Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Al het leven begon in de diepblauwe zee.
Zijn stroming en kracht hebben onze wereld gevormd.
Bewonderd...
en gevreesd...
sinds de eerste mensen op aarde rondliepen.
Een immens verborgen rijk...
alleen zichtbaar in onze verbeelding...
al honderdduizenden jaren lang.
Pas nu ontdekken we wat onze oceaan betekent...
voor onze wereld.
Wat we hebben gevonden, kan onze toekomst voorgoed veranderen.
Mensen hebben altijd naar de blauwe horizon gekeken...
en zich afgevraagd wat daarachter ligt.
Toch is het bijna volledig een mysterie gebleven.
Na bijna honderd jaar op deze planeet begrijp ik nu...
dat de belangrijkste plek op aarde niet op land is, maar op zee.
We leven nu in het grootste tijdperk van zeeontdekkingen.
Voor velen van ons is de wereld voorbij het strand....
nog donker, bedreigend en gevaarlijk.
Uit het oog en zeker uit het hart.
Het is tijd om onder de golven te duiken.
Als je de zee echt hebt gezien, kijk je anders naar de aarde.
In mijn leven is ons vermogen om de oceaan te zien veranderd.
De uitvinding van duikuitrusting veranderde alles.
Plots verscheen een bijzondere nieuwe wereld...
vol verwondering en verrassing.
Al snel vonden we een manier...
om dat donkere, verre deel van de planeet te verkennen...
dat zo lang verborgen was gebleven.
We reisden de diepte in...
en tuurden naar de bodem van de zee.
In de jaren die volgden...
had ik nooit kunnen bedenken wat we zouden vinden...
kilometers onder het oppervlak.
Toch hebben we meer van andere planeten gezien dan van de oceaan.
Nu doen we ontdekkingen die ons begrip volledig veranderen...
en die een betere toekomst kunnen bieden voor iedereen op aarde.
Zelfs in de wateren waar we het minst van weten...
die het verst van land af liggen.
Op volle zee, of open zee.
De laatste grote wildernis.
Het is niet van een land, maar van iedereen op aarde.
De open oceaan is echt van ons.
Het water is het diepste en meest afgelegen.
Het merendeel ervan is nog nooit door mensen gezien.
Het is onze laatste grens.
Tot voor kort dachten we dat het een grotendeels lege woestijn was.
De enkele dieren die hier rondzwierven, bleven een mysterie.
Nu ontstaat er een nieuw, meer verbonden beeld...
van de grote blauwe zee.
Sommige reizigers, zoals haaien en tonijnen...
zijn gevolgd bij enorme migraties over de hele planeet...
op een eindeloze zoektocht naar voedsel.
We weten pas sinds kort hoe deze reizigers hier hun weg vinden.
Ze volgens de kronkels en wendingen van bepaalde stromingen.
Ze komen van over de hele wereld samen op een paar kostbare plekken.
Onderzeese bergen.
Onderzeese bergen van wel vijf kilometer hoog.
Ze staan in het pad van oceaanstromingen...
waardoor water uit de diepte opstijgt en voedsel meevoert.
Nu begrijpen we pas hoe belangrijk ze zijn...
als pitstops en eindpunten op oceaanreizen.
Misschien nog wel het spannendste:
we hebben net ontdekt dat er bijna twee keer zo veel oases zijn...
als we dachten.
Er liggen er zo'n 40.000 over de zeebodem verspreid.
De open oceaan is dus toch geen woestijn.
Hij is meer verbonden dan we ooit hadden gedacht.
Terug naar de kust, dichter bij het land...
is een bekendere wereld.
Dit is het andere grote oceaanrijk, de ondiepe kustzeeën.
Hier vangen we het meeste van ons voedsel uit de zee.
We beschouwen de ondiepe zeeën als eigendom van de naties...
op het land ernaast.
Deze kustlanden hebben het recht een gebied te exploiteren...
binnen een paar honderd kilometer van de kust.
Dit ondiepe gebied boven het continentaal plat...
is een magische wereld waar alles baadt in zonlicht.
Dit is reuzenkelp...
het hoogste levende ding in de oceaan.
Onder het torenhoge bladerdak bevindt zich een hoogbouwgemeenschap.
Het bos heeft de vele inwoners nodig om te overleven.
Zee-egels doen de tuin en de kelp wordt in toom gehouden.
