พ่อใช้ครอบครัวเพื่อปิดบังตัวเองหรือเปล่า
พ่อใช้เราเป็นเครื่องมือมาตลอดใช่ไหม
มันก็ยากที่จะรู้ว่าตัวฉันเป็นใคร ถ้าทุกช่วงชีวิตของฉันเป็นเรื่องโกหก
(พ่อฉัน ฆาตกรบีทีเค)
(ปี 2023)
ถ้าเป็นปีก่อน ฉันคงมั่นใจว่า
พ่อของฉันฆ่าคนไปสิบคน
เอฟบีไอกับตำรวจสายสืบบอกฉันมาตั้งแต่ต้น
"โอ้ แค่สิบคน ก็แค่สิบคน"
(เจาะลึกคดีฆาตกรบีทีเคอีกครั้ง)
มีความเป็นไปได้ที่จะเกิดความพลิกผัน ในคดีที่เกี่ยวข้องกับฆาตกรบีทีเค
เช้านี้เจ้าหน้าที่บอกว่าฆาตกรบีทีเคผู้ฉาวโฉ่
ที่เคยสร้างความหวาดกลัว ให้กับคนในรัฐแคนซัสช่วงยุค 1970
อาจเกี่ยวข้องกับคดีที่ยังไม่คลี่คลาย อีกสองคดีที่เกิดขึ้นในรัฐอื่น
ฉันก็แบบว่า "นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
แล้วรู้ตัวอีกที
ตำรวจก็โทรมาคุยเรื่องนี้กับฉัน
(วิชิตา แคนซัส)
ฉันน่าจะรู้จักพ่อดีกว่าใครบนโลกนี้
ต่อให้เจ้าหน้าที่สืบสวน จะมีข้อมูลและหลักฐานทุกอย่าง
แต่ฉันนี่แหละที่ถอดรหัสของพ่อได้ และเข้าใจตัวตนของพ่อ
ถ้ามีเหตุฆาตกรรมที่พ่อฉันก่ออีก
ฉันก็จำเป็นจะต้องรู้
เพราะมันจะให้คำตอบครอบครัวต่างๆ ที่รอคอยมานานเป็นทศวรรษ
ครอบครัวเหล่านั้นสมควรได้รู้คำตอบ และความจริงก็คือความจริง
แต่ในอีกด้านหนึ่งก็คือ… ชีวิตของฉันก็มีค่าเหมือนกัน
และฉันจะต้องเสียสละถึงไหน
ฉันต้องยอมเจอความบอบช้ำอีกแค่ไหน กับการพยายามช่วย
พ่อของฉันถูกจับในปี 2005 ตอนนั้นฉันอายุ 26
ทั้งโอปราห์ แลร์รี่ คิงและไดแอน ซอว์เยอร์ พยายามติดต่อขอสัมภาษณ์เรา
แต่ครอบครัวฉันปฏิเสธทั้งหมด
เราปฏิเสธทุกอย่าง
ฉันพยายามใช้ชีวิตตามแบบแผน ฉันทำอาหาร เลี้ยงลูกๆ
เป็นแม่บ้านเต็มตัว เป็นผู้นำกลุ่มสตรีที่โบสถ์
คุณคงพูดว่า "นี่ เธอไปได้ดีออก"
แต่ความจริงคือฉันกำลังตายอยู่ข้างใน พวกเขาแค่ไม่รู้ว่าฉันปิดบังอะไรอยู่
เกือบสิบปีที่ฉันรู้สึกเหมือนเน่าเปื่อยอยู่ข้างใน หลังจากที่พ่อถูกจับ
พูดอะไรไม่ได้ และคิดว่าฉันไม่มีสิทธิ์พูดด้วย
ตามธรรมเนียมมิดเวสต์ เราไม่เอาเรื่องในบ้านมาเปิดเผย
เราแค่เก็บมันไว้ข้างใน ทำตัวให้ดูเหมาะสมเข้าไว้
ฉันถูกสอนมาแบบนั้น
แล้วในเดือนกันยายน ปี 2014 ฉันกำลังจะเข้านอน
แดเรียน สามีของฉันในตอนนั้น
พูดขึ้นว่า "นี่ สตีเฟน คิง ไปออกรายการตอนเช้าละ"
"เขาพูดถึงพ่อแม่คุณด้วย"
"เพราะเขาเขียนเรื่องสั้นและทำหนัง เรื่องอะกู๊ดแมริจ"
เล่าเรื่องนี้ให้เราฟังหน่อยครับ เดนนิส เรเดอร์
คนที่เป็นแรงบันดาลใจ ที่มีชีวิตอยู่จริงๆ นี่น่ะ
เขาเป็นต้นแบบตัวละครในเรื่องราวของผม
เขาฆ่าคนสิบคน สองคนในนั้นเป็นเด็ก
เขาแต่งงานมานาน มีลูกสองคน และภรรยาเขาบอกว่า
หลังจากที่เขาถูกจับน่ะ
เธอบอกว่า… เธอไม่เคยรู้เลย
ฉันลุกขึ้นนั่งบนเตียง ทั้งเสียใจ ร้องไห้ ฉันลุกจากเตียง
เดินไปเดินมา รู้สึกแย่มาก
ทั้งโกรธสามีตัวเอง โกรธสตีเฟน คิง และก็แบบว่า…
อยากให้ทุกอย่างนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
ฉันปิดปากเงียบมานานมาก
และมันก็มีอะไรมากมายที่ต้องถูกพูดออกมา
(เดอะวิชิตาอีเกิล)
(ลูกสาวของฆาตกรบีทีเค)
การสัมภาษณ์ครั้งแรกของฉัน ฉันพูดทุกอย่างออกไปเกือบ 40 นาที
ว่าฉันเป็นใคร พ่อฉันเป็นใคร
แม่ฉัน ชีวิตแต่งงานของฉัน ตลอดสิบปีที่ผ่านมามันเป็นยังไง
แล้วฉันก็กลายเป็นข่าวพาดหัวคืนนั้นเลย
และกลายเป็นข่าวระดับโลกในวันถัดมา
แคร์รี่ครับ ขอบคุณที่สละเวลามาร่วมรายการ
ขอบคุณที่เชิญฉันมาค่ะ
ตอนที่เอฟบีไอบอกฉัน ฉันถึงกับต้องเกาะกำแพงประคองตัว
ทุกอย่างที่ฉันแคร์มลายหายไป
ฉันเก็บทุกอย่างไว้ในใจ ไม่กล้าพูดอะไรจนมันทำร้ายตัวฉันเอง
(เวสเทิร์นฮอลิเดย์โมเต็ล)
ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น
ฉันไม่ได้ระวังคำพูดมากนัก
ฉันทำให้คนจำนวนมากรู้สึกไม่ดี กับสิ่งที่พูดออกไปโดยไม่ได้คิด
ฉันก็แค่รู้สึกโกรธ
ที่เขาเลือกเอาพ่อแม่ฉันไปเป็นแรงบันดาลใจ
ฉันจะรักพ่อเสมอ ก็เขาเป็นพ่อของฉัน
แต่ฉันไม่เคยเผชิญหน้าจริงๆ จังๆ
กับสิ่งที่พ่อฉันทำในฐานะฆาตกรบีทีเค ฉันไม่เคยลงลึกในอาชญากรรมเหล่านั้น
ตอนนั้นฉันต้องเข้าบำบัด และมันก็สับสนยุ่งเหยิงไปหมด
พ่อใช้ครอบครัวเพื่อปิดบังตัวเองหรือเปล่า พ่อรักแม่ฉันจริงไหม
พ่อรักเราจริงไหม หรือว่าหลอกใช้เรามาตลอด
ฉันเริ่มรวบรวมทุกอย่าง ค้นข้อมูลชีวิตตัวเอง
ค้นข้อมูลชีวิตของพ่อ เพื่อจะได้พูดถึงเรื่องนี้ได้
ทุกอย่างยุ่งเหยิงไปหมด
(โมเต็ล)
ในปี 1974 พ่อฉันทำลายชีวิตคนสี่คน ในครอบครัวที่มีกันอยู่เจ็ดคน
ไม่กี่เดือนก่อนหน้านั้น พ่อถูกบริษัทเซสนาเลิกจ้าง
พ่อชอบงานนั้นมาก
พ่อบอกว่าตอนถูกเลิกจ้าง ช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี 1973 พ่อเป็นซึมเศร้า
หงุดหงิด เบื่อหน่าย
แล้วพ่อก็พูดว่า "เวลาที่คนเราไม่มีอะไรทำ ความคิดไม่ดีจะเข้าครอบงำ"
และพ่อก็เริ่มคิดเรื่องแย่ๆ และลงมือทำจริงๆ
(วิชิตา แคนซัส ปี 1974)
ในปี 1974 ผมเป็นหัวหน้าหน่วย ในกรมตำรวจวิชิตา
ผู้บัญชาการตำรวจของเราเกษียณ เลยมีการหาคนจากทั่วประเทศ
เพื่อมาเป็นผู้บัญชาการตำรวจคนใหม่
ผมเลยคิดว่า "จะเป็นไรไปล่ะ ฉันจะลองสมัครดูสักตั้ง
ยังไงก็คงไม่ได้ แต่ก็สมัครไว้ก่อน"
(ตำรวจวิชิตารับตำแหน่ง ลามันยอนเริ่มงานใหม่วันนี้)
ผมคิดว่ามีคนสมัครประมาณ 110 คนได้
สุดท้ายผมก็ได้งานนั้น
วิชิตาเป็นเมืองมิดเวสต์ที่เงียบสงบมาก
ผู้คนใช้ชีวิตกันตามปกติ
และวิชิตาในเวลานั้น
คุณไม่ต้องล็อกประตู ไม่ต้องล็อกรถด้วยซ้ำ
มันเป็นเมืองที่เงียบสงบและน่าอยู่มาก
(ตำรวจวิชิตา)
งานบางอย่างที่ผมทำตอนที่เริ่มรับตำแหน่งใหม่ๆ
มันมีคดีใหญ่ๆ ที่เกิดขึ้นในอดีตที่ยังคงดำเนินอยู่
แน่นอนว่าตอนผมได้เป็นผู้บัญชาการ
ผมไม่เคยนึกถึงความเป็นไปได้ ว่าจะมีฆาตกรต่อเนื่องเลย
ศพของโจเซฟ โอเทโร จูลี่ ภรรยาและโจเซฟีน ลูกสาว
กับโจเซฟที่สอง ลูกชายของพวกเขา ถูกพบในบ้านตัวเองทางฝั่งตะวันออกของวิชิตา
ในปี 1974 ผมเป็นแค่ช่างภาพข่าว ที่สถานีโทรทัศน์เคก
ผมถูกส่งไปที่บ้านหลังหนึ่ง
เรารู้ว่าที่นั่นมีเหตุฆาตกรรม
แต่ไม่รู้ว่ามีกี่ราย เราไม่มีรายละเอียดอะไรเลย
ผมสังเกตว่าไม่มีใครพูดอะไรเลย
ตำรวจสายสืบพากันเงียบกริบ
ชาร์ลี ลูกชายคนโต กลับมาจากโรงเรียน
เขาเดินเข้าบ้านไปเจอกับภาพอันน่าสยดสยอง
พ่อแม่ของเขาถูกฆ่า น้องชายกับน้องสาวก็ด้วย
เขาเสียขวัญจนคุมตัวเองไม่อยู่เลย
เขาพยายามแก้มัดพวกเขา
และวิ่งไปขอความช่วยเหลือที่บ้านข้างๆ
มันสะเทือนใจเขามาก ใครเจอแบบนั้นก็คงไม่ต่างกัน
นี่เป็นคดีที่ประหลาดมาก สำหรับพื้นที่แถบนี้ของประเทศ
ผมว่านี่เป็นคดีที่เลวร้ายที่สุดที่ผมเคยเห็น
ในระยะเวลา 30 ปีที่ทำคดีฆาตกรรมมาเลย
และเราจะไม่ยอมเลิกสืบคดีแน่
มันเป็นคดีฆาตกรรมที่โหดเหี้ยมและเลวร้ายสุดๆ
คนเราฆ่าเด็กลงคอได้ยังไง
(ตำรวจต่างงงงวย)
เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นที่นี่
(แรงจูงใจในการสังหารหมู่คืออะไร)
(เมอร์ด็อก เอดจ์มัวร์)
ผมได้ฟังการบรรยายสรุปคดีโอเทโร
จากผู้บังคับบัญชาการสืบสวน
ทิศทางที่พวกเขาคิดก็คือ ดูจากลักษณะของอาชญากรรม
พวกเขาเลยคิดว่า มันอาจเป็นการล้างแค้นบางอย่าง
หรือไม่ก็เกี่ยวข้องกับยาเสพติด
แต่ก็มีเจ้าหน้าที่สืบสวนคนอื่นที่คิดว่า คดีนี้อาจเกี่ยวข้องกับแรงจูงใจทางเพศ
อย่าลืมนะ เจ้าหน้าที่สืบสวนที่ทำคดีนี้ ไม่ได้มีแค่คนสองคน
มีหลายคนเลย และทุกคนก็กำลัง มองกันไปคนละทิศคนละทาง
เพื่อพยายามไขคดีนี้
มันชวนหดหู่มาก ที่เห็นบางพื้นที่ของวิชิตาทรุดโทรมลง
คือมันเคยทรุดโทรมในบางส่วนอยู่แล้วละ
แต่มันก็ชวนให้หดหู่ใจสุดๆ
การไปวิชิตาไม่ใช่เรื่องน่ารื่นรมย์เลย
มันกระตุ้นระดับความเครียด หลังเจอเหตุการณ์สะเทือนใจ
จะมีบางอย่างมากระตุ้นทันที แล้วฉันก็จะ…
ฉันจะเข้าสู่โลกของบาดแผลในใจเลย
ฉันลืมไปแล้วว่าเคยเดินป่า ปั่นจักรยาน
เดินเล่นเลียบคลองกับพ่อ
พ่อสอนฉันให้รู้จักเส้นทางลัด
สอนให้ใช้เส้นทางเหล่านั้นแทนที่จะใช้ทางหลวง
ที่จริงพ่อฉันมีความอดทนและใจเย็นกว่าแม่ฉันอีก
แม่ฉันจะออกแนวสติแตก
พ่อเป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสนุก เพราะเขาจะปล่อยให้คุณ
ทำสิ่งที่อยากทำ เล่นซน
เล่นเลอะเทอะ เขาไม่ว่าอะไรเลย
นี่คือโบสถ์คริสต์ลูเธอรันบนถนน 53 ตัดฮิลล์ไซด์
แม่กับพ่อเจอกันที่โบสถ์เดือนสิงหาคมปี 1970
มันเหมือนรักแรกพบสำหรับพวกเขาทั้งคู่
แล้วประมาณเก้าเดือนต่อมา พวกเขาก็แต่งงานกัน
ความทรงจำแรกๆ ของฉัน น่าจะเป็นตอนสองสามขวบได้
บ้านเรามีสามห้องนอน ตอนเด็กเรามีสวนผักขนาดใหญ่
พ่อสร้างบ้านต้นไม้หลังเบ้อเริ่ม บนเสาสูงๆ ให้เราด้วย
เราเคยตั้งแคมป์กันในบ้านต้นไม้
เราจะไปช่วยงานในสวน พ่อสอนฉันทำสวน
สอนปลูกดอกไม้
พ่อพาฉันไปร้านเครื่องมือ
ทุกวันเสาร์เพื่อซื้อของกันตอนเราสร้างบ้านต้นไม้
พ่อไม่เคยทำเหมือนฉันเป็นเด็กผู้หญิง
พ่อทำเหมือนฉันเป็นเด็กห้าวๆ และให้ฉันทำทุกอย่างที่พ่อทำ
ทันทีที่ฉันเริ่มเดินได้ ฉันก็ตามพ่อต้อยๆ
ฉันกับแคร์รี่อายุเท่ากัน เราเลยเรียนโรงเรียนเดียวกันตลอด
เธอมาจากย่านเดียวกับฉัน
เราเลยฉลองฮาโลวีนด้วยกัน เข้าทีมฟุตบอลด้วยกัน
เราทำทุกอย่างด้วยกัน
ชุมชนมันเล็กมาก เป็นเมืองเล็กๆ คุณเลยรู้จักกันหมด
การโตมากับครอบครัวเรเดอร์ พวกเขาก็เหมือนกับครอบครัวทั่วไป
เขาทำทุกอย่างที่พ่อคนอื่นก็ทำกัน
เราเรียกเขาว่าคนจับหมาแห่งปาร์กซิตี
เราตามจับพวกมันอยู่ หมาพวกนี้ค่อนข้างหวงถิ่นและก้าวร้าว
เราพยายามตามจับและควบคุมพวกมัน ให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้
โดยทำงานร่วมกับคนที่แจ้งว่ามีแกะถูกฆ่า
เขาไม่ได้ทำแค่จับหมา
เขายังออกใบแจ้งเตือนด้วย เช่นถ้าหญ้าบ้านคุณขึ้นสูงเกินไป อะไรแบบนั้น
(วิชิตาไฮต์ส)
ถ้าใครโดนใบแจ้งเตือนในปาร์กซิตี เราก็จะล้อกันว่า…
"เดนนิสเอาไม้บรรทัดออกมาวัดอีกแล้ว"
พ่อของฉัน ภายนอกดูเป็นคนเรียบร้อย สุภาพอ่อนโยน
แต่พ่อก็มีบางช่วงที่ไม่เหมือนพ่อ
บางอย่างจะกระตุ้นพ่อ แล้วเขาก็จะเปลี่ยนอารมณ์ทันที
และมันก็อาจอันตรายได้
ในฐานะเด็กคนหนึ่ง ฉันรู้ได้เองว่า
"ฉันต้องไม่วางรองเท้าเกะกะ ไม่งั้นจะโดนดุเรื่องรองเท้า"
ฉันรู้ได้เองว่าอย่านั่งเก้าอี้ของพ่อที่โต๊ะกินข้าว
รู้ว่าต้องให้พ่อกินมื้อเที่ยงก่อน
ให้เขาเป็นคนเลือกกิจกรรมที่เราจะทำ
หนังที่จะดู ที่ที่จะไป…
ฟังเหมือนมีการควบคุมเยอะเลยเนอะ
และตอนนี้ฉันก็ได้รู้แล้วว่า พ่อของฉันเป็นใคร ปกปิดอะไรไว้
(เดอะวิชิตาอีเกิล)
(ตุลาคม ปี 1974)
เดอะวิชิตาอีเกิลเป็นหนังสือพิมพ์รายวัน
เรามีคนประมาณ 125 คน
ทำงานในห้องข่าว
นั่นรวมถึงช่างภาพข่าว…
คอลัมน์กีฬา ธุรกิจ อะไรก็ว่าไป
เรียกว่ามีเกือบทุกคน
มันน่าตื่นเต้นนะ
(ตำรวจวิชิตาตามหาผู้ต้องสงสัย ที่ฆ่าครอบครัวโอเทโร)
คดีโอเทโรถูกพูดถึงอยู่นาน เพราะว่า…
ไม่เคยมีคดีที่มีคนถูกฆ่าถึงสี่คนมาก่อน แถมมีเด็กด้วย
(มีเบาะแสการฆ่าน้อยมาก)
ผมต้องบอกก่อนว่ามีข้อมูลหลายอย่างในคดีนี้
ที่เพิ่งมารู้เอาทีหลัง
ตำรวจจะพูดว่า "นี่เป็นคดีที่อำมหิต"
หรือ "คนร้ายทำแบบนี้" หรือ "คนร้ายมัดเหยื่อแบบนั้น"
แต่ก็มีหลายอย่างมากที่เราไม่รู้
เรารู้ว่ามันเลวร้าย แต่เราไม่รู้ว่ามันเลวร้ายขนาดไหน
เราต้องเก็บข้อมูลบางอย่างในการสืบสวน ไว้เป็นความลับ
พูดอีกอย่างคือเราไม่ต้องการให้ชุมชน รู้รายละเอียดบางอย่าง
แล้วในเดือนตุลาคม ปี 1974
กรมตำรวจก็จับกุมพี่น้องตระกูลซีบริง
คนพวกนี้เป็นพวกโรคจิตคลั่งเด็ก
พอถูกจับ พวกเขาก็รับสารภาพ ว่าเป็นคนฆ่าครอบครัวโอเทโร
แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นข่าวใหญ่
สื่อต่างๆ ให้ความสนใจอย่างมาก
และนี่ทำให้เกิดจดหมายฉบับนั้น
(คดีโอเทโร)
เดอะวิชิตาอีเกิลได้รับจดหมายฉบับนี้
มีคนออกมาบอกว่า "เฮ้
สามคนที่คุณจับไปไม่ใช่คนทำ
และเหตุผลที่ผมรู้ ก็เพราะว่า…"
พูดง่ายๆ คือ "ผมทำเอง"
รายละเอียดที่ถูกเขียนในจดหมาย
บ่งบอกชัดเจนว่า
คนที่เขียนจดหมายคือคนก่อเหตุ
ตอนนั้นเขาต้องการแสดงตัวตน
(ขอให้โชคดีกับการล่า)
ในจดหมายเขียนว่า ผมขอยกคำพูดมาเลยนะ
"ผมเขียนจดหมายนี้เพื่อประหยัด ภาษีประชาชนและเวลาของคุณ
สามคนนั้นที่คุณจับกุม
พวกเขาไม่รู้อะไรเลย ผมทำเองทั้งหมด"
(ผมทำเองทั้งหมด)
จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าถึงแต่ละคนที่เขาฆ่า
"พันธนาการ มัดมือด้วยเชือกดึงมูลี่
เท้า เข่าล่าง เข่าบน และเอว มัดด้วยเชือกตากผ้า
เส้นเดียวกัน
สาเหตุการตาย ถูกรัดคอ"
ตำรวจคงขนลุกไปหมดแน่ๆ
เพราะพวกเขามีภาพถ่ายที่เกิดเหตุ
เขาอธิบายได้ตรงเป๊ะ แม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์
เขาเขียนข้อความท้ายจดหมายมาด้วย
"ป.ล. เพราะอาชญากรทางเพศไม่เปลี่ยนวิธีฆ่า หรือโดยธรรมชาติแล้วเปลี่ยนไม่ได้
ผมก็จะไม่เปลี่ยนเหมือนกัน
รหัสของผมคือ
มัด ทรมาน ฆ่า
บีทีเค คุณจะได้เห็นผมลงมืออีกแน่
มันจะอยู่บนร่างเหยื่อรายต่อไป"
แน่นอน ต้องเข้าใจก่อนว่า คุณไม่ได้กำลังรับมือกับอาชญากร "ธรรมดา"
คุณกำลังรับมือกับคนวิปริต นี่คือคนจิตป่วย
และถ้าสมมุติว่าคนร้ายยังมีชีวิตอยู่
เขาจะลงมืออีกแน่นอน
เรามีนักวิเคราะห์พฤติกรรมจากเอฟบีไอ มาให้ข้อมูลกับเรา
ข้อมูลที่เราได้รับก็คือ "ถ้าเขาไม่ได้กำลังฆ่าคนที่นี่
เขาก็อาจกำลังฆ่าใครสักคน อยู่ที่ไหนสักแห่ง"
เราเลยแจ้งเตือนไปยังหน่วยอื่นๆ
และส่งตำรวจสายสืบไปหลายพื้นที่
เพื่อดูว่ามีฆาตกรแบบเดียวกันนี้ ลงมือในพื้นที่อื่นหรือไม่
แต่เราก็ไม่เคยเชื่อมโยงข้อมูลเหล่านั้น ด้วยกันได้เลย
ข้อสรุปของเราก็คือเหตุผลที่เราหาคนคนนี้ไม่พบ
เพราะเขาเป็นหนึ่งในพวกเรา
ตอนนี้เรารู้แล้วว่า เราต้องมุ่งความสนใจไปที่คนในพื้นที่
และเราต้องระบุตัวตนของเขาให้ได้
(ตุลาคม ปี 1974)
(มีนาคม ปี 1977)
(เชอร์ลีย์ ไวแอน)
เชอร์ลีย์ ไวแอนเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
เธอมีลูกสามคน
เธอนอนป่วยอยู่ที่บ้าน
ในตอนนั้น และรู้สึกไม่ค่อยสบาย
เชอร์ลีย์เลยให้ลูกชายวัยหกขวบ ออกไปที่ร้านขายของ
จากนั้นขากลับ เขาเจอกับผู้ชายคนหนึ่ง
ที่มีกระเป๋าเอกสาร
และพวกเขาก็เริ่มคุยกัน
และผลจากการคุยกันนั้น ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องอะไร
ผู้ชายคนนั้นก็ได้เข้าไปในบ้าน
ผู้ก่อเหตุขังลูกทั้งสามคนไว้ในห้องน้ำ
เด็กๆ รู้ว่าเขากำลังทำเรื่องเลวร้ายกับแม่
นั่นทำให้เด็กพากันหนีออกมา
ทางหน้าต่างห้องน้ำ
เพื่อตะโกนขอให้คนช่วย
เมื่อผู้ก่อเหตุวิ่งออกจากบ้าน
เด็กๆ ก็กลับเข้าไป และแน่นอน พวกเขาพบแม่เสียชีวิตอยู่บนเตียง
ตอนที่คดีนี้เข้ามา เจ้าหน้าที่สืบสวนบอกกับผมว่า
หลังจากดูที่เกิดเหตุแล้ว พวกเขาเชื่อว่า
คดีนี้อาจเชื่อมโยงกับคดีโอเทโร
เพราะลักษณะของที่เกิดเหตุคล้ายกัน
เชอร์ลีย์ ไวแอน วัย 26 ปี ถูกพบในสภาพมีถุงพลาสติกคลุมหัว
และมีเชือกรัดอยู่รอบคอ
ลูกๆ ของเธอที่ถูกขังไว้ในห้องน้ำ บอกกับตำรวจว่า
คนร้ายเป็นชายผมสีเข้ม อายุประมาณปลาย 30 ถึง 40
ในตอนนั้นตำรวจตัดสินใจว่า จะยังไม่เชื่อมโยงคดีเหล่านี้เข้าหากันโดยตรง
จนกว่าจะพิสูจน์ได้แน่ชัด
(มีนาคม ปี 1977)
(ธันวาคม ปี 1977)
มีเหตุฆาตกรรมที่เซาท์เพอร์ชิง
แนนซี่ ฟอกซ์
ที่เซาท์เพอร์ชิงนะ
ใช่ครับ ถูกต้อง
(พบศพหญิงสาวที่วิชิตาตะวันออกเฉียงใต้)
แนนซี่ โจ ฟอกซ์ อายุ 25 ปี
ถูกพบเสียชีวิตในอะพาร์ตเมนต์ของตัวเอง ที่ถนนเพอร์ชิง
เธอถูกมัดและรัดคอ
ชายคนหนึ่งโทรแจ้งเหตุจากตู้โทรศัพท์
ตำรวจเชื่อว่าชายที่โทรมาเป็นตัวฆาตกรเอง
ถ้าคุณจำเสียงนี้ได้ กรุณาโทร 268-4156
ในคดีแนนซี่ ฟอกซ์ สายโทรศัพท์บ้านถูกตัด
เหมือนกับในคดีโอเทโร
จากหลักฐานที่เรามี ในตอนนั้นมันชัดเจนมาก
ว่าคดีโอเทโร คดีเชอร์ลีย์ ไวแอน
และคดีแนนซี่ ฟอกซ์
เป็นฝีมือของคนคนเดียวกัน
และนั่นทำให้การสืบสวน
มุ่งไปที่ฆาตกรต่อเนื่อง
(กุมภาพันธ์ ปี 1978)
วันที่ 10 กุมภาพันธ์ ปี 1978
ผมได้รับโทรศัพท์จากแลร์รี่ แฮตเทอเบิร์ก ขอให้ผมไปหา
เพื่อดูจดหมายฉบับหนึ่ง ที่พวกเขาได้รับที่สถานีโทรทัศน์เคก
พนักงานต้อนรับที่แยกจดหมายของเรา
พบจดหมายฉบับนี้ที่ส่งมาจากฆาตกรบีทีเค
เธอเลยเอามันมาที่ห้องข่าว แล้วยื่นให้ผม
ผมเปิดจดหมาย อ่านมัน
แล้วก็คิดว่า "โอ้ พระเจ้า เอาแล้วไง"
เราตรงไปหาผู้บัญชาการตำรวจ
บอกว่า "เรามีจดหมายฉบับนี้"
"นี่ครับจดหมาย
เราขอมอบให้ แลกกับการที่คุณ มาออกรายการข่าวของเราคืนนี้"
ผมนึกว่าเขาจะปฏิเสธแน่ๆ
แต่เขาเรียกหัวหน้าหน่วยสืบสวนมา
พวกเขาคุยกันอยู่ประมาณ 20 นาที
แล้วเขาก็ออกมาพูดว่า
"ตกลง ผมจะไปออกรายการข่าวคืนนี้"
ตอนนี้เราอยู่กับผู้บัญชาการตำรวจ ริชาร์ด ลามันยอน
ผมมีคำถามสองสามข้อครับ
คุณมั่นใจได้ยังไงว่า จดหมายจากฆาตกรบีทีเคเป็นของจริง
ไม่มีข้อสงสัยเลยครับว่าคนคนเดียว
ที่รู้ข้อมูลแบบที่เขียนไว้ในจดหมาย
ต้องเป็นฆาตกรตัวจริงเท่านั้น
ฆาตกรบีทีเคเปิดหัวจดหมายวันนี้ด้วยคำถามที่ว่า
"ผมต้องฆ่าอีกกี่คนถึงจะได้มีชื่อบนหน้าหนังสือพิมพ์
หรือได้รับความสนใจระดับประเทศ"
ฆาตกรบีทีเคอ้างว่า เขาฆ่ารัดคอผู้หญิงไปแล้วทั้งหมดเจ็ดคน
เขาระบุรายชื่อเหยื่อ โดยเริ่มจากหมายเลขห้า
ที่เขาเขียนว่า "คุณลองเดาเอาเอง ว่าแรงจูงใจคืออะไร และเหยื่อคือใคร"
นี่เป็นครั้งแรกที่คนนอกกรมตำรวจ
ได้รู้ว่ามีความเชื่อมโยงกัน
ระหว่างคดีฆาตกรรมโอเทโร คดีไวแอน และคดีฟอกซ์
รวมถึงคดีที่เจ็ด ที่ยังไม่มีการระบุตัวเหยื่อ
เรามีหน้าที่ต่อชุมชนที่จะต้องหาว่า เหยื่อคนใหม่นี้คือใคร
เราพยายามทำทุกวิถีทาง เพื่อให้เขายังสื่อสารกับเราต่อไป
โดยหวังว่านี่จะเปิดโอกาสให้เรา
รวบรวมหลักฐานให้มากพอที่จะไขคดี และรู้ว่าคนคนนี้เป็นใคร
ผมคิดมาตลอดว่าริชาร์ด ลามันยอน เป็นผู้บัญชาการตำรวจที่ดีที่สุด
ที่วิชิตาเคยมีมา
ริชาร์ด ลามันยอนเป็นผู้บัญชาการตำรวจแบบที่
ถ้าเขาเริ่มไล่ล่าอาชญากรแล้ว เขาไม่มีวันปล่อย
เขาเหมือนหมาเลยครับ เขางับข้อมูลไว้แน่น
เขาไม่ยอมให้ใครมาทำให้ไขว้เขวจากภารกิจ
เช้านี้ ผู้บัญชาการตำรวจริชาร์ด ลามันยอน ได้ประชุมกับสายสืบในคดีนี้
ตำรวจยอมรับตรงๆ ว่า พวกเขามีเบาะแสเยอะมากที่ต้องตรวจสอบ
แต่ยังไม่มีอะไรที่ดูจะทำให้คดีคืบหน้า อย่างมีนัยสำคัญ
คืนนี้ ลามันยอนจะประชุม กับกลุ่มผู้เชี่ยวชาญเพื่อวิเคราะห์
หลักฐานทั้งหมดที่มีในการสืบสวน
ในจดหมายที่ส่งถึงเคก ฆาตกรบีทีเคพูดถึงการฆ่าเหยื่อเจ็ดราย
แต่เขาไม่ได้ระบุชื่อเหยื่อรายหนึ่ง
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีคดีฆาตกรรมที่ยังไม่คลี่คลายหลายคดี
และตำรวจยังไม่แน่ใจว่า เหยื่อรายที่เจ็ดของฆาตกรบีทีเคคือใคร
แต่เจ้าหน้าที่หลายคนในกรมเชื่อว่า เหยื่อคือแคทเธอรีน ไบรต์
เดือนเมษายน ปี 1974
ชายชื่อเควิน ไบรต์
ถูกยิงที่ศีรษะ เขาวิ่งออกมาข้างนอก
ตะโกนโวยวายว่ามีผู้ชายอยู่ในบ้าน
ที่ยิงเขา และบอกว่าน้องสาวเขา ที่ชื่อแคทเธอรีนยังอยู่ข้างใน
เขาบอกว่าคนร้ายน่าจะเข้ามาปล้น
(แคทเธอรีน ไบรต์)
เควิน ไบรต์ พี่ชายของแคทเธอรีน เห็นเหตุการณ์ฆาตกรรมบางส่วน
เขาสามารถบอกตำรวจได้บางส่วน ว่าเกิดอะไรขึ้น
เราพบแคทเธอรีน ไบรต์ ถูกแทงอยู่ในบ้านของเธอ
แคทเธอรีนเป็นนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยรัฐวิชิตา
เธอมักจะกลับบ้านคนเดียว
แต่วันนั้น เธอกลับมาพร้อมเควินที่เป็นพี่ชาย
ตอนกลางวัน
ผู้ก่อเหตุซ่อนตัวอยู่ในบ้าน รอเธออยู่แล้ว
จากที่เควินบอกเรา
พอทั้งสองเข้าไปในบ้าน
ผู้ชายคนนั้นก็เอาปืนจ่อเควิน
แล้วสั่งให้เขามัดแคทเธอรีน
เขาทำตาม
แล้วเควินก็ถูกพาไปอีกห้องหนึ่ง
จากนั้นชายคนนั้นก็พยายาม ใช้เชือกไนลอนรัดคอเควิน
นั่นคือตอนที่เกิดการต่อสู้ขึ้น และเควินก็ถูกยิง
เขาล้มลงกับพื้นและแกล้งตาย
('พอหายใจไม่ออก ผมก็ขัดขืน แล้วเขาก็ยิงผม')
เควินถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล พร้อมบาดแผลที่ศีรษะ
เราทำงานกับเขาเพื่อพยายามระบุตัวผู้ก่อเหตุ
คำบรรยายรูปพรรณของเควินค่อนข้างกว้าง
บอกว่าเป็นชายผิวขาว อายุประมาณ 30 ปี
รูปร่างปกติ หนักประมาณ 82 กิโลกรัม
สรุปก็คือ เขาช่วยอะไรไม่ได้มากนัก
(ถูกผู้บุกรุกแทงและยิงจนเสียชีวิต)
อย่าลืมว่ากว่าจะถึงตอนที่ฆาตกรบีทีเค ยอมรับว่า "ใช่ เป็นฝีมือของผมทั้งหมด"
ความต้องการจากสังคม ที่อยากให้ทำอะไรสักอย่าง
ก็เพิ่มขึ้นเป็นห้าเท่า
และความรู้สึกว่าเขายังอยู่ที่นี่
ยังออกไปทำมาหากิน และเท่าที่ผมรู้ เขาอาจอยู่บ้านข้างๆ ก็ได้
ซึ่งปรากฏว่าเป็นไปตามนั้นเลย
ถนนสายนี้ชำรุดหมดแล้ว
เพื่อนสนิทของฉันเคยอยู่หลังนั้น
ฉันเคยไปเลี้ยงเด็กที่นั่น
พี่เลี้ยงของฉันก็อยู่ฝั่งตรงข้าม ตรงนั้นเลย เพราะงั้นตรงนี้แหละ
นี่แหละที่ที่ฉันเติบโตมา
พวกเขารื้อบ้านทิ้ง เพื่อไม่ให้มันโดนแยกชิ้นส่วน
ไม่ให้คนเอาไปขายแยกชิ้นส่วนบนอีเบย์
มันมีเรื่องมากมายเกิดขึ้น หลังจากที่ฉันออกมาพูดในสื่อ
และมันเหมือนกับว่า วิชิตากลายเป็นดินแดนศัตรูไปแล้ว
ครั้งแรกที่ฉันกลับมาที่สวนของตัวเองคือปี 2015
ฉันไม่ได้กลับมาเหยียบที่นั่นมาเป็นสิบปีได้
ฉันเล่าความทรงจำให้คุณฟังได้เป็นล้านๆ เรื่อง
เช่นว่าฉันเคยทำอะไรบนต้นไม้ต้นนั้นต้นนี้บ้าง
นี่คือที่ที่พ่อกับฉันทำสวนด้วยกันตลอด
พ่อปลูกผักแทบทุกชนิด ส่วนตรงนี้เป็นสวนดอกไม้
ตรงนี้เคยเป็นสวนหมดเลย
เคยมีทางเดินตรงนี้
ด้านหลังตรงนี้ก็มีทางเดินเล็กๆ
พ่อเคยปลูกองุ่นในนี้ด้วย มันบ้ามาก
มันเปรี้ยวและไม่อร่อยเลย
คุณยังพอจะเห็น… ฉันว่ายังพอเห็นเถาวัลย์อยู่นะ
องุ่นเป็นหนึ่งในไอเดียสุดเพี้ยนของพ่อเลย
โอ้ เธอกำลังถ่ายรูปหรือเปล่า
มีใครบอกได้ไหมว่าเธอกำลังถ่ายรูปหรือเปล่า
ไม่ได้ถ่ายค่ะ
มันยากมากที่จะไปที่นั่น เพราะ…
มันเหมือนพาฉันย้อนกลับไปในช่วงเวลาเหล่านั้น
ต่อให้สวนของฉันดูดีไปหมด แต่ฉันก็ยังคงอยู่ตรงนั้น
ติดอยู่กับบ้านที่ไม่ใช่ทุกอย่างจะดีเสมอไป
อยู่ในที่ที่พ่อเคยอยู่
แม้แต่วันนี้ ฉันก็พูดถึงมันได้นะ
พูดถึงสิ่งที่พ่อเคยทำแบบลงรายละเอียด
เราได้รู้แล้วว่าพ่อทำอะไรไปบ้าง
แต่มันก็ยากที่จะเชื่อมันแบบสนิทใจ
มันเหมือนกับว่า "พ่อคือฆาตกรบีทีเค"
"โอ้ ว่าไงนะ หา"
เหมือนกับว่าสมองยังไม่ยอมรับเต็มร้อย
อีกเรื่องหนึ่งคือ คนชอบตั้งคำถามแบบ "เดี๋ยวนะ"
แบบ "ทำไมอยู่ดีๆ เธอถึงพูดว่า
ตัวเองเป็นเหยื่อล่ะ แล้วทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะ
ทำไมเธอถึงโมโหล่ะ"
แล้วนาทีต่อมาเธอกลับพูดว่า ชีวิตเธอยอดเยี่ยมแค่ไหน ฉันก็จะแบบ…
เพราะชีวิตฉันมันเคยดีเยี่ยมจริงๆ
ส่วนใหญ่แล้วมันดี
มีช่วงเวลาแย่ผุดขึ้นมาแค่ครั้งคราว
และเราแค่ไม่เข้าใจว่า
ใต้ช่วงเวลาแย่ๆ ที่ผุดขึ้นมานั้น มีภูเขาน้ำแข็งอันเลวร้ายทั้งลูกซ่อนอยู่
ถ้าคุณมองไปรอบๆ มันถูกทิ้งร้าง
มันแบบว่า "เกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวฉันเนี่ย"
รั้วผุพังไปหมดแล้ว
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมมันตั้งอยู่ตรงนั้นได้
มันพัง แล้วก็ดูแย่มาก
ครอบครัวของเราพังทลายจากภายใน
มันใช้เวลานานอยู่
แต่ความบอบช้ำที่พ่อก่อขึ้นทำให้เราพังทลาย
เราเลยมาอยู่กันจุดนี้
พวกคุณไม่เคารพความเป็นส่วนตัวของคนอื่นเลย
เธอไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วนะ
เธอไม่ต้องทนอยู่กับเรื่องนี้ทุกวันแบบพวกเรานะ
เข้าใจบ้างไหม
แคร์รี่ รอว์สันต้องแบกรับชีวิต ที่เธอไม่ได้เลือกเอง
ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน พอคนรู้ว่าฆาตกรบีทีเคคือพ่อของเธอ
เธอก็กลายเป็นลูกสาวของฆาตกรบีทีเค
คุณจะทนใช้ชีวิตกับเรื่องนั้นได้ยังไง
ฉันปิดบังทุกอย่างเกี่ยวกับพ่อ เกี่ยวกับชีวิตของฉัน ความรุนแรง
ความบอบช้ำทางใจ
เพราะคนบางคน…
จะปฏิบัติต่อคุณแบบแย่ที่สุด เพราะคุณเป็นลูกของฆาตกรต่อเนื่อง
พวกเขาจะถามว่า "คุณปิดบังอะไร คุณไม่รู้อะไรเลยเหรอ
ทำไมคุณไม่เปิดโปงเขา"
ฉันรอให้ใครสักคนเข้ามา
และให้โอกาสฉันได้ช่วย หรือได้พูด
ตอนนี้โอเซจเคาน์ตีขอให้ฉัน ให้คำปรึกษาในการสืบสวนครั้งนี้
ไม่ใช่ว่าฉันเลือกที่จะมีส่วนกับเรื่องนี้
แต่มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน มันคือชีวิตของฉัน
และฉันต้องเลือกว่าจะทำยังไงกับมัน
พร้อมลงลึกเรื่องพวกนี้ไหมครับ
ก็อยากนะ แต่ไม่เคยพร้อมเลย
ผมคิดว่าสิ่งหนึ่งที่จะช่วยให้คำตอบบางอย่างได้
นั่นคือต้องพาคุณกลับไปที่นั่น
เพื่อดูว่าคุณจำอะไรได้บ้าง
นั่นจะช่วยให้เราเข้าใจ
และเห็นภาพชัดขึ้นว่า พ่อของคุณอาจเคยไปที่ไหนบ้าง
หรือเขาไม่ได้ทำอะไรเลยเท่าที่คุณรู้
ในช่วงปี 1974 ถึง 1979
ฆาตกรบีทีเคได้ทำการส่งจดหมายหลายฉบับ ในวิชิตา
มันถูกส่งไปให้หนังสือพิมพ์ ตำรวจ
และสถานีข่าวต่างๆ
มีตัวอักษรแปลกๆ กลอน
ใครบางคนกำลังอ้างว่าฆ่าคนไปเจ็ดคน
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นก่อนฉันเกิด หรือไม่ก็ตอนฉันยังเล็กมาก
จดหมายฉบับสุดท้ายถูกส่งในปี 1979
ต่อมาฉันถึงรู้ว่ามันเป็นคืนวันเกิดหนึ่งขวบของฉัน
พ่อจัดงานวันเกิดขวบแรกให้ฉัน
จากนั้นก็ใส่เสื้อแจ็กเกตยีนทั้งที่เป็นหน้าร้อน ออกไปส่งจดหมายฉบับนั้น
และนั่นก็เป็นจดหมายฉบับสุดท้าย จากฆาตกรบีทีเคก่อนที่เขาจะหายไปนาน
(ความสุขจากพันธนาการของข้า)
พ่อบอกทีหลังว่าการมีลูกทำให้เขาฆ่าคนน้อยลง
พ่อบอกว่าเขายุ่งกับการเลี้ยงลูก แต่ฉันคิดว่าเขายุ่งกับการไล่จับฉัน
ฉันมีรูปอยู่ตรงนี้ ถ่ายมาจากหลายๆ ช่วง
เรื่องนึงที่ฉันชอบมาก คือการไปแกรนด์แคนยอนกับพ่อ
เราไปที่นั่นปี 1986 ไปแค่ตรงขอบผา
แล้วก็ไปอีกครั้งปี 1995 เราพักอยู่ที่ขอบผาสัปดาห์หนึ่ง
ตอนนั้นหิมะตก อากาศหนาวมาก
ฉันต้องนอนข้างๆ พ่อในเต็นท์เพราะฉันหนาว
ฉันดีใจที่ได้นอนข้างพ่อ เพราะพ่อตัวอุ่น
เราไปเที่ยวพักร้อนสนุกๆ กันแบบครอบครัว
เราตั้งแคมป์และเดินป่าเยอะมาก
ตกปลาและตั้งแคมป์ในแคนซัส
เดินป่าที่โคโลราโด แถวดูแรนโก อ่างเก็บน้ำด้านบน
เราจะเดินป่าตอนกลางวัน ตกปลาเทราต์กัน
แล้วก็เที่ยวที่เยลโลว์สโตน
กับที่ทีทันส์ อะไรพวกนั้น
พอดูรูปพวกนี้
คุณจะเห็นแค่ครอบครัวธรรมดา
(อุทยานแห่งชาติแกรนด์ทีทัน)
พ่อของฉันก็แค่กบดาน
ตำรวจตามหาตัวเขาไม่เจอตลอด 31 ปี
เพราะพ่ออยู่ใต้จมูกพวกนั้นนี่เอง
ตำรวจไม่มองหาคนแบบพ่อฉัน
ผู้ชายธรรมดาๆ ที่มีครอบครัวจริงๆ
คดีโอเทโรเกิดขึ้นในปี 1974
เริ่มจากคดีโอเทโร ตามด้วยอีกคดี แล้วก็อีกคดี
จากนั้นก็มีคดีอื่นเพิ่มมาเรื่อยๆ
จากนั้นก็เงียบไปเลย
(วันที่ 15 มกราคม ปี 2004)
วันนี้เมื่อ 30 ปีก่อน ชาร์ลี โอเทโรวัย 15 ปีกลับจากโรงเรียน
แล้วพบว่าทุกคนในครอบครัวของเขาถูกฆ่า และนั่นคือจุดเริ่มต้น
ของคดีสังหารหมู่ในประวัติศาสตร์ของวิชิตา ที่ไม่เคยคลี่คลายได้
หนังสือพิมพ์ลงบทความครบรอบ 30 ปี
สามสิบปีก่อน ครอบครัวโอเทโรถูกฆ่า
ตามด้วยคดีอื่นๆ อีกหลายคดี
แต่ตั้งแต่นั้นมา เราไม่ได้ยินข่าวจากฆาตกรบีทีเคอีกเลย
(พงศาวดารนักฆ่า)
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
มีหลายทฤษฎีที่ผมก็จำได้
คือหนึ่ง เขาถูกจับในคดีอื่น
สอง เขาตายแล้ว
หรือไม่ก็ออกนอกประเทศ ออกจากพื้นที่ไปแล้ว ไม่มีใครเห็นเขาอีก
ตอนฉันเริ่มงานที่ตลาดข่าววิชิตา
ในปี 1984 ในฐานะผู้ประกาศข่าว
ฆาตกรบีทีเคเป็นเหมือนเรื่องเล่าที่ใครๆ พูดว่า "อ้อ ใช่ มีฆาตกรชื่อบีทีเคนะ
เขาฆ่าคนในยุค 70 แต่ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว
เขาคงตายไปแล้ว หรือไม่ก็ติดคุก"
มันเป็นเหมือนตำนานเรื่องหนึ่ง
ไม่มีใครคิดถึงฆาตกรบีทีเคอีก
ไม่มีใครพูดถึงเขา
และนั่นคือเหตุผลที่เขาปรากฏตัวอีกครั้ง
นี่คือข่าวด่วนจากเคก ออนยัวร์ไซด์
สวัสดีครับ ฆาตกรต่อเนื่องที่เคยทำให้ วิชิตาขวัญผวามาหลายปี
กลับมาสร้างความหวาดกลัวอีกครั้งในคืนนี้
ตำรวจกล่าวว่าดูเหมือนว่า ฆาตกรบีทีเคจะกลับมาลงมือที่วิชิตาอีกครั้ง
(บิล โธมัส คิลล์แมน)
และวิธีที่เขาปรากฏตัวอีกครั้ง
ก็ชวนให้อกสั่นขวัญหาย
สิ่งที่เขาส่งไปให้หนังสือพิมพ์วิชิตา
คือใบขับขี่ที่ได้จากการฆ่า
ที่ไม่มีใครรู้มาก่อนว่าเขามีส่วนในคดีนั้นด้วย
(มีนาคม ปี 2004)
จดหมายที่เคกทีวีได้รับ ถูกส่งต่อให้เราแล้วเมื่อวันพุธที่ผ่านมา
เรากำลังพิจารณาความเป็นไปได้ ที่จดหมายนี้อาจมาจากฆาตกรบีทีเค
และเราได้ส่งต่อให้สำนักงานสอบสวนกลางแล้ว
หลังจากฆาตกรบีทีเคส่งจดหมายนั้นมา หัวหน้าของผมมาหา แล้วถามว่า
"นี่ เราได้รับเชิญให้เข้าร่วมการสืบสวน คุณอยากไปไหม"
ผมตอบทันทีว่า "แน่นอนอยู่แล้ว"
(พบสาววิชิตาถูกฆ่ารัดคอ)
ฆาตกรบีทีเคอ้างในจดหมายว่า
วิคกี้ เวเกอร์ลีเป็นเหยื่อคนที่แปดของเขา
เธอถูกพบเสียชีวิตจากการรัดคอ ในบ้านตัวเองเมื่อเดือนกันยายน ปี 1986
หลายปีหลังจากที่ฆาตกรบีทีเค ติดต่อมาเป็นครั้งสุดท้าย
จดหมายนั้นแนบภาพถ่ายที่เกิดเหตุมาด้วย
ที่เกิดเหตุเป็นบ้านของเหยื่อชื่อวิคกี้ เวเกอร์ลี
เธอถูกฆ่าที่บ้านของตัวเอง
เรื่องของคดีนี้ก็คือ ตอนที่เจ้าหน้าที่ฉุกเฉินไปถึงที่เกิดเหตุ
รถพยาบาลรีบนำเธอออกมาเพื่อพยายามช่วยชีวิต
ก่อนที่เจ้าหน้าที่ตำรวจสายสืบจะไปถึง
หรือจะมีใครถ่ายภาพที่เกิดเหตุซะอีก
ตำรวจไม่ได้ถ่ายภาพที่เกิดเหตุนั้นไว้เลย
แต่ภาพที่ฆาตกรบีทีเคส่งมาให้เรา
แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเหยื่อ
อยู่ในบ้านของเธอเอง และเสียชีวิตแล้ว
(ฆาตกรบีทีเค)
เราจึงรู้ทันทีว่าใครก็ตามที่ส่งจดหมายนี้มา คือตัวจริง
เขาคือฆาตกรบีทีเคจริงๆ
(ฆาตกรบีทีเคปรากฏตัวอีกครั้ง หลังหายไป 25 ปี)
คุณนึกภาพออกไหม
ว่าเขาดีใจแค่ไหนตอนเห็นพาดหัวข่าวนี้
(บีทีเคปรากฏตัวอีกครั้งหลังผ่านไป 25 ปี)
นั่นแหละเป้าหมายของเขา การได้เป็นข่าว
เขาทำได้แล้ว
(หญิงสาวในวิชิตาต้องหวาดกลัว ฆาตกรบีทีเคอีกครั้ง)
พวกเราต่างก็ตกใจกันมาก
พอๆ กับคนทั่วไปเลย
ทุกคนในวงการสื่อ
แม้แต่ตำรวจเองก็พากันพูดว่า "อะไรกันเนี่ย"
เช่นเดียวกับทุกคนในวิชิตา พนักงานของเคกก็หวังว่าฆาตกรบีทีเค
จะเป็นแค่เรื่องเล่าเก่าๆ เป็นคดีเก่าๆ
แต่ตอนนี้ตำรวจแจ้งว่าฆาตกรบีทีเคกลับมาแล้ว ความกลัวเก่าๆ ก็กลับคืนมา
สตีฟ เรลฟอร์ดอายุเพียงห้าขวบ ตอนแม่ของเขาถูกฆาตกรบีทีเคฆ่า
แต่สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือเขากับพี่น้องอีกสองคน ต้องได้ยินทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ผมยังต้องเผชิญกับมันจนถึงวันนี้
- จริงเหรอคะ - ใช่ครับ
คุณต้องเผชิญอะไรคะ
ผมเป็นคนเปิดประตูให้ไอ้เวรนั่นเอง
ผมเป็นคนให้เขาเข้ามา
คุณไม่มีวันลืมเรื่องแบบนั้นหรอก
มันเป็นหนึ่งในเรื่องชวนช็อกที่สุด ตั้งแต่ฉันทำงานมาเลย
และสิ่งที่แย่ที่สุดก็คือ
เขาจะทำอะไรต่อเพื่อให้สื่อสนใจ
(เคก เอบีซี)
ทันทีที่เรื่องนี้ออกสื่อ โทรศัพท์ก็ดังไม่หยุด
อีเมลหลั่งไหลเข้ามา
มีเบาะแสถูกส่งเข้ามามากมาย
ผู้คนพากันเสนอชื่อว่าใครอาจเป็นฆาตกรบีทีเค
หรือส่งเบาะแสอะไรก็ตามเข้ามา
แต่คุณไม่สามารถตามสืบทุกเบาะแสได้
คุณจัดการทั้งหมดไม่ได้
แต่คุณจะเลือกไม่ตามเบาะแสไหนล่ะ เพราะมันอาจเป็นเบาะแสสำคัญก็ได้
มันยากมากๆ
ผมจะบอกให้นะว่าเรามีอะไรบ้าง
เราได้รับจดหมายที่น่าสงสัยมากฉบับหนึ่ง
บนซองระบุว่าส่งมาจากโธมัส บี. คิง
จดหมายฉบับที่สองหลังจากที่เขากลับมา ถูกส่งมาที่เคกทีวี
ครับ ผมเกลน ฮอร์นพูด
และมันคือ "เรื่องราวของฆาตกรบีทีเค"
หนังสือที่เขาอยากเขียนเกี่ยวกับตัวเอง
แล้วเขาก็ใส่หัวข้อมาว่า "บทที่หนึ่ง บทที่สอง บทที่สาม บทที่สี่"
"เรื่องราวของฆาตกรบีทีเค กำเนิดฆาตกรต่อเนื่อง
รุ่งอรุณ รสนิยมเฉพาะ โลกจินตนาการ
การไล่ล่าเริ่มต้น ที่ซ่อนของฆาตกรบีทีเค ชุดนอน
วิธี-ตัวตน-กลอุบาย ความทรงจำล้ำค่า
ม่านสุดท้าย ราตรีกาล จะมีอีกไหม"
บทที่ 13
"จะมีอีกไหม"
ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยากดังขนาดนั้น
จนถึงกับจะฆ่าอีกครั้งไหม
เอฟบีไอ หน่วยพฤติกรรมศาสตร์
ให้คำแนะนำเราตั้งแต่แรก บอกว่า
"โอกาสดีที่สุดที่คุณจะจับฆาตกรบีทีเคได้ คือต้องทำให้เขาติดต่อกับเราต่อไป
ทำให้เขารู้สึกสบายใจ
ที่จะสื่อสารกับคุณ"
หลังจากนั้น เราก็เริ่มได้รับจดหมายทุกเดือน
หรือหกสัปดาห์
เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
มีพัสดุสามชิ้นถูกส่งไปยังสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่น ข้างในมีเครื่องประดับ
ที่อาจเป็นของเหยื่อ
มันอยู่ในกล่องพัสดุยูพีเอส
เจ้าหน้าที่ของยูพีเอสเปิดซองออกมา ข้างในมีภาพถ่าย
กับจดหมายจากฆาตกรบีทีเค
ตอนนี้เขาเหมือนจะท้าให้เราหาตัวเขาให้เจอ
เล่นเกมกับเราโดยให้เบาะแสบางอย่าง ที่อาจจริงหรือไม่จริงก็ได้
(มาช่วยสื่อกันเถอะ)
เรารู้ว่าเขาคอยดูเราในรายการข่าว เพราะเขาเขียนบางอย่าง
ที่บอกว่าเขาดูเราอยู่ทุกคืน
ฉันเคยพูดตอนรายงานข่าวช่วงสี่ทุ่ม
ว่าเจฟฟ์กับฉันเป็นหวัด
เราต้องติดเชื้ออะไรสักอย่างมาแน่
สองวันต่อมา เราได้รับจดหมาย
เขียนมาว่า "ขอให้ซูซานกับเจฟฟ์หายเป็นหวัดไวๆ"
(เสียใจด้วยที่ซูซานกับเจฟฟ์เป็นหวัด)
ฉันยัง
รู้สึกแบบนั้นอยู่เลย
เป็นความกลัวที่แล่นปราดไปทั่วร่าง
ทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องนี้
นี่คือหนึ่งในคดีที่ท้าทายที่สุดที่ผมมีส่วนเกี่ยวข้อง
ผมรู้สึกว่าการได้คุยกับคนที่ทำเรื่องนี้ คงน่าสนใจมาก
(พฤษภาคม ปี 2004)
(มกราคม ปี 2005)
ฉบับนี้เป็นโปสต์การ์ด ไม่ใช่จดหมาย
มันเขียนว่า
"ระหว่างถนน 69 เหนือตัด 77 เหนือ บนถนนเซเนกา
ของอยู่ในกล่องซีเรียลโพสต์โทสตี้ส์
พีเจลิตเติลแม็กซ์ กับตุ๊กตา
แจ้งให้ผมรู้ด้วยถ้าคุณหรือกรมตำรวจวิชิตา ได้รับจดหมายนี้"
ในจดหมายฉบับนี้
เขาให้เบาะแสกับตำรวจอีกครั้ง
มีกล่องซีเรียลโพสต์โทสตี้ส์วางอยู่ที่มุมถนน
เราส่งผู้สื่อข่าวกับช่างภาพไปทันที
มันอยู่บนถนนชนบท ใต้ป้ายหยุดรถ
เราได้ภาพเยอะมาก
ร้อยโทเคน แลนด์เวร์ กับสายสืบเคลลี่ โอทิสไปถึงที่นั่น
ไม่นานหลังจากนั้น เจ้าหน้าที่สืบสวน ใช้เวลาหลายชั่วโมงตรวจสอบที่เกิดเหตุ
ตำรวจขอร้องไม่ให้เราเปิดเผยตำแหน่ง
จนกว่าจะสืบสวนเสร็จ
ตำรวจมาเอากล่องซีเรียลไป
พวกเขาเป็นคนเปิดมัน
ข้างในมีตุ๊กตาบาร์บี้
ที่มีเชือกรัดคออยู่
(ซีเรียลโทสตี้ส์)
ในจดหมายที่อยู่ในกล่องซีเรียล
เขาบอกเราว่าอยากติดต่อกับเราผ่านฟลอปปี้ดิสก์
เขากังวลว่าเราจะตามรอยเขาได้
เขาถามว่า "มันจะระบุตัวผมได้ไหม"
แล้วเขาก็พูดบางอย่างที่น่าสนใจมาก เขาพูดว่า "บอกมาตรงๆ นะ"
(บอกมาตรงๆ นะ)
แล้วเขาก็สั่งให้เราตอบเขาผ่านทางหนังสือพิมพ์
โดยให้พิมพ์ว่า "เร็กซ์ มันจะไม่เป็นไร"
เคนนี่ แลนด์เวร์เลยลงโฆษณา ตามที่ฆาตกรบีทีเคขอ
แล้วเขาก็ทำตามนั้น และส่งแผ่นดิสก์มาให้เรา
ข้อมูลเมตาระบุว่าแผ่นดิสก์นั้น ถูกใช้ที่ห้องสมุดสาธารณะปาร์กซิตี
โบสถ์คริสต์ลูเธอรัน
มันบอกยูสเซอร์เนม
และชื่อนั้นก็คือเดนนิส
(ยูสเซอร์เนม: เดนนิส)
ไม่กี่นาที หลังจากตรวจสอบ เทียบชื่อจากทั้งสองแห่ง
ก็พบชายชื่อเดนนิส เรเดอร์
เป็นประธานสภาของโบสถ์คริสต์ลูเธอรัน
ทีมไอทีของตำรวจวิชิตาตื่นเต้นกันสุดๆ
(วิชิตา)
(ปาร์กซิตี)
สุดท้าย พวกเขาก็หาที่อยู่หนึ่งในปาร์กซิตีได้
มันอยู่นอกวิชิตานิดเดียว
ผมนี่อย่างพร้อม ผมแบบ "นี่แหละ ไปจับเขากันเลย"
แต่เคนนี่ แลนด์เวร์บอกว่า "เราต้องมั่นใจก่อนว่านี่คือฆาตกรบีทีเค
เราต้องเอาดีเอ็นเอเขามา"
ผมเห็นว่าลูกสาวเขา เคยเรียนที่มหาลัยแคนซัสสเตต
และผมรู้จากประสบการณ์ตรงว่า การสมัครเข้าเรียนที่นั่น
ถ้าคุณเป็นนักศึกษาที่นั่น แล้วมีปัญหาสุขภาพใดๆ ก็ตาม
คุณต้องไปที่ศูนย์สุขภาพนักศึกษาลาฟีน
ผมเลยบอกว่า "ผมจะลองแวะไปดู ว่าพวกเขามีข้อมูลอะไรไหม"
จากบันทึกพบว่าตอนเธอเรียนที่นั่น เธอเคยเข้ารับการตรวจเซลล์ปากมดลูก
พวกเขายอมมอบตัวอย่างให้ผม
ผมส่งตัวอย่างนั้นไปวิเคราะห์ดีเอ็นเอ
แล้วในที่สุดผมก็ได้รับโทรศัพท์
"นี่คือลูกของฆาตกรบีทีเคที่คุณตามหาอยู่"
