Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Que frío. Teño que mexar. Que caramba.
Agora volvo.
Parade xa.
Deixa a túa irmá... Escoita, deixa a túa... Facede o favor de parar.
Estades os tres metidos nunha boa lea.
Quietos.
En que podo axudala?
Déixame falar un momento cos nenos?
Adiante.
Escoitade, nenos. Fixeime nunha cousa:
Vosa nai esfórzase moito para que esteades a gusto.
Só quería dicirvos que sexades máis amables con ela, vale?
Porque algún día, ela vai morrer.
Bo Nadal.
Non me miredes así.
Scrooge faise famoso por ser un rosmón nestas datas,
e eu non teño dereito a unha pequena arroutada?
Por certo, por que non hai filmes de Nadal sobre nais?
Podería nomear unha ducia sobre homes.
A de Christmas Vacation,
It's a Wonderful Life, The Santa Clause, Home Alone, Elf,
este, ese, ese tipo, este tipo, el, eles.
Resulta que Steve Martin é un heroe porque bota uns días
intentando chegar á casa en Planes, Trains and Automobiles.
E que hai da súa estupenda muller?
A muller que está na casa coidando dos nenos,
cociñando e limpando.
Sae uns 89 segundos en pantalla.
Fai falta unha película sobre as auténticas heroínas do Nadal: as nais.
UN DÍA ANTES
Tíñao todo listo para celebrar a miña festa favorita: o Nadal.
Comezara a planeala o 1 de xaneiro,
e estaba vendo o meu programa favorito, Zazzy Tims.
Amigos, seguide connosco porque despois da pausa,
teremos con nós o chef Emeril Lagasse.
Vainos ensinar a cociñar un estupendo pavo de Nadal
cun pequeno toque cajún.
Bam!
E non esquezades que se achega o concurso Nai do Nadal de Zazzy Tims.
Só queda un día para propoñer as vosas nais como Nai do Nadal
para gañar unha viaxe de Nadal a Burbank con todos os gastos pagos
e vir de invitada ao programa.
É a vosa ocasión de demostrarlle a vosa nai o especial que é.
Envíade a solicitude antes de que sexa tarde.
MANUAL DE INSTRUCIÓNS
Non preciso isto.
- Ola, rula. - Ola.
Aínda te pos agora con iso?
Rula, montar isto non leva máis de 45 minutos ou unha hora, vale?
E a Ben e a Lucy vailles encantar.
Ten moitas pezas. Boa sorte.
Vou facer uns recados. Necesitas algo?
Non, nada. Conduce con coidado.
Oíches? Os nenos comentároche algo do concurso de Zazzy?
Porque lles enviei mensaxes ao respecto.
Estou segura.
Que concurso?
O concurso Nai do Nadal.
Teñen que propoñerte os fillos.
É longo de explicar.
Pedícheslles que te propuxesen?
Eu non lles podo pedir tal cousa.
Porque sería trampa.
Quero que queiran propoñerme.
En fin... tanto ten. Só é unha parvada de concurso.
En realidade non me importa para nada.
Xa vexo.
Véxocho na cara.
Igual lles volvo escribir.
Por probar.
CHANNING Recibiches os meus correos electrónicos
coa ligazón ao concurso de Nai do Nadal de Zazzy Tims?
QUE ALEGRÍA
Channing é a miña filla máis vella.
Ela, o seu home, Doug, e os xemelgos, Lucy e Ben,
viven en Austin a poucas horas de aquí.
Faime moi feliz tela preto.
Aínda que xa é toda unha muller, sigo parando en Schultz's todos os anos
para mercarlle pfeffernüsse.
Ola?
Encántanlle esas galletas.
- Ola! - Mamá?
- A árbore de Nadal. - Papá?
- Que chulo. - Ola?
Non se desfixo dun só adorno dende que eramos nenos.
- Este é o meu. - Non toques os agasallos.
- Mamá? - Estou aquí.
- Ola, mamá. Bo Nadal. - Ola!
Avoa Claire!
Vinde acó. Moito vos botei en falta.
- Pareceume oír voces. Miña pequena. - Ola, papá.
- Ola. - Ola, guapo!
Ola, fermosa.
- Grazas por convidarnos. - Que alegría.
Vou subir isto. Desculpade.
- Axúdoche coa equipaxe? - Non fai falta.
- Veña. Lévoche a grande. - Nick, ben podo. Deixa.
Rapaces.
Nenos, escoitastes falar do programa
Así que sabes bailar, non si?
É o noso favorito.
Sempre. Non me importa.
- Xa está. - Estou tan aliviada.
Estiven pensando no que facer con estas entradas
que hai tempo que levo no peto
para a xira de Nadal Así que sabes bailar, que estará mañá en Houston.
Imos ir todos!
Velaquí tes, meu. Listo.
- Moitas grazas. - De nada.
Podes ti?
Podo. Agora xa podo eu.
Ei, alguén atopou a Barnaby?
Quen é Barnaby?
Barnaby é o elfo do andel,
e está agochado nalgún sitio dentro ou arredor desta casa.
E pola noite, vai voando ao Polo Norte
e dille a Papá Noel quen se porta ben ou mal.
Sabemos como funciona, mamá.
Nós tamén temos un elfo na casa.
Chámase Pete o Furtivo.
Pete o Furtivo?
Que arrepiante.
Si. O Furtivo dá arrepíos.
Moi ben. Bulide!
- Imos ver se está abaixo. - Está moi agochadiño. Bulide.
- Onde está Barnaby? - Que feitiños son.
Si. Son.
Alégrome moito de verte.
Ola.
Coidado, queima.
PARA MULLERES QUE PODEN CON TODO
E como estás?
Estou ben, coma sempre.
Tes fame?
- Non, grazas. Comemos... - Toma, come unhas cenorias.
- Ten. - Grazas.
Cóntamo todiño.
A miña nena pequena, o peso do mundo sobre os seus ombros.
As cousas andan un pouco desquiciadas...
Ninguén nos di que, segundo os fillos medran,
faise máis difícil saber o que pasa nas súas vidas.
Iso é xenial.
Non tal. Non é xenial.
É que nunca escribira unha novela de misterio e crime.
É dificilísimo armar unha trama e...
Seguro que o farás moi ben.
Es moi intelixente.
É dicir, seguro que se che ocorre algo.
Iso lémbrame que coincidín con Julie Sager,
e díxome que nunca falabas coa súa filla, Alyssa.
- Ela... - Xa o sei.
Porque é que non ten sentido o que me pediches.
Alyssa escribe sobre mercados de valores. E eu escribo novelas.
Non ten nada que ver.
Pois moi ben.
Podes polo menos mandarlle un deses...
exemplares gratuítos?
Chámanse galeradas. E non. Son para os revisores.
Como sabes que ela non o é?
Porque non o é.
Candeas.
Tes que cheirar estas candeas.
Mamá.
Este é o recendo do solpor.
Zazzy Tims. Sabes, non? Zazzy.
Fixo unha sección sobre elas no programa. Chámanse candeas monocromáticas.
É unha estética de luxo.
Voulle regalar unha destas a Jeanne Wang-Wasserman,
a de en fronte.
Seguro que lle encantará, mamá.
Grazas.
- Chegou o tío Sammy! - Xa chegou!
- Chegou o tío Sammy! - Chegou o tío Sammy!
- Darémoslle unha sorpresa. - Chegou o tío Sammy.
Sammy é o pequecho da familia.
Vive en Portland coa súa alma xemelga, Mae-bell,
a quen finalmente imos coñecer.
Non vou.
Que? Por que?
Para empezar, quero ir aos Ánxeles a ver a miña familia.
Sempre estás coa túa familia.
Ademais, creo que deberiamos romper.
De acordo.
Hai unha terceira cousa?
Sei que isto non é o que esperabas.
Non podo crer que esteas facendo isto.
Onte á noite deitámonos.
Non sei que ten que ver iso.
E deitámonos esta mañá.
Somos novos, Sammy. É o normal.
Pero estou namorado de ti, Mae-bell.
E eu creo que ti tamén es xenial.
Pero quero algo máis.
Que máis podes querer?
Non tes traballo.
Si que teño un traballo.
Monitor de campamento?
Tres meses ao ano? Que pasa cos outros nove?
Mae-bell, escóitame.
Es xenial e divertida, e non podo imaxinar a miña vida sen ti.
Así que por favor, prégocho.
Non me deixes.
Benvido a casa, tío Sammy. Se queres comer...
Mae-bell deixoume.
Son unha sombra do que fora.
- Necesito un rolo de canela. - Síntoo, Sammy.
Amoriño.
Escoita.
Es marabilloso e fantástico en todos os sentidos.
E se Mae-bell non o ve, pois peor para ela.
Iso non o sabes. Hai moita competencia.
Hoxe en día hai moitas opcións.
Exactamente. Opcións. Volve ao mercado. Coñece xente nova.
Os bolos de canela saben diferente.
Vai a clase de olería.
Por que saben diferente?
Está probando receitas de Zazzy.
Poderías ir a unha viaxe de solteiros desas con todo incluído.
- Mamá. - Iso,
ou matricularte nun posgrao, abrir unha conta de aforros.
Dedicar tempo a medrar como persoa, Sammy.
- Taylor xa chegou. - Taylor xa chegou.
Taylor xa chegou.
Taylor é a miña filla mediana.
Durante os últimos dez anos,
trouxo á casa unha muller diferente polo Nadal.
E cada ano facemos coma se fose a primeira porque a queremos e somos a súa familia.
Moi ben. Atención, familia.
Vouvos presentar alguén moi especial para min.
A máis fermosa, a mellor DJ de todo Minneapolis...
A miña moza, DJ Pantalóns de Chándal.
- Que ben. - É estupendo.
Pero tamén me podedes chamar DJ Chándal ou...
- Vale. - ...só Donna.
Díxenvos que era a mellor.
Benvida a Texas!
- Ola! - Ei!
Boteivos en falta.
- Que tal? - É un pracer coñecervos.
Ola, Channing, faláronme moito de ti...
Que ledicia.
Claire. Vamos saudar.
Ola, Jeanne.
Jeanne Wang-Wasserman, a miña veciña dona perfecta.
Desas persoas que che fan sentir que nunca estarás á altura.
Bo Nadal!
Lembras os meus fillos, non si?
Astrid, Elizabeth, Marcus,
Gar, e a súa moza, Diane.
Por suposto. Ola.
Alégrame vervos.
Bo Nadal, Jeff.
Nick.
Bo Nadal.
É un Bo Nadal.
Seica seguiches o meu consello e non puxeches inchables no xardín.
Creo que falo por todos os veciños cando digo que todos agradecemos moito
que este ano decidises non poñelos.
O certo é que aínda o estou pensado.
Sabes?
Pois nada. Mellor déixovos ir cear.
- Adeus. - Bendicións.
- Veña. - Abur.
- Bendicións. - Bendicións.
Ata logo!
Bendicións!
Sammy, Doug, sacade os inchables e a bomba de aire do pendello.
- Xa. - Marcha rápida?
Vale.
Noite de paz,
noite de Deus.
Todo en paz,
todo en paz.
Brilla a luz
- onda a Virxe e o neno Xesús. - A Virxe e o neno Xesús.
- Entre arrolos, durmido está - Entre arrolos, durmido está.
Durmido está.
Durme en paz celestial,
- durme en paz celestial. - Durme en paz celestial.
Que bonito.
Bárbaro.
- Sra. C. - Donna.
Os inchables xa están.
Taylor, baixa os pés de aí.
Acabo de limpar esa mesa.
Non sabía que a vella mesa de madeira de mamá era unha reliquia familiar.
Pásaste.
Entón...
Channing díxome que te iniciaches na fotografía. É certo?
A ver, díxenlle que pillara unha cámara vella
- de segunda man, pero... - Soa moi ben.
Por algo se empeza, o costume.
Pobre Doug.
É fillo único.
Non ten defensas naturais contra os meus fillos.
Sempre espero que as adquira.
Pero a estas alturas, non sei como o conseguirá.
Non sei se cho comentou, pero eu...
Eu fun un pouco fotógrafo.
Non, nunca me contou que ti eras fotógrafo afeccionado.
De verdade? Que raro que non cho dixese.
Se necesitas... Tanto ten.
Se algunha vez queres falalo,
- aquí me tes para falar do tema. - Vale.
Díxenche algunha vez que...?
Cando estaba en secundaria, unha vez biquei un rapaz, e el...
Vou ir buscar máis viño agora mesmo.
Vale.
Perdoa.
Logo es fotógrafo afeccionado?
Si.
- Mi madriña, esta é Taylor? - Si!
- Non cambiou nadiña. - Xa, e este é...
- Sammy. - Non o recoñecía coas lentes.
- Xa. - Quen é esta?
Unha amiga de Taylor que era estudante de intercambio.
Mia.
Vale.
Ola, Mae-Bell, bótote en falta.
Ei! Podes coller cervexa e Doritos?
Perdoa, Sammy, esa mensaxe era para Matt.
Ei, mamá.
Donna é vegana, esqueceume dicircho.
Taylor, imos comer solombo.
Podes facerlle calquera cousa
mentres sexa vegana, claro.
Ignorádeme.
Mamá, mercaches pfeffernüsse?
Merquei, si.
Están na...
Un momento.
- Esa quen é? - Karen. Era moi doce.
E esta é...
Isabelle, coido que se chamaba.
Quen é esa?
Patricia, outro encanto.
E esta?
Esa é Rebecca.
- Que guapa. - Si.
Odiaba os seus xeonllos.
Pero seguro que lle encantan os teus.
Xa. A ver, teño uns xeonllos normais.
Pfeffernüsse!
E esta é...
Erin.
- Era unha conspiranoica. - Grazas.
Si! Xenial.
Grazas.
- Que lle vas facer? Obviamente... - Vale.
...Taylor rompeu con ela.
Doug.
- Ei, rula. - Ola!
Sabes onde está o fol para avivar o lume?
No cesto grande detrás da butaca.
Grazas.
Aquí está.
Alá vou.
- Ola, Doug. - Ei, Nick.
Acendestes a tele?
Que pasa aí arriba?
Que estades vendo ultimamente?
Eu só vexo documentais da PBS. Non vexo tele normal.
Só hai merdas. Por iso me gustou o documental sobre Lyndon B. Johnson.
Dura 18 horas.
- Ola, nenos! - Ei!
Velaquí veñen! Moi ben!
- A cea case está. Vinte minutos. - Ponte aló.
- Vinte minutos? - Veña, mamá!
- Vale. En dez. - Vinte é moito.
Sammy, toca unha panxoliña mentres agardamos. Alegría de Nadal.
- Si, Sammy. - Anima o ambiente.
- Veña. - Canta.
Por iso tendes que aprender a tocar un instrumento.
- Certo. - Mirade que alegría. Que xúbilo.
- Preparados? - Si! Imos aló!
- Veña! - Dálle!
O primeiro día de Nadal,
o meu amor deume
unha perdiz no pomar.
O segundo día de Nadal,
o meu amor deume
dúas rulas
e unha perdiz, unha perdiz,
unha perdiz. Nunca quixen ter eu unha perdiz
nun pomar.
A cea está lista!
Ei! A cea está lista! Imos, rapaces!
Sabedes como se pon en canto chama.
- Moi ben. - Ben feito, fillo.
- Veña, rapaces. - Samster, o último perde.
Perdiz.
Non queredes escoitar o resto?
Gustaríame facer un brinde.
Un brinde?
Claire.
Mamá, senta para o brinde. Colle unha copa.
En serio?
Ven acó. Mamá, senta a carón.
- Vale. Pero só un intre. - De acordo.
- Todo o mundo ten algo? - Si.
- Vós usade auga. - Recibiches as miñas mensaxes?
- Listo? - Moitas grazas, Doug.
De nada, Claire.
Xa sabes, os de Zazzy?
- Que? - Claire.
- É posible. - Rula, préstasme atención?
Lista?
Gustaríame brindar por unha persoa moi especial.
Alguén que considero o corazón e a alma desta xuntanza,
alguén que creo que encarna o verdadeiro espírito do Nadal.
Alguén en quen de verdade vexo...
- Onde vai? - ...o espírito do Nadal.
Alguén que só dá e dá con altruísmo.
Por que saíches?
Algunhas persoas chamaríana santa.
Eu estou de acordo porque...
falo de Santa Claus!
Santa Claus!
- Bo Nadal a todos! - Papá! Que demo fas?
Bo Nadal!
- De onde sacaches ese traxe? - É xenial!
- Saúde! - Imos aló.
- Por Papá Noel! - Por Papá Noel!
- Papá Noel! Si! - Saúde!
Brindemos por Papá Noel! Bo Nadal!
Síntoo, pero por que leva todo o mérito Papá Noel?
Os elfos fan xoguetes no obradoiro, e os renos tiran da zorra.
E ninguén menciona o que fai a señora Noel.
Díxenlle que era fotógrafo.
É que son de 1930 ou algo así?
É coma se non soubese ter unha conversa humana normal con ela.
É coma se fose moi moderna e intimidante,
e ás veces penso que lle caio mal.
Non é tan moderna.
Non pediu o agasallo de Nadal do Club de Queixo do Mes de mamá.
Non!
Non se pode confiar nela.
E onde está o queixo?
Non hai queixo.
O legado de George Washington.
Unha serie de 40 horas da PBS que explora os misterios do pai fundador.
É certo que tiña dentes de madeira?
Feito nos Estados Unidos...
Como puideches?
Non o escollas.
A ver, é todo un detalle que comprase as entradas,
pero nin nos consultou.
A forma en que se moven eses bailaríns non é apta para nenos.
Abanean moito a pelve.
Si.
Non sei, dirémoslle que non queremos ir?
Non estou segura de querer dicirllo.
A durmir.
Para dentro!
- Meu Deus! Doug, estás ben? - Estou ben.
Pete o Furtivo non dá arrepíos.
Para nada.
Barnaby é moito máis arrepiante.
Ten nome de asasino en serie.
Barnaby.
Chámome Barnaby e voute matar.
Chámome Barnaby.
- Iso dá moito medo. Que... - Barnaby!
"Vive con ledicia e curiosidade.
A vida é demasiado curta para non deslumbrar."
QUINTO CONCURSO DE NAIS PRAZO FINALIZADO
O único que realmente quería para o Nadal...
E nin iso dei conseguido.
NOITEBOA
Nick, estás esperto?
Nick.
Estás esperto?
Amoriño, estás esperto. Non estaba segura de se estabas esperto.
Si.
Hoxe é Noiteboa.
Podes crelo?
Vale.
Todo ben?
Non.
Estou enrabechada.
Venceu o prazo de inscrición para o concurso de Zazzy.
Desapareceu.
Síntoo, rula.
Non é nada persoal. Nosos fillos son así.
Xa sabes como son, ou?
Apetecíame moito esa viaxe.
Merecía esa viaxe.
Ben o sei, rula. Síntoo.
Sabes o que? Voute levar eu de viaxe.
Vale? Heite levar.
Levareite a algún sitio distinto a todos os que coñecemos, si?
Algo como Florencia, Italia. Que che parece?
Que detalle.
Pero non me fixo sentir mellor.
Sabes onde máis poderiamos ir? A Boston, onde nos coñecemos.
Por exemplo, a Fenway Park. Nunca fuches alí, rula.
Non para ver o béisbol. Alí tamén fan concertos, rula.
Os Doobie Brothers tocarán alí este verán.
- Deica logo. - Ei.
Un momentiño.
Hai que saír de casa como moi tarde a mediodía para chegar
- a tempo ao baile. - Recibido.
- Bos días. - Ola.
Gústache a chaqueta?
- Acáeme ben? - Si.
En que traballas?
Na miña novela.
Na que estou escribindo.
Pola que me pagan.
Deus, é que nunca descansas?
Seguro que os da editorial saben que estamos en Nadal.
Merda!
O detalliño.
Ola, Jeanne.
Bos días, Claire.
Feliz Noiteboa.
Feliz Noiteboa a ti tamén.
Saín a dar o meu paseo e ocorréuseme pasarme
e traerche un detalliño.
Grazas, Jeanne. Eu téñoche algo para ti.
- Ti primeiro. - Non, primeiro ti.
Ti primeiro. Insisto.
- Ola, Jeanne. - Ola, Channing.
É unha...
Candea monocroma.
Chámanse así.
Viches que bonita? Chéiraa.
Así. Respira o solpor.
É preciosa, e ten moitas mechas.
Logo tócame abrir o teu detalliño.
Agarda, para.
Acabo de decatarme.
Este non é o teu.
Leva o meu nome.
Teño dúas amigas chamadas Jeanne, e isto é para a outra.
Mamá, acabas de ensinarme...
Se che parece ben, pasareime pola túa casa un pouco máis tarde
e dareiche o teu detalliño.
De acordo.
- Vale. Ata logo. Abur. - Bendicións.
- Bendicións! - Bendicións!
Por que pouco.
A que veu iso? Ese é o regalo de Jeanne.
Metíchesmo nos fociños.
A candea que lle merquei é dunha mecha.
Non podo darlle unha candea dunha mecha
a alguén que me regala unha de tres. Ten lóxica.
- Mamá, creo que está ben... - Non.
- Vístete, imos ao centro comercial. - Ao centro comercial na Noiteboa?
E o show de baile?
Os nenos están emocionados.
Seremos rápidas.
Veña. Será...
divertido.
Ola.
- Benvidas a Crate & Barrel. - Ola.
Tendes algunha candea con máis de tres mechas?
Máis de tres? Teñen que ser máis?
Si, por suposto.
As candeas están alí, xusto a carón do popurrí...
Perdoa.
- Ben. - Perdón!
Agora imos apertar estes parafusos de 3 mm,
a continuación encaixamos o berbequí
- nos buratos... - Iso intento.
...arandelas, remaches, separadores,
e os separadores hexagonais. Sabes de que falo?
- É fácil. - Xa.
Agora apertaremos a celosía de plástico.
Como ves, instalaches os 13 postes.
Ben por ti.
Agora, nos 27 pasos seguintes...
Ola, durmiñona.
Vai todo ben? Que tal?
- Aínda estou medio durmida. - Xa.
Onde está todo o mundo?
Channing e túa nai, no centro comercial. Nick, no garaxe.
Sammy e DJ Pantalóns de Chándal foron xogar ao tenis.
E eu preparo
- o meu famoso crocante de noz. - Que raro.
Nin sequera xogan ao tenis.
Estaba a preguntarme...
Cando soubeches que dedicarías a túa vida ao peiteado?
- Como soubeches que peitear...? - Non o vas crer.
Pero teño que saír fóra porque medito polas mañás.
E fago o saúdo ao sol, pero xa seguiremos.
- Deica logo. - Moi ben.
Vale.
- Rapaces. - Chegamos a tempo?
- Grazas por vir, tío. - De nada.
- Bo Nadal. - Ola, xefe.
- Bótalle unha ollada. - Que é?
Podes crelo?
Levo todo o día.
Todo o día intentando montalo.
Sete mil millóns de pezas.
Sen problema.
Necesito a peza BP01.
BP01.
É unha tolemia.
Isto que é? Por que hai tantos?
- O manual ten erros. - Pois si.
- Se lle poñemos os adhesivos... - E que arranxamos con iso?
- Onde vai o do tobogán? - Vai dun cuarto a outro.
- Así bótanse á piscina. - Xa.
Ola, amor.
Ola. Como vai todo?
- Ben. - E os nenos?
Están ben?
Facendo cousas de nenos e pasando o tempo.
- Xenial. - E eu ando pola casa.
Estou facendo crocante de noz
e amolando a túa irmá coma sempre.
Mamá vaime tolear, e só levamos aquí dous días.
Non podo seguir así moito máis.
Creo que necesitamos falar en serio.
Depende de min romper este ciclo.
Sei que dá medo. Pero non me queda outra.
- Veña. Abur. - Adeus, amor.
Cando o gato non está, os ratos bailan.
- Lembras aquela vez? - Non.
- Imos dentro. - Vale.
Mira este.
- Mi madriña. - Que gracioso.
Estoume cansando.
- Imos arriba. - Si.
Ben.
Isto é precioso.
Éo.
E cando llo vas dicir a Donna?
Non sei. Teño que pensar como llo vou dicir.
Ei.
Ei, mamá.
Hai algo do que quería falar contigo.
Do que?
Verás, Doug mais eu estamos pensando...
Mellor dito, eu estaba pensando en facer algo diferente o ano que vén.
A que te refires?
Algo distinto? Non te sigo.
E se non pasamos o próximo Nadal na casa?
E se fixésemos algo que nos guste, como esquiar?
Esquiar?
Ti non esquías.
A iso me refiro. Non temos que facer sempre o mesmo ata que morramos.
É unha carga ternos a todos na casa no Nadal.
Sería máis doado para ti non ter tanto do que preocuparte.
Entendo.
Logo faríasnos un favor?
Xusto. É a parte boa é:
Todos podemos facer algo que de verdade nos apeteza.
Sammy sempre di que, para el, o Nadal é só unha festa comercial.
E supoño que as mozas de Taylor tamén teñen familia.
E papá mais ti poderiades gozar da tranquilidade.
- Xa. - Os dous xuntiños.
Que che parece?
Igual nos reservara praza na residencia de anciáns.
- Que dis? - Sabes que che digo?
Mellor busquemos esa candea.
Iso, busquemos a candea.
Creo que acadei o máximo potencial en cuarto de primaria.
É coma se despois dese ano, deixase de ser guai.
E xa non lle intereso a ninguén.
Sinceramente, Sammy, se es fiel a ti mesmo, irache ben.
Xa, é un bo consello.
Esa é unha das veciñas da casa de en fronte?
Si, unha das fillas de Jeanne. Chámase Elizabeth.
Fomos xuntos á escola hai mil anos.
- Que guapa. - Si.
Tamén é a mellor atleta de Texas do último curso,
e a delegada de clase.
É basicamente perfecta.
E por que non lle pides saír?
Volve ao mercado.
A Elizabeth Wang-Wasserman?
Moi graciosa.
Seguro que nin lembra como me chamo.
Ola, Sammy.
Ola.
Meu Deus. Mira para aí.
Coidado.
É perfecta.
Non penso facer a cola.
Mamá?
Mamá!
- Mamá! Non podes levala. - Perdoe, señora.
- Ten que pagalo. - Bo Nadal!
Señora, debe pagar o artigo.
- Que fas fóra? - Estaba xusto aí fóra.
Anda, sigue coas cousas de nenos.
Ata despois. Eu vou...
- Isto é ilegal. - Xa volverei para pagala.
Non lle podes regalar algo roubado a Jeanne Wang-Wasserman no Nadal.
Non quero alarmarte, pero séguennos dous gardas.
Que facemos?
Corre.
Alto, señoras!
Non pares de correr.
Channing, cólleme as chaves.
- Onde? - Téñoas no bolso.
Onde van estar?
- Non as atopo. - Estás buscando?
- Si! - Que vos pasa, rapaces?
Onde está a manteiga, os calcetíns?
- Que tal diante dos...? - Atopeinas.
- Ola. - Ola.
- Que tal? Son o cuñado. - Moi ben.
Vou ao meu cuarto. Bo Nadal.
Igualmente.
Ai, Deus.
Quere marcha, señora?
Pois terá marcha.
Mamá! Por Deus.
- Cálmate. - Mamá.
Para meterte coa aguia, tes que aprender a voar.
Mamá!
A todas as unidades.
Están multiplicándose.
- Si, pillámola! - Xa a temos!
- Vai marcha atrás! - Vai marcha atrás!
Vai marcha atrás!
O crocante de noces!
- Non poden escapar. - Están escapando!
Non!
Meu Deus.
Por que pouco.
Xenial. Imos ben de tempo.
Collemos algo de xantar na casa e marchamos para o espectáculo.
Igual ata chegamos cedo.
Imos chegar tarde ao baile!
- Non temos tempo, rapaces. - Taylor. DJ Chándal.
Ruliña, que opinas?
- Con ou sen gorra? - Sen gorra.
Pero se nin miraches. Mírame.
Nenos, ides con vosos pais. Taylor e DJ Chándal, no voso coche.
Doug.
- Vou polo coche. - As entradas.
Por se nos separamos.
- En que coche vou, mamá? - En calquera.
Taylor, estamos a piques de marchar. Máis che vale non quedar atrás.
Este podería ser o último Nadal todos xuntos en familia das nosas vidas.
A que vén iso? Agora van pensar que estás morrendo ou algo así.
Ai, non. Seica soltei algo preocupante e alarmante?
Mamá, podemos falalo.
Xa vou!
Alguén viu o meu zapato? Taylor, onde...?
Non lle podes regalar algo roubado a Jeanne Wang-Wasserman no Nadal.
Maldita sexa!
O detalliño.
Atopaches o teu móbil?
- Non atopo o móbil. - Sigo buscando.
- Doug. - Vaia. Tíñao aquí.
- Pensei que estaba no comedor. - Doug, cantas entradas tes?
Como o ías deixar no comedor?
Teño tres. Unha, dúas, tres, catro.
- Catro. - Eu, cinco.
- Teño catro. - Non, cinco.
Imos marchando. Vémonos alí.
Adeus. Ata agora.
- Adeus! - Vémonos alí! Adeus!
Adeus!
Ola, Claire.
Ola, Jeanne.
Pensei en pasarme por aquí para darche un detalliño. Ten.
Vamos.
Agarda.
Non vas quedar mentres o abro?
Claro.
Vamos. O primeiro coche xa marchou.
- Imos chegar tarde. - Vamos. Imos aló.
- Xa estamos. - Veña.
- Fíxeno eu mesma. - De verdade?
Parece do que venden nas tendas.
Parece que sacaches algo dunha lata e o metiches na bolsa.
Non, fíxeno dende cero.
Dende cero?
Poderías darme a receita?
Claro.
Colles chocolate, despois machucas un lote de bastóns de caramelo,
axítalo ben coma se fose unha bolsa de polo ás herbas.
E despois que?
Despois cómelo, Jeanne.
Onde vai a túa familia?
Ola?
Hai alguén aquí?
Nick?
Channing?
- Bos asentos, ou? - Si.
Ei, Taylor, onde está mamá?
- Onde está mamá? - Que?
Déixao. Xa a vexo.
Mamá.
Mamá, perdoa o que che dixen antes.
Non por dicircho, senón por soltalo sen máis.
Debín ser máis madura e pedirche que falásemos.
Fun desconsiderada e pídoche perdón.
Desculpe, señora. Non falo o seu idioma.
É vostede unha rara.
Vale.
Señoras e señores, deamos a benvida á xira de Nadal de Así que sabes bailar.
Que corpo ten Papá Noel!
Onde está mamá?
Taylor dixo que estabas con ela.
Non. Non era ela. Onde está?
- Non o sei. - Que queres dicir?
- Ía no teu coche, non si? - Non, foi contigo.
- Ía no teu coche. - Non. Ía no teu.
- Ai, Deus. - Perdemos a mamá.
- Marchamos. - Marchamos.
- Sam, Ben, xente. Marchamos. - Veña.
Bulide.
Claire?
- Mamá? - Ruliña?
- Mira abaixo e no garaxe. - Mamá?
Mamá!
Trouxémosche unha tote bag!
E unha botella.
Avoa?
Alguén sabe algo?
Mamá, non tiven nada que ver con isto.
Merda.
E abaixo?
Non.
O seu coche non está.
37 CHAMADAS PERDIDAS 76 MENSAXES
Trinta e cinco anos casados e nunca perdín a vosa nai. Nunca.
Non creo que iso sexa o logro que ti pensas, papá, pero...
parabéns.
Non nos metas nese teu barco que se afunde.
Somos fillos seus, ten que querernos.
Sammy leva razón.
Non esteas tan seguro.
Non te ofendas.
Deámoslle algo de tempo e volverá.
Taylor ten razón. Ten todo o sentido. Vale?
Ha volver. E cando volva,
dirémoslle que metemos a zoca, que o sentimos, e asumiremos a culpa.
Ata ese momento, quero que obedezades e que vos comportedes como adultos.
Agora estou ao mando e só quero pensamento racional, vale?
Mantede a calma. Todos calmados.
De que carallo estou a falar? Non son nada sen a vosa nai.
- Papá. - Meu Deus, que imos facer?
- Vai volver? Ai, meu Deus. - Papá?
- Auga? - Estás ben?
Non podo vivir sen vosa nai, estou perdido sen ela. Que vou facer?
Cortouse a comunicación, o que facemos por amor.
A ver, alguén ten que mexar?
Alguén ten que mexar? Ben.
Intenteino, nena.
Que frío. Teño que mexar.
Que caramba.
Entón, a ver se o entendín ben.
Unha muller adulta subiu ao seu coche, coa equipaxe, e marchou.
De aquí.
Despois de esquecela mentres ía a un evento que ela planeou?
Si. Iso foi o que pasou.
A ver, durante estas festas, vemos moitos casos destes entre as nais.
A próxima vez, conte ben.
Pode chamarnos se non volveu para Aninovo.
Bo Nadal.
- Grazas. - Adeus.
Entón, subín ao coche e aquí estou.
Sentado a carón de vostede.
Bebendo unha cunca de café moi forte.
Ser pai ou nai é un agasallo marabilloso, pero...
Pero onde está o recibo do agasallo?
Desculpe, gustaríame facer unha devolución, por favor.
Encantoume a conversa.
Agarde un momento.
- Leve o meu abrigo. - Non.
- Non podo. - Insisto.
A miña propia nai resucitaría só para darme caza
de saber que a deixei saír aí fóra con esta xeada, así que...
Grazas.
É un pracer, señora.
Debo preocuparme por vostede?
Ninguén máis se preocupa.
Non vexo por que debería ser o primeiro.
Alguén pode explicarme de que vai isto do Nadal?
Si, Charlie Brown. Explicareiche de que vai o Nadal.
Que demo é iso?
O mesmo que ceamos cada Noiteboa.
Celebraremos o Nadal como mamá planeou, vale?
Seguín ao pé da letra a receita de mamá.
Se hai algún problema, deberías falalo con mamá,
porque é culpa dela, non miña.
Xa empezamos.
A que vén ese comentario?
Verás...
intentas distanciarte de mamá
porque as vosas semellanzas xeran unha sensación de inseguridade
en ti á que está claro que non te enfrontaches.
Para empezar, se nos poñemos a psicoanalizar,
Taylor, es unha adicta ao amor que evita ata a máis mínima responsabilidade
cando coñeces unha muller.
O cal pasa, déixame consultar o calendario, unha e outra vez.
Diantres, Channing, non che chega con arruinar o Nadal?
Tamén arruinas o amor?
Cres que estraguei o Nadal?
Si, máis ou menos.
"Endereita a túa vida, Sammy.
Fai un posgrao, Sammy."
Nova de última hora: teño pai e nai.
Non preciso que me amoles facendo de nai.
Perdoa, alguén ten que dicirche a verdade
porque mamá non o vai facer
dándoche palmiñas na cabeza, enchéndote de bolos de canela,
e mentíndoche sobre o perfecto que es.
Non me vas apoiar?
Channing ten razón. Mamá trátate coma un bebé. É raro.
Xa vexo a xogada.
Dúas contra un, non? Vale, queredes pelexa?
- A pelexar! Veña! - Si.
- Vamos. - Ei!
Cal prefires?
Agardade. Parade.
Parade todos.
- Voute derrotar. - Tranquilos, foi un día duro.
Respiremos todos fondo,
e pensemos en algo relaxante, si?
Empezo eu.
Corpus Christi.
Bo parque acuático.
Xa estou mellor. Agora ti, Taylor.
Por favor, Doug!
Cala a boca!
Non mandes calar a Doug.
A ninguén lle importa o que dis.
Esfórzome moito por ser amigo teu.
Pero faga o que faga, nada parece ser abondo para ti.
- Non entendo cal é o problema. - Es aburrido.
Non sei se diría aburrido.
Quizais diría insulso...
Se a charla insubstancial fose un substantivo, serías ti.
É que é substantivo.
Como escribes libros, creste máis lista ca nós.
Pois sabes o que, Channing? Son moi longos.
E os diálogos, artificiais.
Falou o neno choromicas cuxa moza o deixou quedar
porque segue nun campamento de verán.
Non metas nisto o campamento Derryberry!
Donna! Había outra muller no cuarto de Taylor
mentres xogabas ao tenis con Sammy. Vino todiño!
- Que? É iso certo? - Donna.
- É certo. - Vino todiño.
- Non. Que fas? - Tía.
Es mala.
Había alguén no cuarto?
Non! Donna, iso non foi o que pasou.
Está malinterpretándoo.
Deixa que cho conte. É mala. Había unha muller...
Se non se metese nos asuntos dela...
Xa está ben! Ei! Abonda!
Calade todos.
Non quero oír nin unha palabra máis.
Sabedes o que?
Grazas a todos.
Esta semana foi a máis memorable
e humillante experiencia da miña vida.
Agás ela porque é unha convidada. Pero que ninguén dea un chío máis.
Deus, é evidente que non tes irmáns.
Fracasado.
Donna!
A cousa non é así.
Sabedes? Vosa nai ten razón. Non dades unha ao xeito.
Debín marchar con ela.
Á merda.
Voume emborrachar ao bar, e que ningún de vós apareza por alí!
Sammy, non podes ir ao bar.
É Noiteboa.
Non é tal.
Só é outro martes sen mamá facendo cousas por nós.
Queres que te leve?
Irei na miña bici.
De acordo.
E logo vai...?
Merda. Veña, ho.
Aí vou.
Era a miña amiga Geraldine, que é heterosexual.
Fai unhas xoias chulísimas, e quería encargarlle un anel para ti.
E tiña a idea de...
pedirche matrimonio co anel.
Que?
Donna, non se lle pode facer caso a Doug. Ninguén llo fai.
Vén sendo unha pantasma familiar que nos persegue a todos.
Pero se só levamos tres meses xuntas.
É dicir, como podes saber o que sentes...?
Teño un presentimento sobre nós.
Un presentimento moi forte.
Eu dándolle consellos amorosos ao teu irmán e dicindo:
"Sé fiel a ti mesmo."
Mentres eu mesma non o estou aplicando.
A verdade é que son algo anticuada.
Son DJ, pero non me gusta saír ata tarde.
Son unha persoa madrugadora,
e quero saír con alguén sen sentir que estou competindo
co elenco dun primeiro episodio de The Bachelor.
Síntoo, Taylor.
Pensei que podía contigo, pero...
Non podo.
- Ei. É para Donna? - Si, señora.
MOTEL SNOOZE PISCINA ACCESIBLE. COMPLETO
Por favor. Estou esgotada.
Seguro que non teñen algún cuarto libre?
Mellor dito, dous. Dous cuartos.
Señora, que son nai.
Hoxe é Noiteboa.
Ten idea do que iso significa?
Significa que levo sen durmir
máis de tres horas seguidas durante máis dunha semana.
E eu traballo de repartidora en Noiteboa.
Tes idea do que iso significa?
Levo moitas horas choiando, tía. Este corpo está mallado.
De acordo.
Sempre teño un cuarto dispoñible
por se acaso aparece algún famoso como Ryan Seacrest.
Pero por vostedes,
farei unha excepción.
Grazas.
- Grazas. - Vaian.
Logo temos que compartilo?
Temos que compartilo?
E ben?
Se che vale, a min tamén.
- Ola, rula. - Ola.
- Podo sentar? - Senta.
Como estás?
Ben.
Conteiche algunha vez como nos coñecemos túa nai mais eu?
Si. Un milleiro de veces.
- Si? - Pero quero volver escoitalo.
Si?
De acordo.
Eu traballaba de mozo de almacén nun pub de Boston chamado
Hammer Hands.
Correcto.
Eu era un tipo moi irritante. Pensaba que o sabía todo.
Sempre andaba esbardallando, e sempre me daban malleiras.
Aquela noite en particular, tiña un ollo inchado e morado.
Este lado todo da cara parecía unha especie de xamón inchado.
Levaba dúas caixas de panos de papel ao soto,
e entón pasei xunta a moza máis fermosa
que vira na miña vida.
Ela botoume unha ollada e díxome:
"Lémbrasme a un Picasso."
Iso dixo.
Por un momento, pensei: "Quen é ese Picasso?
Quero atopalo e darlle unha malleira."
Entón, mireina aos ollos e quedei...
Engaiolado.
Quedei engaiolado nese preciso momento.
E a verdade é que, sen ela,
probablemente seguiría repoñendo panos de papel en Hammer Hands.
Ven, rula. Non pasa nada.
- Papá? - Que?
Esa é Jeanne?
- Está fumando un cigarro. - Meu Deus.
A túa nai mataría por ver isto.
Onde cres que pode estar?
Non sei, rula.
Encántanos Papá Noel, pero recoñezamos...
Que lle pasa, señora?
¿Deixou o fillo na súa mansión
e está facendo unha viaxe tola para atravesar o país
e chegar a tempo para pasar o Nadal con el?
Pois nada.
Non.
Asegúroche algo:
estou intentando afastarme o máis posible da miña familia.
E ti?
Eu que?
Onde está a túa familia? Tes algún plan para o Nadal?
Señora...
Estou traballando.
Claro. Por suposto. Desculpa.
Estás de broma?
Encántame.
Teño o meu podcast de crimes reais.
Gozo da miña soidade.
Mesmo puiden ver o Gran Canón, as covas de Carlsbad,
e o pistacho máis grande do mundo. Todo iso nun mes.
E fixen unhas selfies chulas. Dime ti.
Onde viches algo así, ou?
Grazas a Deus por Shark Tank.
Quero dicir, critican a Kevin O'Leary, pero en realidade ten bo corazón.
Ei. É medianoite.
É Nadal.
Bo Nadal, señora.
Bo Nadal.
Boas noites.
Estou cansa.
Estou só en Noiteboa.
Teño problemas para conciliar o sono.
Gústame deixar a tele acesa.
Só escoitar as voces faime compañía.
Axúdame a durmir. Moléstache?
Non.
- Non, déixaa. - De acordo.
Boas noites.
Si.
Non estamos de acordo no valor. Que tal con outra estrutura?
Necesito o volume alto.
Kerin, e se facemos isto?
E se aportas 200 000 $ e quedas co 50% dos beneficios?
Cando recuperes a inversión, baixamos ao 10 %
e será a túa participación.
Iso son... Son baleas?
Si. É para relaxarse.
Tamén teño que poñelo.
Vai ben para a presión arterial.
Mira ti.
Elizabeth Wang-Wasserman.
En carne e óso.
Lizzie.
Xa ninguén me chama Elizabeth, agás os meus pais.
De acordo, Lizzie, está ocupado este asento?
Estás nun antro en Noiteboa.
Necesitabas un descanso da túa nai?
A nosa querida Raíña Cárdigan Jeanne.
Si.
Volve tola a miña nai.
A Osa Amorosa Claire ten un efecto semellante.
Osa Amorosa Claire?
As mulleres viran salvaxes cando envellecen.
Devezo por ver que clase de psicópata acabo sendo.
Vai estar xenial.
Sabes? Esta é a conversa máis longa que ti mais eu tivemos nunca,
malia estar na mesma clase dende terceiro.
Dende primeiro, de feito.
Primeiro que?
Primeiro curso.
Sentabas detrás de min.
Tiñas un deses horribles colos de cisne que eran coma babeiros,
que non van unidos, só metidos por dentro.
- Un postizo? - Que?
Eses colos de cisne chámanse postizos.
Éche un nome raro para un complemento de moda raro.
A min encantábame.
Estudo á vez dereito e administración de empresas.
Impresionante.
Grazas.
Unha vez despedíronme dun Starbucks.
Impresionante.
Como é que nunca fomos amigos na escola?
Porque eu non quería.
Xenial.
Alégrame sabelo.
Estaba toliño por ti.
Deus, encántame esta canción! Encántame.
- Coñécela? - Por suposto.
Quen non a coñece?
Adoro esta canción.
Encántame esta canción. Meu Deus.
- Por favor, baila comigo. - Lizzie...
- Non. - É Noiteboa!
Ei!
Ei! Estou aquí dentro!
Socorro!
Pero será posible?
Ei!
Non! Pare!
Agarde!
En que podo axudala?
Non me viu aí dentro? Estaba no coche que remolca.
Síntoo, señora. As regras son as regras.
Teña. Quere algo de diñeiro?
Doullo en efectivo.
Non acepto subornos, señora.
Aparcou nunha zona amarela. É amarela por unha razón.
Reclame o luns na oficina do aparcadoiro.
- Non podo esperar ata o luns. - Marcho.
Non podo facer nada.
En canto as rodas se separan do chan, eu non teño xurisdición.
Que pase un moi bo Nadal. De acordo?
Podo coller as miñas cousas?
VÉNDESE 300 $. PREGUNTAR NA RECEPCIÓN
Grazas.
Este ano polo Nadal, recibín un AMC Pacer do 76.
Pero era isto o que quería?
DÍA DE NADAL
Moi ben. Imos aló.
Taylor, quita iso da mesa.
Isto é algo que Papá Noel...
trouxo só para vós, nenos. Preparados?
Tres, dous, un. Si!
Velaquí está.
Isto que é, avó Nick?
Que queres dicir? É unha casa estupenda.
Que lle pasou ao tellado?
Caramba.
Tanto ten.
Quen vai agora?
Veña, Taylor. Tócache.
Non, grazas.
Vale. Xa o fago eu.
Eu serei o elfo.
Mamá adoita ser a elfa.
Pero como non está, é o que toca.
Certo.
Este é de Doug.
Son as últimas 24 horas da miña vida?
Espera. Está a miña moza aí dentro?
É algo que pensei que che gustaría.
É unha camiseta.
Papá, tócache. Queres un agasallo?
Non vou abrir ningún ata que volva a vosa nai.
E sinto náuseas.
Podedes, por favor, polo menos, intentar cooperar un chisco?
Xa sabedes.
Suponse que o Nadal é divertido.
Sabedes que temos moi poucos Nadais na vida?
Con este grupo de persoas?
Falo de que é un número finito.
Onde está Sammy? Vai botar a mañá durmindo?
Sammy?
Non está no cuarto!
Será unha broma. Outro que marchou?
Se cadra engánome, ¿pero non está a bici de Sammy
- no xardín dos Wang-Wasserman? - Onde?
Vaia por Deus.
O SHOW DE ZAZZY TIMS
- Precisa axuda? - Si.
Veño á gravación do Show de Zazzy Tims.
É vostede VIP? Esta é a entrada VIP.
Non. Eu só son...
Vai ter que entrar por aquí e dar a volta.
Esta é a entrada para os VIP.
Ten que volver á entrada xeral e acceder por alí.
Porta número dous.
De acordo. Grazas.
E benvidos de novo a este espectacular
e extraordinario programa de Nadal.
Sabedes que levamos facendo o Especial de Nadal
dende hai cinco anos?
Así é. Cinco anos!
O que fai que esta tradición teña oco no meu corazón sodes vós, o público.
Por iso todos vós volveredes hoxe á casa
cunha fermosa candea monocromática!
Antes diso. Enviastes os vosos vídeos,
presentastes as candidaturas.
Este ano, houbo un récord de solicitudes. Oito mil.
Non é incrible? Si!
Oito mil cariñosas e xenerosas nais. Todas o merecen moito.
Si!
Chegaron historias de nais dende Pasadena ata Nairobi.
A xente non puido...
Póñolle o micro?
Si. Claro. Si.
Teremos aquí connosco unha nai que adoptou 19 nenos!
Si, estavos ben ocupada.
- Tamén temos... - Vale. Listo.
- Ola. Bo Nadal. - Ola!
- Buscades a Sammy? - Si.
Pasade.
Doug.
- Sede benvidos. - Ola.
- Meu Deus. - Incrible.
Sammy! Levántate. Estás desmaiado na casa de Jeanne.
Nicholas Samuel Derwin Clauster III,
saca ese cu desta casa antes de que cho saque eu.
Sammy.
Ei, parade.
- Sammy! Arriba! - Vaia número. Vamos.
Xa o temos.
- Moi ben. - Que casa tan bonita.
Grazas.
O programa de Zazzy.
É o favorito de mamá.
...de solicitudes este ano. Sabedes cantas?
- Un momento. - Oito mil solicitudes.
É Nais do Nadal.
Leva semanas enviándome mensaxes e correos.
- Tamén a min. - E a min.
Non cheguei a contestarlle. E vós?
- Non. Eu tampouco. - Nin eu.
Ningún de nós contestou.
...as fabulosas gañadoras do concurso Nai do Nadal!
Vamos. Vós podedes.
Vamos. Botádelle ganas ao baile. Veña.
Meu Deus! Marabilloso!
Benvidas, nais!
Por que estades aquí?
Quen te propuxo?
Benvidas!
Meu Deus, esa é mamá.
Benvidas.
Advertinlle que non deixase as hormonas.
Jess...
Quen é esa muller que baila hip-hop e saúda na cámara dúas?
Non o sei.
Déixame comprobalo.
- Os meus fillos. - Meu Deus.
Ten 19 fillos.
Quen te propuxo, rula?
Meu fillo!
O seu fillo!
- Quen te propuxo? - O meu maridiño.
O teu marido debe quererte moito.
De onde sacou esa chaqueta? Cres que ma deixará prestada?
Que ben baila vosa nai.
Ei.
Onte á noite, ti mais eu...?
Non sabería decir se é épica ou patética.
- Épica. - Épica.
Non, emborrachácheste e devolvíchesme no zapato.
Camiñei dez bloques contigo e coa túa bici.
Estou aquí de verdade! Es ti de verdade!
Ola!
E ti como chegaches aquí?
Ai, Deus...
A resposta curta é: Intentei que meus fillos me propuxesen
para o concurso de Nai do Nadal, pero non me fixeron caso.
Entón...
Collín entradas para toda a familia para un espectáculo de baile,
e esquecéronse de min.
Ai, meu Deus!
Así que montei no coche e pensei: "Á merda."
Estará aquí nun minuto.
Aquí a tendes. Por fin rematou.
Manda truco! Conseguímolo.
- Bo programa, Zazzy. - Xenial.
Cameron, verdade?
Chámome Claire.
Sabes por que creei o especial Nai do Nadal?
Foi para lanzar...
Porque botei comprando agasallos de Nadal para min mesma
os últimos 15 anos.
Só para poder ter algo que abrir
mentres a miña familia abre os agasallos que lles merco
coma unha manda de monos ouveadores drogados.
O regalo do meu home o ano pasado?
Un limpador de tapicería.
Así é. E o meu fillo regaloume...
un balón de baloncesto asinado por un dos Harlem Globetrotters,
non do equipo feminino. Iso gustaríame.
E a miña filla fíxome filloas.
Iso é un detalle bonito.
Detesto as filloas.
Ela ben o sabe.
Así que pensei que debería conseguir as cousas que realmente quero.
E agora son a miña propia Papá Noel.
Eu tamén.
O meu peúgo dos regalos está buxán.
É tan deprimente.
Só colga todo fláccido.
Non recibe amor. A súa familia déixao aí colgado.
E así son as cousas, sabes?
Pero déixame dicirche algo.
- Aquí, son a puta xefa. - Es tal.
Pero na casa, son o felpudo de todos.
Todas somos uns felpudos.
Pero o que fixeches foi incrible.
Nunca apagan unha luz. Nunca.
Non pechan a porta do frigo. Non pechan ningunha porta.
Deixan entrar os bichos todos.
É ao chegaren á casa, deixan todo cheo de pasta de dentes.
Esas pinguiñas azuis tan noxentas. Quítoas coas unllas.
O meu home sempre me di:
"Non te preocupes, xa se fará! Sempre se fai."
E eu contéstolle: "Iso xa o sei, porque o fago eu."
Que razón tes.
- Porque o fas ti. - Si.
Tiven catro fillos. Leveinos dentro, parinos e alimenteinos.
Fixéronme unha vaxinoplastia que quedou ben a medias,
pero son eu quen os molesta?
Sabedes por que? Évos o que hai.
Évos o que hai.
Si.
Impresionante.
O que? A miña vaxina ou a metáfora?
Toda a situación.
Ei, bonita! Benvida a Hollywood!
Veña ese talento. Velaí o está.
Esta mesa é sólida!
Parabéns, repartidores. Esperamos que mañá poidades durmir.
Falando diso, é o momento de dar os parabéns semanais.
Esta semana son para unha nai que fixo o seu gran debut en televisión.
Unha nai de Houston que conduciu toda a noite
para saír no Show de Zazzy Tims.
Non sei se vistes este vídeo, pero eu non podo parar de miralo.
Deu un espectáculo de baile improvisado.
E por iso, Claire Clauster, os meus parabéns desta semana.
Só quería pedirche perdón.
Queres que o falemos?
De que hai que falar?
Mamá marchou.
Channing di que son irresponsable no amor.
Díxecheslle ao amor da miña vida que a enganei,
despois do cal ela abandonoume.
Para sempre.
Así que non, Doug, agora non quero falar contigo.
Dixeches que era aburrido. Tiña que defenderme.
Non podes odiarme para sempre.
A familia perdoa.
Perdóao todo.
Perdoa polo de neno choromicas.
Estivo mal.
Perdoa por dicirche que os teus libros son longos.
Non é certo. Teñen o tamaño xusto.
E o dos diálogos pouco naturais?
Dixeches longos e diálogos pouco naturais.
Lembras?
Si, e xa cho dixen.
Non son longos para nada. Teñen o tamaño xusto.
Nunha escala do 1 ao 10, cagueina?
Channing?
Cres que vou acabar só?
Non.
Tesnos a nós.
Si, ata que me esquezades ao bordo da estrada coma a nosa nai.
Que mal.
Podemos chegar a ser do peor.
Desculpe.
- Estás ben? - Si.
26 DE DECEMBRO
- Nenos bos? - Si.
- Acertei? Ai, meu Deus! - Acertaches. Iso é! Ben!
Si!
Fantástico!
63 100 $
- Ai, meu Deus. - Parabéns!
Pero que pasa?
- O coche sae en 30 minutos. - Ola. Ti quen es?
Trish, do Show de Zazzy Tims.
Non te vexo nada preparada.
Pasade. O coche sae en 30 minutos
e temos que bulir.
Dubido que teña zapatos.
Por favor, poñédelle os Jimmy Choo.
Arránxalle ese barullo do pelo.
Que é isto? Que está a pasar?
Non miraches o móbil?
Claire, son Martha. De Zazzy Tims. Chama.
Zazzy quérete de volta no programa.
Feliz Santo Estevo. Témosvos un gran programa preparado.
Unha actuación en directo no estudio da xenial banda
The Bird and The Bee, e temos de volta a Emeril Lagasse.
Ensinaranos a preparar un gumbo que nos transportará a Aninovo.
Pero primeiro, por petición popular, volvemos ter connosco
a nai máis identificable de América, Claire Clauster.
Alégrame verte de novo.
O mesmo digo, Zazzy.
Para os que acabades de sintonizarnos,
a familia de Claire esquecéuse dela na Noiteboa.
Podedes crelo?
Pero o curioso é que moitas mulleres conectaron coa túa historia.
Podes dicirme a que se debe?
Aposto a que moitas mulleres probablemente se senten
ignoradas, Zazzy.
- Pouco valoradas. - Así é.
- Que sempre estarán aí. - Xa.
Entendes?
Iso pasa case todo o ano.
Diría que, sobre todo, durante as festas,
as nais fan un lote de tarefas que pasan desapercibidas
para que todos poidan pasalo ben.
A diversión dá moito traballo.
E alguén ten que facer ese traballo.
A maioría da xente non quere pasar ese traballo.
Simplemente non queren facer o traballo.
- Moi certo. - Moi certo.
Sabes quen o fai?
As nais.
Eu boto tanto en falta a miña nai.
E oxalá en vez de poñer os ollos en branco
pensando que era unha parva,
pronunciase esa sinxela palabra que tanto significa para as nais:
Quérote.
Axúdote?
E daríalle unha grande aperta mentres aínda fose posible.
Porque todo o que pretendía era que os demais o pasásemos ben.
E iso non é ningunha parvada.
Que fermosas palabras, Carmen.
Claire.
E sabedes o que?
Aínda non rematamos, porque temos unha sorpresa no estudio.
Unha exclusiva de Zazzy Tims.
Viaxaron durante a noite e convencémolos para viren ao programa.
Unhas persoas que, todos concordaremos,
che deben unha enorme desculpa.
Ola, ruliña.
Ola.
- Ola. Como estás? - Quérote, amor.
- Sentímolo moito. - Benvidos, familia Clauster!
- Querémoste, mamá. - Si!
Sentímolo.
E logo non é incrible?
Reencóntranse neste programa.
Sigan connosco. Á volta, teremos a The Bird and The Bee.
Publicidade. Volvemos en cinco minutos. Pasamos a...
- Que guapa estás. - Bo traballo, familia.
Xa.
- Si. - Si.
Sentimos moito todo isto.
Foi un pracer vervos a todos.
- Gozade do sol, se vos apetece. - Onde vas, rula?
Estivo ben como manobra publicitaria e tal, pero...
Que cambiou realmente?
Sinto que viñésedes ata aquí, pero mamá xa non está para vós.
Que vos vaia ben.
Pode facer iso?
Non sei. Creo que só está... Rula?
Mamá? Mamá?
Que está a pasar?
É que non me esperaba isto, vale?
Xa. Contactaron con nós. Foi todo no último momento.
Queriamos ter un xesto bonito.
Xa, non che sei.
Será que aínda sigo enfadada.
Enténdoo.
Os últimos tres días foron moi intensos.
Seino. Para nós tamén.
Tes razón. Non te apoiamos.
Pedíchesnos que fixésemos unha cousa por ti e ignorámola.
Iso está fatal.
É dicir, é imperdoable.
E síntoo moitísimo.
De verdade.
E sei que o que dixen de pasar o próximo Nadal separados
che fixo dano.
E tamén o sinto por iso.
Pero ás veces eu tamén quero ter as miñas tradicións especiais.
Coa miña familia, entendes?
Tan mal está?
Non, amoriño.
Iso non ten nada de malo.
É que, ás veces...
Teño a sensación de que ti tampouco me apoias.
Necesitaba dicircho,
porque me parece que admiras tanto a Taylor.
Todos a admiramos.
E segues tratando a Sammy coma un bebé.
Non me malinterpretes, alégrome, pero eu teño unha familia,
unha profesión que me encanta, na que ademais me está indo moi ben.
E ti pasas todo iso por alto.
Como se non tivese importancia.
Creo que inconscientemente, se non te deixas impresionar por min,
tampouco ti me impresionas a min.
Pero a verdade é que a túa opinión significa...
Impórtame por riba de todo.
De calquera cousa.
Miña pequechiña.
Estou moi impresionada contigo.
Tanto que non teño palabras.
Non o sei. Igual teño medo...
de que se che digo o que penso, se deixo que o saibas,
decataraste de que xa non me necesitas.
E perdereite.
Quizais sexa iso. Creo que é iso.
Creo que ese é o meu maior temor.
E quizais sempre precisarei
que me necesites un chisquiño.
Tan mal está iso?
Nunca me perderás, mamá.
Perdoa.
Ruliña? Estás aí?
Rula, estás aí dentro?
Imos aló.
Moito medo pasei, rula.
Non me sexas dramático.
Non ías morrer de fame. Podías facerte un bocadillo.
Non. Non é iso. Verás...
Hai corenta anos, presentóuseume unha oportunidade única, e xurei
que nunca daría a nosa relación por sentada.
Pero mira ti por onde
que acabei acomodándome, sabes?
Así que grazas pola chamada de atención. E quero que saibas que...
o que fas por nós, por todos nós...
nunca pasou desapercibido.
Grazas.
MAE-BELL Mira para atrás
Sammy, ola.
Mae-bell? Como entraches aquí?
O meu amigo Brian está no departamento de arte.
Cooume ás agachadas.
Vale, xenial.
Escoita, vin á túa nai en Zazzy,
e dende entón, non deixo de pensar en nós.
Iso pasou hai só media hora.
Xa, e deseguida lle mandei unha mensaxe a Brian e collín un Uber.
É só, Sammy, que oxalá soubese como deixarte.
Iso é de Brokeback Mountain?
Tanto ten.
O importante é que vin aquí, porque cando descobres
que queres pasar a túa vida con alguén...
Desculpa.
Nunha escala do 1 ao 10, por que non probas e o descobres?
...queres que o resto da túa vida comece canto antes.
Desculpa, que?
Cando te decatas de que queres pasar o resto da túa vida con alguén...
Iso é de Cando harry atopou a Sally.
Parabéns, ves moitos filmes Digo que deberiamos estar xuntos.
Estamos ben así. Creo que estamos mellor así.
Irache ben. E a min tamén.
Meu Deus. Estás a romper comigo?
Non. Ti rompeches comigo primeiro.
Unha aperta?
Bendicións.
UN ANO DESPOIS
Así que Channing fixo a súa viaxe de esquí de Nadal.
E nós acompañámolos.
Tamén Sammy e o seu novo amor,
o que significa que a Raíña Cárdigan segue sen andar moi lonxe.
Alégrame tanto que as nosas familias viñesen esquiar xuntas.
A min tamén, Jeanne. A min tamén.
Bendicións.
Está ben probar cousas novas.
Ola!
- Ola! - Ola!
Mais algúns costumes nunca cambian.
Rapaces, escoitade. Esta é a miña nova moza, Serena.
- Ola! - Benvida á familia!
Sabedes o que?
Toda a familia dixo esa sinxela palabra.
E tanto axudaron que me botaron para dedicarme tempo a min mesma.
Tranquilas, volverei entrar nun minuto.
Pero ata entón,
saúde, nais.
Que os vosos corazóns reborden de felicidade nestas datas,
aínda que os peúgos, non.
Bo Nadal.
Xa repenican as campás.
As panxoliñas de Nadal
din co seu canto familiar
que por sempre reine a paz.
Fermoso canto enche o ar
ao ritmo das belas campás.
Repiten o verso que di
que por sempre reine
a paz.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Abraham Díaz López