Downloaded from YTS.BZ
(Telefoon gaat over)
Uw gesprek kan worden beluisterd of opgenomen
Official YIFY movies site: YTS.BZ
voor kwaliteits- of trainingsdoeleinden.
(Wachtmuziek)
Bedankt dat u Donor [onverstaanbaar] belt.
Hallo. Ik ben Jennifer. Waarmee kan ik u helpen?
Hallo, ik ben Julia,
en ik heb 14 ingevroren eicellen in een cryobank die ik graag
zou willen doneren aan iemand die ze misschien wil gebruiken.
Doen jullie dat soort dingen?
Hé Julia, dat is ontzettend gul van je.
Maar, weet je,
wij nemen eigenlijk geen gedoneerde eicellen op die manier aan.
De eicellen die aan ons worden gedoneerd,
daarvoor moeten de donoren alle tests ondergaan en de
punctie laten doen bij onze partnerkliniek.
Oké, bedankt voor je hulp.
(Zachte muziek)
Goed, Julia, nog een fijne dag.
Jij ook.
Ik had mijn eicellen tien jaar eerder laten invriezen.
Het invriezen van eicellen was zeker een vreemde ervaring.
Na alle doktersbezoeken, tests en injecties
ging ik onder narcose, en toen ik wakker werd,
zeiden ze dat ze 14 eicellen hadden geoogst.
Maar ik heb ze nooit gezien.
Ik weet niet eens waar de cryobank is.
En natuurlijk, als je ze wilt gebruiken,
weet je niet of ze het zullen doen.
Alleen weet ik dat ik ze niet zal gebruiken.
(Autoportier slaat dicht)
Ik heb geen kinderen en ik zal er ook geen krijgen.
(Wegrijdende auto bromt)
Ik heb talloze redenen waarom niet,
de grootste is financieel.
(Belgeluid)
Ook ontmoette ik mijn partner pas toen ik 40 was.
(Schuivend oppervlak)
En mijn ervaring met mijn eigen gezin maakte me huiverig
om er zelf een te beginnen.
Vrouwen horen toch kinderen te krijgen?
Ik bedoel, zo houden we de mensheid in stand.
Dus terwijl ik probeerde te achterhalen wat er mis is met me,
begon ik met andere vrouwen te praten.
(Telefoon gaat over)
Het blijkt dat hun redenen om geen
(Ploppende geluiden)
kinderen te krijgen net zo uiteenlopen als de mijne.
(Klikgeluid)
Sommigen van ons wilden ze nooit.
Anderen hadden wel kinderen gekregen als
het anders was gelopen.
Waarschijnlijk ik ook.
(Deuren gaan open en dicht)
En we zijn veel normaler,
of in elk geval talrijker dan ik dacht.
(Rustige muziek gaat door)
Ik heb altijd kinderen gewild.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit kinderen wilde.
Ik ging er altijd van uit dat ik ze zou krijgen.
Als kind wilde ik kinderen.
Ik wilde ze jong krijgen.
Ik kan me niet herinneren dat ik op welke leeftijd dan ook dacht:
wat zou ik toch graag een kind willen.
Ik wilde eigenlijk niet eens trouwen.
Toen ik opgroeide, wilde ik... niet echt kinderen.
Ik was 16 toen ik begon na te denken over geen kinderen krijgen.
De geboortecijfers zijn over de hele wereld gedaald.
En dat hangt doorgaans samen met ontwikkeling.
Wanneer mensen voor hun levensonderhoud
niet langer veel kinderen
nodig hebben, zoals in een verstedelijkte samenleving,
(Verkeersgeluiden)
is de kans veel kleiner dat ze heel veel kinderen krijgen.
En het andere is dat sinds antibiotica en...
(Hoge pieptoon)
vaccins de kindersterfte hebben teruggedrongen,
je niet meer zoveel kinderen
hoefde te krijgen om er een paar
de volwassenheid te laten halen.
En met goede toegang tot
anticonceptie zagen we in de 20e eeuw
over de hele wereld
de geboortecijfers dalen.
Dat is goed nieuws, toch?
In de VS
hadden we een vrij hoog geboortecijfer
voor een ontwikkeld land,
tot in de jaren 70.
En toen begon het te dalen.
Recenter
staat het op een historisch dieptepunt.
Het begon allemaal toen ik
de jaarlijkse rekening kreeg van de
(Sleutel draait om)
cryobank voor eicelopslag, en besloot niet te verlengen.
Onderzoek toont dat 85 tot 90 procent van de vrouwen die eicellen invriezen
(Papier glijdt uit envelop)
voor later, ze nooit gebruiken.
Dat lijkt me verspilling,
vooral met zoveel onvruchtbare
mensen die op zoek zijn naar eiceldonoren.
Dus ging ik onderzoeken of ik mijn eicellen aan iemand kon geven.
Mijn andere opties waren om ze weg te gooien,
(Muisklik)
of ze aan de wetenschap te schenken.
Als we kijken naar de vruchtbaarheid in de VS,
dan ligt die nu rond de 1,65 kinderen per vrouw,
als de geboortecijfers stabiel blijven op het huidige niveau.
We moeten ons afvragen: is dat wat mensen willen?
Liggen de geboortecijfers zo laag omdat mensen echt,
echt 1,6 kind willen?
En het antwoord is nee,
dit is gemiddeld niet wat mensen willen.
Als je vrouwen in de VS concreet ondervraagt,
dus heel concreet:
hoeveel kinderen wil je realistisch gezien echt?
Dan is het antwoord dat vrouwen in de VS doorgaans geven,
en ook in de meeste andere geïndustrialiseerde landen,
tussen de 2 en 2,2.
(High five)
Vrouwen willen dus ongeveer twee of iets meer dan
twee kinderen, maar uiteindelijk worden het er 1,6.
(Zacht gepiep)
Als dat zo wijdverbreid is,
als dat verschil een half kind per vrouw bedraagt,
wat erop neerkomt dat elke tweede vrouw een kind tekortkomt,
(Plopgeluid)
dan vraagt dat om een verklaring.
(Rustige muziek)
Hoe oud was je toen je besloot geen kinderen te krijgen?
Hoe is dat besluit tot stand gekomen?
Ik heb in mijn jeugd veel opgepast.
Ik werkte op een kamp. Ik werkte in een kinderdagverblijf.
En ik weet heel goed wat het opvoeden van een kind inhoudt.
Ik wist dat het veel werk kostte,
en aanvankelijk zag ik het wel zitten en wilde ik kinderen.
Ik wilde drie meisjes,
en voor mij was het meer een geleidelijk proces waarbij de balans
de andere kant op doorsloeg.
Dingen als klimaatverandering maakten me banger
over de vraag of ik een kind op de wereld wilde zetten,
maar er was nooit één
specifiek moment waarop ik dacht:
nee, en daarmee uit, ik krijg geen kinderen.
Ik ben in Haïti opgegroeid tot mijn 16e
en verhuisde toen naar de Verenigde Staten.
Ik heb gezien hoe de toekomst eruit zou zien voor elk kind dat
in Haïti zou opgroeien en... hoe dat zou zijn.
En ik besloot dat dat niet
iets is wat ik mijn nageslacht zou toewensen.
En toen verhuisde ik hierheen, en zag ik dat zwarte lichamen hier ook niet
beter behandeld werden.
Dus ook hier zou ik geen kinderen willen.
Telkens als ik situaties zie zoals die van Tamir Rice,
Breonna Taylor, Atatiana Jefferson, en wat hun moeders,
wat hun moeders meer dan wat dan ook moeten voelen,
en het onvermogen om verder te gaan.
Trayvon Martin, tot op de dag van vandaag,
is dat waarschijnlijk een van de zaken die me het meest raken,
want als ik Sybrina zie,
voel ik altijd dat een deel van haar
ontbreekt en dat dat deel voor altijd zal ontbreken.
En dat soort pijn wil ik nooit ervaren.
En ik zeg niet dat als ik morgen kinderen zou krijgen,
hun zoiets zou overkomen.
Ik wil gewoon nooit weten hoe dat voelt.
En ik leef liever mijn leven zonder dat ooit mee te maken.
Ik wil het niet.
Ik ben een AFAB-persoon: bij geboorte als vrouw aangewezen, non-binair.
Zo identificeer ik me qua gender, en wat seksualiteit betreft
zou ik zeggen dat ik queer ben.
Ja, ik ben ook een AFAB non-binair persoon,
en ik identificeer me ook als queer.
Ik denk dat toen ik jonger was,
veel van mijn vrienden erover praatten,
en ik had absoluut het gevoel van,
ja, dat is wat we doen, toch?
Vrouwen krijgen baby's, en daar werd mee gespeeld,
maar ik denk dat ik me er nooit echt mee verbonden voelde,
en toen ik op de middelbare school uit de kast kwam als queer,
en daarna, sindsdien,
is er veel veranderd, in de zin van,
o, ik herken dat als iets wat bestaat in de wereld,
maar misschien niet per se iets voor mij.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit kinderen wilde.
Ik ging er altijd van uit dat ik ze zou krijgen.
Het voelde gewoon als dit...
Het voelde voor mij gewoon onvermijdelijk,
het idee om kinderen te krijgen.
Net zoals ik me voel over de dood.
Het was gewoon iets wat ik niet kon tegenhouden,
waar ik vrede mee zou moeten sluiten.
Ik herinner me een keer dat ik dacht dat ik zwanger was.
Een paar jaar misschien,
of misschien niet, misschien een jaar nadat we getrouwd waren,
en hoe geschokt ik was door het gevoel dat ik had:
angst...
(Droevige piano)
afschuw...
het diepste verdriet dat ik me echt kan herinneren te hebben gevoeld bij
het vooruitzicht dat ik zwanger zou kunnen zijn.
En dat was schokkend voor mij.
En dat is waarschijnlijk het moment waarop het me duidelijk werd dat dit
geen uitgemaakte zaak was.
Dit was niet iets wat ik met plezier zou doen of
graag zou doen of überhaupt zou doen.