สายแรกที่ผมโทรหาคือเคนนี่ แลนด์เวร์
"เคนนี่ หมอนี่แหละ"
"โอ้ โอเค งั้นเจอกันพรุ่งนี้เช้า"
(วันที่ 25 กุมภาพันธ์ ปี 2005)
เช้าวันนั้น ห้องข่าวเริ่มจับสัญญาณ
จากวิทยุตำรวจได้ ทีมมอบหมายข่าวบอกว่า
"มีบางอย่างกำลังเกิดขึ้นที่ปาร์กซิตี
ไม่รู้ว่าอะไร แต่มีใครสักคนต้องไปดูที่นั่นแล้ว"
แคปหก นี่เช็กเมต 16 เปลี่ยน
เรารู้ว่าเดนนิส เรเดอร์ทำงานให้เมืองปาร์กซิตี
และเขาจะกลับบ้านไปกินมื้อเที่ยงทุกวัน
เราก็เลยไปดักที่ถนนข้างบ้านเขา
แล้วรอให้เขาขับรถมา
พอเขาขับผ่าน รถสายตรวจที่จอดอยู่ก็ขับตามไป
ก่อนจะเปิดไฟไซเรน แล้วให้เขาจอดรถ
ในใจผมนี่คิดเลยว่า "เขารู้แน่ๆ ว่านี่คือจุดจบ
และเขาอาจอยากจบแบบยิ่งใหญ่"
และผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
ผมขับรถไปจอดข้างรถสายตรวจ
ผมไปถึงรถของเดนนิส เรเดอร์ ตอนเขาเปิดประตูพอดี
และกำลังจะลงจากรถ
ผมก็คว้าตัวเขามา และ…
ผลักเขาให้หมุนตัว แล้วกดลงกับพื้นคอนกรีตทันที
ตอนนั้นสมาชิกหน่วยสืบสวนคนอื่นๆ ก็ตามมาสมทบ
เราจับเขาใส่กุญแจมือ พยุงเขาให้ลุกขึ้น
ผมยืนอยู่ตรงนั้น ยังจับตัวเขาไว้แน่น
เขาหันมามองผมแล้วพูดว่า
"ช่วยบอกเมียผมด้วยได้ไหม ว่าผมจะไม่กลับไปกินมื้อเที่ยง
ผมเดาว่าคุณรู้ว่าบ้านผมอยู่ไหน"
พ่อฉันถูกจับปี 2005 ตอนนั้นฉันอายุ 26
แล้วโลกของฉันกับสามีก็กลับตาลปัตร
เราเพิ่งแต่งงานได้ 18 เดือน
เรายังเป็นแค่เด็ก อยู่กันลำพังในมิชิแกน ไม่มีครอบครัว
เอฟบีไอมาสัมภาษณ์เรา แค่สุดสัปดาห์แรกครั้งเดียว
แล้วก็เหมือนว่า… "ไว้เจอกันนะ ไปจัดการกันเอาเอง"
ฉันโกรธมาก ฉันโกรธเรื่องดีเอ็นเอ
ฉันคิดว่ามันละเมิดสิทธิ์ความเป็นส่วนตัวของฉัน
ฉันอายเรื่องที่ตรวจเซลล์ปากมดลูก
ฉันโกรธตำรวจอยู่แล้ว ฉันโกรธเอฟบีไอด้วย
ฉันโกรธไปหมดทุกคน
ชีวิตเราหายวับไปเลย
ทุกอย่างมันวุ่นวาย บ้าคลั่ง ฉันโกรธมันหมดทุกคน
หลังจากการจับกุม ผมได้รับมอบหมายให้เข้าตรวจค้น
บ้านที่เดนนิส เรเดอร์อยู่กับภรรยา
ตอนผมเดินเข้าบ้าน สิ่งแรกที่ผมเห็น
คือภาพแขวนบนผนังเหนือโซฟา
เป็นภาพเขากับครอบครัว ไปร่วมกิจกรรมของมหาลัยแคนซัสสเตต
พวกงานของมหาวิทยาลัย แมตช์ฟุตบอล อะไรแบบนั้น หลายเหตุการณ์เลย
ผมก็แบบ "โอ้ ว้าว"
ของที่เราเจอในบ้าน
ยิ่งทำให้ผมมีคำถามในใจมากขึ้น
อย่างเช่น พอคุณเดินเข้าประตูหน้า
จะเจอตู้เก็บเสื้อโค้ตอยู่ทางขวามือ
แต่บนชั้นวางของ
ที่อยู่เหนือเสื้อโค้ตพวกนั้น มีกระเป๋าใส่อุปกรณ์ฆ่า
เป็นกระเป๋าใบเล็กที่มีเชือกผูกเตรียมไว้ มีผ้าโพกหัว
มีทั้งกุญแจมือ ปืนพกออโต้ขนาดจุดสามสอง
โรงเก็บของข้างหลังบ้าน ก็มีของแปลกๆ หลายอย่างอยู่
ของที่เหมือนเป็นถ้วยรางวัล เครื่องประดับ ของที่เคยสัมผัสผิวหนังของเจ้าของ
เสื้อผ้า โดยเฉพาะชุดชั้นใน
เขาเก็บไว้หมด
ของที่เห็นได้ชัดว่าอาจถูกใช้
หรือเคยถูกใช้ทรมานเหยื่อบางคน
ในฐานะเจ้าหน้าที่สืบสวน ผมรู้สึกว่ามันรบกวนใจมาก
ผมคิดว่า "นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้เราเห็นจิตใจของเขา"
ที่นี่กลายเป็นจุดสนใจ คนหลายร้อยแห่กันมาที่นี่
เพื่อมาดูสถานที่นี้
ปาร์กซิตี เมืองเล็กๆ ที่ทุกคนรู้จักกัน
หรือพวกเขาก็เคยคิดแบบนั้น
ผมคุยกับภรรยาของเขา
เธอปฏิเสธทั้งหมด เธอบอกว่า "โอ้ ไม่หรอกค่ะ"
เธอสุภาพมาก ร่วมมือดีมาก เธอไม่ได้ตะโกนใส่พวกเราเลย
เธอพูดว่า "โอ้ ไม่ใช่หรอก คุณจับผิดคนแล้ว"
ระหว่างที่เราคุยกับเธอ แคร์รี่ก็โทรมา
เราติดต่อแม่ไม่ได้เลย จนกระทั่งช่วงต่อมาของวันนั้น
แม่สภาพย่ำแย่มาก เหมือนฉันเลย
เราสองคนคิดอะไรไม่ออก
เธอบอกแคร์รี่ว่า "ลูกก็รู้จักพ่อนี่นา
ลูกรู้ว่านี่มันไม่ถูกต้อง ต้องมีอะไรผิดพลาดมหันต์แล้ว
เขาไม่ใช่ฆาตกร
มันไม่ใช่เขา"
ฉันไม่คิดว่าจะผ่านคืนนั้นมาได้
คุณคือคนสองคน
ที่ใช้ชีวิตด้วยกัน พูดคุยกัน
มีหลายสิ่งหลายอย่างเหมือนกัน
ผมคิดว่าเธอรู้อะไรไหมเหรอ
ไม่ครับ
ผมว่าเธอระแคะระคายที่สุด
คงเป็น…
ตอนพวกเขานั่งดูทีวีด้วยกัน
แล้วสื่อเจ้าไหนสักเจ้า
เอาจดหมายฉบับหนึ่งออกมาอ่าน
แล้วพอช่วงข่าวจบไป
เธอก็พูดว่า "ฆาตกรบีทีเคนี่น่ะ
วิธีการเขียนเขาเหมือนคุณเลย"
แล้วเขา…
เขาไม่ได้พูดอะไรเลย
แต่ผมรู้สึกลึกลงไปในสัญชาตญาณของตัวเองเลย
ว่าถ้าเธอถามจี้ต่อ
เขาคงกำจัดเธอ
(ดิเออร์ลี่โชว์)
(กรมตำรวจวิชิตา)
เดนนิส ผมมีคำถามจะถามคุณ
คุณคิดว่าอะไรทำให้เรามาคุยกันวันนี้
ไม่รู้สิ
ในเมื่อผมเป็นผู้ต้องสงสัย ก็เดาว่า คุณต้องมีหลักฐานบางอย่างละมั้ง
คุณไม่อยากรู้เหรอว่ามันคืออะไร
อยากสิ
อยากให้เราบอกคุณไหม
เคนนี่ แลนด์เวร์เป็นคนสัมภาษณ์ครั้งแรก
ทำกับนักวิเคราะห์พฤติกรรมจากเอฟบีไอ
หลักๆ ก็คือเคนนี่
เอาหลักฐานสำคัญทั้งหมดที่เรามี ไว้เล่นงานเขาออกมาวางตรงหน้า
- คุณรู้ไหมว่านี่คืออะไร - ฟลอปปี้ดิสก์
ใช่
เหตุผลที่ต้องทุ่มงบประมาณจำนวนมาก
จ้างผู้เชี่ยวชาญด้านนิติคอมพิวเตอร์ เพื่อเรื่องสื่อลามกเด็ก
- ว่าไงนะ เปล่าๆ - สื่อลามกเด็ก
เพราะงั้นเอฟบีไอกับตำรวจท้องถิ่น
เลยชำนาญมาก
ในการตรวจสอบแผ่นดิสก์
และตามรอยต้นตอ
- น่าสนใจดี - ดังนั้นถ้าเราได้…
ถ้าเราได้รับของพวกนี้มา เราก็จะตามรอยได้
เราหาได้ว่ามันมาจากโบสถ์คริสต์ลูเธอรัน
แล้วเราก็ไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ที่นั่น และหาได้ว่า
ใครเป็นคนล็อกอินเข้าใช้ และได้เห็นว่าเป็นคนชื่อเดนนิส
พอพูดถึงเรื่องดีเอ็นเอ เขารู้ทันทีว่านี่แหละจุดจบ
เคนนี่ แลนด์เวร์บอกเขาว่า
"เราได้ดีเอ็นเอที่ตรงกันมาจากลูกสาวของคุณ"
ลูกคุณเคยมีเหตุจำเป็นทางการแพทย์
ผมเลยใช้ตัวอย่างนั้นมาตรวจสอบได้
เลยได้รู้ว่าฆาตกรบีทีเคคือพ่อของลูกคุณ
นั่นแหละสิ่งที่ทำให้ผมตามรอยคุณจนเจอ
ผมว่าจุดนั้นแหละ ที่ทำให้เขาจำยอม
คุณดูออกเลย
เคนนี่พูดว่า "เดนนิส บอกเรามา บอกเราว่าคุณคือใคร"
ทำไมไม่พูดออกมาเลยล่ะ
พวกคุณก็คงรู้แล้ว
- แล้วยังไงต่อ - พูดเลย บอกมาว่าคุณเป็นใคร
ฆาตกรบีทีเค
คุณคือฆาตกรบีทีเค
พอเขาได้พูดแบบนั้นกับตำรวจ
มันก็เหมือนเขื่อนแตก เขาเล่าทุกคดีเลย
มีสองคดีที่ก่อนหน้านี้
เราไม่เคยเชื่อมโยงถึงเขามาก่อน
นั่นโปรเจกต์ "ด็อกไซด์"
เป็นชื่อรหัสของเธอ
หลักๆ ก็คือผมมีเวลาว่างช่วงเย็น
ผมฆ่าเธอคืนวันศุกร์
(โดโลเรส เดวิส)
วันที่ 19 มกราคม ปี 1991 โดโลเรส ดี. เดวิสถูกลักพาตัวจากบ้าน
ร่างของเธอถูกพบอีก 13 วันให้หลัง
ใต้สะพานทางตอนเหนือของเซดจ์วิคเคาน์ตี
ผมจับเธอมัด
ผมคิดว่าเธอเริ่มรู้ตัวแล้วว่ามันจะจบไม่สวย
เธอพูดว่า "อย่าฆ่าฉันเลย"
ผมก็เอาถุงน่องคลุมหัวเธอ แล้วรัดคอเธอจนตาย
ผมเอาเธอไปทิ้ง
ใต้สะพาน
มกราคม ปี 1991
ตอนนั้นแม่ฉันป่วยหนักจนเข้าโรงพยาบาล
เพราะปอดอักเสบอยู่สักสิบถึงสิบสองวันได้
ส่วนพ่อก็เครียดมาก เพราะตกงาน
เรามีเงินไม่พอ พ่อพยายามทำอาหารให้เรากิน
พ่อทำไม่เป็น ได้แต่ทำไข่แปลกๆ
ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ฆ่าคุณนายเดวิส
เขาเอาศพเธอใส่ท้ายรถสเตชันแวกอนของเรา
แล้วเขาก็เอารถคันนั้นแหละ ให้ฉันใช้ตอนเรียนม.ปลาย
(เรียบจบแล้ว ปี 96)
ฉันรู้สึกว่า "ไม่ แบบนี้ไม่โอเค"
แค่คิดว่าศพของคุณนายเดวิส เคยอยู่ในรถคันนั้นก็ทำใจยากแล้ว
ผมได้รับมอบหมายให้ทำคดีมารีน เฮดจ์
และ…
ผมอยากรู้ว่าคุณเลือกเธอยังไง
อย่างที่ผมอธิบายให้คนอื่นฟัง
ผมมีโปรเจกต์พวกนี้ตลอดน่ะ
ผมเรียกพวกเธอว่าโปรเจกต์ เธอคือ "โปรเจกต์ฟลาวเวอร์"
ไม่สิ คุกกี้ "โปรเจกต์คุกกี้"
(มารีน เฮดจ์)
ฉันจำได้ว่าตอนอายุหกขวบ
คุณนายเฮดจ์ เพื่อนบ้านของเราหายตัวไป
ตำรวจพบศพเธอหลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์ และพบว่าเธอถูกฆ่ารัดคอ
ใช่ ผมทำเอง
ตอนออกไปทำกิจกรรมลูกเสือ
เป็นฉากหน้าที่ดีเลยนะสำหรับคนแบบผม
คุณออกไปตั้งแคมป์ แล้วก็แอบหายตัวไปได้
ผมจอดรถไว้ที่ลานโบว์ลิ่ง
หยิบกระเป๋าโบว์ลิ่ง แล้วซื้อเบียร์
ตัดสายโทรศัพท์ แอบเข้าบ้านเงียบๆ
ย่องเข้าไป
กระเป๋าใส่อุปกรณ์ฆ่า ที่พ่อฉันใช้ตอนฆ่าคุณนายเฮดจ์
เป็นกระเป๋าโบว์ลิ่งสีแดงเลือดหมูเก่าๆ ที่มีแถบสีขาว
พ่อไม่เล่นโบว์ลิ่ง เราไปเล่นแค่ไม่กี่ครั้ง
แล้วทำไมแม่ถึงไม่ถามเลยว่า
"นี่ ทำไมจู่ๆ คุณถึงมีกระเป๋าโบว์ลิ่งล่ะ"
แต่ที่มันบ้ากว่านั้นก็คือ หลังจากพ่อฆ่าคุณนายเฮดจ์บนเตียงของเธอ
พ่อใช้ผ้าห่มห่อตัวเธอ
เอาเธอใส่ท้ายรถของเธอ
พาเธอไปที่โบสถ์คริสต์ลูเธอรัน ที่ครอบครัวเราไปกัน
จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อผ้าเธอ เปลี่ยนชุดให้
แล้วถ่ายภาพขณะที่ใช้เชือกมัดศพเธอ
แปลว่าคุณตั้งใจไว้แล้วว่าจะพาเธอไปที่โบสถ์
ไม่ว่าเธอจะมีชีวิตหรือไม่ เธอก็ต้องไปที่โบสถ์อยู่ดี
พูดง่ายๆ ก็คือผมพยายาม สร้างรังของฆาตกรบีทีเค
ให้เป็นเหมือนบ้าน เหมือนห้องทรมาน
นั่นคือที่ผมวางแผนไว้ในจินตนาการ
ตอนเด็ก ฉันจำได้ว่าวันอาทิตย์วันหนึ่ง
ฉันอยู่ที่โบสถ์คริสต์ลูเธอรัน
ฉันจะปีนต้นสนสูงเรียวที่ชอบปีนตอนไปโบสถ์
