Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Nie tego chciałaś?
Ja... nie wiem.
Nie wiesz?
Pierścionek ci się nie podoba?
Jest przepiękny.
Przestań już.
Przepraszam, mogłabyś...?
Możesz iść.
Przepraszam.
Dać ci dane do wpłaty?
Może być gotówka?
Potrzymaj.
Dwadzieścia, czterdzieści...
sześćdziesiąt.
NAPIĘTA STRUNA
Wiem, muszę to zrobić.
Poradzi sobie. Uwalniasz go.
Jesteś pewna?
Tak.
Ty nigdy nie jesteś pewna.
Zwykle jestem, tylko się tego boję.
Dlatego mówię, że nie jestem.
Po prostu...
chcę być zakochany.
Ja też.
Jesteście głodni? Zamówiłam chińszczyznę.
Chwila, mamo!
Możesz zostać, jeśli chcesz.
Dobra.
Czy jednak mógłbyś pójść? Przepraszam.
Nie sądziłam, że będziesz chciał.
Szkoda. Lubiłam go.
- Przestań. - Był taki "mniam".
Mamo, dość.
A jak ten ślub?
Miły. Dwie kobiety.
Ekstra.
Jest bardzo atrakcyjny i charyzmatyczny. Nie wolno mi tego powiedzieć?
Co graliście?
Na początek osiemnastki Beethovena.
Opus osiemnasty. Owen, może Isabel załatwi ci jakieś fuchy?
Nigdy nie zagram na ślubie. To obraźliwe dla muzyka.
Jest też zabawny.
Jak dla mnie ani trochę.
Przepraszam.
Biedaczek.
Chcieliśmy podziękować. To było piękne.
Tata byłby zachwycony. Dziękuję.
Jak to przyjął?
Popłakał się.
Wpadniesz wieczorem?
- Nie mogę. - Dlaczego?
Zadzwonił Dave. Idziemy na kolację.
O, nie. Tylko nie Dave!
Ale ty szybko jesz.
- Nie wiedziałem. - W porządku. To zabawne.
Mieszkasz w tym samym miejscu?
Mam już własne mieszkanie. A ty z rodzicami?
Na razie tak.
W filharmonii jest altówka do obsadzenia.
Możesz spróbować.
Słyszałam.
Jak to jest być ich nowym pożądanym wiolonczelistą?
Moja chęć zabicia się zmalała o dwa procent.
Przestań!
Wciąż mogę to zrobić.
W liście pożegnalnym obwinię dyrygenta.
Niech z tym żyje.
Trzymasz się jakoś?
Pieprzyć filharmonię.
Fałszywe mendy.
A więc odejdziesz?
Cała sekcja by przepadła.
Tak, co by bez ciebie zrobili?
Kpisz ze mnie?
Nie.
Nie dostaję zbyt wiele miłości.
Wielu ludzi cię kocha.
Jesteś najzdolniejszym wiolonczelistą, jakiego znam.
Poważnie.
Jesteś wybitny.
Isabel...
Tak?
Dziękuję, że przyszłaś. Bardzo miło cię zobaczyć.
Wzajemnie. Zbyt długo się nie widzieliśmy.
Przepraszam.
Za co?
Za wszystko. Za zwodzenie cię przez tyle lat.
Za to, że nie wiedziałem, czego chcę.
Byłaś przy mnie w najgorszych chwilach, kiedy chorowałem.
To był dla mnie mroczny czas.
Dziękuję, że mnie wspierałaś.
Dave, nie musisz mi dziękować ani przepraszać.
Wiem, że zmagasz się z życiem.
Ale to czyni cię tobą.
Chcę być dla ciebie oparciem.
Bardzo.
Jesteś kochana.
Właśnie zerwałam ze swoim chłopakiem.
Nikt nie jest dość dobry dla Isabel.
Nieprawda.
Chciałeś jeszcze o czymś porozmawiać?
Tylko o tym, że...
przepraszam i jestem wdzięczny.
Możecie ściszyć?
- Jasne, kotku. - Mamo, nie!
Ściszam, nie wyłączam.
Równie dobrze mogłabyś wyłączyć.
Daj spokój.
Ćwiczę do przesłuchania w filharmonii i ledwo się słyszę.
