Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Jeźdźcy! Jeźdźcy!
JEŹDŹCY JEDYNY WYSTĘP W BUSHWICK
Myśleliście, że was opuściliśmy?
JEDYNY WYSTĘP JEŹDŹCÓW BUSHWICK
Że cały nasz czar prysł?
Pobudka, mili państwo, bo czeka was nie lada widowisko.
Trafiliście tutaj, bo wyśledziliście znaki i rozszyfrowaliście zagadkę.
Gratulujemy i witamy!
Już 10 lat nie widzieliście Jeźdźców.
Ale właśnie wróciliśmy!
Zbliżcie się.
Jeszcze bliżej.
Im więcej myślicie, że widzicie,
tym łatwiej wcisnąć wam stare sztuczki
jako nowe nieśmigane.
Jestem J. Daniel Atlas. Pozwólcie,
że, jak zwykle w imieniu moich mniej elokwentnych kolegów,
powiem: "Świetnie was znowu widzieć"!
Owszem, zniknęliśmy na dłuższą chwilę,
ale w świecie magii to, co znika, nieuchronnie kiedyś wraca.
O ile magik to nie lebiega.
Jestem Merritt McKinney.
W odróżnieniu od mojego drogiego kumpla Danny'ego
większość z was nie przyszło tutaj dla szpanu.
Trafiliście na nasz sekretny wieczorek,
by zasmakować w ściemie.
Cześć wszystkim. Jestem Jack Wilder.
Wojny, pandemie, zmiany klimatu, AI.
Gdzie nie spojrzeć, przydałaby się magia.
Teraz wytężajcie wzrok.
Nie możecie przegapić następnej sztuczki.
Henley Reeves, a właściwie Henley Reeves-Scanling.
Troje dzieci, dwa psy i dyplom.
Kopę lat!
Tęskniliście?!
Kiedyś byli mistrzami.
Sam chciałem być magikiem.
Aż skończyłem 12 lat.
Uważaj. Oni wszystko słyszą.
- Normalnie drżę jak osika. - Co mu zrobią?
To prawdziwe złoto?
- Co? - To złoto to autentyk?
Tak.
Bo jestem dziany.
To pokaz magii, głupku. Masz tu pełno kieszonkowców.
Albo głupków z pełnymi kieszeniami.
- To było jakieś haiku? - O czym ona?
Każdy z was otrzymał kartę. Możecie je wyciągnąć?
Świetnie. Teraz je przetasujemy.
Odwróćcie się do kogoś obok
i zamieńcie się kartami.
A potem z kolejną osobą.
Wspaniale.
A teraz...
pani w zielonym.
- Jaką ma pani kartę? - As karo.
Jasne. Zagmatwajmy sprawę.
Ktoś jeszcze z asem karo?
Ja!
As karo!
Trafił nam się piąty Jeździec, ale nie Lula!
Zapraszamy na scenę! Będziesz naszym asystentem!
Popatrz mi w oczy.
I... zaśnij.
Ma się tę moc.
On może wygląda na zwykłego dzieciaka,
ale dzisiaj wykrzesze z siebie czary, do jakich zdolny jest tylko ktoś opętany.
Nie przesadzam.
- Henley. - Tak, Merritt?
Mogłabyś się w niego wcielić?
Jack, mógłbyś dołączyć do trójkąta?
Moja specjalność.
Niech Bóg ma was w opiece.
Atlas, spróbuj tam jeszcze wpełznąć.
Pozostaje mi się też wcisnąć.
W kupie raźniej czynić czary.
Przed państwem J. Daniel Atlas. Komu pokazać sztuczkę?
Przejmujesz pałeczkę, Merritt.
Witajcie, moi piękni.
Jak wiadomo, Merritt McKinney czyta wam w myślach.
Ale teraz ja to on albo on to ja.
Kto to wie?
Wyczuwam obecność nie fana magii,
lecz raczej jej hejtera.
Mamy tu...
Bretta Finnegana?
Siema!
Razem z kolegami założyłeś giełdę kryptowalut Camp Hobart?
Faktycznie.
I oskubaliście nowojorczyków z połowy ich funduszy emerytalnych i pracowniczych.
Upraszczasz. Wszyscy mieli pełną świadomość ryzyka.
Ukryliście zyski za granicą
na koncie o numerze kończącym się na...
5-3-2-9-7?
Żeby to wiedzieć, musiałbyś mieć moją...
Naprawdę złota?
Brett, pilnuj swoich fantów.
Merritt rozkmini cię myślą, ale ja, Jack, obrobię rękami.
Zapytaj kolegów, jak się wyrównuje różnice w majątku.
Co tu się...?!
A teraz sprawiedliwy podział.
- Dziękuję państwu. - Znajdź prawnika, bo dobiorę ci się do tyłka.
Ktoś zapomina, że Henley umie latać.
Kolej na nas, ale pożegnajmy brawami najlepszego z Jeźdźców!
Wspaniale. Proszę teraz podnieść kubki
i wylać drinka na figurę na waszej karcie.
12 niepowtarzalnych słów na każdej z nich
to hasło do waszego nowego portfela kryptowalutowego.
Kto tam wbije, znajdzie miliony skradzione przez Bretta.
Tym razem uczciwie podzielone.
O Boże. 50 tysięcy dolarów!
Mam 50 koła!
Masz przerąbane, gnoju!
Coś taki chyży, panie ryży!
Ja tu mam wizję.
Jakieś gliny forsujące te drzwi...
Próbujcie własnych sztuczek i znikajcie za...
3-2-1!
Zbliżcie się.
Jeszcze bliżej.
Im więcej myślicie, że widzicie,
tym łatwiej wcisnąć wam stare sztuczki jako nowe nieśmigane.
Boże, nie!
ILUZJA 3
Moim zdaniem spisałeś się na 100 pro.
Jako Atlas wypadłem nieźle, Merritta muszę jeszcze doszlifować.
Gadałem jak potomek ćpunki z San Diego i poławiacza krewetek.
Nie wiem, jak ty to robisz, Bosco.
Dobra imitacja to nie tylko naśladownictwo.
Trzeba uważać na szczegóły, osobowość i niuanse.
Dobra, teraz ja.
Jestem J. Daniel Atlas.
Im bliżej patrzycie, tym mniej widzicie.
To było coś.
- Jeszcze się wyrobisz. - Nie było tak źle.
Pierwsze koty za płoty.
Na co się tak oglądasz?
- Nic takiego. - Wyluzuj.
Kochani, widzicie, ile osiągnęliśmy?
Dziś rozwaliliśmy system.
Następnym razem ty idziesz w różowej peruce.
O nie.
Znowu zamknięte.
No to wytrychem.
Czekaj. Zrób swoje popisy.
- Nie. - Proszę cię.
- Nie ma potrzeby. - Potrzymam ci torbę.
Będzie jazda.
Co to dla ciebie.
Nasza siostrzyczka Mario.
- Nawet przypomina braci Mario. - Uważaj!
- W porządku? - Tak!
Gdybym tak umiał, ciągle bym szpanował.
- Czad. - Normalnie sztos.
Zadowoleni?
Było mega!
A teraz nas wpuść. Przemarzliśmy.
Najlepszy kwadrat w całym Nowym Jorku.
I wiemy o nim tylko my.
Trochę szkoda.
Zbliżcie się.
Jeszcze bliżej.
Koleś ma na maksa przewalone.
I kto się teraz odkuł?
Charlie, możesz to wyłączyć? Atlas już mi się dzisiaj przejadł.
- Mówisz, masz. - ...to, co znika, nieuchronnie kiedyś wraca.
O ile magik to nie lebiega.
Bosco, mamy pizzę? Skręca mnie z głodu.
Mnie też.
Pizzy brak, za to jest piwo i...
Tylko piwo. Chętni?
Ja poproszę.
Weź to już wyłącz.
Wyłączyłem!
Umieram ze śmiechu. Gdzie ten rzutnik?
- Nie jestem hologramem. - No oczywiście.
Odpowiedź godna hologramu.
- O Jezu, ty w realu? - Ręce precz od twarzy.
Wybacz, jako twój dozgonny fan nigdy nie pomyliłbym cię z hologramem.
Jak się masz?
Jak nas... znalazłeś?
Czy ja wiem? W 30 sekund.
Skoro dla mnie to pestka, policja też się nie napoci.
- Sekunda, policja? - A i owszem.
Czemu oni mieliby nas szukać?
Za ten wasz skok sprzed chwili?
Albo za gnieżdżenie się tutaj na nielegalu i czerpanie prądu ze skrzynki w rogu?
Do wyboru, do koloru.
Mylę się, Bozo?
Bosco. Bosco Leroy.
No właśnie. Bosco Leroy.
Wbiłeś "wydumana ksywa magika" w ChatGPT?
Ja się tak naprawdę nazywam, Atlasie.
A twoja mama bzykała się z mapą?
Nic śmiesznego.
A ty nic o nas nie wiesz.
Przeciwnie.
Człowiek o dyskusyjnym nazwisku Bosco Leroy.
Obiecujący aktorzyna, którego karierę przerwały niespłacone kredyty studenckie.
Przykre, że wyleciałeś z Juilliard, ale nie przestałeś występować.
O ile pamiętam, ostatnią gażę dostałeś za rolę Elmo na Times Square.
Po pierwsze, nie Elmo, tylko czerwonego Teletubisia.
Po.
- Co takiego? - Ta czerwona zwała się Po.
- Moja ulubiona. Szacun. - Nasza chłopczynka Po.
No i ty.
June Rouclere.
Wywalona z każdego internatu, do którego wypychali cię rodzice.
Typ niepokorny, jak mniemam.
Według ciebie "starzy" zepsuli tę planetę,
a teraz twoje pokolenie musi po nich posprzątać?
Nie mam racji?
No masz.
Więc uciekłaś z domu, a w Nowym Jorku trafiłaś na niego
w sklepie Tannen's Magic. Charlie Gees.
- Witam. - Cześć. O tobie niewiele znalazłem w necie
poza tym, że jako sierota
ciągle zmieniałeś rodziny zastępcze.
Dopiero przy tych gagatkach poczułeś, czym jest rodzina.
Od paru lat wasza trójka bawi się w Robin Hooda,
licząc, że każda sztuczka może zmienić świat.
Teraz porwaliście się na najśmielszą kradzież.
Zwędziliście mi tożsamość.
- Byłeś tam? - Nasze podobizny wisiały w całym mieście.
Naruszyliście moje prawa autorskie. Musiałem przyjść.
I jak? Podobało się?
Popracuj nad Merrittem.
- Wiedziałem. - Drażliwy temat.
On kłamie.
Szacunek za scenografię.
Pewnie twoja zasługa. Typ zakulisowego skromnisia.
- Alexander Herrmann mówił... - O rany.
że geniuszami są ci, którzy projektowali jego sztuczki.
To, że w ogóle znasz tego gościa...
Zakulisowy z ciebie cwaniak.
Tobie należy się pochwała za zręczność.
Jesteś zwinna, moje gratulacje.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
Normalnie wymiatamy.
Broń Boże.
Ale po podrasowaniu może wyjdziecie na ludzi.
Rozumiem, co Oko w was widzi.
- Co proszę? - Powiedziałeś Oko?
Tak, Oko.
Posłuchajcie.
Trzy tygodnie temu w moim mieszkaniu znalazłem tę kartę,
cztery bilety lotnicze i ukryte wskazówki,
jak wykonać numer o skali, jaka wam się nie śniła.
Z jakiegoś powodu
ma w tym uczestniczyć wasza trójka.
My?
- Czemu nie pozostali Jeźdźcy? - Nie żyją.
- Co?! - Dla mnie. Nie przerywaj.
Poniosły nas emocje. Wszyscy odeszli.
Musiałem to rozchodzić w Australii. Mniejsza.
I my ci jesteśmy potrzebni?
Według tej karty.
- Ale ty nam nie. - Bosco!
Po co on nam? Rozwalamy system.
Serio?
Obrobiliście jakiegoś kryptodzbana. Mówimy o grubych rybach.
To może faktycznie zmienić świat.
O to wam chyba chodzi, dzieciaki.
No dokładnie.
Zgadza się, ale sami sobie damy radę z tym połowem.
- Mówisz? - Nie.
- To powodzenia. - Sekundkę.
Co ty robisz? Odwaliło ci?
To J. Daniel Atlas.
- Wiem, kim jest. - Cholerną legendą.
Może kiedyś. Teraz raczej złamasem.
- Możesz? - Trochę złamasem, ale też Jeźdźcem.
Zaufaj nam, proszę.
Pora na decyzję, maluchy. Co robicie?
Wchodzicie w to?
Czy wymiękacie?
Co to za numer?
LIMPOPO POŁUDNIOWA AFRYKA
Witam, drodzy członkowie miejscowych społeczności,
prasy, przyjaciele i koledzy.
Zebraliśmy się tutaj, by uczcić powstanie
najnowszej i największej kopalni Vanderberga - C3.
Sami nazywamy ją Amahale.
Po zulusku: "najpiękniejsza".
Każde dziecko jest przecież najpiękniejsze w oczach swojej matki.
Nasi klienci mogą mieć pewność, że kupując najcenniejszy symbol miłości,
otrzymują produkt dokładnie tego.
Za Amahale!
I za was wszystkich.
Dziękuję wam wszystkim, że się tu pofatygowaliście.
Wierzę, że Amahale zrobiła na was wrażenie.
Przepraszam, C3.
- Imponujące. - Niesamowite.
Ale jak rozumiem, chcecie przy tej okazji wyrazić zaniepokojenie.
Czego, może niespodziewanie, nie mam wam za złe.
Walcie prosto z mostu.
A zatem...
zarząd obawia się, że prognozy finansowe są zbyt optymistyczne.
Wzrost konkurencji ze strony sztucznego produktu
- i ryzyko skoku w stopach oprocentowania... - Williamie, mój ojciec cię ubóstwiał,
ale nie bez przyczyny nazywał "chmurą burzową".
Jaka szkoda.
Vanderbergowie nie przegrywają.
Jak się orientujecie, nasza drużyna wygrała wyścig w Monako
i to po raz siódmy.
Kopalnia będzie dochodowa.
Coś jeszcze?
Tak. Cena minimalna, którą...
Williamie, pozwolisz na demonstrację stanu rzeczywistego?
Ten diament może mieć 35 karatów?
Antwerpskie Centrum Diamentów wyceniłoby go na 3 miliony dolarów.
William, otwórz usta
i wystaw język.
W tej chwili.
Poważnie?
Jak najbardziej.
Gdyby William go połknął, diament rozerwałby jego gardło na strzępy.
Wykrwawiłby się na śmierć jeszcze przed przyjazdem karetki.
To, co dla Antwerpskiego Centrum jest warte 3 miliony,
dla Williama jest bezcenne.
Czy jako prezes firmy kontrolującej największe kopalnie na świecie
powinnam narażać nasze zyski,
czy ustalać ceny, które nasi wierni klienci na pewno zapłacą?
Tak też myślałam.
Jeśli brak dalszych obaw,
chciałabym udać się do Antwerpii z moim cennikiem
i pochwalić się naszymi kamieniami.
Pewnie przekonałbyś nas wycieczką po Europie za fri.
Mało kto wie, że w Antwerpii...
Znowu ciekawostki o magikach?
Chciałem powiedzieć, że robią tu pyszne herbatniki.
Serio? Kupisz nam?
Jasne, Atlas stawia.
Wybijcie sobie z głowy herbatniki. Dopiero były czekoladki.
To nie są kolonie.
Mamy 3 dni na przygotowanie triku, przy którym wasze zaduszki są wprawkami jaskiniowca.
Spójrzcie.
Brylantowe Serce to najcenniejszy diament w historii
i fundament Korporacji Wydobywczej Vanderbergów.
Od lat trzymano ten olbrzymi kamień w sekretnym skarbcu
17 pięter pod ziemią.
I to nie byle gdzie. Na Pustyni Arabskiej.
Nikt poza najbardziej zaufanymi pracownikami nie jest tam dopuszczany.
Dojeżdża tam winda pod stałym nadzorem uzbrojonej straży.
Tożsamość potwierdzona.
Do tego system biometrycznych zabezpieczeń.
Ale teraz będą na oczach całego świata,
bo pierwszy raz od półwiecza
diament będzie przewożony tutaj,
do Antwerpii, by potwierdzić wiarygodność spółki
i za 3 dni rozpocząć prywatną licytację jej najnowszych znalezisk.
Oczywiście jaram się kradzieżą, ale co ma takiego ten kamień?
Nie dyskutuj z magiczną kartą Tarota.
Takiś mądry, że aż głupi. Mogę dokończyć?
Jeszcze? Gadasz całe wieki.
I dopiero się rozkręcam, więc uważajcie.
Od dziesięcioleci Peter Vanderberg, a teraz jego córka Veronika
sprzedaje te brylanty po zawyżonych cenach
handlarzom broni, przemytnikom i watażkom z całego świata,
żeby pomóc im w praniu kasy.
Nieludzko brudnej. Często ociekającej krwią.
Potem, voila, jest czyściutka jak łza, w zamian za kamienie szlachetne.
Ułatwia życie najgorszym złolom tego świata.
Ci, którzy przysłali tę kartę...
To ostatni sprawiedliwi, jacy nam zostali.
Od dawna z nimi nie rozmawiałem. Nazywają siebie Okiem
i chcą, byśmy dokonali czegoś, co przerastało nawet Jeźdźców.
Właśnie tego.
Możemy przebić kołkiem serce samego szatana.
Zróbmy to.
Oczy wszystkich na aukcji będą na mnie i na Sercu.
Muszę ich olśniewać.
Macie to w kocim odcieniu?
Lethabo.
Tak?
Słomkę.
Jak się nazywa ten angielski fotograf z Vanity Fair?
Jak mu było...? Marc...
Marc Scriber?
Schreiber, na litość boską!
Potwierdź go, odwołaj resztę. W tym roku ma być ekskluzywnie.
Jesteśmy otwarci, jawni. Nic do ukrycia.
Już to załatwiam.
Veronika przy telefonie.
Cicho, maleńka Nie mów ani słowa
- Tatuś ci kupi... - Kto mówi?
...pięknego ptaka
- A jeśli ptaszek nie zakwili... - Wyjdźcie.
- Tatuś ci kupi... - Skąd masz ten numer?
...pierścionek z brylantem.
To jest zastrzeżony numer.
A ta uwaga była nie na miejscu.
Pytałam, kim jesteś.
Veroniko...
Schowek po twojej lewej.
Coś ci to przypomina?
Należało do tego chłopca, który zginął 15 lat temu.
Z niczym i nikim mi się nie kojarzy.
Naprawdę? Oboje wiemy, co masz na sumieniu.
Jeśli masz na coś dowody,
i chcesz mi narobić kłopotów,
po prostu ujawnij je.