ตอนพวกเขาพบศพคุณนายเฮดจ์ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา
พวกเขาเจอใบเข็มสนยาวๆ แปลกๆ อยู่ข้างร่างของเธอด้วย
ตำรวจไม่รู้ว่าพวกมันมาจากไหน เพราะต้นสนหายากในแคนซัส
จะมีต้นสนได้ ก็ต้องปลูกขึ้นมาเอง
ใบเข็มสนพวกนั้นมาจากต้นสนที่ฉันปีนที่โบสถ์
สำหรับผม มันเห็นชัดเลยว่า เขาภูมิใจมากกับการฆ่าคนพวกนี้
เขา…
เขาพูดออกมาตรงๆ ว่าเขาอยากให้มีมากกว่านี้
เขาบอกเราแบบนั้นเลย เขาบอกว่า "ถ้าผมเป็นหมาป่าเดียวดาย
ไม่มีพันธะทางสังคม ไม่มีครอบครัว โบสถ์ งาน"
เขาบอกว่า "ถ้าผมไม่ต้องทำอะไรพวกนั้น
คงมีเหยื่อมากกว่านี้อีกเยอะ"
(ฆาตกรบีทีเคกลับมาอีกครั้ง ย่านใจกลางเมืองวิชิตา)
สื่อระดับชาติเริ่มมารวมตัวกันที่นี่
เรามีคนจากรายการกู๊ดมอร์นิ่งอเมริกา ซีเอ็นเอ็น
เดตไลน์ ไพรม์ไทม์ไลฟ์
ทุกคนต่างมายังวิชิตาในวันนี้
เพราะเรื่องนี้เป็นข่าวสำคัญระดับประเทศ
แน่นอนว่าทุกช่องมารายงานสด แล้วผู้บัญชาการตำรวจวิชิตาก็พูดว่า…
สรุปคือฆาตกรบีทีเคถูกจับกุมแล้วครับ
เสียงเฮดังขึ้นในหมู่ฝูงชน
มีฝูงชนมาร่วมการแถลงข่าวครั้งนั้น
สื่อระดับชาติพากันงงว่า "คนพวกนี้เฮอะไรกัน"
แต่พวกเขาไม่เข้าใจความโล่งใจที่เรารู้สึก
ที่เขาถูกจับได้สักที
สำหรับเมืองวิชิตา เจ้าหน้าที่ตำรวจ และเหยื่อทุกราย
ต่างพากันโล่งอกในวันนี้ หลังตำรวจจับกุมเดนนิส เรเดอร์ วัย 59 ปีได้
มันเหลือเชื่อมากครับ แต่เป็นเรื่องดี
(เดล ฟอกซ์ พ่อแนนซี่ ฟอกซ์)
เราจะได้ก้าวข้ามมันสักที
ความจริงจะเปิดเผยในที่สุด และเขาจะได้รับในสิ่งที่สมควรได้รับ
นี่คือความร่วมมือจากเจ้าหน้าที่หลายฝ่าย
คุณคิดยังไงกับความจริงที่ว่า
เขาอาศัยอยู่ในชุมชนนี้มาตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ใช้ชีวิต หายใจ ทำงาน
ไอ้สารเลวนี่มันฉลาด
ไม่เป็นไรนะคะ
ฉันจำได้ว่าน้องชายฉันโทรมา ตอนเช้าของวันแถลงข่าว
เขาพูดว่า "ว่ากันว่าเป็นคนจับหมาในปาร์กซิตีละ"
ฉันจำได้ว่าถึงกับอุทานว่า "ว่าไงนะ"
"คนจับหมาในปาร์กซิตี" เนี่ยนะ ปาร์กซิตีมีคนจับหมาคนเดียวนะ
นั่นก็คือพ่อของแคร์รี่
ฉันไม่มีวันลืมที่พ่อฉันพูดว่า "ไม่มีทางเป็นเดนนิสไปได้หรอก"
แล้วฉันก็เกาะติดหน้าจอทีวีเลย
เพื่อนบ้านที่ฉันคุยด้วยจำได้ว่า
คนที่อาศัยอยู่ในบ้านที่ตำรวจเข้าปิดล้อมเป็นใคร
มันน่ากลัวมากค่ะ พ่อแม่ฉันโทรมาหา พ่อนี่แทบจะร้องไห้เลย
แค่คิดว่าฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว อยู่บ้านนี้กับลูกอีกสองคน
และผู้ชายคนนี้ก็เคยเข้าบ้านฉันหลายครั้ง
ฉันตกใจจริงๆ มันอาจเป็นใครก็ได้ในโบสถ์นี้
อาจเป็นใครก็ได้ที่ฉันรู้จัก
ตลอดเวลาที่ผมรู้จักเดนนิส ผมบอกได้เลยว่าไม่มีสักครั้ง
ที่เราคุยกัน ที่จะเผยให้เห็น ข้อกล่าวหาเหล่านั้นแม้แต่นิดเดียว
เขาเป็นหัวหน้าลูกเสือที่ดีมาก
พอเขาแก่ขึ้น ลูกๆ เขาก็โตและแยกย้ายกันไป
เขาก็แค่เริ่มเพี้ยนๆ นิดหน่อย
ผมว่าสิ่งที่ทำให้วิชิตาช็อกที่สุด คือเขาดูเป็นคนธรรมดาทั่วไป
มีงานทำ ไปทำงานทุกวัน
มีครอบครัว มีภรรยา มีลูกสองคน
แล้วเขาดันเป็นฆาตกรต่อเนื่องเนี่ยนะ
ทุกคนอยากสัมภาษณ์พอลล่า แคร์รี่ หรือน้องชายเธอ
ทุกคนอยากรู้เรื่องพวกเขา
แน่นอน คนพูดกันว่า
"เธอไม่รู้ได้ยังไง พวกนั้นไม่รู้ได้ยังไง"
ฉันจำได้ว่าฉันอยากปกป้องพวกเขามากๆ
อยากบอกไปว่า ก็พวกเขาไม่รู้
พวกเราไม่มีใครรู้เลย
เขาไม่ได้แค่หลอกครอบครัวตัวเองนะ
เขาหลอกคนทั้งโบสถ์
เขาหลอกคนทั้งเมือง
เขาหลอกทุกคนเลย
(พระเยซูรักวิชิตา)
สุดสัปดาห์แรก หลังจากที่พ่อฉันถูกจับ
แม่ฉันอาการไม่ดีเลยค่ะ
แม่ช็อกไปเลย ฉันเองก็ช็อก
คุณตาคุณยายฉันมาที่บ้าน
ญาติๆ ของฉันก็มากัน
ป้าฉันออกไปซื้อไก่ทอดเคนทักกี้
พร้อมกับอาหารเต็มเซต
แล้วพวกเราก็มานั่งกินกัน
สำหรับฉัน มันเหมือนอยู่ในงานศพเลย
เราแค่นั่งลงแล้วก็กินอาหารกัน
และแม้แต่ในเวลาแบบนั้น เรายังหัวเราะออกนิดหน่อย
หรือไม่ก็ร้องไห้ไปด้วย
เราเล่าเรื่องราวต่างๆ
แล้วจู่ๆ แม่ฉันก็พูดขึ้นมาว่า
"รู้สึกเหมือนพ่อของลูกตาย และพวกเรามารวมตัวกันที่นี่
หลังจัดงานศพให้เขาแล้วเลย"
ฉันก็ตอบแม่ว่า "นั่นสิคะ แม่"
แล้วในคืนแรก แม่ฉัน…
แม่ร้องไห้และอยากให้ฉันไปนอนที่เตียงด้วย
ฉันก็แบบ ฉันทำไม่ได้ มันมากเกินไป
ฉันยังตัวสั่นอยู่ ยังตัดขาดทางอารมณ์อยู่
นี่มันมากเกินไป ฉันรับไม่ไหว และฉันก็แบบ…
ฉันต้องผละห่างจากแม่ ไปอยู่ตามลำพัง
มันเยอะเกินไป ฉันทำไม่ได้
ตอนนี้ฉันไม่เหลือความสัมพันธ์กับแม่แล้ว
เราห่างเหินกัน
ตอนฉันโตมา เราสนิทกันดี
และก็ยังดีอยู่หลังจากพ่อถูกจับ
แต่ฉันขีดเส้นกั้น
เราไม่พูดถึงมัน เราแค่ฝืนลุกขึ้นไปทำงาน
เราไม่บอกใครทั้งนั้น
ฉันเป็นคนเดียวในครอบครัว ที่เปิดเผยตัวต่อสาธารณะ
ไม่รู้สิ มันน่าหงุดหงิดเป็นบ้าเลย เพราะ
พ่อยังมีชีวิตอยู่ เขายังเป็นพ่อของฉัน จริงไหม
สำหรับแม่ แม่ยังหย่ากับพ่อได้
แม่ตัดขาดกับพ่อได้ แม่มีอำนาจแบบนั้น
แยกชีวิตตัวเองออกไป พยายามเดินหน้าต่อ
แต่กับฉันและน้องชาย เราไม่มีอำนาจแบบนั้น
เขาจะเป็นพ่อฉันตลอดไป ฉันหน้าตาเหมือนเขา
ดังนั้นสำหรับฉัน
ฉันไม่เคยคิดว่าพ่อตายจากไปแล้ว
ช่วงแรกๆ บาทหลวงบอกว่า เขาคิดว่ามันอาจช่วยได้
ถ้าเราเขียนจดหมายหาพ่อ แล้วบอกสิ่งที่เราอยากจะบอก
ฉันเลยเริ่มเขียนจดหมายถึงพ่อ ในเดือนมีนาคม ปี 2005
"พ่อคะ หวัดดีค่ะ หนูสบายกายดี
หนูปลอดภัยที่บ้านในมิชิแกน
สื่อบอกว่าหนูเป็นคนทำให้พ่อถูกจับ
นั่นไม่จริงเลย
หนูก็ไม่รู้อะไรเหมือนคนอื่นๆ จนกระทั่งเอฟบีไอมาบ้านหนูนั่นแหละ
หนูพยายามบอกพวกเขาว่า พ่อเป็นคนที่ยอดเยี่ยมแค่ไหน
เป็นพ่อที่วิเศษแค่ไหน
บอกว่าพวกเขาทำพลาดมหันต์และจับผิดคนแล้ว
หนูพยายามแล้ว เราทุกคนเลย แต่พวกเขาไม่ฟัง
เราไม่รู้ว่าผู้ชายอีกคนเป็นใครหรอกนะ
แต่เรารักสามีและพ่อ และผู้ชายที่เรารู้จักคนนี้สุดหัวใจ
หนูสงสัยว่าตอนพ่อเป็นเด็ก พ่อเจอเรื่องอะไรมาหรือเปล่า
และอยากรู้ว่าพ่ออยากเปิดใจคุยกันไหม
หนูเสียใจจริงๆ ถ้าพ่อเคยเจอเรื่องอะไรมา
พ่อควรรู้ไว้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของพ่อ ถ้าพ่อเคยเจอเรื่องอะไรมาตอนยังเด็ก
หวังว่าสักวันเราจะได้คำตอบจากพ่อ หรือขอให้พ่อมีคำตอบให้ตัวเองนะคะ"
ฉันพยายามระมัดระวังคำพูดมากๆ ตอนเขียนจดหมาย
และไม่แสดงความโกรธออกไป
ไม่แสดงอารมณ์มากเกินไป เพื่อให้พ่อรู้ว่าฉันยังรักเขา
(ถึงแคร์รี่)
พ่อตอบจดหมายฉันวันที่ 26 มีนาคม 2005
"ถึงแคร์รี่ สุขสันต์วันอีสเตอร์ย้อนหลัง
ขอบคุณที่เขียนจดหมายถึงพ่อนะ
พ่อดีใจมากและมีความสุขมาก
พ่อเริ่มคิดแล้วว่า
คนที่บ้านจะไม่เขียนจดหมายหาพ่อแล้ว
จดหมายของลูกจริงใจมาก
จนพ่อรู้ว่าส่งมาจากลูกสาว ที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ
การไต่สวนจะมีขึ้นวันที่ 19 เมษายน
เราคุยกันเรื่องจะไม่รับสารภาพ เพราะวิกลจริต แต่พ่อไม่แน่ใจว่า
ระหว่างโรงพยาบาลรัฐกับเรือนจำ อยู่ที่ไหนจะเป็นผลดีกว่ากันในระยะยาว"
พ่อลังเลไปมา
เราไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
แบบว่าพ่อรู้ว่าพวกเขามีหลักฐานมาใช้เล่นงานพ่อ
พ่อเป็นคนทำ ก็แค่กล้าๆ ยอมรับไปสิ
มันน่าหงุดหงิดมากเลย
เราไม่อยากไปศาล
แต่แล้วในเดือนมิถุนายน ปี 2005 พ่อของฉันก็ยอมรับสารภาพ
และนั่นเป็นครั้งแรก ที่เราต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ตรงๆ
(เซดจ์วิคเคาน์ตี ศาล)
มันยากที่จะเชื่อว่า ผู้ชายคนนี้คือคนที่เจ้าหน้าที่บอกว่า
สร้างความหวาดผวาให้กับเมืองวิชิตา รัฐแคนซัส มาตั้งแต่ปี 1974
แต่เรเดอร์ถูกตั้งข้อหาฆาตกรรมสิบกระทง
ในคดีที่รู้จักกันในชื่อฆาตกรบีทีเค
ในห้องพิจารณาคดี ครอบครัวของเหยื่อฆาตกรบีทีเคบางคน
ได้เห็นหน้าคนที่ตำรวจเชื่อว่า เป็นคนฆ่าคนที่พวกเขารักเป็นครั้งแรก
กรุณาลุกขึ้น
การไต่สวนเบื้องต้นของเดนนิส เรเดอร์ มีขึ้นในเดือนมิถุนายน ปี 2005
และเขายอมรับสารภาพ เราก็คิดกันว่า "โอเค ดีแล้ว ทีนี้เรากลับบ้านได้"
ไม่ใช่เลย
เดนนิส เรเดอร์เล่าการฆ่าแต่ละครั้ง
แบบลงลึกถึงรายละเอียด
ผมอยากให้คุณบอกด้วยคำพูดของตัวเอง ว่าทำไมคุณถึงคิดว่าตัวเองมีความผิด
เราจะเริ่มจากข้อหาที่หนึ่ง
ผมไม่เคยบีบคอใครมาก่อน
เลยไม่รู้ว่าต้องออกแรงแค่ไหน
หรือใช้เวลานานเท่าไร
เธอพยายามสู้ และเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้
การบีบคอใช้ไม่ได้ผลกับเธอ ผมเลยใช้มีด
ให้เธอดื่มน้ำหนึ่งแก้ว ปลอบเธอนิดหน่อย
แล้วก็จับเธอมัดไว้ แล้วจากนั้น
ก็เอาถุงมาครอบหัวแล้วบีบคอเธออีกครั้ง
มันเป็นแบบนี้ตลอด 45 นาทีที่เลวร้าย
เดนนิส เรเดอร์ วัย 60 ปี
เล่ารายละเอียดการฆ่าสิบครั้งอย่างสงบ ถึงขั้นดูเป็นวิชาการ
เราไม่ไปศาล เราไม่อยากไปอยู่ในนั้น
เรารับมือสื่อไม่ได้
เราอยากให้ครอบครัวเหยื่อได้ใช้เวลานั้นในศาล
เราไม่อยากก่อความวุ่นวาย เรารับมือไม่ไหวจริงๆ
มันยากมากที่จะฟังพ่อรับสารภาพ
และได้ยินเขาเล่าจากปากตัวเอง
ถ้าคุณอ่านเรื่องของฆาตกรต่อเนื่องมากพอ
พวกเขาจะผ่านสิ่งที่เรียกว่าระยะต่างๆ
ระยะนึงที่พวกเขาต้องเจอคือช่วงล่อเหยื่อ
พูดง่ายๆ ก็คือคุณมองหาเหยื่อในตอนนั้น
แต่พอคุณเล็งเหยื่อคนใดคนหนึ่งแล้ว คุณก็จะเริ่มสะกดรอยตาม
ซึ่งอาจมีหลายคนก็ได้ แต่คุณจะโฟกัสที่คนคนเดียวจริงๆ
คนนั้นแหละคือเหยื่อ
โอเค ถูกต้องไหม
เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ คดีทั้งสิบ
เกิดขึ้นเพราะคุณอยากตอบสนอง จินตนาการทางเพศ ถูกต้องไหม
ครับ
เอาละ คุณนั่งลงได้ คุณเรเดอร์
นั่นคือเดนนิส เรเดอร์ที่กำลังอธิบาย การฆ่าอันเหี้ยมโหดทั้งสิบคดี
เหมือนมันเป็นแค่งาน
ใช่เลยค่ะ มันเหมือนเป็น แค่งานงานหนึ่งสำหรับเขา
และเขาก็แค่ทำตามขั้นตอนของงานไปเรื่อยๆ
ฉันกับผู้ประกาศร่วมนี่แบบ
"นี่มันไม่จริงใช่ไหม"
ลองนึกภาพดูสิ ถ้าคุณเป็นลูกสาว ลูกชาย หรือภรรยาของเขาในวันนั้น
เรื่องมากมายถูกเปิดเผยออกมา จนฉันต้องตัดขาดทางอารมณ์กับมัน
มันเป็นหายนะเลยละ มัน…
ฉันรับไม่ไหวจริงๆ ฉันรับมันไม่ไหว
ทุกคนกรุณาลุกขึ้น
เป็นสองสามวันที่เต็มไปด้วยอารมณ์ ในห้องพิจารณาคดีรัฐแคนซัส
การพิพากษาอย่างเป็นทางการ จะเริ่มขึ้นในเช้าวันนี้
สำหรับฆาตกรต่อเนื่อง เดนนิส เรเดอร์
ทั้งเมืองวิชิตารอฟังการพิจารณาคดี เมืองที่มีประชากร 350,000 คน
ที่ซึ่งหลายคนเกิดมาก็รู้จัก เรื่องของฆาตกรบีทีเคเลย
โนล่า โฟลสตันที่เป็นอัยการเขต
ตั้งใจแข็งขันว่าระหว่างการพิจารณาคดีนั้น
เธอจะทำให้เดนนิส เรเดอร์อับอายอย่างถึงที่สุด
นี่อะไรคะ
นี่คือหน้ากากพลาสติกครับ
มีการออกหมายค้นหลายฉบับทั่วเมืองวิชิตา
เดนนิส เรเดอร์พูดว่า "คุณจะพบของสำคัญสุดๆ ในออฟฟิศผม
อยู่ในตู้เก็บเอกสาร"
มันเป็นตู้เอกสารที่ไม่ได้ล็อกไว้ แปลว่าเขารู้สึกปลอดภัยมาก
กับการเก็บของพวกนั้นไว้ในนั้น
มีรูปถ่ายเยอะมาก
รูปที่เขาถ่ายไว้ตลอดระยะเวลาหนึ่ง
และมีรูปวาดเยอะมาก
เขาใส่รายละเอียดทุกอย่าง ทั้งวันที่ ทั้งเรียงตามตัวอักษร
มีระบบเชื่อมโยงข้อมูลเพื่อให้หาอะไรได้ง่าย
พูดง่ายๆ คือเหมือนเขาทำใบงาน
โปรเจกต์ของเขาขึ้นมา
พวกนี้คืออุปกรณ์ที่เขาถ่ายรูปเอาไว้
ตอนฉันเขียนจดหมายถึงพ่อ พ่อบอกว่าจะมีอะไรแย่กว่านี้โผล่ออกมา
ฉันนี่แบบ "ยังมีอะไรแย่กว่าการฆ่าคนอีก"
โอ้ ยังมีอีกเหรอคะ
เขามีเป็นร้อยๆ พันๆ เลยละ
อัยการเขตโชว์รูปของเดนนิส เรเดอร์
ที่กำลังเอาถุงน่องไนลอนสวมหัว
เธออยากให้ทั้งโลกได้เห็นว่า คนคนนี้จิตป่วยแค่ไหน
จู่ๆ ก็มีเรื่องโผล่ออกมา ทั้งเรื่องพ่อมัดตัวเอง
แก้ผ้าในห้องใต้ดินของคุณปู่คุณย่า เอาเสื้อผ้าเหยื่อมาใส่
มันเหมือนโชว์จากนรกที่ไม่มีวันจบเลย
อัยการกำลังเปิดเผยรายละเอียด อันน่าสะพรึงกลัว
ครอบครัวของเหยื่อบางคนอยู่ในศาล และต้องหวนนึกถึงฝันร้ายอีกครั้ง
และวันนี้ ครอบครัวเหล่านั้น จะได้เผชิญหน้ากับเรเดอร์ตรงๆ
ถึงแม้เดนนิส เรเดอร์พยายามทำลาย ครอบครัวของผม แต่เราก็รอดมาได้
แข็งแกร่งและใกล้ชิดกันยิ่งกว่าที่เคยเป็น
ความรักที่เรามีให้กันถูกหล่อหลอม จากความเจ็บปวดและการสูญเสีย
สำหรับผม เมื่อทุกอย่างจบลง
เดนนิส เรเดอร์ฆ่าครอบครัวโอเทโรไม่สำเร็จ
แม้ว่าเราไม่เคยเจอกัน แต่คุณเคยเห็นหน้าฉันมาก่อน
เป็นใบหน้าที่เหมือนกับคนที่คุณฆ่าเมื่อ 30 ปีก่อน
เป็นใบหน้าของแม่ฉัน จูเลีย โอเทโร
ความเจ็บปวดและทุกข์ทรมาน ที่เขาทำไว้กับครอบครัวเรา
และการสูญเสียเด็กสาวแสนงดงาม ในวัยเพียง 21 ปี
เขากลับได้มีชีวิตต่อมาอีก 31 ปี
ได้มีครอบครัว ได้มีลูก
ฉันไม่อาจอธิบายให้คุณเข้าใจได้
ไม่มีคำพูดไหนทำให้คุณเข้าใจได้ว่า การสูญเสียแนนซี่
มีผลต่อฉันและครอบครัวแค่ไหน
ฉันต้องสูญเสียเพื่อน สูญเสียคนรู้ใจ
ลูกๆ ฉันจะไม่มีวันได้มีน้า
ฉันจะไม่มีวันมีน้องสาวได้อีก
ผ่านมาเกือบ 19 ปีแล้วที่ฉันกับน้องชาย
ถูกพรากผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตเราไป
มันไม่ยุติธรรมเลยที่เราได้ใช้เวลา อยู่กับแม่เพียงน้อยนิด
สิ่งเดียวที่ผมอยากขอต่อศาล คือลงโทษปีศาจตนนี้สูงสุด
ตามที่กฎหมายกำหนด
ผมไม่ได้…
เตรียมคำพูดมาเลย แต่…
แบบว่า
ผมแค่อยากให้เขาทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต
และ
แบบว่า ผมไม่…
แค่นั้นแหละ
ในนามของแม่ผมที่จิตวิญญาณยังคงอยู่กับเรา ในนามของครอบครัวของผม
และหวังว่าจะในนามของครอบครัว ของผู้รอดชีวิตทุกคนที่นี่วันนี้ด้วย
เราขออุทิศวันนี้ให้กับความทรงจำ ของผู้ที่ไม่อาจอยู่กับเราได้อีก
วันนี้ เราทุกคนจะรำลึกถึงพ่อ
พี่ชาย
ภรรยา
แม่
น้องสาว
ลูกสาว คุณยาย
ขณะที่คุณต้องทรมานกับความจริงที่ว่า
เหยื่อรายสุดท้ายของคุณก็คือครอบครัวของคุณเอง
เราจะโอบกอดครอบครัวใหม่ที่เรามีในตอนนี้
ครอบครัวที่เราจะมีสายใยร่วมกันตลอดไป
สายใยที่หล่อหลอมจากความเจ็บปวดทรมาน และการสูญเสีย
ครอบครัวเหยื่อน่าทึ่งมากค่ะ
ตอนผู้พิพากษาเปิดโอกาสให้เดนนิส เรเดอร์พูด
พวกเขาไม่อยากให้เดนนิส เรเดอร์ รู้สึกว่าตัวเองชนะ
คุณเรเดอร์ คุณต้องการพูดอะไร
เพื่อลดหย่อนโทษของคุณไหม
แล้วครอบครัวเหยื่อ ก็ลุกออกจากห้องพิจารณาไปเลย
ท่านผู้พิพากษา เซดจ์วิคเคาน์ตี เหยื่อทั้งหลายครับ
ผมตระหนักดีว่าอาชญากรรมที่ผมก่อขึ้น
ผมควรพูดต่อไหม หรือว่า…
โอเค
หลังจากครอบครัวของเหยื่อพูดแล้ว ศาลก็ให้เขาพูด
นี่เป็นโอกาสที่เขาจะขอโทษ
หรือพูดอะไรที่มีความหมาย หรือบอกว่าเขาเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
แต่แทนที่จะทำอย่างนั้น พ่อกลับลุกขึ้นขอบคุณทุกคน
เขาขอบคุณตำรวจ ขอบคุณอัยการ
ขอบคุณครอบครัวของเหยื่อ ขอบคุณผู้พิพากษา
มันเป็นอะไรที่ประหลาดที่สุด
คุณเรเดอร์ กรุณายืนขึ้นด้วย
จากคำรับสารภาพของคุณ
ซึ่งเกิดขึ้นวันที่ 27 มิถุนายน ปี 2005 ต่อหน้าศาลแห่งนี้
ศาลขอตัดสินอีกครั้งว่าคุณมีความผิด
ผู้พิพากษาตัดสินโทษจำคุก 175 ปี
และนั่นคือครั้งสุดท้าย ที่ผู้ชายคนนั้นได้อยู่นอกเรือนจำ
(โมเต็ล)
หลังจากพ่อของฉันถูกจับ ฉันก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย
ฉันไม่เคยเผชิญหน้ากับมันมาเกือบสิบปีแล้ว
เวลามีคนมาถามว่า "เล่าเรื่องชีวิตเธอ หรือเรื่องพ่อของเธอหน่อย"
หรือเวลาคุยกันธรรมดาๆ
ฉันก็มักจะตอบว่าฉันตัดขาดกับพ่อแล้ว หรือไม่ก็แค่บอกว่าพ่อฉันติดคุก
ฉันทำตามธรรมเนียมมิดเวสต์ คืออย่าพูดถึงเรื่องแย่ๆ
แล้วคืนนั้นฉันก็รู้เรื่องสตีเฟน คิง
ตอนนักข่าวจากเดอะอีเกลโทรหาฉัน
มันเหมือนเป็นครั้งแรกที่มีคนอนุญาต ให้ฉันได้พูด ได้ปลดปล่อยทุกอย่าง
และทันทีที่มีคนพูดว่า "ไม่เป็นไร คุณพูดถึงมันได้"
มันเหมือนฉันปล่อยมันออกมา แล้วฉันก็เริ่มเยียวยาตัวเอง
ปี 2015 ฉันเริ่มหัดเขียน
ฉันใช้เวลาสี่ปีกว่าจะเขียนหนังสือเล่มแรกจบ
แล้วมันก็กลายเป็นหนังสือขายดี ระดับประเทศในปี 2019
คุณกล้าหาญมากที่เขียนหนังสือเล่มนี้ กล้าหาญมากที่ออกมาพูด
ฉันผ่านนรกมาแล้วและฉันยังอยู่ตรงนี้ ดังนั้นสิ่งที่ฉันอยากบอกคือจงอดทน
ความหวังอยู่ใกล้แค่เอื้อม อย่าได้ยอมแพ้
ตอนฉันนั่งอยู่ที่นี่
ถูกรายล้อมด้วยสิ่งของที่เกี่ยวกับพ่อ
ทั้งรูปของพ่อ หนังสือที่ฉันเขียนถึงพ่อ
หลายอย่างที่ฉันเป็นอยู่ในตอนนี้
รวมถึงตัวตนของฉัน โชคร้ายที่มันผูกโยง อยู่กับพ่อของฉันอย่างเลี่ยงไม่ได้
ที่ผ่านมาฉันเจอปัญหาในเฟซบุ๊ก มีคนอีเมลมาหา
ส่งข้อความมาทางไอจี ส่งข้อความหาฉัน
สะกดรอยตามฉัน ขู่จะฆ่าฉัน
พูดว่าพวกเขาอยากให้พ่อฉัน ทิ้งเหยื่อรายที่ 11 ไว้ ซึ่งก็คือฉัน
เมื่อเร็วๆ นี้นักบำบัดบาดแผลทางใจ ของฉันบอกว่า
"จะเป็นยังไงถ้าคุณเดินหนีจากเรื่องทั้งหมดนี้"
ฉันตอบว่ามันก็คงจะสงบสุขมาก
แต่ในความเป็นจริงคืออาชีพของฉันในตอนนี้ ผูกติดอยู่กับเรื่องทั้งหมดนี้
(โอเซจเคาน์ตี สำนักงานนายอำเภอ)
ถ้าดูตรงนี้ แล้วก็ตรงนั้น
นี่เกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมที่ยังไม่คลี่คลาย
ผมถึงอยากไปพบเขาเพื่อคุยเรื่องนี้
"แม่วัย 26 ปีที่หายตัวไปในวันเสาร์
ตอนออกไปตากผ้า อาจตกเป็นเหยื่อของการกระทำผิดกฎหมาย
เดนิส ราธเบิร์น อายุ 25 ปี
ออกจากบ้าน ช่วง 15.00 น.ถึง 20.30 น.วันเสาร์
โดยเข็นรถเด็กที่เต็มไปด้วยผ้าเปียก
เธอไม่ได้กลับมาอีก"
คุณคิดยังไงกับพื้นที่แถวนี้
เราเคยขี่จักรยานกันตรงนั้น
เราจะขี่จักรยานกันที่นั่น เพราะงั้นเราไปดูกันได้เลย
เรานั่งคุยกัน ฉันได้ดูสมุดบันทึกของพ่อ
พ่อมีสมุดสันเกลียวเล่มเล็กๆ และเขาจะเขียนบันทึกขึ้นมาใหม่
และโปรเจกต์ของเขาซึ่งก็คือการสะกดรอย บางครั้งก็รวมถึงการฆาตกรรม
และการบุกรุกเข้าไปในบ้าน เขามีแบบนี้อย่างน้อย 70 หรือ 80 เล่ม
พวกเขาก็แค่ปล่อยให้ฉันดู
ของพวกนี้อยู่ในการสืบสวนมาตั้งแต่ปี 2005
แต่ไม่เคยมีใครให้ฉันดูเลย
มีรายละเอียดเกี่ยวกับสถานที่ ที่เราขับรถไปตรวจสอบได้
ฉันกำลังอ่านบันทึกของพ่อ และพ่อเขียนเครื่องหมาย
พ่อใช้ '81 สำหรับปี 1981
ตอนนั้นฉันคงอายุสองสามขวบได้
พ่อเขียนด้วยตัวใหญ่ว่า "แคร์รี่/บี/ดี" ซึ่งก็คือเกม/มัด