Als deze tuiniers overvloedig worden, is dit het resultaat.
Gelukkig voor de kelp zijn er ook zee-egeleters.
Het is een wereld met een delicate balans.
Vlak voor onze kust vonden we jungles die wedijverden met die op het land.
Een buitengewone ontdekking.
Het was alsof we een nieuw tropisch regenwoud ontdekten...
vol wonderen die we nog niet eerder hadden gezien.
Wetenschappers hadden geen idee van de enorme omvang van deze bossen...
of de snelheid waarmee ze groeiden.
Ze grenzen aan een kwart van de kusten ter wereld...
en we vinden er nog steeds meer.
CALIFORNIË
ZUID-GEORGIA
ZUID-AFRIKA
SCHOTLAND
En pas in de laatste paar jaar...
hebben we 's werelds grootste zeegrasweide gevonden.
Dit verhoogde de wereldwijde schatting van deze habitat met bijna de helft.
We hebben ontdekt dat jungles en weiden in zee....
veel meer koolstof absorberen dan hetzelfde regenwoud op het land.
We weten nu dat ze samen een klimaatramp kunnen voorkomen.
In de kustwateren dicht bij de evenaar ligt een tropische wereld...
vol schijnbaar eindeloze verrassingen.
De eerste keer dat ik ging diepzeeduiken bij een koraalrif...
was ik zo verbijsterd door het spektakel voor me...
dat ik even vergat adem te halen.
Niets op het land kwam in de buurt van de zintuiglijke overprikkeling...
van zo veel leven en diversiteit, recht voor m'n neus.
Overal waar ik keek, op elke schaal, zag ik iets nieuws.
Je kon er dagen boven zwemmen...
en nooit genoeg krijgen van de kleuren, bewegingen en interacties.
Het leven was nog nooit zo betoverend.
We wisten dat koraalriffen een enorme diversiteit herbergen...
sinds we ze voor het eerst zagen.
Maar de reden daarvoor bleef een mysterie.
Ik weet nog dat ik las hoe Charles Darwin zich afvroeg...
hoe riffen zich vormen...
en hoe ze zelfs de meest kale plekken in oases van leven kunnen veranderen.
We kennen nu hun geheim en het is prachtig.
Koralen zijn dieren.
Maar dit is slechts een deel van hun verhaal.
In hun lichaam leven plantachtige algen.
De algen gebruiken zonlicht om het voedsel te produceren...
dat koraal nodig heeft om te overleven.
Terwijl het koraal groeit...
bouwen ze stenen kastelen rond hun zachte lichaam ter bescherming.
Daarmee creëren ze de grootste levende structuren op aarde.
Het is bijzonder dat deze relatie onderzeewoestijnen kan veranderen...
in de meest complexe en diverse gemeenschap in de oceaan.
En hoe beter je kijkt...
hoe meer je ziet.
In deze drukke wereld van kleur...
is er geen vorm of formaat dat zich hier niet thuis voelt.
Een grotere verscheidenheid aan leven kun je je amper voorstellen...
maar we vinden steeds meer...
en meer.
Deze kleine bokserkrabben...
dragen klonten giftige anemonen als handschoenen...
om zich te verdedigen.
En de pauwmantisgarnaal heeft het meest complexe zicht van alle dieren.
Er worden elk jaar 2000 nieuwe zeedieren ontdekt.
Van koraalknabbelaars en grazers...
tot helpers...
en jagers.
We geloofden ooit dat er zonder haaien meer vis zou zijn.
Nu leren we hoe fout we zaten.
We zien dat het hele rif afhankelijk is van al deze relaties.
Als er één wordt verwijderd...
kan alles en iedereen die afhankelijk is van deze koraalgemeenschap...
in de problemen komen.
We hebben dingen ontdekt over de ondiepe kustwateren...
die ons dagelijks leven beïnvloeden.
Van alle acht miljard van ons.
Stromingen voeren omhoog bij het continentaal plat...
en voeren voedingsstoffen mee van de zeebodem...
waardoor het productiefste water in onze oceaan ontstaat.
Dit maakt het de perfecte plek voor fytoplankton.
Deze eencellige planten gedijen hier in onvoorstelbare hoeveelheden...
en absorberen enorme hoeveelheden kooldioxide.
We hebben net ontdekt...
dat oceaanplankton bijna een derde van onze CO2-uitstoot verwijdert.
Ze kunnen onze grootste bondgenoot zijn...
om klimaatrampen te voorkomen.
Bovendien weten we nu dat ze meer zuurstof produceren...
dan alle bomen op aarde samen.
Dat is de helft van de lucht die we inademen.
Ze zijn ook de belangrijkste voedselbron onder de golven.
Maar tot voor kort konden we deze wereld niet in zo'n detail zien.
Nieuwe beelden zoals deze...
laten zien dat miljarden van deze kleine veldslagen...
ieder moment plaatsvinden.
Deze zoöplankton is het meest voorkomende dier op aarde.
Ze voeden de grootste scholen vis...
en bijna elke voedselketen in de zee.
De ondiepe kustwateren vormen de basis van de hele oceaan.
Ze voeden miljarden van ons.
Dit tijdperk van ontdekking...
heeft aangetoond dat onze oceaan complexer is...
en delicater gebalanceerd dan we ons ooit hadden kunnen voorstellen.
Het heeft onthuld dat deze enorme mysterieuze wereld...
met ons verbonden is op manieren die we nooit voor mogelijk hielden.
Maar om het belang ervan echt te begrijpen...
moeten we eerst onze ogen openen voor wat er nu gebeurt...
onder de golven.
Weinigen van ons zullen zich dit voorstellen.
Vanaf de oppervlakte heb je geen idee dat dit gebeurt.
Het is tot nu toe uit het zicht gebleven.
Een moderne industriële trawler speurt de oceaanbodem af...
met een ketting of metalen balk, die alles in het net erachter duwt.
Hij ramt zich een baan over de zeebodem...
en vernietigt bijna alles op z'n pad.
Vaak is hij op jacht naar maar één soort.
Bijna al het andere wordt weggegooid.
Meer dan driekwart van de vangst van een trawler wordt weggegooid.
Er is geen verkwistender manier om vis te vangen.
Een gebied zo groot als het Amazonewoud wordt elk jaar uitgekamd.
En een groot deel van die zeebodem wordt weer omgeploegd.
Steeds weer opnieuw.
Dit omwoelen van het sediment...
laat enorme hoeveelheden kooldioxide vrij...
die bijdraagt aan de opwarming van onze planeet.
De trawlers verscheuren de zeebodem met zo'n kracht...
dat hun spoor van verwoesting vanuit de ruimte te zien is.
BELGIË
VERENIGDE STATEN
Er zijn maar weinig plekken veilig.
Waaronder bijna geen enkele in m'n eigen land.
ISLE OF ARAN VERENIGD KONINKRIJK
We zijn afhankelijk van voedsel uit de zee rondom het eiland...
en dat al meer dan 5000 jaar.
Alles is zo anders onder water.
Er zijn geen huizen, geen wegen, geen telefoons.
Het is gewoon de natuur, 100 procent.
Toen ik naar sint-jakobsschelpen dook...
dook ik naar de zeebodem om te acclimatiseren.
Dingen die er als planten uitzien, zijn dieren...
en ze leven daar al miljoenen jaren.
Langzaam maar zeker zag je een volledig bed van sint-jakobsschelpen.
Het is oud en kan 100 jaar duren om te groeien.
De eerste keer dat ik dook op een plek waar een trawler was geweest...
was hartverscheurend.
Allerlei dieren waren gewoon aan stukken gereten.
Het was alsof ik zwom van het Hof van Eden naar een nucleaire winter.
De gemeenschap keek vanaf de kust toe...
hoe die boten op en neer gingen...
steeds dichterbij, steeds opnieuw...
enkel voor een paar sint-jakobsschelpen.
De trawlers zeiden:
'We hebben het recht om dit te doen en het is volkomen legaal.'
Ze haalden de toekomst uit de zee...
en de eilandgemeenschap zou achterblijven met de ravage.
We konden het gewoon niet geloven.
Hoe kon dit worden toegelaten?
Het is moeilijk om aan mensen uit te leggen...
hoe overvloedig het hier ooit was.
Hoeveel er verloren is gegaan.
Het idee om een ongerept regenwoud plat te walsen, veroorzaakt woede...
maar onder water doen we het duizenden keren per dag.
Oeroude zeegrasweides, omgeploegd tot slib.
Delicate, 100 jaar oude sponstuinen...
die ooit drukke gemeenschappen onderdak boden...
in een oogwenk verwoest.
Je zou aannemen dat het illegaal is, maar het is niet alleen legaal...
het wordt aangemoedigd door hedendaagse wetten.
Boomkorvisserij is nog toegestaan...
in vele zogenaamde beschermde zeegebieden wereldwijd.
En nog verbazingwekkender, het wordt gesubsidieerd door overheden.
Er wordt jaarlijks 20 miljard dollar uitgegeven...
aan overbevissing op industriële schaal.
Grote fabrieken reizen nu over zee.
Ze werken dag en nacht.
Verder en sneller dan ooit.
Niets lijkt verboden terrein te zijn.
Zelfs de open oceaan niet.
Lijnen met aas van 80 kilometer lang...
halen jaarlijks miljoenen haaien binnen.
We hebben nu twee derde van alle grote roofvissen gedood.
Honderden meters hoge netten laten weinig overlevenden achter.
Haaien en schildpadden overleefden het uitsterven van de dinosaurussen...
maar misschien overleven ze dit niet.
De verandering is simpel.
We visten ooit op plekken dicht bij de kust om onze gemeenschappen te voeden.
Nu vissen we overal, de hele tijd.
En ik heb deze verandering meegemaakt.
Er zijn verhalen van 400 jaar geleden...
over kustwateren die zo vol vis zaten dat boten er amper doorheen konden.
Niemand kent de overvloed van een echt wilde oceaan.
Er zijn nu simpelweg minder vissen in de zee.
Waar we ook kijken, in elk deel van onze oceaan is het bewijs duidelijk.
Veel kolonies zeevogels verhongeren en staan op het punt ten onder te gaan.
Elk jaar falen er meer nesten.
Het is hetzelfde verhaal van verandering...
in elke oceaan van de wereld.
Hiervoor werkten we in harmonie met de oceaan.
Toen veranderde alles.
Waar de trawlers vissen, vissen wij ook.
We zien ze dichter bij de kust.
Onze netten waren vroeger vol.
We zagen heel veel verschillende soorten vis.
Vandaag? Niet meer.
De grotere zijn weg. Die zijn er niet meer.
Zelfs de kleinste willen we vangen omdat er geen vis is.
Tegenwoordig vang ik plastic als ik mijn net uitgooi.
Zelfs als je een lijn uitgooit, haal je plastic op.
We zijn afhankelijk van vis.
Daarmee verdienen we de kost.
Om onze kinderen te onderhouden, hun school te betalen, en ons eten.
Het is van ons.
Zonder de oceaan is er geen gemeenschap.
Als de trawlers de laatste vis meenemen...
zal mijn hart zo zwaar zijn.
Drie miljard mensen zijn afhankelijk van onze oceaan voor voedsel.
Maar de schepen van enkele rijke landen...
beroven kustgemeenschappen...
van de voedselbron waar ze al millennia van afhankelijk zijn.
Dit is modern kolonialisme op zee.
Zo'n 400.000 industriële vaartuigen...
jagen nu in elke uithoek van de oceaan.
Geen plek is te ver of te diep.
Zelfs de meest afgelegen delen van de planeet zijn niet meer veilig.
Bijna elk dier op Antarctica is afhankelijk van één soort.
Een klein rood schaaldier.
Antarctisch krill.
Voor walvissen, vissen en pinguïns...
is krill de belangrijkste voedselbron in de Zuidelijke Oceaan.
De trawlers hebben Antarctica bereikt.
En zij zijn hier ook voor de krill.
Met zo weinig vis over in de oceaan...
zoeken we nu andere prooien in de verste uithoeken van onze wereld.
Dit zijn enkele van de grootste fabrieken op zee.
Ze zuigen honderdduizenden ton krill in enorme netten.
Dan wordt het gekookt en verwerkt voor viskwekerijen...
voedingssupplementen, en sinds kort voor huisdierenvoer.
Allemaal aan boord van het schip.
Hoe kan de natuur hier tegenop?
Sommigen zeggen dat dit duurzaam is.
Maar misschien verwijderen we wel de basis van een heel ecosysteem.
We hebben het leven uit onze oceaan gezogen.
Nu zit onze tijd er bijna op.
De gezondheid van de oceaan is zo slecht...
dat ik het moeilijk zou vinden niet de hoop te verliezen...
ware het niet voor de meest opmerkelijke ontdekking van allemaal.
De oceaan kan sneller herstellen dan we voor mogelijk hielden.
Hij kan weer tot leven komen.
Als je hem met rust laat, herstelt hij niet alleen...
maar gedijt hij meer dan elk levend wezen ooit heeft gezien.
Daar kunnen we zonder twijfel zeker van zijn, omdat het al gebeurt.
KANAALEILANDEN VERENIGDE STATEN
Ruim 200 jaar werd er in dit gebied intensief gevist met netten en vallen.
Zonder roofdieren explodeerde het aantal zee-egels.
Hoge kelpwouden veranderden in een dorre wereld.
Met weinig te vangen, werd besloten om te stoppen met vissen...
over bijna 750 vierkante kilometer.
Het zou een marien reservaat worden, of een no-take-zone.
Eenmaal beschermd, konden de roofdieren beginnen te herstellen.
De balans werd hersteld.
In slechts vijf jaar tijd bloeide het bos weer op.
En daarmee ook een welvarende, drukke buurt.
Veilig van de visserij, hadden de dieren tijd om groot te worden.
Hoe groter een langoest wordt, hoe meer eitjes ze loslaat.
Als de larven zich verspreiden, gaan ze op reis naar het onbekende.
Ze verlaten de veilige kelp en worden meegevoerd door stromingen.
Deze larven kunnen duizenden kilometers reizen...
en zelfs internationale grenzen oversteken.
Ze blijven bijna een jaar in beweging en ontwikkelen zich onderweg.
Zij die de reis overleven...
keren terug naar de kust om hun volwassen leven te beginnen.
De kans is groot dat als ze zich vestigen...
ze buiten de no-take-zone zijn.
Zo komen kreeftenpopulaties in onbeschermde wateren terecht...
waardoor visserijen nieuw leven wordt ingeblazen.
In het begin had het amper effect.
En toen begon de overloop plaats te vinden.
Uiteindelijk werd het heel moeilijk om te negeren.
Op een dag, toen we aan de rand van het reservaat visten...
haalden we de beste val op van mijn carrière.
Ik had nog nooit zo'n volle gezien. Hij brak records.
Het was een opgetogen moment, en een openbarend moment
Ik denk dat elke visser die ik ken zal erkennen...
dat de reservaten werken.
Het is geweldig om te zien hoe talrijk de soort is.
Het is enigszins magisch, dat is zeker.
De no-take-zone loopt letterlijk over van zeeleven.
Als we de natuur z'n gang laten gaan, zal de zee zichzelf redden.
Enorme roofdieren die decennia niet werden gezien...
zijn weer teruggekeerd.
Zelfs de enorme zwarte zeebaars, ooit voorgoed verloren gewaand...
vindt nu beschutting tussen de bladeren.
Zo'n herstel is overal mogelijk.
Zelfs in het meest overbeviste deel...
van de meest overbeviste zee ter wereld.
MIDDELLANDSE ZEE
De vispopulatie in de Middellandse Zee is bijna volledig ingestort.
Een derde is al verloren gegaan.
Maar zelfs hier is er nog hoop.
Toen een klein reservaat werd opgericht voor de Franse kust...
kwam het weer tot leven.
Zelfs de grootste vissen maken een comeback.
Dit is het resultaat van de bescherming...
van minder dan één procent van de Middellandse Zee.
Maar dit is nog maar het begin.
Als het beschermen van een klein deel van de zee zo'n groot effect heeft...
stel je dan het potentieel voor van dit doen in veel grotere gebieden.
Voor het eerst deze eeuw hoeven we het ons niet voor te stellen.
We kunnen het zelf zien.
Het is letterlijk een plek van onze voorouders.
We noemen het een 'wao akua'.
Een godenrijk.
Papahanaumokuokuakea is 's werelds grootste volledig beschermde gebied.
Die roep om bescherming kwam van Hawaïaanse vissers en ouderen.
Zonder zouden er geen moli zijn, geen laysanalbatrossen.
Ze leven in de uitgestrekte Grote Oceaan.
Ze zijn zieners van de lucht.
Ze zien meer van de planeet dan welk wezen dan ook.
Maar ze zijn afhankelijk van kleine stukjes land om zich voort te planten.
Degenen onder ons met een afkomst van reizen en wayfinding...
konden alleen vol verwondering toekijken.
Door de jaren heen ontwikkelt elk paar z'n eigen taal.
Door samen te dansen, bevestigen ze hun band.
De moli is de langst levende vogelsoort op aarde.
Als je naar dit kuiken kijkt, vraag je je af:
Wat zal hij over 60 jaar zien?
Dankzij de visie van de ouderen en de Hawaïaanse vissers...
die ons bevolen om beter voor deze plek te zorgen...
zijn ze van bijna uitgestorven tot de grootste albatroskolonie gegaan.
Nu keren er elk jaar 14 miljoen zeevogels terug.
Het is een pu'uhonua, een toevluchtsoord.
Grote gebieden moeten worden beschermd...
zodat migrerende soorten de reizigers kunnen zijn die ze zijn.
Ze hebben veel ruimte nodig.
Men zei dat het niet kon.
Maar dankzij de bescherming van Papahanaumokuakea...
kan tonijn zich voortplanten en naar aangrenzende gebieden verspreiden...
waar de populatie met 54 procent is toegenomen.
Overloop is basisbiologie.
Toen we begonnen met het beschermen van wat nu Papahanaumokuakea is...
vroegen mensen ons: Waartegen bescherm je het?
Ons antwoord was: Dat is de verkeerde vraag.
Het gaat erom voor wie en waarvoor we het beschermen.
De oceaan beschermen betekent niet dat je anti-vissen bent.
Het doel van gezonde visserij en bescherming is hetzelfde:
meer vis, meer overvloed en meer gezondheid van de oceaan.
Tot nu toe nam men aan dat geen reservaat groot genoeg kon zijn...
om vissoorten te helpen die grote afstanden afleggen...
zoals geelvintonijnen. Deze plek heeft die aanname ontkracht.
Als we een natuurreservaat op het land creëren...
beschermen we vooral het leven erin.
We hebben ontdekt dat als je hetzelfde in de oceaan doet...
de effecten van die reserves zich ver buiten hun grenzen verspreiden.
De wateren erbuiten vullen zich weer met leven.
Waar we de oceaan maar tijd en ruimte hebben gegeven...
is hij sneller hersteld en op grotere schaal dan we voor mogelijk hielden.
En hij heeft de kracht om nog verder te gaan...
om zich te verdedigen tegen de grootste bedreigingen van onze tijd.
Als koraal hittestress ervaart...
zetten ze hun plantenpartners eruit en worden ze spookachtig wit.
Tijdens het filmen is de temperatuur van de oceaan hoger gestegen dan ooit.
Een verwoestende hittegolf trok over de planeet...
en transformeerde zelfs de grootste en meest gevestigde tropische riffen.
Voor zover we weten, hebben deze riffen er nog nooit zo uitgezien.
CARAÏBISCH GEBIED
De Acropora palmata in de Caraïben...
waren enkele van de laatsten.
DE MALEDIVEN
We zijn hier waarschijnlijk getuige...
van het uitsterven van soorten waar we bij staan.
GROOT BARRIÈRERIF
Dit was de grootste wereldwijde massale verbleking in de geschiedenis.
Als de opwarming doorgaat, herstelt het koraal nooit.
Ze worden verstikt door algen en sterven.
Bijna alle koraalriffen zullen binnen 30 jaar verdwijnen.
Je zou kunnen denken dat er geen hoop meer is.
Maar die is er wel.
Op een paar plekken...
heeft strenge bescherming tegen visserij...
ervoor gezorgd dat legers grazers kunnen gedijen.
Zij houden de algen tegen, zodat het koraal kan herstellen.
Dit is babykoraal, er komt nieuw leven uit de ravage.
Op sommige plekken zijn hele riffen weer tot leven gekomen.
Bescherming tegen visserij...
heeft dit de veerkrachtigste riffen ter wereld gemaakt.
Dit is de kracht van bescherming.
Het is hetzelfde verhaal in elke oceaan ter wereld.
Als ik je vraag hoeveel van de oceaan echt beschermd is, wat zeg je dan?
Twintig procent? Minstens tien, toch?
Het antwoord is minder dan drie procent.
Praktisch gezien: niets.
Veel van de beschermde zeegebieden die er wel zijn, worden uitgebuit...
door verwoestende vormen van visserij, en zijn nauwelijks veilig.
Om te voorkomen dat hij instort...
hebben wetenschappers gezegd dat we minstens een derde moeten beschermen.
Het werkt alleen...
als we dat voornamelijk langs onze zwaar-beviste kustlijn doen.
En het gebied dat we kiezen...
moet ook die magneten voor leven bevatten van de open oceaan...
onderzeese bergen.
Als we gebieden op land kunnen beschermen...
waar de menselijke bevolking ruimte nodig heeft om te leven...
dan lukt dat toch zeker ook wel in de zee?
De oceaan herstellen is voor iedereen op aarde.
Voor ons ligt een kans om ons klimaat, ons eten, en ons thuis te beschermen.
Na een leven lang de natuur filmen...
kan ik me geen spannendere kans voor onze soort herinneren.
Dit kan het moment van verandering zijn.
Bijna elk land op aarde heeft op papier ingestemd...
om dit minimum te bereiken en een derde van de oceaan te beschermen.
Samen staan we nu voor de uitdaging om dit waar te maken.
Zonder de oceaan zouden we simpel gezegd niet bestaan.
De planeet zal blijven bestaan. Maar zullen wij er deel van uitmaken?
Ik vergelijk onze visserij graag met een appelboom in de achtertuin.
Wil je al je appels in één dag plukken?
Nee, je wilt een paar appels plukken. Je pakt wat je nodig hebt.
Ik zeg niet dat mensen geen vis moeten vangen en eten.
Vissers moeten hun brood kunnen verdienen...
maar ze zouden het niet op een manier mogen doen...
die alles kapotmaakt.
Onze gemeenschap overleeft dankzij de oceaan.
De oceaan geeft leven.
Succes op wereldwijde schaal is mogelijk.
Ik heb het zelf een keer gezien.
Het patroon was bekend.
Toen de walvisvaart geïndustrialiseerd werd...
duurde het maar 100 jaar...
tot bijna alle soorten met uitsterven bedreigd werden.
De blauwe vinvis, de grootste van allemaal...
werd zo achtervolgd dat slechts één procent overbleef.
Ik weet nog dat ik dacht dat het voorbij was. Er was geen weg terug.
We waren de grote walvissen kwijt.
Eindelijk handelden wetgevers onder publieke druk...
om de commerciële walvisvaart te verbieden.
Wat volgde, overtrof onze stoutste dromen.
Het aantal bultruggen in de Zuidelijke Atlantische Oceaan...
is in tien jaar verdrievoudigd.
Scènes als deze, van gewone vinvissen op Antarctica...
waren 50 jaar geleden nog ondenkbaar.
Zelfs de grootste oceaanreus, de blauwe vinvis...
op de rand van uitsterven gedreven, begon terug te keren.
Ik had nooit gedacht...
dat slechts tien jaar nadat de walvisjacht werd verboden...
ik er zelf een zou tegenkomen.
Ik zie z'n staart onder m'n boot. Hij komt naar boven.
Daar.
Alleen in de zee kun je zo groot worden...
als dit magnifieke wezen.
Nu bouwen we een nieuwe relatie op met deze zachtaardige wezens.
Een blauwe vinvis die vandaag wordt geboren...
kan meer dan 100 jaar oud worden.
Als we dezelfde vooruitziende blik toepassen om haar thuis te redden...
zoals we ooit deden om haar soort te redden...
zal ze getuige zijn van een opmerkelijk herstel.
In de loop van m'n leven zijn we op een reis geweest van zeeontdekkingen.
En wat een reis.
Toen ik als jongen de zee voor het eerst zag...
werd hij gezien als een uitgestrekte wildernis om te temmen...
en te controleren, ten behoeve van de mensheid.
Nu ik het einde van m'n leven nader, weten we dat het tegendeel waar is.
Ik hoop dat we allemaal de oceaan zullen gaan zien...
niet als een donkere en verre plek...
ver verwijderd van ons leven op het land...
maar als het levensbloed van ons thuis.
Ik weet zeker dat er niets belangrijker is.
Want als we de zee redden...
redden we onze wereld.
DEZE FILM KWAM UIT IN 2025, HALVERWEGE HET DECENNIUM VAN DE OCEAAN VAN DE VN.
ALLE LANDEN BELOOFDEN 30 PROCENT VAN DE WERELDZEE TE BESCHERMEN IN 2030.
WE ZIJN ER ALLEMAAL VERANTWOORDELIJK VOOR DAT DIT GEBEURT.
Ondertiteld door: Leontien Gommans