Downloaded from YTS.BZ
(Dzwoni telefon)
Twoja rozmowa może być monitorowana lub nagrywana
Official YIFY movies site: YTS.BZ
w celach związanych z jakością lub szkoleniami.
(Muzyka oczekiwania)
Dziękujemy za telefon do Donor [niezrozumiałe].
Dzień dobry. Nazywam się Jennifer. W czym mogę pomóc?
Dzień dobry, nazywam się Julia
i mam 14 zamrożonych komórek jajowych w banku, które chciałabym
przekazać komuś, kto mógłby spróbować je wykorzystać.
Zajmujecie się czymś takim?
Julio, to bardzo szlachetne z twojej strony.
Ale wie pani,
tak naprawdę nie przyjmujemy komórek jajowych przekazywanych w ten sposób.
W przypadku komórek, które są nam przekazywane,
dawczynie muszą przejść wszystkie badania, a samo
pobranie odbywa się w naszej klinice partnerskiej.
Dobrze, dziękuję za pomoc.
(Spokojna muzyka)
W porządku, Julio, miłego dnia.
Wzajemnie.
Zamroziłam swoje komórki jajowe 10 lat wcześniej.
Mrożenie komórek jajowych było zdecydowanie dziwnym doświadczeniem.
Po wszystkich wizytach u lekarza, badaniach i zastrzykach
dostałam narkozę, a kiedy się obudziłam,
powiedzieli, że pobrali 14 komórek jajowych.
Ale nigdy ich nie widziałam.
Nawet nie wiem, gdzie jest ten bank.
I oczywiście, jeśli chcesz je wykorzystać,
nie wiesz, czy się sprawdzą.
Tyle że ja wiem, że ich nie wykorzystam.
(Trzaśnięcie drzwi samochodu)
Nie mam dzieci i nie będę ich mieć.
(Warkot odjeżdżającego samochodu)
Mam mnóstwo powodów, dla których nie,
a najważniejszy jest finansowy.
(Dźwięk dzwonka)
Poza tym swojego partnera poznałam dopiero w wieku 40 lat.
(Dźwięk przesuwanej powierzchni)
A doświadczenia z moją rodziną sprawiły, że nie miałam ochoty
zakładać własnej.
Kobiety są stworzone do rodzenia dzieci, prawda?
No bo dzięki temu podtrzymujemy gatunek ludzki.
Więc kiedy próbowałam dojść, co jest ze mną nie tak,
zaczęłam rozmawiać z innymi kobietami.
(Dzwoniący telefon)
Okazało się, że ich powody, by nie
(Dźwięki pyknięć)
mieć dzieci są tak różne jak moje.
(Kliknięcie)
Niektóre z nas nigdy ich nie chciały.
Inne miałyby dzieci,
gdyby sprawy potoczyły się inaczej.
Pewnie ja również.
(Otwieranie i zamykanie drzwi)
I jesteśmy o wiele bardziej normalne,
albo przynajmniej liczniejsze, niż sądziłam.
(Łagodna muzyka trwa)
Zawsze chciałam mieć dzieci.
Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek chciała mieć dzieci.
Zawsze zakładałam, że je będę miała.
Jako dziecko chciałam mieć dzieci.
Chciałam mieć je wcześnie.
W żadnym wieku nie pamiętam, żebym pomyślała: rany,
naprawdę chciałabym mieć dziecko.
Tak naprawdę nawet nie chciałam wychodzić za mąż.
Dorastając, niezbyt... chciałam dzieci.
Miałam 16 lat, gdy zaczęłam myśleć o tym, żeby nie mieć dzieci.
Wskaźniki urodzeń na całym świecie spadają.
A to zwykle idzie w parze z rozwojem.
Kiedy ludzie do utrzymania się
nie potrzebują już
mieć dużo dzieci, na przykład gdy stajesz się społeczeństwem miejskim,
(Odgłosy ruchu ulicznego)
dużo mniej prawdopodobne jest, że będziesz mieć mnóstwo dzieci.
A druga sprawa jest taka, że odkąd antybiotyki i...
(Wysoki dźwięk)
szczepionki obniżyły śmiertelność dzieci,
nie trzeba już było mieć
tylu dzieci, żeby kilkoro
dożyło dorosłości.
A dzięki dobremu dostępowi
do antykoncepcji w XX wieku
obserwujemy na całym
świecie spadek wskaźników urodzeń.
To dobra wiadomość, prawda?
W USA
mieliśmy dość wysoki wskaźnik urodzeń
jak na kraj rozwinięty,
aż do lat 70.
A potem zaczął spadać.
Od niedawna
osiągnął historyczne minimum.
Wszystko zaczęło się, kiedy
dostałam roczny rachunek z
(przekręcanie klucza)
kriobanku za przechowywanie komórek jajowych i nie odnowiłam go.
Badania sugerują, że 85-90 procent kobiet mrożących komórki jajowe
(wysuwanie kartki z koperty)
na później, nigdy po nie nie wraca.
Wydaje mi się to marnotrawstwem,
zwłaszcza że tyle osób
zmagających się z niepłodnością szuka dawczyń komórek jajowych.
Zaczęłam więc sprawdzać, czy mogę oddać swoje komórki komuś innemu.
Pozostałe opcje to wyrzucić je
(kliknięcie myszą)
albo przekazać je nauce.
Kiedy przyjrzymy się płodności w USA,
obecnie wynosi ona około 1,65 dziecka na kobietę,
o ile wskaźnik urodzeń utrzyma się na obecnym poziomie.
Musimy zapytać: czy tego właśnie ludzie chcą?
Czy wskaźnik urodzeń jest taki, bo ludzie naprawdę
bardzo chcą mieć 1,6 dziecka?
A odpowiedź brzmi: nie,
przeciętnie nie tego ludzie chcą.
Kiedy konkretnie zapytasz kobiety w USA,
no wiesz, konkretnie,
ile dzieci realnie zamierzasz mieć,
odpowiedź, jakiej zwykle udzielają kobiety w USA,
a także w większości innych krajów uprzemysłowionych,
mieści się między 2 a 2,2.
(Plaśnięcie przybitej piątki)
Kobiety zamierzają mieć około dwójki albo trochę więcej niż dwoje dzieci,
a w efekcie mają 1,6.
(Cichy pisk)
Skoro to jest aż tak powszechne,
skoro ta różnica to pół dziecka na kobietę,
co można ująć tak, że co drugiej kobiecie brakuje jednego dziecka,
(Dźwięk „pyk”)
to wymaga wyjaśnienia.
(Spokojna muzyka)
Ile miałaś lat, kiedy zdecydowałaś, że nie chcesz mieć dzieci?
Jak doszło do tej decyzji?
Dorastając, dużo opiekowałam się dziećmi.
Pracowałam na obozie. Pracowałam w żłobku.
I bardzo dobrze wiem, z czym wiąże się wychowywanie dziecka.
Wiedziałam, że to mnóstwo pracy
i początkowo byłam na to gotowa, chciałam mieć dzieci,
chciałam trzech dziewczynek,
ale u mnie to był raczej proces, w którym szala
zaczęła przechylać się w drugą stronę.
Sprawy takie jak zmiany klimatyczne sprawiły, że bardziej się bałam,
czy w ogóle chcę sprowadzać dziecko na ten świat,
ale nigdy nie było jednego
konkretnego momentu, w którym pomyślałam:
nie, koniec, nie będę mieć dzieci.
Do szesnastego roku życia dorastałam na Haiti,
a potem przeprowadziłam się do Stanów.
Widziałam, jaka czekałaby przyszłość każde dziecko,
które miałoby żyć na Haiti... i jak by to wyglądało.
I uznałam, że to nie jest
że jest to coś, czego chciałabym dla swojego potomstwa.
A potem przeprowadziłam się tutaj i zobaczyłam, że czarne ciała
wcale nie są tu lepiej traktowane.
Więc tutaj też nie chciałabym mieć dzieci.
Za każdym razem, gdy widzę takie sytuacje jak ta Tamira Rice'a,
Breonny Taylor, Atatiany Jefferson, i to, co czują ich matki...
To, co czują ich matki, dotyka mnie najbardziej,
i ta niemożność pójścia dalej.
Trayvon Martin – do dziś
to chyba jedna ze spraw, które poruszają mnie najmocniej,
bo kiedy widzę Sybrinę,
zawsze czuję, że ona czuje, jakby jakaś jej część
zniknęła, i ta część zniknęła na zawsze.
Tego rodzaju bólu nigdy nie chcę doświadczyć.
I nie mówię, że gdybym jutro miała dzieci,
coś takiego musiałoby je spotkać.
Po prostu nigdy nie chcę wiedzieć, jak to jest.
Wolę przejść przez życie, nie doświadczając tego nigdy.
Nie chcę tego.
Jestem AFAB: przy urodzeniu przypisano mi płeć żeńską, jestem niebinarna.
Tak się identyfikuję pod względem płci, a jeśli chodzi o orientację,
powiedziałabym, że jestem queer.
Tak, ja też jestem niebinarną osobą AFAB
i również identyfikuję się jako queer.
Myślę, że kiedy byłam młodsza,
wiele moich przyjaciółek o tym mówiło,
i na pewno czułam,
że tak, że tak właśnie się robi, prawda?
Kobiety rodzą dzieci, bawiłyśmy się w to,
ale chyba nigdy nie czułam z tym silnej więzi,
a potem, kiedy w liceum ujawniłam się jako queer,
i później, w następstwie tego,
wiele się zmieniło, jeśli chodzi o to, że...
zrozumiałam, że owszem, to istnieje na świecie,
ale niekoniecznie jest czymś dla mnie.
Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek chciała mieć dzieci.
Zawsze zakładałam, że je będę mieć.
Po prostu wydawało się to takie...
Wydawało mi się to nieuniknione,
cała ta idea posiadania dzieci.
Tak samo jak myślę o śmierci.
To było po prostu coś, czego nie mogłam powstrzymać,
z czym musiałabym się pogodzić.
Pamiętam taki moment paniki, że może jestem w ciąży.
Może kilka lat,
a może nie, może rok po tym, jak wzięliśmy ślub,
i to, jak zszokowało mnie uczucie, które wtedy miałam:
przerażenie...
(Smutna muzyka fortepianowa)
groza...
najgłębszy smutek, jaki pamiętam, że kiedykolwiek czułam,
na samą myśl, że mogłabym być w ciąży.
To mnie zaskoczyło.
I to chyba wtedy stało się dla mnie jasne, że
to wcale nie jest przesądzone.
Że to nie było coś, co zrobiłabym z radością albo
z radością albo w ogóle.