พอเห็น ฉันก็แบบ "มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย"
แล้วมันก็มีอีกอัน ถัดจากอันนั้น
ที่เขียนว่า "เด็ก/อาบน้ำ/เอส"
สำหรับพ่อฉัน เอสหมายถึงเซ็กซ์
ฉันเลยแบบ "พ่อเคยลวนลามฉัน ตอนฉันอาบน้ำตอนสามขวบเหรอ"
แล้วทำไมชื่อฉันไปอยู่ในเกมมัดได้ล่ะ
ตอนนั้นฉันรู้สึกเหมือนหมุนติ้วเลยค่ะ ฉันสับสนมาก
พ่ออาจเคยซ้อมอะไรบางอย่างในห้องฉัน
เขาเคยซ้อมกับฉันหรือเปล่า
ฉันเคยขวัญผวาตอนกลางคืน และมีปัญหาในห้องนอนตอนเด็ก
บางส่วนของเรื่องอาการขวัญผวาตอนกลางคืนนั้น
เช่นฉี่รดที่นอน กลัวความมืด หวาดผวาเวลาอยู่บนเตียง
เป็นความกลัวเกี่ยวกับการที่มีผู้ชายไม่ดีอยู่ในบ้าน
แต่เหมือนกับการบุกรุกบ้านอะไรแบบนั้น
ซึ่งมันคือสิ่งที่พ่อทำกับเหยื่อ
ฉันไม่เคยรู้เลยว่าความรู้สึกแบบนั้นมาจากไหน
ฉันคิดว่าจิตใต้สำนึกของฉัน พยายามบอกอะไรบางอย่างมาตั้งแต่เด็ก
มันกำลังบอกว่า "มีผู้ชายไม่ดีอยู่ในบ้านของฉัน"
การได้เห็นชื่อของตัวเองที่เขียนด้วยลายมือพ่อ ในบันทึกโปรเจกต์ของเขา มันหนักหนามาก
คนคนเดียวที่คุยกับฉันจริงๆ
หรือคนกลุ่มเดียวเลยที่คุยกับฉันคือโอเซจเคาน์ตี
แน่นอนว่าฉันต้องถูกลากเข้าไป ในเรื่องเล่าที่เกี่ยวกับพ่อด้วย จริงไหม
เราพยายามหาคำตอบว่า "พ่อฆ่าใครอีกไหม"
ฉันไม่รู้ว่าพ่อฆ่าใครอีกไหม
ตอนนี้เหมือนทุกคนอยากได้อะไรจากฉันเลย
"เราเขียนถึงพ่อคุณได้ไหม ช่วยพาเราไปคุยกับพ่อคุณได้ไหม"
ตอนนี้มีไม่กี่คนที่ฉันไว้ใจได้ ที่อยากทำความรู้จักฉันจริงๆ
เพราะทุกอย่างวนเวียนรอบพ่อฉันหมดเลย
แล้วฉันก็โดนปั่นในทวิตเตอร์
มีคนพูดว่า "ถ้าไม่มีพ่อ เธอก็ไม่มีค่าอะไรเลย
เธอไม่มีชีวิต ไม่มีงานทำ"
วันนี้ฉันเลยอารมณ์เสีย
ทั้งหงุดหงิด โกรธและเสียใจ
แล้วก็อยากยอมแพ้
และแค่หนีไปเลย
ฉันรู้สึกแย่มากกับเรื่องทุกอย่างนี้ นักบำบัดของฉันก็บอกว่า
"รู้ไหม ตำรวจก็แค่ตรวจสอบข้อมูล
พวกเขาแค่ถามคำถาม และนั่นก็โอเคนะ"
ประมาณว่า "มันเป็นงานของพวกเขา มันโอเค"
มันช่วยฉันได้มากเลยค่ะ เวลามีใครบอกว่ามันโอเค
พวกเขาขอให้ฉันไปเจอพ่อในคุก เพื่อหาคำตอบว่า
เขาก่ออาชญากรรมอื่นอีกไหม มีการฆาตกรรมอื่นอีกไหม
ถ้าพ่อฉันก่อเหตุฆาตกรรมอื่นอีก
งั้นเราก็ต้องหาความจริงให้ได้
และต้องรีบทำก่อนที่พ่อของฉันจะตายด้วย
พวกเขาดูออกเลยว่าฉันกังวล
ก็ฉันไม่ได้เจอพ่อมา 18 ปีครึ่งได้
แต่พวกเขาจะไม่มีทางได้เจอพ่อ ถ้าฉันไม่ได้ไปด้วย
เพราะงั้นยังค่ะ ฉันยังไม่จบเรื่องกับพ่อ
ฉันเตรียมหัวข้อที่จะคุยกับพ่อนานหลายวันเลย
ตำรวจไปกับฉันด้วย พวกเขาบอกว่า
"คุณพูดเรื่องการล่วงละเมิดทางเพศไม่ได้
มันจะทำให้เขาปิดกั้นตัวเองทันที"
ตอนเราไปถึงเรือนจำ คุณต้องผ่านหอสังเกตการณ์ด้านใน
แล้วก็ผ่านประตูล็อกหลายชั้น
ฉันเข้าไปพร้อมเจ้าหน้าที่สืบสวนสองคน ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง
พ่อดูอ่อนแอมาก
เขานั่งรถเข็น
และเขาก็ถึงกับร้องไห้ออกมา ดีใจที่ได้เจอฉัน
เหมือนดีใจสุดๆ ที่ได้เจอลูกตัวเอง
พ่อนั่งอีกด้านของโต๊ะ ห่างจากฉันไปเมตรกว่า
ฉันอยู่คุยกับพ่อในนั้นสองสามชั่วโมงได้
ถามเขาเกี่ยวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ฉันพูดว่า "มีผู้หญิงหายตัวไปหลายคน
มีคดีที่ดูเหมือนเป็นฝีมือของพ่อ
มันตรงกับวิธีการของพ่อ หรือไม่ก็ใกล้เคียง หรือไม่ก็อยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน"
พ่อพูดขึ้นว่า "ลูกพูดเรื่องอะไร
เรามารำลึกความหลังกันไม่ได้เหรอ
มานั่งคุยกันแบบพ่อกับลูกสาว มามีความทรงจำดีๆ กันไม่ได้เหรอ"
ฉันตอบไปว่า "พ่อ นั่นไม่ใช่เหตุผลที่หนูมาที่นี่"
เขาเลี่ยงไม่ตอบ บอกว่าลืมไปแล้วบ้างล่ะ
แต่กลับจำเรื่องต่างๆ ได้ดีมาก
พ่อเอาแต่ปฏิเสธ
บอกว่าเขาบริสุทธิ์
บอกว่าเขาเป็นคนดี เว้นแต่เรื่องอื่นๆ ที่เขาทำไป
เขาพูดว่า "โอ้ ก็นะ พ่อแค่… มันแค่สิบคนเอง"
แล้วพ่อก็เปลี่ยนท่าทีทันที
พ่อโกรธเรื่องการสืบสวน
พ่อโกรธสื่อ พ่อคิดว่าทุกอย่างมันจบไปแล้ว
เขาแค่โกรธน่ะ
ฉันไม่ควรทำแบบนั้นเลย สุดท้ายฉันก็ถามพ่อไป
เรื่องที่เขียนไว้ในสมุดบันทึกของเขา
ฉันถามว่า "พ่อ 'เกมมัดแคร์รี่' หมายถึงอะไร"
พ่อฉันตอบว่า "อ๋อ นั่นแค่จินตนาการน่ะ พ่อไม่เคยแตะต้องคนในครอบครัว"
เขาบอกว่า "ลูกแค่อยากดัง เลยแต่งเรื่องเกี่ยวกับพ่อขึ้นมาเอง"
อาการพีทีเอสดีของฉันนี่พุ่งแบบ…
ทุกอย่างเหมือนปิดล้อมฉัน ฉันมองไม่เห็น คิดอะไรไม่ออก
ฉันเลยแบบ "แค่นี้แหละ พอแล้ว ฉันไม่สนแล้ว"
มันเหมือนกับว่าความโกรธที่สะสมมา 45 ปี
ระเบิดใส่พ่อเลย
ฉันไม่สนบทพูดอะไรอีกแล้ว
ฉันซัดพ่อทุกเรื่อง เรื่องคุณนายเฮดจ์
เรื่องใบเข็มสน เรื่องตอนฉันอายุหกขวบ
ที่พ่อจับฉันนั่งข้างหลังรถโอลด์สโมบิล
ซึ่งต่อมาเขาเอาร่างของคุณนายเดวิสใส่ไว้
ฉันซัดเขาด้วยทุกเรื่องที่เก็บไว้ในใจ
เหมือนลูกบอลยักษ์ของความบอบช้ำทางใจเลย ฉันพุ่งใส่เขาเต็มแรง
มันเหมือนฉันย้อนกลับไปอยู่ในบ้าน ที่ผู้ชายคนนั้นจะกลับมาบ้าน
เดินเข้ามาทางประตู และฉันไม่รู้ว่าใครจะเข้ามาในบ้าน
จะเป็นพ่อ หรือจะเป็นผู้ชายที่โกรธเกรี้ยว
ฉันโกรธมาก และพ่อก็พูดว่า "แคร์รี่ๆ ลูกนั่นแหละหาเรื่องใส่ตัว"
แล้วพ่อก็พูดปั่นประสาทฉัน ปั่นหัวฉัน
โกหกฉัน ทั้งที่นั่งห่างจากฉันแค่เมตรกว่าๆ
เหมือนฉันไม่ได้กำลังคุยกับพ่อด้วยซ้ำ
เหมือนฉันกำลังคุยกับอะไรที่ไม่ใช่คน
แล้วพอมีคนพูดว่าเขาเป็นคนจิตวิปริต
เป็นคนหลงตัวเอง และไม่มีใครอยากอยู่ใกล้
ฉันยังพอเห็นความเป็นมนุษย์ในตัวเขาอยู่บ้าง แต่หลังจากเรื่องนี้ ฉันทำไม่ได้อีกเลย
ฉันไม่อยากเข้าใกล้คนคนนี้อีกเลย
เขาไม่ใช่พ่อของฉัน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร
ฉันจะไว้อาลัยให้ความทรงจำเหล่านั้น ให้กับเด็กสาวคนนั้นและครอบครัว
ฉันสูญเสียมันไปหมดแล้ว
แต่ฉันไม่อยากให้เขาได้อะไรจากฉันอีกแล้ว
และฉันก็ไม่อยากให้เรื่องพวกนั้น มาอยู่ในชีวิตของฉันอีก
ฉันเริ่มสร้างระยะห่างระหว่างตัวเองกับ…
ความโหดร้ายที่อยู่ตรงนี้ในตัวพ่อของฉัน
มันเป็นการตัดสินใจตัดตัวเองออกจากสิ่งชั่วร้าย
ตั้งแต่ตอนนั้น มันก็กี่ปีแล้วนะ
- เท่าไรนะ ตั้งแต่ม.ปลาย - ยี่สิบ…
- ปี 96 หรือเปล่า - คิดเลขไม่ออกเลย
ฉันก็ด้วย
นั่นสิ ฉันจำได้ว่ามันประมาณ 25…
ยี่สิบเจ็ดจ้ะ
ไม่จริงน่า
ตั้งแต่ม.ปลายก็ 27 ปีแล้ว ถ้านับตอนปีหนึ่งก็ 26 ปี
ใช่ แย่อะ แย่มาก
พอเอาไปบวกกับอายุตอนนี้แล้ว ก็แบบ "ไม่อะ"
เธอไม่ได้ไปงานเลี้ยงรุ่น
คุณพระ ฉันไม่ไปงานเลี้ยงรุ่นหรอก ล้อเล่นใช่ไหม
พวกนั้นคงแบบ "โตมากับเขานี่เป็นยังไงเหรอ เธอหน้าเหมือนเขาเลย"
- พวกเธอรู้จักแม่ของฉัน ฉันหน้าเหมือนแม่ - ใช่ ฉันคงพูดแบบนั้นเลย
แต่ไม่มีใครรู้ว่าแม่ฉันหน้าตายังไง ฉันเลยแบบ "ฉันหน้าเหมือนแม่ หยุดเถอะ"
ใครก็ตามที่รู้จักฉัน
ก่อนพ่อถูกจับ จะรู้จักฉันในชื่อแคร์รี่ และรู้จักครอบครัวฉันแบบนั้น
และพวกเขาจะเคารพเรื่องนั้น
กับแอนเดรีย ฉันรู้จักเธอมาตั้งแต่อนุบาล
ส่วนริต้า ฉันรู้จักตั้งแต่ม.ต้น
พวกเธอยังคงมองเห็นฉันในแบบที่ฉันเป็น
วันก่อนฉันคุยกับสามี ฉันพูดว่า
"สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ฉันหวังให้แคร์รี่ได้รับ
คือให้เธอพบความสงบ
และใช้ชีวิตได้โดยไม่มีเรื่องร้ายมาปกคลุม"
- เธอสมควรมีชีวิตแบบนั้น - ใช่ จริงๆ
เธอสมควรได้มีชีวิตแบบนั้น
ฉันรู้
ฉันได้เรียนรู้ที่จะสร้างขอบเขต เรียนรู้ที่จะพูดในสิ่งที่ควรพูด
ฉันกลายเป็นบุคคลสาธารณะ เพื่อช่วยเหลือเหยื่ออาชญากรรม
ผู้ได้รับบาดแผลทางจิตใจ และผู้รอดชีวิต
และใช้เสียงของฉัน ไม่ใช่แค่เพื่อคนที่ผ่านสิ่งเดียวกับฉันมา
แต่เพื่อครอบครัวที่เหมือนกับฉัน และ…
และเหยื่อรายอื่นๆ ด้วย
ฉันจะพยายามใช้เสียงของฉันต่อไป
เพื่อเป็นกระบอกเสียงให้ครอบครัวอื่นเมื่อจำเป็น
พาดหัวข่าวทุกข่าวตลอดสิบปีที่ผ่านมาเขียนว่า
"ลูกสาวของฆาตกรบีทีเค"
มีสื่อเจ้าหนึ่งเขียนถูกว่า
"แคร์รี่ รอว์สัน ลูกสาวของเดนนิส เรเดอร์ ฆาตกรบีทีเค"
ฉันอยากถูกเรียกว่าแคร์รี่ รอว์สัน
ด้วยรวมแล้ว ฉันก็เข้าใจว่านั่นคือภาพจำของฉัน
แต่ฉันเป็นมากกว่านั้นเยอะ
เก่งมาก เก่งมากจ้ะ
ฉันเป็นแม่ ฉันใช้เวลากับลูกๆ เราไปชายหาดกัน
ฉันชอบอ่านหนังสือ ดูทีวี เหมือนคนอื่นๆ
แค่อยากอยู่อย่างสบายใจ ฉันเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง
ในวันส่วนใหญ่ ฉันแทบไม่ได้นึกถึงว่าพ่อฉันเป็นใคร
ฉันไม่ได้นึกถึงเขาเลย
มาเถอะ ไปดื่มน้ำกัน เด็กดี
ฉันเป็นแค่ตัวเอง
(ขณะนี้ยังไม่มีการตั้งข้อหาฆาตกรรมเพิ่มเติม กับเดนนิส เรเดอร์)
(ทีมผู้สร้างได้ติดต่อไปยังครอบครัว ของเหยื่อของเรเดอร์)
(และผู้รอดชีวิตจากการโจมตีของเขา)
(พวกเขาเลือกที่จะไม่มีส่วนร่วม ในสารคดีเรื่องนี้)
(หากคุณหรือคนที่คุณรู้จักตกเป็นเหยื่อ ของการล่วงละเมิดทางเพศ)
(สามารถรับข้อมูลและความช่วยเหลือได้ที่ WWW.WANNATALKABOUTIT.COM)
คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์