Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
FIRMA CUKIERNICZA CLOTZ
MIŁOŚĆ W PREZENCIE
FIRMA CUKIERNICZA CLOTZ
Znalazłam kolejne.
Co z nim?
Widzisz jego minę?
Mikołaj jest przygnębiony.
Czyżby ktoś potrzebował przerwy od wytwórni ciastek?
Żeby zaszaleć za świąteczną premię? Ja na pewno.
Pani Jacobson.
Pan Clotz.
Możemy porozmawiać?
Oczywiście.
Może nie wiesz, Taylor,
ale popyt na świąteczne ciastka
jest rekordowo niski.
Niestety konieczna będzie redukcja etatów.
Zaraz, czy pan mnie zwalnia?
Niestety tak.
Nie, błagam, panie Clotz.
Nie mogę stracić pracy.
Ledwo wiążemy z córką koniec z końcem.
Obawiam się, że nie ma odpowiedniej pory na takie rzeczy.
Więc wybrał pan Gwiazdkę?
Przykro mi.
Pani Jacobson?
Hej, Doralee.
Bez takich. Znów zalegasz z czynszem.
Przepraszam. Musiałam wymienić gaźnik,
a Zoey chce nową deskę snowboardową.
- Słyszysz? - Co?
To chyba „Nie moja sprawa”
w tonacji „Mam to gdzieś”.
Czynsz płacimy pierwszego, a spóźniasz się czwarty raz.
Zapłacę przed weekendem, obiecuję.
Zoey?
Dość zasłaniania się córką.
Zoey?
Zoey!
- Dostałam się! - Zoey?
Dostałam się!
- Co dostałaś? - Patrz.
Co?
Przyjęli cię do szkoły snowboardowej w Sun Peaks?
Nic mi o tym nie mówiłaś!
Nie wiedziałam, czy się dostanę.
Cudownie! Jestem z ciebie dumna.
To najlepsza szkoła w kraju.
Jasne.
Co to za numer?
To chyba czesne.
Sporo tych zer.
Nie wiedziałam, że będzie tak drogo.
To nic.
Coś wymyślę.
Naprawdę.
Zaufaj mi.
Nie trzeba. Wcale nie chcę tam iść. To kiepska szkoła. Nie było tematu.
Muszę odrobić zadania.
- Ale... - Zabieram się do roboty.
Nic się nie stało.
W porządku.
- Kocham cię. - Ja też.
SKLEP MUZYCZNY NOWE I UŻYWANE PŁYTY
I jak?
Sam nie wiem.
- Kupię po dolarze za sztukę. - Tak tanio?
Masz sporo płyt, ale niezbyt cennych.
Poza tą.
- Znasz Krzyczące Kociaki? - Pewnie.
Dorastałem tu. Zespół legenda.
Wydali jedną płytę.
Za to zarąbistą. Słuchałaś jej w ogóle?
Wokalistka to bossówa z niesamowitym głosem.
Miała coś w sobie, wiesz?
Dzięki Krzyczącym Kociakom
sam zacząłem grać i śpiewać.
- Śpiewasz? - Trochę.
Nie tak dobrze jak ona, ale...
Chwila...
To ty.
Już nie.
To ona, Taylor Jacobson.
Co...? Jak...?
- A niebieskie włosy? - Wyrosłam.
Kurczę. A zespół?
Z niego też.
Serio? Co teraz robisz?
Gadam z dziwakami w sklepach muzycznych.
Brawo.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
To ile dasz?
- Stówę za całość. - Stówę?
Przepraszam, tu znów dziwak.
Stówę? To płyta kolekcjonerska.
Nie chcę się wtrącać, ale jesteś warta o wiele więcej.
- Dzięki. - Dobra, 150.
Tobie też dziękuję. Cześć.
Na razie.
Iść za nią?
- No raczej. - Dobra.
Hej, Krzyczący Kociaku!
Dziwne, też właśnie wychodziłem.
Nie chcesz wrócić do zespołu?
W życiu! Mam teraz córkę.
Nie mogę być jednocześnie gwiazdą rocka i mamą.
Kto tak powiedział?
Ja. Mam doświadczenie.
Rozumiem.
Możesz mi w czymś pomóc?
- To znaczy? - Długo mnie tu nie było.
Gdzie dają dobrą czekoladę na gorąco?
Ja stawiam.
Pogadamy o solówkach i ulubionych świątecznych piosenkach.
Ten tekst ci się sprawdza?
Zawsze. Chociaż nie teraz.
Doceniam twoje starania, serio.
- Ale jestem... - Mężatką?
- Nie. - Nie?
Nie jestem mężatką, ale...
Żyję teraz na krawędzi
i nie chodzę na randki.
Nie bierz tego do siebie.
To nie musi być randka.
Pójdziemy tylko na czekoladę.
Na końcu ulicy jest bistro.
Jasne.
Mają świetną czekoladę.
- Czyli... - Jeśli chcesz...
- Ja? - Ty.
- Mogę tam iść. - Tak.
Rozumiem.
Wesołych świąt.
Wzajemnie.
Już po Halloween.
Ale kocham horrory.
Przebrania robimy od listopada.
Wiem. Słodziaki z was.
Umówiłam się na dwie rozmowy o pracę.
Popytałam też tu i tam.
Nikt nie zatrudnia przed końcem roku, a kurs zaczyna się za tydzień.
Ledwo starcza mi na czynsz. Muszę znaleźć kasę na czesne.
Od tego są starsi bracia. Pożyczę ci.
Super.
I mamy problem.
- To... - Zoey jest mądra.
- Zrozumie. - Wiem.
Robi to, odkąd nauczyła się chodzić.
Czasem myślę, że całe jej życie spędziłyśmy w trybie przetrwania.
Nie chcę znów jej zawieść.
Znajdę pieniądze na kurs.
Pójdzie do tej szkoły, choćbym miała sprzedać nerkę.
Nie tak prędko.
Widziałaś to?
- „Zniżka 50%...” - Co?
„...dla pracowników ośrodka Sun Peaks”.
Połowę czesnego bym zebrała.
Jest jeden szczegół.
Nie pracuję w Sun Peaks.
HOTEL SUNDANCE
Jak to mikołaj odszedł?
Joe Cranston był mikołajem od lat.
Nasi goście go uwielbiają.
Uznał, że najlepiej będzie przejść na emeryturę w święta.
Co? Najpierw dyrektor uciekł
z instruktorką narciarstwa z Łotwy, a teraz to?
- Zrób coś. - Dobrze.
Właściwie chciałam z panem porozmawiać o stanowisku dyrektora
w wolnej...
Jak pięknie!
Tak, ale...
Święta to najbardziej dochodowy okres dla naszego ośrodka.
Trzeba zaplanować imprezę gwiazdkową,
zorganizować koncert wigilijny
i ceremonię zapalenia światełek za niecałe 72 godziny.
- Musimy być gotowi. - Tak jest.
