Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Şubat 2005. O günü asla unutmayacağım.
26 yaşındaydım,
Michigan'ın buzundan ve karından bıkmıştım.
Yedek öğretmenlik yapıyordum.
Karda araba kullanmayı sevmezdim, o yüzden evde kalmıştım.
Saat öğle civarıydı, daha yeni uyanıyordum.
Perdenin arasından dışarı baktım,
apartmanın arkasına park etmiş tuhaf bir araba vardı.
Bir yere ayrılmıyordu.
Birdenbire kapım çalındı.
Babam bana yabancılardan uzak durmayı öğretmişti.
"Önce kim olduğunu kanıtlasın."
Kapıyı aralayıp arkasına ayağımı koydum.
"İçeri girmesini engellerim" diye düşündüm.
Adam "Seni sorgulamam lazım" dedi.
"Ne oluyor?" dedim.
"BTK'yı duydun mu?" dedi.
Öldürme arzusuna karşı koyamayan biri.
"BTK katili" olduğu şüphesiyle tutuklanan kişi şaşkınlık yarattı.
BTK, "bağla, işkence et ve öldür" demek.
Adam sonra "Baban BTK" dedi.
-Dennis Rader. -Dennis Rader.
Dennis L. Rader.
59 yaşındaki Rader evli ve iki çocuk babası.
Christ Lutheran Kilisesi'nin aktif bir üyesi ve izci lideri.
Park City Belediyesi'nde zabıta memuru olarak çalışıyor.
Sıradan bir aile babası görünümündeki bu kişi
30 yıl boyunca en az 10 kişiyi öldürmekle suçlanıyor.
Wichita, Kansas polisine göre Dennis Rader
yıllarca eşinin dostunun arasında yaşamaya ve öldürmeye devam etti.
Diğer babaların yaptığı her şeyi yapıyordu.
Cinsel sadistti.
Öldürmekten zevk alıyordu.
Bir düşünün,
babanızın dünyanın en kötü insanlarından biri olduğunu öğreniyorsunuz.
Babamın kim olduğunu, ne sakladığını bilmiyorum.
Ailesini, bizi baştan beri saklanmak için mi kullanıyordu?
Hayatımın her anı yalan olunca kim olduğumu bilmek de zor.
BABAM BİR SERİ KATİL
Bir yıl önce olsa
babam sadece 10 kişiyi öldürdü diye yemin edebilirdim.
Başından itibaren FBI ve dedektifler
"Sadece 10, sadece 10 kişi" diyordu.
BTK KATİLİ TEKRAR GÜNDEMDE
Meşhur BTK katiliyle ilgili davada sürpriz bir gelişme yaşandı.
SON DAKİKA BAŞKA KURBANLARI DA MI VAR?
Yetkililer bu sabah,
1970'lerde Kansas'ta terör estiren BTK katilinin
başka eyaletlerdeki iki vakayla bağlantılı olabileceğini açıkladı.
"Ne oluyor?" dedim.
Sonra bir baktım,
polis konuyu konuşmak için beni arıyor.
Dünyada onu benden daha iyi tanıyan kimse yoktur sanırım.
Dedektifler ne kadar bilgi toplasa da, kanıt bulsa da
onu anlayan, davranışlarını çözebilen tek kişi benim.
Babam başka cinayetler de işlediyse bunun ortaya çıkması önemli
çünkü onlarca yıldır sorularına yanıt arayan aileler var.
O yanıtları bulmak, gerçeği öğrenmek o ailelerin hakkı.
Ama buna karşı şöyle bir şey söylenebilir… Benim hayatım da değerli.
Ne kadar fedakârlık yapacağım?
Yardım etmeye çalışmak için ne kadar travma yaşamayı göze alacağım?
Babam 2005'te tutuklandı. O sırada 26 yaşındaydım.
Oprah'dan Larry King'e, Diane Sawyer'a kadar
herkes röportaj istiyordu.
Ailem kabul etmedi. Hepsini geri çevirmiştik.
Her şeyi yapıyorum. Yemek yapıyorum, çocuk büyütüyorum.
Ev hanımlığı yapıyorum, kilisede aktifim.
Dıştan bakan "Durumu gayet iyi" der.
Ama aslında içten içe çökmüşüm. Saklamaya çalıştığımı bilmiyorlar.
Tutuklanmasından sonra 10 yıl içim içimi yedi.
Kimseyle konuşamıyordum, konuşmaya hakkım yok sanıyordum.
Orta Batı'da böyledir, sıkıntılarımızı ulu orta anlatmayız.
İçimize atarız. Dıştan bakınca düzgün görünürüz.
Öyle terbiye aldım.
Eylül 2014'te bir gün yatmak üzereydim,
o zamanki eşim Darian
"Stephen King televizyonda sabah programına çıktı" dedi.
"Ailenden bahsediyordu.
İyi Bir Evlilik adında bir hikâye yazmış, filmi de çekilmiş."
Bunu konuşalım. Dennis Rader.
Karakterin gerçek hayattaki karşılığı.
Hikâyemdeki adam için prototip olarak onu kullandım.
İkisi çocuk olmak üzere 10 kişiyi öldürdü.
Uzun süredir evliydi, iki çocuğu vardı.
Yakalanmasından sonra karısı hiç haberinin olmadığını söyledi.
Yatakta oturuyorum. Üzülmüşüm, ağlıyorum.
Yataktan kalkıp volta atmaya başladım. Sinirim bozulmuştu.
Kocama ve Stephen King'e de kızmıştım.
Böyle bir şey keşke hiç olmasaydı diyordum.
Çok uzun süre sessiz kalmıştım, içimde çok şey birikmişti.
BTK'NIN KIZI: STEPHEN KING'İN FİLMİ 'MAĞDURLARI VE AİLELERİNİ SÖMÜRÜYOR'
İlk röportajımda 40 dakika boyunca
içimi döküp kendimi ve babamı anlattım.
Annemi, evliliğimi, son 10 yılımın nasıl geçtiğini anlattım.
BTK'NIN KIZI AİLENİN 9 YILLIK SESSİZLİĞİNİ BOZDU
Daha o gece manşetlere çıktım, ertesi gün de uluslararası medyaya.
Kerri, programa katıldığın için teşekkürler.
Ben teşekkür ederim.
FBI ajanı haber verdiğinde düşmemek için duvara tutundum.
Değer verdiğim her şey gitmişti.
"BABAMI HÂLÂ SEVİYORUM"
Hep içime attım, ben zarar gördüm.
Büyütülecek bir şey değil diye düşünüyordum.
Önünü sonunu düşünmeden konuştum.
Ağzımdan çıkan sözlerle birçok insanı üzdüm.
Benim kızdığım,
ilham almak için bizim durumumuzu, annemle babamı kullanmış olmasıydı.
Babamı hep seveceğim. Sonuçta o benim babam.
Ama babamın BTK olarak yaptıklarını, işlediği suçları ayrıntılı bilmiyordum.
Terapi görüyordum, her şey birbirine karışmıştı.
Bizi saklanmak için mi kullanmıştı? Annemi seviyor muydu?
Bizi gerçekten seviyor muydu yoksa sadece kullanıyor muydu?
Konuyu konuşabilmek için, bulabildiğim her şeyi alıp
kendi hayatımı ve babamın hayatını araştırdım.
Her şey karmakarışıktı.
1974'te babam yedi kişilik bir ailenin dört üyesini yok etmişti.
Ondan birkaç ay önce Cessna'daki işinden çıkarılmıştı.
O işi çok seviyordu.
1973 sonbaharında işten çıkarılınca depresyona girdiğini söyledi.
Aksi ve çabuk sıkılan biri olmuş.
"Boş durana şeytan iş bulur" derdi.
Kötü şeyler düşünmeye ve bunları uygulamaya başlamış.
1974'te Wichita Polis Departmanı'nda büro amiriydim.
Polis şefimiz emekli oldu.
Yeni şefi belirlemek için ülke genelinden başvuru alınıyordu.
"Ben de başvurayım, ne olacak ki?" dedim.
ESKİ POLİS ŞEFİ
"Bana vermezler ama başvurmuş olayım."
POLİS ŞEFİ LAMUNYON YENİ GÖREVİNE BUGÜN BAŞLIYOR
Sanırım 110 aday falan varmış.
İşi bana verdiler.
Wichita çok sakin bir Orta Batı şehriydi.
Herkes işinde gücündeydi.
O zamanlar Wichita'da…
ESKİ GAZETECİ
…kimse kapısını kilitlemezdi.
Çok sakin, yaşamak için harika bir yerdi.
WICHITA POLİSİ
Polis şefi olunca yaptığım ilk işlerden biri
geçmişte yaşanan büyük vakalara tekrar bakmaktı.
Tabii, polis şefi olduğumda
seri katil olma ihtimali aklıma gelmedi.
Joseph Otero, karısı Julie, kızları Josephine
ve oğulları Joseph II'nin cesetleri Doğu Wichita'daki evlerinde bulundu.
1974'te KAKE Televizyonu'nda foto muhabiriydim.
Bir eve gönderildim.
Cinayet işlendiğini biliyorduk.
Kaç tane olduğunu, detayları bilmiyorduk.
Kimsenin konuşmadığını fark ettim.
Dedektifler suskundu.
Evin büyük oğlu Charlie okuldan eve geliyor
ve içeri girince korkunç sahneyle karşılaşıyor.
Anne babası öldürülmüş, kardeşleri öldürülmüş.
Çocuk kendinden geçmiş.
Onları çözmeye çalışmış,
sonra da yardım istemek için komşuya koşmuş.
Travma yaşamış tabii ki. Kim olsa travma yaşardı.
Ülkenin bu bölgesi için çok tuhaf bir vaka.
30 yıldır cinayetleri araştırıyorum, gördüğüm en kötü vaka bu diyebilirim.
Vazgeçmeyeceğiz.
Korkunç, berbat bir cinayetti.
İnsan bir çocuğu nasıl öldürebilir?
Burada öyle şeyler olmazdı.
CİNAYETİN SEBEBİ MEÇHUL
Otero vakasını soruşturan memurlardan bilgi aldım.
Suçun işlenme şeklinden dolayı
bir tür intikam suçu olduğunu düşünüyorlardı.
Ya da uyuşturucu bağlantılıdır diyorlardı.
Ama cinsel yönüne odaklanan dedektifler de vardı.
Hatırlatayım, olaya sadece bir iki dedektif bakmıyor.
Birkaç tane var, her biri farklı yönlerden yaklaşıyor.