I że może istnieje inna opcja.
W jednym programie dawstwa powiedziano mi, że nie korzystają z wcześniej
zamrożonych komórek, i zasugerowano aplikację stworzoną specjalnie
do łączenia osób, które chcą mieć dziecko.
Może pomóc znaleźć współrodzica,
dawcę nasienia, surogatkę
albo dawczynię komórek jajowych.
Bingo.
(powiadomienie telefonu)
W ciągu 10 minut dostałam pierwsze polubienie.
(przekorna muzyka)
Było od mężczyzny, który oferował nasienie.
Ash, 24 lata, po prostu chce komuś pomóc założyć rodzinę.
Miło, ale ja nie szukam sposobu na założenie rodziny.
Najwyraźniej Ash nie przeczytał mojego profilu.
(powiadomienie telefonu)
Simon, 34 lata, chciałby przekazać nasienie parze lesbijek.
(przekorna muzyka trwa)
Tyle że nie jestem parą lesbijek ani nie szukam nasienia.
(powiadomienie telefonu)
Roger, 40 lat, twierdzi, że ma na koncie 10 udanych dawstw.
Za dwa miesiące ma zaplanowaną wazektomię,
więc kto wciąż chce jego nasienia, musi działać szybko.
(powiadomienie telefonu)
Lucian, 40 lat, założyciel firmy technologicznej z Kopenhagi,
twierdzi, że na testach SAT uzyskał IQ na poziomie 144,
choć ten test wcale nie mierzy IQ.
(powiadomienie telefonu)
Joseph, 27 lat, ma za sobą trzy udane dawstwa.
Oferuje AI / PI / NI.
Musiałam to wygooglować.
AI to sztuczne zapłodnienie.
PI to częściowe zapłodnienie,
podczas którego mężczyzna masturbuje się niemal do końca, a potem
dochodzi do wytrysku wewnątrz kobiety.
NI to naturalne zapłodnienie, czyli zwykły, staromodny seks.
W ciągu jednego dnia
zgłosiły się dziesiątki mężczyzn chcących oddać mi swoje nasienie.
Kiedy byłam dzieckiem,
pamiętam, jak powiedziałam innej najzdolniejszej uczennicy
w mojej klasie, że nie chcę mieć dzieci.
A ona na to: no to po co w ogóle żyć?
Byłam totalnie zdezorientowana.
Powiedziałam: cóż, nie wiem,
może odkryję lek na raka i wpłynę na życie milionów
ludzi na świecie.
Dlaczego posiadanie dzieci to jedyny sposób, by życie miało sens?
Dla mnie to wcale nie jest skuteczny sposób
na pozostawienie po sobie śladu... mieć dzieci.
A może dlatego, że gdy masz dziecko,
dostajesz to, co dostajesz.
Możesz mieć dziecko utalentowane i inteligentne
albo dziecko trudne, którego nic
nie interesuje.
Nigdy nie wiadomo.
W pewnym sensie
uczniowie, których uczę, są wybierani jako ci,
którzy być może najbardziej potrzebują mojego wpływu,
bo niesamowicie interesują się równaniami, a przy tym chcą
zmieniać świat.
To są właśnie ludzie, z którymi chcę pracować.
(Świst)
W końcu poznałam kogoś, na kim bardzo mi zależało,
który nie był mormonem,
a to było nie do przyjęcia w mojej mormońskiej społeczności.
Mormoni wierzą, że...
że w życiu po śmierci,
co nie jest niczym wyjątkowym tylko dla mormonizmu, ale jednak,
masz wieczną rodzinę.
Więc jeśli nie jesteś poślubiona komuś, kto jest mormonem,
i nie macie dzieci w tym mormońskim związku, w mormońskiej świątyni,
to po śmierci zostajesz oddzielona od swojej rodziny.
To stało się więc dużym problemem dla ludzi wokół mnie.
Ale chwila, czyli jeśli wzięłabyś ślub i miała dzieci,
to nie mogłabyś być ze swoimi dziećmi już na zawsze.
Jakie to musiałoby być druzgocące.
I właśnie wtedy coś we mnie zaczęło pękać.
Pamiętam, jak powiedział,
gdyby chodziło tylko o ciebie i mnie, byłoby cudownie,
ale oboje chcemy dzieci,
a ja nie chcę wychowywać moich dzieci na mormonów, a ty chcesz.
Pamiętam, jak mu odpowiedziałam, że nie znam żadnego innego sposobu.
Mam całą listę powodów, dla których chciałabym mieć dziecko.
I wszystkie to złe powody, żeby mieć dziecko.
Chciałam móc kogoś nazwać po mojej ciotecznej babci Esther,
z którą byłam bardzo blisko.
Chciałam rozsyłać zawiadomienia
o narodzinach, bo uwielbiam papierowe rzeczy.
(Szelest)
Chciałam, żeby ktoś się mną zajął, kiedy się zestarzeję.
(Obracające się koła)
Wszystkie te rzeczy dotyczyły tak naprawdę mnie samej.
Pomyślałam też, no wiesz,
gdybym chciała wychować dziecko i podejść do tego bezinteresownie,
to adoptowałabym dziecko, które już jest na świecie,
bo jest mnóstwo dzieci, które potrzebują rodziny.
I myślę sobie, no wiesz,
jeśli to dziecko nie wygląda jak ja i nie jest ze mną spokrewnione,
to czy chcę wkładać w to aż tyle wysiłku?
No i myślę sobie... dobra,
kolejny argument przeciwko posiadaniu dziecka,
bo to jest złe.
Bo chodzi tylko o to, że chcę się rozmnożyć dla własnego dobra,
a podejrzewam, że to właśnie kieruje wieloma ludźmi.
I uświadomiłam sobie, wiesz, że ja ich tak naprawdę nie lubię.
Pracowałam kiedyś z kimś, kto mi powiedział:
„Och, nie lubię cudzych dzieci.
Lubię swoje własne dzieci".
(Płacz niemowląt)
No dobrze.
Mam nadzieję, że jeśli będę mieć dziecko, to będę je lubić.
(Ostra muzyka rockowa)
Ale może wcale bym go nie lubiła.
Wiesz, rodzina mojego męża go nie lubiła.
I...
Bardzo się angażuję w sprawy praw obywatelskich
gejów i lesbijek, bo mam brata geja,
i widziałam,
jak okropni potrafią być ludzie dla własnych dzieci.
To uświadomiło mi, że nie wszyscy rodzice kochają swoje dzieci.
Właściwie chciałam cię zapytać, czy pamiętasz,
w którym momencie podjęłam tę decyzję, bo pamiętam, że
mój związek z Billem, który był
Bardzo... okropnym, okropnym, pełnym przemocy związkiem.
Pamiętam, że rozmawialiśmy o tym, by mieć syna
i nazwać go Batman.
O tak, pamiętam.
Więc w którymś momencie tak się stało i...
Nie pamiętam kiedy.
Nie sądziłam, że ty i Bill rozmawialiście naprawdę
o prawdziwym dziecku, które chcieliście nazwać Batman.
Myślałam więc, że nigdy nie chciałaś dzieci.
Że wiedziałaś, jak to jest.
Miałaś w domu malucha.
(Spokojny dźwięk pianina)
Rzeczywiście miałam w domu malucha.
Byłam jedynaczką do czternastego roku życia,
kiedy moja mama wyszła za tego mężczyznę.
A gdy miałam szesnaście lat, urodził im się syn.
I byłam tym bardzo podekscytowana.
Czytała „Czego się spodziewać, gdy spodziewasz się dziecka",
gdy była w ciąży, a potem przekazywała książkę mnie.
A wtedy ja ją czytałam.
(Zabawa z dzieckiem)
I bardzo angażowałam się przy kolkach, karmieniu,
pieluchach, poradnikach dla rodziców i całej reszcie.
Zdecydowanie nie czułam, że to mój brat.
(Spokojny dźwięk pianina trwa)
Czułam, że to bardziej moje dziecko.
(Niewyraźnie)
Ile masz lat?
Cztery.
Która siostra jest twoją ulubioną?
Julia.
Moje doświadczenie z bratem jest takie, że czuję,
że przeżyłam ten ból, na wpół wychowując dziecko, a potem
patrząc, jak on wyrasta na kogoś, kto...
Nie wiem, jak to ująć.
Po prostu nic z tego nie zostało.
Nie ma żadnej...
Nie mam z nim żadnej relacji, bo on nie odpowiada
na żadnego SMS-a ani na żadnego e-maila.
Czuję, że to ktoś, kto nie potrzyma mnie za rękę,
gdy będę umierać.
Ale powiem tak: Maurice ma 26 lat.
Wiesz, co ja robiłam, gdy miałam 26 lat?
Trzymałam za rękę mnóstwo umierających ludzi, oto co robiłam.
Ale dorastaliście w zupełnie różnych warunkach, więc
jest jeszcze przed wami sporo życia i sporo
budowania tej relacji,
ale powiem ci jedno: wyprowadziłaś się z domu, gdy
Maurice był malutki, więc wychowywałaś go w tych bardzo
formujących dla ciebie latach, ale on nic z tego nie pamięta.
Skontaktowałam się z kilkunastoma programami "zamroź i podziel się"
oraz z wieloma grupami na Facebooku o in vitro i dawstwie komórek jajowych.
Większość odmówiła,
nie są zainteresowani wcześniej zamrożonymi komórkami,
ale kilka się zgodziło i kazało mi wypełnić formularze zgłoszeniowe.
To są długie, długie formularze,
dłuższe niż jakikolwiek profil randkowy czy wniosek o dotację.
Jaki masz wzrost i aktualną wagę?
Jak opisałabyś swoją karnację?
Naturalny kolor oczu, rodzaj włosów?
Jaki masz naturalny kolor włosów?
Nie taki.
Najwyższy poziom wykształcenia, uzyskany tytuł?
Opowiedz nam o swojej karierze.
Wymień wszelkie zawodowe, naukowe,
sportowe lub twórcze osiągnięcia.
Czy ukończyłaś lub obecnie angażujesz się w jakąkolwiek
pracę wolontariacką?
Czy grasz na jakichś instrumentach muzycznych?
Jakimi językami się posługujesz?
(Pociągnięcia pędzla)
Jaki przedmiot lubiłaś w szkole?
Wymień kilka swoich hobby.
(Głuche odbicia piłki)
Jakie są twoje krótko- i długoterminowe cele w życiu?
Co uznałabyś za swoje największe zalety?
Co robiłabyś w idealny dzień?
(Pies szczeka)
Jak oceniasz swój wzrok?
Aparat ortodontyczny lub leczenie ortodontyczne?
Czy masz jakieś alergie?
Operacje?
Czy miałaś kiedyś jakieś problemy z prawem?
Czy w ciągu 12 miesięcy przed zamrożeniem komórek jajowych
zrobiłaś sobie kolczyki w uszach lub na ciele,
korzystałaś z akupunktury albo robiłaś tatuaże?
Gdybyś planowała kolację i mogła zaprosić dowolne trzy
osoby, żywe lub zmarłe, kto by to był i dlaczego?
Pięć zdjęć z dzieciństwa i zdjęcia z okresu, gdy zamroziłaś
komórki jajowe, więc zaczynamy.
Niezły profil randkowy się tu tworzy.
Czy masz żydowskie korzenie?
O tak, mam.
Pochodzenie etniczne ojca.
Teraz muszę podać, jakiego wzrostu byli wszyscy.
Wiek i przyczyna śmierci każdego.
(Wzdycha gwałtownie)
Dobra, choroby metaboliczne, hormonalne, wady wrodzone, nowotwory.
To dotyczy każdego w mojej rodzinie.
Problemy neurologiczne, zdrowie psychiczne, trądzik.
Każdy ma trądzik!
Ale pomijając trądzik,
oboje rodzice mojej mamy mieli demencję i raka jelita grubego.
Moja babcia ze strony ojca miała cukrzycę.
Mój ojciec był alkoholikiem.
A, i ja?
Biorę antydepresanty.
A większość programów dzielenia się komórkami wymaga trzech pokoleń
nieskazitelnie czystej historii medycznej.
(Łagodna, rytmiczna muzyka)
Często słyszę, jak ludzie mówią, że kiedy będę,
kiedy się zestarzeję,
osiągnę pewien wiek i hormony dadzą o sobie znać,
i nagle uświadomię sobie, że chcę mieć dzieci.
Albo że gdy będę po trzydziestce i będę miała partnera,
uświadomię sobie, że chcę mieć dzieci.
Że to będzie naturalne, że będzie to kolejny krok.
Pomyślałam, dobra, ustalę sobie granicę na jakieś 35 lat.
Więc chcę wyjść za mąż w wieku, no wiesz,
maksymalnie 32 lat, żebyśmy mieli te trzy lata
żeby się nacieszyć innymi rzeczami, zanim będę mieć dzieci.
Co oznacza, no wiesz,
że pewnie chcę się z kimś spotykać kilka lat przed tym,
więc musiałabym zacząć się z nim spotykać już w zeszłym roku.
Więc strasznie się stresowałam, no wiesz,
że ta oś czasu cały czas przesuwa się do przodu, a to po prostu,
to spora presja jak na pierwszą randkę.
Zegar biologiczny to cholernie realna sprawa, no,
a zwłaszcza po trzydziestce
tykał głośno i sprawiał, że czułam rzeczy,
których wcześniej nie czułam.
Więc choć jako dwunastolatka myślałam,
chyba nie pójdę w tę stronę, a w wieku dwudziestu paru lat,
raczej tego nie zrobię, to mnie nie interesuje.
Nagle jestem po trzydziestce
i dosłownie w moim ciele trwa wielka wyprzedaż likwidacyjna,
która wciąż
się odbywa.
I zaczynam patrzeć na dzieci i myśleć,
może powinnam to zrobić?
Czy chcę to zrobić?
A potem, no wiesz,
ten problem międzyludzki, gdy masz wrażenie, że ktoś
marnuje twój czas, dochodzi do tego jeszcze to,
że ty naprawdę marnujesz mi cholerny czas, koleś.
Więc kiedy miałam 24 lata i mieszkałam w Bostonie,
mieszkałam z dwiema kobietami starszymi ode mnie.
I jedna z moich współlokatorek powiedziała,
musisz znaleźć męża już dziś.
Masz dopiero 24 lata, wszyscy ci faceci chcą się z tobą umawiać.
Chcesz wyjść za mąż, to jest twoja szansa.
Bo im jesteś starsza,
tym mniej jest mężczyzn, bo wtedy są już
w związkach i pożenieni.
Pamiętam bardzo wyraźnie, że pomyślałam wtedy,
że mnie to nie spotka.
A potem okazało się, że miała całkowitą rację, bo z wiekiem
zostawało coraz mniej mężczyzn do wyboru.
Mam wrażenie, że życie singielki bez dzieci zaczyna się
wtedy w naturalny sposób, bo pula dostępnych partnerów
z roku na rok wciąż się kurczy.
A potem trafia się na mężczyzn, którzy...
Kiedy pierwszy mężczyzna powiedział mi,
że nie wierzy w monogamię, było to najbardziej szokujące zdanie,
jakie kiedykolwiek słyszałam.
Ale to prawda, oni zaczynają sobie myśleć, no cóż,
jest po prostu tyle kobiet,
że nie muszę już nawet być monogamiczny, więc...
Przez mniej więcej ostatnie 30 lat w Stanach Zjednoczonych
i w większości krajów zachodnich
widzimy, że około jednej trzeciej więcej kobiet niż mężczyzn
idzie na studia, a potem je kończy.
I stało się tak, że ta różnica płci na studiach,
że tak powiem,
przeniosła się do świata randek po studiach.
I oczywiście nie miałoby to znaczenia,
gdybyśmy wszyscy byli bardziej otwarci na to, z kim się umawiamy
i kogo ostatecznie poślubiamy,
ale absolwenci chcą się umawiać i żenić z innymi absolwentami.
Skończyło się więc tym, że mamy coś w rodzaju robotniczej puli randkowej,
gdzie jest zbyt wielu mężczyzn,
oraz pulę randkową pracowników umysłowych, gdzie jest zbyt wiele kobiet.
No i... aplikacje randkowe niejako zaostrzyły, czyli pogorszyły,
problem z randkowaniem.
Twoja aplikacja randkowa zarabia na dwóch rzeczach:
na przychodach z subskrypcji i na reklamach.
A w ich interesie finansowym leży utrzymanie
dotychczasowych subskrybentów i przyciąganie nowych osób.
(Powiadomienia z telefonu)
Bumble pisze w swoim raporcie rocznym, że ich przychody
i wzrost mogą ucierpieć, cytuję,
„jeśli spadnie liczba utrzymanych użytkowników w wyniku tego,
że znajdują oni wartościowe
związki na naszych platformach
i przestają potrzebować naszych produktów”.
Mówią ci więc wprost, że ich celem jest
zatrzymanie cię jako klienta i utrzymanie cię jako klienta
jak najdłużej,
a nie znalezienie ci właściwego
związku i pożegnanie się z tobą na zawsze.
Brak partnera to tak naprawdę główny powód, jaki kobiety
podają, gdy mówią, że nie mają dzieci.
(Łagodne pianino)
Oczywiście są na świecie samotne matki, ale w moim przypadku
to, że partnera znalazłam dopiero po czterdziestce, miało duże znaczenie.
To znaczy, gdybyśmy poznali się w wieku 25 lat,
może po trzydziestce bylibyśmy sobą już tak znudzeni,
że mielibyśmy jakieś dzieci.
Albo może miałabym czas, żeby nauczyć się czuć
wystarczająco bezpiecznie.
(Spokojna muzyka fortepianowa)
Dzięki dwóm różnym źródłom
dopasowano mnie do pary z Michigan oraz do drugiej pary
z Nowego Jorku, które były w pewnym sensie zainteresowane mymi komórkami.
No i dostałam takiego maila.
Brzmi tak: „Dziękuję, że się odezwałaś...
Przeszłam 18 własnych pobrań komórek jajowych,
po pierwszym urodził się mój syn, a kolejne 17
nie przyniosło żadnego efektu.
Potem przerzuciłam się na komórki od dawczyni i miałam cztery transfery
zdrowych zarodków.
Jeden się nie przyjął, dwa to były ciąże biochemiczne,
a ostatni wyglądał obiecująco, aż do
jedenastego i pół tygodnia,
kiedy ustało bicie serca”.
(Czuła muzyka)
Ojej.
(Dzwoni telefon)
Zadzwoniłam też do starego znajomego ze studiów, Haile.
Haile i jego partnerka Leticia właśnie wykorzystali wszystkie
pozostałe zarodki i zaczynali szukać dawczyni komórek.
(Spokojna muzyka fortepianowa)
Słuchanie o zmaganiach tych wszystkich kobiet z in vitro
sprawiło, że zaczęłam się zastanawiać...
Skoro one są gotowe znosić fizyczne i psychiczne
katusze dla czegoś, co ja jestem gotowa
po prostu odrzucić...
Może nie mam tego macierzyńskiego genu.
Może nigdy nie było mi pisane zostać matką ani nie byłabym do tego zdolna.
(Spokojna muzyka fortepianowa)
Tymczasem
moja mama dowiedziała się o wywiadach, które przeprowadzałam.
Sama się więc zgłosiła, żeby przedstawić punkt widzenia
kobiet, które mają dzieci.
Chciałam po prostu pokazać przeciwne stanowisko.
Bo myślę, że wszyscy, z którymi miałaś robić wywiady,
oni
nie mają dzieci i z ich punktu widzenia to jest
jak przeszkoda w życiu i jest niepotrzebne.
A ja chcę tylko powiedzieć, że to najlepsze uczucie, jakie
miałam w życiu.
(Głęboki wdech)
I nie chodzi tylko o więź, jaką masz z dziećmi,
kiedy je rodzisz,
i nie tylko o więź fizyczną,
ale to jest coś...
To po prostu taka przyjemność, takie poczucie szczęścia.
Dobrze.
Nigdy nie widziałam, żebyś
przeżywała to szczęście, ale...
Jak, jak miałabyś to zobaczyć?
Wiem, robisz to w tajemnicy.
I nie możesz tego doświadczyć, dopóki tego nie masz.
(Delikatna muzyka perkusyjna)
Jest jeszcze jedna rzecz, czyli moje własne
zdrowie psychiczne i moja własna
kondycja, to znaczy to, co czuję wobec siebie samej
w swojej świadomości i jakie to bywa smutne.
I jakie to jest
trudne i ile terapii, no wiesz,
z którym mierzę się na bardzo małą, indywidualną skalę.
I sama myśl o tym, że urodziłabym kogoś,
kolejnego młodego człowieka, który mógłby tak cierpieć i nienawidzić siebie,
chyba złamałaby mi serce.
Widzę, jak moja mama patrzy na to, z czym się zmagam,
i to łamie jej serce.
No i nie wiem, jest w tym coś naprawdę smutnego.
(śmieje się)
Ale w pewnym sensie nie jestem teraz w takim miejscu, żeby...
Wiedząc, jak to jest żyć w takim umyśle,
i znając innych, z którymi rozmawiam, żyjących w swoich umysłach,
stworzenie kolejnego wydaje mi się obciążone czymś znacznie większym
niż zwykłe „chcę mieć dziecko".
No tak.
Ja nawet nie chciałam wychodzić za mąż, bo...
mój tata nie był najlepszy.
Była przemoc, mój tata bił moją mamę,
przemoc emocjonalna.
Ja i mama dostawałyśmy najwięcej.
(smutne pianino)
Więc kiedy poznałam mojego męża,
zaczęłam myśleć o dzieciach,
ale wciąż się wahałam.
Poszłam do lekarza. Zrobili mi USG.
Dosłownie jak perełki w jajnikach.
(pianino gra dalej)
PCOS to zespół policystycznych jajników.
Lekarz powiedział, że większość osób z PCOS
może mieć dzieci, ale bywa to trudne.
Ale wtedy, w tamtym momencie...
Po prostu uznałam, że to nie jest dobry pomysł,
bo mam chorobę dwubiegunową.
I...
Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie to...
że trzy razy próbowałam odebrać sobie życie.
(pianino gra dalej)
Leki, które biorę,
musiałabym całkowicie odstawić, żeby zajść w ciążę.
I to jest jeden z powodów, dla których
endokrynolog reprodukcyjny powiedziała,
że właśnie dlatego mogę nigdy nie być w stanie mieć dziecka.
Powiedziała, że fizycznie być może dałabyś radę,
ale w pewnym momencie,
jeśli stwierdzimy, że stanowisz zagrożenie nie tylko dla siebie,
ale i dla płodu...
to nie możemy iść dalej.
Poza tym bardzo się boję, że przekażę to dziecku.
(pianino gra dalej)
Dopiero gdzieś koło trzydziestego piątego roku życia,
i to naprawdę nie miało nic wspólnego
z żadnym chłopakiem ani niczym takim,
zaczęłam naprawdę chorować.
To doprowadziło do tego, że po raz pierwszy odkryłam,
że mam mięśniaki.
A do tego doszło jeszcze uświadomienie sobie,
bo niestety moja...
jedna z moich młodszych sióstr ma problem z narkotykami.
(głuchy pomruk)
I uświadomienie sobie, że nie mogłabym wziąć jej dzieci do siebie
ze względu na moją sytuację finansową.
Mam mięśniaki, torbiele jajników i endometriozę.
Mięśniaki to najczęstsza przypadłość
wśród Afroamerykanek.
I jest to coś, co nazywa się
schorzeniem wieloczynnikowym.
Niestety, jeśli chodzi o zdrowie reprodukcyjne kobiet,
niewiele wiemy, bo brakuje badań.
A zwłaszcza wśród kobiet kolorowych
żadnych badań nie ma,
a po dawnych medycznych okrucieństwach pozostał strach
i niewiele jest zaufania do środowiska medycznego.
Muszę chodzić do kliniki zamiast do zwykłego lekarza,
a ponieważ to klinika,
mogą mnie po prostu przekierować do innego lekarza
i muszę opowiadać swoją historię od początku.
A kiedy w końcu zdecydujemy, jaki, do diabła, rodzaj
leczenia trzeba podjąć albo jaki jest następny krok,
moje ubezpieczenie może tego nie pokrywać.
(Delikatne dźwięki fortepianu)
Opieka zdrowotna była dla mnie główną przeszkodą wtedy, gdy
myślałam o posiadaniu dziecka.
Ani ja, ani mój partner
nie mieliśmy ubezpieczenia zdrowotnego z pracy.
Więc płaciliśmy za polisę na wypadek
katastrofy, która niewiele obejmowała.
I nie obejmowała porodu.
Musiałabym dokupić rozszerzenie do mojego ubezpieczenia,
żeby objęło chociaż sam poród.
Nie mówiąc o opiece, jakiej potrzebowałoby dziecko.
I to było po prostu naprawdę przerażające.
Miałam też ubezpieczenie, które wykluczało wszystko, każdy
istniejący wcześniej stan, a to obejmowało wszystko w moim
układzie rozrodczym.
Więc tak naprawdę nie miałam żadnego ubezpieczenia.
(Delikatna, rytmiczna muzyka)
Byłam w ciąży raz.
To skomplikowana rzecz do powiedzenia, bo
była to ciąża pozamaciczna spowodowana zawodem mojej wkładki.
(Intrygujące pianino)
Wylądowałam na ostrym dyżurze,
(Syrena karetki)
a potem nastał ten
dziwny moment, kiedy mówili, no cóż,
(Pianino gra dalej)
możesz być w ciąży w złym miejscu.
Możesz być w ciąży we właściwym miejscu.
Możesz być w ciąży w złym miejscu i może się przesunąć
na właściwe miejsce.
Więc był ten dziwny, krótki czas, w którym
siedziałam i myślałam,
jeśli to się okaże
ciążą, która trafi do mojej macicy
i się tam zagnieździ...
Cholera.
A potem na szczęście do tego nie doszło i moje ciało
sobie z tym poradziło, ale...
Wiesz, kiedy siedziałam tam na tym ostrym dyżurze,
po prostu myślałam,
nie pracowałam tak ciężko, żeby dojść do
tego miejsca w życiu, żeby tak po prostu...
zatrzymać się na poboczu i założyć rodzinę.
I wciąż był w tym jakiś smutek, taki...
Och, wiesz, a to z moim obecnym partnerem,
że naprawdę kocham tę osobę i istnieje cała inna
wersja przyszłości, w której mamy dziecko i
potrafię to sobie wyobrazić, i to jest piękne.
Ale to nie jest ta przyszłość, w której żyję. Rozumiesz?
(Pianino gra dalej)
Kiedy miałam 29 lat...
byłam bardzo zakochana i zaszłam w ciążę,
ale nie miałam zielonej karty.
Utknęłam w postępowaniu prawnym.
Więc jestem tutaj, zachodzę w ciążę,
a do mojego ówczesnego amerykańskiego chłopaka mówię, no wiesz,
byłoby o wiele łatwiej, gdybyśmy wzięli ślub,
bo przynajmniej poczułabym, że nie jestem, no wiesz...
A co się dzieje, kiedy masz wizę pracowniczą...
Jeśli cię zwolnią,
masz dosłownie 10 dni na opuszczenie kraju.
A on miał z tym jakąś blokadę.
Nie chciał tego zrobić.
To były, no wiesz,
całe tygodnie prób dogadania się z nim.
A on mówił: och, jestem gotowy zostać ojcem.
Nie jestem gotowy, żeby zostać mężem.
A ja oczywiście wpadłam w histerię,
bo to był mój najgorszy koszmar.
No wiesz, jestem sama na ulicy i jestem imigrantką.
Miałam te wszystkie wizje
najgorszego możliwego scenariusza.
To było tak, jakby uruchomiło we mnie coś naprawdę pierwotnego.
A potem poroniłam.
I wtedy pomyślałam,
no dobra, w sumie nic dziwnego,
bo gdzieś głęboko w środku myślałam: proszę, Boże,
niech nie urodzę tego dziecka.
Bo ja nie dam rady, ja po prostu nie potrafię tego zrobić.
Emocjonalnie nie jestem w stanie.
No więc oczywiście
idę do szkoły filmowej, mijają lata i poznaję cudowną osobę,
zaczynamy się spotykać i bierzemy ślub.
I nagle wkręcam się w taką grę, że niby
(klaśnięcie klapsa)
chcę nakręcić swój pierwszy pełnometrażowy film.
I słyszę te wszystkie historie, że jak
masz dzieci,
to nigdy nie zrobisz kariery jako reżyserka.
Więc spędzam kilka lat
na składaniu w całość mojego pierwszego filmu.
I proszę, kończę 40 lat i idę na coroczne badania.
I myślę sobie, no wiesz,
a próbuję już od jakichś dwóch, trzech miesięcy.
I lekarz mówi mi, że
statystycznie nie mam już dobrych komórek jajowych.
Więc to jest tak, że
cykl mojej kariery trochę się rozjechał z resztą.
Ale miesiąc temu zaryzykowałam i przeszłam cykl in vitro.
Więc naprawdę mam nadzieję, że właśnie teraz jestem w ciąży.
Chcę mieć życie poza byciem tylko
mamą siedzącą w domu.
I boję się, że gdybym teraz miała dzieci,
mogłabym się z tym wszystkim pożegnać.
Mój mąż ma bardzo wymagającą pracę,
w której spędza naprawdę dużo godzin.
Gdybym miała dzieci, cała opieka spadłaby na mnie.
Nie mógłby zbytnio pomagać tylko dlatego,
że jego praca jest tak wymagająca.
Nianie są bardzo drogie.
Sama kiedyś nią byłam.
Więc jeśli będziemy mieli dziecko,
jak to ogarnąć, żeby nie pogrzebać przy tym wszystkich moich
zawodowych ambicji,
zwłaszcza na etapie, kiedy ledwie...
zaczynam?
Kiedy myślimy o kobietach, które nie realizują swoich pragnień
dotyczących posiadania dzieci, rodzi się pytanie: dlaczego?
Dlaczego tak się dzieje?
Poza samymi barierami finansowymi
zmienia się też to,
jaką funkcję dzieci pełnią dla rodziców.
Kiedyś brało się ślub.
(Kapryśna muzyka)
To czyniło cię dorosłym, niezależnym od rodziców.
Miało się dzieci.
To pokazywało, że jesteś poważnym i stabilnym człowiekiem.
Dziś już nie do końca tak jest.
Teraz dzieci są ukoronowaniem.
Dzieci są znakiem, że ci się udało.
Że ustabilizowałeś się finansowo.
Że znalazłeś partnera.
Masz swój wymarzony dom na zawsze.
Osiągnąłeś wszystkie te rzeczy.
I teraz możesz ukoronować te osiągnięcia
ostatecznym symbolem, symbolem statusu, jeśli wolisz,
tym niezwykle kosztownym, długoterminowym projektem,
jakim jest idealne dziecko.
Ludzie osiągają szczyt zarobków później,
co oznacza, że dochodzą do momentu, w którym uznają, że stać ich
na to drogie dziecko, znacznie później w życiu.
Wszystkie te czynniki łączą się ze sobą, tworząc swego rodzaju idealną
burzę dla rodziców, którzy czują, że nie ma
innego wyjścia, niż zrezygnować z rodziny, o jakiej marzą.
Julio, mogę zadać ci bardzo osobiste pytanie?
Na jakim etapie jesteś w swojej drodze?
Czy w ogóle chcesz mieć dzieci?
Nie.
Z różnych powodów.
Ostatecznie czuję, że mnie na to nie stać.
No i oboje z partnerem opiekowaliśmy się niemowlętami i małymi dziećmi,
kiedy sami byliśmy nastolatkami.
A moje własne dzieciństwo nie było zbyt dobre.
Więc nigdy nie czułam silnego pociągu do macierzyństwa.
Cóż, wiesz, Julio, przede wszystkim dziękuję ci za to,
że w ogóle bierzesz nas pod uwagę.
Kiedy Haile mi powiedziała, rozpłakałam się.
To naprawdę taki głęboki,
hojny dar.
Więc...
Dziękuję.
I wiesz, jestem pewna, że Hailey ci powiedziała...
przeszliśmy siedem cykli in vitro, dwa poronienia
i dwa nieudane cykle in vitro. To po prostu...
No wiesz, mieliśmy swoje...
Próbowaliśmy. Naprawdę bardzo się staraliśmy.
Tak.
Dobrze, więc co dalej?
Bo z jednej strony są teraz dostępne
i ty mnie znasz, a to obie zalety,
ale z drugiej strony są też
minusy, na przykład to, że zostały zamrożone jakiś czas temu
i już wtedy, gdy je mroziłam,
nie byłam zbyt młoda, więc...
Musisz to wszystko rozważyć, czy już podjęłaś decyzję?
Każdy etap tego procesu to loteria.
Nie ma żadnych gwarancji, więc mówię: spróbujmy.
Tak, zróbmy to. Dobrze?
Uścisk dłoni przez Zoom?
(chrząka)
(delikatna, rytmiczna muzyka)
Po trzydziestce mój lekarz i ja
rozmawialiśmy o możliwości
zamrożenia moich komórek jajowych.
I brałam to pod uwagę.
I yyy...
Postanowiłam tego nie robić.
A powodem było to, że
(delikatne pianino)
w tamtym czasie nie byłam z nikim w związku.
I pamiętam, jak pomyślałam,
że nie wiem, czy kiedykolwiek będę.
A myśl o tym,
że nie będę mogła zajść w ciążę, bo nie jestem w związku...
Wydawało mi się, że to dołoży
kolejną warstwę bólu, przez którą po prostu nie chciałam przechodzić.
A teraz, patrząc na to z drugiej strony,
(pianino gra dalej)
żałuję, że tego nie zrobiłam.
Nigdy nie myślałam o mrożeniu komórek jajowych, bo
nie miałam pieniędzy.
(śmiech)
Po prostu nie miałam na to pieniędzy w czasie, kiedy
mrożenie komórek miałoby sens.
Rozumiesz, co mam na myśli?
Więc tak,
po prostu... mrożenie komórek jajowych kojarzyło mi się z tym,
że trzeba mieć na to wolne środki.
A to coś, co dopiero teraz się u mnie pojawiło.
(chichot)
Więc tak.
Opowiem ci historię o tym, jak zamroziłam swoje komórki jajowe.
To było kilka lat temu, może, powiedziałabym, trzy,
cztery lata temu, kiedy moje ubezpieczenie zaczęło
pokrywać takie rzeczy.
Więc pomyślałam: dobra, zamroźmy je.
Od lat nie dbałam o swoje ciało.
Dopiero teraz w końcu o nie dbam.
Co to znaczy?
Pytam z czystej ciekawości.
Chyba że masz nałóg kokainowy, którego nie chcesz
ujawniać ze względów prawnych.
Co to właściwie znaczy?
Po prostu...
Dorastając, miałam kilka zaburzeń odżywiania... i
dopiero niedawno...
zaczęłam się tym zajmować.
Nie wiedziałam nawet, czy moje komórki nadają się do zapłodnienia.
Rok później skontaktowali się ze mną w sprawie, no wiesz,
że jestem im winna tyle a tyle za mrożenie.
Żeby to wyjaśnić,
twoje ubezpieczenie nie pokrywało dłuższego przechowywania?
Pokrywało przechowywanie może przez rok.
Rozumiem.
No i pomyślałam sobie,
że przez rok nie wymyśliłam, co z nimi zrobić.
Kiedy niby mam to zrobić?
I co zrobiłaś?
Oddałaś je na cele naukowe czy coś?
-Oddałam je na cele naukowe. -Tak.
Wybuchła pandemia.
No i zaczęłam szukać pomocy w sprawie wielu rzeczy, które
są pokręcone w moim życiu, w tym zaburzeń odżywiania,
tego, że przeżyłam traumę, gdy umarł mój ojciec.
To był ostatni rok moich studiów prawniczych.
Tragicznie straciłam tatę.
I to mnie naprawdę rozwaliło. Zaczęłam...
Co się stało?
On był... On był...
Mój tata został zamordowany w 2004 roku.
To był rok, w którym zaczęłam pracę.
(Intrygująca muzyka)
I rzuciłam się w wir tej pracy jako prawniczka.
(Trzaśnięcie drzwiami)
Nie chciałam mieć czasu na myślenie.
W tamtym roku rozliczyłam 3800 godzin,
co, jak się policzy, jest szaleństwem.
To znaczy żadnych wakacji.
To znaczy praca w każdy weekend.
I tyle innych okropnych rzeczy.
(Smutny fortepian)
To była moja terapia.
Przewińmy do 2020 roku,
zaczęłam szukać pomocy w tych wszystkich sprawach.
I znów zaczęłam się zastanawiać, no właśnie, a co gdyby,
może powinnam sprawdzić, czy wciąż mogę mieć dzieci?
Poszłam do lekarza.
Był ze mną po prostu szczery.
Powiedział, że nie jestem dobrą kandydatką.
A ja na to: wiesz co?
W porządku.
Po prostu nie potrzebuję tego.
(Delikatna, rytmiczna muzyka)
Jestem milenialską.
Mam kredyty, tak jak wszyscy inni.
Chciałabym wierzyć, że wielu milenialsów nie kupuje domów
albo planuje nie mieć dzieci ze względu na to,
jak nasza sytuacja finansowa jest obciążona kredytami studenckimi,
co jest tego ogromną częścią.
Wzięłam kredyty na około 60 tysięcy dolarów.
Spłaciłam około 50 tysięcy, a wciąż zostało mi jakieś 20,
25 tysięcy dolarów.
I to jest po prostu wyczerpujące, delikatnie mówiąc.
Byłam bardzo ciekawa...
Co było tym przełomowym momentem, w którym zdałaś sobie sprawę,
że w ogóle nie chcesz iść tą drogą?
Czyli pytanie brzmi: dlaczego?
Dlaczego postanowiłaś nie mieć dzieci?
Krótka odpowiedź to finanse.
Mam sześciocyfrowy dług studencki.
Nie mam miejskiego ubezpieczenia zdrowotnego, urlopu macierzyńskiego,
ani konta emerytalnego.
Średni koszt wychowania dziecka do 18. roku życia
w Nowym Jorku to 500 tysięcy dolarów.
I to bez studiów.
Za 18 lat państwowe studia będą kosztować 200 tysięcy dolarów.
Prywatne studia będą kosztować 450 tysięcy dolarów.
Czyli 500 plus 450, a do tego... utracone zarobki, in vitro...
To już milion.
Nie jestem w stanie...
To po prostu za dużo.
Nie dam rady, haruję jak wół przy montażu.
Ale gdyby ktoś dał ci milion, zrobiłabyś to?
Wiesz, gdybym była gdzieś w Holandii, Szwecji
czy we Francji... Gdybym... gdyby istniało
jakieś społeczne wsparcie w opiece nad dziećmi i takie rzeczy?
Naprawdę nie wiem.
Mam też mnóstwo osobistych problemów.
Naprawdę mnóstwo.
Niektóre kraje sprawiły, że posiadanie dzieci jest komfortowe,
a inne nie.
No bo w Szwecji i we Francji
są dobre systemy opieki nad dziećmi.
(Dziwaczna muzyka)
Dostaje się urlop macierzyński albo ojcowski.
Mają już zagwarantowaną publiczną opiekę zdrowotną.
Mają już krótsze godziny pracy.
Mają już o wiele więcej urlopu
i zwolnień chorobowych.
I to naprawdę zaczyna wyglądać realnie, kiedy weźmie się pod uwagę
te wszystkie rzeczy... w Stanach Zjednoczonych
(Karta wsuwana do czytnika)
brakuje nam opieki zdrowotnej,
(Szelest papieru)
brakuje opieki nad dziećmi,
brakuje płatnych urlopów, są długie godziny pracy.
To właściwie system zaprojektowany tak, by wycisnąć z nas
maksimum pracy, nie płacąc za nic.
Ludzie mówią: „Och,
chcecie, żeby rząd rozdawał wam wszystko za darmo”.
Nie, tak naprawdę
chcemy, żeby rząd wspierał
reprodukcję naszego społeczeństwa.
Nie spełnia tych podstawowych funkcji, prawda?
Jeśli chodzi o kwestie finansowe.
No tak.
To nie jest powód, żeby nie mieć dziecka.
Nie uważam tego za prawdziwy powód.
A statystyki pokazują, że ludzie biedni
mają więcej dzieci, a nie odwrotnie.
Więc nie sądzę, żeby chodziło o brak poczucia bezpieczeństwa finansowego.
Nie wiem, może czujesz...
niepewnie przy swoim partnerze,
choć mówisz, że jest porządnym i miłym facetem.
Nie wiem, po prostu...
Nie da się, nie da się wszystkiego dokładnie wyliczyć...
Życie to nie arkusz kalkulacyjny.
Więc nie da się wyliczyć...
Czyli zaprzeczasz, że muszę spłacić 300 000
kredytu studenckiego?
Ale wiesz...
Jest inflacja.
Ale wiesz, ja muszę te pieniądze zarobić!
No tak.
Jest inflacja.
Będziesz zarabiać więcej, bo cały czas pracujesz.
Jeśli... no więc 300 000 dolarów
to były dużo większe pieniądze w latach 70., 50. czy
no wiesz, 60., niż są teraz.
Więc jeśli wszystko w życiu przeracjonalizujesz,
wsadzisz do arkusza, to po prostu nie działa.
Myślę, że nie działa też wtedy, gdy nie masz
potrzebnych pieniędzy.
Działa, Julio.
Jakoś to działa.
Jakoś to działa?
Wiesz, twoje dziecko nie będzie głodować.
(Beztroska muzyka)
Ma rację.
Mogłabym rzucić karierę,
przenieść się tam, gdzie tanio się żyje,
znaleźć biurową pracę z ubezpieczeniem i mieć dzieci.
(Pisk dziecka)
Ale wolę tego nie robić.
Może Ameryka ze swoim brakiem polityki prorodzinnej
coś jednak ma na rzeczy.
Może oddziela ziarna od plew.
No bo jeśli nie jesteś gotowa na poświęcenia,
może nie powinnaś mieć dzieci.
(Beztroska muzyka trwa)
(Dźwięk dzwonka do drzwi)
(Delikatna muzyka fortepianowa)
Cieszę się, że jesteś.
Cześć!
Jeśli Bóg da, gdy będziemy mieć zdrowe zarodki
i zrobimy transfer,
wprowadzimy kilka naraz,
ale może dojść do wielu komplikacji.
Tak.
Żadnych gwarancji.
Wiesz, ze względu na wiek już jestem w grupie ryzyka,
przez wcześniejsze ciąże.
Pierwsze trymestry były naprawdę przerażające, więc...
Co byś czuła, oddajesz nam swoje komórki jajowe,
te swoje młode komórki, i powiedzmy, że mamy trzy zarodki,
a ja poronię wszystkie trzy?
No bo...
To dobre pytanie.
Wiesz, masz...
albo miałaś okazję, żeby oddać je innej parze...
Wiesz, to całkiem realne ryzyko.
Tak, masz rację.
Wydaje mi się, że przy poronieniach,
z mojej bardzo skromnej wiedzy o biologii, wina najczęściej
leży po stronie zarodka.
Tak się oficjalnie mówi.
Lekarze są bardzo pewni, że możesz donosić ciążę,
i to mi w zupełności wystarcza.
Więc jeśli poronisz wszystkie trzy,
będzie mi strasznie przykro z powodu
tego, przez co musiałaś przejść,
przez co musielibyście przejść oboje,
ale to nie jest...
Wtedy wiem, dobrze...
Wtedy będę
zakładać, że to samo stałoby się
z każdą inną kobietą.
Dobrze.
(Łagodna, rytmiczna muzyka)
Presję odczuwam ze strony rodziny.
Kiedy wspominam, że nie chcę dzieci,
słyszę, jak moja mama mówi rzeczy w stylu: w porządku,
zmienisz zdanie.
(Kojące dźwięki fortepianu)
Albo: spokojnie, jeszcze jest czas.
Tak jakby chciała zostawić sobie wszystkie furtki otwarte.
Ona do końca nie...
Mam wrażenie, że nie do końca zaakceptowała,
jak bardzo zdecydowanie jestem przeciwna pomysłowi posiadania dzieci.
Mój tata, jak sądzę, po prostu
(Fortepian gra dalej)
ze smutkiem to przyjmuje.
Przepraszam.
On...
Ma raka i...
Myślę, że jakaś jego część bardzo chce zostać
dziadkiem, zanim umrze.
Więc czuję ogromny ciężar, że nie mogę...
Nie mogę mu tego dać.
Ale myślę, że gdybym go spytała, powiedziałby, że wystarcza mu to, kim jestem.
Widać to w ich reakcjach i komentarzach.
To nie jest tak, że: och, lepiej to zrób.
To raczej coś w stylu...
No wiesz, było nam tak dobrze, że cię mieliśmy.
Czemu nie chciałabyś tego samego?
Moja mama pochodzi z innych czasów.
Widzę, że jest tam jakiś ból...
który przychodzi razem z akceptacją.
No wiesz, tak naprawdę nigdy mnie do niczego nie zmuszali.
Zauważyłam, że moja mama, w miarę jak się starzeje,
bywało, że słyszałam, jak mówiła takie rzeczy,
nie tyle: chciałabym mieć wnuka, ale wiesz,
(Intrygująca muzyka fortepianowa)
nazywała rodzinnego psa swoim wnukiem.
I trochę to rozumie,
że to się prawdopodobnie po prostu nie wydarzy.
Moja mama jest właściwie całkiem zadowolona, że nie będę miała dzieci.
Ona też się boi tego, jak skończy się świat,
i wyzwań, z którymi moi bratankowie będą się mierzyć
jako dorośli. Więc...
Jakieś 10 lat temu powiedziała mi, że jej zdaniem
może byłoby najlepiej, gdyby
ludzie w naszym wieku przestali mieć dzieci
i, no wiesz, decydowali się na... na adopcję czy coś...
Generalnie Amerykanie strasznie marnują i
(Miauczenie kota)
zużywają mnóstwo zasobów.
Więc może Amerykanie nie powinni mieć tylu dzieci, tylko
no wiesz, adoptować te, które już są na świecie.
(Łagodna muzyka fortepianowa)
Myślę, że jeszcze zanim na dobre zaczęłam się zastanawiać nad swoją
nienormatywnością, seksualnością i nad tym, jak będą wyglądać
moje związki,
tym, co mnie najbardziej powstrzymywało przed
wydaniem dziecka na świat z własnego ciała, był pewien lęk,
gdzie jesteśmy i do czego doszliśmy.
No wiesz, jednym z moich pierwszych wspomnień jest 11 września,
a potem
te wszystkie różne rzeczy i wiem, że każde pokolenie
(Niepokojąca muzyka)
postrzega swój świat jako apokaliptyczny,
ale myślę, że to miejsce, w którym jesteśmy, jeśli chodzi o planetę
i jej zdolność do przetrwania...
Nawet gdybym miała dziecko,
moje dziecko mogłoby chcieć mieć dziecko, a ono będzie żyć
w świecie, którego nawet nie potrafię sobie wyobrazić.
Myślę, że jeśli chodzi o zmiany klimatyczne,
musiałyby zajść naprawdę drastyczne zmiany
już teraz, żebyśmy zobaczyli,
żebyśmy spowolnili
to, co się dzieje, a nie widzę, żeby tak się działo, więc...
Jeśli chodzi o
(Tragiczne dźwięki fortepianu)
sprowadzanie dzieci na ten świat,
jeśli nie zmienimy tej sytuacji już teraz,
nie wyobrażam sobie, żeby zmiany klimatu ich nie dotknęły.
Pochodzę z małej wyspy, na którą chciałabym wrócić
na jakimś etapie swojego życia.
A wyspy to jedne z głównych miejsc, które najbardziej odczuwają
skutki zmian klimatu, i jeśli to się nie zmieni,
dzieci na Haiti również to odczują.
W latach 60. i 70.
panowała kompletna panika z powodu wysokiego
tempa przyrostu ludności.
Powstawały książki w rodzaju "Bomby demograficznej".
(Beztroskie dźwięki fortepianu)
Krążyły poglądy, że
głodne dzieci stanowią pożywkę dla komunizmu.
Że właśnie dlatego ludzie się buntują.
Teraz słyszymy o
obawach przed przeludnieniem w kontekście kryzysu klimatycznego.
(Przełknięcie śliny)
Ale rzecz w tym, że to nie...
to nie bezwzględna liczba ludzi
powoduje kryzys klimatyczny.
To...
to w gruncie rzeczy przemysł paliw kopalnych.
I zamiast obwiniać ludzi o to, że mają za dużo dzieci,
musimy uśmiercić przemysł paliw kopalnych.
A kolejny problem z kryzysem klimatycznym jest taki,
że nie da się tak po prostu, och, och,
obniżymy wskaźnik urodzeń jeszcze gwałtowniej niż
teraz spada,
i to ma w jakiś sposób rozwiązać kryzys klimatyczny — kiedy?
No wiesz, do 2100 roku?
Więc myślę, że ogólnie rzecz biorąc,
temat przeludnienia to taktyka odwracania uwagi, która ma sprawić,
żeby ludzie nie zauważyli, co tak naprawdę się dzieje.
Czasem, gdy myślimy o niskiej dzietności, ludzie sądzą,
no wiesz, że to wcale nie taki wielki problem.
Może na Ziemi jest za dużo ludzi.
Może to dobrze, że mamy niską dzietność.
Ale bardzo niska liczba urodzeń niesie ze sobą
poważne konsekwencje.
Zwłaszcza jeśli niska liczba urodzeń utrzymuje się przez długi czas.
Pierwsze, co przychodzi wielu ludziom do głowy,
to system ubezpieczeń społecznych, prawda?
Bo jak działa system ubezpieczeń społecznych?
(Zdecydowana muzyka)
Obecni pracownicy płacą podatki,
a te podatki trafiają w zasadzie prosto z ich kieszeni
do dzisiejszych emerytów.
Mniej pracowników, więcej emerytów
oznacza większe obciążenie dla pracownika albo
spadek poziomu życia emerytów.
Wszyscy mają gorzej.
(Łomot)
To dość oczywiste.
Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że spadek
przyrostu ludności obniża zyski ze
wszystkich aktywów i inwestycji.
W efekcie wpadamy w te błędne koła, w których ceny aktywów
(Uchodzące powietrze)
deflacji, a ostatecznie zaniku i rozpadu infrastruktury.
Społeczeństwo jako całość ponosi realne koszty, gdy
liczba ludności trwale spada przez długi czas.
Czy da się nad tym zapanować?
Być może. Przy sprawnie działającym systemie politycznym rządzonym przez
kompetentnych ludzi, którzy potrafią wypracować dobrą współpracę między
różnymi stronami,
dałoby się może zarządzać spadkiem liczby ludności w
w miarę, no wiesz, niekatastrofalny sposób.
Ale chyba nikt nie wierzy, że to, co przed chwilą
wymieniłem, opisuje amerykańską politykę XXI wieku.
To już niedługo stanie się problemem.
To będzie problem dla nas, bo na przykład
nie mamy dzieci.
I do tego nie mamy nic,
jesteśmy starzy, pracujemy w
Walmarcie i mamy 90 lat.
(Pikanie kasy fiskalnej)
To jest okropne.
A do tego starzejące się społeczeństwo, w którym nie ma komu się
nimi zaopiekować.
Ale to jest część tego nowotworu, jakim jest kapitalizm.
(Brzęk tłuczonego szkła)
Więc to nie jest tak, że młode kobiety mają obowiązek
produkować dzieci, żebyśmy mieli dość pieniędzy
na opiekę nad dziadkiem.
No wiesz, tak właśnie urządziliśmy społeczeństwo.
Teraz musimy znaleźć sposób, żeby urządzić to na nowo,
bo, no wiesz, to się stało
dla wielu osób posiadanie dzieci stało się po prostu
finansowo nieosiągalne.
Myślę, że będę miała opiekę na starość, bo wydaje mi się,
(Obracające się koła roweru)
że będę żyła otoczona przyjaciółmi i bliskimi,
którzy niekoniecznie będą ze mną spokrewnieni.
A to, że ktoś jest z tobą spokrewniony, wcale nie gwarantuje,
że zaopiekuje się tobą na starość
czy że będzie właściwą osobą do tego.
Jeśli żyjesz tak, że ludzie czują się
z tobą związani,
to najlepszy sposób, by mieć opiekę na starość.
Tak samo jest, gdy masz dzieci i sprawiasz, że czują się
zaopiekowane i wiedzą, że są kochane,
wtedy jest spora szansa, że będą chciały
zaopiekować się tobą na starość, ale...
(Delikatne pianino)
No właśnie, czy to nie znaczy, że posiadanie dzieci można uznać
za w gruncie rzeczy egoistyczny akt,
jeśli komuś chodzi o to,
że muszę mieć dzieci, żeby mogły się mną zaopiekować?
(Delikatne pianino gra dalej)
Mężczyźni, z którymi się umawiam, może teraz nie chcą dzieci,
ale prawdopodobnie chcą mieć je w przyszłości.
Więc kiedy mówię, że nie mam dzieci, jest to dla nich szok.
I zawsze mówię, wiesz, nie musisz tego robić.
Nie musimy ciągnąć tego związku dalej,
jeśli to jest coś, czego chcesz,
bo jestem pewna, że to coś, czego ja nie chcę.
Randkowanie jest trudne, jest mi dobrze samej, czy chcę dzieci?
Nie, ale czy wychowywałabym dziecko?
Cudze dziecko?
Nie wiem, wiesz, jestem na to otwarta.
To nie jest coś, o czym mogę teraz powiedzieć,
że nigdy bym tego nie zrobiła.
No tak, to właściwie zabawne, bo odsiewałam,
filtrowałam ludzi, którzy mieli
dzieci albo przynajmniej przyznawali się
do posiadania dzieci w tych aplikacjach.
Więc absolutnie ich odfiltrowywałam, a ludzie,
moi znajomi mówili: Julia, nie masz wyjścia, nie możesz przebierać.
To nie tak...
Ale ja na to: słuchaj,
to po prostu matematyka, prawda?
(Nastrojowa muzyka)
Nie udało mi się znaleźć ani jednej osoby, która mnie zniesie.
Musiałabym znaleźć trzy osoby, które mnie lubią:
mężczyznę, dziecko i byłą żonę.
To się po prostu nie uda.
No bo prawdopodobieństwo, że wszyscy troje
będą po mojej stronie w tej sprawie...
To się po prostu nie wydarzy.
To jest, to jest naprawdę świetne.
Podoba mi się sposób, w jaki myślisz.
Ja nie odsiewałam facetów z dziećmi, bo patrzyłam na to
z innej perspektywy, no wiesz,
że skoro on ma już dziecko,
to dużo mniej prawdopodobne, że będzie chciał więcej.
Więc to zdejmuje ze mnie presję, rozumiesz, co mam na myśli?
Z radością byłabym macochą
żeby powiedzieć, no wiesz, tak jakby...
hej, no wiesz, fajna rada,
ale to nie ja tu decyduję o tobie.
Rozumiesz, co mam na myśli?
(Zamykają się drzwi)
Albo, w jakimkolwiek stopniu
(Otwierają się okna)
jest to ode mnie wymagane,
mogę stanąć na wysokości zadania,
(Szelest zasłon)
ale nie mam obowiązku, no wiesz,
po prostu wypchnąć dziecko z własnego ciała.
A z obecnym partnerem chyba...
od razu o tym porozmawialiśmy.
No bo on ma już córkę
z poprzedniego związku.
Więc jakoś tak uznaliśmy, że nie, nie będziemy tego robić.
I to miłe, że nie ma tej presji.
Wyglądałoby to zupełnie inaczej, gdybym była z młodszym facetem,
który by mówił, że bardzo chce rodziny.
Powiedziałabym, dobra, powodzenia w szukaniu.
(Chichocze)
Byłam żoną bardzo miłego faceta, który nazywał się Aaron,
(Ćwierkają ptaki)
i byliśmy małżeństwem przez pięć lat,
może pięć i pół roku.
I...
Kiedy się spotykaliśmy, powiedziałam mu, że nie chcę
dzieci, ale po ślubie
powiedziałam mu, że przez rok jestem gotowa to jakoś
przeżyć, i gdybym zaszła w ciążę,
to potem mielibyśmy więcej dzieci, bo
wiesz, ludzie wychowani niemal jak jedynacy
są najlepszym dowodem na to,
dlaczego nie warto mieć tylko jednego dziecka.
Nie warto stawiać wszystkiego na jedną kartę.
No właśnie.
Ale nie zaszłam w ciążę, a Aaron musiał się zastanowić,
czy chce wydać, sama nie wiem,
czterdzieści tysięcy na medycynę rozrodu?
Jego odpowiedź brzmiała: zdecydowanie nie.
Czyli nigdy nie było... nigdy nie przeprowadziliście rozmowy w stylu:
albo ja, albo...
No wiesz, jeśli chcesz dzieci, to musisz odejść?
Kiedy miałam 35 lat, zamroziłam swoje komórki jajowe,
(Spokojna, bluesowa muzyka)
głównie po to, żeby mama dała mi spokój,
ale też dlatego, że zawsze myślałam,
że żaden mężczyzna nie zechce ze mną być, jeśli
(Dzieci bawią się na huśtawkach)
nie urodzę mu dziecka.
Tak właśnie wyglądały moje doświadczenia z mamą i jej partnerem.
No tak, po prostu nie sądziłam,
żeby istniał jakikolwiek powód, dla którego ktoś
chciałby mnie dla mnie samej.
Pamiętam, jak zdecydowałaś się zamrozić komórki jajowe i
pamiętam, że pomyślałam, że to było naprawdę wyczerpujące dla twojego
organizmu, a do tego bardzo kosztowne
i że robiłaś to ze smutnych powodów.
I wydaje mi się, że mężczyźni, z którymi się spotykałaś...
Jak by to ująć dyplomatycznie?
...nie byli najmilsi.
Poznaliśmy się, kiedy miałam 22 lata, a mój mąż, Dory,
miał wtedy 28 lat.
Dość szybko zrobiło się między nami poważnie
i już na początku powiedziałam Dory'emu,
że jestem absolutnie pewna, że nie chcę dzieci.
Ale wciąż dopuszczałam taką możliwość, że...
może zmienię zdanie, bo miałam 22 lata
i wszyscy mi mówili: w porządku, jeszcze zmienisz zdanie.
Więc mówiłam, że raczej nie sądzę, ale...
Naprawdę nie chcę dzieci.
Czy czasem czujesz się źle, że nie dałaś mu małego Dory'ego
albo małej Summer, że...
Bo wiedziałaś, że on tego pragnął?
(Spokojne pianino)
To, że nie byłaś...
Tak, jest mi smutno, że
będąc właściwą osobą dla Dory'ego,
zmieniłam bieg jego życia.
I że to być może oznaczało, że nie miał dzieci.
Ale...
Oboje mówiliśmy o tym tak, że było
(Przewijanie taśmy)
wiele wspaniałych, szczęśliwych, świetnych dróg życiowych.
I jedna z nich była z dziećmi,
a druga bez dzieci.
I nie można mieć obu, więc to jest ta, którą mamy.
A on powiedział: chcę dzieci, ale ciebie chcę bardziej.
Dzieciństwo mojego męża też nie było łatwe.
A jego ojciec był alkoholikiem.
To ciekawe.
Mój mąż też dostał najwięcej
tego całego emocjonalnego znęcania się i bicia.
A na dodatek mój mąż był w Iraku w 2004,
2005 roku, kiedy to się działo.
Ma przez to zespół stresu pourazowego.
Myślę, że gdyby mój mąż nie miał PTSD,
nie miał tego alkoholizmu,
nie miał... no...
gdyby był trochę bardziej stabilny.
To w stu procentach byłabym bardziej skłonna mieć dziecko.
Niestety, kocham go, a on jest, jaki jest.
I jestem pewna, że on powiedziałby to samo o mnie.
I wiem, że jego mama powiedziała,
że jeszcze nie jest za późno, żebyś się rozwiodła i wyszła
za kogoś innego, kto faktycznie może mieć dzieci.
To boli.
Wiesz, kiedy mnie zapytałaś,
kiedy to było, że mogłabyś dokładnie wskazać moment, w którym
uświadomiłaś sobie, że nie chcesz mieć dzieci?
To wracam myślami do studiów,
kiedy twoi rodzice
w zasadzie poprosili cię, żebyś urodziła dziecko,
żeby ratować ich małżeństwo.
Nie, nie, nie, nie, ja nie miałam rodzić.
No ale miałaś
oddać komórkę jajową dla swojego rodzeństwa.
Nie, było tak, że...
Moja mama wyszła za mojego ojczyma, kiedy miałam 14 lat.
Mojego brata urodzili, kiedy miałam 16 lat.
Moja mama miała 39 lat.
A potem mój ojczym zapragnął drugiego dziecka.
Mieli naprawdę zły związek,
ale on bardzo upierał się przy drugim dziecku.
A ona była już za stara.
Przeszli, chyba, rok zapłodnienia in vitro.
A potem usłyszała, że jej komórki jajowe się nie nadają.
I poprosili mnie o moje komórki.
(Spokojne pianino)
Była w tak rozpaczliwej sytuacji,
że zgodziłam się to zrobić.
Zaczęłam chodzić po lekarzach.
I właściwie potrzebna była zgoda psychiatry,
żeby do tego doszło.
Psychiatra spojrzał na nas troje i powiedział:
"Nie wydam na to zgody".
A ja byłam taka szczęśliwa, że tego nie zrobił,
bo naprawdę nie chciałam tego robić.
(Spokojne pianino)
Wtedy mój ojczym kazał jej wyprowadzić się z mieszkania,
zostawić syna...
Bo zawsze marzył o tym,
żeby mieć dwoje dzieci.
Skoro nie mogła dać mu drugiego dziecka,
znajdzie inną kobietę, która to zrobi.
A ironia tego wszystkiego, dla mnie osobiście,
polegała na tym, że...
Chodzili ze sobą cztery lata przed ślubem
i w tym czasie zmusił ją do dwóch aborcji,
bo nie był wtedy gotowy, żeby...
żeby się ustatkować.
(Spokojna muzyka fortepianowa)
I... nikt w mojej rodzinie nie uważa, że to...