NA BIEGUNIE
Jejku.
Przeszedłeś samego siebie.
Ładnie tu. Magicznie.
Matthew.
Co za niespodzianka.
Cześć, tato.
Przykro mi, ale nie mamy wakatów.
Słuchaj, Blake. Mogę ci tak mówić?
Zrobię wszystko. Dosłownie wszystko.
Mogę parkować samochody lub czyścić toalety, nawet męskie.
Pomogę ludziom w pakowaniu jak lokaj czy lokajka.
Jest takie słowo? Od lokaja.
Mogę zbierać psie kupy. Co tylko rozkażesz.
Mogę zatrzymać pani CV, ale...
- Dobrze, ale... - Przepraszam.
Miałeś wziąć CV.
Szukamy kogoś od zaraz, za 2000 tygodniowo.
Rozmowy przeprowadzę w hotelu w piątek.
Daj znać, jeśli kogoś znasz. Dziękuję.
Przepraszam.
Niechcący podsłuchałam rozmowę.
Recepcjonista mówi, że nie macie wakatów.
Bo nie mamy.
Chyba że jest pani brodatym starcem, który zagra świętego mikołaja.
Wesołych świąt.
Wesołych.
PRACA W SUN PEAKS ŚWIĘTY MIKOŁAJ
Co znów zmalował, Kenny?
Naprawa wynajętego auta – 12 tysięcy.
- Pomnika – 23 000. - Jasne.
Kawiarni i chodnika wokół... O rany!
- To pięć czy sześć zer? - Sześć.
Dziękuję, Kenny.
Na swoją obronę powiem, że znaki były po włosku.
Bo byłeś we Włoszech.
To ma sens.
Matthew, nim zmarła twoja matka,
obiecałem jej, że wychowam cię najlepiej, jak potrafię.
Myślałem, że oznacza to stały dostęp do pieniędzy.
Ale tym razem...
Dobra, tato.
Rozumiem. Wybacz.
Masz rację. Muszę...
się ogarnąć.
- To się nie powtórzy. - Żebyś wiedział.
Odpracujesz dług
w moim hotelu.
Co? Mam pracować?
I to dla ciebie?
Nie znam się na hotelach.
Marzyliśmy o tym z twoją mamą.
Wicedyrektorka marketingu Natasha wszystko ci pokaże.
Ta, co tak krzywo na mnie patrzy?
Nie bądź niegrzeczny.
Może cię sporo nauczyć.
Doceniam ofertę, tato,
ale nic z tego.
Jestem wolnym duchem i nie możesz mnie tak ograniczać.
Przykro mi, ale to się nie uda.
Lepiej, żeby się udało.
Bo paru włoskich policjantów
pali się do rozmowy z tobą.
- Tato! - Dyrektorem?
- On? - Tak.
I nikt nie wyszkoli go lepiej, niż ty.
Mam go szkolić?
Tak.
Załatw z Natashą mikołaja.
Wrócę na zapalenie światełek.
Zadbajcie o to, by hotel i ośrodek
były gotowe na ferie świąteczne.
Tak jest.
No cóż...
- Gratuluję. - Dzięki.
Doceniam wsparcie.
Wydaje się bardzo...
miła.
Zoey?
Słonko?
Wesołych świąt.
Zniżka 50% dla pracowników Sun Peaks.
Czy ja dobrze rozumiem?
Mamy z ciebie zrobić staruszka,
żebyś została mikołajem w ośrodku narciarskim
i załatwiła córce lekcje za pół ceny?
- To idiotyczny pomysł. - Niedorzeczny.
Kiedy zaczynamy?
Idealny kolor,
ale chcę być pulchniejsza.
Jasne.
O kurczę...
No dobra.
Pokaż się.
Nieźle.
- Już? - Tak.
Wesołych świąt...
- Dobra, ale... - Rozumiem.
...i dobrej nocy!
Nie.
Nie ma mowy.
Nie.
Dziękuję panom. Odezwiemy się.
- Katastrofa. - Wiem.
Ma być świątecznie,
a nie jak podczas inwazji zombie.
Matthew miał tu być.
Wiadomo. Jest leniwy, niedojrzały i nieodpowiedzialny.
To nasz nowy dyrektor.
Stawiałem na ciebie. Zabawne.
Boki zrywać.
Tu są przesłuchania do roli mikołaja?
Właśnie tutaj.
Ma pan przebranie?
Tak.
- Podpis. - Jasne.
Dziękuję.
Był pan już mikołajem?
O tak.
Pan Layne, jak miło.
Miałem być o szesnastej.
Przeoczyłeś coś. Napisałam, że o piętnastej.
To Matthew Layne.
A pańskie nazwisko?
Uuu.
Słucham? Hugh?
Jeny.
Hieny?
Hugh Mann.
- Dwa słowa. - Jasne.
Ciekawe.
Pan Mann chciałby zostać naszym nowym mikołajem.
Świetnie.
Wygląda pan znajomo. Spotkaliśmy się już?
A byłeś na biegunie?
Długo jechałem tu saniami, więc...
przydałoby się odcedzić kartofelki.
Rozumiemy się?
To ja... zaraz wracam.
- Dobra. - Chwila.
Miło poznać.
- I co? - Nie znam gościa.
- Trzeba go prześwietlić. - Nie ma czasu.
Za trzy godziny zapalenie światełek,
a dobrzy mikołajowie mają już fuchy.
Ty decydujesz. Czy to nasz nowy mikołaj?
Matthew Layne? Ten Matthew Layne?
Chyba mnie rozpoznał.
Zapraszał mnie na randkę.
Zgodziłaś się, prawda?
Niby po co? Dobrze mi bez faceta.
To nie jakiś facet, tylko Matthew Layne.
- Nie słyszałaś o nim? - Bogaty synalek.
Lubi imprezować.
Ciągle się w coś pakuje. To ośrodek jego ojca.
Ten i kilka innych.
Mogę zostać szwagrem syna miliardera.
To damska toaleta.
Najmocniej przepraszam.
To jednak kiepski pomysł.
Nieprawda. Zoey będzie zachwycona szkołą.
Wiem.
- Panie Mann... - Tak?
Pan Layne podjął decyzję.
Gratulacje, Hugh. Witamy w ośrodku narciarskim Sun Peaks.
O rany.
Cudownie. Dziękuję.
Nie ma za co.
Chcę ci kogoś przedstawić.
Świąteczne pozdrowienia. Jestem Jimmy, przywódca elfów.
Praca dla ciebie to wielki zaszczyt.
Dzięki, Jimmy.
- Pomogę. - Dobrze.
Zaprowadź mikołaja do szatni.
Tak jest.
Proszę bardzo.
Niewiele tu prywatności,
ale lepiej nie będzie. Proszę.
Dzięki, Jimmy.
Ho, ho, ho, dzwonki sań.
- Na razie, Hugh. - Jasne.
Przepraszam.
No dobra.
No proszę!
- Hugh. - Co słychać?
- Szukasz wolnej szafki? - Tak.
- Pokażę ci. - Super.
Przed wyjściem na mróz przyda się sauna.
Pewnie.
Gotowy na zapalenie światełek?
Słucham?
Na...?
Na choince.
Nie ma jak porządna choinka.
- Prawda? - Jasne.
Mam poprowadzić ceremonię.
Zapisałem sobie przemowę w telefonie,
ale nie lubię gadać do tłumów.
Zawsze możesz sobie wyobrazić, że wszyscy są nadzy.
No tak.
To nie moja bajka.
Garnitur, krawat i cała reszta.
Całe życie unikałem rodzinnej firmy,
a teraz uczę się zarządzać hotelem.
W życiu nie zawsze się nam układa.
To prawda.
Mógłbyś mi z tym pomóc?
Chyba nigdy nie wiązałem krawata.
Czy ja wiem?
Staruszkowie są na tym znają.
- Dzięki. - Luzik.
Ojciec nie nauczył cię wiązać krawata?
Nie, uczył mnie tylko, jak więcej zarabiać.
Nie chciałem taki być.
Szkoda, że z nim nie umiem tak gadać.
Szczerze, po męsku.
Czasami łatwiej pogadać z nieznajomym.
Nie wydajesz się nieznajomy.
Przysiągłbym, że już się spotkaliśmy.
- Jestem mikołajem. - No tak.
Dzyń, dzyń, dzyń. Gotowe.
Pomóc ci z przebraniem?
Nie trzeba.
- Nie? - Dzięki.
Upuściłeś całuśną pomadkę z różowym jednorożcem.
Przejechałbyś się otwartymi saniami na takiej wysokości.
Cud, że mam jeszcze usta.
Rozumiem.
- To ja lecę. - Dobra.
- Fajnie się gadało. - Jeszcze jak!
Dzięki, Jimmy.
Jak się macie?
Nazywam się Matthew Layne.
W ubraniu trudno cię rozpoznać.
Dobre. Mamy tu komika.
Pływałeś z łabędziami?
Tylko raz.
Jak widzicie, dziś chodzi o drzewko.
Oczywiście bożonarodzeniowe.
I zapalenie na nim światełek.
Kiepsko mu to idzie.
Wróćmy do światełek.
- Dawajcie mikołaja! - Właśnie!
Mikołaj!
Świetny pomysł.
Nie przedłużajmy. Oto on!
Tak jest!
Hej!
Wesołych świąt!
Kto chce zobaczyć światełka? Zaczynamy.
Połączmy siły w świątecznym odliczaniu.
Dobra.
- Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden. - Cztery, trzy, dwa, jeden.
O nie!
Przepraszam.
- O rany. - Wybacz.
- Żyjesz, Hugh? - Tak.
Pomogę ci. Przepraszam.
Życzymy wam świąt wesołych
I szczęścia na nowy rok
Co robisz w aucie pani Jacobson?
Cześć.
Pożyczyła mi je.
Kim jesteś?
Ja?
Ojcem Taylor. Przyjechałem na święta.
- W tym stroju? - Mam świąteczną imprezę.
Idziesz sam? Nie ma żadnej...
pani mikołajowej?
Nie, jestem sam.
Doralee, dozorczyni.
Gdybyś czegoś potrzebował,
mieszkam pod 305, na tym piętrze, co pani Jacobson.
Zapamiętam. Dzięki.
Dobranoc.
Chryste...
SZKOŁA SUN PEAKS
To najlepszy dzień w moim życiu.
Fajne ciuszki. Lata 90. proszą o oddanie deski.
Fuj. Nie słuchaj tych zazdrośnic.
Stać nas na tę szkołę?
Tak. O nic się nie martw, żabko.
Ubieraj się ciepło, żebyś nie chorowała.
I noś kask.
Żadnych wizyt na pogotowiu przed świętami.
Narobiłaś mi wstydu.
- Wybacz. Wyluzuję. - Dobra.
Cześć.
Krzyczący Kociak? Co tu robisz?
- Córka się tu uczy. - Super.
- Fan twojej mamy. - Ma fanów?
Nie. Zoey, to Matthew Layne, dyrektor ośrodka.
Właściwie zaledwie stażysta.
A po wczoraj nawet to nie jest pewne.
Daj spokój.
Nic tak nie zapowiada Gwiazdki jak wybuch choinki.
- Byłaś przy tym? - Nie, ale słyszałam.
- Serio? - Ludzie gadają.
- Tak? - No.
Ostro. Pogadamy o tym przy czekoladzie?
- Jestem bardzo zajęta. - Tak?
Mamo, w sobotni wieczór
układałaś skarpetki alfabetycznie.
Właśnie. Jestem zajęta. Lubię porządek.
Mam cię.
Jakby co, wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Będę tutaj.
Miło poznać, Zoey. Baw się dobrze.
Przystojniaczek.
Nie zauważyłam. Serio? Nie.
Czemu powiedział, że jest twoim fanem?
Zarabiasz w sieci na czymś dziwnym?
Nie! To obrzydliwe.
Muszę lecieć.
Baw się dobrze.
Kocham cię.
Co znaczą Krzyczące Kociaki?
Bo ja wiem? To pewnie wrzaskliwe koty.
Jasne.
No dobrze.
Witam wszystkich w wiosce świętego mikołaja.
Proszę o oklaski
dla dyrektora Matthew Layne’a.
Wspaniale, że jest was tak dużo.
Co za radość.
Nadszedł ten wielki dzień.
Sun Peaks...
z dumą przedstawia...
„Ogłaszam otwarcie wioski mikołaja”.
Dobre.
Ogłaszam otwarcie wioski mikołaja.
Ho, ho, ho!
Wesołych świąt!
Pod choinkę chcesz kucyka?
Fajnie. Też kiedyś chciałem. Są jak renifery bez poroża.
Zastanówmy się.
- Macie mieszkanie? - Tak.
Będziesz go trzymała w pokoju? Narobi ci na podłogę.
Co powiesz na książkę?
Następny!
Chcesz dostać skuter?
- Tak. - Jasne.
Wiem, że twoja mama jest kelnerką.
Nie stać jej na to. Co powiesz na sweter?
Następny!
Masz sporo osadu na zębach.
Co powiesz na szczoteczkę i nić dentystyczną?
Następny!
Jejku!
Chyba dostaniesz pod choinkę antybiotyk.
No to wesołych świąt!
Następny!
Mikołaj!
O rajuśku.
Ojej.
Ho, ho, ho.
Muszę nakarmić renifera.
Najmocniej przepraszam. Państwo wybaczą.
Na dzisiaj to koniec.
Zapraszamy jutro.
Zoey! Tu jestem.
Zoey!
Niezła fura. Mieszkasz w niej?
Masz jakiś problem?
Raczej ty.
Wszystko w porządku?
Tak.
Wredna dziewczyna.
- Pogadać z trenerem? - Nie.
Mamusia nie musi niczego za mnie załatwiać.
- Sama sobie poradzę. - Dobra.
Dobry wieczór, pani Jacobson.
- Betty. - Zoey.
Jasne.
Czek przyniosę...
Nie mówmy o takich bzdurkach.
Twój tata może mi go przynieść.
Dziadek?
Świetnie nam się rozmawiało.
Nie mówiłaś, że to taki przystojniak. I taki singiel.
Dziadek?
Nie ma go w domu. Nie ma go. Ale...
Powiedz mu, żeby wpadł coś przekąsić.
- Jasne. - Piekę pyszny keks.
- Dobranoc. - Dobranoc, Ashley.
Lecę po przekąski.
O co jej chodziło?
Czy ja wiem? Doralee zawsze świruje.
Kajak? Fajna rzecz.
Ale dorośli muszą cię wtedy pilnować.
Skoro mieszkacie nad rzeką, co powiecie na buty do wody?
Zmykajcie. Ho, ho, ho.
Przyszliśmy, bo do innych mikołajów są okropne kolejki.
- Wesołych świąt. - Tu nie ma tłumów.
Matthew.
Dziękuję.
- Jak to naprawisz? - Ja...
Nie wiem.
Posłuchaj tego.
„Mikołaj z Sun Peaks to porażka”.
Au.
„Nowy Mikołaj nie rozumie dzieci”.
„Tegoroczny mikołaj z Sun Peaks to palant”.
Użyli tego słowa?
Chyba musimy go zwolnić.
Ho, ho, ho! Wesołych świąt.
- Zmykaj. - Pa.
Pan Layne się nie ucieszy.
Właśnie.
Hugh?
- Idzie mój szef. Poproszę dwa grzańce. - Już się robi.
- Cześć, Hugh. - Cześć.
- Jak tam? - Świetnie, a u ciebie?
- Też. Dzięki za spotkanie. - Pewnie.
No więc...
Dobra.
Z tego, co wiem, w okresie świąt,
gdy dzieci proszą o coś mikołaja,
ten odpowiada zwykle...
„Tak”.
Jasne, a rodzice cierpią.
Tak się zaczynają długi.
To już nie twój problem.
Bez urazy, szefie, ale...
Nie znasz życia.
Jak to?
Może nigdy nie musiałeś dzielić wypłaty,
by wystarczyło na prezenty i jedzenie.
Jasne, bo jestem rozpieszczonym bogatym synalkiem.
Wiesz co?
Masz rację. Ale...
Nie wszyscy, co piszą, to prawda.
Wiesz, jak to jest, gdy ludzie myślą, że cię znają,
ale tak nie jest?
Chodzi mi o to, że się staram.
Próbuję dokonywać lepszych wyborów.
Ciebie proszę o to samo.
Pani mikołajowa się zgodzi, co?
Mikołaj od dawna jest singlem.
- Tak? - To nas łączy.
Niezupełnie.
W twoim życiu jest ktoś ważny?
Nie.
A może i tak. Nie wiem.
Poznałem dziewczynę,
a jej córka uczy się tu jeździć na snowboardzie.
Zaprosiłem tę dziewczynę na randkę, ale odmówiła.
Na pewno miała ważny powód.
No.
Ale jaki?
Czy ja wiem? Może...
ma na koncie nieudany związek
i boi się poznać kogoś nowego?
Dziwne. Czuję, że mogę ci się zwierzyć.
Ciągle o niej myślę.
Jakbym w każdej chwili miał ją przed oczami.
Rozumiesz?
- Dziwne. - No.
Dosyć.
Dwa grzańce.
Co mam zrobić? Spróbować jeszcze raz?
Tak.
Może...
zdarzy się świąteczny cud.
- Właśnie. - Co?
Możliwe.
- O rany, broda... - Co?
Pali się! Broda się pali!
Co? o nie!
Chyba Jimmy mnie woła. Przepraszam.
Rozumiem, czemu się z nim nie umówisz.
No, jest przystojny i bogaty.
Przestańcie. To mój szef.
To wbrew zasadom.
Jasne, wbrew zasadom.
Ale można było
oszukać hotel, żeby zostać mikołajem?
O co właściwie chodzi?
Boję się. To chyba jasne.
I mam obowiązki. Zoey.
Ma 15 lat. Za cztery lata będzie miała 19.
Zostanie zawodową snowboardzistką, a ty?
Nie wiem. Wtedy się zastanowię.
Gdzie moja siostra,
ta szalona, która założyła zespół jako szesnastolatka
i pokazała tyłek na zakończeniu liceum?
Co się z nią stało?
Chyba gdzieś się zgubiła.
Może teraz masz szansę ją odnaleźć.
Ho, ho, ho. Wesołych świąt.
Wydaje mi się,
czy jakoś mało tu świątecznie?
Mam prośbę, Jimmy.
Rozgrzejesz sanie?
Co?
Daj mikołajowi chwilę.
Ho, ho, ho. Wesołych świąt, młoda damo.
Nie wierzę w mikołaja.
Nie szkodzi. Ja w ciebie wierzę.
Powiedz mikołajowi, co byś chciała pod choinkę.
Daj spokój.
Nie zaszkodzi spróbować.
Wiesz, co bym chciała pod choinkę?
Zamieniam się w słuch.
Żeby mama miała chłopaka.
- Słucham? - Żeby zaczęła się umawiać.
Żeby nie była tylko moją mamą.
Na pewno to uwielbia.
A ja ją kocham.
Ale mogłaby wyluzować. Jest zbyt poważna.
- Kiedyś grała w zespole. - No co ty?
W Krzyczących Kociakach.
Nie mówiła mi. Przeczytałam w Internecie.
O rany.
To ona. Ekstra, co?
- Jaka młoda. - Szkoda, że jej wtedy nie znałam.
- Dlaczego? - Chyba była fajna.
Następny!
- Jak masz na imię, chłopczyku? - Max.
- Co byś chciał? - Glinę modelarską.
Glinę? Problem w tym, że się klei.
Czasami kawałek spadnie na dywan,
rodzice na nią nadepną i...
Wiesz co?
Glina jest super. Zobaczę, co da się zrobić.
Max?
Tak?
Chciałbyś na święta coś jeszcze? Co wyjątkowego?
- To znaczy? - Nie zabawkę.
Może masz jakieś marzenie w serduszku.
- Żeby nie bać się ciemności. - Jasne.
Ciemność bywa straszna.
Coś ci zdradzę.
- Też się jej boję. - Naprawdę?
Jasne. Przeraża mnie.
Wiesz, co zrobiłem?
Przykleiłem do sufitu gwiazdki świecące po ciemku.
Teraz co noc czuję się jak astronauta.
- O ja... - No.
Czasami można się bać.
Ale niech strach tobą nie rządzi, jasne?
Ty nim rządź.
Dobrze. Dzięki, mikołaju.
Nie ma za co.
Wesołych świąt.
Mikołaju?
To było super.
Następny!
Gdzie zaproszenia na imprezę gwiazdkową?
Muszę je rozesłać.
- Zostawiłam na twoim biurku. - Tak?
Dziwne. Szukałem, ale ich nie znalazłem.
Są dość widoczne.
A co z fakturami za dodatkowe jedzenie,
raty za remont kanalizacji w pokoju 526
i nowy grafik dla personelu sprzątającego?
To pilne.
Nadal walczę ze stosikiem z wczoraj.
Chyba nie chcesz, żebym skończył.
Cóż...
To twój ojciec chce, żebyś był dyrektorem zarządzającym.
Zarządzaj.
Sprawdziłem e-mail, który wysłałaś pierwszego dnia.
Napisałaś, że mam być o szesnastej.
Słucham, Kenny.
Coś wam pokażę.
Nastąpiła jakaś zmiana. Przychodzą tak od godziny.
Co się stało?
Świetnie sobie radzi z dziećmi. Mówią mu o swoich emocjach,
lękach i marzeniach.
Może zamiast wioski mikołaja otworzymy ośrodek terapii.
Nie mogę się doczekać.
Witaj. Śliczna koszulka ze śnieżynką.
Podoba mi się. Jak masz na imię?
Michelle. Bardzo ładne imię.
- Ile masz lat? - Dziewięć.
Co byś chciała?
Chciałabym
się nie jąkać.
Jasne, rozumiem.
Podobno przy jąkaniu pomaga śpiew.
Spróbujemy razem?
No nie wiem.
Będzie fajnie.
Zaśpiewamy razem „Dzwonki sań”?
Dołączy do nas pan Layne?
- Pewnie. - Tak?
Będzie fajnie. Mogę?
Zaczynamy.
Dzyń, dzyń, dzyń, dzyń, dzyń, dzyń Dzwonków dźwięk niesie się
Ale fajnie jechać w dal
Saniami przez śnieg
Hej! Dzyń, dzyń, dzyń, dzyń, dzyń, dzyń Dzwonków dźwięk niesie się
Wszyscy razem!
Ale fajnie jechać w dal Saniami przez śnieg
Hej! Dzyń, dzyń, dzyń, dzyń, dzyń, dzyń Dzwonków dźwięk niesie się
Ale fajnie jechać w dal Saniami przez śnieg
Brawo! Dobra robota.
Cofam to, co powiedziałem. Hugh zostaje.
Świetnie ci poszło.
Ho, ho, ho.
Coś ci pokażę, tato.
Co znów zbroiłeś?
Potrzebne będzie oświadczenie?
Nie, to nic złego.
Mamy tu małą dziewczynkę, Michelle, która się jąka.
ale nasz nowy mikołaj sprawił, że śpiewała jak słowik.
Było uroczo. Wszyscy dołączyli...
Internet oszalał.
Mamy tysiące polubień i komentarzy
oraz kolejkę na półtora kilometra.
Ludzie chcą u nas nocować,
żeby ich dzieci mogły odwiedzić mikołaja.
Mojego mikołaja!
Świetnie.
- Wracamy do gry. - Na to wygląda.
Brawo. Wrócę na imprezę świąteczną.
Powiedz swojemu mikołajowi, że będzie honorowym gościem.
- Załatwione. - Na razie.
Cześć, tato.
WITAJ, NATASHA!
Kenny? Nie, nie masz kłopotów.
Zajrzyj do archiwum kadr
i znajdź wszystko, co mają o Hugh Mannie.
- Cześć. - Cześć.
- Od tego czasu... - Mówią o Layne’ie.
...uroczy filmik obejrzano milion razy,
co napędza ruch w Sun Peaks,
a to wszystko dzięki mikołajowi.
A to pan Layne. Przepraszam?
Tak? Proszę wybaczyć.
Skąd tak entuzjastyczne reakcje
na tegorocznego mikołaja?
Chodzi o to, że...
Jest świetny. Naprawdę. Uroczy, szczery i...
Autentyczny.
Słyszeli państwo. Uroczy i autentyczny.
Goście go uwielbiają.
I nie tylko oni.
Ja...
też go uwielbiam.
To wszystko. Czas na prognozę pogody.
Ale ciacho. Jak mogłaś mu odmówić?
Nic wam nie zadali?
Mogę cię o coś zapytać?
Jasne.
Czemu nie mówiłaś mi o Krzyczących Kociakach?
O kim?
Wiesz, że istnieje internet?
No dobra.
Skąd te tajemnice?
To nie tajemnica, tylko...
To było dawno.
Teraz to już przeszłość.
Jak mój tata?
Coś w tym stylu.
To czemu nie pójdziesz na randkę z Layne’em?
Co? Bo... Ja...
Nie zrozumiesz. To skomplikowane.
Mam 15 lat. Zrozumiem.
Zresztą chciał tylko iść na czekoladę.
Co w tym skomplikowanego?
Nic.
- Hej. - Cześć.
Trochę się pospieszyłeś.
Mikołaj zaczyna dopiero w południe.
Jutro.
Chciałem zdążyć przed innymi.
Ostatnio mamy tu tłumy.
Widziałam w wiadomościach. Gratulacje.
Dzięki.
Sporo tu zmieniłeś.
Chciałbym się tym chwalić, ale to nie moja zasługa,
tylko Hugh.
To pewnie bardziej złożona sprawa.
Nie umniejszaj sobie.
Ludzie go po prostu...
uwielbiają.
Coś w sobie ma.
Ale co ty tu robisz?
Gdzie dostanę dobrą czekoladę?
Dorastałaś tu, a nie jeździsz na nartach?
Jeździłam, ale zarzuciłam to lata temu.
Podobno to jak jazda rowerem.
Dla mnie to strata czasu.
Zabawa to strata czasu?
Widać, że nie byłeś matką.
- Matkom też się coś należy. - Fakt.
- Zawsze byłyście tylko we dwie? - Tak, ja i Zoey.
Zaszłam w ciążę na studiach i... zrezygnowałam z nich.
Jej ojciec chciał być gwiazdą rocka,
więc wyjechał i tyle go widziałam.
A twoja rodzina?
Mam tylko ojca. Mama zmarła, gdy miałem 15 lat.
Przykro mi.
Dzięki. Ja...
Kiepsko to zniosłem. Ciągle pakowałem się w kłopoty
i tak już zostało.
Byłeś w żałobie.
Ojcu nie było przez to łatwiej.
Chciałem się tylko przeciw wszystkiemu buntować.
Rozumiesz? Odkrywać świat i siebie.
A i tak tu wylądowałem.
- I zarządzasz ośrodkiem. - Poniekąd.
Tylko sporo tej papierkowej roboty.
Codziennie coś podpisuję, ale po co?
Nie umiem niczego uporządkować.
- Mogę pomóc. - No tak, skarpetki.
- Właśnie. - Super.
Dziękuję.
Za drugą szansę.
- Po prostu lubię czekoladę. - Jasne.
To może kiedyś to powtórzymy?
No nie wiem. To już zaczyna przypominać randkę.
- Tylko nie to. - No.
Randki są obrzydliwe.
MANN, HUGH: 100 000 WYNIKÓW
PRZECIĄGNIJ ZDJĘCIE
- Nic ci nie jest? - Upadłam na telefon.
Już idę.
- O rany. - Jest coraz lepiej.
- Tak? - Jasne.
Wytrzymałaś pół minuty
i nie krzyczałam, że umrzesz.
To już postęp.
I to ma być strata czasu?
Czuję się winna. Powinnam robić coś produktywnego.
Zabawa jest produktywna.
Wielu nazwałoby to nawet randką.
- To lekcja jazdy. - Wyłącznie.
Gdybym cię zaprosił
na imprezę gwiazdkową w hotelu w ten weekend,
to też nie byłaby randka.
Sama nie wiem. To dość niejednoznaczne.
Racja.
Musiałabym się wystroić?
Chodzi o zasady?
To spotkanie rodzinne
z zarządem, inwestorami i ich dziećmi.
Pewnie musiałabyś się trochę odstrzelić.
Zatem...
- To impreza. - Tak.
Różni się od randki.
- Żyjesz? - Tak.
Zgadzasz się?
Dziękujemy bardzo.
- Ale super. - Takie tam wygłupy.
- Jesteś świetny. - Dziękuję. I kto to mówi!
Cóż...
Mam nadzieję, że dobrze się bawicie.
O tak.
Popularna marka.
Tak?
Nim zagramy kolejny kawałek, chcielibyśmy powiedzieć,
że jest z nami ktoś wyjątkowy.
To legenda miejscowej sceny muzycznej
z zespołu Krzyczące Kociaki.
Brawa...
- To nie ja. - ...dla Taylor Jacobson!
Zaśpiewaj z nami.
Musisz to zrobić.
Nie ma mowy.
No weź! Jedną piosenkę.
Nie chcę.
Zwariowałaś? Patrz, jak klaszczą.
Musisz wystąpić.
Dziękuję za drinka. Ja...
- Pójdę już. - Czekaj.
Zaczekaj.
Taylor!
- Ej! - Co?
- Przykro mi. - Wiem.
Nie wiedziałem, że sprawię ci ból.
Ludzie się cieszyli. Miało być fajnie.
Rozumiem. Wybacz, ale nie mogę...
Nie dam rady.
Przecież to jak jazda na rowerze.
Nie, to zupełnie nie to, Matthew.
To było moje marzenie.
Rozumiesz? Żyłam muzyką.
I z tego życia musiałam zrezygnować.
Miałam dziecko, rachunki do opłacenia.
Podejmowałam się każdego zajęcia, żebyśmy miały co jeść.
Wybacz. Rozumiem.
Nie rozumiesz.
To nie twoja wina.
Jak miałbyś zrozumieć kogoś takiego, jak ja?
Jasne.
Wiem, że się różnimy,
i nigdy nie dowiem się, co przeszłaś,
ale chcę spróbować. Mogę?
Nigdzie nie byłbym szczęśliwszy.
Myślałam, że jestem gotowa na powtórkę, ale...
Nie...
Nie potrafię. Muszę już wracać.
Wróć na imprezę. Proszę.
Mogę cię odwieźć?
FORMULARZ DANYCH PRACOWNIKA
NUMER UBEZPIECZENIA TAYLOR JACOBSON, KOBIETA
Że co?
Witaj, mikołaju.
Proszę. Zapłaciłam.
Super, dzięki.
Wszystko w porządku?
Tak.
W jak najlepszym.
Pomyśleć, że masz tatę mikołaja.
To nie ten prawdziwy.
Wiem, ale mnie taki wystarczy.
Nie grymaszę.
Powiedz mu, że upiekłam pierniczki z whisky.
- Dobranoc. - O tak.
Dobranoc.
Mikołaju, nie powinieneś napełniać sań
na biegunie?
A ty nie powinnaś zjeżdżać ze zbocza na woskowanej desce?
Skąd wiesz?
No wiesz... Jestem mikołajem.
Nieważne. Wyrzucili mnie z zajęć.
Co trzeba zrobić, żeby wyrzucili cię ze szkoły snowboardowej?
Jest taka dziewczyna.
Nie spodobało jej się coś, co powiedziałam, i...
Zresztą nie chcę tu chodzić. Mama mnie tu wysłała,
żeby mieć wolne weekendy.
- A ojciec? - Mieszka w Londynie.
Rozstali się i przyjechała tu do pracy.
Cóż...
Trudna sprawa.
Nie. Wolę nie widywać ojca,
a mamy i tak ciągle nie ma przez pracę,
więc jest super.
Rozumiem. Niełatwo być nastolatką.
Tak sobie wyobrażam.
Znam dziewczynę, która nie zna swojego ojca.
Zoey.
Skąd ją znasz?
Jestem mikołajem.
Akurat. Nazwała mnie dręczycielką?
Nie sądzę, byś nią była.
Czasami gdy ktoś cierpi,
chce, by wszyscy wokół też czuli ból.
Myślisz, że wiesz, co czuję?
Bom mikołaj.
Zdradzę ci sekret.
Mikołaj też cierpiał.
I o wiele dłużej nosi ze sobą ten ból.
To co mamy zrobić? Udawać, że nic się nie stało?
Nie.
Wiesz co? Mam pomysł.
Pomyślmy życzenie.
- Serio? - Tak.
Życzmy sobie, żebyśmy pozbyli się bólu
i żyli dalej.
Jakby to było proste.
Nie jest.
Bo inaczej...
każdy byłby mikołajem.
Ho, ho, ho.
- Proszę pana? - Chwileczkę, Kenny.
Przesyłka do pana.
Czekolada na gorąco.
Nie zamawiałem jej.
A przeprosiny?
Dziękuję.
To...
Ja też przepraszam. Zapomnijmy o sprawie.
Posłuchaj. Sporo myślałam.
No wiesz... O mnie i o tobie.
O nas.
Zastanawiałam się, czy...
zaproszenie jest wciąż aktualne.
Jakie? A, na imprezę.
- Na imprezę. - Jasne.
Tak.
Może fajnie byłoby nazwać to randką.
Chyba tak.
No właśnie. Super.
To idealna okazja, byś poznała Hugh.
Kogo?
Ojciec chce się pochwalić nowym mikołajem. Mówiłem ci o nim.
Na naszej imprezie!
Tak.
Oboje tam będziecie. Przedstawię cię.
Polubisz go. Jest świetny.
W święta jest pewnie zarobiony.
- Na pewno ma czas? - Musi. Pracuje dla nas.
- No i to mikołaj. - Fakt.
Może być wszędzie.
Nie mogę odwołać.
Nagadałam mu, że to pierwsza randka.
Nie wybaczyłby mi tego.
A poza tym...
lubię go.
- Niech mikołaj nie idzie. - Musi.
Ojciec Matthew tego chce.
Nie mogę stracić tej pracy.
Co mamy zrobić?
Cóż, mam pewien pomysł.
Chyba tu nie pasuję.
Ani ja.
Poradzimy sobie.
Idziemy.
Wyprzedaliśmy pobyty świąteczne,
a pytają już o przyszły rok.
To wszystko dzięki mojemu synowi.
Właśnie mówiłem,
jak świetnie sobie radzisz w hotelu.
- Jest świetny. - To miłe.
To Taylor Jacobson, o której ci mówiłem. Mój ojciec.
Dobry wieczór.
Miło cię poznać, Taylor. Jak się poznaliście?
- W doskonałym sklepie z używanymi... - Vintage.
...płytami, gdzie odkryliśmy, że łączy nas upodobanie
do winyli i ciekawszych aspektów punk rocka.
A gdzie nasz mikołaj, Matthew?
Przyszło sporo szych.
Chcą poznać człowieka, który tyle dla nas zarobił.
Na pewno zaraz przyjdzie.
Może w drodze z bieguna utknął w korku.
Pójdę się odświeżyć.
- Cześć. No dobra. - Leć.
Jazda.
- Nie mogłaś załatwić pokoju? - Wszystkie są zajęte.
- Jeny! - Wybacz.
Ho, ho, ho. Wesołych świąt.
Ho, ho, ho.
Wesołych świąt.
Wesołych.
Tobie też wszystkiego dobrego.
Ho, ho, ho.
Jeszcze nigdy nie dostałem od gości tylu e-maili z pochwałami.
- Jesteś naszą gwiazdą. - Przykład idzie z góry.
Pański syn będzie kiedyś doskonałym dyrektorem.
Dzięki, to miłe.
Musisz poznać Taylor. Jest wyjątkowa.
Poprzednia kobieta, którą tak nazwałeś,
sprzedała swoją historię tabloidowi.
Taylor taka nie jest. Ma dobre serce.
Jest szczera i życzliwa.
Chyba się zakochałem.
Nic ci nie jest?
- Poszło w zły komin. - Rozumiem.
Przepraszam.
- Dzięki. - Spoko.
Może się udać.
Masz rację.
Analiza kosztów zapowiada znaczne korzyści finansowe.
Hej. Co mnie ominęło?
Omawiamy mój pomysł na zmiany w Sun Peaks.
Możemy podrasować program lojalnościowy
i dodać degustacje win czy pobyty w spa.
Podniesiemy ceny i zwiększymy zyski.
Świetnie.
Nie zgadzasz się?
Nie, to świetne pomysły, ale...
Powinniście też mieć atrakcje dla dzieci.
Niech rodzice nacieszą się pobytem w ośrodku.
Jakie? Przypinanie ogona osiołkowi?
Nie, zajęcia artystyczne, karaoke, escape room.
Ludzie lubią się ze sobą bawić.
Razem z nimi zjednacie sobie rodziców.
Czekaj, masz tu...
Nie wiem, co to.
Dziękuję.
- Czas rozdać prezenty. - Tak.
Gdzie nasz mikołaj?
Przed chwilą tu był.
Mam coś...
- Wszystko gra? - Coś mi tu...
Muszę... Soczewka... Zaraz... Dziękuję.
- Wrócę... - Ech, te soczewki.
- Hej! - Droga wolna.
Dobra.
- Cześć. - Hej.
Masz żarcie? Umieram z głodu.
Przepraszam. Następnym razem.
Wiesz, kto tu jest?
Stephen King.
Zdejmij to.
Dobra.
- No już. - Dawaj.
Udało się. Gotowe.
Jeszcze to...
Nie, tam.
Niżej.
Przepraszam, wszystko w porządku?
Tak.
Zaraz wychodzę.
Super.
Musisz stąd wyjść.
GDZIE JESTEŚ, TAYLOR?
Hugh.
Cześć. Niczego nie...
Wracajmy na imprezę.
Dobry pomysł.
Idziemy.
Kto chce prezent od mikołaja?
Cześć.
- Wesołych świąt. - Wiesz, gdzie jest Taylor?
Nie.
Ale ktoś wie.
Czas, by wszyscy poznali prawdę.
Ten człowiek to oszust.
Nieprawda, to święty mikołaj.
Nie, to oszust.
Używa fałszywego nazwiska
i numeru ubezpieczenia twojej dziewczyny.
Co? To prawda, Hugh?
Nie wiem, o czym ona mówi.
Nie zgrywaj niewiniątka, dziadku.
Pewnie oboje coś knują, żeby zniszczyć mi karierę.
To znaczy Gwiazdkę.
Przesadziłaś z szampanem?
Czas wyznać prawdę, mikołaju.
Kim jesteś i jak się nazywasz?
Cóż...
Taylor Jacobson?
Jest tu Taylor Jacobson?
Zdarzył się wypadek.
- Jej córka jest ranna. - Zoey?
Taylor?
Widziałaś, co się stało?
Wszystko będzie dobrze, prawda?
Zoey!
O boziu...
Zoey! Już dobrze.
Co się stało?
Ava, co się stało?
Próbowała wykonać nowy trik i źle wylądowała.
- Bardzo źle. - O rany.
Przepraszam.
Mamo!
- Ava! Nic ci nie jest? - Nie. Zoey miała wypadek.
Byłem tam i wezwałam pogotowie.
Brawo za przytomne myślenie.
Kochanie, słyszysz mnie?
Będzie dobrze. Mama jest przy tobie.
Święty mikołaj?
Czemu masz głos mamy?
Ja...
O ja!
Mama?
Leż spokojnie.
Matthew...
- Zoey cię potrzebuje. - Wyjaśnię ci to.
W porządku. Jedź.
Dobrze.
Możemy ją oskarżyć o oszustwo, wtargnięcie
i pewnie jakieś inne rzeczy.
Nie ma mowy. Nie pozwolę na to,
by znów zszargano nam opinię.
Jak mogłeś na to pozwolić? Pracowała z dziećmi,
a nikt jej nie sprawdził.
Pomyśl o zasadach, etyce,
pozwach.
Matthew jeszcze rozumiem, ale Natashę?
Miałaś wszystkiego dopilnować.
Przykro mi, Robercie...
To moja wina, tato.
Natasha nic nie zrobiła. To ja zatrudniłem Hugh.
To znaczy... Taylor.
To mój błąd.
Mój też.
Natasho, poprowadzisz dziś koncert i wygłosisz przemowę.
Matthew...
Dość już namieszałeś.
Wiesz coś o Zoey? Wydobrzeje?
Ma świetnych lekarzy.
Musi odpocząć.
Mam wyrzuty sumienia.
Dokuczałam jej, a świetnie jeździ
i ma fajną mamę.
- Oszustkę. - Nieprawda.
To prawdziwa mama. Wysłuchała mnie.
Też cię słucham.
Ale nie słyszysz.
Od rozstania jesteś zupełnie inna.
Ciągle pracujesz. Nigdy cię nie ma.
Tęsknię za mamą.
Wiem.
Porozmawiajmy.
Dobrze.
Mamo! Chodź tu. Masz 100 000 wyświetleń.
Przynajmniej Internet wciąż mnie lubi.
- Matthew się nie odzywał? - Nie.
I myślę...
że odezwie się najwyżej w sądzie.
I to wszystko, żebym poszła na kurs.
Kocham cię.
A ja ciebie.
I nie czujesz się
maksymalnie zażenowana przez matkę?
Jasne, że nie. Kto jeszcze ma matkę mikołaja?
Słuszna uwaga.
Dzięki.
- Cześć, Doralee. - Czynsz za tydzień.
Wiem. Jutro dam ci czek.
Słyszałam o Sun Peaks.
Czyli to ty byłaś człowiekiem, który podawał się za twojego ojca?
Tak. Przepraszam.
Wyszłam na kretynkę.
Wystroiłam się, a on nie istnieje.
- Pewnie się uśmiałaś. - Nie miałam złych zamiarów.
Zawsze krzywdzą nas ci, którzy tak mówią.
Jak mogę cię przeprosić?
Zdaje się, że to nie mnie jesteś winna przeprosiny.
Matthew! Znalazłam cię.
Przykro mi z powodu pani Jacobson.
Mnie też.
Rozmawiałam dziś z Avą.
To była nasza pierwsza poważna rozmowa od lat.
Bez Taylor by do niej nie doszło.
- Chcę ci podziękować. - Za co?
Nie rzuciłeś mnie ojcu na pożarcie.
Dlaczego? Wiesz, jak się zachowywałam.
Długo unikałem jakiejkolwiek odpowiedzialności.
Czas dorosnąć.
To ty powinieneś wygłosić przemowę na koncercie.
Ja?
Ojciec powiedział...
Że mam cię nauczyć, jak być dyrektorem.
To egzamin końcowy.
Brawo, chłopaki. Oklaski dla Pomocników Mikołaja.
Pewnie mnie pamiętacie. Matthew Layne.
Kiedyś tu pracowałem.
Wszyscy słyszeli, co zaszło z mikołajem.
Nie wiemy jeszcze, co dalej.
Na razie wygląda na to, że w tym roku
nie będzie mikołaja.
Ale to nie znaczy, że nie świętujemy Gwiazdki.
Bo kim jest święty mikołaj?
To nie tylko broda, płaszcz i wielkie brzuszysko.
To pewna idea, którą wszyscy możemy urzeczywistnić.
Każdy z nas.
Co tam robi Matthew?
Ratuje sezon świąteczny.
Mikołaj to dobroć,
hojność i miłość.
- To, co sprawia, że jesteśmy rodziną. - W porządku?
Uczcijmy więc, choćby tylko dzisiaj,
naszą najlepszą odsłonę.
Powiedzmy to sobie wszyscy.
Wesołych świąt i dobrej nocy!
Dobrej nocy!
Co tu robisz?
Idź, mamo.
- Cześć. - Cześć.
- Przepraszam... - Właśnie...
Przepraszam, ale...
Chcę przeprosić ciebie, ośrodek i całą resztę.
Potrzebowałam pracy w roli mikołaja.
Chciałam pomóc córce, ale wszystko się skomplikowało.
- Trochę. - Tak.
Co ona tu robi?
Wszystko gra.
Najgorsze jest to, że...
nie spodziewałam się czegoś takiego.
Myślałam, że na to nie zasłużyłam.
Ale... pojawiłeś się ty.
I...
Zaskoczyło mnie, że poznałam kogoś takiego
i się w nim zakochałam.
Tak czy siak...
Przepraszam za ten cały kłopot.
Wesołych świąt.
Wybacz.
Nie!
Nie odchodź.
- Dzięki. - Luz.
Zaczekaj.
Taylor.
Tęsknię za Hugh.
- Za Hugh? - Tak.
- Tymi policzkami... - No weź.
Za jego brodą i zapachem.
- Ładnie pachnie. - Ty psycholu.
Przepraszam za ten durny pomysł.
Nie, to...
świetny pomysł.
Dziwnie było patrzeć mikołajowi w oczy i czuć...
No wiesz, coś. Miałem mętlik w głowie.
Ale gdyby nie to, nie miałbym okazji
poznać prawdziwą ciebie ukrytą pod brodą
i się w niej zakochać.
Może zaczniemy od wspólnych świąt.
Może to będzie randka.
Chyba tak.
Zaśpiewasz coś, Taylor?
Podobno to jak jazda na rowerze.
- Twoje słowa. - Nie.
- Wiedziałeś. - Nie.
Taylor!
Czemu nie? Jedziemy.
Ze wszystkich reniferów Tyś największy boss
Biegnij, Rudolfie Na ognie siedzi ci ktoś
Biegnij, Rudolfie Mikołaj do miasta spieszy się
Popędzaj go, mikołaju Niech autostradą mknie
Pędź, Rudolfie Kręć się jak karuzela
Hej!
Mikołaj chłopca pyta, o czym marzy
Ten mówi, że o elektrycznej gitarze
Tak jest!
Mknie więc Rudolf niczym spadająca gwiazda
To mój syn!
Jazda!
Biegnij, Rudolfie Mikołaj do miasta spieszy się
Popędzaj go, mikołaju Niech autostradą mknie
Pędź, Rudolfie Kręć się jak karuzela
Tak jest!
Nieźle.
Przybij piątkę.
Wesołych świąt!
Uwierzysz, że mama mi to dała?
Uważaj na drugą rękę.
Chciałbym wznieść toast.
Za Natashę, nową dyrektorkę w Londynie,
i za nową pracownicę Sun Peaks,
dyrektorkę Atrakcji Rodzinnych Taylor Jacobson.
Brawo!
Na zdrowie.
Wesołych świąt.
Zdrówko.
No dobra.
Teraz ja.
Za mojego syna,
który udowodnił, że myliliśmy się co do niego.
Ojciec i zmarła mama są z niego dumni.
- Dzięki. - Na zdrowie.
Dziękuję.
Brawo. Zarząd się cieszy.
Cześć.
- Dziś nie płacimy. - Wiem.
Ale są święta.
Kupiłam nową sukienkę.
- Piękna. - Dziękuję.
Wesołych świąt. Na zdrowie.
Zoey.
Fajna jest.
- Lubię ją. - Ja też.
Dzień dobry.
Niebrzydki jesteś.
A to co?
Słodziak.
No to wpadł.
Nie ma szans.
Kto cię tak nauczył świętować?
Cóż...
Mikołaj.
Ho, ho, ho.
Napisy: Agata Jakubiec