En misschien was er nog een andere mogelijkheid.
Een donorprogramma dat zei dat ze geen eerder
ingevroren eicellen gebruiken, raadde me een speciale app aan om te proberen
om mensen die een kind willen maken met elkaar in contact te brengen.
De app kan je helpen een co-ouder te vinden,
een spermadonor, draagmoeder
of eiceldonor.
Bingo.
(Telefoonmelding)
Binnen tien minuten had ik mijn eerste like.
(Eigenzinnige muziek)
Die was van een man die sperma aanbood.
Ash, 24, wil gewoon iemand helpen een gezin te stichten.
Dat is lief, maar ik wil geen gezin stichten.
Ash had mijn profiel duidelijk niet gelezen.
(Telefoonmelding)
Simon, 34, wil sperma doneren aan een lesbisch stel.
(Eigenzinnige muziek gaat door)
Maar ik ben geen lesbisch stel, en ik zoek ook geen sperma.
(Telefoonmelding)
Roger, 40, beweert tien geslaagde donaties op zijn naam te hebben.
Hij staat over twee maanden voor een vasectomie ingepland,
dus wie nog van zijn sperma wil, moet er snel bij zijn.
(Telefoonmelding)
Lucian, 40, oprichter van een tech-bedrijf uit Kopenhagen,
beweert een IQ van 144 te hebben gescoord op de SAT,
een test die geen IQ meet.
(Telefoonmelding)
Joseph, 27, heeft drie geslaagde donaties achter de rug.
Hij biedt KI / PI / NI aan.
Dat moest ik even googelen.
KI is kunstmatige inseminatie.
GI is gedeeltelijke inseminatie,
waarbij een man masturbeert tot vlak voor het hoogtepunt en dan
in de vrouw ejaculeert.
NI is natuurlijke inseminatie, oftewel ouderwetse seks.
Binnen een dag
meldden zich tientallen mannen die me sperma wilden geven.
Toen ik klein was,
vertelde ik de andere best presterende leerling
in mijn klas dat ik geen kinderen wilde.
En zij zei tegen mij: ja, maar wat heeft het leven dan voor zin?
Ik snapte er gewoon niets van.
Ik zei: tja, ik weet het niet,
misschien ontdek ik wel een medicijn tegen kanker en raak ik miljoenen
mensen op de wereld.
Waarom zou kinderen krijgen de enige manier zijn om het leven zin te geven?
Voor mij is het geen erg effectieve manier
om impact te maken... kinderen krijgen.
En misschien komt dat doordat je, als je een kind krijgt,
krijgt wat je krijgt.
Je kunt een kind hebben dat getalenteerd en intelligent is,
of een kind dat moeilijk is en nergens
belangstelling voor heeft.
Je weet het maar nooit.
Dus in zekere zin
zijn de leerlingen die ik lesgeef juist de mensen
die mijn soort invloed misschien het hardst nodig hebben,
omdat ze enorm geïnteresseerd zijn in vergelijkingen én in
het veranderen van de wereld.
Dat zijn dus de mensen met wie ik wil werken.
(Suizend geluid)
Uiteindelijk ontmoette ik iemand om wie ik heel veel gaf,
die geen mormoon was,
en dat lag heel gevoelig binnen mijn mormoonse gemeenschap.
Mormonen geloven dat...
Dus in een leven na de dood,
wat niet uniek is voor het mormonisme, maar,
dat je een eeuwig gezin hebt.
Dus als je niet getrouwd bent met een mormoon en
binnen die mormoonse verbintenis kinderen krijgt, in een tempel,
dan word je na je dood gescheiden van je familie.
Dat werd dus een groot probleem voor de mensen om me heen.
Maar wacht even, dus als je trouwde en dan kinderen kreeg,
zou je voor eeuwig niet bij je kinderen kunnen zijn.
En hoe verwoestend dat zou zijn.
En toen begon het bij mij echt te wankelen.
En ik weet nog dat hij zei:
als dit alleen om jou en mij ging, zou het geweldig zijn,
maar we willen allebei kinderen,
en ik wil niet dat mijn kinderen mormoons worden opgevoed, en jij wel.
En ik weet nog dat ik tegen hem zei: ik ken geen andere manier.
En ik heb een lijstje met redenen waarom ik een kind zou willen.
En het zijn allemaal slechte redenen om een kind te krijgen.
Ik wilde iemand vernoemen naar mijn oudtante Esther,
met wie ik een hechte band had.
Ik wilde geboortekaartjes
maken, want ik ben dol op papier.
(Ruisend geluid)
Ik wilde iemand die voor me zou zorgen als ik oud word.
(Draaiende wielen)
Al deze dingen draaiden eigenlijk om mezelf.
Ik besefte ook, zo van, nou ja,
als ik een kind wilde opvoeden en daar onbaatzuchtig
in wilde zijn, zou ik een kind adopteren dat al bestaat,
want er zijn genoeg kinderen op deze wereld die een gezin nodig hebben.
Dan denk ik, maar ja,
als het niet op mij lijkt en niet aan mij verwant is,
wil ik er dan zoveel moeite in steken?
Dan denk ik... oké,
dat is nog een argument tegen het krijgen van een kind,
want dat is niet goed.
Het draait dan alleen om mijn eigen wens om me voort te planten,
wat volgens mij voor veel mensen de reden is om het te doen.
En ik besefte, weet je, ik mag ze niet zo.
Ik heb met iemand gewerkt die tegen me zei:
o, ik mag de kinderen van anderen niet.
Ik mag mijn eigen kinderen.
(Huilende baby's)
Nou, oké.
Ik hoop dat als ik wel een kind krijg, ik het zou mogen.
(Hardrockmuziek)
Maar misschien ook niet.
Weet je, de familie van mijn man mocht hem niet.
En...
Ik kom sterk op voor de burgerrechten van homo's en lesbiennes,
omdat ik een homoseksuele broer heb,
en ik heb gezien
hoe vreselijk mensen tegen hun eigen kinderen kunnen zijn.
En daardoor besefte ik dat niet alle ouders van hun kinderen houden.
Ik wilde eigenlijk vragen of je je nog herinnerde... op welk
moment ik die beslissing nam, want ik weet nog dat mijn
relatie met Bill, die
Een heel... vreselijke, vreselijke gewelddadige relatie.
Ik weet nog dat we het erover hadden om een zoon te krijgen
en hem Batman te noemen.
O ja, dat weet ik nog.
Dus op een gegeven moment daarin gebeurde het, en...
Ik weet niet meer wanneer.
Ik dacht niet dat jij en Bill het echt hadden
over een echt mensenkind dat je ooit Batman had genoemd.
En dus dacht ik dat je nooit kinderen had gewild.
Dat je wist hoe het was.
Je had een peuter thuis.
(Zachte piano)
Ik had inderdaad een peuter thuis.
Ik was enig kind tot mijn veertiende,
toen mijn moeder met deze man trouwde.
En toen ik zestien was, kregen ze een zoon.
En ik was er zo blij mee.
Ze las "What to Expect When You're Expecting"
toen ze zwanger was, en gaf het daarna aan mij door.
En dan las ik het.
(Speelt spelletjes met baby)
En ik hielp volop mee met de darmkrampjes en het voeden
en de luiers en de babyboekjes en alles.
Hij voelde echt niet als een broertje.
(Zachte piano gaat door)
Hij voelde heel erg als een kind.
(Onverstaanbaar)
Hoe oud ben je?
Vier.
Wie is je lievelingszus?
Julia.
Mijn ervaring met mijn broer is dat ik het gevoel heb dat
het me het hart heeft gebroken om half een kind op te voeden en dan
te zien hoe hij is geworden, op een manier die,
ik weet niet hoe ik dit moet zeggen.
Er is niets.
Er is geen,
ik heb geen band met hem, want hij reageert
op geen enkel bericht of mailtje.
Ik heb het gevoel dat hij iemand is die mijn hand niet zal vasthouden
als ik op sterven lig.
Maar ik moet wel zeggen dat Maurice... 26 is.
Weet je wat ik deed toen ik 26 was?
De hand vasthouden van heel veel stervende mensen, dat deed ik.
Maar jullie groeiden op in heel verschillende omgevingen, en dus
valt er nog veel te leven en valt er nog veel
aan jullie band op te bouwen,
maar wat ik wel zal zeggen, is dat jij het huis verliet toen
Maurice een peuter was, dus jij hebt hem grootgebracht in deze voor jou
heel vormende jaren, maar hij heeft daar geen herinnering aan.
Ik heb een tiental freeze-and-share-programma's benaderd
en meerdere Facebookgroepen over ivf en eiceldonatie.
De meeste zeiden nee,
ze zijn niet geïnteresseerd in eerder ingevroren eicellen,
maar een paar zeiden oké en lieten me aanmeldingsformulieren invullen.
Dit zijn lange, lange formulieren,
langer dan welk datingprofiel of subsidieaanvraag dan ook.
Wat is je lengte, je huidige gewicht?
Hoe zou je je teint omschrijven?
Natuurlijke oogkleur, structuur van je haar?
Wat is je natuurlijke haarkleur?
Niet deze.
Hoogst genoten opleiding, behaald diploma?
Vertel ons over je carrière.
Noem eventuele professionele, academische,
sportieve of creatieve prestaties.
Heb je vrijwilligerswerk gedaan of doe je dat
op dit moment?
Bespeel je een muziekinstrument?
Welke talen spreek je?
(Penseelstreken)
Welk vak vond je leuk op school?
Noem een paar van je hobby's.
(Bal stuitert dof)
Wat zijn je doelen op korte en lange termijn in het leven?
Wat zie je als je grootste sterke punten?
Wat zou je doen op een perfecte dag?
(Hond blaft)
Hoe zou je je gezichtsvermogen omschrijven?
Beugel of orthodontische behandeling?
Heb je allergieën?
Operaties?
Heb je ooit problemen met de wet gehad?
Heb je binnen twaalf maanden voor het invriezen van je eicellen
piercings in je oren of elders laten zetten,
acupunctuur ondergaan of tatoeages laten zetten?
Als je een diner zou organiseren en drie willekeurige
mocht je iemand uitnodigen, levend of dood, wie zou je kiezen en waarom?
Vijf jeugdfoto's en foto's uit de tijd dat je je eicel invroor,
dus daar gaan we.
Een leuk datingprofieltje hier.
Heb je Joodse voorouders?
O ja, die heb ik.
Etnische achtergrond van je vader.
Nu moet ik aangeven hoe lang iedereen was.
Leeftijd en doodsoorzaak van iedereen.
(Ze hapt naar adem)
Oké, metabool, endocrien, geboorteafwijkingen, kanker.
Dit gaat over iedereen in mijn familie.
Neurologisch, psychische problemen, acne.
Iedereen heeft acne!
Maar acne even daargelaten,
mijn moeders ouders hadden allebei dementie en darmkanker.
Mijn oma van vaders kant had diabetes.
Mijn vader was alcoholist.
O, en ik?
Ik gebruik antidepressiva.
De meeste freeze-and-share-programma's willen drie generaties
met een vlekkeloze medische voorgeschiedenis.
(Zachte percussiemuziek)
Ik hoor mensen vaak zeggen dat als je
ouder wordt,
je op een bepaalde leeftijd komt en de hormonen
toeslaan, en dat je dan opeens beseft dat je kinderen wilt.
Of, weet je, dat je in je begin dertig bent met een partner
en dan beseft dat je kinderen wilt.
Dat het natuurlijk voelt, als de volgende logische stap.
Ik dacht: oké, ik leg de grens rond mijn 35e.
Dus ik wil trouwen op uiterlijk
mijn 32e, zodat we die drie jaar hebben
om van andere dingen te genieten voordat ik kinderen krijg.
Wat dus betekent
dat ik daarvoor waarschijnlijk een paar jaar wil daten,
dus dan had ik vorig jaar al met hem moeten beginnen.
Ik was dus zo gestrest over
het opschuiven van die tijdlijn, en dat is gewoon...
dat is een hoop druk voor een eerste date.
Een biologische klok is echt een verdomd reëel ding,
en zeker in mijn dertiger jaren
tikte dat ding luid en gaf het me gevoelens
die ik niet eerder had gevoeld.
Dus ook al dacht ik op mijn 12e:
dat ga ik volgens mij niet doen, en in mijn twintiger jaren:
waarschijnlijk niet, daar heb ik geen interesse in.
Plots ben ik in mijn dertiger jaren
en is er letterlijk een soort opheffingsuitverkoop
gaande in mijn lichaam, die nog steeds
aan de gang is.
En ik begin baby's te zien en te denken:
zou ik dat moeten doen?
Wil ik dat doen?
En dan
wordt het persoonlijke probleem dat je het gevoel hebt dat iemand
je tijd verspilt nog erger door:
je verspilt echt verdomme mijn tijd, gozer.
Toen ik 24 was en in Boston woonde,
woonde ik samen met twee vrouwen die ouder waren dan ik.
En een van mijn huisgenoten zei:
je moet vandaag nog een echtgenoot vinden.
Je bent pas 24, al die jongens willen met je uit.
Als je wilt trouwen, is dit je kans.
Want naarmate je ouder wordt,
zijn er steeds minder mannen, omdat ze zich dan al
hebben gesetteld en getrouwd zijn.
En ik weet nog heel goed dat ik de stellige gedachte had
dat mij dat niet zou overkomen.
En toen had ze helemaal gelijk, want naarmate ik ouder werd,
waren er veel minder mannen om uit te kiezen.
Ik heb het gevoel dat single en kinderloos zijn dan
vanzelf ontstaat, omdat de groep beschikbare mannen
elk jaar verder krimpt.
En dan kom je terecht bij mannen die...
De eerste keer dat een man tegen me zei:
ik geloof niet in monogamie, was dat de schokkendste uitspraak
die ik ooit had gehoord.
Maar het is waar, ze worden heel erg, tja,
er zijn gewoon zoveel vrouwen,
ik hoef niet eens meer monogaam te zijn, dus.
De afgelopen 30 jaar ongeveer zien we in de VS,
en in de meeste westerse landen,
dat ongeveer een derde meer vrouwen dan mannen
naar de universiteit gaan en die ook afronden.
En wat er is gebeurd, is dat deze genderkloof in het onderwijs,
om het zo te zeggen,
is doorgesijpeld naar de datingwereld na de studie.
En dat zou natuurlijk niet uitmaken
als we allemaal wat ruimdenkender waren over met wie we daten en
uiteindelijk trouwen,
maar afgestudeerden willen daten en trouwen met andere afgestudeerden.
Dus we zijn uitgekomen op een soort blue-collar datinggroep
met te veel mannen,
en een white-collar datinggroep met te veel vrouwen.
En... datingapps hebben het datingprobleem in zekere zin
verergerd.
Een datingapp verdient z'n geld aan twee dingen:
abonnementsinkomsten en advertenties.
En het is financieel in hun belang om hun bestaande
abonneebestand te behouden en nieuwe mensen aan te trekken.
(Telefoonmeldingen)
Bumble zegt in hun jaarverslag dat hun omzet en groei
schade kunnen oplopen, citaat:
"als de gebruikersretentie afneemt doordat
gebruikers betekenisvolle
relaties vinden via onze platforms en
onze producten niet langer nodig hebben."
Wat ze je dus heel rechtstreeks vertellen, is dat hun doel is
om je als klant te behouden, en je zo lang mogelijk
als klant te houden,
en niet om de juiste relatie voor je te vinden
en je dan nooit meer te zien.
Het ontbreken van een partner is de belangrijkste reden die vrouwen
zelf opgeven om kinderloos te zijn.
(Zachte piano)
Natuurlijk zijn er alleenstaande moeders, maar voor mij
het kwam waarschijnlijk doordat ik mijn partner pas op mijn 40e vond.
Ik bedoel, hadden we elkaar op ons 25e ontmoet,
dan waren we elkaar op ons 35e misschien zo beu geweest
dat we wel kinderen hadden gekregen.
Of misschien had ik dan de tijd gehad om te leren
me veilig genoeg te voelen.
(Zachte piano gaat verder)
Via twee verschillende kanalen
werd ik gekoppeld aan een stel in Michigan en nog een
in New York, die wel interesse hadden in mijn eicellen.
Toen kreeg ik deze e-mail.
Daarin staat: "Bedankt dat je contact opneemt...
Ik heb 18 keer mijn eigen eicellen laten afnemen.
De eerste keer leverde mijn zoon op, en de 17 keer daarna
brachten me niets.
Daarna ben ik overgestapt op donoreicellen en heb ik vier keer
gezonde embryo's laten terugplaatsen.
Eén bleef niet zitten, twee waren biochemische zwangerschappen,
en de laatste was veelbelovend tot
elfenhalve week,
toen het hartje stopte met kloppen."
(Ingetogen muziek)
Jeetje.
(Telefoon gaat over)
Ik belde ook een oude studievriend op, Haile.
Haile en zijn partner Leticia hadden net hun laatste
embryo's verbruikt en gingen op zoek naar een eiceldonor.
(Zachte piano)
Toen ik hoorde over de beproevingen van al die vrouwen met ivf,
vroeg ik me af...
Als zij bereid zijn lichamelijke en mentale kwellingen
te ondergaan voor iets wat ik
zomaar overboord wil gooien...
Misschien heb ik dat moedergen niet.
Misschien was ik nooit bedoeld of in staat om moeder te worden.
(Zachte piano gaat verder)
Ondertussen
kwam mijn moeder erachter dat ik die interviews afnam.
Dus bood ze zichzelf aan om het standpunt te vertegenwoordigen
van vrouwen die wél kinderen hebben gekregen.
Ik wilde gewoon een tegengesteld standpunt laten horen.
Want ik denk dat iedereen die je zou gaan interviewen,
dat ze
geen kinderen hebben en dat hun standpunt is dat het
een obstakel in hun leven is en niet nodig.
En ik wil gewoon zeggen dat het het mooiste gevoel is dat ik
ooit in mijn leven heb gehad.
(Diepe ademhaling)
En niet alleen de band die je met je kinderen hebt,
wanneer je ze ter wereld brengt,
en dan niet alleen de lichamelijke band,
maar dat is iets...
Het is gewoon zo'n genot, zo'n gevoel van geluk.
Oké.
Ik heb jou nooit
dat geluk zien ervaren, maar...
Hoe, hoe zou je dat kunnen zien?
Ik weet het, je doet het stiekem.
En je kunt het niet ervaren, tenzij je het zelf hebt.
(Zachte percussiemuziek)
Nog iets is, bijvoorbeeld, mijn eigen
mentale gezondheid en mijn eigen
vermogen, hoe ik over mezelf denk in mijn eigen
bewustzijn, en hoe verdrietig dat soms is.
En hoe
zwaar dat is en hoeveel therapie, weet je,
op een heel klein, persoonlijk niveau aan het verwerken ben.
En me voorstellen dat ik nog zo'n
jong mens ter wereld zou brengen dat dezelfde zelfhaat zou kunnen ervaren,
dat zou me hart breken, denk ik.
En ik zie mijn moeder hoe ze me ziet worstelen
en dat breekt haar hart.
En ik weet niet, daar zit iets heel verdrietigs in.
(Ze lacht)
Maar op een manier dat ik nu niet in staat ben om, denk ik,
wetend hoe het is om in een brein te leven, en de
andere mensen met wie ik praat die in hun brein leven,
om er nog eentje te scheppen, dat voelt beladen, met veel meer
dan alleen zoiets als: "Ik wil een baby."
Ja.
Ik wilde niet eens trouwen, want mijn
mijn vader was niet best.
Er was mishandeling, mijn vader mishandelde mijn moeder fysiek,
emotionele mishandeling.
Ik en mijn moeder kregen het zwaarst te verduren.
(Droevige piano)
Dus toen ik mijn man ontmoette,
dacht ik wel na over kinderen krijgen,
maar ik twijfelde nog.
Ging naar de dokter. Ze maakten een echo.
Letterlijk parels in mijn eierstokken.
(Piano gaat door)
PCOS staat dus voor polycysteus-ovariumsyndroom.
De dokter zei dat de meeste mensen met PCOS kinderen kunnen krijgen,
maar dat het lastig kan zijn.
Maar op dat moment,
Ik vond het gewoon geen goed idee,
omdat ik bipolair ben.
En...
Het was prima geweest, behalve...
Ik heb drie zelfmoordpogingen gedaan.
(Piano gaat door)
De medicijnen die ik gebruik,
daar zou ik helemaal mee moeten stoppen om zwanger te worden.
En dat is een van de redenen waarom de voortplantings-
endocrinoloog zei
dat ik daardoor misschien nooit een kind zal kunnen krijgen.
Ze zei: je kunt het lichamelijk misschien wel,
maar op een bepaald moment,
als we vaststellen dat je niet alleen een gevaar voor jezelf bent,
maar ook voor de foetus...
dan kunnen we niet verder.
En ik ben ook erg bang om het door te geven aan een kind.
(Piano gaat door)
Het was pas rond mijn 35e,
en het had eigenlijk niets te maken
met een vriendje of zoiets,
maar ik werd echt heel ziek.
En zo ontdekte ik voor het eerst
dat ik vleesbomen had.
Daarbij kwam ook nog het besef,
want helaas heeft mijn...
een van mijn jongere zussen een drugsprobleem.
(Diep gerommel)
En het besef dat ik haar kinderen niet kon opvangen
vanwege mijn financiële situatie.
Ik heb dus vleesbomen, eierstokcysten en endometriose.
Vleesbomen komen het vaakst voor
bij Afro-Amerikaanse vrouwen.
En het is wat men noemt
een multifactoriële kwestie.
Helaas weten we, als het gaat om de voortplantingsgezondheid van vrouwen,
eigenlijk niets, omdat er niet genoeg onderzoek is.
En zeker bij vrouwen van kleur
is er geen enkel onderzoek,
en er is een angst overgebleven uit medische wandaden uit het verleden
waardoor er niet veel vertrouwen is binnen de medische wereld.
Ik moet naar een kliniek in plaats van naar een gewone huisarts,
en omdat het een kliniek is,
kan ik zomaar bij een andere arts terechtkomen,
en dan moet ik mijn hele verhaal opnieuw vertellen.
En als we dan eindelijk besluiten welke behandeling we in vredesnaam
moeten doen, of wat de volgende stap is,
dekt mijn verzekering het misschien niet.
(Zachte piano)
De zorg was voor mij het grootste obstakel toen ik
nadacht over het krijgen van een kind.
Noch ik, noch mijn partner
had een zorgverzekering via ons werk.
Dus we betaalden voor een verzekering
tegen catastrofale kosten, die weinig dekte.
En die dekte geen bevalling.
Dus ik had een aanvullende dekking moeten afsluiten
om zelfs maar voor de bevalling verzekerd te zijn.
Laat staan voor de zorg die het kind nodig zou hebben.
En dat was gewoon echt beangstigend.
Ik had ook een verzekering die alles uitsloot, elke
reeds bestaande aandoening, en dat gold ook voor alles in mijn
voortplantingsstelsel.
Dus eigenlijk had ik geen verzekering.
(Zachte percussiemuziek)
Ik ben één keer zwanger geweest.
Het is ingewikkeld om te zeggen, want
het was een buitenbaarmoederlijke zwangerschap door mijn falende spiraaltje.
(Intrigerende piano)
Ik belandde op de eerste hulp,
(Sirene van ambulance)
en toen was er die
vreemde periode waarin ze zeiden, nou,
(Piano gaat door)
je kunt op de verkeerde plek zwanger zijn.
Je kunt op de juiste plek zwanger zijn.
Je kunt op de verkeerde plek zwanger zijn en het kan verplaatsen
naar de juiste plek.
Dus er was die vreemde, korte tijd waarin ik
daar zat te denken,
als dit uiteindelijk een
zwangerschap blijkt te zijn die zich in mijn baarmoeder nestelt
en daar blijft...
Verdomme.
En gelukkig gebeurde dat niet en handelde mijn lichaam
het zelf af, maar...
Weet je, toen ik daar op die eerste hulp zat,
dacht ik gewoon,
ik heb niet zo hard gewerkt om op
dit punt in mijn leven te komen om dan, zeg maar,
aan de kant van de weg stoppen en een gezin stichten.
En er zat nog steeds een soort verdriet in van,
o, weet je, en dit is met mijn huidige partner,
zo van, ik hou echt van deze persoon en er is een hele andere
tijdlijn waarin we een kind krijgen en
ik kan het voor me zien en het is prachtig.
En dat is niet de tijdlijn waarin ik leef. Snap je?
(Piano speelt verder)
Toen ik 29 was...
was ik heel erg verliefd en raakte ik zwanger,
maar ik had geen verblijfsvergunning.
Ik zat vast in een juridische procedure.
Dus daar zit ik dan, ik raak zwanger,
en mijn Amerikaanse vriend van toen, ik zei zo van,
het zou zoveel makkelijker zijn als we trouwen,
want dan voel ik tenminste dat ik niet, weet je...
En wat er gebeurt als je een werkvisum hebt...
Als ze je ontslaan,
heb je letterlijk 10 dagen om het land te verlaten.
En hij had er gewoon een soort blokkade voor.
Hij wilde het niet doen.
Het was, weet je,
wekenlang proberen om met hem te onderhandelen.
En hij zei zo van, o, ik ben er klaar voor om vader te worden.
Ik ben er niet klaar voor om echtgenoot te zijn.
En ik was natuurlijk helemaal hysterisch,
want dat was mijn allerergste nachtmerrie.
Weet je, ik sta alleen op straat en ik ben een immigrant.
Weet je, ik had al die beelden
van mijn ergste scenario voor ogen.
Het was alsof het iets heel oerinstinctiefs in me losmaakte.
En toen kreeg ik een miskraam.
En toen dacht ik, ik dacht:
oké, weet je, geen wonder,
want diep vanbinnen dacht ik: alsjeblieft God,
laat me dit kind niet krijgen.
Want ik kan dit niet, ik kan dit gewoon niet.
Emotioneel kan ik het niet aan.
Dus natuurlijk, weet je,
ga ik naar de filmschool, de jaren verstrijken en ik ontmoet iemand geweldigs
en we daten en we trouwen.
En ineens zit ik in dat spel van, o,
(Filmklap)
maar ik wil mijn eerste speelfilm maken.
Weet je, en ik hoor al die verhalen van: ja,
als je kinderen krijgt,
dan lukt het je nooit om filmmaker te worden.
Dus ik besteed een paar jaar aan het opzetten
van mijn eerste speelfilm.
En daar sta ik dan, ik word 40, en ik ga voor mijn jaarlijkse controle.
En ik zeg, weet je,
ik probeer het misschien al twee maanden, drie maanden.
En een dokter vertelt me, weet je,
statistisch gezien heb je geen goede eicellen.
Dus het is gewoon, weet je,
de timing met mijn carrière klopt niet helemaal.
Maar een maand geleden waagde ik de sprong en deed een ivf-cyclus.
Dus ik hoop echt dat ik nu zwanger ben.
Ik wil een leven hebben buiten alleen maar
een thuisblijfmoeder zijn.
En ik ben doodsbang dat als ik nu kinderen zou krijgen,
ik dat allemaal vaarwel kan zeggen.
Mijn man heeft bijvoorbeeld een heel veeleisende baan
waarbij hij echt lange dagen maakt.
Als ik kinderen had, zou de hele zorg op mij neerkomen.
Hij zou niet echt veel kunnen helpen, gewoon
omdat zijn baan zo veeleisend is.
Een nanny is erg duur.
Ik ben er zelf ook een geweest.
Dus als we een kind krijgen,
hoe pakken we dat aan zonder dat het al mijn ambities
op carrièregebied de das om doet,
zeker nu ik nog maar net...
begonnen ben?
Als we nadenken over vrouwen die hun kinderwens
niet helemaal waarmaken, roept dat de vraag op: waarom?
Waarom gebeurt dit?
Naast financiële drempels zelf
is ook de functie die kinderen voor ouders vervullen
aan het veranderen.
Vroeger trouwde je.
(Speelse muziek)
Daardoor werd je een volwassene, los van je ouders.
Je kreeg kinderen.
Dat liet zien dat je respectabel en stabiel was.
Dat is nu niet meer zo.
Tegenwoordig zijn ze een bekroning.
Kinderen zijn het teken dat je geslaagd bent.
Je hebt je financieel stabiel gemaakt.
Je hebt de partner gevonden.
Je hebt je droomhuis.
Je hebt al die dingen gedaan.
En nu kun je al die prestaties bekronen met het
ultieme symbool, statussymbool zo je wilt,
dit ontzettend dure langetermijnproject van
het ideale kind.
Mensen bereiken hun inkomenspiek pas later,
wat betekent dat ze pas veel later in hun leven
het punt bereiken waarop ze denken dat dure kind te kunnen betalen.
Al die dingen komen samen en zorgen voor een soort perfecte
storm voor ouders, waarbij ze het gevoel hebben dat er eigenlijk
geen andere uitweg is dan het gezin dat ze willen niet te krijgen.
Julia, mag ik je een heel persoonlijke vraag stellen?
Waar sta je in je proces?
Wil je überhaupt kinderen?
Nee.
Om verschillende redenen.
Uiteindelijk vind ik dat ik het me niet kan veroorloven.
Mijn partner en ik hebben allebei voor baby's en peuters gezorgd
toen we tieners waren.
En mijn eigen jeugd was ook niet bepaald de beste.
Dus ik heb nooit echt een sterke drang naar het moederschap gevoeld.
Tja, weet je, Julia, uiteindelijk, bedankt dat je ons
überhaupt overweegt.
Toen Haile het me vertelde, moest ik huilen.
Weet je, het is zo'n diep
genereus geschenk.
Dus...
Dank je.
En weet je, Haile heeft vast, ik weet zeker dat Hailey je heeft verteld
we hebben zeven IVF-pogingen gedaan, en twee miskramen,
en twee mislukte IVF-rondes. Het is gewoon...
Weet je, we hebben onze...
We hebben het geprobeerd. We hebben het echt heel hard geprobeerd.
Ja.
Oké, en hoe gaan we nu verder?
Want het is één ding dat ze nu beschikbaar zijn en dat
je me kent, wat allebei goede dingen zijn,
maar dan zijn er
negatieve factoren, zoals dat ze al een tijdje geleden zijn ingevroren
en dat ik al niet
zo jong meer was toen ik ze invroor, dus...
Moet je dit nog afwegen of heb je al besloten?
Elke stap van het proces is een gok, weet je.
Er zijn geen garanties, dus ik zeg: laten we het proberen.
Ja, laten we het doen. Oké?
Een Zoom-handdruk?
(Hij gromt)
(Zachte percussiemuziek)
In mijn dertiger jaren hebben mijn arts en ik
inderdaad een gesprek gevoerd over de mogelijkheid
om mijn eicellen in te vriezen.
En ik had het overwogen.
En eh...
Ik koos ervoor om het niet te doen.
En de reden daarvoor was
(Zachte piano)
dat ik op dat moment geen partner had.
En ik weet nog dat ik dacht:
ik weet niet of ik die ooit zal hebben.
En de gedachte dat ik
niet zwanger zou kunnen worden omdat ik geen partner had...
Er was gewoon iets... ik dacht dat het een
extra laag pijn zou toevoegen die ik gewoon niet wilde doormaken.
Nu ik er aan de andere kant van sta,
(Piano gaat door)
wou ik dat ik het wél had gedaan.
Ik heb nooit overwogen mijn eitjes in te vriezen, omdat
ik het geld er niet voor had.
(Lacht)
Ik had het geld niet in de tijd waarin het
logisch was geweest om de eitjes in te vriezen.
Snap je wat ik bedoel?
Dus ja,
ik dacht over het invriezen van eitjes gewoon
zoiets als: o ja, daar moet je geld voor over hebben.
En dat is iets wat pas net is gebeurd.
(Grinnikt)
Dus ja.
Ik zal je het verhaal vertellen over toen ik mijn eitjes liet invriezen.
Dit was een paar jaar geleden, misschien, zeg maar drie,
vier jaar geleden, toen mijn verzekering dit soort dingen
begon te vergoeden.
Dus ik dacht: oké, laten we ze invriezen.
Ik heb jarenlang niet goed voor mijn lichaam gezorgd.
Nu zorg ik eindelijk wel voor mijn lichaam.
Wat betekent dat?
Ik ben gewoon nieuwsgierig.
Tenzij je bijvoorbeeld een cokegewoonte hebt die je niet wilt
onthullen om juridische redenen.
Wat betekent dat eigenlijk?
Ik gewoon...
Ik had meerdere eetstoornissen toen ik opgroeide... en
ik ben pas...
sinds kort begonnen daar iets aan te doen.
Ik wist niet eens of ik wel goede eicellen kon aanmaken.
Een jaar later namen ze contact met me op over, nou ja,
je bent ons zoveel verschuldigd voor het invriezen.
Even voor de duidelijkheid,
je verzekering dekte de opslag niet, de extra opslag?
Het dekte de opslag ongeveer een jaar.
Duidelijk.
En ik dacht: nou,
ik heb in een jaar nog niet bedacht wat ik hiermee moet.
Wanneer ga ik dat doen?
En wat heb je toen gedaan?
Doneer je ze aan de wetenschap of?
-Ik heb ze aan de wetenschap gedoneerd. -Ja.
Toen kwam corona.
En ik begon hulp te zoeken voor veel van de dingen die
verkeerd zaten in mijn leven, waaronder de eetstoornissen,
en het trauma dat ik doormaakte toen mijn vader overleed.
Het was mijn laatste jaar rechten.
En ik verloor mijn vader op een tragische manier.
Dat heeft me echt helemaal verwoest. Ik begon...
Wat is er gebeurd?
Hij werd... Hij werd...
Mijn vader werd vermoord, in 2004.
En dat was het jaar dat ik begon te werken.
(Intrigerende muziek)
En ik stortte me op deze baan als advocaat.
(Deuren klappen dicht)
En ik wilde geen tijd hebben om na te denken.
En dat jaar declareerde ik 3.800 uur,
wat, als je het uitrekent, krankzinnig is.
En dat betekent geen vakantie.
Het betekent elk weekend werken.
En het betekent zo veel afschuwelijke dingen.
(Droevige piano)
Dat was mijn therapie.
Vooruit naar 2020:
ik begon hulp te zoeken voor al die dingen.
En ik begon weer na te denken: wat als...
zou ik niet gewoon moeten kijken of ik nog kinderen kon krijgen?
En ik ging naar een arts.
Hij was gewoon eerlijk tegen me.
Hij zei: je bent geen goede kandidaat.
En ik zei: weet je wat?
Het is prima.
Ik heb dit gewoon niet nodig.
(Zachte percussiemuziek)
Ik ben een millennial.
Ik heb schulden, net als iedereen.
Ik geloof graag dat veel millennials geen huis kopen
of van plan zijn geen kinderen te krijgen vanwege hoe we
financieel geraakt worden door onze studieschulden,
wat er een groot deel van uitmaakt.
Ik heb zo'n 60.000 dollar aan leningen afgesloten.
Ik heb er ongeveer 50.000 van afbetaald, en ik heb nog zo'n 20,
25.000 dollar over.
En het is gewoon uitputtend, op z'n zachtst gezegd.
Ik was zo benieuwd...
Het kantelpunt waarop je besefte
dat je deze weg helemaal niet wilt inslaan?
Is dat de vraag waarom?
Waarom heb je besloten om kinderloos te blijven?
Het korte antwoord is: financieel.
Ik heb een studieschuld van zes cijfers.
Ik heb geen ziektekostenverzekering via de stad, geen zwangerschapsverlof
geen pensioenregeling.
De gemiddelde kosten om een kind groot te brengen tot z'n 18e
in New York bedragen 500.000 dollar.
En dat is zonder studie.
Over 18 jaar kost een openbare universiteit 200.000 dollar.
Een privé-universiteit kost 450.000 dollar.
Dus 500 plus 450, dat is al... gemiste inkomsten, ivf...
Dat is een miljoen.
Ik kan niet...
Ik, het is gewoon te veel.
Ik kan niet, ik werk me kapot met monteren.
Maar als iemand je een miljoen zou geven, zou je het dan doen?
Weet je, als ik in bijvoorbeeld Nederland of Zweden zou wonen
of zoiets, of in Frankrijk... Als ik... als er
maatschappelijke steun was voor kinderopvang en zo?
Ik weet het echt niet.
Ik heb ook nog een hoop persoonlijke shit.
Echt een hoop.
Sommige landen hebben het echt heel comfortabel gemaakt om
kinderen te krijgen, en andere niet.
Ik bedoel, in Zweden en Frankrijk
heb je goede kinderopvang.
(Eigenzinnige muziek)
Je krijgt zwangerschapsverlof of vaderschapsverlof.
Ze hebben al een gegarandeerde nationale gezondheidszorg.
Ze hebben al kortere werkdagen.
Ze hebben al veel meer vakantie
en ziekteverlof.
En het begint er echt haalbaar uit te zien als je aan
al die dingen denkt... In de Verenigde Staten
(Pasje glijdt door lezer)
hebben we een gebrek aan gezondheidszorg,
(Papier ritselt)
een gebrek aan kinderopvang,
een gebrek aan betaald verlof, lange werkdagen.
Het is eigenlijk een systeem dat zo is opgezet dat het
maximale arbeid uit ons haalt zonder er ook maar iets voor te betalen.
Mensen zeggen: o,
je wilt dat de overheid je gratis dingen geeft.
Nee, eigenlijk
willen we dat de overheid
de voortplanting van onze samenleving steunt.
Het vervult deze basisfuncties niet, toch?
Dat financiële verhaal.
Ja.
Het is geen reden om geen kind te nemen.
Ik vind het geen echte reden.
En de statistieken laten zien dat mensen die arm zijn
meer kinderen krijgen, en niet andersom.
Dus ik denk niet dat je je financieel onzeker voelt.
Ik weet het niet, misschien voel je je...
onzeker tegenover je partner,
ook al zeg je dat hij een fatsoenlijke, aardige vent is.
Ik weet het niet, het is gewoon...
Je kunt het gewoon niet helemaal berekenen...
Het is... het leven is geen spreadsheet.
Dus je kunt niet uitrekenen...
Dus ontken je dat ik 300.000
aan studieschuld moet terugbetalen?
Maar weet je...
Er is inflatie.
Maar weet je, ik moet dat geld wel verdienen!
Precies.
Er is inflatie.
Je gaat meer verdienen omdat je blijft werken.
Als je... dus 300.000 dollar
was in de jaren 70, of 50 of
de jaren 60 veel meer geld dan nu.
Dus als je alles in het leven overdreven rationaliseert,
in een spreadsheet zet, dan werkt het gewoon niet.
Ik denk dat het ook niet werkt als je niet het
benodigde geld hebt.
Het werkt, Yulia.
Op de een of andere manier werkt het.
Op de een of andere manier?
Weet je, je kind zal geen honger lijden.
(Vrolijke muziek)
Ze heeft gelijk.
Ik zou mijn carrière kunnen opgeven,
ergens gaan wonen waar het leven goedkoop is,
een kantoorbaan met ziektekostenverzekering nemen en kinderen krijgen.
(Baby kraait)
Maar dat doe ik niet.
Misschien zit Amerika met zijn gebrek aan gezinsvriendelijk beleid
toch wel op het juiste spoor.
Misschien scheidt het het kaf van het koren.
Als je niet bereid bent om op te offeren,
zou je misschien geen kinderen moeten nemen.
(Vrolijke muziek gaat door)
(Deurbel gaat)
(Mooie pianomuziek)
Fijn dat je er bent.
Hé!
Als God het wil, als we onze gezonde embryo's hebben
en we ze terugplaatsen,
plaatsen we er meerdere terug,
maar er kunnen zoveel complicaties optreden.
Ja.
Geen garanties.
Ik loop vanwege mijn leeftijd al een hoog risico,
door de eerdere zwangerschappen.
De eerste trimesters waren echt eng, dus...
Hoe zou jij je voelen, jij doneert je eicellen,
je jonge eicellen, aan ons, en stel dat we drie embryo's krijgen
en ik die alle drie verlies?
Zoiets als...
Het is een goede vraag.
Weet je, je hebt,
of je had de kans om aan een ander stel te doneren...
Dat is een reëel risico.
Ja, je hebt gelijk.
Ik heb het gevoel dat bij miskramen,
met mijn zeer beperkte kennis van de biologie, de oorzaak meestal
bij het embryo ligt.
Dat is wat er beweerd wordt.
De artsen hebben er alle vertrouwen in dat je zwanger kunt blijven,
en dat is genoeg voor mij.
Dus als je ze alle drie verliest,
zal ik me vreselijk voelen om
de beproeving die je hebt moeten doormaken,
die jullie allebei zouden moeten doormaken,
maar het is niet...
Dan weet ik, oké...
Dan ga ik
ervan uit dat dat bij iedereen
was gebeurd.
Oké.
(Zachte percussiemuziek)
De druk die ik voel, komt van mijn familie.
Als ik aangeef geen kinderen te willen,
hoor ik mijn moeder dingen zeggen als: het geeft niet,
je verandert nog wel van gedachten.
(Rustgevende piano)
Of: het geeft niet, er is nog tijd.
Het is alsof ze die deuren gewoon open wil houden.
Ze heeft het niet helemaal,
het voelt alsof ze nog niet helemaal heeft geaccepteerd
hoe heftig ik tegen het idee van kinderen krijgen ben.
Mijn vader, denk ik, legt zich er gewoon
(Piano gaat verder)
verdrietig bij neer.
Sorry.
Hij is...
Hij heeft kanker, en...
ik denk dat een deel van hem heel graag
opa wil worden voordat hij sterft.
Dus voel ik een hoop druk dat ik dat niet...
dat ik dat niet kan geven.
Maar als ik het hem zou vragen, zou hij zeggen: ik ben genoeg.
Dus het zit hem in hun reacties en opmerkingen.
Het is niet zozeer van: je moet dit echt doen.
Het is meer van...
Weet je, we vonden het heerlijk om jou te hebben.
Waarom zou je dat zelf niet willen?
Mijn moeder komt uit een andere tijd.
Ik kan zien dat er wat pijn schuilt...
die met die acceptatie gepaard gaat.
Weet je, ze hebben me nooit echt onder druk gezet.
Ik heb gemerkt dat mijn moeder, naarmate ze ouder werd,
dat er momenten waren waarop ik haar dingen hoorde zeggen,
niet zozeer "ik wou dat ik een kleinkind had", maar weet je,
(Intrigerende pianomuziek)
ze noemt de gezinshond dan haar kleinzoon.
En ze begrijpt het zo'n beetje,
dat het waarschijnlijk gewoon niet gaat gebeuren.
Mijn moeder is eigenlijk best blij dat ik geen kinderen krijg.
Ze is ook bang voor hoe de wereld zal eindigen en
voor de uitdagingen die mijn neefjes te wachten staan
als ze volwassen zijn. Dus...
Zo'n tien jaar geleden vertelde ze me dat ze dacht dat
het misschien wel het beste zou zijn als
mensen van onze leeftijd zouden stoppen met kinderen krijgen,
en in plaats daarvan... kinderen zouden adopteren of zo...
Eigenlijk verspillen Amerikanen ontzettend veel en
(Kat miauwt)
verbruiken ze veel grondstoffen.
Dus misschien zouden Amerikanen niet zoveel kinderen moeten krijgen en
kinderen moeten adopteren die er al zijn.
(Tedere pianomuziek)
Ik denk dat zelfs voordat ik echt begon na te denken over mijn
queer-zijn en seksualiteit en hoe mijn relaties
eruit zouden zien,
een belangrijke reden voor mij om te aarzelen om een kind ter
wereld te brengen in mijn eigen lichaam, een soort angst was om
waar we staan en waar we naartoe gaan.
Een van mijn eerste herinneringen is 11 september
en daarna
al die verschillende dingen, en ik weet dat elke generatie
(Dringende muziek)
het gevoel heeft dat de wereld waarin ze leven apocalyptisch is,
maar ik denk dat de situatie waarin we zitten, met onze planeet
en de leefbaarheid van onze planeet...
Zelfs als ik een kind had,
zou mijn kind misschien een baby willen, en die baby zou leven in
een wereld die ik me niet eens kan voorstellen.
Als het gaat om klimaatverandering,
denk ik dat er nu ingrijpende veranderingen nodig zouden zijn
om te zien dat het,
om het te vertragen,
wat er gebeurt, en ik zie het niet gebeuren, dus...
Wat betreft
(Treurige piano)
om kinderen op deze wereld te zetten,
als we de situatie nu niet veranderen,
zie ik niet hoe ze niet getroffen zouden worden door klimaatverandering.
Ik kom van een klein eiland waar ik op een dag
graag zou terugkeren.
En eilanden behoren tot de eerste die getroffen worden
door klimaatverandering, en als het niet verandert,
zullen kinderen op Haïti er ook onder lijden.
In de jaren 60 en 70
was er totale paniek over de hoge
bevolkingsgroei.
Er waren boeken als The Population Bomb.
(Speelse piano)
Er waren ideeën dat, weet je,
hongerige baby's de voedingsbodem voor communisme zijn.
Daarom komen mensen in opstand.
Nu horen we, weet je,
zorgen over overbevolking door de klimaatcrisis.
(Slik)
Maar het punt is dat het niet de...
het is niet het absolute aantal mensen
dat de klimaatcrisis veroorzaakt.
Het is de...
het is in wezen de fossiele-brandstofindustrie.
In plaats van mensen te beschuldigen van te veel kinderen krijgen,
moeten we de fossiele-brandstofindustrie uit haar lijden verlossen.
En het andere probleem met de klimaatcrisis is
dat er geen manier is om, oh, oh,
we gaan het geboortecijfer nog veel sterker terugdringen dan
het neemt nu af,
en dat lost de klimaatcrisis op de een of andere manier op, maar wanneer?
In 2100 ofzo?
Dus over het algemeen denk ik
dat dat overbevolkingsverhaal een afleidingsmanoeuvre is om
te voorkomen dat mensen zien wat er werkelijk aan de hand is.
Soms, als we nadenken over een laag geboortecijfer, denken mensen:
is dat eigenlijk wel zo'n probleem?
Misschien heeft de aarde wel te veel mensen.
Misschien is een laag geboortecijfer juist iets goeds.
Maar een heel laag geboortecijfer heeft
echt gevolgen.
Zeker als het lange tijd zo laag blijft.
Het voor de hand liggende voorbeeld waar veel mensen aan denken
is iets als de sociale zekerheid, toch?
Want hoe werkt sociale zekerheid eigenlijk?
(Doelgerichte muziek)
De huidige werkenden betalen belasting,
en die belasting gaat eigenlijk rechtstreeks uit hun zak
naar de mensen die nu met pensioen zijn.
Minder werkenden en meer gepensioneerden
betekent een grotere last voor de werkenden, of
de levensstandaard van de gepensioneerden gaat dalen.
Iedereen is er slechter aan toe.
(Bons)
Dat is vrij duidelijk.
Wat veel mensen zich niet realiseren, is dat een dalende
bevolkingsgroei eigenlijk het rendement verlaagt op
alle bezittingen en investeringen.
Zo kom je in deze vicieuze cirkels terecht van
(Lucht loopt weg)
deflatie en uiteindelijk van verval en aftakeling van infrastructuur.
Er zijn reële kosten voor de samenleving als geheel wanneer
de bevolking langdurig blijft krimpen.
Zijn die te beheersen?
Misschien. Met een goed politiek systeem dat geleid wordt door
competente mensen die goede samenwerking weten te bereiken tussen
uiteenlopende partijen,
zou je een krimpende bevolking misschien op een
redelijke, niet-catastrofale manier kunnen opvangen.
Maar ik denk niet dat iemand gelooft dat het lijstje dat ik net
noemde de Amerikaanse politiek in de 21e eeuw beschrijft.
Dit gaat al heel snel een probleem worden.
Het wordt een probleem voor ons, in de zin van,
we hebben geen kinderen.
We hebben straks ook niets
en we zijn oud en we werken bij
de Walmart en we zijn 90.
(Kassa piept)
Echt verschrikkelijk.
En er is een vergrijzende samenleving zonder iemand die echt
voor hen zorgt.
Maar dit is onderdeel van, zeg maar, de tumor die het kapitalisme is.
(Glas valt aan diggelen)
Dus het is niet zozeer de plicht van jonge vrouwen
om er kinderen uit te persen zodat we genoeg geld hebben
om voor opa te zorgen.
Snap je, zo hebben we de samenleving nu eenmaal ingericht.
Nu moeten we een manier vinden om het opnieuw in te richten
want, weet je, het is geworden
is het voor veel mensen gewoon financieel onhaalbaar geworden
om kinderen te krijgen.
Ik denk dat er op mijn oude dag voor me gezorgd wordt, omdat ik denk
(Fietswielen draaien)
dat ik een leven leid omringd door vrienden en verbindingen
die wel of niet familie van me zijn.
En dat iemand familie van je is, garandeert niet
dat ze op je oude dag voor je zorgen,
of de juiste persoon zijn om dat te doen.
Als je je leven zo leidt dat mensen zich
met je verbonden voelen,
is dat de beste manier om verzorgd oud te worden.
En dat geldt net zo goed als je kinderen hebt en ze het gevoel geeft
dat er voor ze gezorgd wordt en ze weten dat ze geliefd zijn,
dan is de kans heel groot dat ze
op je oude dag voor je willen zorgen, maar...
(Zachte piano)
Maar betekent dat niet dat kinderen krijgen gezien zou kunnen worden
als een fundamenteel egoïstische daad
als iemands beweegreden is:
ik moet kinderen krijgen zodat ze voor me kunnen zorgen?
(Zachte piano gaat door)
De mannen met wie ik date, willen nu misschien geen kinderen,
maar waarschijnlijk willen ze die in de toekomst wel.
Dus als ik zeg dat ik geen kinderen heb, is dat een schok.
En ik zeg altijd: weet je, dit hoef je niet te doen.
We hoeven geen relatie met elkaar aan te gaan
als dat is wat jij wilt,
want ik weet zeker dat ik dat niet wil.
Daten is moeilijk, ik vind het prima om alleen te zijn, wil ik kinderen?
Nee, maar zou ik een kind opvoeden?
Het kind van iemand anders?
Ik weet het niet, weet je, ik sta ervoor open.
Het is niet iets waarvan ik nu kan zeggen:
dat zou ik nooit doen.
Ja, eigenlijk is het grappig, want ik filterde
altijd de mensen eruit die
kinderen hadden of die op die apps
in elk geval toegaven kinderen te hebben.
Dus die filterde ik er sowieso uit, en
mijn vrienden zeiden dan: Julia, je kunt niet kieskeurig zijn.
Dat is niet...
Maar dan zei ik: luister,
het is gewoon rekenwerk, toch?
(Vrolijke muziek)
Ik heb nog niet één iemand kunnen vinden die mij kan verdragen.
Ik zou drie mensen moeten vinden die mij mogen:
de man, het kind en de ex-vrouw.
Dat gaat gewoon niet lukken.
De kans dat ik ze
alle drie op één lijn krijg over de kwestie 'ik',
die is er gewoon niet.
Dat is echt geweldig.
Ik hou van hoe je denkt.
Ik filterde mannen met kinderen er niet uit, want ik
bekeek het juist van de andere kant, zo van:
nou, als hij al een kind heeft,
dan is de kans veel kleiner dat hij er nog meer wil.
Dus dan ben ik mooi van de haak, snap je?
Ik vind het prima om stiefmoeder te zijn.
zo van, weet je, van...
hé, fijn advies, hoor,
maar ik heb niets over jou te zeggen.
Snap je wat ik bedoel?
(Deur valt dicht)
Of, in welke mate
(Ramen gaan open)
er ook van me gevraagd wordt,
ik kan die uitdaging wel aan,
(Gordijnen zwiepen)
maar het is niet aan mij om gewoon, ik bedoel,
een kind uit mijn lijf te persen.
En met mijn huidige partner hebben we, denk ik...
hebben we het er meteen over gehad.
Hij heeft namelijk al een dochter
uit een vorige relatie.
Dus we dachten zo van, ja, dat gaan we niet doen.
En het is fijn om die druk niet te voelen.
Het zou heel anders zijn als ik iets had met een jongere man
die zei: ik wil heel graag een gezin.
Dan zou ik zeggen: oké, veel succes ermee.
(Ze grinnikt)
Ik was getrouwd met een hele lieve man, Aaron,
(Vogels fluiten)
en we waren vijf jaar getrouwd,
vijfenhalf jaar misschien.
En...
Toen we daten had ik hem verteld dat ik geen kinderen
wilde, maar nadat we getrouwd waren,
zei ik dat ik bereid was om het een jaar lang te laten
verlopen, en als ik zwanger werd,
dan zouden we daarna meer kinderen krijgen, want
kinderen die zo'n beetje als enig kind zijn opgevoed
zijn het beste bewijs van
waarom je niet maar één kind wilt.
Je wilt niet al je eieren in één mandje leggen.
Nee, precies.
Maar ik werd niet zwanger, en Aaron moest erover nadenken
of hij wel, ik weet niet,
40 mille wilde uitgeven aan voortplantingstechnologie.
En zijn antwoord was een vrij overtuigend nee.
Dus het is nooit... je hebt nooit een gesprek gehad van
het is ik of...
Als je kinderen wilt, moet je weggaan?
Toen ik 35 was, heb ik uiteindelijk mijn eicellen ingevroren,
(Zachte bluesmuziek)
vooral om mijn moeder van mijn rug te krijgen,
maar ook omdat ik altijd dacht dat
geen enkele man bij me zou willen zijn, tenzij ik
(Kinderen spelen op schommels)
hem een kind zou schenken.
Dit was mijn ervaring met mijn moeder en haar partner.
Ja, ik dacht gewoon niet
dat er enige reden was waarom iemand
mij om mezelf zou willen.
Ik weet nog dat je besloot je eicellen in te vriezen, en
ik weet nog dat ik dacht dat het echt veel vergde van je
lichaam en ook heel duur was
en dat je het om verdrietige redenen deed.
En ik heb het gevoel dat de mensen met wie je gedatet hebt...
Hoe zal ik dit diplomatiek zeggen?
...waren niet de aardigsten.
We ontmoetten elkaar toen ik 22 was, en mijn man, Dory,
hij was toen 28.
Het werd vrij snel serieus tussen ons,
en ik zei al vroeg tegen Dory
dat ik absoluut zeker wist dat ik geen kinderen wilde.
En toch hield ik de mogelijkheid open dat,
nou, misschien zou ik van gedachten veranderen, want ik was 22,
en iedereen zei: dat geeft niet, je verandert nog wel van gedachten.
Dus ik zei: ik denk het eigenlijk niet, maar...
ik wil echt geen kinderen.
Voel je je ooit schuldig dat je hem geen kleine Dory
of kleine Summer hebt geschonken, dat...
Want je wist dat hij dit graag wilde?
(Zachte piano)
Het feit dat je niet...
Ja, ik vind het inderdaad verdrietig dat ik,
doordat ik de juiste persoon voor Dory was,
de loop van zijn leven heb veranderd.
En dat betekende misschien dat hij geen kinderen heeft gekregen.
Maar...
Zoals we het er samen altijd over hadden, was er...
(Bandje wordt teruggespoeld)
een heleboel geweldige, gelukkige, mooie levenswegen.
En één daarvan was met kinderen,
en één daarvan was zonder kinderen.
En je kunt ze niet allebei hebben, dus dit is degene die we hebben.
En hij zei: ik wil kinderen, maar ik wil jou meer.
De jeugd van mijn man was ook niet best.
En... zijn vader was alcoholist.
Het is bijzonder.
Mijn man kreeg ook het meeste te verduren
van de emotionele last en, nou ja, de klappen en zo.
En daar bovenop is mijn man in 2004 naar Irak gegaan,
2005, toen dat allemaal speelde.
Hij heeft er een posttraumatische stressstoornis aan overgehouden.
Ik denk dat, als mijn man geen PTSS had gehad,
geen alcoholprobleem,
niet... zeg maar...
Gewoon een beetje stabieler.
Dan zou ik er volledig meer voor openstaan om een kind te krijgen.
Helaas, ik hou van hem, en hij is wie hij is.
En ik weet zeker dat hij hetzelfde over mij zou zeggen.
En ik weet dat zijn moeder zei:
het is nog niet te laat om te scheiden en
met iemand anders te trouwen die wél kinderen kan krijgen.
Dat doet pijn.
Weet je, toen je me vroeg
wanneer het precies was dat je
besefte dat je geen kinderen wilde?
Dan denk ik terug aan mijn studententijd,
toen je ouders
je eigenlijk vroegen om een kind te krijgen
om hun huwelijk te redden.
Nee, nee, nee, nee, ik zou niet bevallen.
Nou, je zou wel
de eicel leveren, voor je broers en zussen.
Nee, wat er gebeurde, was dat...
Mijn moeder trouwde met mijn stiefvader toen ik veertien was.
Ze kregen mijn broertje toen ik zestien was.
Mijn moeder was negenendertig.
En toen wilde mijn stiefvader een tweede kind.
Ze hadden een heel slechte relatie,
maar hij hield koppig vast aan een tweede kind.
En toen was ze al te oud.
Ze deden, geloof ik, een jaar lang ivf.
En toen zeiden ze: je eicellen werken niet.
En ze vroegen mij om mijn eicellen.
(Zachte piano)
Ze zat in zo'n wanhopige situatie dat
ik zei dat ik het zou doen.
En ik begon naar de dokters te gaan.
En ze hadden eigenlijk de goedkeuring van een psychiater nodig
om dit te laten gebeuren.
De psychiater keek één keer naar ons drieën en zei:
ik keur deze situatie niet goed.
En ik was zo blij dat hij dat deed,
want ik wilde dit echt niet doen.
(Zachte piano)
Toen zei mijn stiefvader dat ze het appartement moest verlaten,
haar zoon moest achterlaten...
Omdat zijn droom altijd was geweest
om twee kinderen te hebben.
Als zij hem geen tweede kind kon geven,
zou hij een andere vrouw vinden die dat wel kon.
En het ironische... deel hiervan, voor mij persoonlijk,
was dat...
Ze hadden vier jaar verkering gehad voordat ze trouwden,
en in die tijd liet hij haar twee abortussen ondergaan,
omdat hij er nog niet klaar voor was om...
om zich op dat moment ergens te settelen.
(Zachte piano gaat door)
En... niemand in mijn familie denkt dat dit...
Kijk, als je een fijne familie hebt,
dan is de kans groot dat je zelf ook een fijne familie
gaat stichten, tenzij je een sociopaat bent, toch?
Misschien, ja.
Misschien, maar de kans is soms gewoon groter.
-Ja. -Maar ja, weet je,
veel mensen uit gebroken gezinnen gaan ze of zelf
herhalen, of proberen ze juist te vermijden.
Ze vermijden.
Ja, ik denk dat het voor iedereen het veiligst is,
voor alle betrokkenen, dat ik me daar niet aan waag.
Ik heb laatst met twee mensen gesproken die een
moeizame band met hun moeder hebben, en ze zeiden:
ik denk niet dat ze moeder wilde zijn.
En zeker, weet je,
als je praat met iemand uit de generatie
boven ons,
die zijn opgevoed door moeders die wel moeder
móésten zijn, snap je?
Dus veel van die vrouwen wilden helemaal geen moeder zijn.
Er was gewoon niets anders voor ze om een leven
op te bouwen, weet je?
Dus dat snap ik.
Geen van mijn broers of zussen heeft kinderen.
Iedereen heeft, denk ik,
een eigen verhaal dat verklaart waarom.
Maar het is een beetje zo:
we hebben allemaal het overleven van dat gezin meegemaakt en dachten:
laten we dit niet herhalen.
Ik denk dat we eerst moeten uitvogelen
hoe we dit voor ons zien.
Als we het geluk hebben dit kind te maken en op te voeden,
dan zal het ook echt bestaan, geen abstractie zijn.
En het zal niet alleen geen abstractie zijn,
maar het is iemand die je hoogstwaarschijnlijk zult zien,
dus wat betekent dat voor jou?
Wat betekent dat voor ons?
En ik stel deze vragen niet omdat ik er een uitgesproken mening
over heb, maar het is iets wat we moeten uitvogelen.
Want het is niet anoniem, en zelfs al was het anoniem...
in dit tijdperk van genetische tests zou je kind,
ook al zou je het niet vertellen dat het verwekt is met
(Eigenzinnige muziek)
de eicellen van iemand anders, op een dag
zeker een genetische test laten doen,
want dat doen de meeste mensen tegenwoordig.
En dan zouden ze zoiets hebben van: hé,
hoe kan het dat ik voor een kwart Joods ben?
(Verrassend geluidseffect)
Dus als je terugredeneert vanaf een volwassen kind,
zouden ze het weten, zelfs als je het niet vertelde.
Dus ik ga ervan uit dat je het ze gaat vertellen, toch?
Dus terugredenerend vanaf het feit dat ze het zullen weten,
(Eigenzinnige muziek gaat door)
kan ik net zo goed openstaan voor hun aanwezigheid in mijn leven,
als ze in mijn leven willen zijn.
Maar dat zou aan hen zijn, en aan jullie,
of, je weet wel, zoiets als...
Zoals ik het voor me zie, is dat...
dat ik ze bijvoorbeeld een boek stuur voor hun verjaardag, en dan...
kijk, tante Julia heeft je een boek gestuurd.
Ik denk dat je gelijk hebt dat, stel,
als we het geluk hebben om dit kind te maken,
dat er niets is wat hen tegenhoudt om erachter te komen
dat ze voorouders hebben die afstammen
uit de streek waar jouw familie vandaan komt.
Dat is iets heel anders dan dat ze weten dat ze
op wat voor manier dan ook specifiek aan jou verwant zijn.
Dat is waar.
Ten eerste, voel jij je daar goed bij?
En als je dit kind zou kennen, en wij ervoor kozen om
jouw genetische band met hen niet te onthullen,
zou je, zou je dat respecteren?
(Eigenzinnige muziek gaat door)
Ja. Absoluut. Absoluut.
(Melancholische muziek)
Ik... heb met mensen gepraat, met vrouwen en met mannen,
en... niemand van hen... zei dat ze blij zijn
dat ze geen kinderen hebben,
degenen die kinderen hadden kunnen krijgen, hebben er geen.
En ze hadden er eigenlijk steeds spijt van.
En hoe ouder je wordt,
hoe meer je beseft wat je mist.
En, weet je, de...
sorry, mag ik even die steekproefgrootte weten?
Wie zijn al die mannen en vrouwen met wie je gesproken hebt die
er spijt van hadden dat ze geen kinderen kregen?
Gewoon nieuwsgierig.
Wilde je de namen?
Ja, eigenlijk wel.
Mensen die ik...
Ja?
...ontmoette.
Zomaar willekeurige mensen op straat?
Jane? De... van mijn vriendin...
Heb je het haar gevraagd?
Zei je: pardon, heb je er spijt van dat je geen kinderen hebt?
Het was gewoon...
(Ze grinnikt)
Het ging gewoon... zo liep het gesprek.
Want soms zeg je dingen...
Als ik het Jane zou vragen...
Maar het gaat niet alleen om Jane.
Als ik het Jane zou vragen, wat ik niet ga doen,
maar stel dat wel, dan ben ik benieuwd of ze dat zou bevestigen.
Meestal vertellen mensen het uit zichzelf.
Echt?
Zeggen mensen uit zichzelf dat ze spijt hebben geen kinderen te hebben?
Ja, een beetje wel.
Als ik nadenk over,
(Zachte piano)
heb ik er spijt van dat ik geen... kinderen heb gekregen?
Ik denk eigenlijk van niet, want spijt zou betekenen dat ik
iets anders zou hebben gedaan
onder dezelfde omstandigheden, toch?
Dus nee, ik heb er eigenlijk geen spijt van.
Ik denk dat ik het betreur dat we een systeem hebben dat
het opvoeden van kinderen niet echt aantrekkelijk maakt, weet je?
En dat, weet je,
dat we een systeem hebben waarin die keuze maken je echt
in allerlei andere lastige situaties brengt die gewoon
gewoon heel moeilijk zijn.
Mensen gaan door die periodes heen en
als de omstandigheden niet goed zijn,
dan gaan ze gewoon verder met hun leven en krijgen geen kinderen.
Wat prima is.
Je kunt een vervuld leven hebben zonder kinderen,
uiteraard.
Maar als je echt kinderen wilt,
zou je niet zo moeten hoeven lijden als wij
Amerikaanse ouders laten lijden.
Ik denk dat je, wat je ook kiest,
altijd ergens spijt van zult hebben, en dat is
natuurlijk en hoort er gewoon bij, weet je,
want, ja, ik weet het niet,
dat is nou eenmaal wat het betekent om te leven en keuzes te maken.
Dus ja, er zal wel wat spijt zijn,
maar niet zo overweldigend
dat ik op mijn sterfbed
denk: weet je, ik heb alles fout gedaan,
ik had die vier kinderen moeten krijgen, en echt, weet je,
ik denk niet dat dat gaat gebeuren.
(Lange pieptoon)
Ik vind het nog steeds verdrietig dat mijn ouders geen grootouders zijn.
(Droevige piano)
En het is een van de weinige momenten waarop ik
erken dat het een egoïstische beslissing is,
want ik vind niet dat de keuze om kinderloos te blijven
op welke manier dan ook een egoïstische beslissing is,
behalve als het om mijn ouders gaat.
Omdat ik wat ik wilde boven wat zij wilden stelde.
En dat doe ik niet vaak als het om mijn ouders gaat.
Het andere punt...
Er zijn twee dingen: mijn ouders en mijn geloof.
Als... Joods persoon
voel ik de verantwoordelijkheid om te zorgen dat wij blijven bestaan.
(Droevige piano gaat door)
We hebben er zes miljoen van ons verloren.
Zoals de wereld er nu voorstaat,
ben ik er niet van overtuigd dat dat niet opnieuw kan gebeuren.
En... ik voel een verantwoordelijkheid om
ervoor te zorgen dat het jodendom voortbestaat.
En ik... kom die verantwoordelijkheid niet na.
En dat is heel moeilijk.
Nogmaals, dat zou geen goede reden zijn om een kind te krijgen.
Ik omarmde een paar jaar geleden een echte stoïcijnse filosofie toen
ik een citaat las van Epictetus, die bijna 2.000 jaar geleden leefde,
en hij zei: een schip moet niet op één enkel anker varen,
en een leven niet op één enkele hoop.
En het was zeker een verwachting die ik had,
dat ik kinderen zou krijgen.
Maar ik... weet het niet,
ik wist op dat moment, toen ik dat las, gewoon dat ik...
dat het leven prima was zoals het was...
met de verscheidenheid aan ervaringen die ik had.
Dus met mij gaat het goed.
Weet je, één ding aan anonieme donatie is
dat het je door de opzet ervan behoedt
voor gevoelens van, je weet wel,
verlies of spijt of wat had kunnen zijn.
De kans dat jij hopelijk ziet wat jouw
eicellen kunnen worden, ik bedoel, zoiets als...
Stel: over vijf jaar.
Weet je... nou,
ik hoop dat we elkaar voor die tijd nog zien,
maar je begrijpt wat ik bedoel?
Ja.
Ik heb uiteraard geen idee hoe ik die vraag moet beantwoorden.
Maar er zijn onderzoeken
waaruit blijkt dat vrouwen die nooit kinderen wilden
doorgaans geen spijt hebben dat ze er geen hebben.
Degenen die ze wél wilden en niet
konden krijgen... wel.
Dus ik zit in het eerste kamp, waarin ik statistisch gezien
geen spijt zou moeten ervaren.
Al hebben waarschijnlijk geen van die ondervraagde
vrouwen ooit meegemaakt
dat er met hun eicellen kinderen werden verwekt bij andere mensen,
die ze dan vijf, tien of
twintig jaar later ontmoeten.
Dus hoe het in de praktijk zal zijn, dat
heb ik, daar heb ik geen idee van.
Ja.
Mooi, dus, oké.
Is dat zo?
(Gelach)
Is dat zo?
(Luchtige muziek)
Oké, het zit zo.
Vind je het goed als ik vraag waar het voor is?
Ja, het is...
ik heb eerder eicellen laten invriezen
en ik doneer ze aan iemand.
Dus eigenlijk teken ik mijn
laatste kans om een kind te krijgen weg.
Wauw, oké, goed.
Ja, dus, eh, mijn ID, hè?
Ja.
Wat is de datum vandaag? De vier...
De dertiende.
De dertiende. Oké.
(Hoopvolle muziek)
(Grillige muziek)