15 lat temu odebrałaś ojcu to, co kochał nad życie.
Teraz odpłacę ci pięknym za nadobne.
Chcę Diamentowego Serca.
I ty mi je oddasz.
Albo pokażę całemu światu, kim naprawdę jesteś.
Proszę bardzo.
Nie mam nic do ukrycia.
O Boże, bardzo przepraszam.
PRZYTULAM ZA DARMO
Pomoże mi pan? Szukam tego już od godziny.
To tutaj.
Marc Schreiber? James Wynn, PR Vanderbergów.
Uwielbiam pana portfolio.
James? A co z Dani?
Musieliśmy ją zwolnić.
Okazała się rasistką.
Na dodatek zarezerwowała panu pokój w Radissonie.
Podwójne łóżko i widok boczny.
Na szczęście zdążyłem przenieść pana do butikowego FRANQ.
Mojego ulubionego.
Apartament prezydencki jest godzien...
prezydentów i utalentowanych fotografów, takich jak pan.
Przekierowałem tam pańskie zaproszenie na galę.
Mogę tylko sprawdzić potwierdzenie?
Dziękuję. Przełożyłem też sesję z 19:00 na 21:00,
żeby dać panu dość czasu na wykreowanie magii.
Wreszcie ktoś to rozumie.
Na przykład diamenty wytwarzane w laboratoriach.
Wyglądają na cenne,
ale nie są naturalne ani rzadkie.
Która porządna kobieta chciałaby nosić podróbkę na palcu?
Pełna zgoda.
Jednym z ostatnich pewników jest wartość naturalnego klejnotu.
Prawdziwe diamenty rodzą namiętności, które nie zmieniają się od wieków.
Dokładnie. Maria Antonina nosiła Diament Nadziei przez jeden dzień.
Po miesiącu pod gilotynę zawlókł ją lud, wiedziony tymi namiętnościami.
Maria Antonina nie zginęła przez diament,
tylko przez nieludzki brak empatii.
- No cóż... - I tak naprawdę nigdy go nie nosiła.
To tylko taka legenda.
Ciekawostka. Czyli nie zabił jej motłoch
ani gilotyna, tylko pogłoska.
Chyba nie znam własnej listy gości.
Pan robi w diamentach?
Nie, w iluzji. Jak pani.
Przez wieki diamenty nie miały żadnej wartości,
dopóki bogaci, sprytni ludzie jak nasza Veronika
nie zaczęli nas przekonywać, że te drobne kryształki są rzadkie
i że żadna szanująca się para nie może wziąć bez nich ślubu.
Sztuczka godna magika.
Problem z tymi najlepszymi,
że mają zawsze jakiś haczyk.
To byłeś ty?
Kim miałem być?
Skądże.
Nie wszedłbym tu bez nieskazitelnej reputacji twoich gości.
Jak Luis Briceno, handlarz bronią.
Witam. Maria Bortnik.
Zachwyca towarzyską swobodą, trzymając w garści media w swoim kraju.
Zechcesz ujawnić, kim jesteś?
Podobnie prześwietlimy twój dorobek.
Jeszcze nie teraz.
Przepraszam, że przeszkodziłem.
Nie ma potrzeby.
Niech spróbuje tortu.
Marc Schreiber.
Veronika Vanderberg.
Możemy się streszczać? Niedługo zaczynam aukcję.
Wierzę, że ukażesz mnie i Serce w najlepszym świetle.
Tak. Mam tylko jedną zasadę.
Jest tak, jak ja chcę.
Na pewno znajdę w sobie trochę uległości.
Jeśli nie, to zrobię to za ciebie.
Podobasz mi się.
Zapraszam, skarbie.
- Nie chcę być zbyt matowa. - Jasna sprawa.
I niech nos mi się nie świeci.
Pokaż.
Przepraszam. Czy muszka może odfrunąć z kadru?
Sio, sio, dziękuję.
Od tego brylantu cenniejszy jest tylko mój czas.
Poczytałem o tobie.
Nasze branże są oczkiem w głowie wyrobników.
Ale ty zapewniasz nam piękno w formie najczystszej.
To nas zresztą łączy.
Nie idziemy na łatwiznę. Sprzedajemy prawdę.
Moim zdaniem niczego nie sprzedajemy.
To inni od nas kupują.
Popatrzmy.
Wyjmij diament z gabloty.
Wybij to sobie z głowy.
Odbłysk zepsuje zdjęcie.
Nie znoszę usterek i ktoś tak zjawiskowy, jak pani Vanderberg, zapewne też.
Wyjmij go
albo szukaj innego fotografa.
Nawet liczyłam, że o to poprosisz.
Jakoś nie kojarzę, żebym prosił.
O to to.
Pięknie. Pochwal się nim.
No bosko!
Przebosko!
Cudnie.
Z uśmiechem. Jest fajnie.
Po to tu jesteśmy.
Nie ruszaj się.
Tak trzymaj.
To kadr za milion dolców.
Jeszcze.
Pani już bliżej nie podchodzi.
Chciałam poprawić czoło. Świeci się bardziej niż kamień.
Procedury.
- Pan mi nie rozkazuje. - Przy Sercu musi mnie pani słuchać.
Sama wyjdę. Dziękuję.
Panie Schreiber?
Jeśli nie jest pan oszustem, powinien pan już osiągnąć cel.
I to z nawiązką.
- Dziękuję. - Znakomicie.
Praca z panem to przyjemność,
ale czekają na mnie kupcy.
Dość tych zabaw. Zabezpieczcie to.
- Co jest, do cholery? - No nie wiem.
Czas ucieka. Ruszamy.
I wreszcie gwóźdź programu.
Jako moi goście możecie myśleć, że już nic was nie zaskoczy.
Dlatego pytam was,
na pewno wszystko?
Od ćwierćwiecza nie był wystawiany publicznie.
To nadal największy odkryty diament.
Oto Serce.
Gratuluję wam wszystkim.
Tak długo wam się to udawało.
Niespodzianka!
KOCHAJ, NIE ZATRUWAJ
Globalne ocieplenie też w was nie wierzy.
Wydzieracie Matce Ziemi swoje fortuny,
podpalacie niebo prywatnymi odrzutowcami!
Chyba już załapała.
- Wykrwawiacie ją... - Młodzieńcze, my też chcemy ratować świat,
ale czas jest równie cenny, a ty mój marnotrawisz.
Stul dziób, błyskotko.
Przestań wysysać wszystko plastikowymi słomkami
i wypchaj się tym.
Czcigodni goście...
Jestem J. Daniel Atlas.
Pamiętacie, że byłem waszym ukochanym Jeźdźcem Magii.
Przyjrzyjcie się, bo sprawię, że w mojej dłoni pojawi się słynne Serce.
O rety, jeszcze gorszy atencjusz od oszołoma z Greenpeace.
Nie obawiajcie się. Diament jest pod ścisłą ochroną.
Aby na pewno?
Pewien mędrzec mnie kiedyś oświecił...
Ten z lustra.
"Nie zakładaj, że jesteś najmądrzejszy w towarzystwie.
Najpierw tego dowiedź".
Proszę bardzo.
Czy uda się otworzyć gablotę?
Abrakadabra.
Nie.
Alakazam.
Chwila.
Sezamie, otwórz się.
Bezpieczny w moich rękach.
Spokojnie.
Nie przejmuj się, Veroniko. Tak jak przekonujesz w reklamach:
"Diamenty...
są wieczne".
- Zabierzcie ją w bezpieczne miejsce. - Zatrzymajcie go!
Jack? Co tu robisz?
Ratuję ci tyłek.
Nie dziękuj.
Też ją dostałeś?
Cześć, jestem June.
- Kto to? - Ona jest z nami.
Gdzie diament?
Co?
Widzę, że nie zależy wam na środowisku.
Jakie z was kafary.
Stójcie!
Nie dajcie im uciec!
- I co teraz? - Karta kazała was stąd wyciągnąć.
Nic więcej.
Henley Reeves?
Jako dzieciak miałem cały pokój w twoich plakatach.
Wyluzuj z obsesją. Ciebie też bardzo miło zobaczyć.
Obsesja na później. Musimy iść na górę.
Ręce do góry! Ani kroku!
Pieprzenie!
Co się dzieje?
Koncert D-dur Beethovena.
Totalne pieprzenie!
Merritt? Co to miało być?
Ciekawe, jak ty byś zahipnotyzował 3 gostków po belgijsku.
Flamandzku.
I wszystko jasne.
Uroczo się odnaleźć, ale pora wiać.
Henley Reeves! Witaj znowu!
No wyglądasz jak...
Ruchy, ruchy!
To miał być komplement, bo tak dawno się nie widzieliśmy.
- Był tylko dla niej. - Rozumiemy!
Tam, na górze.
To po nas?
Nie, po innych rabusiów.
Szybko, dawajcie!
Cały czas miałam to w ręku.
Nigdy nie pu...
Nie zamienili diamentu.
Tylko gablotę.
Pani się już nie zbliża.
Przestań wysysać wszystko plastikowymi słomkami...
i wypchaj się tym!
Czcigodni goście...
Sezamie, otwórz się.
Bezpieczny w moich rękach.
"Diamenty...
są wieczne".
- Lethabo. - Tak, proszę pani?
Mają tego pożałować.
Z nawiązką.
Marc Schreiber z Vanity Fair.
Coś przegapiłem?
Coś słabo świeci.
Dobra, oddaj.
- Przepraszam. - Co ty robisz?
- Śliskie. Orientuj się. - Nie rób tak.
Mogę prosto z mostu?
- Kto to? - Cudowne dzieci, które się pod nas podszywały.
Co takiego?
Przez was policja nachodziła mnie w domu. Wystraszyliście mi dzieci.
- Wybacz. - Przepraszamy.
A co u nich? Podmiejska nuda jeszcze cię kręci?
Wyluzuj. Nie wykorzystałeś swojej szansy.
- Widzisz gigapierścionek? - Nie, pokaż.
- Może nie Serce, ale robi wrażenie. - Już ci mówiłam.
Nie czułam się bezpiecznie, uciekając z kaftana, wisząc głową do dołu
w 6. miesiącu ciąży.
Obrócilibyśmy cię w końcu. Nic ci nie groziło.
Nawet za mną nie zatęskniliście. Zastąpiliście mnie... po południu?
Późnym wieczorem.
Tak swoją drogą, co u Luli? Wy jeszcze...?
Nie. Przeprowadziła się do Paryża.
Ojoj, rzuciła wielkiego J. Wildera.
Tak mi przykro. Nie powinieneś teraz kompromitować się na jakimś rejsie?
Kompromitować się?
Zarabiam na tym po kilkadziesiąt koła. I mam dodatki.
Ha ha. On ma dodatki.
A myślałem, że chlanie Merritta w Meksyku to szczyt depresji.
Tak w temacie, pora na mnie. Wątroba się sama nie zniszczy.
Możemy gdzieś zacumować?
- Zawijasz się? - Tak.
Fajnie się znów spotkać. Dozo za kolejną dekadę?
- Miło was poznać, kijaneczki. - Adios.
Ja też się zbieram. Mam fuchę.
Serio? Zwracają za ubera?
Podpisałem lojalkę, słowem nie pisnę.
- A ty co? - Sześć klamek i dupa.
Chcesz mnie obrazić. Suń się.
Przepraszam, nie wiem, co tu się dzieje.
Domyślam się, że macie jakąś kosę.
Trochę lipa.
Przecież byliście Jeźdźcami.
Nie rozumiem, czemu się rozstaliście.
Ich zapytaj. Ja bym na to nigdy nie pozwolił.
Oko chciało, żebyśmy zdemaskowali rosyjskiego handlarza bronią.
Musimy to znowu wałkować?
- Popełniliśmy kardynalne błędy. Byliśmy... - ...niechlujni.
Aroganccy.
Przez nas Dylan Shrike już nigdy nie wyjdzie z rosyjskiego więzienia.
- Kto? - Dylan Shrike.
Jeden z Jeźdźców. Siadaj, pała.
Strasznie mi przykro. Nie miałam pojęcia.
I będzie tam gnił?
Tragedia. Nigdy sobie tego nie daruję.
- Ani ja. - Może, ale nie musiałeś odchodzić.
Cóż, niezła załamka. Przykro nam.
Załamka?
Podziwiam elokwencję, z jaką wasze pokolenie wszystko podsumowuje.
Ktoś mi wyjaśni, co tu w ogóle robi ta gimbaza?
To samo, co ty.
Oko ich wezwało.
Zdobyliśmy Serce.
Czego teraz od nas oczekuje?
- Nie wiem. - Macie diament za pół miliarda dolarów.
- Muszą się do nas odezwać. - Pewnie tak.
Atlas, pokażesz mi swoją kartę?
Tak.
To mapa.
To twój tatuś, Atlas.
Ta mapa pokazuje się tylko wszystkim Jeźdźcom.
Marne szanse.
Serio, stary? Oko naprawdę chce, żebyście to zrobili.
Jesteście Jeźdźcami. Ogarnijcie się w końcu.
No dobra. Rosarito może na mnie jeszcze poczekać.
Spróbuję przełożyć mój występ.
Łatwo nie będzie, ale coś rozkminię.
W sumie stęskniłam się za pościgami i skakaniem z wami po dachach.
Super, że wróciłaś.
Dziękuję.
Dobra, gdzie to w końcu jest?
ZAMEK W ROUSILLON FRANCJA
Co mamy tu robić?
Oko da nam znać.
Pora na fotkę.
- Co ty robisz? - Zdjęcie. Od tego są teraz telefony.
- Nie wrzucaj zdjęć tajnych baz. - Nie zazdrość. Sam chcesz focię.
- Wcale. Z tego mogą być... - Wspomnienia.
Nie, dowody na nas.
Pierwszy raz widzę takie wrota.
Ja ich nie otworzę.
Spróbujesz, Jack?
Zaraz, nie lepiej June?
Jack jest naszym włamywaczem.
Kroi nam się zdrowa rywalizacja.
To nie fair. Robiłem to już, zanim ona była na świecie.
- Muszę znaleźć dziurkę od klucza. - Może z drugiej strony.
- Średnio ci idzie, Jack. - Poradzi sobie.
Wypadłeś z wprawy?
Nie poganiaj.
Kiedy on ogarnie ten zamek?
Jack, tu trzeba łamać głowę, nie zamek.
Pokaż mu, jak się to robi.
Pozwolisz, że to szybko rozgryzę?
No tak.
Gdybyś był w escape roomie,
wiedziałbyś, że kryje wiele różnych zagadek.
Zamki i klucze to nie wszystko.
Musisz odświeżyć repertuar.
Proszę bardzo, prowadź.
Pewnie jej to poluzował.
Co to jest?
Raj dla nerdów magii.
Trumna P.T. Selbita?
A nie mówiłem?
Kochani, kaftan Houdiniego.
Dokładnie.
Mogę cię w niego zapiąć jak za starych dobrych czasów?
- Nie. - Na pewno?
- Dla mnie niezły żart. - Dzięki. Nie skusisz się?
Jakoś nie.
Charlie, obczaj to.
Co to?
Łapanie pocisku.
Nie wierzę.
Ślepy zaułek?
Tak.
Słuchajcie, tu nie ma przejścia.
Aby na pewno?
O Boże.
No, ślepy.
Dziwne.
Kostka powinna stać tutaj,
a na jej miejscu kulka.
Szach mat.
Nic takiego.
Cztery rzędy: 1,5,8,4. To jakiś szyfr?
- 4,6,18,1,8,9. - Minus 4 równa się 10?
1584.
"Odkrycie czarów".
Data wydania pierwszej książki o iluzji.
Skąd on to wie?
To komputer pełen bezużytecznej wiedzy.
Bezużytecznej?
To już sztos.
Kosmos.
Nieźle.
Słuchajcie, tu jest plan tego piętra zamku.
Ale coś tu się nie zgadza.
Góra jest na dole.
Lewa to prawa.
Nawet pokoje to złudzenia.
Moi Jeźdźcy!
Thaddeus!
- Jak miło cię widzieć! - I wzajemnie, kochana.
Nie mogłeś sprawdzić na kamerze i nas wpuścić domofonem?
Miałbym z tego taką frajdę?
Witam, jestem Charlie. Pana wielki wielbiciel.
Cześć, Charlie.
Nigdy nie widziałem tak wielkiej wybiórczej soczewki.
Naprawdę?
To jeszcze nic nie widziałeś.
- To ty wysłałeś nam karty do tarota? - Nie.
Od dawna nie zajmuję się takimi wygłupami
i waszymi zbiorowymi zaburzeniami.
Dziś magią param się już tylko dla wnuków.
Ale parę tygodni temu karta pojawiła się też na moim progu.
Uprzedzano mnie, by przygotować zamek
na przybycie siedmiorga zbiegów.
To by się zgadzało.
Czemu Oko nas tu ściągnęło?
Mogę się tylko domyślać, że to, czego od was oczekuje,
skrywa się w tych murach.
Widzicie, zamek Rousillon
był kiedyś ich siedzibą.
W 1943 roku Alianci potrzebowali militarnych cudów
z każdego możliwego źródła.
Zwrócili się o pomoc do kilku największych magików tamtych czasów,
zbudowali fałszywe miasto przy użyciu błota, kartonu, świateł
i tysiące nadmuchiwanych gumowych czołgów,
by zwieść Niemców.
Dzięki geniuszowi Jaspera Maskelyne'a.
Mamy tu zapalonego historyka.
Tylko co Niemcy mieli wspólnego z diamentami?
Tego nie wiem.
Ale odpowiedź jest gdzieś tutaj.
Trzeba zacząć jej szukać.
Pani Vanderberg.
Pani reakcja na pogłoski, że wasza firma pierze brudne pieniądze?
Jeźdźcy to złodzieje.
Udają antykapitalistów i artystów.
Bezprawnie zaatakowali mnie i moją uczciwą firmę.
Wzywam każdego, kto nas szkaluje, by przejrzał nasze działania i sprawozdania.
A także policję, by ci magicy stali się tym, czym powinni.
Wspomnieniem.
Koniec pytań! Już dość!
Dziękujemy!
Według Interpolu mieli jakąś wtyczkę.
Złodzieje znali wszystkie słabe punkty.
I jak tam?
Rozumiem, że ty stoisz za tymi Jeźdźcami i ich stajennymi.
Prosiłbym o diament, a potem sam go kradł?
Na twoim miejscu główkowałbym, jak go odzyskać, i to szybko.
Pod koniec tygodnia będziesz ze swoimi kierowcami wyścigowymi w Abu Zabi.
Idealnie neutralny teren.
Ja przywiozę dowody, a ty Serce.
Jeśli je jeszcze masz.
Namierzyłeś ich?
Mamy kilka tropów. Przekraczali południową granicę Belgii.
JEŹDŹCY WYPATRZENI WE FRANCJI - Ponoć widziano ich we Francji.
To sprzed godziny.
Szef francuskiej policji wisi mi przysługę. Ma mi dostarczyć ich głowy
na tacy. Żandarmi ich znajdą.
Jestem tego pewna.
Thaddeus mówił, żeby szukać. Jak myślisz, czego?
To już naprawdę czad.
Nie jesteś zbyt rozmowny.
Och, wybacz.
Za to chętnie za wszystko przepraszasz.
Daruj. I znowu to zrobiłem.
Sorki, znaczy...
Denerwuję się. Uwielbiam was,
a to ja ściągnąłem na was gliny. I bardzo za to prze...
Odpada. Nie powiem tego.
Wybaczam ci.
Dzięki wam Jeźdźcy znów świetnie wypadli.
Ale nie widziałam tam ciebie.
Czemu nie wystąpiłeś?
Wolę być za kulisami.
Zaplanowałem wszystkie sztuczki.
Dokąd idziemy. Nie zgubiliśmy się?
Naprawdę to wolisz, czy tak się ukrywasz?
Co przez to rozumiesz?
Wiele lat wmawiałam sobie, że chcę asystować.
Nie miałam nic przeciwko, że Atlas grał pierwsze skrzypce.
Był taki genialny. Ale tak naprawdę...
to był strach.
Że nie mogę być w centrum uwagi.
Thaddeus miał rację.
To, co na górze, jest na dole.
Pokój do góry nogami.
Spox.
Spox?
Nic już na tobie nie robi wrażenia?
Dlatego powiedziałem, że spox. Nie znasz tego słowa?
Spróbujmy zrozumieć, jak to działa, dobrze?
Rozgryzłem to.
No jasne. Pozjadałeś wszystkie rozumy.
Co znowu źle zrobiłem?
Nic a nic. Najmocniej przepraszam.
Jesteś kapitalny. To zaszczyt cię obserwować.
Mówili ci, że masz świra na punkcie kontroli?
Tak, bez końca.
Ej, przestań!
Naprawdę rozgryzłem.
Gumisie odpaliły mi się.
No czego my szukamy?
Pewnie czegoś dziwnego.
Tu są same dziwy.
Spójrz.
Zawsze byłeś dla mnie wzorem.
Tak?
Zanim zostałeś rejsowym magikiem.
Występuję też dla korpo.
No nie mów, nie wpadłabym.
To było kompletnie bez sensu. Co teraz?
Jedna sztuczka. Bez popisów i nawijania.
Czysta magia.
Stary, nie muszę ci niczego udowadniać.
Jednak tak.
Żebym wiedział, czemu Oko cię wybrało.
I wiesz co?
Udowodnij mi, że nie trzeba cię niańczyć.
Nagle odechciało się popisów?
Wymiękasz bez kumpli odmieńców?
To moja rodzina, więc z szacunkiem. Przed nimi nie muszę się popisywać.
Mniejsza.
Sprawdzałem, na co się stać bez tanich zagrywek pod publikę.
Najwyraźniej na nic.
W porządku.
Chcesz zobaczyć sztuczkę?
Twoja słabość, Atlas, to przekombinowanie.
Znalezienie diamentu jest dużo prostsze, niż ci się wydaje.
Tak jak i jego...
ukrycie.
- Fajne. - Sprawdź w kieszeni.
Serio?
Nieźle.
Karta w niemożliwym miejscu.
Ale nie graj w warcaby na szachownicy. Mam 5 ruchów przewagi.
Sprawdź swoją kieszeń.
To bezcenne antyki.
Zabytki trafiają do tego pokoju na wieczny spoczynek.
Aha.
Pewnie masz rację,
ale należy im się ostatnia szansa
- na sławę. - Co wy knujecie?
Niczego sobie, ale powinieneś zwolnić.
- Mówisz? - Żeby publika nacieszyła się prawdziwą magią.
- Mocne. - Szacun, Bosco.
Nie znam się zbytnio na pokerze,
ale czy diamentu nie bije
karo?
O, proszę!
Niezła zmyłka.
- Nie zapominajmy o najważniejszym. - Nie skończyłam.
- Pokaż im, Charlie. - Jak ukryć klejnot?
No zobaczmy.
Nie spuszczajcie oka z nagrody.
Tu się kręci i kręci...
Nim przestanie, ponęci.
- I po fancie. - Elegancko.
Czarna sztuczka, skrytka w stole.
Zauważyłem na wejściu.
Pora zmykać.
- A on dokąd? - Co on wyrabia?
Diabeł w pudełku? On tak poważnie?
Jaka ramota.
Gdybym wiedział, że tak łatwo się go pozbyć...
Jeszcze się nie podniecaj.
Dobra, koniec rozgrzewki. Teraz gwóźdź programu.
Pomyśl o jednej z tych kart.
Tylko nie o tej, którą ja ci sugeruję.
- Wybrana? - Tak.
Która?
Czwórka kier.
Nieźle, profesorze. Naprawdę szacuneczek.
Ta whisky jest starsza od ciebie.
Wielka sorka, szefie.
Poważnie, kochani. Było mi z wami naprawdę przefajnie.
Pokaż im.
Ale stać nas na coś jeszcze fajniejszego.
No, dajesz!
Jak burza śnieżna w Chinach!
Jak pięknie.
Zimą zawsze ubieram się na biało.
Śnieg to rzadkość w tej części Francji,
ale lód? To zakrawa na cud.
- Klasyka. - Nieźle.
- Jak to zrobiłeś? - Magik nie zdradza swoich sekretów.
Szach.
Mat.
Szlag.
Bosco, mądrość i talent zawsze wygrywają
z młodością i butą.
Dziękuję. Nie zakładaj, że jesteś najsprytniejszy.
- Udowodnij to. - Bez jaj, ziom.
Niczego nie udowodniłeś.
Mogę tylko przypomnieć, że nadal nie wiemy, co robimy w tym zabytku z II wojny.
Chwila!
Jasper Maskelyne,
magik, który pokonał nazistów,
wybudował fałszywe miasta i czołgi.
I pomyślałem...
Boże, naprawdę miałem rację?
Z podręcznika młodego magika: nie okazuj szoku, gdy sztuczka wypali.
Przepraszam.
- O Boże. - Co to takiego?
Spis nazistowskich zbrodniarzy wojennych.
Do którego załapał się tatuś Veroniki.
Po II wojnie naziści uciekali do różnych krajów na świecie.
Wygląda na to, że Peter Vanderberg dorobił się, piorąc ich brudne fortuny.
A Veronika przejęła po nim kontakty z kryminalnego półświatka.
Tylko co według Oka mamy z tym zrobić?
Jeśli się nie mylę,
mamy zdemaskować Vanderbergów
i ukarać dwa pokolenia bandytów
jednym zręcznym trikiem.
W necie czytałem ciekawe plotki o Vanderbergach.
15 lat temu matka Veroniki popełniła samobójstwo.
Po tygodniu wysiadły hamulce w samochodzie ich gosposi.
Zginęła wtedy z synem w wypadku. Podejrzewano przestępstwo,
ale niczego nie udowodniono.
Policja!
- Co teraz? - Czekajcie.
Posłuchajcie.
Rozdzielcie się, szukajcie drogi ucieczki.
- Szybko! - On ma rację, rozdzielamy się!
Weszliśmy. Znajdziemy diament.
To nic trudnego. Kamień jest wielkości kulki do gry w bule.
Nie stać tak, do roboty!
Idziecie po dwóch i jesteśmy stale na łączach!
Znaleźć go!
Tędy.
Stać!
Obróćcie się!
Słyszałeś, Bosco. Obracamy.
Idą tu.
A kuku, pieski!
Adios, koleżko.
W mordę!
Przepraszam!
Nie ruszaj się!
Witam panów.
Zwykle oprowadzam moich nowych gości.
Zauważyliście panowie, że zamek skrywa wiele tajemnic.
Thaddeus!
Chcecie zobaczyć sztuczkę?
Co tu się...?
A gdybym wam teraz...
zniknął?
Nie ruszaj się!
Nie strzelać!
Thaddeus!
Co tu się...?
Szukajcie go!
Nie może być daleko!
- Thaddeus! - Nie ruszaj się!
Ręce na głowę!
Szybko, tędy.
Thaddeus?
Bogu dzięki. Jak stąd najszybciej wyjść?
Za tym rogiem...
jest... przejście.
Idźcie wzdłuż strumyka.
Tak wyjdziecie z lasu.
O nie.
- Nie, nie. - To się nie dzieje.
Wstań, Thaddeus. Musimy uciekać.
Sprowadzimy ci pomoc.
Proszę cię, wstań.
Musicie powstrzymać Veronikę Vanderberg.
Bez ciebie nie damy rady.
Nie potrzebujecie mnie.
Ale siebie na pewno.
Nigdy tego nie zapominajcie.
Przychodząc tu, wiedziałem, że to będzie...
zapewne...
moja ostatnia sztuczka.
Niech nie ginę na próżno.
Przed wami wiele pracy.
Lećcie już.
Proszę was.
Zanim będzie...
za późno.
Chodź.
Uciekajmy.
Atlas!
- Zatrzymali June. - Co z Jackiem i Merrittem?
- Ich też. - Trzeba ich wydostać.
- Przegadajmy to najpierw. - Niby co?
Róbmy to z głową.
Wyciągamy moją kumpelę z aresztu.
Wiesz, czego nie znalazłeś, gdy nas sprawdzałeś?
Charlie i June to moi jedyni przyjaciele. Wiesz, za co ich uwielbiam?
Nie traktują mnie jak dupka.
- Idę po nią. - Czekaj, Bosco...
- Sekundę. - Posłuchaj. Nie rób tego.
Czemu?
Oni nas szukają.
Ciebie też przyskrzynią.
- Cholera. - Święte słowa.
Tylko gdzie szukać podobnego świra, który włamałby się do aresztu
bez sprzętu i ochrony?
- Atlas? - Tak?
Znam kogoś takiego.
Thaddeus Marcus Bradley.
To, gdybyś chciała wiedzieć,
jego właśnie zamordowałaś.
A, tak.
Bardzo niefortunne.
Gdy to wszystko się zaczęło,
miałem gdzieś ciebie
i twój diament, ale właśnie zdołałaś mnie głęboko...
zaangażować.
Teraz...
nie mogę się już doczekać, gdy cię załatwimy.
Mój ojciec byłby twoim fanem.
Był wielbicielem magii.
Gdy miałam 5 albo 6 lat,
i jak rzadko miałam go tylko dla siebie,
nauczył mnie jednej sztuczki.
Znikania czerwonej jedwabnej chusteczki,
a potem wyciągania jej sobie z ust. Byłam wniebowzięta.
Wystarczyło tylko trochę smykałki.
Ćwiczyłam to miesiącami.
Myślałam, że jeśli się spiszę,
zasłużę na więcej...
ojca.
To było tylko złudzenie.
Odtąd nienawidzę magii.
Kiczu, ckliwości.
Że nie wspomnę o oszustach, takich jak ty.
Pseudomentalistów.
Żadne z nas nie umie czytać w myślach, panie McKinney.
Pan już nie musi.
Pan wie, gdzie jest moje Serce.
Ja też nie muszę.
Bo pan mi to wyjawi.
Chyba ma pani dość rozumu, żeby wiedzieć, że gówno pani wyjawię,
jak mawiamy w Teksasie.
I myli się pani co do mentalizmu.
Ludzie noszą całą historię swojego życia
na swoich twarzach.
Trzeba tylko umieć to odczytać.
Jak na przykład pani.
Mogę?
Z rozkoszą.
Chyba moją.
Już podzieliła się pani w masakrycznym szczególe
swoimi kompleksami tatusia,
ale ciekawi mnie pani matka.
Dlaczego...
popełniła samobójstwo?
Czy była równie spragniona uwagi ojca jak pani?
Czyli...
była.
Tylko czemu?
Czyżby ojciec poświęcał ją komuś innemu?
Chowanie włosów za uchem to podpowiedź.
Czyli poświęcał.
Bzykał swoją sekretarkę?
Nie, to... banał.
To musiał być ktoś bliski matce,
żeby tak...
Przyjaciółka?
Fryzjerka?
Chyba nie gosposia?
No nie.
Gosposia.
Nie mam na to czasu.
To zwykle słyszę, gdy robi się gorąco.
Podkręcimy klimę, otworzymy okno?
Gdyby mój tatuś tentegował się z moją gosposią,
a moja mama się dowiedziała i się przez to zabiła,
najpewniej nie posunąłbym się
do przecięcia hamulców w wozie gosposi,
ale przecież
żaden ze mnie psychopata.
Jesteś smętnym, żałosnym człowiekiem.
Teraz rozumiem, dlaczego wszystko ci jedno.
Wiesz, co, Veroniko?
Ucieczka to też wymowna podpowiedź.
Szefie, znalazłem tę wiedźmę w parku.
Napruta jak szpadel. Co robić?
- Ze mną nie wygrasz. - Do celi z nią.
Durne psy!
To dla mnie?
Miało być z widokiem na morze.
Słodziaczek.
Idź, szybko!
Szybko!
Bierzemy pełną odpowiedzialność za tę zatrzymaną.
Pani Vanderberg, z pełnym szacunkiem, nie mogę...
To nie jest już wasz problem.
Szefie, ta wiedźma złamała sobie rękę.
- Co? - Trzeba wezwać karetkę.
Trzasnęła i teraz wisi, szefie!
Gdzie ta młoda?
- Znajdźcie ją! - Uciekła.
Znajdźcie dziewczynę!
Obleśne...
nawet jak na ciebie.
Trochę przegięłam z tym winem.
Cześć, Lula.
Pięknie wyglądasz, tak w ogóle.
Myślałem, że już się nie zobaczymy. Jak nas znalazłaś?
Wróbelek mi wyćwierkał.
Wyobraź sobie moje zdziwko.
Wszyscy się spiknęliście beze mnie.
To nie tak. Nie rozumiesz.
Serio? Jesteś wolny, złamasie.
Ułani pod okienkiem!
Tęskniłeś?
Jeszcze jak.
Dzień dobry, to ja, Lula.
Zęby. Lula!
Pamiętasz? Byłam jedną z was.
Nawet o ciebie pytałem. Tylko ja.
Tylko ty? Tylko on?
Serio?
Stójcie!
Trzeba się stąd urwać. Plan jest taki.
Czeka na nas wóz, tylko Jack musi zrobić krótki mostek.
Mam ukraść samochód?
Dobra, zrobię to, ale ty znajdź June. Nie ruszaj się bez niej.
Czekamy na zewnątrz.
Szukaj migoczących świateł!
Dobra! Ja też mogę zrobić krótki mo...
- Już możesz mnie puścić. - Racja, przepraszam.
Czekaj!
Chodź tu.
No chodź.
Gdzie diament?
Merritt, dziękuję.
Osłaniam cię, mała.
A kto ciebie?
Migoczące światła.
Chodu!
Patrz mi w oczy i zachodź w głowę, czemu moje słowa osłabiają twoją wolę.
I zasypiaj.
Chyba nie każdego bierze.
Mówiłem:
zasypiaj!
Pomału, s'il vous plait!
Jack?
Nie mogłeś uprzedzić, że przyjedziesz radiowozem?
Piękny żart. Wyczarowałeś piątego Jeźdźcę. Witaj, Lula.
No cześć.
- Nic ci nie jest? - Nie, w porządku.
Ale złapali Merritta.
Szlag.
Ja zwiałam, on nie zdążył.
Tyle emocji. Widzę, że wszyscy macie trudne chwile.
Staram się nie brać tego do siebie,
ale powiedzcie, proszę: czy Oko skontaktowało się bezpośrednio z wami?
- Tak. - Z tobą też?
Tak.
- Dlaczego mnie od razu nie wezwałaś? - Przykro mi. Szukałam niani na cito.
To wy się znacie?
No raczej. A ty myślisz, że ile jest magiczek na świecie?
- Z tego trzy w tym miejscu. - Normalnie szok.
- W głowie się nie mieści! - Fakt.
I wszechświat się jeszcze nie zapadł?
- Niebywałe. - Abu Zabi!
On tak często?
Przepraszam, ja tylko... Uwielbiam cię, tak w ogóle.
Rozkminiałem, gdzie teraz może pojechać Veronika.
Okazuje się, że Vanderberg Global sponsoruje drużynę wyścigową.
W ten weekend premierują nowy wóz w Abu Zabi.
Możemy tam odbić Merrita i ją zdemaskować.
Już dość demaskowania.
Wisi mi, czego chce Oko.
Wymieniamy to na Merritta i koniec pieśni.
Ratujemy kumpla, nie świat.
I potem co? Pozwalamy jej się wymigać?
Po Rosji powiedziałeś, że magicy to artyści, nie superbohaterowie.
Chyba się zgadzam.
Ona nie tylko pierze kasę, jak jej ojciec.
Widziałeś, co się stało z Thaddeusem.
Staram się nadążyć, a przecież o niczym się mnie nie informuje.
Mimo to powinnam wyrazić zdanie, co teraz.
- Skąd. - Oczywiście.
Żebyś wiedział, Atlas. Powinniśmy zdemaskować Vanessę.
- Veronikę. - Veronikę.
Jako morderczynię i... Co jeszcze?
- Pranie brudnych pieniędzy. - I za pranie brudnej kasy!
- Związać ją i... - Nie, to za duże ryzyko! Atlas ma rację.
Koniec poświęceń. Gra nie jest warta świeczki.
- Pieprzenie! - Co?
- Mylisz się. - Tak?
Przepraszam.
Nie przepraszaj. Mów szczerze.
Nie masz racji.
Zanim odkryłem Jeźdźców,
miałem na wszystko wywalone.
Rodzina się na mnie wypięła.
Nienawidziłem calego świata.
Potem zobaczyłem filmik z wami.
Staraliście się, żeby świat był mniej zesputy,
mniej...
okropny.
Dzięku temu zachciało mi się w coś wierzyć.
Co to za sztuczka?
Gwarantuję, że to wypali.
Ale wystarczy za zmyłkę?
Byle ona była tutaj, a nie tam.
- Przypilnujemy tego. - Wystarczy pięć minut obsuwy...
- Pięć? Wystarczy... - Minuta.
Skąd wiemy, że przyjdą takie tłumy?
Kochani, mamy wiral.
Tłumy mamy jak w banku.
To obłęd. Za dużo zmiennych.
Będziemy w stałym kontakcie. Jak coś się posypie...
Nie ma na to miejsca. Zero wtop.
Numer takiego ryzyka wymaga absolutnej bezbłędności.
Jest tyle ruchomych części, a tak niewyobrażalnie mało czasu, jasne?
Tak.
Mówię przynajmniej za siebie.
Przynamniej w siódemkę mamy większą szansę na sukces.
No proszę. Co ja tu widzę?
Nasz wielki Bosco złagodniał?
Dobra, moi mili, wchodzimy w to, czy nie?
Mamy jedną szansę na 10 milionów.
Jak nie my, to kto.
Panie i panowie.
Nadeszła ta chwila.
Przed wami tylko w ten wieczór...
Zbliżcie się.
Jeszcze bliżej.
Im więcej myślicie, że widzicie,
tym łatwiej będzie was oszukać.
Zaczynamy odliczanie.
Za dwie godziny czterej Jeźdźcy wystąpią razem na scenie
pierwszy raz od dziesięciu lat.
J. Daniel Atlas,
Henley Reeves,
Jack Wilder,
i Lula May.
Panie i panowie:
Czterej Jeźdźcy.
Dokładnie. Jeźdźcy wrócili tylko na jeden wieczór.
Tydzień temu wykradliśmy Diamentowe Serce, a dzisiaj, już za dwie godziny,
zwrócimy je prawowitym właścicielom,
wam wszystkim.
Złapała haczyk?
- Jeśli nie, to już nic nie zadziała. - Słuchaj, skoro już wiesz, co nam grozi,
możesz choć raz nie ryzykować?
Nie.
Uderz w stół. Właśnie dzwoni.
Podoba się?
Dla mnie trąci bezguściem.
Widzę, że wybraliście miejscówkę tak, aby była blisko mojej.
Ucieszy was wiadomość, że jesteście na liście zaproszonych.
Przynieście moje Serce.
Zrobimy wymianę.
Pan McKinney za diament.
Na zewnątrz, bez świateł i cienia magii.
Niech choćby jeden królik wyskoczy z kapelusza,
czy jeden as wychyli się z rękawa,
a wasz przyjaciel zniknie na zawsze.
Mam nadzieję, że ta metafora była dla was zrozumiała.
Witamy w hotelu W Yas Island.
Bliskowschodnia oaza parków rozrywki.
Chcę wreszcie podziękować Yas Island za zorganizowanie uroczystości
godnej najszybszej drużyny w sportach motorowych.
To wyjątkowy tor,
ale nasi rywale ujrzą na nim to, do czego musieli się już przyzwyczaić.
Widok tylnych spojlerów naszych wozów.
W mordę, to jest ta Veronika?
Prezentuje się dosyć wladczo.
Są nasi magiczni przyjaciele. Przywitaj ich.
Dziękuję, że państwo przybyliście. Udanego wyścigu.
Atlas kazał odwrócić ich uwagę.
Jak to zrobimy?
Na każdym kroku ochrona.
Wyluzujcie, biorę to na siebie.
Cześć, siemka.
David? Jestem z zarządzania komunikacją. Sprawdzam, czy wszystko gra.
Możecie zmienić ustawienie tej kamery?
Dziękuję. Nie przeszkadzajcie sobie.
Teraz ty.
Damy radę.
Musisz tylko potwierdzić, że diament jest autentykiem.
To trefne typy.
Jak miło was widzieć! Zacznijmy od zakopania toporu wojennego.
- W sobie nawzajem? - Kawalarz.
Obie strony mają coś, na czym zależy drugiej.
Wymarzony pretekst, by robić interesy.
Jest jeden warunek. Mam ogromną nadzieję, że szybko dobijemy targu.
- Co za gracja. - Nie teraz.
- Nie cierpię baby. - Lula.
- Siema. - Jakoś pomóc?
Mamy nakręcić wóz.
Przepustka?
No tak, jasne. Już.
Proszę.
A ty?
Mam w którejś kieszeni.
O, proszę. Kręcimy serial dokumentalny "Do mety".
Cały sezon o Vanderberg Motorsports. Mogli was uprzedzić.
Amatorszczyzna.
Zrobimy przebitki, może parę b-rolek z zachwyconymi imprezowiczami.
- Rób, gdy będziesz gotowy. - Nie dotykać wozu!
- Kręcimy w środku. - Załapie się pan na epizod.
Obejdzie się. Mam wytyczne.
My też.
Dobry wieczór, pani Vanderberg.
Próbujemy nakręcić te ujęcia, o które pani prosiła, ale jest kłopocik.
- Ktoś tu sobie nagrabił. - Chce z panem rozmawiać.
Kiepsko, stary. Kiepsko.
Halo.
Jak mawiał mój ojciec,
nikt nie kupuje diamentu jak kota w worku.
Obecnie ten wóz jest moim diamentem,
więc pozwól im wykonywać swoją pracę, albo poszukaj dla siebie nowej.
Przepraszam za opóźnienie.
- W porządku. - Ty rządzisz.
Tylko kapkę się cofnij. Dla lepszego oświetlenia.
Dzięki.
- Przejdźmy do sedna. - Proszę.
Oczywiście, twój zbir. Pan wybaczy.
Nie ufacie nam po tylu wspólnych przejściach?
Jakiś problem?
- Sprawdzaj do skutku. - To jest Serce.
Naturalnie. Prosimy uwolnić naszego przyjaciela.
No dalej.
Jest.
Wszystko w porządku?
Teraz już wiem, że jestem wart pół miliarda.
Daliśmy się orżnąć, ale miło cię widzieć.
Mówicie i macie. Jak widzicie, dotrzymuję słowa.
Zostańcie na dłużej, jeśli macie ochotę.
Miłej imprezy.
Co to, na litość boską?
W mordę!
Jak tym jeździć?
Jak mam się skupić, jak się na mnie wydzierasz?!
Nie dajcie mu uciec!
Przepraszam!
Wezwijcie policję!
Dobrze się bawisz? Będzie się tak jopić, czy odzyskasz mój wóz?
To wasza sprawka.
Gotowe.
Atlas, chciałeś zmyłki, to masz.
Rany, ale to wywija!
Co jest, do diabła?
Polecieliśmy przez jakąś zapadnię.
Żyjecie?
Gdzie my jesteśmy?
Dziś po przebudzeniu tylko jednego pragnęłam bardziej niż mojego diamentu.
Moich Jeźdźców pod kluczem.
Teraz mam jedno i drugie.
Czuję, że los mnie trochę rozpuścił.
Gdy wy przygotowywaliście wasz numer,
ja dopieszczałam swój.
Pięcioro Jeźdźców w potrzasku i bez wyjścia.
Możecie być narodowym skarbem, ale takie też tu mamy na stanie.
Trudniejsze do znalezienia.
Bo zakopane na środku pustyni.
Świat będzie myślał, że zginęliście przy nieudanej próbie ucieczki.
Pora na prawdziwą magię.
Walić magię, wzywajcie pomoc!
- Jack, dzwoń do June. - Macie zasięg?
Zablokowała sygnał. Wszystko przewidziała.
- Lula, z kim ty trzymasz? - Jasne, że z wami, ale to łebski babsztyl.
- Jedno drugiemu nie przeszkadza. - Piasku coraz więcej.
- Klatka nam się zapełnia. - Henley, pierwsza zasada ucieczki?
"Ile da się tak przeżyć?".
Sądząc po tempie zapełniania i wielkości pomieszczenia,
mamy przerąbane.
Wspaniale. Druga zasada?
Jakaś rysa, słabość? Są tylne drzwi? Szukajcie!
Szczelne.
Cholera, nic. Też szczelne.
Wszystko na maksa uszczelnione.
Jest jakaś trzecia zasada?
Mam to, na czym ci zależy.
Znakomicie. Spotkamy się tam, gdzie miejsce Serca.
Już nie mogę się doczekać.
Do skarbca.
Pomóż, Ricky Bobby!
To się tak skończy? Serio, wykitujemy w tym akwarium?
Zabawne. Tydzień temu chciałem umrzeć.
A gdy pojawił się powód, by żyć, to my autentycznie umrzemy.
Co w tym zabawnego?
W głowie było przezabawne, tak sytuacyjnie.
No wcale.
Skończyły nam się opcje.
Niepotrzebnie dosrywałam ci z tą stroną internetową, strojem i logo.
- W porządku. - "I" jako różdżka w "Wilder" nie było żenujące.
- Luz, dzięki. - Serio. Jest słodka, urocza i...
- Dość. - Tęskniłam za tobą.
Wiem, że rzadko to okazuję,
ale naprawdę nie widzę poza wami świata.
Normalnie żywcem nas pogrzebią jak w jakimś westernie.
Zakopywanie żywcem to taka prastara sztuczka.
- Pamiętacie, kto ją wykonywał? - Bill Shirk prawie się przez nią przekręcił.
Kojarzycie? Wlazł do trumny z pleksi i zasypał się piaskiem.
- Pleksi chyba pękło. - Bo piasek zamókł, już pamiętam.
Poprzedniego dnia padało. Mokry piach jest cięższy i rozbił szkło.
Chwila. Jeśli uda się to złamać,
zamoczymy piasek i rozsadzimy to... pudło! Mam rację?
Gdybym mógł coś o to owinąć, mógłbym to podważyć.
Merritt, podaj pasek.
Proszę.
Świetnie.
Dobrze ci idzie.
Tak!
Pomóżcie. Ciągnijcie mnie w dół.
To jest z metalu.
Fajnie, super!
Stań na poboczu! Jesteś otoczony!
Chciałbym, ale dopiero się tego uczę.
Pilnujcie go!
Jestem największym kierowcą wyścigowym!
Zbliżamy się do rynku!
Zajedźcie mu drogę z drugiej strony!
Uwaga!
Cholera!
Wyłącz silnik i wysiadaj z wozu!
Jesteś otoczony!
Ręce nad głową! Ani kroku!
Przepraszam, nie włączyłem kierunkowskazu?
Aresztujemy cię!
Dziękujemy. Świetnie się panowie spisaliście.
Dostaliśmy list gończy za Bosco Leroyem.
- Dziękujemy. - Do usług.
Atlas mnie zabije.
Woda za szybko nas zalewa.
A szkło jakoś nie pęka.
I to wszystko przez diament.
Teraz by się przydał. Nic tak nie tnie szkła.
Zaraz... Henley!
Wstrzymam oddech na osiem minut.
Tylko my możemy się z tego wydostać.
Wjechaliśmy na pustynię.
Burza się nasila.
A ten tu po co?
W sprawie diamentu pani Vanderberg, który ukradliście.
Zgubiłeś coś?
Było miło.
To działa. Pomóżcie!
- Pomagajcie. - Dobra, razem.
Henley, szacuneczek.
- Boże. - Dobra robota.
Mamy jeszcze występ.
Żebyśmy się nie spóźnili.
- W porządku? - Tak.
Tożsamość potwierdzona.
Dołączyłeś.
Masz to, na czym mi zależy?
Jeśli ty masz coś dla mnie.
Gdzie dowód?
Przed tobą.
Ja nim jestem.
Charlie...
Myślałam...
że ty nie żyjesz.
Iluzja prysła.
To naprawdę niezwykłe,
do czego ludzie się posuwają, żeby coś...
albo ktoś...
zniknął.
Sama nauczyłam cię tej sztuczki.
A wcześniej nasz ojciec ciebie.
I teraz po 15 latach chcesz mnie zrujnować?
Nie.
Przez całe 15 lat.
Nie wiedziałam, że będziesz w tym samochodzie.
Ale jaka to musiała być ulga, gdy tak się jednak okazało.
Gdy wpadliśmy do wody,
nie mogłem odpiąć pasów.
Mama zrobiła to na ostatnim oddechu.
Zawsze cię szczerze lubiłam.
Pozwól wreszcie przyjąć cię jak brata.
Jestem twoim bratem!
Oboje mamy krew naszego ojca.
Choć nigdy się do mnie nie przyznał.
- Nie wiem, ile razy matka go błagała... - A moją wstyd doprowadził do grobu.
Moją ty doprowadziłaś.
W porządku.
Masz rację.
Należy do ciebie.
Proszę.
Weź go.
Łapanie pocisku.
To niemożliwe.
Nie, to tylko magia.
Witam wszystkich!
Dziękuję!
Tak, dzięki!
Wcześniej J. Daniel Atlas obiecał wam,
że Diamentowe Serce wróci do prawowitych właścicieli.
Zanim to nastąpi,
pora wam kogoś przedstawić.
Najpierw przywitajmy nieokiełznaną duszę,
niesamowitą June Rouclere!
Witajcie. Dziękuję wam.
Bardzo dziękuję.
A teraz...
niezłomny
Bosco Leroy!
Cała przyjemność po naszej stronie!
Cześć, bogini.
Ale oczywiście niczego nie dokonalibyśmy
bez pomocy największych magików na świecie.
Czworga... Przepraszam.
Pięciorga Jeźdźców!
Dziękujemy wam.
Bawiliśmy...
Właściwie oszałamialiśmy widzów na całym świecie,
ale nigdy nie uczestniczyliśmy w przygotowaniu takiego numeru.
Pewnie zastanawiacie się, jak nam się to udało.
Cóż, każdy magik potrzebuje pomocnika.
Veroniko?
Wydawałoby się, że to Veronika,
jako jedyna dziedziczka Petera Vanderberga,
jest prawowitą właścicielką Serca.
Ale oto mała przewrotka.
Peter nie miał jednego dziecka,
lecz dwoje.
Dokładnie. I to drugie dziecko
uniknęło śmierci.
Trafiło do Nowego Jorku.
Tam pochłonęła go żądza zemsty.
Potrzebował jednak pomocy.
Mezcal dla mnie, dzięki.
Skaptował więc...
- Mówcie, kiedy przestać. - Stop.
- To twoja karta? - Tak.
Powiedzieć, jak to zrobiłem?
Nakłonił,
i zwabił najgenialniejszych specjalistów, których dało się zgromadzić.
Byli fundamentami numeru, jakiego świat jeszcze nie widział.
I tak dotarliśmy do dzisiejszego wieczoru.
Proszę o oklaski dla mózgu tej całej operacji.
Naszego przyjaciela.
Ducha.
Do tej chwili.
Charlie Vanderberg.
Mówiłem, że nie mogę się doczekać, kiedy cię załatwimy, ale to sztos mojego ży...
Nadal jesteś smętny i żałosny.
A ty jesteś nikim.
Chwileczkę!
I tak pozostanie.
Dalej nie wiem, jak ci się to udało.
Veronika jeszcze nie zajarzyła, jak znalazła się w tym miejscu.
Wyjaśnijmy jej.
Widzisz...
Najlepsi magicy wykorzystują wasze przekonania.
Na przykład, że samochód, który na was czeka, to ten sam, który was przywiózł.
Ruszamy.
I że żywioł natury nie jest jej zaprzeczeniem.
Że skarbiec na środku pustyni to nie złudzenie.
Że w pistolecie nie ma tylko ślepaków.
A winda zjeżdża po prostu pod ziemię.
Jeśli chcesz wkręcić wyborną oszustkę,
musisz zmanipulować jej rzeczywistość.
W ramach ostatniej sztuczki
sprawimy, że Veronika zniknie.
Nie.
Nie wygrasz.
Rodzina Vanderbergów to ja!
- Pożegnajmy ją. - Już tęsknię.
W finale...
- poznaliście prawdziwą Veronikę. - My nigdy nie przegrywamy!
Świat jest pełen złudzeń.
Jednym z większych jest przekonanie, że ten diament należy do Vanderbergów.
Jako jedyny nieosadzony potomek mojego ojca
dopilnuję, żeby każdy z naszych kryminalnych kupców
poniósł konsekwencje prawne.
Potem wszystkie nasze aktywa, w tym Serce,
przekażę południowoafrykańskim społecznościom, którym je zabrano.
A dolarowy naddatek podzielę między was.
Fani Jeźdźców zawsze wychodzą z pełniejszymi kieszeniami.
Fajna sztuczka.
Miałem najlepszych mistrzów.
Dziękuję.
Dzięki, że przyszliście dla nas wszystkich.
I pamiętajcie,
że jakąkolwiek kartę los wam podrzuci,
musicie nauczyć się kreować własną magię.
Panie i panowie.
Jesteśmy Jeżdźcami! Dobranoc!
JEŹDŹCY
Dobra, na co masz ochotę: granat czy malinojeżyna?
Mówiłem, że chcę się napić.
To spróbuj.
Ta dzisiejsza młodzież.
No jasne.
- Całkiem całkiem. Spróbujesz? - Nie.
To chyba twoje.
- Moja karta. - Możesz oprawić.
Dzięki, nie omieszkam.
Dalej nie mogę uwierzyć, że jesteś Vanderbergiem.
Ona też nie może.
Powinnyśmy założyć własną ekipę.
- Stowarzyszenie magiczek? - Tak.
Jeździunie?
No nie.
Jeźdźczynie.
Koniary.
Źrebice!
Mogę na sekundę?
- Nie inwigiluję Jeźdźczyń. - Co tam?
- Ja tylko... - Mów. Coś nie tak?
Ciężko mi, bo nie wiem, co ty czujesz.
Słuchajcie!
Kochani moi, pozwólcie tutaj!
Podejdźcie. Przyniósłbyś tej ambrozji?
Jack, mówię ci - cud miód. To sztosi.
- Nie tak, Merritt. - Znaczy, sztos.
W sensie, że pyszne.
Muszę przyznać, że będę za wami tęsknić.
Właśnie to samo pomyślałem.
Ja też.
Cholera, kocham was.
A my ciebie.
Was też.
Uroczo. Nawet mnie?
Serio? Ile ty piłeś?
- Przestańcie. - Zajmijcie się czymś innym.
- Gadaliście, że wszyscy się kochamy. - Dajcie spokój.
Zapraszaliście kogoś?
Nikt miał nie wiedzieć, gdzie jesteśmy.
- Od kogo? - Nie wiadomo.
Otwórz.
Sama to zrób.
Dobra.
- To samo było na tych drzwiach. - Do zamku.
Mogę tym razem sam otworzyć?
Jasne, dawaj.
Chyba tym razem ogarnę.
Witajcie, Jeźdźcy.
Tęskniliście?
Dylan.
Miał być w pace.
Wiem, myślicie, że was okłamałem.
To nie tak. Po prostu wprowadziłem was w błąd.
Ale uwierzcie mi, dla waszego dobra.
Ta tajemnica jest bardziej skomplikowana.
A koniec końców Jeźdźcy znowu działają razem.
Serce aż rośnie.
A wasza trójka oszustów,
bezwstydnie podszywająca się
pod naszą tajną organizację?
Myśleliście, że to wam się upiecze?
Bez konsekwencji ani kary?
I bardzo słusznie.
Witajcie w Oku.
A pozostali...
Myśleliście, że wasze zadanie już wykonane?
Nic z tych rzeczy.
Dopiero się rozkręcamy.
Co to za numer?
Reżyseria:
Scenariusz:
Zdjęcia:
Muzyka:
Wystąpili:
ILUZJA 3
Tekst: Piotr Licki