Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Η ζωή είναι στιγμές.
Θαύματα συμβαίνουν.
Αν πιστεύεις,
έχεις πίστη σε αυτό που κάνεις,
είσαι αφοσιωμένος
και δουλεύεις σκληρά,
είναι θέμα χρόνου.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
Ο ΘΡΥΛΟΣ
Η θάλασσα του Πειραιά
απ’ όλες είναι πιο γλυκιά
Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε με ένα όνειρο
να έχει μια ομάδα
που να εκπροσωπεί τον Πειραιά
Ο Πειραιάς ήθελε μια ταυτότητα
και ο Ολυμπιακός έγινε αυτή
έγινε σύμβολο της πόλης
Η σημαία έγινε το σύμβολο
της εργατικής τάξης
Αντιπροσώπευε γι’ αυτούς,
τους κατοίκους του Πειραιά,
την υπερηφάνεια και τις αξίες τους
Περαία μου, Περαία μου
με τον Σαρωνικό σου
που έχεις για καμάρι σου
τον Ολυμπιακό σου
Το κόκκινο είναι για το πάθος
και το λευκό συμβολίζει την αγνότητα
και το ευ αγωνίζεσθαι.
Νομίζω ο Ολυμπιακός κι ο Πειραιάς
είναι ένα.
Εδώ και δεκαετίες,
όταν μιλάμε για Πειραιά,
εννοούμε τον Ολυμπιακό
Όταν μιλάμε για Ολυμπιακό
δεν εννοούμε μόνο τον Πειραιά
αλλά εννοούμε όλη την Ελλάδα
και όλους τους Έλληνες του εξωτερικού
που ενώνονται κάτω από τα χρώματα
του Ολυμπιακού.
Αλλά εδώ στον Πειραιά στο λιμάνι,
ο Ολυμπιακός είναι το κυρίαρχο
σημείο αναφοράς.
Πιστεύω, πραγματικά πιστεύω
ότι οι μισοί Έλληνες
υποστηρίζουν τον Ολυμπιακό.
Αυτοί οι άνθρωποι
ζουν το ποδόσφαιρο με πάθος
αγαπούν πολύ τον Ολυμπιακό
και όταν ένας παίκτης παίζει εδώ
πρέπει να νιώθει αυτά τα χρώματα.
Ζούμε μέσα από το ποδόσφαιρο,
ξέρουμε ότι το ποδόσφαιρο είναι
ένα εργαλείο εκπαίδευσης, ενότητας,
γιορτής, χαράς, αλλά και πάλι
εδώ στον Πειραιά είναι μέρος της ζωής μας.
Δεν μπορούμε να πούμε καμία λέξη
χωρίς να μιλήσουμε για το παιχνίδι.
Είναι απίστευτο, ε;
Από τον καφέ μέχρι το δείπνο,
μιλάμε για το παιχνίδι.
Η ιστορία μας στην Ελλάδα
είναι γεμάτη τρόπαια και επιτυχίες
Έχουμε 47 τίτλους πρωταθλήματος
και όλοι οι άλλοι σύλλογοι έχουν 40
μαζί.
Η επιτυχία είναι μεγάλη,
στην Ελλάδα είναι κάτι που απολαμβάνουμε,
αλλά θέλαμε το ευρωπαϊκό βήμα
και νομίζω ότι αυτό είναι
που ο κ. Μαρινάκης άλλαξε.
Όταν αναλάβαμε τον Ολυμπιακό το 2010,
άρχισα να μιλάω για την Ευρώπη.
Ο πατέρας μου, οι φίλοι του,
η οικογένειά μου
ήταν μεγάλοι υποστηρικτές του Ολυμπιακού.
Άρχισα να συνοδεύω τον πατέρα μου
από τότε που ήμουν 4-5 ετών,
Μετά σου αρέσει
κάθε εβδομάδα ανυπομονείς
να παρακολουθήσεις την ομάδα σου
και να δεις τους φίλους σου από το γήπεδο
και επίσης να παρακολουθήσεις συζητήσεις.
Ο Ολυμπιακός έχει υπάρξει πολλές φορές πρωταθλητής,
η καλύτερη ομάδα με διαφορά
και αυτό που έλειπε ήταν κάποια ευρωπαϊκή χαρά.
Όταν ήμουν παίκτης ήξερα ότι
ήταν ζωτικής σημασίας να κερδίσουμε τον τίτλο
και αυτή είναι η κουλτούρα εδώ.
Όταν επέστρεψα ως διευθυντής
και φυσικά υπό την ηγεσία του κ. Μαρινάκη
προσπαθήσαμε να προσλάβουμε ανθρώπους
που έχουν αυτή τη νοοτροπία
τουλάχιστον για να βελτιωθούν στην Ευρώπη
και φυσικά να εμπνεύσουν τα παιδιά μας
να εμπνεύσουν τους παίκτες μας
και φυσικά προφανώς τους φιλάθλους μας να πιστέψουν στο έργο μας.
Αυτό είναι το καθήκον μας, αυτή είναι η ευθύνη μας,
όχι μόνο να τους δώσουμε ένα όνειρο,
αλλά τουλάχιστον να τους λέμε συνεχώς κάτι.
Φυσικά, εγώ ήμουν αυτός που το πίστεψε,
που πίστεψε σε αυτό το όνειρο
και μετά ήταν ένας, ήταν δύο,
ήταν τρεις, τέσσερις, πέντε
και μετά όλοι γύρω πίστεψαν σε αυτό.
Πάντα έχεις στο μυαλό σου
κάποια όνειρα,
αυτό ήταν ένα μεγάλο όνειρο,
μου το έλεγε συνέχεια ότι θέλω να προχωρήσει η ομάδα
να κάνουμε κάτι μεγάλο,
και είδα σε αυτόν τον άνθρωπο
τι όραμα είχε για την ομάδα.
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2023 ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΠΡΟΚΡΙΜΑΤΙΚΑ
Να προκρίνεσαι στην Ευρώπη δεν είναι τόσο εύκολο
και όταν υπάρχουν ειδικά νωρίς παιχνίδια
πρέπει η ομάδα να προετοιμαστεί,
να κάνει σωστή προετοιμασία
να είναι έτοιμη για αυτά τα παιχνίδια
βλέπουμε τώρα ότι τα τελευταία χρόνια
αυτό γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο
θυμάμαι είχαμε καινούριο προπονητή,
είχαμε παίκτες καινούριους,
δεν είχαμε δεθεί όλοι μαζί,
παρ’ όλα αυτά κάναμε καλούς αγώνες,
πιέσαμε όλοι τον εαυτό μας λίγο παραπάνω
για να βρισκόμαστε στο γκρουπ του Γιουρόπα Λιγκ
και πιστεύω ότι κάναμε καλή δουλειά
και για εμάς και για τον Σύλλογο
που είναι σημαντικό να βρίσκεται εκεί.
Φυσικά οι οπαδοί του Ολυμπιακού
είναι γνωστό ότι θέλουν μόνο νίκες
και ξέρω ότι η νίκη είναι στο DNA τους.
Είναι πολύ ενθουσιώδεις
και τρελοί με το ποδόσφαιρο.
Νομίζω πως όποιος είναι φίλαθλος του Ολυμπιακού
καταλαβαίνει πως όλη η ζωή τους εξαρτάται απο το τι κάνει η ομάδα.
Είναι παθιασμένοι
είναι, πολλοί τους λέμε τρελοί,
με την καλή έννοια.
Οι οπαδοί του Ολυμπιακού είναι απίστευτοι.
Είναι οπαδοί για τους οποίους νιώθω
μεγάλη φροντίδα και ευγνωμοσύνη,
που μπορώ να υπερασπίζομαι
τα χρώματα του Ολυμπιακού
και να τα δίνω όλα
στον αγωνιστικό χώρο γι' αυτούς.
Η Θύρα 7 είναι το δυναμικότερο κομμάτι, είναι η ασπίδα και το δόρυ του Ολυμπιακού.
Κάθε Ολυμπιακός
έχει περάσει από την Θύρα 7
και μετέπειτα δηλαδή μπορεί να πάει σε άλλες θύρες αργότερα
όταν μεγαλώσει με τα παιδιά του αλλά,
η Θύρα 7 είναι το σχολείο κάθε οπαδού.
Ξέραμε ότι είμαστε ικανοί να κάνουμε κάτι
σπουδαίο, αλλά το πότε, το πώς,
αυτό είναι ένα δύσκολο ερώτημα,
γιατί αυτές είναι οι προκλήσεις μας καθημερινά.
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2023 UEFA EUROPA LEAGUE
Ναι, ήταν ένας δύσκολος όμιλος
είχαμε ομάδες από την Αγγλία από την Γερμανία
και τότε είπαμε ότι
πάμε να τα καταφέρουμε βήμα βήμα παιχνίδι με παιχνίδι
Θελήσαμε να ξεκινήσουμε μια νέα προσπάθεια με έναν καινούριο προπονητή
κι αυτό από μόνο του ήταν δύσκολο,
μέχρι να βρούμε τα πατήματά μας γενικότερα σαν ομάδα,
υπήρξαν διάφορα προβλήματα,
καινούριοι ποδοσφαιριστές
κάποια άσχημα αποτελέσματα,
και νομίζω ότι αυτή ήταν η μεγαλύτερη
δυσκολία, ότι ξεκινάγαμε κάτι καινούριο.
Καθόλου καλή
Δεν είχε χτίσει ψυχολογία ακόμα η ομάδα.
Οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού είναι έμπειροι, ασχολούνται με την ομάδα,
δεν την βλέπουν επιδερμικά,
ασχολούνται με την ομάδα 24 ώρες το εικοσιτετράωρο,
είναι μες στο μυαλό τους πάντα, σε μια γωνιά τους,
ακόμη και πρωτού κοιμηθούν
και όταν κοιμούνται
ξέρουν τι γίνεται στην ομάδα, ξέρουνε τι μπορεί να περιμένουνε,
στηρίζουμε πάντα,
δεν απογοητευτήκαμε,
θεωρήσαμε ότι
για να φτάσεις,
σίγουρα υπάρχουν και δυσκολίες,
είμαστε στο κτίσιμο μιας καινούριας ομάδας
και το είδαμε σαν κομμάτι αυτού.
ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΝΩΡΙΤΕΡΑ
Οι βασικοί λόγοι που ήθελα να
ασχοληθώ περισσότερο με την ομάδα,
ο ένας ήταν η Ευρώπη και ο δεύτερος ήταν οι ακαδημίες μας,
γιατί ήθελα να δω πολλούς νέους Έλληνες
ποδοσφαιριστές να τα καταφέρνουν καλά.
Η ανάπτυξη κάποιου νέου είναι μια ανάπτυξη
που λαμβάνει χώρα σε αθλητικό επίπεδο,
αλλά και σε ανθρώπινο επίπεδο,
επειδή πρέπει να προσαρμοστεί,
εξαρτάται από τον σύλλογο στον οποίο βρίσκεται
και η προσωπικότητα του παίκτη
πρέπει να ταιριάζει με τον σύλλογο στον οποίο παίζει.
Το να φοράς τη φανέλα του Ολυμπιακού δεν είναι εύκολο πράγμα
όταν είσαι στην πρώτη ομάδα
γιατί μιλάμε για έναν σύλλογο που θέλει συνέχεια να κερδίζει τίτλους,
οπότε έχει να κάνει και με τη νοοτροπία
και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το χτίσεις από μικρή ηλικία.
Είμαι Ολυμπιακός από μικρός, απ’ όταν είχα ξεκινήσει το ποδόσφαιρο
κι έβλεπα τον Ολυμπιακό και πήγαινα και γήπεδο
και πιο μικρός, έλεγα ναι θέλω να παίξω μια μέρα στον Ολυμπιακό.
Εμένα το ποδόσφαιρο είναι
η ζωή μου όλη, δηλαδή όσο θυμάμαι τον εαυτό μου
είμαι με μια μπάλα,
είτε στο σχολείο ήμουν είτε
έξω με τους φίλους μου.
Πάντα ήθελα να έχω μια μπάλα μαζί,
είχα τα ποδοσφαιρικά μου παπούτσια πάντα
και ότι και να έκανα
περιτριγυριζότανε
γύρω γύρω από το ποδόσφαιρο.
Η οικογένεια η δικιά μας δεν είναι απλά
φίλαθλοι του Ολυμπιακού, έτσι;
Λόγω της ιδιότητας και της δικιάς μου
είναι κάτι παραπάνω.
Όσο και να έχει γίνει το ποδόσφαιρο
απρόσωπο και επαγγελματικό έτσι,
μπίζνα,
είναι η οικογένειά μας.
Εσύ δεν έτυχε να είσαι σε πρωτάθλημα του μπαμπά.
Όχι, ‘ντάξει ελπίζω να ζήσω εγώ τώρα.
Εγώ τότε έπαιζα και τερματοφύλακας
μου βαρούσαν πιο πολύ τα αδέλφια μου εμένα σουτ,
αλλά ήθελα όλο να μπαίνω κι εγώ μέσα
να βαράω κανά σουτ,
πολλές φορές δεν με αφήνανε
και τις περισσότερες φορές βαρούσα μόνος μου.
Που έπαιζε τέρμα ο Χρήστος
κι εμείς τον κοροϊδεύαμε
του κάναμε σουτάκια και δεν τον αφήναμε να βγει από το τέρμα.
Γι’ αυτό,
έτσι πιστεύω ξεκίνησε.
Μόνο ο Βασίλης ειδικά,
μου είχε ανοίξει την μύτη
4-5 φορές,
επειδή είχε πολύ δυνατό σουτ.
Καθόμουνα εγώ εδώ πέρα τερματοφύλακας
και μου άνοιγε η μύτη κι έμπαινα μέσα κλαίγοντας.
Κι όλο έκλαιγες.
Ναι δεν είχε άλλη επιλογή, αφού του κάναμε συνέχεια σουτ εμείς,
έπρεπε να έχουμε κάποιον στο τέρμα.
Μέσα από την Ακαδημία του Ολυμπιακού μεγάλωσα κι εγώ
και σαν ποδοσφαιριστής
και σαν άνθρωπος και σαν προσωπικότητα
μεγάλωσα μαζί σε όλους τους τομείς.
Έγινα καλύτερος στα πάντα θεωρώ.
Μου έμαθε πολλά πράγματα για την συμπεριφορά μου
και βασικά πιστεύω ότι πιο πολύ
στον χαρακτήρα μου εξελίχθηκα
παρά ποδοσφαιρικά.
Είχαμε κατακτήσει το πρωτάθλημα
το προηγούμενο έτος, 2022 - 2023
μετά από επτά χρόνια χωρίς πρωτάθλημα,
οπότε ήταν πολύ σημαντικό για εμάς
να πάμε συνεχόμενα για έναν τίτλο.
Το επόμενο πράγμα ήταν να πάμε όσο πιο μακριά μπορούσαμε
στη διοργάνωση του Πρωταθλήματος Νέων της ΟΥΕΦΑ.
Για να είμαι ειλικρινής στην αρχή, θέλαμε τουλάχιστον να φτάσουμε στους 16.
Γιατί ξέρουμε ότι μετά από αυτό ο ανταγωνισμός γίνεται τεράστιος,
με μεγάλους συλλόγους,
οι οποίοι είναι πυλώνες στην Ευρώπη.
Θέλαμε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο,
αλλά μετά...
σταδιακά συνειδητοποιήσαμε ότι ίσως έχουμε
κάποιες πιθανότητες να εκπροσωπήσουμε
καλύτερα τον Ολυμπιακό.
UEFA YOUTH LEAGUE PLAY - OFF ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΙΝΤΕΡ
Ήταν μια συναισθηματική μέρα, επειδή ήταν
μια μέρα πριν από την επέτειο της τραγωδίας της Θύρας 7.
Εγώ ήμουν 14 -15 χρονών τότε,
ήμουν μέσα στο στάδιο,
είχε ο Ολυμπιακός μας
είχε κερδίσει την ΑΕΚ σε ένα
επονομαζόμενο ντέρμπι.
Φεύγοντας για να βγούμε έξω να πανηγυρίσουμε
οι πόρτες της εξόδου ήταν μισόκλειστες με αποτέλεσμα
να πέσουν οι πρώτοι στα σκαλιά,
ο κόσμος που ερχόταν από πίσω και δεν έβλεπε
τι γινόταν μπροστά έσπρωχνε μες στον ενθουσιασμό του
να βγει έξω
απ’ το στάδιο,
με αποτέλεσμα
να πέσει ο ένας πάνω στον άλλο να δημιουργηθεί ένας σωρός
και να χαθούνε πολλά άτομα από ασφυξία κυρίως.
Κάθε χρόνο αυτές τις ημέρες ο Σύλλογος
προσπαθεί να θυμηθεί και να τιμήσει
τα θύματα της Θύρας 7.
«Αδέλφια ζείτε εσείς μας οδηγείτε.»
Θυμάμαι ότι είχαμε πολύ συγκίνηση πριν από το παιχνίδι
και θέλαμε να προχωρήσουμε
τιμώντας τα θύματα της Θύρας 7.
Προετοιμαζόμασταν κατάλληλα για αυτό το παιχνίδι,
επίσης ξέραμε ότι θα παίξουμε στο Καραϊσκάκη που ήταν το όνειρο όλων
απ’ την Ακαδημία
να εκπροσωπήσει τον Ολυμπιακό
μέσα στο Καραϊσκάκη σε ευρωπαϊκό επίπεδο ήταν φανταστικό.
Παίζαμε στο γήπεδό μας
αυτό μας βοήθησε πιστεύω αρκετά.
Αν και ήταν ένας πολύ δυνατός αντίπαλος,
κρίθηκε στα πέναλτι το παιχνίδι,
και λέγαμε είναι κρίμα να το χάσουμε στα πέναλτι,
το είχαμε πάει πολύ καλά και με 10 παίκτες
είχαμε πολλές φάσεις,
οπότε λέγαμε
«Γιατί; Όχι, γιατί; Γιατί να γίνει αυτό;»
Ειλικρινά, έχουμε πολύ ώριμους παίκτες σε αυτή την ομάδα.
Εντυπωσιάζομαι όταν βλέπω παιδιά σαν κι αυτούς, γιατί είναι ακόμα παιδιά,
με αρκετή ωριμότητα
να προετοιμάζονται για τους αγώνες τους να αντιμετωπίζουν τον ανταγωνισμό
και ειδικά την αλληλουχία των πέναλτι,
ενώ είναι συγκροτημένοι και συγκεντρωμένοι
σε αυτό που πρόκειται να κάνουν.
Ήταν πραγματικά μια έκπληξη για εμένα να δω αυτό το επίπεδο της συγκέντρωσης.
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ 6 - 5 ΣΤΑ ΠΕΝΑΛΤΙ
Τα συναισθήματα μετά το πέναλτι, θυμάμαι τον πανηγυρισμό,
θυμάμαι πως τα παιδιά απολάμβαναν τις στιγμές.
Πετύχαμε ας πούμε τον πρώτο μικρό μας στόχο
που ήταν να περάσουμε ας πούμε,
στους 16,
που ήταν μέχρι τότε η μεγαλύτερη πορεία ας πούμε της Κ19
και όσο περνούσε κοιτούσαμε ακόμα πιο μπροστά.
Δηλαδή, πριν ένα χρόνο παίζαμε
εδώ στην Ελλάδα
με τις γνωστές ομάδες
και ξαφνικά αποκλείσαμε την Ίντερ ήταν φανταστικό!
Φυσικά ήταν η πρώτη φορά που ο κύριος Μαρινάκης, ο Πρόεδρος, ήρθε στα αποδυτήρια
και ήταν αυτός που είπε στην ομάδα ότι πιστεύω ότι μπορείτε να φτάσετε
μέχρι τέλους και να κατακτήσετε τον τίτλο.
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΤΕΡΜΑΤΙΖΕΙ ΤΡΙΤΟΣ ΣΤΟΝ ΟΜΙΛΟ ΤΟΥ ΣΤΟ UEFA EUROPA LEAGUE
ΚΑΙ ΠΡΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ UEFA EUROPA CONFERΕNCE LEAGUE
Το Κόνφερενς Λιγκ ξεκίνησε
από την ανάγκη να έχουμε πιο πολλές ομάδες
να παίζουνε στις διοργανώσεις μας,
μέχρι μετά τους προκριματικούς γύρους
και το να έχουμε την δυνατότητα να υπάρχουνε,
να είναι ανταγωνιστικές πολλές ομάδες.
Μία διοργάνωση στην οποία όλοι μπορούν
να ονειρεύονται κι όλοι μπορούν να διακριθούν.
Έτσι ξεκίνησε.
Οι ελπίδες μας ήταν πάντα ότι θα γίνει
μια ενδιαφέρουσα, ανταγωνιστική ποδοσφαιρική διοργάνωση,
αλλά δεν ελπίζαμε καν ότι θα μπορούσε
να είναι τόσο σούπερ επιτυχημένη όσο είναι τώρα.
Το Κόνφερενς Λιγκ την προηγούμενη χρονιά το κέρδισε
η Γουέστ Χαμ και κάποιοι από τη διοίκηση της Γουέστ Χαμ είπαν ότι κάποιοι
από τους οπαδούς είπαν ότι προτιμούν
να κερδίσουν αυτή τη διοργάνωση από το να παραμείνουν στην Πρέμιερ Λιγκ.
Το οποίο σας λέει τα πάντα για το πόσο σημαντικό είναι να κερδίζεις
μία διεθνή ευρωπαϊκή διοργάνωση
αλλά στην πραγματικότητα είναι μια παγκόσμια διοργάνωση.
Και μας δικαίωσε γιατί είναι πραγματικά
μια διοργάνωση που μπορεί να κάνει όλο τον κόσμο να ονειρεύεται.
Είναι αληθινό ποδόσφαιρο,
είναι πραγματικά καταπληκτικό
μερικές φορές προτιμώ να παρακολουθώ αγώνες Κόνφερενς Λιγκ
από αγώνες Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΤΟΥ UEFA EUROPA CONFERENCE LEAGUE 2023/24
ΘΑ ΔΙΕΞΑΧΘΕΙ ΣΤΗΝ ΕΔΡΑ ΤΗΣ ΑΕΚ,
ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ
11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2024
Υπάρχουν κανόνες στο ποδόσφαιρο
που λένε ότι μια ομάδα πάει καλά
όταν είναι σταθερή έχει τον ίδιο προπονητή
και μπορεί να κάνει τα πάντα
Σαφώς υπάρχουν και οι εξαιρέσεις οι οποίες επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Μία από αυτές έγινε και πέρυσι.
Ο Ολυμπιακός άλλαξε πολλούς,
ξεκίνησε με τον Μαρτίνεθ,
συνέχισε με τον Καρβαλιάλ,
ένα παιχνίδι ο Συλαϊδόπουλος και στην συνέχεια
ήρθε ο τωρινός προπονητής ο Μεντιλίμπαρ.
Όλα πέρασαν πολύ γρήγορα.
Συνήθως έχω περισσότερο χρόνο να σκεφτώ,
αλλά όταν με πλησίασαν μου είπαν ότι έπρεπε να απαντήσω εκείνη την ημέρα.
Έτσι, δεν είχα πολύ χρόνο να σκεφτώ
και ήταν στιγμιαίο και σε χρόνο μηδέν αποφασίσαμε να έρθουμε.
Τον σέβομαι πολύ.
Είναι αρκετά τρελός
για να συνεχίζει να ονειρεύεται
και επίσης του αρέσουν οι προκλήσεις,
όπως οι δύσκολοι αγώνες
και φυσικά θέλει να κερδίζει.
O Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ήρθε στην Ελλάδα και στον Ολυμπιακό,
έχοντας φύγει από την Σεβίλλη,
αλλά δεν έφυγε από την Σεβίλλη χωρίς τίτλο,
έφυγε έχοντας κατακτήσει το Γιουρόπα Λιγκ.
Είμαι ένας προπονητής
που έχει αλλάξει ελάχιστα,
και εννοώ από τότε που άρχισα να προπονώ.
Νομίζω ότι είμαι ένας τύπος
που είναι καλός για τον παίκτη,
τα πηγαίνω καλά μαζί του και καταλαβαίνω τον παίκτη.
Και πιστεύω ότι με τον ίδιο τρόπο με υποστηρίζει και ο παίκτης.
Πρώτες στιγμές,
είδα έναν άνθρωπο πάρα πολύ σοβαρό πρώτα απ’ όλα.
Κύριο στην δουλειά του,
ενδιαφερόταν για τους παίκτες.
Επίσης η ομάδα ενισχύθηκε πάρα πολύ σημαντικά
στην μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου.
Όταν ήρθε στην ομάδα ο Όρτα,
ο Κάρμο
και είναι παίκτες
οι οποίοι βοήθησαν σημαντικά και ο Τσικίνιο.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΦΕΡΕΝΤΣΒΑΡΟΣ
UEFA EUROPA CONFERENCE LEAGUE ΠΡΩΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Είμαι πεπεισμένος ότι
αυτοί που κερδίζουν τα παιχνίδια είναι οι παίκτες. Όχι εγώ, ο προπονητής.
Μπορώ να τους καθοδηγήσω.
Μπορώ να τους δώσω κατευθύνσεις, αλλά αυτό είναι όλο. Εδώ τελειώνει.
Μόλις μπουν στο γήπεδο είναι αυτοί
που θα παίξουν και αυτοί που θα κερδίσουν ή θα χάσουν τους αγώνες.
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΜΕΝΤΙΛΙΜΠΑΡ ΩΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ -
ΕΙΝΑΙ ΜΟΛΙΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΤΟΥ
Παίξαμε εναντίον μιας καλής
ουγγρικής ομάδας, η οποία κερδίζει
το Πρωτάθλημα στην Ουγγαρία σχεδόν κάθε χρόνο.
Και ήταν ένα πολύ περίπλοκο παιχνίδι.
Η αλήθεια είναι ότι δεν παίξαμε έναν σπουδαίο αγώνα.
Μερικές φορές σε βοηθάει να παίξεις
καλύτερα στο μέλλον, όταν κερδίζεις ακόμα και αν δεν παίζεις καλά.
Δεν παίξαμε υπέροχα,
αλλά το αποτέλεσμα μας έδωσε την αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε
να συνεχίσουμε να πετυχαίνουμε και να συνεχίσουμε να κάνουμε τα πράγματα
που απαιτεί ο Πρόεδρος από εμάς
και νομίζω ότι αυτό μας βοήθησε πολύ.
ΦΕΡΕΝΤΣΒΑΡΟΣ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
UEFA EUROPA CONFERENCE LEAGUE ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Στη Βουδαπέστη ήμασταν πιο άνετοι απ’ ότι το πρώτο παιχνίδι.
Ήμασταν πάρα πολύ καλύτεροι σαν ομάδα.
Είχαμε καταλάβει ο προπονητής τι ήθελε από εμάς.
και ήμασταν μια ομάδα
που ναι μεν είχε λίγο καιρό με τον προπονητή
αλλά μας είχε περάσει τα θέλω του.
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΠΡΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗ ΦΑΣΗ ΤΩΝ 16
Για την δική μου την ζωή,
γεννήθηκα Ολυμπιακός
και στο δημοτικό από την πρώτη δημοτικού που πηγαίναμε
τα πιο πολλά παιδιά ήταν Ολυμπιακοί,
ο μπακάλης της γειτονιάς,
που ήταν Ολυμπιακός, με πήρε και πήγαμε στο Καραϊσκάκη.
Έκτοτε ριζώθηκε μέσα στην καρδιά μου.
Την ημερομηνία που παντρεύτηκα το 1970,
ο Ολυμπιακός είπα στον Παπά 8 η ώρα,
γιατί έχει ο Ολυμπιακός και μπορεί να έχει και παράταση.
Οπότε πήγα στον Ολυμπιακό,
μετά πήγα σπίτι μου και άλλαξα και πήγα στην εκκλησία.
Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να είμαι κάτι άλλο
εκτός από Ολυμπιακός
Ο Ολυμπιακός είναι μια ιδέα,
είναι ένας Θρύλος, είναι μια ιστορία.
Το καλό είναι ότι ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή
έχει έναν πρόεδρο,
ο οποίος όπως και εμείς,
έτσι κι αυτός ζει
και θέλει τον Ολυμπιακό πάντα πρωταθλητή.
Ο πατέρας μου δεν με πίεσε ποτέ
να τον ακολουθήσω στο ποδόσφαιρο.
Το έκανε με τον δικό του τρόπο αφήνοντάς με να κάνω τις επιλογές μου.
Ήταν αυτός που από την αρχή μου έμαθε
να αναλαμβάνω την ευθύνη
και να εργάζομαι σκληρά
και στο τέλος της ημέρας
ό,τι είναι στο χέρι σου
εξαρτάται από εμένα να αποδώσω το καλύτερο
και να κάνω τη διαφορά.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΜΑΚΑΜΠΙ ΤΕΛ ΑΒΙΒ
UEFA EUROPA CONFERENCE LEAGUE ΦΑΣΗ ΤΩΝ 16
Αυτή η νύχτα ήταν ένας εφιάλτης για εμάς.
Μετά από αυτόν τον αγώνα ήταν σαν
να είχε πεθάνει ένα μέλος της οικογένειας κάθε παίκτη.
Ήταν ένα από τα χειρότερα ας πούμε αποτελέσματα
που είχαμε ποτέ στο γήπεδο Καραϊσκάκη.
Το αποτέλεσμα ήταν φρικτό.
Ο τρόπος που παίξαμε δεν ήταν τόσο κακός.
Νομίζω ότι δεν έκαναν πολλά σουτ και παρ’ όλα αυτά πέτυχαν πολλά γκολ.
Πέτυχαν τέσσερα γκολ.
Αλλά δεν νομίζω ότι έκαναν τόσα πολλά
για να μας κάνουν να χάσουμε με αυτό το σκορ.
Πραγματικά ήταν ένα σοκ,
γιατί κανένας δεν περίμενε πως αυτό θα ήταν το εμπόδιο
και ήταν και μια πολύ στενάχωρη στιγμή
γιατί εμείς που είμαστε εδώ
για πάρα πολλά χρόνια,
πάντα περιμέναμε πως αυτή θα είναι η χρονιά,
που θα τα πάμε καλά και είχαμε περάσει πάρα πολλές απογοητεύσεις
σε χρονιές που πιστεύαμε πως θα τα πάμε καλά, επομένως
το πρώτο που σκεφτήκαμε ήταν
«όχι πάλι, όχι έτσι»
ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗΣ ΤΟΥ UEFA EUROPA CONFERENCE LEAGUE: 0.1%
Μετά από κάθε αγώνα
βρισκόμαστε όλοι μαζί και έχουμε μια συνάντηση,
ο Πρόεδρος, το προσωπικό, ο αθλητικός διευθυντής της ομάδας.
Εντάξει, όταν χάνουμε δεν είμαστε τόσοι πολλοί,
όταν κερδίζουμε έρχονται πολλοί άνθρωποι, αυτό συμβαίνει στη ζωή.
Θυμάμαι λοιπόν ότι εκείνο το βράδυ
ήταν εδώ ο ατζέντης του προπονητή μας κ. Μεντιλίμπαρ,
και ο Πρόεδρος πήγε στο τραπέζι του
και του είπε θέλω να μιλήσω σε σένα
και τον προπονητή.
Είχαμε μια συζήτηση για το μέλλον του Ολυμπιακού.
Μιλούσαν περίπου είκοσι λεπτά.
Είπα ότι νομίζω ότι πρέπει να ανανεώσουμε το συμβόλαιό σου για ενάμιση χρόνο ακόμη.
Είπε εντάξει.
Νομίζω ότι αυτό ήταν το μήνυμα.
Σε όλους.
Δεν με νοιάζει η ήττα, δεν με νοιάζει το σκορ.
Θα ανακάμψουμε και είμαι αισιόδοξος.
ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ
Όταν φτάσαμε στη Σερβία συναντήσαμε τους οπαδούς της Μακάμπι.
Ζητωκραύγαζαν, «Α θα δεχτείτε άλλα πέντε γκολ»,
ξέρεις, και κανείς δεν μιλούσε,
ήμασταν όλοι συγκεντρωμένοι
στη δουλειά μας και το ένιωσα αυτό και είπα ω, πολύ καλά.
Μπορώ να δω ότι οι παίκτες ήταν συγκεντρωμένοι.
Τον έβλεπα σαν ένα αγώνα εκδίκηση,
για το αποτέλεσμα που ήρθε στο γήπεδό μας
και μόλις είδα κιόλας βγήκαμε στον αγωνιστικό χώρο και είδα
μερικούς οπαδούς που μας περίμεναν εκεί,
γιατί θυμάμαι ότι το ταξίδι ήταν πάρα πολύ δύσκολο.
Αυτοί οι οπαδοί κατάλαβαν, πίστευαν σε εμάς.
Πίστευαν στην ανατροπή.
Πίστευαν ότι μπορούμε να κερδίσουμε τον αγώνα.
Μπήκαμε στον αγωνιστικό χώρο,
με την έξτρα,
με το έξτρα κίνητρο
του προπονητή που όλη την εβδομάδα μας μιλούσε και μας έλεγε ότι
«αν είστε αυτοί που θέλω,
κι αυτοί που ξέρω,
θα μπορείτε να τα καταφέρετε».
Όταν πήγαμε στην Σερβία
και είδαμε τους Ισραηλινούς
στην προθέρμανση πριν ξεκινήσει το παιχνίδι,
ήταν σαν να πήγαν να κάνουν περίπατο.
«Ε, λέει κερδίσαμε με 4 γκολ στην Αθήνα
θα βάλουμε άλλα 4 εδώ και θα φύγουμε»
αυτό παθαίνει όποιος είναι υπερόπτης και υποτιμάει τον αντίπαλο,
αυτό πλήρωσαν και οι Ισραηλινοί.
Λοιπόν, κατά τη διάρκεια του διαλείμματος αρχίζεις να σκέφτεσαι
ότι θα μπορούσες να περάσεις.
Αλλά με το παιχνίδι των πλέι-οφ
να είναι ισόπαλο, αρχίζεις να σκέφτεσαι περισσότερο το
«Μην τους αφήσεις να σκοράρουν, μην τους αφήσεις να σκοράρουν».
Και τελικά σκόραραν. Σημείωσαν ένα γκολ.
Έβλεπα και τους Ισραηλινούς να βλέπουν έναν άλλο Ολυμπιακό στο γήπεδο,
να μην μπορούν να αντιδράσουν,
και εκεί ακριβώς είναι που φωνάζαμε όλοι,
ενώ κάποιοι λέγαν «πάμε ήρεμα να το κρατήσουμε» όχι τώρα!
Τώρα! Κι άλλο, κι άλλο! Γιατί τώρα αυτοί δεν το πιστεύουν.
Μόλις έγινε η σέντρα λέω «όχι τι πάει να κάνει;
Γιατί δεν κάνει μια κεφαλιά» ξερώ εγώ.
Σκοράροντας με το ψαλιδάκι,
εννοώ ότι για πολύ καιρό ανέπτυξα
το αντανακλαστικό στο σώμα μου,
αν η μπάλα ήταν ψηλά στον αέρα,
θα σκοράρω χρησιμοποιώντας αυτή την τεχνική.
Είχα την αυτοπεποίθηση ότι η ομάδα έπαιζε πολύ καλά και σκεφτόμουν
ότι θα μπορούσαμε να προκριθούμε και ότι θα μπορούσαμε να πετύχουμε 1 γκολ,
ότι θα μπορούσαμε να κερδίσουμε τα πλέι οφ χωρίς να πάμε στα πέναλτι.
Ένας καλός ποδοσφαιριστής
μπορεί να κερδίσει έναν αγώνα ανά πάσα στιγμή.
Το μόνο που φοβόμασταν ήταν μια κακή στιγμή
μια κάποια ατυχία.
Η δυνατότητα της ομάδας
ενέπνεε εμπιστοσύνη, φαινόταν.
Ήταν μια βόμβα.
Νομίζω ότι κάτι τέτοιο δεν είχε ξανασυμβεί ποτέ στην Ευρώπη.
Μια ομάδα που χάνει στην έδρα της
με τρία γκολ διαφορά και στη συνέχεια επιβιώνει στα πλέι οφ.
Αυτό αποδεικνύει στον παίκτη
ότι υπάρχει πάντα μια πιθανότητα.
Κανείς δεν πίστευε,
είχαμε μόνο 56 οπαδούς που ήρθαν μαζί μας.
Δεν ξέρω αν πίστευαν, αλλά ήταν εκεί
και είδαν το θαύμα οι ίδιοι.
Πραγματικά πίστευα.
Είχαμε κάποια άσχημα αποτελέσματα,
αλλά είχαμε μια καλή ομάδα.
Και θυμάμαι, το βλέπετε και εκεί,
αυτό το γλυπτό “Ποτέ, ποτέ μην τα παρατάς”.
Μιλούσα με έναν από τους προσωπικούς μου βοηθούς
και είπα ότι πρέπει να παραγγείλετε
100 κομμάτια.
Πρέπει να δώσουμε σε όλους τους παίκτες, στο τεχνικό επιτελείο,
ένα κομμάτι του “Ποτέ, ποτέ μην τα παρατάς”
για να το βάλουν στα σπίτια τους, στα γραφεία τους, οπουδήποτε.
Να το βλέπουν όταν πάνε σπίτι τους, όταν ξυπνούν, όπου κι αν βρίσκονται.
Και φυσικά μετά ήρθαν
καλύτερα αποτελέσματα.
Θυμάμαι πανηγυρίζαμε σαν μικρά παιδιά τότε.
Ναι, θυμάμαι να πανηγυρίζω μαζί τους
μετά το παιχνίδι, όλοι είχαν ένα χαμόγελο
στα πρόσωπά τους, όλοι ήταν χαρούμενοι.
Τηλεφωνήσαμε στον Πρόεδρο μετά το παιχνίδι.
Αυτό το παιχνίδι μπορώ να πω ότι είναι
ένα από τα καλύτερα και αξέχαστα παιχνίδια
στην ιστορία μου στο ποδόσφαιρο.
Είναι ένας αγώνας που θα έχω μαζί μου για το υπόλοιπο της ζωής μου,
ήταν πραγματικά δύσκολος
και πετύχαμε κάτι που θεωρήθηκε θαύμα.
Όλοι έλεγαν ότι δεν είχαμε καμία ελπίδα,
αλλά εμείς το πιστέψαμε και φύγαμε από τη Σερβία με την πρόκριση.
ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑΣ ΑΘΗΝΩΝ 5:00 Π.Μ.
Κάνει δοκιμαστικά ο Ολυμπιακός
και λέω παιδιά πάμε.
Εσύ έκανες 4 δοκιμαστικά κι εσύ έκανες 3 δοκιμαστικά.
Θυμάμαι το τελευταίο δοκιμαστικό πρέπει να ήταν
που ήμασταν 9 χρονών παιδιά και έριχνε πολύ βροχή θυμάμαι.
Κατακλυσμός.
Συνεχίζαμε την προπόνηση.
Είχαμε ξεκινήσει κι όλας, πόσα;
300 παιδιά πρέπει να ήμασταν τότε για τα δοκιμαστικά
και αν θυμάμαι καλά είχαν πάρει
4 ή 5 κάπου εκεί.
Ναι.
Κάθε ήμερα που σχόλαγα από την δουλειά με ρώταγες σε πήραν τηλέφωνο
μας πήραν στον Ολυμπιακό μας πήραν στον Ολυμπιακό;
Είχες μια αγωνία μεγάλη, μόλις σχόλαγα από την δουλειά,
όλο μου έλεγε σε πήραν τηλέφωνο, σε πήραν τηλέφωνο;
Του λέω μη βιάζεσαι, γιατί πέσαν και, ήρθε και Δεκέμβρης,
είχαν πέσει Χριστούγεννα και τέτοια και γιορτές
και τέλος πάντων,
1η Ιανουαρίου με πήρε ο κύριος
Τεχνικός Διευθυντής που ήταν τότε ο κύριος Αμανατίδης
και μου λέει ότι ξεκινάτε
στον Ολυμπιακό
Χαρήκαμε πάρα πολύ όλοι
και ειδικά εσύ
γιατί το περίμενες.
Επίσης είμαστε και Ολυμπιακοί,
οικογενειακώς.
Τρελάθηκες από την χαρά σου.
Το όνειρό σου.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΛΑΝΣ
UEFA YOUTH LEAGUE ΦΑΣΗ ΤΩΝ 16
Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι έντονα
από την Λανς είναι ότι δεν έπαιξα γιατί
το προηγούμενο βράδυ αρρώστησα.
Θυμάμαι ήταν ίσως η χειρότερη στιγμή της ζωής μου αυτή.
Γιατί ήταν το μεγαλύτερο μέχρι τότε ματς της ζωής μου που θα έπαιζα.
Σκεφτόμουν ότι αν ας πούμε κάτι
δεν πάει καλά και δεν περάσουμε
με στεναχωρούσε πάρα πολύ αυτό το γεγονός
ότι δεν θα ήμουν εκεί να βοηθήσω την ομάδα μου.
Πιστεύω ακράδαντα στις αναμνήσεις.
Η επιτυχία έχει να κάνει με την ομαδικότητα.
Από τον εργαζόμενο που καθαρίζει τις εγκαταστάσεις,
τους ανθρώπους που πουλάνε εμπορεύματα
έξω από το γήπεδο,
τον Πρόεδρο, τον ιδιοκτήτη,
όλοι πρέπει να είναι μέρος αυτής
και είναι πολύ σημαντικό όλοι να πιστεύουν
και να έχουν πίστη
και φυσικά είναι σημαντικό να είναι ικανοί
να το κάνουν, γιατί ακόμα και αν έχεις
όλη την καλή θέληση του κόσμου
αλλά δεν είσαι ικανός,
θα το βρεις πολύ πιο δύσκολο.
Και αυτό που έχω πει στους παίκτες μας,
αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσετε είναι ότι είστε σε θέση να το κάνετε,
είστε ικανοί να το κάνετε.
Μπορείτε να το κάνετε,
οπότε δεν είμαι εγώ που προσπαθώ να σας ενθαρρύνω ή να σας εμπνεύσω,
ο ηγέτης εδώ είναι ο εαυτός σας.
Ο Θεός είστε εσείς.
Μπορείτε να το κάνετε.
Όταν το μυαλό σου ανακαλεί τις αναμνήσεις
της επιτυχίας, είναι πάντα πιο εύκολο
για εσένα να εκτελέσεις ένα πέναλτι ή να κερδίσεις τη διαδικασία των πέναλτι.
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ 4 - 2 ΣΤΑ ΠΕΝΑΛΤΙ
Εντάξει, στο Τσάμπιονς Λιγκ τότε και στους 8 λέγαμε,
ξέραμε κι όλας ότι είμαστε η πρώτη ομάδα ελληνική που το καταφέρνει.
Δεν με αφήνετε να φύγω,
περιμένετε,
ένα, δύο, τρία
Ολυμπιακός!
Είχαμε δει και τους υπόλοιπους αντίπαλους,
λέγαμε εντάξει τώρα δυσκολεύουν πολύ τα πράγματα
λέγαμε, ας μην γελιόμαστε.
ΜΠΑΓΕΡΝ ΜΟΝΑΧΟΥ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
UEFA YOUTH LEAGUE ΠΡΟΗΜΙΤΕΛΙΚΟΣ
Πιστεύω στην αρχή επειδή δεν είχαμε και την εμπειρία του ευρωπαϊκού παιχνιδιού
ήμασταν λίγο δεν είχαμε τόσο αυτοπεποίθηση,
είχαμε λίγο άγχος,
αλλά αυτό όσο πατούσες και πήγαινες καλά ανέβαινε,
δηλαδή θυμάμαι
χαρακτηριστικά με την Μπάγερν στο ζέσταμα,
έλεγα αυτή η ομάδα
δεν υπάρχει περίπτωση λέω να χάσει εδώ πέρα σήμερα
δεν υπήρχε περίπτωση.
Δηλαδή από το ζέσταμα έβλεπα ότι
δεν φοβόμουνα καθόλου, λέω
έτσι όπως είμαστε δεν υπάρχει περίπτωση να μην το πάρουμε.
Η Μπάγερν είναι ένας γίγαντας.
Ξέραμε ότι δεν θα ήταν εύκολο,
αλλά ήταν η διαδικασία της ανάπτυξης
από τα παιχνίδια που είχαμε παίξει
προηγουμένως που μας έδωσε αυτή την αυτοπεποίθηση
και μπορείτε να το δείτε στη γλώσσα του σώματός μας
πόσο σίγουροι ήμασταν πριν βγούμε έξω
και πόσο σίγουροι ήμασταν μέσα στο παιχνίδι.
Υπάρχει κάτι που λέμε συνέχεια στους παίκτες μας
ότι μετά τη σημείωση ενός γκολ,
τα δύο λεπτά μετά το γκολ,
είτε σκοράρεις είτε υποφέρεις,
είναι τα πιο σημαντικά λεπτά.
Επειδή η συγκέντρωση της ομάδας που σκόραρε ή η συγκέντρωση της ομάδας
που δέχτηκε το γκολ είναι, ξέρετε,
λίγο ανισόρροπη.
Οπότε είναι ένας καλός τρόπος για εμάς
να είμαστε πραγματικά συγκεντρωμένοι
και να προσπαθήσουμε να σκοράρουμε
στην επόμενη φάση ή στα επόμενα λεπτά.
Κοιτιόμασταν μεταξύ μας και δεν το πιστεύαμε,
λέμε «τι έχει γίνει;»
είχαμε βάλει 3 γκολ σε 8 λεπτά
και δεν ξέραμε ούτε εμείς τι γίνεται.
Εντάξει, ξέραμε με ποιους παίζαμε, ξέραμε τι ομάδα είναι
και ίσως αυτό το δεύτερο ημίχρονο πιστεύω ήταν
το ημίχρονο που θα θυμάμαι για όλη μου την ζωή.
Δηλαδή, υποφέραμε στο δεύτερο ημίχρονο
και είναι κι αυτό μέρος του παιχνιδιού, όταν παίζεις με τέτοια ομάδα
και κερδίζεις 0 - 3
σε τέτοια διοργάνωση,
και με τέτοια
με τέτοιους παίκτες που έβλεπες απέναντι σου,
το ήξερες ότι δεν θα περάσεις εύκολα.
Είδαμε ότι μπορούμε
να νικήσουμε οποιονδήποτε.
Είχαμε πολλούς φιλάθλους θυμάμαι,
που φωνάζαν, πραγματικά δεν είχαν σταματήσει ούτε λεπτό
ήταν και η οικογένειά μου μαζί εκει πέρα,
λέγαμε παιδιά είμαστε στα ημιτελικά δηλαδή ούτε εμείς δεν το πιστεύαμε.
Φυσικά ήμασταν υπερήφανοι που φτάσαμε στην τελική τετράδα
και που συμμετείχαμε σε μία τόσο σπουδαία διοργάνωση.
Ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για εμάς να γράψουμε ιστορία.
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΠΡΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΥΣ ΤΟΥ
UEFA YOUTH LEAGUE ΣΤΗ ΝΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΒΕΤΙΑΣ
Έχω μια ιδέα και την έχω
από τότε που άρχισα να προπονώ πριν από 30 χρόνια,
την ιδέα του υψηλού πρέσινγκ,
του παιχνιδιού στην απέναντι πλευρά, του παιχνιδιού από έξω,
της δημιουργίας πολλών σεντρών.
Και αυτή η ιδέα δεν έχει αλλάξει εδώ και 30 χρόνια.
Στις μέρες μας, το ποδόσφαιρο
έχει να κάνει με το να θέλεις να ξεκινάς το παιχνίδι από το τέρμα,
να ρισκάρεις πολύ συχνά
κατά τη διάρκεια των πασών, ακόμη και στον ίδιο σου τον τερματοφύλακα,
ώστε όταν σου κλέψουν τη μπάλα, να είσαι κοντά στο κουτί.
Και αν το κάνεις σωστά,
τότε είναι τέλειο, όλα πάνε τέλεια...
αλλά αν διστάζεις,
κάθε δισταγμός δημιουργεί όλο και περισσότερα λάθη
και είναι πολύ δύσκολο να επανέλθεις από αυτό.
Δεν μετράω καν τους τερματοφύλακες όταν προπονούμαστε.
Μετράω πάντα μόνο τους παίκτες του γηπέδου.
οι τερματοφύλακες, όταν τους χρειάζομαι
[σφυρίζει], παίρνω δύο τερματοφύλακες
να έρθουν και αυτό είναι όλο, τίποτα άλλο.
δεν δίνω μεγάλη προσοχή στους τερματοφύλακες.
Ναι, είναι αλήθεια...
Λοιπόν, δεν είναι απολύτως αληθές, γιατί
πραγματικά με ενοχλεί όταν δεν την αρπάζουν.
Πραγματικά με ενοχλεί όταν απομακρύνουν την μπάλα.
Πραγματικά με ενοχλεί
αν δεν βγαίνουν όταν έχεις κάποιον με ύψος 1.90μ.
Αυτά τα πράγματα (επιφώνημα) με ενοχλούν...
Όλοι μιλάνε πάντα για μεγάλους τερματοφύλακες
και μετά λέω στους προπονητές
τερματοφυλάκων «ποιο είναι το νόημα να έχεις έναν μεγάλο τερματοφύλακα
αν δεν βγαίνει από τη γραμμή του τέρματος;».
Δεν έχει σημασία αν είναι μεγάλος ή μικρός.
Οπότε, αυτά είναι πράγματα που -
είπα πριν ότι δεν ασχολούμαι με τους τερματοφύλακες,
αλλά ασχολούμαι στα στραβά, συνήθως, όχι για να -
αν αποκρούει ένα πέναλτι, λοιπόν, αυτό υποτίθεται
ότι πρέπει να κάνει, να αποκρούει το πέναλτι.
Είναι ο άνθρωπος ο οποίος με έβαλε
να υπερασπιστώ την εστία του Ολυμπιακού,
οπότε αυτός είναι που ξεκίνησε όλο αυτό το κομμάτι.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ – ΦΕΝΕΡΜΠΑΧΤΣΕ
UEFA EUROPA CONFERENCE LEAGUE ΠΡΟΗΜΙΤΕΛΙΚΟΣ
Όπως είναι πάντα, η ατμόσφαιρα είναι καυτή,
όλος ο κόσμος, όχι μόνο στην Θύρα 7
γενικά όλο το Καραϊσκάκη
είναι μια πολύ δυνατή έδρα,
με ποδοσφαιρικό πολιτισμό αλλά παράλληλα είναι και δυνατή έδρα,
δηλαδή σε νοιώθει ο αντίπαλος και που κυρίως,
δίνουμε φτερά στα πόδια των παικτών μας εμείς.
Όταν παίζεις μόνο έναν αγώνα,
πρέπει να κερδίσεις.
Είτε τα πας άσχημα είτε καλά, πρέπει να παίρνεις ρίσκα.
Στα πλέι-οφ δεν χρειάζεται να πάρεις τόσα πολλά ρίσκα.
Και έτσι ήταν.
Αλλά η χαρά του παιχνιδιού είναι κάτι
που δεν θέλω να χάσω, και έτσι ξεκινήσαμε.
Εντάξει η αλήθεια είναι ότι στο 3 - 0
μου φαινόταν πάρα πολύ ωραίο,
να είχε λήξει κιόλας.
Δεν καταφέραμε να κρατήσουμε το μηδέν
και να πάμε με το 3 - 0 στην Τουρκία
το οποίο θα ήταν ένα υπέρ μας
για να προκριθούμε.
Παρ' όλ' αυτά κρατήσαμε τη νίκη, το καλό πρόσωπο.
Οπότε θα πηγαίναμε στην Τουρκία
για να υπερασπιστούμε το 3 - 2
και να περάσουμε στον ημιτελικό.
Εντάξει το περίμενα πως και πως
γιατί θυμάμαι το 2019
ή το όχι, το 2020, 2021 κάτι τέτοιο,
παίζουμε στην Τουρκία με την Φενέρ
και βγαίνουμε έξω και το γήπεδο βράζει από τους οπαδούς,
και ήμουν στον πάγκο και έλεγα
από μέσα μου στο ζέσταμα
δεν γίνεται να μην παίζω αυτό το παιχνίδι, με τέτοιο κόσμο
στις κερκίδες
φωνές, σφυρίγματα,
ήταν απίστευτη η ατμόσφαιρα
και να πως τα έφερε η ζωή μετά από κάποια χρόνια
να πάμε στο γήπεδο και να παίζω κιόλας,
οπότε το περίμενα πως και πως.
Η υποστήριξη που είχαν από τους οπαδούς τους ήταν τεράστια,
οι κραυγές τους ήταν πολύ δυνατές
τους σεβόμαστε πολύ γι' αυτό.
Μερικές φορές οι παίκτες προτιμούν να παίζουν σε μια τέτοια ατμόσφαιρα,
παρά σε μια ψυχρή ατμόσφαιρα που δεν σε κάνει να νιώθεις τίποτα.
Όταν πραγματικά σου επιτίθενται για οποιονδήποτε λόγο, τότε
είσαι περισσότερο μέσα στο παιχνίδι.
Όταν δεχτήκαμε ένα γκολ,
οι παίκτες είχαν το ψυχικό σθένος
να πουν «Ας συνεχίσουμε
και ας προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε
το σκορ ή να προσπαθήσουμε να πάρουμε την ισοπαλία». Όχι, απλά να σκεφτούνε:
«Ωχ! Τι μας έκαναν, ας μείνουμε πίσω».
Υπό αυτή την έννοια,
ο παίκτης έχει αυτό το ψυχικό σθένος που...
Μπορείς να τους το πεις, αλλά στο τέλος της ημέρας,
αν δεν το βρουν οι ίδιοι, δεν έχει καμία αξία.
ΠΕΝΑΛΤΙ
Λοιπόν, εκείνη τη στιγμή, αρπάζεις όποιον είναι δίπλα σου.
Συνήθως δεν μου αρέσει να παρακολουθώ
τα πέναλτι, όχι μόνο αυτά που συμβαίνουν
μετά την παράταση, αλλά ακόμη και τα πέναλτι κατά τη διάρκεια του αγώνα.
Και τότε, λοιπόν, δεν είμαι σίγουρος
αν πρόκειται για κορώνα ή γράμματα, για τύχη, αν πρόκειται για ικανότητα...
γιατί στο τέλος της ημέρας...
δεν μπορούν όλα να οφείλονται στην τύχη.
Θυμάμαι ότι στο παιχνίδι στην Τουρκία καθόμουν πίσω από τον πάγκο,
μαζί με τους συναδέλφους μου
και πίσω μου καθόταν ένας κύριος
που δεν τον ήξερα,
τον είχα δει πολλές φορές στο γήπεδο αλλά δεν ήξερα.
Ήρθε λοιπόν αυτός ο κύριος πριν ξεκινήσει η διαδικασία των πέναλτι,
μου άρπαξε το χέρι και μου έβαλε κάτι μέσα
και μου είπε «Σε παρακαλώ πήγαινέ το στον γιο μου»
και λέω εγώ «Τι είναι αυτό ποιος είναι ο γιος σας;»
Μου λέει «Ο γιος μου είναι ο Τζολάκης, πήγαινέ του σε παρακαλώ αυτό»
Δεν ήξερα πως να κατέβω κάτω,
ούτε πως να πάω στον αγωνιστικό χώρο
που βρισκόταν ο Τζολάκης, είχε ήδη πάει κάτω από το τέρμα,
όμως έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, λες και έπρεπε να σώσω τον κόσμο.
Ξαφνικά έρχεται ένα φυλαχτό από το πουθενά,
το παίρνω μαζί μου το βάζω δίπλα στην πετσέτα και στο μπουκαλάκι
και το κρατούσα καθ’ όλη τη διάρκεια που εκτελούσαμε πέναλτι εμείς
και την ώρα που εκτελούσαν αυτοί το άφηνα εκεί πέρα δίπλα στην πετσέτα μου.
Διαλέγω ένα σημείο.
Θα μπορούσε να είναι κάποιος στο πλήθος
ή ένα αντικείμενο ή κάτι άλλο.
Διαλέγω ένα σταθερό σημείο και, συνήθως, μια παρτίδα πέναλτι,
κατά τη διάρκεια των πέντε πέναλτι κοιτάζω αυτό το σταθερό σημείο
ή αυτό το άτομο ή ένα πρόσωπο ή ένα αντικείμενο ή οτιδήποτε άλλο.
Το πιο σημαντικό για εμένα ήταν η παρουσία του πατέρα μου στο γήπεδο,
οπότε αυτή ήταν η σημαντική επίδραση για εμένα
και μετέπειτα το φυλαχτό που εντάξει ο καθένας
πιστεύει σε κάτι.
Είχα μια εβδομάδα πριν το μυαλό μου
στο παιχνίδι στο γήπεδό μας,
που έχω δεχτεί το πέναλτι από την αριστερή πλευρά μου
και έχω αποφασίσει εξαρχής ότι δεν θα αλλάξει πλευρά,
θα το κάνει ακριβώς από την ίδια.
Ευτυχώς ο Τάντιτς το έστειλε στην σωστή πλευρά που διάλεξα.
Αν το βάλει περνάμε κατευθείαν χωρίς να εκτελέσουν
το πέμπτο πέναλτι αυτοί και πιάνω την μπάλα
πάω του την δίνω στον Ροντινέι στα χέρια
και του λέω «πάμε!»
και μου λέει «Περάσαμε»
και καλά περάσαμε ότι το έβαλε.
Εκτελεί το πέναλτι
κι εγώ επειδή είμαι από την πλευρά που είναι
κοντά στην περιοχή με γραμμή άουτ
έχω την οπτική να δω εάν έχει περάσει η μπάλα
ή όχι την γραμμή
και με το που το εκτελεί βλέπω ότι
η μπάλα δεν έχει περάσει
και
λέω έχουμε και συνέχεια,
πήγαινε διαμαρτυρόταν στον διαιτητή μπας και το ρολόι δείξει ότι έχει περάσει
του έλεγε κάτι «δεν έχει μπαταρία»
το ρολόι του κάτι από εδώ κάτι από εκεί,
έτσι μου είπε
τελικά δεν είχε περάσει οπότε συνεχίζουμε.
Με το που πήρε την μπάλα ο Μπονούτσι
εντάξει με τεράστια εμπειρία
όλα αυτά τα χρόνια και με πάρα πολλά πέναλτι
στην καριέρα του και σε διαδικασία πέναλτι αλλά και σε κανονική διάρκεια
πάλι με το σώμα, με το συναίσθημα
είπα ότι θα πέσω στην ίδια γωνία
και ευτυχώς το έκανε από εκεί πέρα και περάσαμε.
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ 3 - 2 ΣΤΑ ΠΕΝΑΛΤΙ
Πήγα και αγκάλιασα τον πατέρα μου,
μετά με το που φτάσαμε στα αποδυτήρια
πήγα και πήρα βιντεοκλήση
την μαμά μου και τον αδερφό μου.
Εντάξει, εννοείται πάρα πολύ συγκινημένοι όλοι μας
γιατί κάναμε κάτι
το ακατόρθωτο και κάτι το οποίο δεν έχει ξαναγίνει
στα 99 χρόνια τότε της ιστορίας του Ολυμπιακού
και ήταν κάποιες στιγμές οι οποίες
θα μου μείνουν χαραγμένες σε όλη μου την ζωή.
Ξέρετε τι μου αρέσει από αυτόν;
Τον ανανεώσαμε όταν χάσαμε 1-4 στο Καραϊσκάκη
γιατί μας αρέσουν οι δυσκολίες
και μας αρέσει να κερδίζουμε στα δύσκολα.
Είμαστε στους 4!
Χαμός.
Είχαμε φτάσει 6.00 η ώρα το πρωί και ο κόσμος ήταν εκεί πέρα.
Κάποια στιγμή κάποιος μου είχε δώσει έναν πυρσό,
τον είχα πάρει στα χέρια μου
αλλά γινόταν ένας
ένα πανηγύρι πραγματικά
και όπως είχα τον πυρσό στο χέρι μου
μπροστά μου ήταν κάπως ο Μασούρας
και κάποια στιγμή μετά από 3 λεπτά που κρατάω τον πυρσό
και τον έχω και μακριά μου για να μην καώ
αρχίζει ο Μασούρας και καίγεται
αλλά δεν έχει συνειδητοποιήσει
ποιος κρατάει τον πυρσό και δεν ξέρω
μάλλον μόλις δει το ντοκιμαντέρ θα καταλάβει ότι αυτός που είχε τον πυρσό
ήμουν εγώ και ότι πρέπει να τον έχω κάψει λίγο στο χέρι.
Αν έκανα μια αναδρομή πριν από 5 χρόνια δεν θα μπορούσα ας πούμε να
να φανταστώ και να ονειρευτώ αυτές τις στιγμές που έχω βιώσει.
Κάποιες φορές οι πλανήτες ευθυγραμμίζονται για μια εποχή, και νιώθεις
ότι τίποτα κακό δεν μπορεί να σου συμβεί.
Και δεν μπορεί να εξηγηθεί,
δεν ξέρουμε γιατί, είναι απλά έτσι όπως είναι.
ΑΡΓΟΤΕPΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΝΑΝΤ
UEFA YOUTH LEAGUE ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΣ
Σου είπα ότι, εφόσον φτάσατε μέχρι εδώ
δεν είναι κάτι τρελό να το πάρετε
δύο ματς μείνανε
δύο ματς ναι.
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ 3 - 1 ΣΤΑ ΠΕΝΑΛΤΙ
Έπρεπε να διατηρήσουμε τη σωστή ισορροπία, ξέρετε, για μένα αυτή είναι η λέξη-κλειδί,
για τον ενθουσιασμό να πάμε στον τελικό
και να είμαστε έτοιμοι να παίξουμε στον τελικό.
Και νομίζω ότι η ομάδα επίσης
μετά το παιχνίδι δεν έκανε μεγάλους
πανηγυρισμούς γιατί ξέραμε
ότι μετά από δύο μέρες
πρέπει να αποδώσουμε ακόμα καλύτερα και να αποδώσουμε, ξέρετε,
για κάτι που καμία άλλη ομάδα στην Ελλάδα δεν είχε κερδίσει στο παρελθόν.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΜΙΛΑΝ
UEFA YOUTH LEAGUE ΤΕΛΙΚΟΣ
Τo Γιουθ Λιγκ, είναι μία διοργάνωση για την οποία είμαστε πολύ περήφανοι.
Ήταν πολύ σημαντικό που για πρώτη φορά ήρθε ελληνική ομάδα εδώ.
να παίξει στην Τελική Τετράδα.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό και νομίζω ότι είναι από τις
αν όχι η μόνη ομάδα
από τις λίγες ομάδες
που είχαν παίκτες μόνο από την χώρα τους,
παίζοντας συγκεκριμένα εδώ.
Νομίζω ότι,
να σας πω την γνώμη μου,
δεν μιλάω σαν Γενικός Γραμματέας μιλάω σαν
ένας φίλαθλος απλός,
ήρθε η γυναίκα μου και τα παιδιά μου και μου λένε
«μπαμπά μπορούμε να φωνάζουμε;»
Λέω, «βέβαια κάντε ότι θέλετε
απλώς μην κάτσετε κοντά μου πηγαίντε κάπου και κάντε ότι θέλετε»
και μετά τους κοίταγα
και συμπεριφερόντουσαν σαν πραγματικοί χούλιγκαν.
Όταν πήγα να παρακολουθήσω τους νέους
όλοι με συνεχάρησαν γιατί
μπορούσαν να δουν τον προπονητή,
μπορούσαν να δουν την τεχνική ομάδα,
μπορούσαν να δουν τον αναλυτή,
μπορούσαν να δουν τους φυσιοθεραπευτές,
ήταν μια πολύ ικανή ομάδα.
Έμειναν ευχάριστα έκπληκτοι που είδαν μια πολύ καλά οργανωμένη ομάδα,
επίσης ανθρώπους που ήθελαν πραγματικά
να τα καταφέρουν.
Ο τελικός είναι κάτι που προετοιμάζουμε,
αλλά πρακτικά προσκληθήκαμε σχεδόν τυχαία.
Επειδή, όταν κοιτάζετε το γκρουπ στην αρχή,
υπάρχουν τόσες πολλές μεγάλες ομάδες.
Έτσι είπαμε στους εαυτούς μας ότι δεν είχαμε τίποτα να χάσουμε.
Από τότε που ξύπνησα,
την ημέρα του τελικού,
ανυπομονούσα δεν μπορούσα να κοιμηθώ
από το προηγούμενο βράδυ
επειδή ήθελα να περνάν οι ώρες γρήγορα να βρεθώ στο γήπεδο.
Θυμάμαι είμασταν όλοι πολύ συγκεντρωμένοι,
ανεβασμένοι πολύ ψυχολογικά, ήμασταν έτοιμοι.
Δεν το είχα φανταστεί καν,
δεν το είχα σαν όνειρο,
δεν ήταν ας πούμε σαν το όνειρο
ότι θέλω να παίξω στον Ολυμπιακό.
Ήταν κάτι που δεν το περίμενα ότι θα συμβεί ποτέ στην ζωή μου,
ξυπνάω το πρωί και σκεφτόμουν
τι, παίζω σε Ευρωπαϊκό Τελικό.
Αλλά αυτό δεν ήταν κάτι
που με φόβησε ή με ανησύχησε είτε με άγχωσε,
γιατί είχαμε τρομερή αυτοπεποίθηση σαν ομάδα.
Η εστίασή μας ήταν να αποδώσουμε
στο υψηλότερο επίπεδο και να αποδώσουμε
με τρόπο που
θα μπορούσε να φέρει το τρόπαιο πίσω στην Ελλάδα.
Είναι ένα παιχνίδι για το οποίο δεν υπάρχουν μεταμέλειες.
Υπάρχουν 90 λεπτά
και πρέπει να είμαστε παρόντες
και πρέπει να το ζήσουμε, ξέρετε,
με τον καλύτερο τρόπο που μπορούμε
γιατί μετά από αυτά τα 90 λεπτά γράφεται στην ιστορία
και δεν μπορούμε να την πάρουμε πίσω.
Στο πρώτο ημίχρονο τα πήγαμε πολύ καλά,
ήμασταν κυρίαρχοι
και χάναμε πολλές ευκαιρίες,
οπότε ήμουν λίγο ανήσυχος, ξέρετε,
ότι έπρεπε να σκοράρουμε σε αυτές τις ευκαιρίες, θα ήταν πολύ πιο εύκολο.
Παρατηρώ πολύ τη γλώσσα του σώματος
και τον τρόπο που οι άνθρωποι με τους οποίους εργάζομαι
αλληλεπιδρούν ο ένας με τον άλλον,
τον τρόπο που μιλούν ο ένας στον άλλον.
Ένιωθα ότι θα κατακτήσουμε το κύπελλο.
Εφόσον φτάσατε μέχρι εδώ,
δεν είναι κάτι τρελό να το πάρετε.
Το όνειρό σου.
Εντάξει, ήμουν ήρεμος στο πρώτο γκολ,
γιατί ήξερα ότι υπάρχει πολύ παιχνίδι
και πρέπει να είμαστε ήρεμοι επίσης και για τα παιδιά,
γιατί αν είμαι πιο συναισθηματικός
από όσο πρέπει να είμαι, ξέρετε μπορεί να είναι
μεταδοτικό στην ομάδα.
Δύο - μηδέν μετά από τρία λεπτά
αρχίζεις να πιστεύεις περισσότερο.
Πετύχαμε ένα γκολ στον τελικό του Πρωταθλήματος Νέων,
με αυτόν τον τρόπο και 0 - 3.
Ξέρετε, όλα τα αστέρια ευθυγραμμίζονται
εκείνη τη στιγμή και ήταν, ξέρετε,
ένα γκολ που πανηγύρισα με έναν τρόπο
που δεν είχα πανηγυρίσει ποτέ πριν ένα γκολ.
Θυμάμαι να έχω τόση κούραση
περίπου εκεί πέρα στα 90 λεπτά
να νιώθω τα πόδια μου κομμένα,
είχαμε και δύο ματς σε τέσσερις ημέρες
και δύο πολύ κρίσιμα ματς.
Μόλις ακούω την σφυρίχτρα απλά, θυμάμαι έκατσα κάτω
και ξέχασα τα πάντα, ούτε κούραση ένιωθα ούτε τίποτα
το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν
πότε θα πάω να πάρω το μετάλλιο και να σηκώσω το τρόπαιο.
Χαρά, ατελείωτη χαρά.
Μου δίδαξε να πιστεύουμε στον εαυτό μας πάνω απ’ όλα
και να μην φοβόμαστε τίποτα ότι
όποιον και να αντιμετωπίσεις
να πιστεύεις στον εαυτό σου ότι μπορείς να τα καταφέρεις.
Υπήρξε μια στιγμή, ξέρετε, όταν η ΟΥΕΦΑ μας έδωσε, ξέρετε, ένα μάρμαρο
με όλες τις ομάδες που ήταν μέσα στη διοργάνωση και βλέπεις ομάδες όπως
η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπαρτσελόνα, η Μίλαν,
η Ίντερ, η Γιουβέντους, η Μπάγερν
και είσαι Πρωταθλητής, ξέρετε,
τότε συνειδητοποιείς πόσο μεγάλο είναι το επίτευγμα.
Είμαι πραγματικά χαρούμενος και είμαι πραγματικά περήφανος
που είμαι ο πρώτος προπονητής,
ένας Έλληνας προπονητής που κατακτά έναν ευρωπαϊκό τίτλο.
Πολύ συγκινητικές στιγμές,
φούσκωσε η καρδιά μου από περηφάνια
κι από χαρά
και το
πιο ωραίο είναι όταν τελείωσε ο αγώνας ο τελικός,
που ήρθε στις κερκίδες και μας είπε
«Κοιτάξτε που σας έφερα»
«Σε τι σας έφερα»
και ήταν πολύ ωραίο,
πάρα πολύ ωραίο συναίσθημα.
Το Πρωτάθλημα Νέων κερδίζουν
όσοι συνδέονται με τις μεγάλες ομάδες της Ευρώπης. Οι Άγγλοι, κάποιοι Γάλλοι,
κάποιοι Ισπανοί,
από τα μεγάλα πρωταθλήματα, ας πούμε, σωστά;
Και αποδεικνύεται ότι
από το ελληνικό πρωτάθλημα,
ο Ολυμπιακός του Πρωταθλήματος Νέων
έχει κερδίσει όλους αυτούς τους παίκτες,
σωστά; Οπότε, λες, «τι στην ευχή, μήπως θα μπορούσαμε να κάνουμε το ίδιο;»
ΑΣΤΟΝ ΒΙΛΑ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
UEFA EUROPA CONFERENCE LEAGUE ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΣ
ΠΡΩΤΟ ΜΑΤΣ
Ξέρουμε ότι αγωνίζονται σε μία
από τις καλύτερες διοργανώσεις στην Ευρώπη,
την Πρέμιερ Λιγκ. Και γνωρίζουμε ότι είναι πάντα ψηλά
στην τετράδα / πεντάδα.
Ξέρουμε ότι θα είναι δύσκολο.
Σίγουρα ήμασταν το αουτσάιντερ στο παιχνίδι αυτό,
το ξέραμε όλοι και πήγαμε για να το απολαύσουμε
και να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε.
Όμως θέλω να σας πω ότι υπήρχε ένας άνθρωπος
ο οποίος ήταν σίγουρος και μας έλεγε σε όλους
συνέχεια πως θα κερδίσουμε
και πως σε αυτό το ματς θα φύγουμε νικητές.
Ήμουν απόλυτα πεπεισμένος ότι θα κερδίζαμε εκεί.
Ότι θα έχουμε έναν σπουδαίο αγώνα εκεί.
Ήμουν απόλυτα πεπεισμένος.
Γιατί; Επειδή νομίζω
ότι το αγγλικό ποδόσφαιρο ταιριάζει καλά
με το στυλ ποδοσφαίρου που θέλω να παίζω, νομίζω.
Ήξερα ότι όλοι τους ήταν εναντίον του Ολυμπιακού, όλοι έλεγαν
ότι η Άστον Βίλα ήταν το φαβορί και ήταν το φαβορί.
Είναι η ομάδα με τις περισσότερες επενδύσεις,
με τα περισσότερα χρήματα.
Έτσι, η Άστον Βίλα ήταν το φαβορί,
αλλά παίρνω το ποδόσφαιρο
με αυτή τη φράση:
Στο γήπεδο είμαστε 11 εναντίον 11,
αυτός που θα κερδίσει
θα τρέξει περισσότερο και θα παίξει περισσότερο.
Δεν νομίζω ότι είχα ποτέ άλλον επιθετικό
με τόση αποτελεσματικότητα μπροστά από το τέρμα.
Και φυσικά, αυτό μας δίνει ζωή, σωστά;
Η ομάδα πιστεύει σε αυτό που κάνει,
πιστεύει στον παίκτη που έχει μπροστά της.
Ξέρουν ότι αν έχει δύο επαφές, τουλάχιστον μία φορά σκοράρει.
Αυτό είναι πολύ καλό για όλους τους. Και αυτό μας βοήθησε πολύ.
Χρόνια σκληρής δουλειάς,
πάντα σκληρή δουλειά.
Τελικά θα αποκομίσεις τα οφέλη
της σκληρής δουλειάς.
Θα μπορούσα να δουλέψω πέντε χρόνια
και να μην αποκομίσω τίποτα,
θα μπορούσες να δουλέψεις μόνο ένα χρόνο
και να μην αποκομίσεις τίποτα
και θα μπορούσες να δουλέψεις έξι μήνες
και να αποκομίσεις τα οφέλη.
Αυτό είναι το νόημα του ποδοσφαίρου, δούλευα σκληρά από την παιδική μου ηλικία.
Το ποδόσφαιρο σήμαινε πάντα πολλά για μένα
από την παιδική μου ηλικία.
Θυμάμαι ότι μετά το σχολείο,
άφηνα τη σχολική μου τσάντα
για να πάω να παίξω ποδόσφαιρο.
Ήμουν παθιασμένος με το ποδόσφαιρο.
Προφανώς όλα στη ζωή έχουν προκλήσεις
και αυτές οι προκλήσεις μας κάνουν πιο δυνατούς.
Υπήρχαν πολλές προκλήσεις, μία από αυτές ήταν η φτώχεια.
Δεν είχα την οικονομική δυνατότητα
να αγοράσω ποδοσφαιρικά παπούτσια ή οτιδήποτε άλλο.
Αλλά δόξα τω Θεώ, ξεπέρασα όλες αυτές τις προκλήσεις
και ήθελα να παίξω ποδόσφαιρο.
Εργάστηκα σε διάφορες δουλειές για να βοηθήσω τον εαυτό μου
και την οικογένειά μου να ξεπεράσουν τη φτώχεια.
Και δόξα τω Θεώ, συνεχίζουμε βήμα προς βήμα
και ελπίζουμε για το καλύτερο.
Ήθελα πάντα να είμαι η καλύτερη εκδοχή του
Αγιούμπ Ελ Κααμπί και δόξα τω Θεώ,
ο Ολυμπιακός είναι η ομάδα που έχει
αυτή την εκδοχή.
Ελπίζω, λοιπόν, Θεού θέλοντος, να μην σταματήσει
και ελπίζω για περισσότερα
και ελπίζω να παραμείνω όπως λέμε «πεινασμένος» να δίνω όλο και περισσότερα.
Είχα πολλά χρόνια να πάω σε ευρωπαϊκό παιχνίδι
στο Καραϊσκάκη αλλά αυτό το παιχνίδι,
επειδή έχω δει πολλά παιχνίδια,
δεν έχω ξαναδεί τέτοια ατμόσφαιρα όπως την ατμόσφαιρα εκείνου του ματς.
Στον δεύτερο αγώνα
με το που έμπαινες μέσα στο Καραϊσκάκη καταλάβαινες από την αύρα,
γενικά του κόσμου,
δηλαδή ότι έχεις μπει σε
ένα διαφορετικό παιχνίδι.
Το ένιωθες, χωρίς να σου λέγαν ότι
είναι ένας ημιτελικός.
Ήμουν πιο νευρικός.
Επειδή νομίζεις ότι είναι στην παλάμη του χεριού σου
και φαίνεται ότι μπορούν να σου το πάρουν.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου αγώνα δεν είναι στην παλάμη του χεριού σου,
είναι το αντίθετο, πρέπει να πας να το πάρεις.
Αλλά είναι απλά εκεί, αυτό είναι όλο.
Και ίσως εξαιτίας αυτού να βγαίνεις σαν:
«Ας δούμε αν μπορούμε να το φτάσουμε πριν από αυτούς».
Αλλά όταν το έχεις ήδη,
αρχίζεις να σκέφτεσαι: «Κι αν μου το πάρουν;»
Αυτό που ήθελα ήταν ξεκάθαρο,
αν σκόραρα ή όχι, είναι να πάρω ένα θετικό αποτέλεσμα.
Φυσικά ο επιθετικός «ζει» για να σκοράρει,
και όταν ο επιθετικός σκοράρει αποκτά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση
και αυτό τον βοηθάει στο μέλλον.
Και δόξα τω Θεώ αυτό το ματς μου έδωσε περισσότερη αυτοπεποίθηση
στα επόμενα παιχνίδια.
Ήταν καθοριστικό,
ήταν το τελικό αποτέλεσμα,
έδειξε ότι κερδίσαμε το παιχνίδι
και κερδίσαμε με ένα καλό σκορ και παίξαμε πολύ καλά.
Δείξαμε την πραγματική ουσία του Ολυμπιακού.
Έχω δει πολλούς πολλούς αγώνες
του Ολυμπιακού ως φίλαθλος, ως μέλος του Συλλόγου.
Αυτό που είδα στον ημιτελικό με την Άστον Βίλα
δεν το έχω ξαναδεί στη ζωή μου.
Είδα 30.000 ανθρώπους να κλαίνε.
Το συναίσθημα δεν μπορώ να το περιγράψω
πραγματικά. Ήταν κάτι που με συγκλόνισε.
Έκλαιγα κι εγώ φυσικά,
αλλά κοίταζα γύρω μου βλέποντας
όλες τις γενιές, μεγάλους ανθρώπους, νέους που έκλαιγαν.
Και μετά το παιχνίδι χειροκρόταγαν
οι οπαδοί, οι φίλαθλοι, οι παίκτες
του Ολυμπιακού τους φιλάθλους της Άστον Βίλα,
οι παίκτες της Άστον Βίλα τους φιλάθλους του Ολυμπιακού.
Όλοι όλους,
είναι κάτι το απίστευτο, πρωτόγνωρο αυτό το πράγμα.
Εκείνη την ημέρα πραγματικά δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Για να είμαι ειλικρινής,
δεν γιορτάσαμε πολύ,
μόνο στα αποδυτήριά μας, πολύ απλά.
Λέγαμε ότι δεν έχουμε πετύχει πολλά,
κερδίσαμε τους ημιτελικούς, αλλά ο τελικός περιμένει ακόμα.
Είμαστε επαγγελματίες παίκτες και γνωρίζουμε τις ευθύνες μας.
Και ξέραμε ότι οποιοσδήποτε εορτασμός
πρέπει να γίνει μόνο με την κατάκτηση
του τίτλου, όχι πριν από αυτό.
Τότε είναι που πραγματικά αγχώνεσαι.
Αλλά, εντάξει,
με την αίσθηση ότι είμαστε έτοιμοι να παίξουμε έναν τελικό.
Όχι ως τα φαβορί,
αλλά ούτε και με μειονεκτήματα.
Απλά λέγοντας,
«ο καθένας από εμάς θα βγει με 50% πιθανότητες».
Προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι τα καταφέραμε.
Ότι είμαστε στον τελικό.
Τραγουδούσαμε από τις κερκίδες για χρόνια
«σε παρακαλώ Θεέ μου κάνε μου μια χάρη
θέλω να δω τον Ολυμπιακό να παίζει στον τελικό».
Τα όνειρά σου ως παιδί
είναι εδώ, παίζεις στον τελικό.
Αλλά τώρα που είμαστε εδώ
ίσως θα ήταν καλύτερα να κερδίσουμε.
29 ΜΑΪΟΥ 2024 ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΦΙΟΡΕΝΤΙΝΑ
UEFA EUROPA CONFERENCE LEAGUE ΤΕΛΙΚΟΣ
Η αλήθεια είναι ότι
ήταν ένα πρωινό όχι σαν τα άλλα,
γιατί ξυπνάς και λες «Ήρθε η ώρα να παίξω σε έναν τελικό»
Ήταν τρελό. Άνθρωποι παντού,
σε κάθε γωνία.
Εκείνο το βράδυ πριν από το παιχνίδι
ήταν μόνο περήφανοι.
Βλέπεις ότι έρχονται από παντού
στην Ελλάδα, από την Αυστραλία,
από το Σικάγο από παντού στον κόσμο
ήρθαν να δουν το παιχνίδι
και αυτός είναι ο Ολυμπιακός.
Όταν μιλάμε για τον Ολυμπιακό,
δεν είναι το μωρό μου,
ο Ολυμπιακός ανήκει σε όλους,
είναι η οικογένειά μας
και ξέρεις ότι έχεις αυτή την ευθύνη για όλους.
Ήταν πολύ συγκινητικό στο στάδιο
να ακούς τους ανθρώπους να λένε
πόσο τους λείπουν οι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να είναι μαζί τους
εκείνη τη στιγμή.
Οι πατεράδες τους, οι παππούδες τους.
Είπαν ότι αυτή είναι μια μοναδική ευκαιρία στη ζωή τους
και ήθελαν αυτοί οι άνθρωποι
να το ζήσουν μαζί τους.
Σας παρακαλώ παιδιά, δώστε τα πάντα σήμερα,
γιατί δεν μπορείτε να φανταστείτε, είναι ιστορία για εσάς
και για τους φιλάθλους,
γιατί αυτό είναι το γήπεδο της ΑΕΚ.
Αν γιορτάσετε εδώ, η πόλη θα τρελαθεί.
Όλοι μαζί παιδιά, με τους οπαδούς,
θα παίξουμε εδώ όλοι μαζί και σήμερα
σας παρακαλώ να το κάνετε για μένα και για εμάς, γιατί το αξίζετε.
Είστε μια καταπληκτική ομάδα.
Ήταν ένα τρομακτικό συναίσθημα,
ήταν ένα περίεργο συναίσθημα,
διαφορετικό από όλα τα άλλα παιχνίδια που έχω παίξει στο παρελθόν.
Αλλά αν ξέρεις πώς να διαχειρίζεσαι
τα συναισθήματά σου,
μπορείς να συγκεντρωθείς περισσότερο κατά τη διάρκεια του αγώνα.
Πάμε παιδιά, θα πω μόνο μία λέξη, οικογένεια.
Είμαστε οικογένεια, βοηθάμε ο ένας τον άλλον.
Πάμε να κερδίσουμε το τρόπαιο όλοι μαζί.
Ένα, δύο, τρία, Ολυμπιακός!
Κατά τη διάρκεια του τελικού
οι στιγμές δεν είχαν εξήντα δευτερόλεπτα,
αλλά 300 δευτερόλεπτα, ίσως, κάθε στιγμή.
Τουλάχιστον, για μένα.
Νομίζω ότι στο πρώτο ημίχρονο ήταν καλύτεροι από εμάς.
Όμως, αυτοί οι αγώνες αφορούν τον ανταγωνισμό.
Δεν σημαίνει ότι αυτός που παίζει καλύτερα θα κερδίσει.
Είχαμε μεγάλη ένταση.
Οπότε κρίνεται στις λεπτομέρειες,
ποιος είναι πιο δυνατός, ποιος το θέλει πιο πολύ,
κρίνεται στις μονομαχίες.
Είναι ένας αγώνας που πρέπει
να είμαστε συγκεντρωμένοι καθ' όλη τη διάρκεια.
Τρέχοντας όλη την ώρα, με προσοχή στα πράγματα που πρόκειται
να συμβούν στον αγώνα.
Έτσι ώστε να μην κάνουμε κάποιο λάθος.
Εμάς μας έδωσε και έξτρα ώθηση ο κόσμος,
σε κάθε μονομαχία πανηγύριζε με εμάς.
Αυτό σαν παίκτης
σου δίνει ώθηση
για να είσαι πιο δυνατός και πιο έτοιμος.
Οι οπαδοί μας ήταν τόσο αγχωμένοι όσο και εγώ.
Δεν ήταν όπως είχα συνηθίσει να βλέπω τους οπαδούς του Ολυμπιακού,
ξέρετε, ένα γήπεδο που δονείται και όλα αυτά.
Όλοι ήταν έτσι.
Σε όλες τις στιγμές του τελικού
δεν ένιωσα ποτέ ότι θα χάσουμε.
Εντάξει, ήμουν αγχωμένος,
αλλά το θέμα ήταν πότε θα πετύχουμε το γκολ.
116° ΛΕΠΤΟ
Είναι αυτό που λέω στους παίκτες, σωστά;
«Όταν φτάσετε σε μια απόσταση όπου μπορείτε να περάσετε,
βάλτε την μπάλα στο κουτί, γιατί τα πράγματα συμβαίνουν στο κουτί».
Τους λέω πάντα το ίδιο πράγμα: «Τα πράγματα συμβαίνουν στο κουτί».
Για να είμαι ειλικρινής, μόλις σκόραρα,
για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου
είχα μια εξωσωματική εμπειρία,
δεν ήξερα τι συνέβαινε.
Τι να σας πω; Ότι παγώσαν όλα; Δεν θυμάμαι να ακούω κάποιον ήχο,
θυμάμαι μόνο να βλέπω πρόσωπα
δακρυσμένα, πρόσωπα χαρούμενα,
τον κόσμο να πηδάει από τις εξέδρες,
δηλαδή, σας το λέω αυτή τη στιγμή και ανατριχιάζω, δεν, είναι κάτι το οποίο
δεν ξέρω αν το έχω ζήσει αυτή τη στιγμή που σας το λέω.
ΕΛΕΓΧΟΣ ΒΑΡ
Πάρα πολύ.
Νομίζω ότι πέρασαν 10 λεπτά.
Περιμέναμε πως και πως να δείξει ο διαιτητής γκολ.
Γιατί ήταν
κάποιες φάσεις τις οποίες κοιτούσαν
για έλεγχο.
Κανείς δεν μπορεί να διαγράψει αυτό το γκολ.
Ούτε το ΒΑΡ.
Επειδή είναι η θέληση μιας χώρας.
Η ενέργεια ήταν κάτι περισσότερο από το παιχνίδι,
είναι η ιστορία των οπαδών,
η ιστορία ενός συλλόγου,
η ιστορία ενός αιώνα.
μπορείτε να φανταστείτε;
Είναι αδύνατο να διαγράψεις αυτό το γκολ.
Ήταν ένας αιώνας τα τελευταία 5 λεπτά,
γιατί ήμασταν όλοι όρθιοι,
περιμέναμε να τελειώσει το παιχνίδι.
Ήταν μια μοναδική ευκαιρία
να δούμε τον κόσμο, τους οπαδούς μας
να τραγουδάνε, να κλαίνε,
ήταν κάτι που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.
Δύσκολο να το περιγράψεις.
Θα μπορούσε ένας πολύ μεγάλος ζωγράφος όπως ο Πικάσο ή ένας μεγάλος ποιητής
όπως ο Ελύτης ή ο Σεφέρης,
να το περιγράψουν με τον τρόπο τους.
Εγώ δηλώνω αδυναμία. Δεν περιγράφεται.
Πραγματικά δεν περιγράφεται.
Μόνο το ζεις.
Το όνειρο εκπληρώθηκε.
Όταν κερδίζεις, νομίζω ότι τόσο οι παίκτες
όσο και ο προπονητής, εγώ,
ακόμη και οι οπαδοί μας,
νιώθεις κουρασμένος
εξαιτίας όλης αυτής της πίεσης.
Σήμερα θα γιορτάζει όλη η Ελλάδα,
ήταν κάτι το οποίο το χρωστάγαμε
σε όλους τους Έλληνες
και στα παιδιά που έχουν φύγει,
στον πατέρα μου πάνω από όλα.
Στον Σάββα Θεοδωρίδη,
στην Θύρα 7,
στα παιδιά αυτά.
Το Κύπελλο θα φύγει,
μετά το Δημοτικό Θέατρο και θα πάει εκεί
και αύριο στον πατέρα μου και στον Σάββα.
Τους αξίζει.
Αυτό που απόλαυσα σε όλο αυτό το ταξίδι,
αυτό το φανταστικό ταξίδι,
είναι κάτι που θα είναι
σε μια ξεχωριστή θέση στις αναμνήσεις μας,
στην καρδιά μας. Αξέχαστες στιγμές.
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΩΝ
Εκείνη τη νύχτα η Ελλάδα είδε
κάποια γεγονότα που δεν είχαν ξανασυμβεί ποτέ στο παρελθόν.
Υπολόγισαν ότι σχεδόν 2.000.000 άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους.
Σήμερα
το όνειρο το τρελό,
είναι πλέον πραγματικότητα.
Για τον Ολυμπιακό μας,
για τον Πειραιά μας,
για την Ελλάδα μας.
Είναι κάτι που αξίζει στους οπαδούς μας
και νομίζω ότι δεν είναι μόνο για τους οπαδούς μας
επειδή είναι ένας ευρωπαϊκός τίτλος,
είναι για όλους τους Έλληνες, για τη χώρα μας,
για την υπερηφάνεια μας.
Αυτές είναι οι περιστάσεις που δεν ξεχνάς ποτέ.
Γράφοντας ιστορία με χρυσά γράμματα.
Όταν οι νέες γενιές το παρακολουθούν
και βλέπουν ότι αυτό είναι εφικτό,
νομίζω ότι είναι πιο καλά προετοιμασμένες
να το επαναλάβουν.
Αυτή τη νύχτα
θέλω να την χαρούμε ιδιαίτερα,
ο ατελείωτος λαός μας,
οι παίκτες μας,
ο μεγάλος μας προπονητής
κι όλοι εσείς
που μας δώσατε την δύναμη
να συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε
και να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα.
Ζήτω ο Θρύλος!
Ζήτω ο Πειραιάς!
Ζήτω η Ελλάδα!
Να είστε όλοι καλά!
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ UEFA ΠΟΥ
ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΔΥΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΕΖΟΝ:
ΤO 2023/24 UEFA EUROPA CONFERENCE LEAGUE ΚΑΙ ΤΟ 2023/24 UEFA YOUTH LEAGUE
Καλησπέρα!
Αυτό είναι το πρώτο,
αλλά ελπίζω να μην είναι το τελευταίο.
Είμαι προπονητής εδώ και 30 χρόνια.
Προέρχομαι από ένα χωριό 3.000 κατοίκων, οπότε είμαι ένας απ' αυτούς.
Αλλά μόλις κερδίσεις το Γιουρόπα Λιγκ
και τώρα κερδίζεις και το Κόνφερενς
δεν είσαι πλέον ένας ακόμη.
Τώρα τα αγόρια σε κοιτάζουν...
«Ωχ». Σαν να λέει «κοίτα, αυτός είναι ο Μεντιλίμπαρ».
Όταν, μόλις τέσσερις μέρες πριν, όταν περνούσα από εκεί...
«Γεια». «Γεια σας». Και αυτό ήταν, σωστά;
Ο ΕΛ ΚΑΑΜΠΙ ΑΝΑΔΕΙΧΘΗΚΕ ΠΑΙΚΤΗΣ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝΣ ΤΟ UEFA EUROPA CONFERENCE LEAGUE
ΤΑ 11 ΓΚΟΛ ΠΟΥ ΣΗΜΕΙΩΣΕ ΣΤΙΣ ΝΟΚ ΑΟΥΤ ΦΑΣΕΙΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΡΕΚΟΡ
Φυσικά, είναι ένα όμορφο συναίσθημα να παίζεις σε μια ευρωπαϊκή διοργάνωση
και να θεωρείσαι ο καλύτερος παίκτης.
Μου δίνει μεγάλη τιμή.
Και να δείξω στον κόσμο ότι ο Άραβας και ο Αφρικανός παίκτης
μπορούν να προσφέρουν το καλύτερο σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Έτσι, είναι μια μεγάλη τιμή και ευθύνη για όλους μας να δώσουμε το καλύτερο
και είναι επίσης τιμή
για το Βασίλειο του Μαρόκου.
ΟΙ ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΟΥΖΑΚΙΤΗΣ ΚΑI ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΚΩΣΤΟΥΛΑΣ ΠΡΟΩΘΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ
ΟΙ ΔΥΟ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΜΟΛΙΣ 17 ΕΤΩΝ
ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΕΓΙΝΑΝ ΒΑΣΙΚΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΥΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ
ΧΟΣΕ ΛΟΥΙΣ ΜΕΝΤΙΛΙΜΠΑΡ ΤΗ ΣΕΖΟΝ 2024/25