- Co? - Nie wiedziałam. Wspaniale!
Po co grać w filharmonii?
Bądź miły. Pamiętasz naszą rozmowę?
To najlepsza orkiestra.
Teoretycznie. Ale jak już, to berlińska albo przynajmniej chicagowska.
Te są znośne.
Serio?
Pewnie się nie dostanę, więc nieważne.
Świetnie, że jesteś realistką.
Idę na siku.
Co robisz? Zwolnią cię.
Weź to.
Nie jestem... z cateringu.
- Co to? - Kiełbaska w cieście.
Kiełbaskę w cieście?
Dziękuję.
Kiełbaska w cieście?
- Isabel? - Natalie.
- Nicole. - Jasne.
Kopę lat.
Ledwo cię poznałam bez aparatu na zęby.
Nigdy takiego nie nosiłam.
Racja. To była Nicole R., ty jesteś Nicole P.
F.
Zostałaś prawniczką.
Taki jest plan. Robię staż i kończę studia.
A ty jesteś... kelnerką.
Nie, muzyczką.
Jasne, ale pracujesz jako kelnerka.
Nie, gram tutaj w kwartecie ze swoją przyjaciółką, Christiną. Jest tam.
Oferowałaś mi jedzenie.
Wiesz, że studiowałam na Juilliardzie?
Gratuluję.
- Możesz potrzymać? - Nie...
Dzięki.
Nie jestem pieprzoną kelnerką...
Wróciłaś, super. Zacznijmy grać "Eine kleine...".
- Przed chwilą graliśmy. - I tak nikt nie słucha.
Przepraszam!
Jazda z Mozartem.
Zjemy coś?
Idźcie beze mnie.
Dobrze, ale wszystko mi opowiesz.
Nie idziesz ze znajomymi?
Spieszyli się.
Pięknie graliście.
Najpierw zobaczyłem, jak serwujesz przekąski,
a potem zaczęłaś grać i pomyślałem: "Boże, czego ona nie umie?".
To było nieporozumienie. Taki sam ubiór.
Dlaczego muzycy ubierają się na czarno?
Bo w środku jesteśmy martwi.
Było nas słychać?
Tak, jak podszedłem bliżej.
Ale zależy ci na słuchaczach?
Nie wystarczy ci, że grasz muzykę i zarabiasz?
Pewnie powinno.
Pewnie tak.
Wspaniale było cię posłuchać. Uwielbiam skrzypce.
Gram na altówce.
- Czym to się różni? - Altówka jest większa.
A wiolonczela...
Naprawdę duża. Mój instrument jest średni.
- Gram trochę na gitarze. - Fajnie.
Tylko brzdąkam. Daleko mi do ciebie.
Nie umiem grać na gitarze, więc...
Musisz być bardzo zajęta muzykowaniem.
Tak, ale zawsze znajdę czas na drinka.
Co?
Pytałem o to, bo moja ośmioletnia córka
potrzebuje nauczycielki gry na skrzypcach.
Udzielasz lekcji? Altówka jest chyba dość podobna do skrzypiec.
Mam uczyć twoją córkę?
Jej nauczycielka nagle przeniosła się do Włoch.
Żona i ja szukamy kogoś nowego.
Dramat. Nie znoszę, kiedy ludzie nagle się wyprowadzają.
Jeśli uczysz, możesz znacznie poprawić sytuację.
Przerwij, Rachel.
Co mówię przez całą lekcję?
Smyczek prosto.
A co robił twój?
Przekrzywiał się.
Jak to naprawić?
Zdecydować, że nie chcę już krzywego, tylko prosty.
Podjęłaś decyzję?
Tak.
- Jak im idzie? - Świetnie.
Robimy postępy w "Mrugaj, gwiazdko", prawda?
- Tak. - Wspaniale.
Szykuj się, kochanie. Jedziemy do babci.
Pasuje ci ta sama pora za tydzień?
- Jasne. - Super.
Świetna wiadomość. Jesteśmy wdzięczni, że wzięłaś te lekcje.
Muszę ci zapłacić.
Dwadzieścia, czterdzieści, sześćdziesiąt...
- Dobrze. - Osiemdziesiąt.
Wielkie dzięki. Do zobaczenia za tydzień.