Vakayı çözmeye çalışıyorlar.
Wichita'nın bazı yerlerinin yıkık dökük olduğunu görmek insanı üzüyor.
Şey gibi…
Yıkık dökük yerleri hep vardı ama insanın içini karartıyor.
Wichita'ya gitmek hoş bir şey değil. Travmalarım tetikleniyor.
Aniden gözüme bir şey çarpıyor, sonra da…
Travma dünyasına gidiyorum.
Şimdi hatırladım, bu çukurun yanında
babamla yürüyüş yapar, bisiklete binerdik.
Babam bana arka yolları,
otoyol yerine buralardan gitmeyi öğretmişti.
Aslında annemden daha sabırlı, daha sakin, daha soğukkanlıydı.
Annem panik yapardı.
Onunla takılmak bayağı eğlenceliydi
çünkü istediğimi yapmama, başımı belaya sokmama,
kirlenmeme bir şey demezdi.
Burası Christ Lutheran Kilisesi. 53 ve Hillside kavşağı.
Annemle babam 1970 ağustosunda kilisede tanışmış.
İkisi için de ilk görüşte aşkmış.
Dokuz ay sonra evlenmişler.
En eski anılarım iki üç yaşlarında olduğum zamanlardan.
Evimiz üç artı birdi. Büyük bir bahçemiz vardı.
Babam bize direkleri olan büyük bir ağaç ev yapmıştı.
Ağaç evde kamp yapardık.
Bahçede yardım ederdik. Bahçeciliği, çiçek dikmeyi ondan öğrendim.
Ağaç evi yaptığımız sıralarda
malzeme almak için her cumartesi beni hırdavatçıya götürürdü.
Babam bana hiç kız muamelesi yapmadı.
Bana erkek Fatma gibi davrandı, ne yapsa ben de yapardım.
Yürümeye başlamamdan itibaren hep yanımdaydı.
Kerri ve ben aynı yaştayız, okulu birlikte okuduk.
Komşuyduk.
Bayramlarda, futbol takımında…
KERRI'NİN ÇOCUKLUK ARKADAŞI
…her şeyde birlikteydik.
Küçük bir yerdi, küçük bir kasabaydı, herkes herkesi tanırdı.
Çocukluğumuzda Rader'lar da diğer aileler gibiydi.
Diğer babaların yaptığı her şeyi yapardı.
Ona Park City'nin köpek avcısı derdik.
Takip ediyoruz. Köpekler hem saldırgan hem de bölge sahipleniyorlar.
Elimizden geldiğince hepsini toplamaya çalışıyoruz.
Koyunların saldırıya uğradığı yerlere gidiyoruz.
Sadece köpek yakalamazdı.
Yabani otlar fazla uzamışsa uyarı falan da yapardı.
Park City'de birine öyle bir uyarı gelse espri yapardık.
"Dennis yine cetvelini çıkarmış" derdik.
Babam dıştan bakınca çok kibar, yumuşak huylu bir adamdı.
Ama bazen değişirdi.
Damarına basılırsa bambaşka birine dönüşür,
tehlikeli olabilirdi.
Çocukken şöyle düşünürdüm,
"Ayakkabımı dışarıda bırakmayayım yoksa azar işitirim."
Mutfakta babamın sandalyesine asla oturmazdım.
Yemeğe önce o başlardı.
Yapacağım aktiviteleri, izleyeceğim filmleri,
gideceğim yerleri o belirlerdi.
Fazla kontrolcüydü.
Şimdi babamın nasıl biri olduğunu, ne sakladığını öğrenince…
EKİM 1974
Wichita Eagle günlük bir gazeteydi.
Haber merkezinde yaklaşık 125 kişiydik.
ESKİ GAZETECİ
Foto muhabirleri, spor, ekonomi, hepsi dâhil.
Neredeyse herkes.
Heyecanlı bir yerdi.
POLİS, OTERO ŞÜPHELİSİNİ ARIYOR
Otero uzun zaman gündemde kaldı
çünkü daha önce çocuklar dâhil dört kişinin öldürüldüğü olmamıştı.
FAZLA İPUCU YOK
Şunu da belirteyim, pek çok şeyi sonradan öğrendik.
Polis, "Acımasızca. Şöyle yapmış. Bağlamış" falan diyordu.
HEPSİ BAĞLANMIŞ VE AĞIZLARI KAPATILMIŞ
Ama bilinmeyen çok şey vardı.
Bildiğimizden daha da korkunçmuş.
AİLENİN TUHAF "İNFAZ"I
Soruşturmadaki bazı şeyleri gizli tutmak zorundaydık.
Bazı detayları halkın bilmesini istemiyorduk yani.
WICHITA'LI KARDEŞLER ŞÜPHELİ
Sonra 1974 yılının ekim ayında Sebring kardeşler tutuklandı.
Bu elemanlar sübyancıydı.
Tutuklanınca Otero ailesini öldürdüklerini itiraf ettiler.
CİNAYETLERİ BİLDİKLERİNİ GÖSTEREN İFADELER…
Tabii ki bu önemli bir haberdi.
Haber medyasının ilgisini çekiyordu.
Mektup o zaman geldi.
OTERO VAKASI
Wichita Eagle'a bir mektup ulaştı.
Birisi öne çıkıp "Hey" dedi.
"Cinayetleri o adamlar işlemedi.
Nereden biliyorum derseniz ben işledim de ondan."
Mektupta verilen detaylar
mektubu suçu işleyen kişinin yazdığını apaçık gösteriyordu.
O sırada kimlik arayışındaydı.
ARAYIN, KOLAY GELSİN
Mektupta şöyle yazıyordu, direkt okuyorum,
"Vergi mükelleflerinin parasını ve zamanınızı
boşa harcamayın diye yazıyorum.
Gözaltındaki üç kişi hiçbir şey bilmiyor. Hepsini tek başıma yaptım."
TEK BAŞIMA YAPTIM
Sonra da öldürdüğü kişileri tek tek anlatıyor.
"Bağlanma durumu. Elleri perde ipiyle bağlandı.
Ayakları, dizleri ve beli çamaşır ipiyle bağlandı.
Hepsi aynı boyda."
"Ölüm şekli. Boğulma."
Polisin tüyleri ürpermiştir
çünkü ellerinde resimler var.
Adamın anlattıkları yüzde 100 doğru ve eksiksiz.
Mektuba bir de not eklemiş.
"Not. Seks suçluları yöntemlerini değiştirmediği
veya doğaları gereği değiştiremediği için ben de değiştirmeyeceğim.
Benim için şifre
'bağla, işkence et ve öldür' olacak.
Yani BTK. Aynı şeyi tekrar yaptığımı göreceksiniz.
Bir sonraki kurbanda da böyle olacak."
Şunu da unutmayın, karşımızdaki "normal" bir suçlu değil.
Karşımızda sapık, hasta biri var.
Hâlâ hayatta olduğunu varsayarsak cinayet işlemeye muhtemelen devam edecek.
FBI'dan profil uzmanları bize bilgi sağlıyordu.
Bize söylenen şuydu.
"Burada öldürmüyorsa başka bir yerde başkasını öldürüyordur."
Biz de diğer polis departmanlarına haber verdik,
birkaç farklı yere dedektifler gönderdik,
başka yerlerde böyle bir katilin olup olmadığını öğrenmeye çalıştık.
Ama benzer bir vaka bulamadık.
Şöyle bir sonuca vardık.
Bu kişiyi bulamamamızın nedeni aramızdan biri olmasıydı.
Odaklanmamız gereken, kimliğini tespit etmemiz gereken kişi
burada yaşayan biriydi.
EKİM 1974
MART 1977
Shirley Vian bekâr bir anneydi.
Üç çocuğu vardı.
O sırada hasta olduğundan evdeydi, kendini iyi hissetmiyordu.
Shirley altı yaşındaki oğlunu dükkâna göndermişti.
Çocuk dönerken, karşısına evrak çantası olan bir adam çıktı.
Aralarında bir konuşma geçti.
Artık ne konuştularsa bu konuşmanın sonucunda
adam eve girdi.
Saldırgan, üç çocuğu banyoya kilitliyor.
Çocuklar, adamın annelerine korkunç bir şey yaptığını anlıyorlar.
Onun sonucunda, banyonun penceresinden kaçmayı başarıyorlar.
Bağırıp yardım istiyorlar.
Saldırgan evden kaçınca çocuklar tekrar içeri giriyor
ve tabii ki yatakta annelerinin cesedini buluyorlar.
Bu vaka olduğunda dedektifler bana,
olay yerini gördükten sonra
bunun Otero vakasıyla bağlantılı olduğu kanaatine vardıklarını söylediler.
Olay yerinin durumundan yola çıkıyorlardı.
26 yaşındaki Shirley Vian,
kafasına poşet geçirilmiş ve boynuna ip bağlanmış hâlde bulundu.
Banyoya kilitlenen çocukları,
saldırganın siyah saçlı, 30-40 yaşlarında bir adam olduğunu söyledi.
O sırada, kesin emin olmadan
olaylar arasında bağlantı kurmama yönünde karar verilmişti.
MART 1977
ARALIK 1977
Güney Pershing'de bir cinayet vakası bulacaksınız.
Nancy Fox.
Güney Pershing mi?
Evet.
WICHITA'DA ÖLÜ BULUNDU
GENÇ KADIN ÖLÜ BULUNDU
25 yaşındaki Nancy Jo Fox Pershing Caddesi'ndeki evinde ölü bulundu.
Bağlanmış ve boğulmuştu.
Cinayet, ankesörlü telefondan ihbar edildi.
Polis, arayan kişinin katil olduğunu düşünüyor.
Bu sesi tanıyorsanız 268 41 56'yı arayın.
Nancy Fox vakasında da
Otero vakasındaki gibi telefon hattı kesilmişti.
Elimizdeki kanıtlardan yola çıkarak o noktada artık emin olmuştuk.
Otero vakası, Shirley Vian vakası
ve Nancy Fox vakasında
suçlu aynı kişiydi.
Bunun üzerine
seri katil soruşturması başladı.
ŞUBAT 1978
10 Şubat 1978'de
Larry Hatteberg beni aradı.
KAKE Televizyonu'na gelen bir mektuba bakmamı istiyordu.
Gelen postaları ayıran resepsiyonist
BTK'nın gönderdiği mektubu bulmuş.
Haber merkezine getirip bana verdi.
Açtım, baktım.
"Aman tanrım, başlıyoruz" dedim.
Polis Şefi'yle görüştük.
"Böyle bir mektup geldi" dedik.
"Mektup burada.
Karşılığında akşam haberlerinde konuğumuz olmanızı istiyoruz."
Hayır diyecek sanıyordum.
Başdedektifi çağırdı.
20 dakika kadar konuştular.
Sonra çıktılar.
"Tamam, akşam haberlerine çıkacağım" dedi.
Şu an yanımızda Polis Şefi Richard LaMunyon var.
Birkaç şey soracağım.
BTK mektubunun gerçek olduğundan emin misiniz?
Hiç şüphe yok.
ŞEF LAMUNYON
Mektupta yer alan bilgiler
sadece katilin kendisinin bilebileceği şeyler.
BTK bugünkü mektubuna bir soruyla başladı.
"Manşetlere çıkmak ya da ülke genelinde ilgi çekmek için
kaç kişi öldürmem gerekiyor?"
BTK toplam yedi kadını boğarak öldürdüğünü iddia ediyor.
Beş numaradan başlayarak kurbanlarını listelemiş.
"Nedeni ve kurbanı siz tahmin edin" yazmış.
Bu cinayetlerin birbiriyle bağlantılı olduğunu
polis dışında birileri ilk kez öğreniyordu.
Otero cinayetleri, Vian cinayeti, Fox cinayetleri
ve henüz tespit edilmemiş yedinci bir cinayet.
Yeni kurbanın kim olduğunu bulmamız gerekiyordu.
BEN OLDUĞUMU NASIL ANLARSINIZ
Bizimle iletişim kurmaya devam etmesini sağlarsak
bu kişinin kimliğini tespit etmemize yarayacak
yeterli delili bulma fırsatını yakalayabilirdik.
Richard LaMunyon bence
Wichita'da görev yapmış en iyi polis şefiydi.
Bir suçluyu yakalamayı kafasına koyduğunda
asla vazgeçmeyen bir polis şefiydi.
Bilgiye dişini geçirdi mi bırakmazdı,
kimsenin onu yolundan saptırmasına da izin vermezdi.
Polis Şefi Richard LaMunyon vakayı soruşturan dedektiflerle görüştü.
Çok sayıda ihbarın kontrol edilmesi gerekiyor,
ciddi bir ilerleme kaydedilmiş değil.
LaMunyon bu akşam
soruşturmadaki tüm delilleri bir grup uzmanla birlikte inceleyecek.
ÇÖZÜLMEMİŞ CİNAYETLER
Yedi kişiyi öldürdüğünü yazan BTK, kurbanlarından birinin adını vermedi.
Çok sayıda faili meçhul cinayet olduğundan
polis, BTK'nın yedinci kurbanının kim olduğunu bilmiyor.
Ancak bazı polis kaynakları Kathryn Bright olduğunu düşünüyor.
1974 yılının nisan ayında
başından vurulan Kevin Bright adında bir adam
koşarak evden çıktı.
Kendisini vuran adamın
ve kız kardeşi Kathryn'in hâlâ evde olduğunu,
adamın soyguncu olduğunu söyledi.
Kathryn'in kardeşi Kevin cinayetin bir kısmına tanık olmuştu.
Neler yaşandığını polise kısmen de olsa anlatabildi.
Kathryn Bright'ı evinde bıçaklanmış hâlde bulduk.
Kathryn, Wichita Eyalet Üniversitesi'nde öğrenciydi.
Normalde eve yalnız gelirdi.
Ama o gün kardeşi Kevin'la birlikte gelmişti.
Gündüz vaktiydi.
Saldırgan çoktan eve girmiş, onu bekliyordu.
Kevin'ın anlattığına göre,
eve girdiklerinde
içerideki kişi Kevin'a silah doğrulttu
ve ona kız kardeşi Kathryn'i bağlaması talimatını verdi.
O da söyleneni yaptı.
Adam sonra Kevin'ı başka bir odaya götürdü
ve boynuna poşet geçirmeye çalıştı.
O noktada bir boğuşma yaşandı ve Kevin vuruldu.
Yere düştü, ölmüş numarası yaptı.
NEFES ALAMAYINCA ÇIRPINDIM, BENİ VURDU
Kevin başından yaralı hâlde hastaneye kaldırıldı.
Saldırganın kimliğini tespit etmek için onunla çalıştık.
KATİL ZANLISININ ROBOT RESMİ
Kevin'ın tarifi çok geneldi.
Beyaz bir erkekti, 30 yaşlarındaydı,
normal, 80 kilo civarında biriydi…
Bize bir faydası dokunmadı yani.
BIÇAKLANDI VE VURULARAK ÖLDÜRÜLDÜ
Şunu unutmamak lazım, BTK "Evet, hepsini ben yaptım" deyince
bu konuda bir şeyler yapılması talebi beş kat güçlendi.
Adamın hâlâ burada olduğu,
hâlâ aktif olduğu, belki de komşumuz olduğu hissi…
Ki sonuçta öyle çıktı zaten.
Bu sokak çok yıpranmış.
En iyi arkadaşımın evi şuydu.
Şurada bebek baktım.
Benim bakıcımın evi de diğer taraftaydı. Burası yani.
Burada büyüdüm.
Parça parça e-Bay'de satılmasın diye yıkıp dümdüz ettiler.
Ben medyaya konuştuktan sonra bir sürü şey oldu.
Wichita bir nevi düşman bölgesi gibi oldu.
Bahçemize ilk gidişim 2015'teydi.
Bahçemize, o arsaya 10 yıldır hiç gitmemiştim.
Anlatabileceğim milyonlarca anım var.
"Şu ağaçta bunu yaptım, bu ağaçta bunu yaptım…"
Babamla bahçe işleri yaptığımız yer burasıydı.
Her türlü sebze vardı. Şurada da bir çiçek bahçesi vardı.
Buraya kadar bahçeydi yani.
Buradan çıkan bir yol vardı.
Arkada bir yürüyüş yolu vardı.
Babam buraya üzüm dikmişti. Olacak iş değildi.
Üzümler iğrençti, ekşiydi.
Neredeyse hâlâ… Sarmaşıkların birazı duruyor sanırım.
Üzüm dikmek onun çılgın fikirlerinden biriydi.
Kadın fotoğraf mı çekiyor?
-Fotoğraf mı çekiyor? -Hayır, çekmiyor.
Oraya gitmek çok zor, çünkü…
Beni eski günlere götürüyor.
Bahçe iyi durumda olsaydı bile sonuçta oradayım,
işlerin her zaman iyi olmadığı, babamın olduğu yerdeyim.
Bugün bile…
Babamın yaptıklarını ayrıntılarıyla anlatabilirim, evet.
Ne yaptığını biliyoruz.
Ama gerçekten inanmak gelip giden bir şey.
"Babam BTK" diye düşününce "Ne? Ha?" oluyorum.
Hâlâ tam olarak idrak edemiyorum.
Şu da var, insanlar itiraz ediyor. "Bir saniye" diyorlar.
"Hem kurbanlardan biri olduğunu söylüyor, ağlıyor, üzülüyor.
Hem de hayatının ne kadar harika olduğunu anlatıyor."
Çünkü hayatım böyleydi.
Genelde iyiydi.
Ara ara yaşanan kötü şeyler vardı.
O kötü şeylerin
aslında buz dağının görünen kısmı olduğunun farkında değildik.
Bakınca terk edilmiş gibi duruyor. "Aileme ne oldu?" diyorum.
Çitler çürümüş, parçalanmış.
Niye hâlâ durduğunu bile bilmiyorum.
Çürümüş, iğrenç olmuş.
Ailemiz dağıldı.
Uzun sürdü.
Ama babamın travması bizi dağıttı.
Sonuç bu.
İnsanların mahremiyetine hiç saygınız yok.
Kadın artık burada yaşamıyor.
Her gün bunu yaşamak zorunda kalan o değil.
Anlıyor musun?
Kerri Rawson kendini böyle bir durumun içinde buldu.
Gittiği her yerde
babasının BTK olduğu öğrenilince "BTK'nın kızı" oldu.
Bundan nasıl kaçılır ki?
Babamı, hayatımı, istismarı, travmayı elimden geldiğince saklıyorum
çünkü seri katilin çocuğu diye
kötü muamele yapan birileri illaki çıkıyor.
"Ne saklıyordun? Neyi bilmiyordun?
Neden onu ifşa etmedin?"
Aslında birisi gelsin de
bana yardım etme veya konuşma fırsatı versin diye bekliyordum.
Osage İlçesi soruşturmada bilgilerime başvuruyor.
Bunu ben seçmedim.
Önümde buldum. Hayatım böyleymiş.
Sonrasında ne yapacağım ise bana kalmış.
-Bu konulara girmeye hazır mısın? -Her zaman, asla.
Bazı cevapları bulmamızı sağlayacak şeylerden biri de…
OSAGE İLÇESİ POLİS MEMURU
…senin buralara tekrar gelip anılarını hatırlaman.
O sayede babanın nerelere gittiğini,
senin bildiğin kadarıyla nerelerde faaliyet göstermediğini
daha iyi anlayıp netleştirebiliriz.
1974'le 79 arasında
BTK'nın Wichita'da gazeteye, polise,
haber kanallarına gönderdiği mektuplar vardı.
Tuhaf mektuplar, şiirler,
yedi kişiyi öldürdüğünü iddia eden birisi.
Bunların hepsi ben doğmadan ya da bebekken oluyor.
Son mektup 1979'da gönderilmiş.
Sonradan öğrendiğime göre ilk doğum günümde.
Babam ilk doğum günüm için parti düzenlemiş,
sonra da yaz günü kot ceketle çıkıp mektup göndermiş.
KUSURSUZ BİR PLAN, İSYANKÂR BİR ZEVK
Uzun bir süre BTK başka mektup göndermemiş.
KORKU VE KOPUŞUN HAZZI, DOLANMANIN ZEVKİ
Daha sonra, çocuk sahibi olmanın cinayetlerini yavaşlattığını söyledi.
Çocuk yetiştirmekle meşgulmüş. Benim peşimden koşmakla sanırım.
Fotoğraflarım burada. Farklı farklı yıllardan.
En çok sevdiğim şeylerden biri babamla Büyük Kanyon'a gitmekti.
1986'da gittik, içine girmedik.
1995'te de gittik, yine içine girmeden bir hafta geçirdik.
Kar yağıyordu, hava soğuktu.
Üşüdüğüm için babamla aynı çadırda kaldım.
Onun sıcaklığıyla daha az üşüyordum.
Ailece çok güzel tatiller yaptık.
Sık sık kamp yapardık.
Kansas'ta çok balık tuttuk, çok kamp yaptık.
Colorado'da, Durango civarında, barajın orada doğa yürüyüşü yaptık.
Günübirlik doğa yürüyüşleri yapardık, alabalık avlardık.
Yellowstone'da, Teton dağlarında vesaire gezdik.
Bu fotoğraflara bakınca normal bir aile görüyorsunuz, değil mi?
GRAND TETON MİLLÎ PARKI
Babam hiç dikkat çekmiyordu.
31 yıl onu yakalayamadılar
çünkü tam anlamıyla burunlarının dibindeydi.
Aradıkları kişi babam gibi evli barklı, sıradan görünümlü bir insan değildi.
Otero cinayeti 1974'teydi.
Otero cinayeti, sonra bir cinayet daha, sonra bir tane daha, sonra başkaları…
Gittikçe artıyordu.
Sonra durdu.
15 OCAK 2004
30 yıl önce bugün, 15 yaşındaki Charlie Otero
okuldan eve geldiğinde tüm ailesini öldürülmüş hâlde buldu.
Wichita tarihinin en meşhur faili meçhul cinayetler serisi
böyle başladı.
Gazetede 30'uncu yıl dönümü haberi yapıldı.
Otero ailesi 30 yıl önce öldürülmüştü.
Sonra başka cinayetler de işlenmişti.
Ama sonrasında BTK'dan ses çıkmamıştı.
BİR KATİLİN TARİHÇESİ
Kimse ona ne olduğunu bilmiyordu. Bir sürü teori vardı, hatırlıyorum.
Bir, başka bir suçtan dolayı hapiste olabilirdi.
İki, ölmüş olabilirdi.
Yurt dışına kaçmış veya bölgeden ayrılmış, bir daha da uğramamış olabilirdi.
1984'te sunucu olarak Wichita'da göreve başladığımda
BTK'yı şöyle anlatırlardı.
"Bu arada, BTK diye bir şey var.
70'lerde çok cinayet işlemiş ama şimdi sorun yok.
Ya ölmüş ya da hapiste."
Efsane gibi anlatılırdı.
FAİLİ MEÇHUL CİNAYETLER
BTK gündemde değildi. Kimse onu konuşmuyordu.
İşte o yüzden tekrar ortaya çıktı.
KAKE On Your Side'dan bir son dakika haberi.
İyi akşamlar.
Wichita'da yıllarca terör estiren seri katil
bu akşam tekrar ortaya çıktı.
Polis, BTK'nın Wichita'ya geri döndüğünü söylüyor.
Tekrar ortaya çıkma şekli
son derece şoke ediciydi.
Wichita gazetesine
öldürülen birinin ehliyetini gönderdi.
O cinayete karıştığını kimse bilmiyordu bile.
MART 2004
KAKE TV'ye gelen bir mektup geçtiğimiz çarşamba bize teslim edildi.
Mektubu gönderen kişinin BTK olabileceğini düşünüyoruz.
Mektubu Federal Soruşturma Bürosu'na teslim ettik.
BTK o mektubu gönderince amirim yanıma geldi.
RAY LUNDIN ESKİ AJAN
"Bizi de çağırıyorlar. Gitmek ister misin?" dedi.
Ben de "Tabii ki" dedim.
BOĞULMUŞ HÂLDE BULUNDU
BTK'nın mektubuna göre
Vicki Wegerle sekizinci kurbanıydı.
Eylül 1986'da, BTK'nın son mektubundan yıllar sonra
evinde boğulmuş hâlde bulunmuştu.
SERİ KATİLİN MEKTUBU 1986'DAKİ CİNAYETLE İLGİLİ
O mektupta suç mahallinde çekilmiş fotoğraflar vardı.
Vicki Wegerle'nin öldürüldüğü olay yerinin fotoğrafları.
Kendi evinde öldürülmüştü.
Bu cinayette şöyle bir durum vardı.
Gelen acil servis ekibi
hayatını kurtarmak için ambulansa koyup götürmüşlerdi.
Polis daha gelmeden,
olay yerinin fotoğrafı çekilmeden götürmüşlerdi.
Polisin elinde olay yerinin fotoğrafı yoktu.
Ama BTK'nın gönderdiği fotoğraflar gayet netti.
Öldükten sonra kurbanın evinde çekilmiş fotoğraflardı.
Yani fotoğrafı gönderenin gerçek katil olduğunu biliyorduk.
BTK göndermişti.
BTK 25 YIL SONRA ORTAYA ÇIKTI
Hayal edebiliyor musunuz?
Bu manşeti görünce nasıl zevkten dört köşe olmuştur.
BTK 25 YIL SONRA ORTAYA ÇIKTI
Amacı buydu, manşetlere çıkmaktı.
Amacına ulaştı.
KADINLAR YİNE BTK KORKUSUYLA YAŞIYOR
Biz de an az sokaktaki insanlar kadar
şoke olmuştuk.
Medyadaki herkes,
hatta bir dereceye kadar polisler de afallamıştı.
Wichita'daki herkes gibi KAKE çalışanları da
BTK'nın geçmişte kalmış eski bir hikâye olmasını umuyordu.
Ama BTK'nın geri döndüğü ortaya çıkınca eski korkular da geri döndü.
BTK annesini öldürdüğünde Steve Relford beş yaşındaydı.
En kötüsü de, iki kardeşiyle birlikte her şeyi duymuş olmalarıydı.
Dün gibi aklımda.
SHIRLY VIAN'IN OĞLU
-Öyle mi? -Evet.
Neler hatırlıyorsun?
O s… kapıyı açan bendim.
İçeri ben aldım.
Hiç aklımdan çıkmıyor.
Kariyerimin en şoke edici haberlerinden biriydi.
En kötüsü de
tekrar haber olmak için bundan sonra ne yapacağıydı.
Medyada haber olunca telefonlar aralıksız çalmaya başladı.
E-posta yağıyordu.
İhbarlar geliyordu.
BTK'nın kim olabileceğine dair ihbarlar.
Her türlü ihbar.
Hepsini araştırmak imkânsız.
Gelen her ihbarın peşine düşemeyiz.
Ama nasıl eleyeceksin? Belki de en önemlisini eliyorsun.
Çok çok zor.
Elimde ne olduğunu söyleyeyim.
ESKİ KAKE HABER MÜDÜRÜ
Çok şüpheli bir mektup var. "Thomas B. King" göndermiş.
Ortaya çıktıktan sonra kurduğu ikinci temas
KAKE TV'ye gönderdiği mektuptu.
Evet, ben Glen Horn.
"BTK Hikâyesi" yazıyordu.
Kendisi hakkında yazmak istediği kitabın başlığıymış.
"Birinci bölüm, ikinci bölüm, üçüncü bölüm, dördüncü bölüm."
"BTK hikâyesi. Bir seri katilin doğuşu. Şafak. Fetiş. Fantezi dünyası.
Arama başlıyor. Uğrak yerleri. Projeler. Yöntemler. Saldırılar. Değerli anılar.
Son perde. Gün batımı. Daha fazlası olacak mı?"
13'üncü bölüm.
"Daha fazlası olacak mı?"
Gündem olmak için tekrar cinayet işlemeyi göze alıp almayacağını
kimse bilmiyordu.
FBI'ın Davranış Bilimleri Birimi
bize başından beri şöyle bir talimat verdi.
"İletişime devam etmesini sağlarsanız yakalama şansınız artar.
Sizinle iletişim kurmaya çekinmesin."
Ondan sonra ayda bir, altı haftada bir iletişim kurmaya başladı.
Geçen hafta yerel bir televizyon kanalına gönderilen üç pakette
belki de kurbanlara ait olan takılar vardı.
TESLİM ALINMADI
UPS kutusundaymış. UPS çalışanı zarfı açmış.
İçinde fotoğraflar ve BTK'nın mektubu varmış.
"Kolaysa yakalayın" der gibiydi.
TEST ÇALIŞMASI YAKINDA
Şifreli ipuçları bırakıyordu.
MEDYAYA YARDIM EDELİM
Bizi izlediğini biliyorduk.
Çünkü yazdığı şeyler her akşam bizi izlediğini gösteriyordu.
Akşam 22.00 haberlerinde "Jeff de ben de nezleyiz" demiştim.
Biraz rahatsızız.
İki gün sonra bir mektup geldi.
"Umarım Susan ve Jeff'in soğuk algınlığı geçer" yazıyordu.
SUSAN VE JEFF'E GEÇMİŞ OLSUN
Hâlâ
bu konu açılınca
büyük bir korku hissine kapılıyorum.
Bu, üzerinde çalıştığım en zor vakalardan biri.
Bunu yapan kişiyle konuşmak çok ilginç olurdu.
MAYIS 2004
OCAK 2005
Bu bir kartpostal, mektup değil.
Şöyle diyor…
"Seneca'da Kuzey 69 Caddesi ile Kuzey 77 Caddesi arasında."
"Kahvaltı gevreği kutusunun içindekiler.
Küçük Mex ve Oyuncak Bebek projesi."
"Polis ya da siz bunu alırsanız bana haber verin."
Bu kartpostalda
polise bir ipucu daha veriyor.
"Falanca kavşakta kahvaltı gevreği kutusu var."
Hemen bir muhabir ve fotoğrafçı gönderdik.
Köy yolunda, "Dur" işaretinin altındaydı.
TOASTIES MISIR GEVREĞİ
Görüntü çektik.
Komiser Ken Landwehr ve Dedektif Kelly Otis
kısa bir süre sonra gelip olay yerinde saatlerce inceleme yaptı.
Polis, inceleme tamamlanmadan
konumu açıklamamamızı istedi.
Polis geldi, gevrek kutusunu aldı.
Kutuyu onlar açtı.
İçinde bir Barbie bebek vardı.
Boynuna ip bağlanmıştı.
MISIR GEVREĞİ
Gevrek kutusundaki mektupta
bizimle disket yoluyla iletişim kurma arzusunu dile getirdi.
DİSKETLE İLETİŞİM KURUP YAKALANMAMAM MÜMKÜN MÜ?
İzini sürebileceğimizden endişeleniyordu.
"Kimliğim açığa çıkar mı?" yazmıştı.
Sonra da ilginçtir, "Doğru söyleyin" yazmıştı.
DOĞRU SÖYLEYİN
Sonra da cevabımızı gazete aracılığıyla vermemizi istemişti.
MUHTELİF İLANLAR, 494
"Rex, sorun olmaz" yazacaktık.
Kenny Landwehr BTK'nın istediği ilanı verdi.
REX, SORUN OLMAZ
O da bize bir disket gönderdi.
Üst veri, Park City Halk Kütüphanesi'nde
ve Christ Lutheran Kilisesi'nde kullanıldığını gösteriyordu.
Kullanıcı adı da vardı.
Kullanıcı adı "Dennis"ti.
Birkaç dakika içinde
adı geçen iki kuruluşun kayıtlarını karşılaştırıp
Dennis Rader adında birinin
Christ Lutheran Kilisesi'nin cemaat başkanı olduğunu öğrendik.
Wichita Polis Departmanı'nın bilişim çalışanları havalara uçmuştu.
Sonunda adresi de buldular.
Wichita'nın hemen dışında, Park City'deydi.
Ben hazırdım. "Tamamdır. Gidip yakalayalım" diyordum.
Ama Kenny Landwehr
"BTK olduğundan emin olmamız gerek. DNA'sını alalım" diyordu.
Kızının Kansas Eyalet Üniversitesi'nde okuduğunu fark ettim.
Ben de orada okuduğum için biliyordum,
öğrenciler sağlık sorunu yaşadıklarında
Lafene Öğrenci Sağlık Merkezi'ne giderdi.
"Bir gidip bakayım, ellerinde bir şey var mı" dedim.
Kayıtlara göre öğrenciyken pap smear testi yaptırmıştı.
Numuneyi bana teslim ettiler.
DNA analizine gönderdim.
Sonunda bir telefon geldi.
"Bu kişi BTK'nın çocuğu."
İlk olarak Kenny Landwehr'ı aradım. "Kenny, aradığımız kişi bu."
"Öyle mi? Tamam. Sabah görüşürüz o zaman."
25 ŞUBAT 2005
O sabah haber merkezinde
polis telsizlerinden bir şeyler duymaya başladık.
Editörler "Park City'de bir şeyler dönüyor" dedi.
"Ne olduğunu bilmiyoruz ama oraya adam gönderelim."
Taksi 6, ben Şah Mat 1-6, tamam.
Dennis Rader'ın belediyede çalıştığını,
her gün öğle yemeği için eve geldiğini biliyorduk.
Evinin bitişiğindeki yolda yerimizi alıp
arabayla gelmesini bekledik.
Yanımızdan geçince polis arabası peşine takıldı.
Çakarlarını yakıp kenara çekmesini sağladı.
"Yolun sonuna geldiğini anlamıştır" diyordum.
"Görkemli bir kapanış yapmak ister." Öyle olsun istemiyordum.
Ben de polis arabasının yanında kenara çektim.
Dennis Rader'ın kamyonetine yaklaştım.
O da tam o sırada kapıyı açıp çıkmaya başlamıştı.
Onu yakaladım,
döndürüp direkt yere yatırdım.
O noktada görev gücünün diğer üyeleri de geldi.
Kelepçeyi taktık, kaldırdık.
Orada duruyorum, hâlâ bırakmamışım.
Bana döndü, yüzüme bakıp şöyle dedi,
"Öğle yemeğine gelemeyeceğimi eşime söyler misiniz?
Evimi biliyorsunuzdur."
Babam 2005'te tutuklandı. Ben 26 yaşındaydım.
Eşimle dünyamız altüst oldu. 18 aydır evliydik.
Gençtik, Michigan'da yaşıyorduk, akrabamız yoktu.
İlk hafta FBI bir kere ifademizi aldı.
Sonra da "Görüşürüz. Başınızın çaresine bakın" dediler.
Çok kızmıştım. DNA'ya kızmıştım. Mahremiyetimin ihlali olarak görüyordum.
Pap smear testinden utanıyordum.
Polise zaten kızıyordum. FBI'a da kızıyordum.
Herkese kızıyordum.
Hayatımız altüst olmuş, rayından çıkmıştı. Herkese kızıyordum.
Dennis Rader tutuklandıktan sonra
eşiyle birlikte yaşadığı evde arama yapma görevi bana verildi.
Kapıdan girdiğimde ilk karşılaştığım şey
kanepenin arkasındaki duvarda asılı olan resimler oldu.
Ailecek gittikleri üniversite etkinliklerinde,
futbol maçlarında vesaire çekilmiş fotoğraflardı.
"Vay canına" dedim.
Evde bulduğumuz şeyler
aklımdaki soru işaretlerini daha da artırdı.
Mesela ön kapıdan girince
bir portmanto vardı.
Ama rafta, montların hemen üzerinde bir ölüm kiti vardı.
Küçük bir çantaydı.
İlmek hâline getirilmiş halatlar, bandana,
kelepçe, 32'lik otomatik tabanca vardı.
Arkadaki kulübede de ilginç şeyler vardı.
Hatıra olarak aldığı eşyalar, takılar, deriyle temas etmiş şeyler.
Kıyafetler, özellikle de iç çamaşırı.
Hepsini saklamış.
Bazı kurbanlara işkence etmek için kullanılmış
veya kullanılabilecek aletler.
Bir dedektif olarak çok rahatsız edici buldum.
"Adamın psikolojisini buradan anlıyoruz" diye düşündüm.
Yüzlerce insan sırf olay yerini görmek için
burada toplanmış durumda.
Park City, herkesin birbirini tanıdığı ya da tanıdığını sandığı küçük bir yer.
Karısıyla konuştum.
Kesinlikle kabul etmiyordu. "İmkânsız" diyordu.
Çok kibar, nazik bir insandı. Bağırmıyordu.
"Hayır. Başkasıyla karıştırıyorsunuz." Biz onunla konuşurken Kerri aradı.
Anneme o gün geç saatlere kadar ulaşamadık.
Yıkılmış hâldeydi. Benim gibiydi.
Olup biteni aklımız almıyordu.
Kerri'ye "Babanı tanıyorsun" dedi.
"Bunun doğru olmadığını biliyorsun. Büyük bir hata yapıyorlar.
Baban katil falan değil.
Öyle biri değil."
Sabahı nasıl ettim, bilmiyorum.
Yani birlikte yaşayan,
her gün birbirini gören,
birlikte pek çok şey yapan iki insansınız.
Eşinin bir şey bildiğini düşünüyor muyum?
Hayır.
Öğrenmeye en çok yaklaştığı zaman
şeymiş…
Televizyon izliyorlarmış,
kanallardan birinde mektuplardan birini okumuşlar.
Haber programı bitince
eşi "Şu BTK denen adam
tıpkı senin gibi yazıyor" demiş.
Dennis ise…
Bir şey dememiş.
Ama bana öyle geliyor ki
eşi daha çok sorgulasa
onu da öldürürdü.
WICHITA POLİS DEPARTMANI
Dennis, bir şey soracağım.
Neden seninle konuşuyor olabiliriz?
Bilmiyorum.
Şüpheli olduğuma göre illaki bir deliliniz vardır.
-Merak etmiyor musun? -Ediyorum tabii.
Paylaşmamızı ister misin?
İlk sorgusunu Kenny Landwehr yaptı.
Yanında FBI'ın davranış bilimcilerinden biri de vardı.
Kenny onun suçlu olduğunu gösteren tüm delilleri ortaya serdi.
-Bu ne, biliyor musun? -Disket.
Evet.
Adli bilişim alanına bu kadar çok para harcanmasının sebebi
çocuk pornosu.
-Anlamadım? -Çocuk pornosu.
O yüzden FBI ve yerel polis
disketi inceleyip iz sürme konusunda iyice uzmanlaştı.
-İlginç. -Yani…
Elimize böyle bir şey geçince içine girip
Christ Lutheran Kilisesi'nden geldiğini görebiliyoruz.
Sonra da oradaki bilgisayarları inceleyip
giriş yapan kişinin Dennis olduğunu öğrenebiliyoruz.
Sıra DNA'ya gelince işinin bittiğini anladı.
Kenny Landwehr "Kızın aracılığıyla DNA'nı tespit ettik" dedi.
Çocuklarının sağlık sorunları olmuş.
O numuneleri alıp test yaptırabiliyorum.
Senin çocuklarının babasının BTK olduğunu öğrenebiliyorum.
Seni öyle tespit ettik.
İşte o zaman yelkenleri suya indirdi. Belli oluyordu.
"Dennis, bize kim olduğunu söyle" dedi.
Sen söyle.
Sanırım biliyorsunuz.
-Ne söyleyeyim? -Kim olduğunu söyle.
BTK.
Sen BTK'sın.
Onu polise söyledikten sonra
gerisi geldi, tüm suçlarını anlattı.
Daha önce onunla
bağlantısını kurmadığımız iki suç vardı.
"Dogside" projesiydi.
O kadının kod adı oydu.
Akşamları boş vaktim oluyordu.
Onu bir cuma akşamı öldürdüm.
19 Ocak 1991'de Dolores D. Davis evinden kaçırıldı.
10 CİNAYETTEN TUTUKLANDI
59 YAŞINDA
Cesedi 13 gün sonra Kuzey Sedgwick'te bir köprünün altında bulundu.
Onu bağlamaya başladım. Sonunun kötü olacağını anladı sanırım.
"Beni öldürme" dedi.
Külotlu çorabı başından geçirip boğarak öldürdüm.
Onu oraya götürüp köprünün altına
bıraktım.
1991 yılının ocak ayında
annem çok hastalanmıştı,
10-12 gün kadar zatürreden dolayı hastanede kalmıştı.
Babam da çok stresliydi çünkü işsiz kalmıştı.
Paramız yoktu. Yemek yapmaya çalışıyordu.
Yemek yapamazdı. Yumurtayı tuhaf pişirirdi.
Ondan kısa süre sonra Bayan Davis'i öldürmüş.
Cesedini arabamızın arkasına koymuş.
Sonra ben liseye giderken o arabayı bana vermişti.
96 MEZUNU
O beni çok rahatsız etti.
O araçla Bayan Davis'in cesedini taşımış.
Marine Hedge soruşturmasını ben yürüttüm.
Şey…
Onu neden seçtiğini merak ediyorum.
Diğerlerine de açıkladım, aklımda sürekli birkaç hedef vardı.
Ben proje diyorum.
O kadın "Çiçek Projesi"ydi. Pardon, "Kurabiye Projesi"ydi.
Hatırlıyorum, ben altı yaşındayken komşumuz Bayan Hedge kaybolmuştu.
Birkaç hafta sonra boğulmuş hâlde cesedini buldular.
Onu
izci kampında yaptım.
Benim gibi biri için iyi bir kılıf.
Kamp yapmaya gidip dikkat çekmeden uzaklaşırdım.
Arabamı bovling salonuna park ettim.
Bovling çantamı aldım, bir bira aldım.
Telefon hattını kestim, sessizce içeri girip saklandım.
Babamın Hedge cinayetinde kullandığı çanta
eski, beyaz çizgili, kestane rengi bir bovling çantasıydı.
Bovling oynamazdı. Sadece birkaç kere gitmiştik.
Annem neden sorgulamamış diye düşünüyorum.
"Bovling çantası nereden çıktı?" diye sormamış.
Sonrası daha da akılalmaz.
Bayan Hedge'i yatağında öldürdükten sonra
bir battaniyenin içine koyup
kadının arabasının bagajına koymuş.
Sonra da hep gittiğimiz Christ Lutheran Kilisesi'ne götürmüş.
Sonra onu soymuş, kıyafetlerini değiştirmiş
ve cesedi bağlayıp resimlerini çekmiş.
Onu kiliseye götüreceğine önceden karar vermiştin yani.
Ölü ya da diri o kiliseye gidecekti.
Aslında BTK'nın inine doğru yaklaşıyordum.
Eve, işkence odasına yani.
Fantezi dünyamda hedefim oydu.
Hatırlıyorum, çocukken bir pazar günü
Christ Lutheran Kilisesi'ne gitmiştik.
Kiliseye her gittiğimde tırmandığım uzun çam ağaçlarına tırmanıyordum.
Birkaç hafta sonra Bayan Hedge'i bulduklarında
cesedinin yanında tuhaf, uzun çam yaprakları bulmuşlar.
Nereden geldiğini anlamamışlar çünkü Kansas'ta çam ağacı çok az.
Özellikle dikilmediyse çam ağacı olmaz.
O çam yaprakları kilisede tırmandığım ağaçlardan gelmiş.
İşlediği cinayetlerle çok gurur duyduğu belliydi.
Arzusu…
Bize de açık açık söyledi. "Keşke daha fazlası olsaydı" dedi.
Kendisi söyledi.
"Yalnız kurt olsaydım,
aile, kilise, iş gibi sosyal sorumluluklarım olmasaydı,
öyle şeylerle uğraşmam gerekmeseydi
çok daha fazla cinayet olurdu."
BTK GERİ DÖNDÜ WICHITA ŞEHİR MERKEZİ
Ulusal medya da burada toplanmaya başladı.
Good Morning America, CNN, Dateline, Primetime Live.
Günün ilerleyen saatlerinde hepsi Wichita'da toplanacak
çünkü bu tüm ülkeyi ilgilendiren bir haber.
Tabii ki herkes canlı yayınlıyor. Wichita Polis Şefi şöyle dedi…
Sonuç olarak BTK tutuklandı.
Kalabalıktan bir alkış koptu.
O basın toplantısı çok kalabalıktı.
Ulusal medya "Bu alkışlayan insanlar kim?" diye merak ediyordu.
Adamın nihayet yakalanmasından dolayı
nasıl derin bir oh çektiğimizi anlamadılar.
Wichita şehri, polis ve mağdurlar
59 yaşındaki Dennis Rader'ın tutuklanmasıyla birlikte rahatladı.
İnanılmaz ama güzel.
NANCY FOX'UN BABASI
Kurtulduk.
Sonunda her şey ortaya çıkacak, o da hak ettiğini bulacak.
Güvenlik güçlerinin ortak çabası.
Uzun yıllar boyunca
burada yaşamış olması hakkında ne düşünüyorsun?
Yaşamış, çalışmış.
Şerefsiz hem akıllı hem akılsızmış.
Sorun yok.
Basın toplantısının olduğu gün kardeşim beni aradı.
"Park City Belediyesi'nin köpek avcısıymış" dedi.
"Ne?" dediğimi hatırlıyorum.
"Park City köpek avcısı" mı? Park City'de sadece bir köpek avcısı var.
Kerri'nin babası.
Hiç unutmam, babam "Dennis olması imkânsız" demişti.
Sonra televizyona yapışıp kaldım.
Konuştuğum komşular,
şu anda polisin çevirdiği evde yaşayanları hatırlıyor.
Korkunç bir şey. Annemle babam beni aradı. Babam ağlayacak gibiydi.
Ben de bekâr bir anneyim, evde iki çocuğumla kalıyorum.
Adam benim evime birkaç kez geldi.
Cemaatten biri olmasını, tanıdığım biri olmasını aklım almıyor.
Dennis'i tanıdığım süre boyunca aramızda geçen konuşmalarda
bu suçlamaları uzaktan yakından akla getirebilecek hiçbir şey yoktu.
Harika bir izci lideriydi.
Yaşlandıkça, çocukları büyüyüp evden ayrıldıkça
biraz tuhaflaşmıştı sadece.
Bence Wichita için en büyük şok sıradan bir insan olmasıydı.
İşi vardı, her gün işe gidiyordu.
Ailesi vardı, karısı vardı, iki çocuğu vardı.
Böyle biri seri katil mi?
Herkes eşiyle ve çocuklarıyla röportaj yapmak istiyordu.
Herkes istiyordu.
Tabii ki şey diyorlar, "Nasıl bilmezsin? Nasıl bilmezler?"
Onları korumaya çalıştığımı hatırlıyorum.
Bilmiyorlardı işte. Hiçbirimiz bilmiyorduk.
Sadece ailesini kandırmakla kalmadı.
Koca bir kiliseyi kandırdı.
Bütün bir şehri kandırdı.
Kelimenin tam anlamıyla herkesi kandırdı.
İSA WICHITA'YI SEVİYOR
Babam tutuklandıktan sonraki ilk hafta sonu
annem hiç iyi değildi.
Şoktaydı. Ben de şoktaydım.
Büyükannem ve büyükbabam geldi.
Kuzenlerim geldi.
Teyzem Kentucky Fried Chicken'a gidip
hepimize menü aldı.
Oturup yemek yedik.
Cenazedeymiş gibi hissettim.
Oturup yemek yiyorsun.
O anda bile biraz komik geliyor
ama aynı zamanda ağlıyorsun.
Anılarını anlatıyorsun.
Annem bir süre sonra şöyle dedi,
"Sanki babanız ölmüş de
cenazesinden sonra burada toplanmışız gibi geliyor."
"Evet, biliyorum anne" dedim.
Sonra ilk gece annem ağlıyordu, beraber yatalım dedi.
Kaldırabileceğim bir şey değildi. Dayanamazdım.
Hâlâ titriyordum, dünyadan kopmuş gibiydim.
Kaldıramazdım. Yapamadım. Ben de…
Annemi yalnız bırakmak zorunda kaldım.
Sadece… Kaldıramadım. Elimden gelmiyordu.
Şu anda annemle bir ilişkim yok.
Birbirimizden koptuk.
Çocukken iyiydik.
Tutuklamadan sonra da iyiydik.
Kurallara uydum.
Konuyu hiç açmadım. Kendimi toparlayıp işime baktım.
Kimseye anlatmadım.
Ailede medyaya konuşan tek kişi benim.
Bilmiyorum.
Çok sinir bozucu bir şey
çünkü babam hâlâ hayatta.
O hâlâ benim babam, değil mi?
Annem ondan boşanabilir.
İrtibatı kesebilir. O güce sahip.
Ayrılır, hayatına devam eder.
Ben ve kardeşim onu yapamayız.
Hep babam olarak kalacak. Ona benziyorum.
Babamı ölmüş farz etmeyi hiç beceremedim.
Başlarda…
Rahip, babanıza mektup yazıp içinizi dökerseniz faydası olur, dedi.
Ben de 2005'in mart ayında babama mektup yazmaya başladım.
"Baba, merhaba. Fiziksel olarak iyiyim. Michigan'da güvendeyim, evimdeyim.
Medya seni ihbar ettiğimi söylüyordu.
Öyle bir şey yok.
FBI kapımı çalana kadar benim de bir şeyden haberim yoktu.
Onlara iyi bir insan, harika bir baba olduğunu anlatmaya çalıştım.
'Hata yapıyorsunuz, yanlış adamı tutukladınız' dedim.
Hepimiz anlatmaya çalıştık ama dinlemediler.
Diğer adamın kim olduğunu bilmiyoruz
ama tanıdığımız babayı ve kocayı tüm kalbimizle seviyoruz.
Çocukken başına bir şey mi geldi,
anlatmak ister misin, bilmiyorum.
Öyle bir şey olduysa çok üzülürüm.
Küçükken başına bir şey geldiyse emin ol senin suçun değildi.
Günün birinde senden cevap bekliyoruz, verebilecek durumdaysan tabii."
Mektubumda çok dikkatli davrandım, öfkemi ifade etmedim,
duygularımı pek ifade etmedim, onu hâlâ sevdiğimi söyledim.
SEVGİLİ KERRI,
Mektubuma 26 Mart 2005'te cevap verdi.
"Sevgili Kerri, geçmiş Paskalya'nı kutlarım.
Mektubun için sağ ol.
Çok duygulandım, çok sevindim.
Aileden kimsenin bana yazmayacağını düşünmeye başlamıştım.
Mektubun çok samimiydi.
Sevgi dolu, anlayışlı bir evlattan geldiği belliydi.
Duruşma 19 Nisan'da.
Delilik savunması yapmayı konuştuk ama uzun vadede
hastane mi yoksa hapishane mi daha iyi olur, bilemiyorum."
Bir ileri bir geri yapıp duruyordu.
Ne olduğunu anlamıyorduk.
Aleyhindeki delilleri biliyorsun. Sen yaptın. Erkekçe yaptım de işte.
Çok sinir bozucuydu.
Duruşma çilesi çekmek istemedik.
Sonra 2005 yılının haziran ayında babam suçunu kabul etti.
Konuyu ilk kez o zaman doğrudan yüzleştik.
SEDGWICK İLÇE ADLİYESİ
Wichita, Kansas'ta 1974'ten beri terör estiren kişinin…
27 HAZİRAN 2005
…bu adam olduğuna inanmak zor.
Ama Rader, BTK cinayetleri olarak bilinen
10 cinayeti işlemekle suçlanıyor.
BTK'nın kurbanlarından bazılarının aileleri,
sevdiklerini öldüren adamı ilk kez mahkemede yakından gördü.
Lütfen kalkın.
Dennis Rader'ın ön duruşması 2005 yılının haziran ayında oldu.
Suçunu kabul etti. "Tamam, artık gidebiliriz" dedik.
Öyle olmadı.
Dennis Rader her bir cinayeti
detaylı olarak anlatmaya başladı.
Neden suçlu olduğunuza inandığınızı kendi sözlerinizle anlatmanızı istiyorum.
Birinci suçlamayla başlıyoruz.
Daha önce kimseyi boğmamıştım.
Ne kadar baskı uygulamak gerektiğini, ne kadar süreceğini bilmiyordum.
Direniyordu. Kontrolü kaybediyordum.
Boğma işe yaramadı, ben de bıçak kullandım.
Ona bir bardak su getirdim, biraz teselli ettim.
Sonra bağladım, sonra da kafasına poşet geçirip onu boğdum.
Bu korkunç sahne 45 dakika boyunca devam etti.
60 yaşındaki Dennis Rader
işlediği 10 cinayetin ayrıntılarını sakin bir şekilde anlattı.
Mahkemeye gitmedik. Orada olmak istemedik.
Medyayla baş edemezdik.
Mahkemede ailelerin olmasını istedik.
Kimseyi rahatsız etmek istemedik. Baş edemezdik.
Suçunu itiraf etmesini kendi ağzından duymak çok zordu.
Seri katilleri araştırdıysanız bilirsiniz, farklı aşamalardan geçerler.
Trollemek de o aşamalardan biri. Kurban aramak demek yani.
Kurbanı belirleyince takip etmeye başlarlar,
birden fazla kişi olabilir ama bir tanesine odaklanırlar.
Kurban o olur.
Pekâlâ. Öyle mi?
Tüm bu olaylar, bu 10 cinayet
cinsel bir fantezinizi tatmin etmek istediğiniz için yaşandı, doğru mu?
Evet.
Tamam, oturabilirsiniz Bay Rader.
Dennis Rader işlediği 10 vahşi cinayeti böyle anlattı.
Sanki bir işmiş gibi.
Haklısın. Sanki onun için bir işten ibaretmiş.
Sadece işinin gereğini yerine getiriyormuş.
Yanımdaki sunucu da ben de
"Böyle bir şey olamaz" diyorduk.
Kim bilir oğlu, kızı, eşi ne hissetmiştir.
Ortaya çıkan şeylerin çoğunu zihnimden uzaklaştırdım.
Felaketti. Sadece…
Dayanamazdım. Başa çıkamazdım.
Herkes kalksın.
Kansas adliyesinde duygusal günler yaşanacak gibi duruyor.
Seri katil Dennis Rader davasında hüküm verme aşaması bugün başlıyor.
Duruşma, 350.000 nüfuslu bir şehir olan Wichita'da hayatı durdurdu.
Buradaki pek çok insan için BTK hayatın bir parçasıydı.
Bölge Savcısı Nola Foulston
hüküm duruşmasında Dennis Rader'ı yerin dibine geçirmek için
elinden geleni yapmaya kararlıydı.
O nedir?
Bu plastik bir maske.
Wichita şehrinin farklı yerlerinde aramalar gerçekleştirilmişti.
Dennis Rader,
"Asıl madeni ofisimde bulacaksınız. Dosya dolabımda" demişti.
Dolap kilitli değildi.
İşini oradan yürütürken çok rahat hissettiği belliydi.
Bir sürü fotoğraf vardı.
Uzun bir zaman boyunca çektiği fotoğraflar.
Bir sürü de çizim vardı.
Her şeyi kaydetmiş, tarih atmış, alfabe sırasına koymuştu.
Kolayca bulmak için dosyalama sistemi kurmuştu.
Projeleri için çalışma tablosu hazırlamıştı.
Bunlar fotoğrafını çektiği cihazlar.
Yazıştığımızda daha kötü şeyler de olacağını söyledi.
"Cinayetten daha kötü ne olabilir ki?" diyordum.
Daha fazlası mı var?
Yüzlerce, belki binlerce var.
Bölge Savcısı, Dennis Rader'ın
başına naylon çorap geçirilmiş hâldeki fotoğraflarını gösterdi.
Karşımızda nasıl bir sapığın olduğunu tüm dünyaya göstermeye çalışıyordu.
Babamı bağlanmış, dedemlerin bodrum katında çıplak,
kurbanların kıyafetlerini giymiş hâlde gösteren fotoğraflar vardı.
Sanki cehenneme düşmüştük, bitmek bilmiyordu.
Savcılar mahkemede korkunç detayları anlatırken
kurbanların ailelerinden bazıları kâbusu yeniden yaşıyor.
Bugün o aileler Rader'la bizzat yüzleşecek.
Dennis Rader ailemi yok etmeye çalışsa da hayatta kaldık.
Her zamankinden daha güçlü ve yakınız.
Birbirimize olan sevgimiz acı ve kayıpla güçlendi.
Benim açımdan bakınca son tahlilde
Dennis Rader, Otero ailesini yok etmeyi başaramadı.
Hiç karşılaşmamış olsak da yüzümü daha önce gördün.
OTERO AİLESİNİN KIZI
30 yıl önce öldürdüğün yüzün aynısı.
Annem Julia Otero'nun yüzü.
Ailemize çok acı ve ızdırap çektirdi.
KATHRYN BRIGHT'IN KARDEŞİ
21 yaşındaki genç ve güzel bir kadını öldürdü.
Sonra hayatına devam edip
31 yıl boyunca ailesiyle yaşadı, çocuk büyüttü.
İstesem de anlatamam.
NANCY FOX'UN KARDEŞİ
Nancy'yi kaybetmenin ben ve ailem için ne anlama geldiğini
sana kelimelerle anlatabilmem imkânsız.
Bir arkadaşımı, bir sırdaşımı kaybettim.
Çocuklarımın asla bir teyzesi olmayacak, benim de başka kız kardeşim olmayacak.
Kardeşimle ben…
VICKI WEGERLE'NİN KIZI
…hayatımızdaki en önemli kadını kaybedeli neredeyse 19 yıl oldu.
Onunla çok az vakit geçirebilmiş olmamız haksızlık.
Bu canavara kanunların izin verdiği an ağır cezanın…
MARINE HEDGE'İN DAMADI
…verilmesini istiyorum.
Ben…
Konuşma için hazırlık yapmadım ama…
Yani…
Hayatının geri kalanını acı çekerek geçirmesini istiyorum.
Bir de…
Ben…
Bu kadar.
Ruhen aramızda olan annem, kendi ailem…
DOLORES DAVIS'İN OĞLU
…ve hayatta kalan tüm aile yakınları adına
bugünü aramızda olmayanların anılarına adıyoruz.
Bugün her birimiz bir babayı,
bir kardeşi,
bir eşi,
bir anneyi,
bir ablayı,
bir kız evladı, bir büyükanneyi anıyoruz.
Sen, son kurbanlarının
ironik bir şekilde kendi ailen olduğu gerçeğiyle yüzleşirken
bizse yeni bir aileye kavuştuk.
Ortak zorlukların ve kayıpların acısıyla aramızda oluşan bağlar hiç kopmayacak.
Kurbanların aileleri inanılmazdı.
Yargıç, Dennis Rader'a konuşma fırsatı verdiğinde
Dennis Rader'ın kazandığını düşünmesini istemediler.
Bay Rader, cezanızın hafifletilmesi için
söylemek istediğiniz bir şey var mı?
O yüzden kurbanların aileleri mahkeme salonundan çıktı.
Sayın Yargıç, Sedgwick İlçesi, kurbanlar.
Farkındayım, işlediğim suçlar…
Devam edeyim mi, yoksa…
Tamam.
Kurbanların ifadelerinden sonra sözü ona verdiler.
Eline özür dileme fırsatı geçti.
Anlamlı bir şeyler söyleyebilir, her şeyden pişman olduğunu söyleyebilirdi.
Onun yerine kalktı, herkese teşekkür etti.
Polise, savcıya teşekkür etti.
Kurbanların ailelerine, yargıca teşekkür etti.
Çok tuhaf bir şeydi.
Bay Rader, ayağa kalkar mısınız?
27 Haziran 2005'te bu mahkemede verdiğiniz ifadeye dayanarak
sizi bir kez daha suçlu ilan ediyorum.
Yargıç 175 yıl hapis cezası verdi,
o adam bir daha da dört duvar arasından çıkamadı.
Babam tutuklandıktan sonra bunların hiçbirini konuşmamıştım.
Neredeyse 10 yıldır bu konulara hiç girmemiştim.
Birileriyle konuşurken "Hayatını anlat, babanı anlat" falan derlerse
artık görüşmediğimizi ya da en fazla hapiste olduğunu söylerdim.
Orta Batı kurallarına uyup kötü şeyleri dile getirmiyordum.
Stephen King'i öğrendiğim gece ise…
Eagle muhabiri beni arayınca
sanki ilk kez konuşmama, içimi dökmeme izin verilmiş gibi hissettim.
Birisi "Hayır, sorun değil, konuşabilirsin" deyince
içimden çıkmasına izin verdim, iyileşmeye başladım.
2015'te yazarlık dersleri almaya başladım.
İlk kitabımı yazmak dört yılımı aldı.
O kitap sonra 2019'da en çok satanlar listesine girdi.
Bunları yazman, paylaşman ne kadar cesur olduğunu gösteriyor.
Cehennemi yaşadım ama hâlâ buradayım. "Dayanın" diyorum.
Umudunuzu kaybetmeyin. Asla pes etmeyin.
Burada otururken…
Etrafımda babamla ilgili bir sürü şey var.
Babamın fotoğrafları, babam hakkındaki kitabım.
Yani şu anki kişiliğim
maalesef babamla sıkı sıkıya bağlantılı.
Facebook'ta sorunlar yaşadım. Mail atanlar oldu.
Instagram'dan yazanlar, mesaj atanlar oldu.
Takip edildim, ölüm tehditleri aldım.
"Keşke babanın 11'inci kurbanı da sen olsaymışsın" diyenler oldu.
Travma terapistim geçenlerde
"Bunların hepsinden uzak dursan nasıl olur?" diye sordu.
Ben de huzur bulacağımı söyledim.
Ama gerçek şu ki artık kariyerim de buna bağlı.
OSAGE İLÇESİ POLİS DEPARTMANI
Şu ikisine bakarsan
bunlar faili meçhul cinayetler.
Onunla o yüzden görüşmek istedim.
"Cumartesi günü çamaşır asmaya çıkan 26 yaşındaki anne
cinayete kurban gitmiş olabilir."
"25 yaşındaki Denise Rathburn
cumartesi günü 15.00-20.30 arasında
ıslak çamaşır dolu bebek arabasıyla evden ayrıldı.
Geri dönmedi."
Burası hakkında ne düşünüyorsun?
Orada bisiklet sürerdik.
Orada bisiklete binerdik, gidip bakabiliriz.
Oturduk. Babamın kayıtlarını inceledim.
Küçük spiralli defterleri vardı, onlara not almış.
Takip, cinayet, haneye tecavüz gibi projelerini yazmış.
Böyle en az 70-80 tane var.
İncelememe izin verdiler.
O kanıtlar 2005'ten beri vardı
ama bana göstermiyorlardı.
Arabayla gidip inceleyebileceğimiz belirli konumlar olabilir.
Babamın notlarını okuyorum. Şifreli bir şey yazmış.
"81" yazmış, yani 1981.
Ben iki üç yaşlarındayım yani.
Büyük harflerle "Kerri/B&D/Oyun" yazmış. "B&D" dediği de bağlamak.
Onu görünce "Nasıl yani?" dedim.
Onun hemen arkasında da
"Çocuklar/banyo/S" yazıyor.
Babamın dilinde seks demek.
"Ben üç yaşındayken babam beni banyoda taciz mi etmiş?" dedim.
Bir de neden… Bağlama oyununda neden adım geçiyor?
Kafam karman çorman oldu, çok karıştı.
Belki de babam benim odamda, benim üzerimde alıştırma yapıyordu.
Çocukken geceleri çok korkardım, kâbuslar görürdüm.
Yatağı ıslatmama,
karanlıktan korkmama, tir tir titrememe neden olan kâbusların bazılarında
evde kötü bir adam olurdu.
Ama dışarıdan gizlice giren biriydi.
Kurbanlarına yaptığı şey yani.
Onun kaynağını hiç anlamamıştım.
Sanırım bilinçaltım küçüklüğümden beri bana anlatmaya çalışıyordu.
"Hey, evde kötü bir adam var" diyordu.
El yazısıyla yazdığı proje notlarında kendi adımı görmek bana çok ağır geldi.
Benimle konuşan tek kişi,
daha doğrusu tek grup, Osage sakinleri.
Tabii ki onların anlattıklarının bir parçası oluyorum.
Başka yapmış mı, onu çözmeye çalışıyoruz.
Başka var mı, bilmiyorum.
Herkes benim peşimde.
"Babanı yazabilir miyiz? Bize babanı anlatır mısın?"
Beni gerçekten tanımaya çalışan çok az insan var.
Tek dertleri babam.
Twitter'da troller var. "Baban olmasa sen bir hiçtin" diyorlar.
"Ne hayatın olurdu ne kariyerin."
Bugün canım sıkkın.
Mutsuzum, kızgınım, üzgünüm. Pes etmek istiyorum.
Sonra da kaçmak.
Kendimi çok kötü hissediyordum.
Terapistim "Polis olayları araştırıyor, soru soruyorlar, sorun yok" dedi.
"Bu onların işi. Sorun değil."
Birisi "Sorun değil" deyince rahatlıyorum.
Hapishaneye gidip babamla görüşmemi, bilgi almaya çalışmamı istediler.
Başka suç işlemiş mi, başka cinayetler var mı?
Babam başka cinayetler de işlediyse
hâlâ hayattayken gerçeği öğrenmemiz gerek.
Tabii ki tereddüt ettim.
18 buçuk yıldır görüşmemiştik.
Ama ben olmadan görüşemiyorlar.
Evet, babamla işim daha bitmemişti.
Babamla yapacağım görüşmeye günlerce hazırlık yaptım.
Polis de yanımdaydı.
"Cinsel taciz konusunu açma" dediler.
"Yoksa hiç konuşmaz."
Hapishaneye vardık.
Gözetleme kulesinin yanından geçiliyor.
Bir sürü kilitli kapıdan geçiliyor.
İki dedektifle birlikte gittik, biri kadın biri erkekti.
Elden ayaktan düşmüştü. Tekerlekli sandalyedeydi.
Beni görünce o kadar sevindi ki ağlamaya başladı.
Çocuğunu görebildiği için havalara uçmuştu.
Masaya oturduk, aramızda bir metre falan vardı.
İki üç saat orada kaldım.
Olaylarla ilgili sorular sordum.
"Kayıp kadınlar var" dedim.
"Bu vakalar seninle bağlantılı gibi duruyor.
Yöntemleri benziyor ya da aynı zaman diliminde olmuşlar."
"Neden bahsediyorsun?" dedi.
"Sadece geçmişi ansak olmaz mı? Baba-kız olarak anılarımızı konuşsak?"
"Ben onun için gelmedim" dedim.
Geçiştiriyor, unuttum diyor ama hafızası çok iyi.
İnkâr, inkâr, inkâr.
Tamamen masummuş.
Yaptığı şeyler dışında melek gibi bir insanmış.
"Sadece 10 tane var" dedi.
Sonra birden çileden çıktı.
Soruşturmaya kızıyordu.
Medyaya kızıyordu. Olay kapanacakken tekrar açmışlar.
Her şeye kızıyordu.
Yapmamam gerekiyordu ama sonunda günlüğündeki notu sordum.
"Baba, 'Kerri bağlama oyunu' ne demek?" dedim.
"O sadece fanteziydi. Aileden kimseye dokunmadım" dedi.
"Ünlü olmak için benim hakkımda olmadık şeyler uyduruyorsun."
Travmam tavan yaptı.
Duvarlar üzerime üzerime geldi. Gözüm karardı.
"Yeter" dedim. "Umurumda değil."
İçimde 45 yıldır biriken öfkeyi
babama kustum.
Ağzıma geleni söyledim.
Hiçbir şey eksik kalmadı.
Bayan Hedge,
altı yaşında gördüğüm çam yaprakları,
Bayan Davis'in cesedini taşıdığı Oldsmobile'e beni bindirmesi…
İçime attığım her şeyi yüzüne söyledim.
Travmamı olduğu gibi onun üzerine boca ettim.
Sanki geçmişe dönmüştüm, eve gelen bir adam vardı.
Ama gelen kişinin kim olacağını bilmiyordum.
Babam mı geliyordu yoksa o sinirli adam mı?
Canım sıkılmıştı. "Kerri, suçu kendinde ara" dedi.
Kelimenin tam anlamıyla beni manipüle etmeye çalışıyor,
yüzüme baka baka yalan söylüyordu.
Sanki babamla değil, insandan aşağı bir varlıkla konuşuyordum.
Herkes ona psikopat derken,
narsist derken, ondan uzak durmaya çalışırken
ben hâlâ bir insanlık kırıntısı bulurdum ama o noktadan sonra bulamadım.
O kişinin yanına bir daha asla gitmek istemiyorum.
O benim babam değil. Kim, bilmiyorum.
O anıların, o kızın, o ailenin yasını tutacağım.
Hepsini kaybettim.
Artık ona kendimden hiçbir şey vermek istemiyordum,
hayatımdan tamamen çıkmasını istiyordum.
Babamın içindeki pislikle
arama mesafe koymaya başladım.
Kötülükten uzak durmaya karar verdim.
Kaç yıl oldu?
-Ne kadar? Liseden beri. -Yirmi…
-96 mıydı? -Matematiğim zayıf.
Benim de.
Evet. 25 falandı diye hatırlıyorum.
27 yıl.
Yok artık!
Liseye başladığımızdan beri 27, birinci sınıftan beri 26.
Evet, kötü. Çok kötü.
O hâline bakıp yaşını düşününce insanın inanası gelmiyor.
Mezunlar gününe gelmedin.
Mezunlar gününe niye geleyim? Dalga mı geçiyorsun?
"Çocukluğun nasıl geçti? Babana benziyorsun" derler.
-Annemi tanıyorsunuz. Anneme benziyorum. -Doğru. Bence de.
Kimse annemi tanımıyor. "Anneme benziyorum. Uzatmayın" diyorum.
Babamın tutuklanmasından önce beni tanıyan herkes
beni Kerri olarak görüyor, ailemi de öyle.
Buna saygı duyuyorlar.
Andrea'yla anaokulundan beri tanışıyoruz.
Rita'yla ortaokuldan beri tanışıyoruz.
Beni hâlâ olduğum gibi görüyorlar.
Geçen gün kocamla konuşuyorduk, şöyle dedim.
"Günün sonunda Kerri'nin huzur bulmasını istiyorum,
hayatını o karanlık olmadan yaşasın istiyorum."
-Hak ediyorsun. -Evet.
-Kesinlikle öyle. -Biliyorum.
Sınır koymayı öğrendim. Sessiz kalmamayı öğrendim.
Suç kurbanlarının, travma kurbanlarının,
hayatta kalanların haklarını savunan bir aktiviste dönüştüm.
Sadece benim yaşadıklarımı yaşayanların değil,
benimki gibi ailelerin, diğer kurbanların da sesi oldum.
Sesimi kullanmaya, konuşmaya,
gerektiğinde diğer ailelerin haklarını savunmaya devam edeceğim.
10 yıldır tüm manşetlerde
"BTK'nın kızı" deyip duruyorlar.
Sadece bir tanesi doğru yaptı,
"Kerri Rawson, BTK katili Dennis Rader'ın kızı" dedi.
Kerri Rawson olarak tanınmak istiyorum.
Büyük resme bakınca
beni o şekilde tanımlıyorlar ama ben çok daha fazlasıyım.
Aferin. Aferin kızıma.
Anneyim, çocuklarımla vakit geçiriyorum, sahile gidiyoruz.
Okumayı, herkes gibi televizyon izlemeyi seviyorum.
Kafa dinlemeyi seviyorum. Normal bir insanım yani.
Çoğu zaman babam aklıma bile gelmiyor.
Onu düşünmüyorum.
Hadi gidip bir şeyler içelim. Aferin.
Sadece hayatımı yaşıyorum.
ŞU ANDA DENNIS RADER'A YÖNELTİLEN BAŞKA BİR CİNAYET SUÇLAMASI YOK.
FİLM YAPIMCILARI,
RADER'IN KURBANLARININ AİLELERİYLE VE HAYATTA KALANLARLA İRTİBATA GEÇTİ.
FİLME KATILMAMAYI SEÇTİLER.
SİZ YA DA BİR TANIDIĞINIZ CİNSEL TACİZE UĞRADIYSANIZ
WWW.WANNATALKABOUTIT.COM ADRESİNDEN BİLGİ VE KAYNAKLARA ULAŞABİLİRSİNİZ.
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram