Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Ale zimno. Muszę siku. O ja cię.
Zaraz wracam.
Przestańcie.
Zostaw siostrę. Już dość. Przestańcie, proszę!
Zaraz wszyscy będziecie mieć przechlapane.
Spokój!
Dzień dobry, słucham.
Mogę zamienić słówko z pani dziećmi?
Jasne.
Dzieciaki, nie dało się przeoczyć,
że wasza mama bardzo stara się was uszczęśliwić.
Chcę tylko powiedzieć, że powinniście być dla niej milsi.
Bo pewnego dnia umrze.
Wesołych świąt.
Nie patrzcie tak na mnie.
Scrooge słynie z gderania w święta,
a ja nie mam prawa do jednego małego wybuchu?
Swoją drogą, gdzie są filmy świąteczne o mamach?
Bo o facetach wymienię całą listę.
Witaj, Święty Mikołaju,
To wspaniałe życie, Śnięty Mikołaj, Kevin sam w domu, Elf,
ten, tamten, ten koleś, tamten koleś, on i oni.
No kurde, Steve Martin jest bohaterem, bo kilka dni próbuje
wrócić do domu w filmie Samoloty, pociągi i samochody.
A kto doceni jego piękną żonę?
Tę kobietę, która była w domu z dziećmi,
gotowała i sprzątała.
Dostała jakieś 89 sekund na ekranie.
Powinno się zrobić film o prawdziwych bohaterkach świąt – mamach.
DZIEŃ WCZEŚNIEJ
Byłam już gotowa na moje ulubione święta – Gwiazdkę.
Planowałam ją od 1 stycznia.
Oglądałam swój ulubiony program, U Zazzy Tims.
Zostańcie z nami, bo po przerwie
naszym gościem będzie szef kuchni Emeril Lagasse.
Powie nam, jak upiec świątecznego indyka
w wersji cajuńskiej.
Bum!
I nie zapomnijcie o naszym dorocznym konkursie „Świąteczna Mama”.
Został jeden dzień, aby nominować swoją mamę,
a my opłacimy jej bożonarodzeniową wycieczkę do Burbank
i ugościmy ją w programie.
Masz okazję pokazać mamie, jaka jest wyjątkowa.
Wyślij zgłoszenie, zanim będzie za późno.
WILLA WYOBRAŹNI
To się nie przyda.
- Cześć, kotku. - Hej.
Dopiero zaczynasz?
Zbudowanie tego zajmie mi 45 minut, góra godzinę.
Ben i Lucy będą zachwyceni.
Sporo elementów. Powodzenia.
Jadę ogarniać sprawy. Chcesz coś?
Nic a nic. Jedź ostrożnie.
Dzieci nie wspominały ci o konkursie Zazzy, co?
Pisałam im o tym.
Kilka razy.
O konkursie?
Tak, „Świąteczna Mama”.
Dzieci muszą cię zgłosić.
To duże wydarzenie.
A... kazałaś im cię zgłosić?
Nie mogę im kazać.
To wbrew zasadom.
Chcę, żeby chciały mnie zgłosić.
Ale kogo to obchodzi? To tylko głupi konkurs.
Wcale aż tak mi nie zależy.
Właśnie widzę.
Mina mówi wszystko.
Może napiszę do nich jeszcze raz.
Nie zaszkodzi.
DOSTAŁAŚ MOJE MAILE
Z LINKIEM DO KONKURSU ZAZZY TIMS „ŚWIĄTECZNA MAMA”?
CO. ZA. RADOŚĆ.
Channing to moja najstarsza córka.
Ona, jej mąż, Doug, i ich bliźniaki, Lucy i Ben,
mieszkają parę godzin stąd, w Austin.
Bardzo się cieszę, że córka jest w pobliżu.
To już dorosła kobieta, ale ja i tak co roku specjalnie jadę do sklepu,
żeby kupić jej pfeffernüsse.
Halo?
Uwielbia te ciastka.
- Dzień dobry! - Mamo?
- Choinka! - Tato?
- Ale czad. - Dzyń-dzyń.
Nie pozbyła się ani jednej ozdoby, odkąd byliśmy dziećmi.
- To dla mnie. - Z dala od prezentów.
- Mamo? - Tu jestem!
- Wesołych świąt. - Cześć!
Babcia Claire!
Chodźcie do mnie! Ale się stęskniłam.
- Usłyszałem głosy. Hej, córciu. - Cześć, tato.
- Hej. - Hej, przystojniaku!
Cześć, piękna.
- Dzięki za zaproszenie. - Ale się cieszę!
Zaniosę to na górę. Przepraszam.
- Pomóc ci z bagażami? - Nie trzeba.
- Daj. Chociaż tę dużą. - Dam radę. Nick, proszę.
Dzieciaki.
Słyszeliście o tym programie
Więc jesteś tancerzem, prawda?
To nasz ulubiony.
Jak zwykle. Ile można?
- Wezmę, chodź. - Co za ulga.
Zastanawiałam się, co zrobić z tymi biletami,
bo już wypalają mi dziurę w kieszeni.
Więc jesteś tancerzem ma jutro świąteczny pokaz w Houston.
I wszyscy pojedziemy!
Proszę, kolego. Wszystko?
- Wielkie dzięki. - Drobiazg.
Poradzisz sobie?
Teraz już na pewno.
Znaleźliście już Barnabę?
Kim jest Barnaba?
Barnaba to świąteczny elf,
który ukrywa się gdzieś w środku albo w okolicy tego domu.
Nocą leci z powrotem na biegun północny
i zdaje Mikołajowi raport, kto jest grzeczny, a kto nie.
Wiemy, jak to działa, mamo.
W domu też mamy elfa.
Nazywa się Podstępny Pete.
Podstępny Pete?
Aż mam dreszczyk.
Faktycznie jak z dreszczowca.
No dobrze, lećcie szukać.
- Sprawdźmy na dole. - Dobrze się schował. Pospieszcie się!
- Gdzie Barnaba? - Kochane dzieciaki.
Oj tak.
Dobrze cię widzieć.
Cześć.
Gorące. Uwaga!
PRZEPISY ZAZZY DLA SUPERGOSPODYŃ
Jak się masz?
W porządku.
Głodna?
- Nie, jedliśmy coś... - Masz tu marchewki.
- Proszę. - Dzięki.
No to opowiadaj.
Moja córeczka. Cały świat spoczywa na jej barkach.
Ostatnio jest lekki chaos, bo...
Nikt nie ostrzega, że im starsze dzieci,
tym trudniej być na bieżąco z ich życiem.
To świetnie.
Wcale nie świetnie.
Nigdy nie pisałam kryminałów.
To moja najbardziej skomplikowana historia...
Na pewno sobie poradzisz.
Jesteś mądra.
Po prostu coś wymyślisz.
A właśnie, wpadłam ostatnio na Julie Sager.
Powiedziała, że nie odezwałaś się do jej córki, Alyssy.
- Jest... - Wiem.
Bo twoja prośba kompletnie nie miała sensu.
Alyssa pisze o giełdzie, a ja piszę powieści.
To zupełnie co innego.
No dobrze.
Ale może mogłabyś chociaż wysłać jej jeden...
darmowy egzemplarz?
To się nazywa szczotka. One są dla recenzentów.
Może ona jest recenzentką?
Nie jest.
Świeczki.
Musisz powąchać.
Mamo.
To zapach zmierzchu.
Zazzy Tims. Kojarzysz Zazzy?
Miała o nich cały segment. To świece monochromatyczne.
Powiew luksusu.
Dam jedną Jeanne Wang-Wasserman
z naprzeciwka.
Na pewno jej się spodoba.
Dzięki.
- Wujek Sammy! - Już jest!
- Wujek Sammy przyjechał! - Wujek Sammy przyjechał!
- Zróbmy mu niespodziankę. - To wujek Sammy.
Sammy to nasz najmłodszy.
Mieszka w Portland z ukochaną, Mae-bell.
Wreszcie ją poznamy.
Nie jadę.
Co? Dlaczego?
Po pierwsze, chcę odwiedzić swoich w Los Angeles.
Swoją rodzinę widujesz często.
Po drugie, powinniśmy się rozstać.
Aha.
A po trzecie?
Wiem, że się nie spodziewałeś.
Nie wierzę, że to robisz.
Wczoraj uprawialiśmy seks.
Nie wiem, co to ma do rzeczy.
Rano uprawialiśmy seks.
Jesteśmy młodzi, to normalne.
Ale ja cię kocham, Mae-bell.
Ja też myślę, że jesteś super.
Ale... chcę czegoś więcej.
Czego jeszcze można chcieć?
Nie masz pracy.
Mam pracę.
Wychowawcy na obozach?
Trzy miesiące w roku? A pozostałe dziewięć?
Mae-bell, posłuchaj.
Jesteś boską dziewczyną. Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
Błagam cię.
Nie rób tego.
Witaj w domu, wujku Sammy Może schrupiesz...
Mae-bell mnie rzuciła.
Jestem cieniem dawnego siebie.
- Chcę cynamonkę. - Tak mi przykro, Sammy.
Skarbie.
Posłuchaj.
Jesteś cudowny pod każdym względem.
Jeśli Mae-bell tego nie widzi, to jej strata.
Niekoniecznie, jest spora konkurencja.
Ludzie mają teraz różne opcje.
Właśnie, różne opcje. Wyjdź do ludzi, poznaj kogoś nowego.
Cynamonki smakują inaczej.
Może kurs ceramiki?
Co się w nich zmieniło?
Mama znów próbuje przepisów Zazzy.
Możesz pojechać na wakacje dla singli.
- Mamo. - Możesz.
Albo idź na studia i otwórz konto oszczędnościowe.
Daj sobie czas na pracę nad sobą, Sammy.
- Jest Taylor. - Taylor!
Jest Taylor.
Taylor to moje środkowe dziecko.
Co roku przez ostatnie dziesięć lat
przyjeżdża na święta z inną kobietą,
a my co roku udajemy zachwyconych, bo ją kochamy i jesteśmy rodziną.
Uwaga, rodzinko. Czekajcie.
Przedstawiam wam wyjątkową osobę.
Najpiękniejszą i najlepszą didżejkę w całym Minneapolis.
Moją dziewczynę, DJ Dresik.
- Jak miło. - Cudownie.
Mówcie mi DJ Dresik, Groszek...
- Tak. - ...albo Donna.
Mówiłam, że jest boska.
Witaj w Teksasie!
- Cześć! - Hej!
Tęskniłam za wami.
- Siemanko. - Miło was poznać.
Channing, tyle o tobie słyszałam.
Tęskniłam.
Claire! Przywitajmy się.
Cześć, Jeanne.
Jeanne Wang-Wasserman, moja niewiarygodnie idealna sąsiadka.
Ktoś taki, kto sprawia, że wiecznie czujesz się gorszy.
Wesołych świąt!
Pamiętasz moje dzieci?
Astrid, Elizabeth, Marcus,
Gara i jego ukochana, Diane.
Oczywiście. Dzień dobry!
Miło was widzieć.
Wesołych świąt, Jeff.
Nick.
Wesołych.
Są wesołe.
Posłuchałaś mojej rady i w tym roku odpuściłaś dmuchane ozdoby.
Chyba mówię w imieniu całego osiedla, jak bardzo doceniamy,
że w tym roku ich nie wystawiłaś.
Ciągle jeszcze to rozważam,
więc...
No dobrze, pewnie spieszycie się na kolację.
- Pa. - Serdeczności.
- Tak. - Pa!
- Serdeczności. - Właśnie.
Do widzenia!
Serdeczności!
Serdeczności.
Serdeczności!
Serdeczności.
Sammy, Doug, przynieście dmuchane ozdoby i pompkę.
- Szybko. - Wyścig marszem?
Start.
Cicha noc
Święta noc
Pokój niesie
Ludziom wszem
- A u żłóbka Matka Święta - A u żłóbka Matka Święta
- Czuwa sama uśmiechnięta - Czuwa sama uśmiechnięta
Uśmiechnięta
Nad dzieciątka snem
- Nad dzieciątka snem - Nad dzieciątka snem
Cudownie.
Barbarzyństwo.
- Pani C. - Hej.
Dmuchańce stoją.
Taylor, nogi ze stołu.
Ledwo go wyczyściłam.
Nie wiedziałam, że stary stół mamy to rodzinne dziedzictwo.
Zadziora.
Więc...
Channing mówi, że zainteresowałaś się fotografią.
Powiedziałam jej, że kupiłam stary aparat.
- Na wyprzedaży, ale... - Ekstra.
Od czegoś trzeba zacząć.
Biedny Doug.
Jest jedynakiem.
Żadnych mechanizmów obrony przed moimi dziećmi.
Ciągle liczę, że jakieś wytworzy,
ale aż się boję, jak miałoby do tego dojść.
Nie wiem, czy ci wspominała, ale...
ja też byłem fotomaniakiem.
Nie wspominała, że byłeś fotomaniakiem.
Serio? Zabawne, że ci nie mówiła.
Gdybyś... No wiesz.
Gdybyś chciała o tym pogadać,
- to wal śmiało. - Jasne.
A mówiłem ci, że...
w liceum pocałowałem takiego chłopaka i...
Naleję sobie więcej wina.
Pewnie.
Sorki.
Więc jesteś fotomaniakiem?
Tak.
- Boże, to Taylor? - Tak!
- Nic się nie zmieniła. - Prawda? A tu...
- Sammy. - Nie do poznania w tych okularach.
- Oj tak. - A to kto?
To stara znajoma Taylor z wymiany studenckiej.
Mia.
No tak.
HEJ, MAE-BELL, TĘSKNIĘ ZA TOBĄ.
HEJKA! KUPISZ PIWO I CHIPSY?
WYBACZ, SAMMY, TO BYŁO DO MATTA.
Hej, mamo.
Donna jest weganką. Zapomniałam ci powiedzieć.
Taylor, dziś będzie polędwica.
Zrób dla niej cokolwiek.
Byle było wegańskie.
Tylko postawię.
Mamo, kupiłaś pfeffernüsse?
Kupiłam.
Są w...
Chwileczkę.
- A to kto? - Kate. Sama słodycz.
A ta to...
Isabelle. Chyba tak miała na imię.
A to kto?
Patricia, też urocza.
A ta?
To Rebecca.
- Ładna. - Tak.
Taylor nie lubiła jej kolan.
Ale ty na pewno masz ładne kolana.
No wiesz, są... takie zwykłe.
Pfeffernüsse!
A ta?
Erin.
- Lubiła teorie spiskowe. - Dzięki.
Świetnie.
Dzięki.
- Komu to przeszkadza? No może... - Okej.
...Taylor. W końcu z nią zerwała.
Doug.
- Skarbie. - Co tam?
Gdzie jest to coś do dmuchania w ogień?
W tym dużym koszu za krzesłem.
Super.
Jest.
No dobra.
- Hej, Doug. - Hej, Nick.
Włączyłeś telewizor?
Co tam się dzieje?
Oglądaliście ostatnio coś ciekawego?
Ja oglądam tylko filmy dokumentalne, nic poza tym.
Puszczają same bzdury. Uwielbiam ten dokument o Johnsonie.
Trwa 18 godzin.
- Hejo! - Cześć!
Nadchodzą! Zapraszamy.
- Kolacja będzie za 20 minut. - Chodź tutaj.
- Aż 20 minut? - No weź, mamo!
- Za dziesięć. - Strasznie długo.
Sammy, zagraj coś w międzyczasie. Jakąś świąteczną piosenkę.
- Właśnie. - Ożyw atmosferę.
- Tak! - Zaśpiewaj!
Dlatego trzeba się nauczyć grać na instrumencie.
- Oj tak. - Żeby przynosić radość.
- Gotowi? - Pewnie, dawaj!
- Jedziesz. - Graj.
W pierwszy dzień świąt
Ukochana dała mi
Kuropatwę na gruszy
W drugi dzień świąt
Ukochana dała mi
Dwie szare turkawki
I kuropatwę, kuropatwę
Kuropatwę Przecież nie chciałem kuropatwy
Na gruszy
Kolacja gotowa!
Jest kolacja! Idziemy!
Wiecie, że mama jest niecierpliwa.
- To było boskie. - Brawo, synu.
- Jazda. - Samster, ostatni to zgniłe jajo.
Kuropatwę
Nie chcecie usłyszeć całości?
Chciałbym wznieść toast.
Toast?
Claire.
Mamo, usiądź. Napij się wina.
Serio?
Chodź, mamo. Usiądź obok mnie.
- Ale tylko na chwilę. - Dobrze.
- Każdy ma co pić? - Tak.
- Dzieci, dla was woda. - Pisałam do ciebie.
- Gotowe. - Dziękuję, Doug.
Claire, skarbie.
No wiesz, o Zazzy.
- Co? - Claire.
- Możliwe. - Kochanie, słuchasz?
Gotowi?
Chciałbym wznieść toast za wyjątkową osobę.
Za kogoś, kto jest sercem i duszą tego przedsięwzięcia.
Kogoś, kto uosabia ducha Bożego Narodzenia.
Kogoś, kto moim zdaniem...
- A on dokąd? - ...sam jest duchem świąt.
Kogoś, kto tylko daje i daje...
Czemu wyszedłeś?
Niektórzy nazwaliby tę osobę świętą.
I ja bym się zgodził, bo...
to Święty Mikołaj!
Święty Mikołaj!
- Wesołych świąt! - Tato, co ty wyprawiasz?
Wesołych świąt!
- Skąd masz ten strój? - Ale cudo!
- Zdrówko! - Napijmy się.
- Zdrowie Świętego! - Zdrowie!
- Za Świętego! - Zdrówko!
Za Świętego Mikołaja! Wesołych świąt!
Przepraszam, ale dlaczego Święty Nick przypisuje sobie wszystkie zasługi?
Elfy robią zabawki w warsztacie, a renifery ciągną sanie.
Ale nikt nie wspomina, czym zajmuje się pani Mikołajowa.
Nazwałem siebie fotomaniakiem.
Urwałem się z lat 30. czy co?
Nie umiem przy niej normalnie gadać.
Jest fajna i onieśmielająca.
Czasem myślę, że mnie nie lubi.
Nie jest aż taka fajna.
Zgadnij, kto nie zamówił mamie prezentu z Klubu Sera?
Nie!
Nie można jej ufać.
To co z tym serem?
Nie ma sera.
Dziedzictwo George'a Washingtona,
40-godzinny serial dokumentalny, który ujawni tajemnice ojca założyciela.
Czy naprawdę miał zęby z drewna?
Amerykański...
Jak mogłaś?
Tylko nie on.
To miłe, że kupiła bilety,
ale nawet nie spytała.
Te ich tańce nie bardzo nadają się dla dzieci.
Dużo ruchów miednicy.
Tak.
Powinnam powiedzieć, że nie chcemy jechać?
Nie wiem, czy chcę to mówić.
Hop do łóżeczka.
Wskakujemy...
- Jezu, nic ci nie jest? - Żyję.
Podstępny Pete nie jest straszny.
Ani trochę.
Barnaba jest o wiele gorszy.
Jak jakiś seryjny morderca.
Barnaba.
Jestem Barnaba i zaraz cię zabiję.
Jestem Barnaba.
- To było przerażające. - Barnaba!
FOWIZM RUCH
„ŻYJ Z RADOŚCIĄ I CIEKAWOŚCIĄ.
ŻYCIE POWINNO ZACHWYCAĆ”. – ZAZZY
5. DOROCZNY KONKURS DLA MAM ZAMKNIĘTY
Jedyne, czego naprawdę chciałam na Boże Narodzenie...
I nawet nie mogłam sobie tego sama kupić.
WIGILIA
CHILLUJ BOMBKĘ
Nick, śpisz?
Nick.
Śpisz?
Kochanie, nie śpisz. Nie byłam pewna.
Jasne.
Jest Wigilia.
Dasz wiarę?
No dobrze.
Wszystko w porządku?
Nie.
Jest mi przykro.
Przegapiliśmy termin zgłoszeń do konkursu Zazzy.
Puf, przepadło.
Tak mi przykro, skarbie.
Nie bierz tego do siebie. To nasze dzieci.
Przecież je znasz.
Bardzo chciałam pojechać.
Zasłużyłam.
Wiem, kotku, przykro mi.
Wiesz co? Ja cię gdzieś zabiorę.
Zgoda? Pojedziemy.
Gdzieś, gdzie jeszcze nie byliśmy.
Może do Florencji? Co ty na to?
Kochany.
Ale i tak mi przykro.
Wiesz, gdzie możemy pojechać? Do Bostonu. Tam się poznaliśmy.
Poszlibyśmy na stadion. Nigdy nie byłaś.
Nie na mecz. Organizują tam koncerty.
Doobie Brothers grają tego lata.
- Na razie. - Pa.
Czekajcie!
Pamiętajcie, że musimy wyjechać o 12.00, żeby zdążyć
- na pokaz taneczny. - Tak jest.
- Dzień dobry. - Cześć.
Ładny ten sweter?
- Dobrze wyglądam? - Tak.
Nad czym pracujesz?
Nad książką.
Tą, którą teraz piszę.
Tą, za którą mi płacą.
Nie możesz trochę odpocząć?
Ludzie od twojej książki chyba wiedzą, że są święta.
Niech to szlag!
Mały prezencik.
Cześć, Jeanne.
Dzień dobry, Claire.
Wesołej Wigilii.
Dla ciebie również.
Byłam na spacerze i pomyślałam, że wpadnę
dać ci mały prezencik.
Dziękuję, Jeanne. Też mam dla ciebie prezencik.
- Ty pierwsza. - Nie, ty.
Ty pierwsza, nalegam.
- Cześć, Jeanne. - Cześć, Channing.
Świeczka...
Monochromatyczna.
Tak się nazywają.
Piękna, prawda? Powąchaj.
Właśnie tak. Poczuj powiew zmierzchu.
Cudna. A ile knotów.
To teraz ja otworzę prezencik od ciebie.
Czekaj.
To jednak...
nie dla ciebie.
Jest moje imię.
Znam dwie Jeanne i to dla tej drugiej.
Mamo, przecież pokazywałaś mi...
Jeśli się nie pogniewasz, to wpadnę do ciebie później
z prezencikiem dla ciebie.
Zgoda.
- To do zobaczenia. - Serdeczności...
- Serdeczności. - Serdeczności!
Mało brakowało.
Co to było? Przecież masz dla niej prezent.
Kazałaś mi wsadzić w niego nos.
Kupiłam jej świecę z jednym knotem.
Nie mogę dać jej świecy z jednym,
skoro ona kupiła mi z trzema, logiczne.
- Mamo, przesadzasz... - Nie.
- Ubieraj się, jedziemy do galerii. - Do galerii w Wigilię?
A co z pokazem?
Bliźniaki się cieszą.
Skoczymy szybko.
Chodź, będzie...
Fajnie.
Witamy.
- Dzień dobry. - Dobry.
Macie świece z więcej niż trzema knotami?
Więcej niż trzema? Musi być więcej?
No raczej.
Świece są tam, obok potpourri...
Wybacz.
- Nieźle. - Sorki.
Dokręcamy śruby M3
i dopasowujemy kątownik
- do przelotek... - Usiłuję.
...oczek, nitów, tulejek
i dystansów. Nadążacie, co nie?
- Łatwizna. - Ta.
Teraz dokręcamy plastikową kratkę.
Powinniście już mieć gotowe wszystkie 13 słupków.
Gratuluję.
W kolejnych 27 krokach...
Cześć, śpiochu.
Co tam? Wszystko gra?
- Jeszcze się dobudzam. - No tak.
Gdzie są wszyscy?
Channing i mama w galerii, Nick w garażu,
a Sammy i DJ Dresik poszli grać w tenisa.
Ja robię
- moje słynne chrupiące orzeszki. - Dziwne.
Oni nie grają w tenisa.
Tak się zastanawiam...
Kiedy zrozumiałaś, że chcesz się zająć fryzjerstwem?
- Skąd wiedziałaś, że to... - Słuchaj, taka sprawa.
Muszę wyjść na zewnątrz, bo rano zwykle medytuję.
I robię powitanie słońca. Pogadamy później.
- Na razie. - No dobra.
Hop.
- Cześć. - Zdążyliśmy?
- Dzięki, stary. - Jasne.
- Wesołych świąt. - Czołem.
- Patrzcie na to. - Co tu masz?
Uwierzycie?
Cały dzień.
Męczę się z tym cały dzień.
Siedem tysięcy milionów elementów.
Pomożemy.
Potrzebuję części BP01.
BP01.
To jakiś obłęd.
A to co? Po co tego tyle?
- Pomylili się. - Błagam.
- Przykleimy naklejki. - I to załatwi sprawę?
- A zjeżdżalnia? - Z pokoju do pokoju.
- Zjeżdżają do basenu. - Tak.
Hej, skarbie.
Cześć, jak się masz?
- Okej. - A dzieci?
Jak dzieci?
Bawią się, jak to dzieci.
- Fajnie. - A ja sobie siedzę.
Robię orzechy
i zawalam rozmowy z twoją siostrą.
Mama mnie dobija, a to dopiero drugi dzień.
Dłużej już nie wytrzymam.
Muszę z nią porozmawiać.
To ja muszę przerwać ten cykl.
Wiem, to przerażające, ale muszę.
- Dobrze, pa. - Pa, skarbie.
Gdy kota nie ma, myszy harcują.
- Pamiętasz to? - Nie.
- Chodź do środka. - Okej.
Patrz na tego.
- O Boże. - Mega śmieszny.
Ile ich jest!
- Chodźmy na górę. - Okej.
Dobrze.
Ale tu ładnie.
Oj tak.
Kiedy powiesz Donnie?
Nie wiem. Muszę wymyślić, co jej powiedzieć.
Hej.
Mamo.
Chcę z tobą o czymś pogadać.
O czym?
Doug i ja pomyśleliśmy...
Właściwie to ja pomyślałam, żeby za rok zrobić coś innego.
Jak to?
Co innego? Nie rozumiem.
A gdybyśmy za rok nie przyjechali na święta?
Moglibyśmy jechać gdzieś sami. Na przykład na narty.
Na narty?
Ty nie jeździsz.
No właśnie. Nie musimy robić tego samego aż do śmierci.
Trudno ogarniać święta dla nas wszystkich.
Byłoby ci łatwiej, gdybyś miała mniej na głowie.
Rozumiem.
Czyli wyświadczysz nam przysługę?
Właśnie. I jeszcze coś.
Każdy zrobi coś, na co ma ochotę.
Sammy ciągle powtarza, że Boże Narodzenie to zwykłe wolne.
A Taylor... Jej dziewczyny też chyba mają jakieś rodziny.
Ty i tata mielibyście trochę spokoju.
- Jasne. - Tylko we dwoje.
Co myślisz?
Pewnie wpłaciła już zaliczkę w domu starców.
- Brzmi fajnie? - Wiesz co?
Lepiej poszukajmy tej świecy.
No tak, trzeba znaleźć świecę.
Ja chyba osiągnąłem swoje maksimum w podstawówce.
Po czwartej klasie przestałem być fajny.
Jak owocowe żelki.
Bądź ze sobą szczery i wszystko się ułoży.
Jasne, niezła rada.
To nie ta laska od sąsiadów z naprzeciwka?
Córka Jeanne. Ma na imię Elizabeth.
Chodziliśmy razem do szkoły.
- Ładna jest. - Oj tak.
Była mistrzynią Teksasu w biegu przez płotki
i przewodniczącą klasy.
Chodzący ideał.
Może się z nią umów?
Wróć do gry.
Z Elizabeth Wang-Wasserman?
Przezabawne.
Nawet nie wie, jak mam na imię.
Cześć, Sammy.
Cześć.
Rany, patrz.
Ostrożnie.
Jest idealna.
Nie będziemy tu stać.
Mamo?
Mamo!
- Nie możesz tego wziąć. - Przepraszam.
- Trzeba zapłacić. - Wesołych!
Musi pani zapłacić.
- Co ty tu robisz? - Byłem na zewnątrz.
Baw się dalej.
Zobaczymy się później. Ja pójdę...
- To nielegalne. - Zapłacę kiedy indziej.
Nie możesz dać Jeanne Wang-Wasserman kradzionego prezentu.
Nie chcę cię niepokoić, ale ochrona jest tuż za nami.
Co robimy?
Biegniemy.
Stać!
Nie zatrzymujmy się.
Channing, wyjmij kluczyki.
- Gdzie je masz? - W torebce.
A gdzie indziej?
- Nie mogę znaleźć. - A szukasz?
- Tak! - Co za dzieci.
Gdzie masło? Gdzie skarpetki?
- Tuż przed twoim... - Znalazłam.
- Cześć. - Cześć.
- Jestem jej szwagrem. - Aha.
Idę do siebie. Wesołych świąt.
Wzajemnie.
O Boże.
Zabawimy się, paniusiu?
Bo ja chętnie.
Mamo! O Jezu.
- Uspokój się. - Mamo.
Zadzierasz z orłem, to naucz się latać.
Mamo!
Do wszystkich jednostek!
Rozmnożyli się!
- Mamy ją! - Jest!
- Wycofuje! - Cofa!
Odjeżdża!
Moje orzechy!
- Nie mogą uciec. - Uciekają!
Nie, nie, nie.
O Boże.
O mały włos.
Mamy dobry czas.
Zdążymy coś zjeść i spokojnie dojechać na pokaz.
Może nawet z zapasem.
Spóźnimy się na pokaz!
- Nie ma czasu. - Taylor, DJ Dresik!
Skarbie, co myślisz?
- W kaszkiecie czy bez? - Bez.
Jeszcze nie założyłem. Patrz.
Dzieci z rodzicami. Taylor i DJ Dresik z tobą.
Doug!
- Wystawię auto. - Weź to.
Gdybyśmy się rozdzielili.
- A ja z kim? - Wszystko jedno.
Taylor, wychodzimy. Chodźcie, bo zostaniecie.
A to mogą być ostatnie święta, kiedy jesteśmy w komplecie.
Czemu tak gadasz? Wszyscy pomyślą, że umierasz.
O nie. Czy właśnie powiedziałam coś, co mogłoby kogoś zmartwić?
Mamo, po prostu pogadajmy.
Idę!
Ktoś widział mój but? Taylor...
Nie możesz dać Jeanne Wang-Wasserman kradzionego prezentu.
Cholera.
Mały prezencik.
Znalazłaś telefon?
- Nie ma go. - Szukam dalej.
- Doug. - Był tutaj!
- Myślałam, że jest w jadalni. - Doug, ile masz biletów?
Zostawiłaś go w jadalni?
Mam trzy bilety. Raz, dwa, trzy, cztery.
- Cztery. - Ja pięć.
- Są cztery. - Mam pięć.
My jedziemy. Widzimy się na miejscu!
Do zobaczenia!
- Pa! - Na razie!
Pa!
Cześć, Claire.
Cześć, Jeanne.
Wpadłam tylko podrzucić ci mały prezencik. Proszę.
Jedziemy!
Czekaj.
Nie poczekasz, aż otworzę?
Pewnie.
Chodźmy. Reszta już pojechała.
- Spóźnimy się. - Ruchy!
- Gotowa. - Szybko.
- Sama piekłam. - Naprawdę?
Wyglądają jak sklepowe.
Jakbyś po prostu przesypała ciastka z puszki do torebki.
Nie, upiekłam sama od zera.
Od zera?
Podzielisz się przepisem?
Jasne.
Dajesz czekoladę i kruszysz w cholerę cukrowych lasek.
A potem mieszasz bez litości, aż iskry lecą.
A co potem?
Potem jesz, Jeanne.
Dokąd jedzie twoja rodzina?
Halo?
Jest tu ktoś?
Nick?
Channing?
- Niezłe miejsca. - Tak.
Taylor, gdzie jest mama?
- Gdzie mama? - Co?
Nieważne, widzę ją.
Mamo.
Przepraszam za to, co powiedziałam wcześniej.
Nie, że w ogóle powiedziałam, tylko że tak znienacka.
Mogłam poprosić cię o rozmowę jak dorosła kobieta.
To było nietaktowne i przepraszam.
Przepraszam, nie mówię po angielsku.
Jesteś jakaś dziwna.
No tak.
Szanowni państwo, witamy na świątecznym pokazie Więc jesteś tancerzem.
Kurde, napakowany ten Mikołaj.
Gdzie mama?
Taylor mówiła, że ją znalazłaś.
To nie była ona. To gdzie jest?
- Nie wiem. - Jak to nie wiesz?
- Przecież jechała z wami. - Nie, z wami.
- Nie, była z wami. - Nie, z wami.
- Jezu. - Zostawiliśmy mamę.
- Idziemy. - Chodźmy.
- Sam, Ben, dzieciaki, wychodzimy. - Szybko.
Szybko.
Claire?
- Mamo? - Kochanie?
- Sprawdźcie garaż i dół. - Mamo?
Mamo!
Wzięliśmy ci torbę promocyjną!
I butelkę na wodę.
Babciu!
Ktoś ją znalazł?
Mamo, nie miałem z tym nic wspólnego.
Cholera.
Na dole?
Pusto.
Nie ma jej auta.
37 POŁĄCZEŃ, 76 WIADOMOŚCI
Przez 35 lat ani razu jej nigdzie nie zostawiłem.
Nie wiem, czy to aż taki sukces, ale...
Gratulacje.
Nie wciągaj nas na swój tonący statek.
Dzieci mama musi kochać.
Sammy ma rację.
Ciebie nie musi.
Bez urazy.
Daj jej trochę czasu. Wróci.
Taylor ma rację. Święta prawda.
Wróci, a gdy już tu będzie,
my przyznamy, że nawaliliśmy, i powiemy, że przepraszamy.
Tymczasem weźcie się w garść i zachowujcie się jak dorośli.
Chwilowo ja tu rządzę i proszę tylko, żebyście myśleli racjonalnie.
Po prostu zachowajcie spokój.
Co ja gadam? Nie dam rady bez waszej matki.
- Tato. - Jezu, co my teraz zrobimy?
- Czy ona wróci? Boże drogi. - Tato?
- Wody? - W porządku?
Nie dam rady bez waszej matki. Co ja teraz zrobię?
Telefony padły Czego się nie robi dla miłości
Ktoś siku?
Musicie siusiu?
Próbowałem.
Ale zimno. Muszę siku.
O ja cię.
Sprawdźmy, czy dobrze rozumiem.
Dorosła kobieta wsiadła do auta z bagażem i odjechała.
Bez was.
Po tym, jak wy pojechaliście na pokaz bez niej?
Właśnie tak.
Jasne. Matki często tak robią w święta.
Polecam liczyć swoich.
Zadzwońcie, jeśli nie wróci do Nowego Roku.
Wesołych świąt.
- Dzięki. - Do widzenia.
Więc wsiadłam do auta i teraz jestem tutaj.
Siedzę obok pana.
I piję bardzo mocną kawę.
Rodzicielstwo to wspaniały dar, ale...
Gdzie paragon za ten dar?
Przepraszam, ale chciałabym wymienić.
Miło się rozmawiało.
Proszę zaczekać.
- Proszę wziąć. - Nie.
- Nie mogę. - Nalegam.
Moja matka wstałaby z grobu, żeby mnie dopaść,
gdyby zobaczyła, że pozwoliłem pani tak wyjść na mróz.
Dziękuję.
Drobiazg, droga pani.
Mam się o panią martwić?
Nikt się nie martwi.
Dlaczego pan miałby być pierwszy?
Czy ktoś w ogóle wie, o co chodzi w tych całych świętach?
Pewnie, Charlie. Opowiem ci, o co chodzi w świętach.
Co to ma być?
To samo, co w każdą Wigilię.
Robimy tak, jak zaplanowała mama.
Gotowałam według jej dokładnego przepisu.
Jeśli coś jest nie tak, to odsyłam cię do mamy,
bo to jej wina, nie moja.
Znowu zaczyna.
Co to miało znaczyć?
Dobra...
Dystansujesz się od mamy,
bo podobieństwo do niej wywołuje w tobie przerażenie,
z którym nie umiesz się zmierzyć.
Skoro już robimy sobie psychoanalizę,
to ty jesteś uzależniona od romansów i raz po raz uciekasz od zobowiązań,
gdy poznajesz nową kobietę.
Czyli... Niech sprawdzę w kalendarzu. Ach tak, cały czas.
Channing, nie wystarczy ci, że schrzaniłaś święta?
Miłość też musisz?
Uważasz, że to ja schrzaniłam święta?
No chyba tak.
„Ogarnij się, Sammy”.
„Idź na studia, Sammy”.
Wyobraź sobie, że mam mamę i tatę.
Ty już nie musisz mnie niańczyć.
Wybacz, ale ktoś musi być z tobą szczery,
bo mama nie potrafi.
Ona pogłaszcze cię po główce, napcha cynamonkami
i będzie kłamać, jaki to niby jesteś idealny.
Nic nie powiesz?
Channing ma rację. Mama cię rozpieszcza. To dziwne.
Już rozumiem.
Dwie na jednego? Chcecie walki?
- No to walczmy! - Dawaj.
- Śmiało. - Hej!
Sarepska? Keczup?
Nie, zaraz! Przestańcie.
Przestańcie wszyscy.
- Rozwalę cię. - To był ciężki dzień.
Wszyscy weźmy głęboki oddech
i pomyślmy o czymś miłym.
Ja zacznę.
Wyjazd nad morze.
Rajdy pontonem.
Już mi lepiej. Taylor, teraz ty.
Jezu, Doug!
Zamknij się!
Nie mów tak do niego.
Nikt nie chce cię słuchać.
Usiłuję się z tobą zaprzyjaźnić.
Ale nieważne, jak się staram, dla ciebie to za mało.
- Nie wiem, w czym problem. - Jesteś nudny.
Nie taki znowu nudny.
Może trochę sztywny.
Gdyby small talk był rzeczownikiem, byłbyś jego synonimem.
To jest rzeczownik.
No tak. Piszesz, więc masz się za mądrzejszą.
Wiesz co? Za długie te twoje książki.
A dialogi drętwe.
I mówi to chłopczyk, którego rzuciła dziewczyna,
bo z kolonii robi sobie karierę.
Nie mieszaj w to obozu Derryberry!
Donna, Taylor zaprosiła do siebie inną,
kiedy ty grałaś w tenisa z Sammym, widziałem je.
- To prawda? - Donna.
- To prawda! - Widziałem.
- Co ty odwalasz? - Stary.
Jesteś wredna.
Jak to kogoś zaprosiła?
Nie, Donna, to nie tak.
Źle to zrozumiał.
Taka prawda. Sprowadziła inną...
Odczep się od niej...
Wystarczy. Dość!
Cisza!
Nikt nie powie ani słowa więcej.
Wiecie co?
Dziękuję wam.
Cały ten tydzień to niezaprzeczalnie
największe upokorzenie w moim życiu.
Poza nią, bo jest gościem, ale nikt inny nie powie już ani słowa.
To dlatego nie masz rodzeństwa.
Frajer.
Donna!
To tak nie działa.
Matka ma rację. Do niczego się nie nadajecie.
Mogłem jechać z nią.
Walić to.
Idę do baru się upić. I nie chcę was tam widzieć!
Nie możesz iść do baru.
Jest Wigilia.
Jaka tam Wigilia.
Zwykły wtorek bez mamy, która nam usługuje.
Podwieźć cię?
Mam rower.
No tak.
Boże, czy on...
Szlag. No jedź.
Ja pierdzielę.
To była moja znajoma, Geraldine. Jest hetero.
Robi śliczną biżuterię i poprosiłam, żeby zrobiła ci pierścionek.
Bo chciałam...
ci się oświadczyć.
Co?
Daj spokój, nie słuchaj Douga. Nikt go nie słucha.
Jest jak dziwny duch rodziny, który wszystkich męczy.
Przecież jesteśmy razem dopiero trzy miesiące.
Skąd możesz wiedzieć, co czujesz...
Mam co do nas dobre przeczucie.
Silne przeczucie.
Daję twojemu bratu związkowe rady:
„Bądź ze sobą szczery”.
A sama ze sobą nie jestem.
Prawdę mówiąc, jestem trochę staroświecka.
Jestem didżejką, a nie cierpię późno kłaść się spać.
Lubię wstawać rano
i chcę umawiać się z kimś bez poczucia, że rywalizuję
z całą obsadą pierwszego odcinka Kawalera do wzięcia.
Przykro mi, Taylor.
Myślałam, że dam radę, ale...
Jednak nie.
- Po Donnę? - Tak jest.
ZWYKŁY MOTEL BRAK MIEJSC
Proszę, jestem wykończona.
Nie ma ani jednego malutkiego pokoju?
Nie, dwóch. Dwóch malutkich pokoi.
Proszę pani. Jestem matką.
Dziś Wigilia.
Wie pani, co to znaczy?
To znaczy, że nie spałam
więcej niż po trzy godziny przez calutki tydzień.
A ja rozwożę paczki w Wigilię.
Wie pani, co to znaczy?
Pukam od domu do domu. Jestem padnięta.
No dobrze.
Zawsze mam jeden wolny pokój,
na wypadek gdyby pojawił się jakiś celebryta jak Ryan Seacrest.
Ale dla was
zrobię wyjątek.
Dzięki. Dziękuję!
- Dziękuję. - Idźcie.
Jeden na spółkę?
Na spółkę, tak?
A więc?
Jeśli tobie pasuje, to mnie też.
- Hej, córciu. - Hej.
- Nie przeszkadzam? - Nie.
Jak się masz?
W porządku.
Opowiadałem ci kiedyś, jak poznałem twoją mamę?
Tak, z tysiąc razy.
- Serio? - Ale chętnie posłucham.
Tak?
No dobra.
Pracowałem jako magazynier w bostońskim pubie o nazwie...
- Alko Armia. - Alko Armia.
Zgadza się.
Byłem okropnym dzieciakiem. Strasznie przemądrzałym.
Pyskowałem i ciągle obrywałem.
Tego dnia miałem ogromną śliwę pod okiem.
Połowa mojej twarzy wyglądała jak spuchnięta szynka.
Niosłem do piwnicy dwie skrzynki ręczników papierowych
i nagle minąłem najpiękniejszą dziewczynę,
jaką w życiu widziałem.
Spojrzała na mnie i powiedziała...
„Wyglądasz jak obraz Picassa”.
Właśnie.
Pomyślałem sobie: „Co to za jeden ten Picasso?
Znajdę go i spiorę”.
A potem spojrzałem jej w oczy i...
Przepadłem.
Przepadłem w jednej chwili.
Prawda jest taka, że bez niej...
pewnie nadal nosiłbym ręczniki w Alko Armii.
Już dobrze, skarbie.
- Tato? - Co tam?
Czy to Jeanne?
- Pali papierosa. - O mój Boże.
Mama wiele by oddała, żeby to zobaczyć.
Jak myślisz, gdzie jest?
Nie mam pojęcia.
Wszyscy kochają Mikołaja, ale szczerze...
Co tu robisz, paniusiu?
Zostawiłaś dzieciaki w willi
i teraz ruszyłaś w szaloną podróż przez pół kraju,
żeby zdążyć wrócić na święta?
Ta, jasne.
Nie.
Wierz mi,
próbuję uciec jak najdalej od rodziny.
A ty?
Co ja?
Gdzie twoja rodzina? Masz jakieś plany na święta?
Paniusiu...
Ja pracuję.
No tak, przykro mi.
Jaja sobie robisz?
Dla mnie bomba.
Puszczam sobie podcast kryminalny
i jadę w słodkiej samotności.
Widziałam Wielki Kanion, Jaskinie Carlsbad
i Największą Pistację Świata, a to wszystko w miesiąc.
I cyknęłam sobie kilka niezłych selfie.
Kto ma tyle szczęścia?
Dzięki Bogu za Shark Tank.
Czepiają się Pana Wspaniałego, a koleś ma złote serce.
Hej, już północ.
Jest Boże Narodzenie.
Wesołych świąt, paniusiu.
Wesołych świąt.
Dobranoc.
Padam.
Sam w Wigilię.
Nie mogę zasnąć.
Lubię, jak telewizor gra.
Słyszę głosy i jakoś mi raźniej.
Tak zasnę. Nie przeszkadza ci?
Nie.
- Nie ma sprawy. - Fajnie.
Dobranoc.
No dobra.
W takim razie nie zrobimy wyceny. Są jakieś inne opcje?
Musi być głośno.
To może zrobimy tak.
Wyłoży pan 200 tysięcy i dostanie 50% zysków.
Wypłaci pan pieniądze i zatrzyma 10%
na kapitał własny.
Czy to... wieloryby?
Tak. To dla odprężenia.
To też sobie puszczam.
Pomaga na ciśnienie krwi.
No proszę.
Elizabeth Wang-Wasserman.
We własnej osobie.
Lizzie.
Tylko rodzice mówią na mnie Elizabeth.
No dobra, Lizzie, ktoś tu siedzi?
Obskurny bar w Wigilię.
Chciałaś odpocząć od mamy?
Królowej Kardiganów Jeanne?
Owszem.
Mama przez nią wariuje.
Kochaniutka Claire działa na moją podobnie.
Kochaniutka Claire?
Kobietom odbija na starość.
Ciekawe, jaką psycholką ja się stanę.
Będzie jazda.
Wiesz, to nasza najdłuższa rozmowa w życiu,
choć od trzeciej klasy byliśmy w jednej grupie.
Właściwie od pierwszej.
Co pierwszej?
Pierwszej klasy.
Siedziałeś za mną.
Nosiłeś taki okropny kołnierzyk,
nie doczepiany, tylko wpychany pod sweter.
- Wacusia? - Co?
Na taki kołnierzyk mówi się wacuś.
Niefortunna nazwa dla niefortunnej ozdoby.
Uwielbiałem go.
Studiuję biznes i prawo jednocześnie.
Imponujące.
Dzięki.
Mnie kiedyś zwolnili ze Starbucksa.
Imponujące.
Czemu w szkole się nie kumplowaliśmy?
Bo ja nie chciałam.
Super.
Fajnie wiedzieć.
Podkochiwałem się w tobie.
Kocham tę piosenkę! Uwielbiam.
- Znasz ją? - Pewnie.
A kto nie zna?
Kocham ją.
Uwielbiam ten kawałek. O ja cię.
- Zatańcz ze mną. Proszę! - Lizzie...
- Nie. - Jest Wigilia!
Hej!
Hej, ktoś jest w środku!
Pomocy!
Ratunku!
Jaja sobie robisz?
Hej!
Nie, stój!
Czekaj!
Mogę w czymś pomóc?
Nie widział mnie pan? Byłam w aucie, które pan holuje.
Przykro mi, takie zasady.
Mam zapłacić?
Dam gotówkę.
Proszę zabrać tę łapówkę.
Zaparkowała pani w żółtej strefie. Jest żółta nie bez powodu.
Odbierze pani auto w poniedziałek.
- Nie mogę tyle czekać. - Muszę jechać.
Ja tu nie pomogę.
Kiedy koła odrywają się od ziemi, już nie ja decyduję.
Wesołych świąt życzę.
Mogę chociaż zabrać rzeczy?
SPRZEDAM ZA 300 $ PYTAJ W RECEPCJI
Dziękuję.
Mój prezent na Boże Narodzenie to w tym roku AMC Pacer z 1976 roku.
A co chciałam naprawdę?
BURBANK, KALIFORNIA
BOŻE NARODZENIE
Uwaga, idziemy.
Taylor, sprzątnij ze stołu.
To coś od Mikołaja...
specjalnie dla was. Gotowi?
Trzy, dwa, jeden!
Proszę bardzo.
Co to jest, dziadku?
Jak to co? Wasz wymarzony domek.
A gdzie dach?
Jezu.
Nieważne.
Kto następny?
Taylor, twoja kolej.
Nie, dzięki.
Dobra, ja to zrobię.
Ja będę elfem.
Zwykle mama była.
Ale mamy nie ma, więc zostaję ja.
Dobra.
Ten jest od Douga.
To ostatnie 24 godziny mojego życia?
Czekaj. Jest tam moja dziewczyna?
Uznałem, że ci się spodoba.
To koszulka.
Tato, twoja kolej. Chcesz prezent?
Nie otworzę prezentów, póki mama nie wróci.
Aż mnie skręca w żołądku.
Możecie chociaż spróbować wziąć się w garść?
Możecie?
Święta mają być fajne.
Wiecie, jak niewiele Gwiazdek przeżyjecie?
Z tymi samymi ludźmi?
Liczba jest ograniczona.
Gdzie Sammy? Będzie spał cały ranek?
Sammy?
Nie ma go tu!
Chyba żartujesz. Straciliśmy kolejną osobę?
Mogę się mylić, ale czy to nie jego rower?
- Na podwórku Wangów? - Gdzie?
O Boże.
BURBANK, KALIFORNIA
U ZAZZY TIMS
- Mogę pomóc? - Tak.
Przyjechałam na nagranie U Zazzy Tims.
Jest pani VIP-em? To wjazd dla VIP-ów.
Nie, jestem tylko...
Proszę pojechać tędy i zawrócić.
Ten wjazd jest tylko dla VIP-ów.
Proszę wrócić do głównej bramy i wjechać tamtędy.
To wjazd numer dwa.
Dobrze, dziękuję.
Witamy ponownie w tym spektakularnym,
niezwykłym odcinku świątecznym.
Wiecie, że nagrywamy świąteczną wersję Zazzy
już od pięciu lat?
Serio, pięć lat!
Dla mnie ta tradycja jest wyjątkowa dzięki wam, naszej publiczności.
Dlatego każdy na widowni wróci dziś do domu
z piękną, monochromatyczną świecą!
Ale najpierw wróćmy do waszych filmików.
Zgłosiliście nominacje.
W tym roku pobiliście rekord zgłoszeń. Osiem tysięcy.
Uwierzycie? Serio!
Osiem tysięcy troskliwych, hojnych matek, które na to zasługiwały.
Tak!
Usłyszeliśmy historie mam od Pasadeny aż po Nairobi.
Ludzie nie mogli się nachwalić...
Mogę wpiąć?
Tak, jasne.
Na scenie będzie mama, która adoptowała 19 dzieci!
Ma ręce pełne roboty.
- No i... - Już.
- Wesołych świąt. - Hej!
- Wy po Sammy'ego? - Tak.
Wejdźcie.
Doug.
- Witamy. - Hej.
- O Boże. - Nie do wiary.
Sammy, wstawaj. Zgonujesz w domu Jeanne.
Nicholasie Samuelu Derwinie Clauster III,
rusz tyłek, zanim ci go skopię.
Sammy!
Przestań.
- Sammy, idziemy. - Popisałeś się.
Zabieramy go.
- Załatwione. - Macie piękny dom.
Dziękujemy.
Patrzcie, Zazzy.
To ten program mamy.
...zgłoszeń w tym roku. Zgadnijcie ile?
- Zaraz. - Osiem tysięcy!
Konkurs dla mam.
Pisała mi o nim tygodniami.
- Mnie też. - I mnie.
Nie odpowiedziałam. A wy?
- Ja też nie. - To samo.
Nikt jej nie odpisał.
...wspaniałym zwyciężczyniom konkursu „Świąteczna Mama”!
Zapraszam, będzie super.
Tańczcie ile sił w nogach. Wychodzimy.
Cudownie!
Witajcie, mamusie!
Jak się tu znalazłyście?
Kto was nominował?
Witajcie!
Boże, to mama.
Witamy.
Mówiłam, żeby nie odstawiała hormonów.
Jess... Jess.
Co to za kobieta tak wywija i macha do kamery numer dwa?
Nie wiem...
Sprawdzę.
- Moje dzieci. - Boże.
Ma 19 dzieci.
Kto cię nominował, kochana?
Mój syn!
Jej syn!
Syn!
- A ciebie? - Mój kochany mąż.
Musi cię kochać.
Skąd ma taką kurtkę? Myślicie, że mi pożyczy?
Wasza mama umie tańczyć.
Hej.
Czy my wczoraj...
Ta kobieta to ikona czy katastrofa?
- Ikona. - Ikona.
Nie, upiłeś się i porzygałeś mi na but.
Musiałam prowadzić ciebie i twój rower.
Naprawdę tu jestem! To naprawdę ty!
Cześć!
Jak do mnie trafiłaś?
O Boże...
W skrócie: próbowałam namówić dzieci, żeby mnie nominowały
do konkursu „Świąteczna Mama”, ale one to olały,
a na dodatek...
kupiłam całej rodzinie bilety na pokaz taneczny,
a oni zapomnieli mnie zabrać.
O Boże!
Więc wsiadłam do auta i uznałam: „Walić to”.
Będzie za chwilę.
Jestem. Nareszcie koniec!
Oy vey, udało się!
- Świetny występ. - Boski.
Cameron, tak?
Właściwie to Claire.
Wiesz, czemu zaczęłam kręcić odcinki świąteczne z mamami?
Żeby wypuścić swoje...
Bo sama kupuję sobie prezenty świąteczne
od 15 lat.
Żebym ja też mogła coś otworzyć,
kiedy moja rodzina rzuca się na prezenty ode mnie
jak stado naćpanych wyjców.
Wiesz, co rok temu kupił mi mąż?
Odkurzacz piorący do tapicerek.
Tak, a syn dał mi...
piłkę z autografem koszykarza z Harlem Globetrotters.
Nawet nie koszykarki. To by było fajne.
A córka zrobiła mi placuszki.
To akurat miłe.
Nie znoszę ich.
A ona o tym wie.
Więc uznałam: czemu nie kupić sobie tego, co naprawdę bym chciała?
Wiesz? I odtąd sama jestem swoim Mikołajem.
U mnie to samo.
Skarpeta jak zwiotczały penis.
To dołujące.
Po prostu wisi pusta.
Zero miłości. Rodzina pozwala jej tak sobie zwisać.
My się do tego przyznajemy.
Ale powiem ci coś jeszcze.
- Tutaj jestem szefową. - Fakt.
Ale w domu jestem sługą.
Wszystkie jesteśmy służkami.
To było spektakularne.
16.28, 25 GRUDNIA DONNA SUMMER
Nigdy nie gaszą światła. Nigdy.
Nie zamykają lodówki. Drzwi nie potrafią zamknąć.
Tylko robale wpuszczają.
Wracają do domu i pytają, skąd wszędzie pasta do zębów.
Małe niebieskie kulki. Obrzydliwe. Ja używam paznokci.
Mnie mąż zawsze mówi:
„Nie panikuj, zrobi się. Jak zawsze”.
A ja na to: „Wiem, bo ja to robię”.
Tak jest.
- Ty to robisz. - Tak.
Mam czworo dzieci. Donosiłam je, urodziłam i wykarmiłam.
Miałam jedną częściowo udaną waginoplastykę.
I to ja je wkurzam?
Takie los rozdał nam karty.
Takie karty.
Ano.
Katastrofa.
Moja wagina czy ta metafora?
Cała ta sytuacja.
Hej, bonita! Witaj w Hollywood!
Daj pokaz. Tak jest!
Stół wytrzyma!
Mazel, kurierzy. Mamy nadzieję, że jutro odeśpicie.
Pora na Mazel Tygodnia.
Dziś gratulacje dla mamy, która zadebiutowała w telewizji.
To mama z Houston, która jechała całą noc,
żeby wystąpić w programie U Zazzy Tims.
Nie wiem, czy widzieliście to nagranie. Ja nie mogę przestać go oglądać.
Dała improwizowany pokaz tańca.
I za to, Claire Clauster, dedykuję ci Mazel Tygodnia.
ŚLEDŹ LOT 980 KM DO CELU
Chciałem cię przeprosić.
Chcesz o tym pogadać?
O czym tu gadać?
Mama wyjechała.
Channing ma mnie za uzależnioną od romansów,
a ty wmówiłeś mojej jedynej, że ją zdradziłam,
więc mnie rzuciła.
Na zawsze.
Więc nie, Doug, nie mam ochoty z tobą gadać.
Nazwałaś mnie nudziarzem. Musiałem się bronić.
Nie znienawidzisz mnie.
Rodzina wybacza.
Zawsze.
Przepraszam za „chłopczyka”.
To było wredne.
A ja za „zbyt długie książki”.
To nieprawda. Są idealnej długości.
A drętwe dialogi?
Powiedziałeś, że książki są za długie, a dialogi drętwe.
Pamiętasz?
Tak, przecież mówię.
Nie są za długie, tylko takie, jak trzeba.
W SKALI OD 1 DO 10 JAK NAWALIŁEM?
Channing?
Myślisz, że skończę sam?
Nie.
Masz nas.
Dopóki o mnie nie zapomnicie, jak o naszej własnej matce.
Boże.
Serio bywamy okropni.
Sorki.
- W porządku? - Tak.
26 GRUDNIA
- Cudowne dzieci? - Tak.
- Naprawdę? O Boże! - Tak jest, trafiłaś!
Tak jest!
Wspaniale!
63 100 $.
- O mój Boże! - Gratulacje!
Jezu, co jest?
- Wyjazd za 30 minut. - Kim jesteś?
Trish z U Zazzy Tims.
Nie wyglądasz na gotową.
Chodź, auto odjeżdża za 30 minut.
Musimy się pospieszyć.
Wątpię, że ma buty.
Dajcie jakieś od Jimmy'ego Choo.
Ogarnij jej te włosy.
Co się dzieje?
Nie odczytałaś SMS-a?
TU MARTA Z U ZAZZY TIMS. ODDZWOŃ.
Zazzy chce, żebyś dziś wystąpiła.
Witajcie w drugi dzień świąt. Mamy dla was świetny odcinek.
Zagra dla nas na żywo niesamowity zespół,
The Bird and the Bee, a Emeril Lagasse powróci,
żeby pokazać, jak zrobić gumbo, które wykopie nas w nowy rok.
Ale najpierw na prośbę widzów sprowadziliśmy
mamę, którą dobrze rozumie cała Ameryka, Claire Clauster.
Miło znów cię widzieć.
Ciebie też, Zazzy.
Dla tych, którzy nie wiedzą,
rodzina Claire zapomniała o niej w Wigilię.
Dacie wiarę?
Zabawne jest to, że wiele kobiet utożsamia się z twoją historią.
Jak myślisz, dlaczego?
Podejrzewam, że kobiety czują się...
pomijane, Zazzy.
- Niedoceniane. - Oj tak.
- Brane za pewnik. - Owszem.
Sama wiesz.
Przez cały rok.
A zwłaszcza w czasie świąt
matki robią mnóstwo rzeczy, których nikt nie zauważa,
żeby wszyscy dobrze się bawili.
A zabawa wymaga dużo pracy.
I ktoś musi tę pracę wykonać.
Zwykle nie ma chętnych.
Nikt nie ma ochoty się wysilać.
- Prawda. - Prawda.
Więc kto się wysila?
Matki.
- Matki. - Matki.
A ja... bardzo tęsknię za swoją mamą.
Gdybym mogła, to teraz, zamiast przewracać oczami
i myśleć, że jest głupiutka,
powiedziałabym te trzy słowa, które dla matek tyle znaczą.
„Kocham cię, mamo”.
„Mogę ci pomóc?”
I przytulałabym ją mocno, póki miałam okazję.
Bo ona tylko chciała, żeby święta były radosne.
A w radości nie ma nic głupiutkiego.
To było piękne, Carmen.
Claire.
Ale wiecie co?
To jeszcze nie koniec. Mamy w studio niespodziankę.
Tylko w Zazzy Tims.
Lecieli tu całą noc. Przekonaliśmy ich, żeby wystąpili.
Chyba wszyscy się zgodzimy, że ta zgraja
jest ci winna porządne przeprosiny.
Cześć! Hej, kochanie.
Cześć.
- Hej. - Kocham cię.
- Tak nam przykro. - Witamy rodzinę Clausterów!
- Kochamy cię, mamo. - Tak jest!
Przepraszamy.
Czy to nie cudowne?
Znowu razem, i to w naszym programie.
Zostańcie z nami. Za chwilę The Bird and The Bee.
Reklamy. Wracamy za pięć minut. Przechodzimy do...
- Wyglądasz super. - Świetny występ.
Tak.
- Tak. - Oj tak.
Przepraszamy za wszystko.
Miło było was zobaczyć.
- Cieszcie się słońcem, o ile chcecie. - A ty dokąd?
To był niezły chwyt marketingowy, ale...
Co się właściwie zmieniło?
Przykro mi, że się fatygowaliście, ale mama zwija się na dobre.
Trzymajcie się.
To ona tak może?
Nie wiem, chyba jest po prostu... Kochanie?
Mamo. Mamo?
Co się dzieje?
Po prostu... nie spodziewałam się tego.
To oni się odezwali. Wszystko było na spontanie.
My planowaliśmy jakiś wielki gest.
No nie wiem.
Być może jeszcze nie przeszła mi złość.
Rozumiem.
Ostatnie trzy dni były trudne.
Wiem, dla nas też.
Masz rację, nie wsparliśmy cię.
Poprosiłaś nas tylko o jedno, a my cię olaliśmy.
To okropne.
Niewybaczalne.
I... przepraszam.
Naprawdę.
Wiem, że moja gadka o spędzeniu świąt osobno za rok
cię zabolała.
Za to też przepraszam.
Ale... chcę też mieć własne tradycje.
Z moją rodziną.
To takie złe?
Nie, kochanie.
Nie ma w tym nic złego.
Po prostu... czasami...
mam wrażenie, że ty też mnie nie wspierasz.
I... musiałam to powiedzieć,
bo tak zachwycasz się Taylor.
Wszyscy się nią zachwycamy.
A Sammy'ego nadal traktujesz jak dziecko.
Nie zrozum mnie źle, cieszę się, ale ja mam własną rodzinę
i pracę, którą kocham i w której całkiem nieźle sobie radzę.
A ty kompletnie mnie ignorujesz.
Jakby to nie miało znaczenia.
Dlatego w mojej głowie, skoro ja nie imponuję tobie,
to ty też nie możesz imponować mnie.
Ale prawda jest taka, że twoje zdanie...
jest dla mnie najważniejsze.
Najważniejsze.
Córeczko.
Naprawdę mi imponujesz.
Nie umiem opisać, jak bardzo.
Nie wiem, może boję się...
że jeśli ci to powiem i prawda wyjdzie na jaw,
to uznasz, że już mnie nie potrzebujesz.
I cię stracę.
Być może. Chyba tak.
Tego najbardziej się boję.
I może zawsze będę potrzebować,
żebyś ty choć trochę mnie potrzebowała.
Czy to takie złe?
Nigdy mnie nie stracisz.
Przepraszam.
Kochanie, jesteś tam?
Kochanie, jesteś?
Właśnie tak.
Strasznie się bałem.
Nie dramatyzuj.
Nie umarłbyś z głodu. Umiesz zrobić sobie kanapkę.
Nie o to chodzi.
Czterdzieści lat temu miałem wielki fart i obiecałem sobie,
że nigdy nie będę brał cię za pewnik.
A jednak
spocząłem na laurach.
Dziękuję, że mną potrząsnęłaś. Chcę, żebyś wiedziała,
że to, co robisz dla nasz wszystkich,
nie pozostaje niezauważone.
Dziękuję.
MAE-BELL: ODWRÓĆ SIĘ
Cześć, Sammy.
Mae-bell? Jak tu weszłaś?
Mój znajomy, Brian, robi tu staż.
Wprowadził mnie.
Aha. Spoko.
Widziałam twoją mamę w Zazzy
i od tamtej pory ciągle o nas myślę.
To było pół godziny temu.
Od razu napisałam do Briana i wskoczyłam do taksówki.
Sammy, nie potrafię z ciebie zrezygnować.
To z Brokeback Mountain?
Nieważne.
Ważne, że tu jestem, bo gdy zdasz sobie sprawę,
że chcesz z kimś spędzić życie...
Wybacz.
W SKALI OD 1 DO 10 CZEMU NIE SPRÓBUJESZ JESZCZE RAZ?
...chcesz, żeby to życie zaczęło się już.
Słucham?
Mówię, że gdy zdasz sobie sprawę, że chcesz z kimś spędzić życie...
To z Kiedy Harry poznał Sally.
Gratki, oglądasz dużo filmów. Mówię, że chcę do ciebie wrócić.
Chyba nie ma potrzeby. Tak jest lepiej.
Poradzisz sobie. Ja też.
Boże, teraz ty rzucasz mnie?
Nie, ty rzuciłaś mnie pierwsza.
Uścisk na zgodę?
Serdeczności.
ROK PÓŹNIEJ
Channing zorganizowała świąteczny wyjazd na narty,
a my dołączyliśmy.
Sammy i jego nowa ukochana również.
Królowa Kardiganów nigdy nie da mi spokoju.
Cieszę się z tego wspólnego wyjazdu.
Ja też, Jeanne, serio.
Serdeczności.
Faktycznie miło próbować nowych rzeczy.
Hej!
- Hej! - Cześć!
Ale niektóre stare zwyczaje trwają nadal.
Poznajcie moją nową dziewczynę, Serenę.
- Cześć! - Witaj w rodzinie!
Wiecie co?
Cała rodzina używała trzech miłych słówek.
Miałam tylu pomocników, że aż wygonili mnie na chwilę relaksu.
Bez obaw, za chwilę do nich wrócę,
ale najpierw...
zdrowie, mamusie.
Niech wasze serca o tej porze roku zawsze będą pełne,
nawet jeśli pod choinką pusto.
Wesołych świąt.
Świąteczny dzwon niesie pieśń
Kolędy głoszą dobrą wieść
Ich słodki ton powtarza w krąg
Niech pokój niesie nam dobra moc
I myślę: oto znowu brzmi
Chrystusa znów nadeszły dni
Światła blask, niebiosów takt
Niech pokój niesie nam
Dobra moc
Lidia Bogucka-Teklińska
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger