Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Di ko biniyahe ang 16,000 kilometro para makipag-usap
sa pilosopong taga-New Jersey sa unang umaga ko sa England.
Tingnan n'yo 'to! Itong building... Ito ang pansinin n'yo, wag siya.
'Yong building sa likod...
Doon siya mag-aaral!
Nag-Oxford si Bill Clinton.
May trabaho nang nakaabang sa kanya sa Goldman Sachs pag nakatapos siya.
Mas malaki ng 25% ang kita ng Oxford graduates kaysa sa iba.
I-Google mo na lang 'yong Oxford sa phone mo, Ma.
Eto na siya!
- Mami-miss ka namin, Anna. - Di mo mamamalayan, nakauwi na po ako.
Hay, imaginine n'yo.
Magandang England.
Pero madalas daw umulan do'n.
Pumunta sa kagubatan ang makatang si Henry David Thoreau
para, ayon sa sabi niya, "mabuhay nang may layunin."
Inspired sa ideyang mabuhay ng planadong buhay,
nag-aral ako nang mabuti, nagtapos ng summa cum laude,
at nakahanap ng Wall Street job, na ipinagpaliban ko muna,
para magugol ko ang isang taon
sa pag-aaral ng Victorian poetry sa University of Oxford.
Isang taon para sa pangarap ko.
Umaayon ang lahat sa plano.
Hanggang sa biglang nagbago.
Okay.
Mawawala ang kapogian mo, pati na ang interes ko.
Hi.
- Ako si Anna de la Vega. - Sino 'yon?
Amerikana.
Ang mukha, maganda. Ang sapatos, chaka.
Kupal!
Umuulan ba?
Hindi.
Hi.
Pa-order ng fish and chips.
Haddock?
Duck?
Hindi. Isda.
Oo, haddock ba, cod, o saveloy?
Hindi ko... Ano...
Fish and chips lang?
- Large? - Large! Oo!
- Eight fifty, limang minuto. - Ayos.
Jamie, di 'to ang finest dining sa Oxford.
Nasa top three 'to. Hello, pare.
Dalawang large cod, mushy peas, pickled onions, at chips, please?
Chips?
Pwede ka ba no'n?
Oo nga pala. Saglit sa bibig, forever sa bilbil, di ba?
Gawin mong extra large chips na, please?
Wag mo siyang pansinin. Di pa niya alam ang mabuhay nang may layunin.
Di ako ang nagbabawal sa 'yo—
Napapa'no ka?
Nagtatago ka ba?
Hindi, nakikipaglaban ako sa sintas ko.
Nagtatago ka kay Jessica Borne.
Hay naku, buti nakakalabas ka pa sa dami ng babaeng pinaasa mo.
Wala na siya. Baka nakilala niya 'yong kotse mo.
Malamang. 'Yon ang problema ng meron kang bihirang kotse.
Do'n nagkamali si Bond. Ford Focus dapat ang ginamit niya.
Oh my God.
Ikaw 'yon!
Ako?
Oo, ikaw 'yong kupal. Binasa mo ako ng kotse mo.
Well, ano... Shit!
'Yong fish and chips mo.
Sorry talaga!
Seryoso.
Sorry din.
- Uy! - Wag!
Nandito siya!
Tinataguan ka niya.
Uy, wag.
- Jessica. Hello. - Kumusta, Jessica?
Welcome
sa University of Oxford,
isang institusyong may daan-daan taong kasaysayan,
at sa bawat taon na 'yon
ay tumanggap ng bagong grupo ng mga kabataan.
Mahuhusay na mga pinuno, siyentipiko, at literary visionaries
ang mga nauna sa inyong dumaan sa mga pintuang ito.
Malilimutan n'yo ang parties na dinaluhan n'yo
at mga naging kaibigan n'yo dito,
pero di n'yo makakalimutan
ang mga natutunan at pinag-aralan n'yo dito.
Mahalaga ang oras n'yo dito.
Maglalaho 'yon sa isang iglap.
Sulitin ninyo.
Sakto lang ang dating mo.
A, oo. Nag... Ako...
Meron lang akong...
- Ako si Maggie Timbs. - Hi, ako si Anna de la Vega.
- Amerikana ka? - Oo. Taga-Queens, New York.
Good morning. Nandito na ako.
Charlie! Kumusta ang summer mo?
Loveless.
Ini-stalk ko 'yong poging rower na nang-aakit ang mata—
Ito si Anna.
- Hello, new girl. - Nagkita na tayo.
Kapitbahay mo? May sapatos na chaka.
Nakakagulat na loveless ang charmer na gaya mo.
Loveless, girl, hindi sexless.
Nabawi ng magandang ngiti mo 'yong sapatos mo.
Hello sa inyong lahat.
Oh my God, si Professor Styan. Siya ang hero ko.
- Pumunta ako dito dahil sa kanya. - Masamang balita.
Head na ako ng graduate studies
kaya ibig sabihin, di ko kayo matuturuan sa term na 'to.
Kaya na 'to ng magco-cover sa akin. Napakagaling niyang DPhil student ko.
Ako ang magge-grade. Siya ang magtuturo. Saan ka pa?
Hindi 'to youth labor.
Gusto niyang magturo. Bahala na siya.
Kaya, sige, kita-kits na lang, guys.
Ikaw na, Jamie.
Salamat po.
Hello.
Pag minamalas ka nga naman, oo.
Napakapogi niya.
Dahil ito ang first class ko,
sisimulan ko 'to sa pagbibigay
ng isang suhol.
Isa itong
malaking cake.
So...
Kuha na kayo.
Siya ang kakainin ko, di 'yong cake.
Oo.
Limang taong nakakaraan, nakaupo ako kung saan kayo nakaupo ngayon.
Pumasok si Professor Styan, at naisip ko,
"Ito pala ang babaeng ang mang-iinip sa akin sa mga susunod na buwan."
Hello.
Ikaw pala.
Hi.
Ladies and gentleman, may estudyante dito galing sa...?
- New York. - New York, New York. Welcome, welcome.
Napansin kong wala kang cake. Gusto naming feel at home ka dito.
Sabi nga nila, mas malaki lahat
sa New York.
Actually, sa Texas 'yon.
Kahit na.
- Ayoko ng cake. - Ayaw mo ng cake?
- Ayoko. - Okay. Sige.
Si Mrs. Mackenzie ang gumawa nito sa college kitchen natin,
kaya insulto sa college, lahat ng nandito, at buong Oxford—
- Kakainin ko na. - Di kita pipilitin.
- Bihira na— - Gusto ko.
- Oo, pero— - Gusto ko nga.
Masarap.
Ayos. So, tula.
Mahilig ako sa tula, pero pang-tatay ko ang Victorian poetry.
Maaaring ang matatandang puro giyera ang bukambibig
ay di ang pinaka-exciting na bagay sa mundo, pero
hindi ko inakala kahit sa panaginip
na makakita sa mga gawa ng Victorians
ng matitinding... pighati,
pagkasindak, kagandahan,
karunungan, pagnanasa.
Kung ayos lang sa 'yo,
pakibasa ang tulang ito.
American ang sumulat nito,
kaya tingin ko mas maiging marinig 'yon sa orihinal na tono.
"Kandila ko’y nauupos sa magkabilang dulo
Ito'y mapaparam na sa gabi
Ngunit, a, mga katunggali at, o, mga kaibigan ko
O kay ganda ng angking liwanag nito."
Salamat.
Gawa 'yan ni Edna St. Vincent Millay.
Maraming iba't ibang interpretasyon do'n, pero ito 'yong sa akin.
Naniniwala akong sinasabi niya na may kapalit ang buhay na maayos,
pero ewan ko na lang kung totoo talaga ito.
Walang permanenteng bagay.
Ang mga hilig natin, mahal natin, o ang buhay natin
ay maaaring panandalian nga lamang,
pero kung, habang may pagkakataon, susulitin natin 'yon,
masasabi nating tunay tayong nabuhay.
Ang tula ay naituturo pero sa katotohanan, dapat itong subukan.
Dapat i-test 'yon. Dapat maranasan 'yon.
Damhin mo. Hayaan mong baguhin nito ang buhay mo.
At dahil diyan, isa lang ang ituturo ko sa klase ko sa inyo.
May makakahula ba sa inyo?
Kumain ng cake?
Sa bawat pagkakataong meron ka.
I-email n'yo at mag-schedule tayo ng tutorial.
Pwede kang makausap?
So ikaw 'yong American MA scholar.
At di ikaw ang professor na ipinunta ko.
Hindi. Suma-sub lang ako kay Professor Styan
pag ayaw niyang paistorbo.
Tamad siya, e. Sorry kung nadismaya ka.
Dismayado nga ako.
No'ng isang araw...
- Di ako laging nagtatago sa mga tindahan. - At nambabasa ng mga tao.
Maling-mali ako.
Wala talaga akong intensiyong
magsimula ng biglaan na wet T-shirt competition.
Panalo ka sana.
Di dapat 'yon ang pinag-uusapan natin.
Di ko pa na-try.
Siyempre.
Minsan...
Mature talaga ako.
A, nakampante naman ako.
- Ako rin. - Congratulations, Professor Davenport.
- First class mo. - Gusto mo ng cake?
Siyempre, hindi. Nakita mo ba akong kumain ng cake?
Noong birthday ko?
Anna!
- Uy. - Nakikipaglandian sa teacher sa first day?
- Ha? Hindi! - Hindi, gusto ko 'yan.
May bike ka ba?
- Wala. - Di pwedeng wala kang bike sa Oxford.
Sige, sakay na. May kilala ako.
- Safe ba 'yan? - Di ko naisip 'yon.
Hindi.
Susundan na lang kita.
Sige, sana mabilis ka.
Good luck.
Maggie!
Andiyan na!
Susmaryosep! Diyos ko, eto na naman.
Hello, Tom. Ayos ka lang ba?
Nahulugan ang metatarsal ko ng libro ng medical ailments.
Aray. Ang ironic naman.
Si Anna pala. Taga-America.
Nakatadhana ba tayo na maging magkaibigan o magka-ibigan?
- Magkaibigan. - Sigurado ka?
- Sigurado. - 100%?
- Magkaibigan. - Wow. Brutal siya.
Pinakamalupit daw ang pinakamahuhusay.
- Hindi palagi. - Pasok kayo.
- Nasa 'yo na 'yong librong— - Wala!
Wow.
Eto siya.
Si Duchess.
Okay. Wow. Napaka-British niya.
- Na... maganda ba 'yon? - Oo.
Kung British ang habol mo, may perfect evening of entertainment ako.
Welcome sa Naked Attraction,
ang dating show na walang tinatago.
Nakakatawa. Classic. Sobrang kakaiba.
Tama siya. Kakaiba ang Naked Attraction.
Hindi. 'Yong "A Man's Requirements" ni Elizabeth Barrett Browning.
Pakinggan n'yo.
"Kaya, kung nais mo akong subukin, Sinta, Pag-ibig ng babae'y di katha
Kalahating taon, kita'y iibigin Tulad ng kaya ng isang lalaki"
Paanong kakaiba?
Pinuna niya ang mga babaerong di nagma-mature noong 1800s.
Ang galing. Perfect 'to para kay Professor Davenport.
Ise-send ko na 'to.
Seryoso talaga siya. Umalis siya bago ipakita 'yong mga titi.
O, ayan na.
Umalis ka na.
Sige!
Dapat pumunta ka. Narinig mo?
Sorry.
- Balik na lang ako. - Di.
Hindi, pasok ka. Upo ka.
Ano'ng tingin mo sa piece mo?
Nakakuha ako ng magagandang pananaw, observations, at analyses.
Ano'ng tingin mo sa trabaho ko?
Trabaho? Mukhang matrabaho nga.
Sa 3,000 words, nagawa mong i-explore ang suffragettes, pag-usbong ng feminism,
Salem witch hunts.
Ang ganda nito. Ginawa mo lahat maliban sa assignment.
Okay, sige,
aayusin ko pa.
Sandali lang.
Sorry.
Mag-umpisa tayo ulit. Sorry.
Weird morning.
Sa lahat ng tula sa libro, bakit ito... ang pinili mo?
Kasi sumasalamin ito sa mga lalaki.
Hanggang anim na buwan lang kayang mahalin ng lalaki ang babae?
'Yong iba, oo.
Pero paano kung nagmahal sila nang buong puso
sa panahong 'yon?
Tingin mo ba nagiging makabuluhan lang ang mga bagay kung magtatagal 'yon?
Oo naman.
Pinili mo yata ang tulang 'to
kasi iniisip mong tumutukoy ito sa akin,
na nakakadismaya,
kasi gusto kong may malaman tungkol sa 'yo.
Gusto kong pumili ka ng ibang tula. 'Yong unang... pupukaw sa 'yo.
Meron na?
Ayos.
"A, irog, tayo'y maging tapat sa isa't isa
Sapagkat ang mundong nasa ating unahan Ay tila lupain ng panaginip
Ibang-iba, kay ganda, kay bago"
"Walang ligaya, ni pag-ibig, ni liwanag,"
"Ni katiyakan, ni kapayapaan,
Ni ginhawa sa sakit
At tayo'y tila nasa madilim na ilang"
"Tinatangay ng magulong hudyat Ng paghihirap at pagtakas"
"Sa gabi'y dausan ng laban ng mga hukbong mangmang"
Ngayon, walang isip-isip, ano'ng sinasabi ni Matthew Arnold?
Tingin ko, ang sinasabi niya, mahirap talaga ang buhay.
Pero at least magkasama tayo.
Hanga ako.
Nakahanap ka ng pag-asa sa pinaka-negative na tula
ng Victorian era.
May alam ka na sa akin.
- Tumawag ang Papa mo— - Aray ko po!
- Hindi, kasalanan ko 'yon. - Sorry.
- Hi, Cecelia. - Hi.
- Patapos na... kami. - Oo.
- Salamat. - Salamat. Sige.
- Magkita tayo sa klase. Sorry. Oo. - Sige.
Anna.
Nalaman naming di ka pa nakakapunta sa pub.
Oo.
Nakakahiya. Magsapatos ka na at sumama ka sa amin.
Hindi, wag 'yan.
Parang simbahan ang pub.
Sagrado 'yon para sa 'min, at regular kaming uma-attend.
Para sa bago nating kaibigan, Anna,
na bumiyahe ng 5,485 na kilometro para sa 929-year-old na edukasyon. Cheers.
- Cheers! - Tagay!
Bwisit, ang kati nito. Pahawak.
Ang hirap hubarin.
- First time mong mag-sweater? - Pag-uusapan ba natin si Tom?
- Crush mo siya? - Ikaw ang may crush sa kanya.
Alam ko. Hayop siya sa galing.
Ano? Hayop siya?
Ay, hindi, positive 'yon.
Hello sa inyo.
Excited ang lahat na nandito ka sa Oxford. Kakaiba ka.
Ipapakilala kita sa ilang binata dito.
Siguro naman single ka.
Halika.
Matatalino ang mga lalaki sa Oxford.
- Di mo ako naiintindihan. - Hindi, na-gets kita.
Tanga 'ka mo ang lahat ng American.
Hindi! Prangka kayo, walang muwang,
pero gusto ko nga 'yon, e.
At saan naman kami sobrang walang muwang?
Sa maliliit na bagay.
Sa geography, world history,
gun culture n'yo,
ang epekto n'yo sa ibang bansa, at ang pagse-celebrate n'yo ng katangahan.
Lasing ka na, Ian. Uwi na.
Ang kawalan n'yo ng kakayahang umintindi ng irony at sarcasm.
A, oo. Hindi, tama 'yon.
Baka pwede mo akong turuan ng irony.
Magaling kang teacher, e.
Actually, oo.
Baka matulungan kita.
Maggs, magsi-CR lang ako.
Sa loo.
- Sa loo. - Naisahan ka, pare.
Uy, Miss Mexico.
Miss Diversity Quota.
May sasabihin ka ba?
Pampuno ka lang ng slot dito.
Patatawarin kita sa pag-agaw mo ng slot ng mas deserving sa 'yo
kung ibibili mo ako ng drinks.
E, kung hati na lang tayo?
Maggs, mauna na ako. Ayoko dito.
Pare. Wag.
Di ko kailangan ng tulong.
Oo naman, nakakatakot ka, lilinawin ko lang, siya ang nililigtas ko.
Ihatid na kita?
Kaya kong maglakad sa delikadong kalye ng Oxford.
Naku, magugulat ka.
'Yong gargoyles. Mabangis sila lalo na sa gabi.
Nangangain ng Americans.
E, kung takutin ko sila ng mga prankang tanong?
Oo, gagana 'yon. Grabe. Kahinaan ng mga British 'yan.
Kahit ng gargoyles.
Ayaw kitang agawin sa harem ng mga babae mo do'n.
Kung may isang bagay na meron sila, 'yon ay pasensiya.
Tara na?
At least memorable ang una kong British pub.
First time mo sa British pub?
Di pwede 'to.
So, Anna, bakit pinili mo 'yong Oxford?
May library fetish ako.
Okay.
Gusto ko lang na napapaligiran ng mga libro.
Walang mas mabango pa sa mundo kaysa amoy ng mga lumang libro.
No'ng ten ako, binasa ko ang novels ni Philip Pullman,
'yong kuwento ng batang babae
na nagmamadaling tumawid sa magical at ancient city ang tumatak sa akin,
at nagdesisyon ako na kahit paano at anong paraan,
uupo ako sa gitna ng mga lumang libro at first editions.
Binalak mong pumunta dito no'ng ten ka?
Ten and three-fourth, sa totoo lang.
Sige. Ayos.
Sabi ng mga magulang ko, kaya kong gawin lahat,
kaya di ko man lang naisip na di ko dapat subukan.
Proud siguro sila sa 'yo.
Mas proud sila
na magiging financial analyst na ako
sa Goldman Sachs pagbalik ko.
At ano'ng...
Sa layman's term, ano'ng trabaho ng analyst?
Research. Tinitingnan 'yong companies, accounts nila,
at nire-report ang information na 'yon sa corporate clients.
Ang intense niyan.
Hindi lahat, kayang bumili ng vintage car sa suweldo ng teacher.
Nakakatawa, iniisip ko ano'ng nangyari sa ten-year-old na dreamer.
Nagkaro'n ng bagong pangarap.
Kumita ng sapat at di mamroblema sa pera.
Di pera ang sagot sa lahat ng problema.
Mayayaman lang ang nagsasabi niyan.
Walang safety net para sa akin kaya college, Oxford, Goldman, period.
- Planado na ang lahat. - Dapat naman talaga, di ba?
Para mabuhay nang may layunin.
Kayang guluhin ng buhay kahit ang pinakamagagandang plano.
Talaga?
At opinyon ko rin
na ang pinakamagandang parte ng buhay, 'yong pinakamagugulo.
Paano ka umabot ditong walang plano?
Hulaan ko.
Prep school,
private tutors,
Eton, Oxford.
- Paano mo nalamang kailangan ko ng tutor? - Sabi ko, "tutors".
May karaoke buong gabi, kaya kumanta tayo!
So, mas magaling ka?
Sigurado akong mas magaling ako, talaga.
Kumakanta ka, Professor Davenport?
Nasa banda ako noon.
Bacteria Overflow.
Naka-dalawang gig din kami, kaya malaking bagay na 'yon dito.
Pag binilhan ba kita ng drinks, groupie na ako?
Oo, sa palagay ko.
Oorder ako ng dalawa.
All right, ang pangit no'n.
Uy. Salamat.
Susunod, kakanta ng "Yellow" ng Coldplay,
Jamie Davenport!
- Ano? - Nasaan ka, Jamie?
Sandali, Anna. Ano'ng ginawa mo?
- Kaka-book ko lang ng pangatlong gig mo. - Anna, 12 ako no'n.
- Ikaw si Jamie? - Nakapag-practice ka pa siguro mula no'n.
Bass player ako.
E di, good luck.
Nasaan ka, Jamie?
Jamie!
- Hindi, Anna, seryoso. Please, ganito... - Jamie!
Jamie!
Wag kang mahiya!
- Hindi. - Narinig mo na ba 'yang kanta?
Ay, wow.
Uy. Sa opinyon ko, di ka dapat magsisi sa mga ginagawa mo.
Pagsisihan mo lang ang mga di mo ginawa.
Oo, pero pinagsisihan mo siguro 'yong karaoke.
Ang pinagsisisihan ko lang, di ko sinundan ng Celine Dion. Ngayon,
tradisyon dito na pagkatapos ng karaoke, kailangan mong kumain.
Ipapakilala ko sa 'yo ang isang tunay na institusyon ng Oxford.
Binti ba 'yan ng elepante?
'Yong order mo.
Salamat.
Maniwala ka.
Masarap.
Masarap talaga.
Eto, pare.
Cheers, Dimitri.
- Ang sarap talaga. - Di ba?
Sige, ikaw naman.
Oo, panoorin mo ang master.
- Heto na. - Ready?
Uh-huh.
- Naku. - Kailangan ko ng tissue.
- Hindi! - Oo.
Labanan mo.
'To 'yong magulong part.
Sige na.
- Ang sarap. - Ang sarap, di ba?
Siyempre, walang pangit na karaoke at kebab sa Oxford wish list ko,
pero
nag-enjoy talaga ako.
Gusto mo bang
umakyat para mag-tea at crumpet?
Hindi na.
Good night, Anna.
Ipinahiya mo ang sarili mo, pero mag-move on ka na.
Lahat tayo dumaan diyan.
- Ikaw din? - Hindi. Expression lang 'yon.
Binasted ka man ni Jamie Davenport,
pero siguradong agaw-atensyon ka diyan.
Ito o kaya si Ruth Bader Ginsburg.
- Sexy '60s Ruth Bader? - Hindi.
Alam mo, perfect na 'to.
American. Powerful.
Mapapa-wow sila.
Salamat. At ang ganda mo bilang Dracula.
Dracula? Si Anthony Bridgerton ako. Ay naku.
Hindi 'to costume party?
Hello, Wonder Woman. Iligtas mo ako sa lalaking 'yon.
A, hindi mo type?
Di ako lumabas para sa molecular biology.
Gusto mo ng maiinom? Kung payag si Lord Bridgerton.
Payag na payag ako.
Di ko maintindihan paano naging Halloween 'to.
May nag-e-effort ba sa bansang 'to?
Well, ano, excuse me.
Ay, di ka kasali. Cute na weird ka ngayon.
At ikaw, mukha kang maharot na tagapagligtas ng sangkatauhan.
Sinabi mo pa, Anthony.
Pwede mo akong isakay sa invisible plane mo.
- Ha? - Invisible plane.
May invisible plane si Wonder Woman.
Pero di nakikita. Invisible plane kasi 'yon.
Tama.
Oo.
Uy, gusto mong sumayaw?
Lilipad na.
Mali na halos humiga na sa paghila kasi nakakasira 'yon ng coordination,
at nangyayari 'yon sa mga malalaki ang katawan.
Wow.
- Malapit na 'yong race? - Hindi!
Di ako lalabas kung malapit na.
Pwede kang matalo sa sobrang liit na lamang.
Ayos ka lang?
Halika.
Nagugutom ako.
Ba't ka natatawa?
Grabe. Seryoso ka ba?
Bawal ako niyan.
Para kang naglagay ng diesel sa Rolls-Royce
imbes na premium unleaded.
- Tama ka. - Di ba?
Di ko alam ang iniisip ko.
Good night.
- Good night, Dimitri. - Good night.
Fan na fan si Wilde ni Keats.
Ayaw niyang ibinebenta ng iba ang love letters nito.
"Maaaring umirap at magmalaki ang maliliit at matatamlay mong mata"
Hanggang diyan muna. Salamat.
Ibabalik ko 'yong costume ko.
Jack the Ripper?
Hindi. Anna, sasama ka ba?
Anna, pwede ka sandali?
May gusto akong ipakita sa 'yo.
Special 'yon.
Akala mo di pa ako nakapunta sa Bodleian? Pangalawa 'to sa listahan ko.
- Kasunod ng? - Fish and chips.
Pero nakapunta ka na ba sa library sa loob ng library?
Welcome sa Duke Humfrey's Library.
Wag, may alarm.
Hello, Laura.
Inilabas ko na, Jamie.
Salamat.
Welcome sa inner sanctum.
- Kay Millay 'to. - Oo.
First edition.
Sobrang bango.
Wow.
Nakita kita sa club kagabi.
Talaga ba?
Babatiin sana kita pero umalis ka na.
Di kita mahanap kahit 'yong kasama mong rower na puro muscle ang utak.
Sabay kaming umalis.
Di mo siguro nakita kasi busy ka kay Cecelia.
- Ilang copies ang na-print? - Deretso sa bahay?
Hindi.
Gano'n ba.
Niyaya mo ng crumpet?
Hindi.
- Doon kami kay Dimitri. - Ano?!
...di alam ng karamihan na 126 copies ang na-print.
Lugar natin 'yon.
Natin?
As in ikaw at ako?
Kailan 'to na-print,
Professor?
No'ng...
no'ng...
19...
1917.
Oo.
1917.
- Salamat. Alis na ako. - Ang ganda ng libro.
- Saan tayo pupunta? - Sa... kahit saan.
Sa bahay mo?
Hindi.
Masyadong malayo.
Gaano katagal itaas 'yong top up?
So, salamat sa ride
pauwi.
Ayokong maging prangka, pero katuwaan lang 'to, di ba?
Oo naman.
- Katuwaan. - Katuwaan.
- Ang saya. - Ang saya.
Katuwaan lang ang mabibigay ko, kaya i-enjoy mo na.
Pwedeng makiupo?
Sige lang.
Nakakatawa, sikat kami sa ganyan,
pero turista't lola ko lang ang nag-a-afternoon tea.
Balita ko, kayo na ni Jamie.
Well, di ko masasabing kami na. Nagkakatuwaan... lang kami.
Oo, do'n siya magaling.
Ang tanong, ikaw ba?
Alam kong iniisip nating modern women tayo,
pero sa dulo, ang hirap na di mahulog ang loob.
Maniwala ka, Anna.
Di worth it 'yong sakit.
Enjoy sa tsaa.
Nagkasundo kaming katuwaan lang 'to.
O, katuwaan, ayos 'yan. Ang saya niyan!
Tama na sa kakasabi niyan.
Pero ang saya no'n.
Dahil aalis ka, sure na 'yong ending n'yo.
Mismo. Isa o dalawang buwan lang 'to tatagal.
Hulaan n'yo alin ang kamukha ng ex ko.
- Anna. - Hindi.
Anna, masaya kong tatanggapin 'to.
Uy, pupunta sila sa ball. Gusto kong pumunta sa ball.
Hindi, di ako...
Seven hundred and fifty years celebration, at ayaw mong pumunta?
- Oo. - Ang boring mo.
Hindi, seryoso, boring ang balls.
Dadalhin kita kahit saan. Kahit saan.
- Kahit saan? - Oo.
Sa bahay mo kaya?
May delikadong halaman ngayon do'n.
- Talaga lang. - Parang...
Ay, wow.
PWEDE BA KITANG MAGING VALENTINE? PERO DI SAINT VALENTINE
PINUGUTAN SIYA NI CLAUDIUS II GOTHIAIS
Anna! Nagbabasa ka ba para sa Goldman Sachs?
Oo.
Wag kang pa-distract.
Napakahalaga ng kinabukasan mo.
Bottoms-up!
May mga tao rin galing sa...
Di ko pa rin mapigilang mapangangang parang turista.
Nakakamangha lang talaga na sina Shelley at Tolkien at Wilde,
naglakad sa garden na 'to.
Wala kasing ganito sa amin. 'Yong... history na 'to.
- Oo, pero may ibang meron kayo. - Okay?
Baseball.
Malalaking kotse.
Kung gusto mo 'to,
dapat mag-grand tour ka sa Europe
bago ka umalis.
Grand tour?
Oo, gaya ni Byron. Umpisa ka sa Paris.
- Maglasing sa Seine, siyempre. - Siyempre.
Tapos pupunta ako sa Venice at magpapalipas ng gabi sa gondola.
Tapos sa Greece naman, sa Temple of Poseidon.
Nasa tuktok 'yon, taas ng Aegean Sea.
Tapos uupo ako
sa napakagandang beach, gaya ng sabi ni Tennyson,
panonoorin ang "sunset at evening star".
Mukhang iba yata ang may plano niyan, a.
Oo, parang ako nga.
At dapat...
dapat ay pumunta ka sa red-light district sa Amsterdam.
- Di ako gano'ng klaseng babae. - Hindi, merong
simbahan do'n.
Our Lord in the Attic.
May nakatagong pinto do'n na dadalhin ka sa sanctuary.
Napakaganda no'n.
Mamamangha ka.
Puntahan natin.
Tayong dalawa?
Ewan ko, Professor. Mukhang seryoso 'yan.
Katuwaan lang hanap ko.
Babalik na ako sa New York.
Oo, dapat.
Siguro, imbes na grand tour, pwede tayong mag-small tour.
Sa bahay ko.
Sa bahay mo?
May bahay ka?
Oo.
Wow.
Sa sobrang tagal, akala ko sa kotse ka nakatira.
Bawal mang-judge. Nag-aayos pa ako.
No'ng nakaraang taon lang ako nagtapos ng college.
Iniwanan ng tita ko sa akin 'tong bahay.
Iniwanan. Di pa siya patay.
Ayaw niyang siya'ng magpaayos nito
at, siyempre, lumipat siya sa Croatia.
Ginawa mo 'tong toy cars?
Model cars 'yan.
Pero oo, no'ng bata ako, kami ng papa ko. At ng kapatid ko, si Eddie.
Mukha lang madali.
Ilang araw naming ginagawang tatlo 'yan.
Ilang oras sa gabi.
At no'ng tumanda ako, totoong kotse na ang ginagawa namin.
Parang 'yong Jaguar?
Oo, 'yon...
'Yon ang huli naming ginawa bago mamatay si Eddie.
- Oh my God, sorry— - Kakaiba lang.
May papel ang bawat tao sa pamilya, di ba?
Nang mawala siya, na-realize kong di lang ako nawalan
ng kapatid.
Nawala 'yong paraan ko ng pakikipag-communicate sa papa ko.
Nakausap mo na siya do'n?
Hindi. Englishmen kami. Di kami nag-uusap tungkol sa feelings.
Tama.
Sa totoo lang, unang beses 'to
na may sinabihan akong di ko kinakausap ang papa ko.
- Paano siya namatay? - Ituloy natin ang tour!
Di mo pa nakikita 'yong kuwarto. Ang best view.
At, mag-ingat ka. Kakapalinis ko lang ng carpet.
Good morning.
May pupuntahan ka?
Oo, nakalimutan kong may gagawin ako.
Binigyan ako ni Styan ng isa pang responsibilidad.
Sa isang banda, responsibilidad din ako
na ibinigay ni Styan sa 'yo.
Sorry.
Nag-text si Maggie tungkol sa Boat Race.
Sasama ka sa amin?
Sorry, ano 'yon?
'Yong Boat Race next weekend.
Pupunta ka ba?
Hindi, hindi ako pwede.
Magiging busy ako sa mga susunod na linggo.
Kailangan kong mag-focus sa doctoral thesis ko.
Oo. Siyempre.
Magbibihis lang ako.
Oo, sige. Salamat.
Oxford!
Palubugin n'yo sila, Oxford!
SORRY, NASA LIBRARY ULIT.
ENJOY. MAGPAKALASING KA.
Pupunta siya?
Hindi. Nag-aaral siya. Buong linggo ko siyang di nakita.
Pupunta naman siya kung pwede.
Mahalaga ang thesis niya. Gets ko.
- Laura! Uy. - Uy! Ang daming tao.
Oo, parang nandito ang lahat, maliban kay Jamie.
Pero sawa ka na sigurong makita siya araw-araw sa library.
Hindi. Di ko siya nakikita.
Kukuha ako ng maiinom do'n. Gusto n'yo ba?
- Okay na ako. Salamat. - Okay.
Baka misunderstanding lang 'yon.
Di siya 'yong tipong pakawala.
Alam mong babaero siya.
Sabi mo, gusto mo ng casual lang. 'Yon ang hiningi mo.
Binalaan na ako ni Cecelia.
Binalaan ka na, "Sana ayos ka lang," o, "Lumayo o kung hindi"?
Bwisit, "lumayo o kung hindi" 'yon.
Andito ba siya?
Hinahanap mo ako?
Hello, Ridley. Di n'yo kasama si Cecelia ngayon?
Magfo-focus daw siya sa gagawin niya.
Wala siya dito? Dapat i-expel siya.
Panalo ang mga babae ng eksaktong yard na tinayaan ko. 152.
Nanalo ako ng 500 quid.
- Grabe! - Sagot ko na 'yong beer.
- Tara na. - Sa bar!
Ano'ng iinumin n'yo?
Kung makikipag-date siya sa iba, ayos lang.
- Siyempre. - Pero ayokong niloloko.
- Hindi. - Hindi.
Hindi. Pucha. Puntahan mo na sa bahay.
- Alam ko 'yong code. - Pasukin mo na.
Oo!
Bollocks talaga.
- Bollocks? - Oo.
Bollocks talaga!
Jamie?
Magkakape ako.
Gusto mo ba?
Pagod ka na siguro.
Diyos ko.
Anna, teka. Anna—
- Ano 'to? - Labas.
- Jamie, ano'ng— - Lumabas... ka na!
Nagka-cancer si Eddie.
At sinubukan na nila lahat. Bawat... treatment.
Bawat clinical trial.
Sa huli, gusto na lang niyang matapos na.
Kasi 'yong oras na nabigay no'n sa kanya, sa ospital lang din napunta.
Di ka mabubuhay nang mas matagal. Mas mabagal ka lang mamamatay.
'Yong papa ko,
ayaw niya 'yong natatalo siya.
Kaya di niya maintindihan ba't may ayaw lumaban hanggang huli.
Pero may mga bagay na...
Wala kang laban. Gaya kapag katawan mo mismo ang kalaban mo.
Di ko lang...
Di ko maintindihan kung paano mo hinaharap 'to.
Kasama ko si Cecelia,
girlfriend siya ni Eddie.
At sinamahan niya siya sa lahat ng 'yon.
Pamilya na kami ngayon.
Kumusta ang mama mo?
Hindi okay, pero matatag siya.
Di siya makasarili, di gaya ng papa ko.
Kahit noong mamamatay na si Eddie...
Wala siyang ginawa kundi itulak siya. Nag-away kami, at
nagkasagutan.
Anyway,
pareho na kami ngayon.
Genetic kasi 'yon.
Last treatment ko 'yong nakita mo.
Kaya pwedeng tumagal pa ako, pwede ring hindi.
Pero ano't anuman, ayoko nang magpagamot pa.
At... di nirerespeto ng papa ko ang desisyon ko na 'yon.
Palagay ko, ito ang kakainin ko bago ako bitayin.
E ikaw?
Ano'ng nakakatawa dito?
Nakakatawa kasi
ito ang kinauwian ng dalawang tao na pinakakailangan ng fling.
Wag mong sayangin sa akin ang oras mo sa Oxford.
Nakita ko ang nangyari kay Cecelia.
Ayokong pagdaanan mo 'yon.
Sabi natin katuwaan lang, at nag-enjoy tayo.
Sobra-sobra.
Pero di masaya ang sakit ko, kaya tapusin na natin ngayon.
Na may kebab.
Hindi porket panandalian lang ang isang bagay, wala nang halaga 'yon.
Di ko maintindihan ang pinagdadaanan mo,
pero di mo kailangang harapin 'to nang mag-isa.
Ito 'yong magulong parte ng buhay,
sabi nga sa akin ng nakakainis na matalinong lalaki...
'yon ang pinakamagaganda.
Walang nagbago.
Katuwaan pa rin.
Oo.
Katuwaan pa rin 'to.
Wag!
MUKHANG MASAYA 'TO!
Professor Styan.
Sorry, nasa committee ka po
para sa septicentennial at fifty ball, di ba?
Oo.
Alam ko rin na inis na inis ka sa lahat ng...
Ano nga 'yon?
Magarbo, baduy, at walang class na nagpapanggap na sosyal?
Oo. Akong-ako po 'yon, di ba?
Pero...
May mga tanong lang ako tungkol sa ginagawa mo sa—
Ano ba?
Diyos ko! Teka, pupunta tayong lahat?
- Uy. - Ha?
Nasa tabi mo lang ako.
- Hello, Ma. - Hello, anak.
Ang ganda mo.
Salamat.
Maglalasing ako at sasakay sa Ferris wheel.
Gusto kong ipakilala sa inyo ang kaibigan ko, si Anna.
Oo, nabalitaan ko nga na may dine-date daw ang anak na napakagandang American.
Oo, narinig ko rin po pero di ako nagpapigil do'n.
Excuse me. Pwede ka bang makausap, Lady Davenport?
A, oo naman.
Sorry, nakakabagot 'to.
Jamie, baka pwede tayong...
Nakatadhana ba tayong maging magkaibigan
o magka-ibigan?
Wala doon.
Tom!
May pangatlong option.
Uy. Anna, napaka...
Ang ganda niya, 'no?
Kailangan pa ng dress at heels para mapansin siya.
Ha? Akala mo gano'n ako makatingin kay Maggie!
Nai-imagine mo ba? Hindi, magkaibigan lang kami...
ni Maggie.
Okay na 'yan.
Di ka magpaparamdam, di ka masasaktan.
Hello, Anna.
Gusto mo ba ng maiinom?
Sige po. Gusto ko 'yan.
Galing po sa Argentina si Mama na walang-wala,
at Cuban emigré ang papa ko.
Nagma-master's sa Oxford ang anak nila
at magtatrabaho sa Goldman.
Nag-research ka po.
Well, di man ako kinakausap ni Jamie, pero kinakausap pa rin niya ang mama niya.
Kailangan kong maging transparent sa 'yo.
Gusto ko ng pinakamagaling na gamutan para kay Jamie,
pero dapat siyang lumaban.
Di niya ako kinakausap ngayon, kaya di ko maibigay 'yong detalye.
Nakita ni Jamie ang nangyari kay Eddie,
kaya... sa tingin ko po, alam niya ang treatment.
Di lahat. Paano niya malalaman?
Napaka-rare ang mayroon sila ni Eddie.
May mga kinakausap ako,
nagbibigay ng donations, nagso-sponsor ng mga research.
Di ko po ma-imagine gaano 'to kahirap para sa 'yo.
Akala ni Jamie alam niya lahat, pero
hindi.
Mukha siyang masigla, pero hindi.
Kailangan niyang umuwi para sa iba pang treatment at...
umaasa akong kukumbinsihin mo siya.
Masaya akong nagkakaintindihan tayo.
Sabi po ni Jamie, nagkasagutan kayo no'ng mamatay si Edward.
Ano'ng pong sinabi mo?
Hinuhusgahan mo ako?
Nakita mo na bang mamatay ang minamahal mo higit pa sa buhay mo?
Di mo alam ano'ng pakiramdam ng mawalan ng anak,
habang alam mong baka mawawala din ang isa.
Ano na naman ang ginawa mo?
- Baka nilista mo 'ko para kumanta ulit? - Kausap ko ang papa mo.
Okay?
Jamie, ayusin n'yo 'to.
Anna. Alam kong nakaplano na ang buhay mo.
Di mo kailangang ayusin 'yong akin. May mga bagay na sira na talaga.
- Bilang kaibigan, parang— - Gusto mong uminom?
Ako, gusto ko.
Excuse me.
Hindi. Mahilig ako sa football dati, at magaling din ako.
Kung di lang sa homophobic locker room chat.
Tinawag nila akong Bender Like Beckham,
Cristiano Ronald-ooh,
at Sabrina the Queen Age Bitch, na wala namang kinalaman sa football.
Mag-College Gay Football Society ka.
Mababait sila.
Gusto ko 'yan.
Pagkatapos ng laban, baka pwedeng mag-dinner tayo, manood ng sine?
Ako?
Hindi.
Hindi, kasi...
Babalik ako agad. Ano lang...
Di pa ako nainsulto nang ganito.
Sampung minuto lang, gusto na niya akong pakasalan.
Mukha ba akong handang mag-commit?
E, sino ka ba?
Ako rin, di na sigurado.
Cecelia. Hi.
Sinabi ni Jamie...
Parang nanonood ka ng car crash na naka-slowmo.
Napakatapang niya, pero...
nawasak talaga ako no'n.
At di ko 'yon makakalimutan.
Lumalabas ako, nagfi-flirt minsan, pero...
'yon na 'yon.
Tatandang dalaga na lang siguro ako.
- Ano 'yon, Tom? - Iniisip ko kung pwede bang...
Mag...
Oo, kukunin ko lang...
Magsasayaw tayo?
- Di ako marunong sumayaw kaya... - Ano? Masaya ako do'n.
Oo, pero 'yon lang 'yon, di ba?
Kasi, sumasayaw ka kasama ng puro tattoong si... Tony
kung pwede naman tayong, alam mo 'yon...
Tuturuan kitang mag-unicycle.
- Tom, nililigawan mo ba ako? - Oo.
May sasabihin ka?
Sorry talaga.
- Di ko sadyang maging— - Kupal?
Ayos lang.
Hirap kayong pag-usapan ang feelings n'yo.
Gusto mong sumayaw?
Nang gano'n?
Hindi.
Mas malala pa diyan.
Gusto ko ang mama mo.
Binigay niya 'yong number niya, at mag-chin-wag daw kami,
sabi ni Maggie, di daw jaw surgery 'yon kundi chikahan.
Pabukas naman ng zipper?
Oo naman. Medyo iba lang ang pakiramdam...
Jamie!
Jamie! Jam—
Gusto mo 'yong bulaklak?
Peke 'yan.
Sekreto 'yon.
Ang maganda,
at least di ako naging kalabasa bago matapos ang ball.
Kaya mo bang mabuhay ng walang irony?
Hindi.
Anna, ayos lang ako. Sobrang pagod 'to.
Baka mas okay pa ako kaysa sa 'yo.
Pwede tayong manghingi sa nurse ng pampawala ng hangover mo.
- Makakatulong 'to. - Salamat.
Jamie, mas matapang ang kailangan mo.
Whiskey?
Madalas akong mag-Buckfast nitong mga nakaraan. Alam mo ba 'yon?
O, talaga? Ikaw?
Baka konting gano'n tapos may mescal.
Magla-latte na lang siguro ako.
Pinapag-sub ulit ako ni Professor Styan, sorry,
para i-discuss ang "Crossing the Bar" ni Tennyson,
isa sa pinakamagagandang nasulat na tula tungkol sa buhay at kamatayan.
At ikinukumpara niya ang kamatayan sa paglalayag.
Ang gusto niya lang sa huling sandali niya ay marinig ang mahinang tunog ng kampana
at lamunin na lang ng kadiliman.
Sa halip na matakot sa kamatayan, niyakap niya ito.
Para sa akin, bakit hindi?
Kasi 'yon na ang katapusan.
'Yon ang katapusan ng lahat ng dapat ginawa mo.
Oo... pero,
siguro, Maggie, di mahalaga 'yong haba ng ibinuhay mo sa mundo,
kundi kung paano mo ginugol.
Sana sa bar ako mamatay.
Hindi sa malungkot na paraan. 'Yong masaya lang.
'Yong tumatawa ako tapos nahulog ako sa upuan.
Pero di dahil marami akong...
Nakainom ako ng isa o dalawang baso.
Pero 'yong fun drink, may straw. Piña colada, gano'n.
Ando'n ang jowa ko. Gusto niya 'yon. Hahalikan niya ako sa pisngi.
Interesado pa rin kami sa isa't isa.
Marami na akong ginagawang charity no'n,
at alam 'yon ng mga tao. Kita sa mata ang pagmamalasakit ko.
Kaya pag namatay ako, malaki ang mawawala sa charity sector.
Malulungkot sila.
Mawawalan ng great beauty sa Oxford.
Pero mamamatay pa rin ako, pero sa tamang oras.
Pero, oo, sa bar.
Sandbar ang tinutukoy ni Tennyson.
Anna!
- Ba't gising ka pa po? - Kakatapos lang ng night shift.
Overtime. Alam mong di ako makakatanggi.
Dahil gising ako,
makakausap kita.
Malapit ka nang umuwi.
Oo nga po. Ang bilis ng panahon.
Naku, sobrang tagal na nga.
- Nagkita kami ng mama ni Stephen Delgado. - Kumusta siya?
Sumasahod na ng six figures.
Anna, may dapat tayong pag-usapan.
Ano 'yon?
- Birthday mo next weekend. - Diyos ko. Jamie!
So ano ba dapat? Maglalasing ba tayo sa Seine,
o magsu-swimming tayo sa Aegean, o pareho?
Gagawin natin ang kahit ano. Pupunta tayo kahit saan mo gusto.
- Kahit saan? - Kahit saan.
- Kahit ano? - Kahit ano.
Susmaryosep, tumingin ka sa daan!
Sus— Wag kang ngumiti nang ganyan.
Dahan-dahan, liliko tayo!
Diyos ko! Diyos ko!
Anna, inayos ko na 'to dati. Please, mag-ingat ka.
O, ano ba, ang saya kaya!
Mag-focus ka sa daan.
Para akong si Elizabeth Bennett papunta sa Pemberley.
Inabot siya ng isang oras sa bakuran pa lang.
Tapos bigla silang lumiko at...
Oh my God!
Dito ka lumaki?
Oo.
Dito?
- Oo. - Sa lugar na 'to?
Oo.
Ang pangit.
- Nakarating na kayo! - Hello.
Lalo kang gumaganda tuwing nakikita kita.
Pag ganyan lagi, di na tayo friends.
- Kumusta? - Naka-Anglophile ecstasy siya.
Hello, anak.
May tinatapos lang basahin ang papa mo.
Ipapakita ko kung saan ikinulong ni Elizabeth si Mary.
- Hindi nga po? - Oo.
- Hindi nga! - Oo.
Kapag lumalaki ang ulo niya,
ipaalala mo na ang kalolololohan niya,
groom of the stool, ibig sabihin, tagapunas ng puwit ng hari.
Hi. May nalaman ako tungkol sa kalolololohan mo.
Ang pangit ng dating ng kuwento niya,
pero powerful si Lord Norris. May tiwala sa kanya ang hari.
Pati nga 'yong ano, ipinagkatiwala.
Ipapakita ko ang tapestry room. Mauna ka, iha.
Surprise!
- Hindi. - Pasensya na pero oo.
Surprise!
Jamie, ayoko ng surprises.
Ay, pasensya na. Ika-cancel ko na lang 'yong birthday at papabalik—
Tara na ba...
- Oo nga. - Oo.
Surprise?
- Yes! - Yay!
Hi.
Para kay Anna!
Yay!
- Yay! - Charlie, ang galing mo pala.
Naging captain ako ng school croquet team.
Lagi kaming natatalo.
Sige, sino'ng susunod? 'Yong birthday girl ba?
'Yon!
Di ko pa 'to na-try.
Mabuti may listahan ka ng mga gagawin mo na di mo pa nagagawa.
Wala na akong listahan.
Kumpleto na?
Hindi... hinahayaan ko na lang.
Gusto ko 'yan.
- Tama, okay, so... - Tutuwad ba?
Oo.
Ay naku, magkuwarto kayo.
May kuwarto kami. Do'n natulog si Queen Elizabeth.
Okay, sa croquet,
pangit 'yon.
Di magaling ang teacher.
Talaga ba? Wow, okay, medyo harsh 'yon. Susunod?
Yay!
Kasya na 'yong isang bote?
- Charlie. - Mm-hmm.
- Kukuha pa ako. - Sige.
Balik ako agad.
- Sorry. Una ka na po. - Sorry. Ikaw na.
- Kukunin ko lang 'to. - Magbi-beef Wellington tayo.
Opo. Para sa labas 'to.
Jamie, pwede ba tayong mag-usap?
Kailangan ba?
Ngayon?
Sige.
- Kukuha ako ng walis. - Si Luke na lang.
- Wag na. - Sabi ko, hayaan mo na!
Makinig ka naman.
Ngayon lang.
Nakausap ko si Dr. Patel, at sabi niya may bagong gamot—
Ayoko na.
- Sabi ko, ayoko na. - Kailangan mong lumaban!
Di mo naiintindihan, Pa!
Ayokong gugulin ang natitira kong oras sa ospital.
Gusto ko sa Oxford, ginagawa ang gusto ko kasama ang mga mahal ko.
Di ako papayag.
Di kita kayang panooring...
Sinubukan ng kapatid mo.
Oo.
Walang ginawang mali si Edward sa paningin mo.
- Di ko siya pinaboran. - Alam mo ang sinabi mo?
Alam ko.
Magulo ang isip ko.
Pinagluluksa ko ang anak ko.
Ang kapatid ko!
James.
Pakiusap.
Gusto lang kitang mabuhay pa.
Di ikaw ang magdedesisyon no'n.
Jamie?
Kumusta 'yong birthday?
May oras pa para mas maging maayos.
O lumala.
Napaka-optimistic.
Ang pangit ng sitwasyon, di ba?
Oo.
Mababawasan 'yon pag umayos ang atmosphere sa pagitan ng dalawang tao.
Hay naku, tama ka. Grabe 'yong halikan ni Tom at Maggie.
Nakakailang na.
Gawin mo 'yong gusto ko. Birthday month ko ngayon.
Month?
American ka nga talaga.
Oo.
At bilang American,
pwedeng maging prangka?
Mukhang di ka na mapipigilan.
Dito namatay si Eddie?
Oo, dito.
Sabi mo, may papel sa buhay n'yo si Eddie.
Di ba pwedeng maging gano'n din ang alaala niya?
Hindi mo naiintindihan.
Oo nga naman.
Hindi ako tagarito.
Papasok na ako. May mga gagawin pa ako.
May kailangan ka?
Regalo po para sa 'yo.
Salamat.
Nag-abala ka pa.
Wala po 'yon.
Sa dinner ulit.
TUMIGIL AT MAG-ISIP! ANG BUHAY AY SAGLIT LANG
ISANG NAGDADAANG MARUPOK NA PATAK NG HAMOG - KEATS
Sige. 'Yong akin naman.
Hindi nga!
Predictable, pero di masamang magkaroon ng maraming magagandang sapatos.
Iisipin kita tuwing isusuot ko 'to. Siguradong madalas 'yon.
Ang plano kasi, magpapa-miss kami para bumalik ka.
Naisip mo na bang
wag umalis?
College, Oxford, Goldman.
'Yon talaga ang plano.
Okay, si Vera Wang nga, ang plano niya maging figure skater.
Si Giorgio Armani, nag-aral ng pagdodoktor.
At gustong maging singer ni Victoria Beckham.
Meow!
Sige, kanino na lang? Tom!
- Di ko alam na dapat magdala. - Birthday party 'to, Tom!
Kantahan mo na lang siya. Sige na.
Sige.
Sabi ni Antonia na sina Jamie at Eddie,
ninanakaw daw nila ang sapatos ng papa nila para suotin.
Alam...
Alam ni William ang ginagawa nila pero
proud siya na gusto nila ang style niya.
Sana nakilala ko si Eddie.
Magugustuhan ka ni Eddie.
Pinagsisisihan mo ba 'yon?
Cecelia!
Tumutugtog ka? Patulong.
Oo. Papunta na.
Hinding-hindi ko pagsisisihan 'yon.
Sige, ano'ng tutugtugin natin? A, oo. Sige.
Yes.
Taas!
Excuse me.
Anna?
- Ang lakas ng loob mo! Aray! - Jamie?
William?
Ano ba! Di ko talaga—
Ano? Hindi! Ayan!
Uy!
Sorry.
Wala ako sa pagbukas ng regalo,
nag...
Nag-usap kami.
- Nauwi sa inuman. - Oo.
At tinapos namin 'to.
A, oo. Tingnan n'yo.
Nasaan 'yong mga gulong?
- 'Yong mga gulong? - Parang...
Parang ikaw 'yong nakatoka do'n, di ba?
Kaya ikaw na, oo.
Gusto ko sa Taipei!
Hindi.
- Imposible! - Oo.
Di ako naniniwala.
Gusto kong mag-toast.
Para kay Anna.
Happy birthday.
Salamat at pinagsama-sama mo sina Keats, ang kotse, at si Eddie
para mangyari ang gabing 'to.
Cheers!
- Cheers! - Cheers!
At...
kay Jamie.
Ang
anak ko.
Aking iho.
Ang
pinakamamahal ko.
Gusto...
Gusto ko... Gusto kong...
Gusto...
Pasensiya na.
- Yes! Para kay Jamie. - Para kay Jamie.
Cheers. Ngayon, ia-assume ko ang role ng guardian ni Anna
at tatanungin ka, Master Davenport,
ano po ba ang intensyon n'yo, sir?
Kasi, tapatan lang tayo, babaero ka.
Sorry. Hindi, sorry. Alam ng mama mo 'yan. Sana.
- Siyempre naman. - Oo naman.
Daig mo pa ang putukan sa New Year.
Basta nakapalda, kahit poste, pinapatulan mo.
Pero mukhang lumagay ka na sa tahimik.
Pero gusto ko ng kasiguruhan na
hindi mag-iisa si Anna paglipas
ng anim na buwan.
Sorry. Ano'ng nakakatawa?
Charlie, pasensiya ka na, ha.
Pero 'yong isang bagay na siguradong-sigurado,
iiwan ko talaga si Anna.
May isang taon pa ako sa med school at mag-aaral ako para sa 'yo.
Di gano'n kahirap gamutin ang incurable diseases.
Medyo huli na para sa akin, Tom, pero salamat.
- Uy, ano'ng susunod sa party? - Dadalhin ka na namin sa kama.
'Yan naman lagi ang habol n'yo, pero hindi na ako papayag.
Kasi deserve ko 'yong higit pa.
- Halika na. - Ayos.
- Sleep well. - Good night, iho.
Kita tayo bukas.
Itutuloy namin ni Papa ang paggawa ng kotse,
kung ayos lang?
Hindi.
Hindi?
Salamat.
Mahal din kita.
- Nasa'n na tayo? - Oo. Ikaw. 'Yong kotse!
Seryosohan na 'to.
- Seryosohan na. - Ikaw ang dahilan...
Happy birthday, Anna!
Dalawang linggo na lang babalik ka na, mi amor.
Oo.
Ano'ng meron?
Okay.
Wala na siya.
Sabihin mo lahat.
Hindi ko alam, Ma. Hindi...
Hindi ko po alam kung paano...
Ano lang... Hindi...
Di ko na gusto 'yong akala kong gusto ko.
At alam kong di ako pwedeng gumawa ng maling desisyon, pero...
hindi ako uuwi.
Ano?
Ano? Hindi! Bakit? Hindi, Anna! Bakit mo itatapon ang kinabukasan mo nang ganito?
Hindi!
Sabi ko na mangyayari 'to.
- Talaga? - Oo naman!
Kasi mahilig kang mangarap, Anna!
Sorry, Ma. Di ko po...
Di ko kayang umalis.
Hindi mo alam kung tama o mali
ang desisyon mo hangga't di mo nagagawa.
At kahit na gano'n...
Pero ang mahalaga
ay ikaw
ang gagawa no'n.
Ayaw po kitang biguin.
Anna.
Sinasabi sa 'yo lagi na kahit ano kaya mong gawin.
At di ang ibig sabihin lang no'n ay kaya mo ang kahit ano.
Nandito kami para sa 'yo,
anuman ang piliin mong gawin.
Well, hindi 'yon perfect, pero—
Salamat po, Ma.
Sasabihin ko bukas na
di ko tatanggapin 'yong trabaho.
Love you po.
Bye.
Di ka pwede dito.
- Jamie. - Hindi.
Nakausap mo si Cecelia? Walang kinabukasan dito.
Walang tiyak na future kahit saan, pero nandito ka.
Nagkasundo tayo, di ba?
Oo, alam ko.
Katuwaan, pero
tapos na tayo do'n, di ba?
Di ka pwede dito. Di ako papayag.
- Nahihibang ka na. - Wag mong sabihin sa akin kung ano ako!
Akala mo pag-aari mo ako na kaya mong baguhin ayon sa paniniwala mo,
pero hindi, Jamie.
Alam kong hindi,
kasi di ko hahayaang gumawa ka ng napakatangang desisyon.
Ano'ng ginagawa mo?
Saan ka naman pupunta?
Napakaraming kuwarto dito. Makakahanap ako ng ibang matutulugan.
Bye. Siyempre.
Good luck sa America.
Ngiti nang malaki.
Video 'to, guys.
- Nakakahiya. - Hindi, ayos lang.
Nasaan si Cecelia?
Sige.
May date ako mamaya.
Mag-double-date tayo nina Tom!
- Gusto ko 'yan. - Ayos.
Anna, gusto mong mag-triple date?
Hindi.
Di pa rin kayo nag-uusap?
Grabe. Di ka pwedeng bumalik sa New York pagkatapos ng lahat.
Nilinaw niyang ayaw niya ako dito.
Mahal ka niya, di niya lang alam ang sinasabi niya.
Kalahating liwanag, kalahating anino Patulugin mo ang diwa ko
Di natutong umibig Ang pusong di nahapis.
Tennyson.
Nakikinig ako. Di sila basta namimigay ng degree dito.
Oo. Oras na para uminom. Sino'ng gusto ng Pimm's? Pimm's?
Sorry, di pwede. Pupunta ako sa Oxford United.
Sa football match?
Date 'yon. Kita-kits mamaya.
So, unicycle papunta sa pub?
Hindi. Tara, Tom. Tara, Anna!
Yay!
Hi.
- Hello, Laura. - Sorry.
May student na nagpapalagay nito. Okay lang?
Oo naman.
Iba na ang ibig sabihin niyan ngayon.
Na-realize ko na
nagkamali ako.
Gaya ng pagkakasabi mo sa akin noong unang gabi na lumabas tayo,
na ang ibig sabihin ni Thoreau sa mabuhay nang may layunin
ay di 'yong pagpaplano ng lahat...
kundi ang pagiging tiyak sa bawat sandali.
Dahil ang magkakasunod na sandali lang ang meron tayo.
At gusto kong ikaw ang kasama ko.
Gaano man kakaunti ang natitira.
Nababaliw si Thoreau no'ng sinulat niya 'yan.
Oo, nalaman ko nga.
Anna, gustong-gusto ko 'to.
Pero kabaliwan 'to.
Na...
Natatakot ako na pagsisihan mo.
Sa tingin ko, di ka dapat magsisi sa mga bagay na ginawa mo.
Pagsisihan mo lang 'yong mga hindi mo ginawa.
- Gusto mong kumanta ako? - Siyempre.
May utang ka pang Celine Dion.
Oo.
Jamie.
Jamie?
Jamie!
Jamie?
Jamie!
Bwisit.
Diyos ko po.
Uy. Nandito lang ako.
Well, oras na!
Sorry. Hindi ko dapat...
Kumusta siya?
Di maganda ang lagay niya.
Delikado ang nilalabanan niyang pneumonia.
Masyadong pinahina ng cancer ang immune system niya.
Ito ang magandang oras para pag-usapan ang magiging treatment niya.
Hindi. Si Jamie na ang magdedesisyon.
Tingin ko mas gusto niyang hayaan na lang ang naturalesa,
at dapat nating igalang 'yon.
Salamat.
Ngayong nandito ka, may oras ka para sa grand tour.
Pumunta tayong dalawa.
Unang stop natin,
sa Amsterdam.
Sa gitna ng red-light district.
Di ako gano'ng klase ng lalaki.
May simbahan do'n.
May tagong pinto papunta sa sanctuary.
Napakaganda no'n.
Mamamangha ka.
ANG HABAMBUHAY AY BINUBUO NG MGA KASALUKUYAN
Pagkatapos ay sa Paris.
Maglalasing tayo sa Seine.
Ang ganda, di ba?
Tapos ay sa Venice.
Magpapalipas ng gabi sa gondola.
Salamat.
At pupunta tayo sa Temple of Poseidon.
Sa taas ng bangin.
At magsi-swimming sa Aegean Sea.
Mabubuhay tayo nang may layunin.
Lalasapin natin ang bawat sandali ng buhay.
Kahit gaano pa ito kagulo.
Ang tula ay maaring maituro.
Pero mas tamang isabuhay ito.
Subukan, i-test, maranasan.
Damhin mo 'yon at
hayaang baguhin nito ang buhay mo.
Dahil ito ang first class ko...
gusto kong simulan sa pagbibigay ng suhol.
Nagsalin ng Subtitle: Sol Santos