Bo jeśli masz wspaniałą rodzinę,
to zwykle pewnie sam stworzysz wspaniałą
rodzinę, chyba że jesteś socjopatą, prawda?
Może, tak.
Może, ale wtedy masz na to większe szanse.
-Tak. -Ale, no wiesz, tak,
wiele osób z rozbitych domów albo robi
to samo, albo próbuje tego uniknąć.
Uniknąć tego.
Tak, czuję, że najbezpieczniej dla wszystkich,
dla wszystkich zainteresowanych, jest to, żebym się w to nie angażowała.
Ostatnio rozmawiałam z dwiema osobami, które mają trudne
relacje ze swoją matką, i one mówiły:
chyba ona nie chciała być matką.
A zwłaszcza, wiesz,
jeśli rozmawiasz z kimś z pokolenia
o jedno wyżej od nas,
to oni byli wychowywani przez matki, które musiały być
matkami, rozumiesz?
Więc wiele z tych kobiet nie chciało być matkami.
Po prostu nie miały nic innego do zrobienia, żeby
jakoś żyć, rozumiesz?
Więc to rozumiem.
Żadne z moich rodzeństwa nie ma dzieci.
Wydaje mi się, że każdy
ma swoją własną historię, którą sobie opowiada, dlaczego tak jest.
Ale ja jakby tak myślę,
że wszyscy przetrwaliśmy tę rodzinę i pomyśleliśmy,
żeby tego nie powielać.
Myślę, że pierwsze, co trzeba ustalić, to
jak chcielibyśmy, żeby to wyglądało.
Ta osoba, jeśli będziemy mieli szczęście ją stworzyć i wychować,
będzie też istnieć i nie będzie abstrakcją.
I nie tylko nie będzie abstrakcją,
ale to ktoś, kogo ty... bardzo prawdopodobnie będziesz widywać,
więc co to dla ciebie oznacza?
Co to oznacza dla nas?
I zadaję te pytania nie dlatego, że mam wyrobione zdanie
na ten temat, ale to coś, co powinniśmy ustalić.
Skoro to nie jest anonimowe, a nawet gdyby było...
no wiesz, w czasach testów genetycznych twoje dziecko,
nawet gdybyś mu nie powiedziała, że powstało
(Dziwaczna muzyka)
z komórek jajowych kogoś innego, kiedy dorośnie,
na pewno zrobiłoby test genetyczny,
bo większość ludzi dzisiaj to robi.
I powiedziałoby: hej,
skąd to, że jestem w jednej czwartej Żydem?
(Dźwięk zaskoczenia)
Więc patrząc od strony dorosłego dziecka,
dowiedziałoby się, nawet gdybyś mu nie powiedziała.
Więc zakładam, że im powiesz, prawda?
Więc wychodząc z założenia, że i tak się dowiedzą,
(Dziwaczna muzyka trwa)
równie dobrze mogę być otwarta na to, żeby były w moim życiu,
jeśli będą tego chciały.
Ale to zależałoby od nich i od was,
czy, no wiesz, tak jak...
Wyobrażam to sobie tak, że,
no, wysyłam im książkę na urodziny i,
o, popatrz, ciocia Julia przysłała ci książkę.
Myślę, że masz rację, że, powiedzmy,
jeśli będziemy mieli szczęście stworzyć to dziecko,
nic nie stoi na przeszkodzie, żeby się dowiedziało,
że ma korzenie sięgające
tam, skąd pochodzi twoja rodzina.
To nie to samo, co świadomość, że są
w jakikolwiek sposób spokrewnione konkretnie z tobą.
To prawda.
Po pierwsze, czy będzie ci z tym dobrze?
I gdybyś znała to dziecko, a my zdecydowalibyśmy się nie ujawniać
twojego genetycznego pokrewieństwa z nim,
czy uszanowałabyś to?
(Dziwaczna muzyka trwa)
Tak. Zdecydowanie. Zdecydowanie.
(Melancholijna muzyka)
Rozmawiałam z ludźmi, z kobietami i z mężczyznami,
i... żadne z nich... nie powiedziało, że jest szczęśliwe,
że nie ma dzieci,
ci, którzy mogli je mieć, a ich nie mają.
I jakby żałowali tego, cały czas.
A im jesteś starszy,
tym bardziej rozumiesz, czego ci brakuje.
No i, wiesz, ta...
przepraszam, mogę spytać o tę próbę badawczą?
Kim są wszyscy ci mężczyźni i kobiety, z którymi rozmawiałaś, a którzy
żałowali, że nie mieli dzieci?
Tak tylko pytam.
Chcesz znać imiona?
Tak, właściwie to tak.
Ludzi, których...
Tak?
...spotkałam.
Czyli przypadkowych ludzi na ulicy?
Jane? Moja koleżanka...
Wypytywałaś ją?
Spytałaś: przepraszam, czy żałujesz, że nie masz dzieci?
To po prostu...
(Chichocze)
Tak po prostu... zeszło na to w rozmowie.
Bo czasem człowiek mówi takie rzeczy...
Gdybym miała spytać Jane...
Ale nie chodzi tylko o Jane.
Gdybym miała spytać Jane, czego nie zamierzam zrobić,
ale gdybym miała, jestem ciekawa, czy by to potwierdziła.
Zwykle ludzie sami z siebie o tym mówią.
Naprawdę?
Ludzie sami mówią, że żałują, że nie mieli dzieci?
No, coś w tym stylu.
Zastanawiam się,
(Łagodne pianino)
czy żałuję, że nie miałam... dzieci?
Chyba tak naprawdę nie, bo żałowanie oznaczałoby, że
postąpiłabym inaczej
w tych samych okolicznościach, prawda?
Więc tak naprawdę tego nie żałuję.
Chyba boli mnie to, że mamy system, który nie sprawia,
że wychowywanie dzieci wydaje się czymś naprawdę atrakcyjnym, prawda?
I że, no wiesz,
że mamy system, w którym podjęcie takiej decyzji naprawdę
wpędza cię w przeróżne tarapaty, które są po prostu
które są naprawdę trudne.
Ludzie przechodzą przez takie okresy i
jeśli warunki nie są odpowiednie,
to po prostu żyją dalej i nie mają dzieci.
I to jest w porządku.
Można mieć spełnione życie bez dzieci,
to oczywiste.
Ale jeśli naprawdę chcesz mieć dzieci,
nie powinnaś cierpieć tak, jak każemy cierpieć
amerykańskim rodzicom.
Myślę, że niezależnie od tego, co wybierzesz,
i tak będziesz czegoś żałować, i to jest
naturalne i tak właśnie ma być, no wiesz,
bo, sama nie wiem,
na tym właśnie polega życie i podejmowanie w nim decyzji.
Więc tak, jakieś żale się pojawią,
ale nie aż tak przytłaczające,
żebym na łożu śmierci
pomyślała: wiesz co, wszystko zrobiłam źle
i powinnam była mieć tę czwórkę dzieci, no wiesz,
nie sądzę, żeby tak się stało.
(Długi sygnał ciągły)
Do dziś jest mi smutno, że moi rodzice nie są dziadkami.
(Smutne pianino)
I to jest jeden z niewielu momentów, w których przyznam,
że to samolubna decyzja,
bo nie uważam, żeby decyzja o życiu bez dzieci
była w jakikolwiek sposób samolubna,
poza jednym wyjątkiem – moimi rodzicami.
Bo postawiłam to, czego ja chciałam, ponad to, czego chcieli oni.
A wobec rodziców rzadko tak postępuję.
Druga taka sytuacja...
Są dwie takie sprawy: moi rodzice i moja religia.
Jako... osoba żydowska
czuję się odpowiedzialna za to, żebyśmy przetrwali.
(Smutne pianino gra dalej)
Straciliśmy sześć milionów naszych.
W obecnym stanie świata
nie jestem przekonana, że to nie mogłoby się powtórzyć.
I... czuję się odpowiedzialna za to,
żeby judaizm trwał dalej.
A ja... nie wypełniam tej odpowiedzialności.
I to jest bardzo trudne.
Choć znów – to nie byłby dobry powód, żeby mieć dziecko.
Kilka lat temu przyjęłam prawdziwie stoicką filozofię, gdy
przeczytałam cytat z Epikteta, który żył prawie 2000 lat temu,
a on powiedział, że statek nie powinien płynąć na jednej kotwicy,
a życie opierać się na jednej nadziei.
I z pewnością miałam takie oczekiwanie,
że będę mieć dzieci.
Ale... sama nie wiem,
po prostu w tej chwili, gdy to przeczytałam, poczułam, że...
że życie jest dobre takie, jakie jest...
z całą różnorodnością doświadczeń, które miałam.
Więc jest ze mną wszystko w porządku.
Wiesz, jedną z rzeczy w przypadku anonimowej donacji
jest to, że już z założenia chroni przed
przeżywaniem takich uczuć jak
strata, żal czy myślenie o tym, co mogło być.
Prawdopodobieństwo, że jednak zobaczysz, w co
mogą zmienić się twoje komórki, to znaczy...
Wyobraźmy sobie: za pięć lat.
No wiesz... cóż,
mam nadzieję, że spotkamy się wcześniej,
ale rozumiesz, co mam na myśli?
Tak.
Oczywiście nie mam pojęcia, jak odpowiedzieć na to pytanie.
Istnieją jednak badania,
które mówią, że kobiety, które nigdy nie chciały dzieci,
zwykle nie odczuwają żalu, że ich nie miały.
A te, które ich pragnęły i nie mogły
ich mieć... owszem.
Należę więc do tej pierwszej grupy, w której statystycznie
nie powinnam odczuwać żalu.
Trzeba jednak przyznać, że żadna z tych ankietowanych kobiet
zapewne nie doświadczyła tego, że
z jej komórek powstały dzieci z innymi ludźmi,
które potem spotyka po pięciu, dziesięciu czy
dwudziestu latach.
Więc jak to będzie wyglądać w praktyce, oczywiście
nie mam, nie mam pojęcia.
No tak.
Świetnie, no dobrze.
Tak?
(Śmiech)
Tak?
(Pogodna muzyka)
Więc tak to wygląda.
Mogę zapytać, do czego to potrzebne?
Tak, chodzi o to...
że kiedyś zamroziłam komórki jajowe
i teraz przekazuję je komuś.
Więc tak naprawdę zrzekam się
swojej ostatniej szansy na dziecko.
No proszę, dobrze.
Tak, więc mój dowód, tak?
Tak.
Jaka jest dzisiaj data? Cztery...
Trzynastego.
Trzynastego. Dobrze.
(Pełna nadziei muzyka)
(Kapryśna muzyka)