- Super. - Wyjdziemy razem.
Gotowa, Rachel?
Idę!
Włóżmy kurtkę.
Nie wiem, czy dam radę wrócić.
- Drinki potem? - Muszę ćwiczyć.
- Ja też. - Dzisiaj?
Zawsze ćwiczę przed snem.
Tak. Mówiłam do Isabel.
- Idę na przesłuchanie do filharmonii. - Serio?
Nie robię z tego wielkiej sprawy, ale Dave mnie zachęcił.
Skoro Dave tak mówi...
Co masz na myśli?
Nienawidzisz orkiestry.
Ja tak powiedziałam?
- Wiem to. - Skąd?
Jak przygotowania?
Dobrze. Dużo ćwiczę.
To świetnie.
- Ostrzygłeś się? - Załatwiam sesję nagraniową.
Dołączysz? Chyba że musisz poćwiczyć...
Zgoda.
Ekstra.
Super.
Ostrzygłeś się?
Nie pamiętam.
Cholera. Muszę iść.
- Prześlę ci info o tej sesji. - Dzięki. Pa.
Kurwa!
Brzmisz coraz lepiej.
Wspaniały ten fragment...
Nie.
- Tak zrobiłam. - Zrobiłaś tak...
A to jest...
Mój ulubiony fragment.
Znów spieprzyłam.
Ćwicz dalej. Załapiesz.
Nie zdążę w dwa tygodnie.
Ćwicz powoli, codziennie, przez dwa tygodnie.
Używasz metronomu?
Nie dajemy jej tego, czego potrzebuje.
Czego ci trzeba?
Wiary we mnie?
A konkretnie?
Ja w ciebie wierzę.
A ja ci nie wierzę.
Chcę dokądś pójść,
ale nie mam dokąd.
Chcę być kimś,
ale jestem jak inni.
Chcę coś poczuć,
więc patrzę w twoje oczy.
Ale wokół mrok.
Dzięki, że się zgodziłaś.
Dzięki za zaproszenie. Powinnam coś zmienić?
Brzmisz świetnie. Jesteś po Juilliardzie, nie?
- Tak. - Imponujące.
Też studiowałam w konserwatorium. Tylko innym.
Byłam pianistką. Grałam Beethovena i podobne gówno.
Znaczy, to nie gówno, ale gównianie się po tym czułam.
Od kiedy nie grasz gówna?
Znaczy - inaczej się czujesz?
Od sześciu lat.
A ty piszesz własną muzykę?
Nie wiedziałabym, co pisać.
Znasz to uczucie, kiedy po prostu musisz coś zrobić?
Napisałam raz piosenkę, ale była zbyt sztampowa.
Więcej jej nie zagrałam.
Fajnie!
Jutro próba o siódmej, występ o ósmej.
Jak mam się ubrać? Na czarno? Kolorowo?
Niczego ci nie narzucam. Bądź sobą.
Fajnie.
Może nieco seksowniejszą. Dobra?
Sobą, ale seksowniejszą.
Wolę ciebie od poprzedniej nauczycielki.
To miłe, ale na pewno była świetna.
Była w porządku, ale gorsza od ciebie.
I cuchnęło jej z buzi.
Fatalnie. Powiesz, jak mi będzie cuchnęło?
Dobrze.
Dużo mówimy o ustawieniu smyczka, prawda?
Teraz chcę porozmawiać o kierunku linii.
Jak myślisz, o jaką linię chodzi?
- Tata! - Cześć, dziewczyny.
Przepraszam, że przeszkadzam. Po lekcji zostań na kolację.
- Nie powinnam... - Proszę, zostań!
Słychać, że Rachel dużo ćwiczy.
Ale Carl... czy ty ćwiczysz na gitarze?
Jest bardzo skryty. Gra tylko, kiedy nas nie ma.
Chcę im tego oszczędzić.
Kiedyś często dla mnie grałeś. On też śpiewa.
Co masz w planach, Isabel?
Jutro gram z wokalistką na Brooklynie.
Fajnie.
Występ gościnny?
Nie zakładaj, że tylko gościnny.
Nie szkodzi. Dołączam tylko na kilka piosenek z altówką.
Co to za artystka?
Vybe przez "y".
Ale to głupie!
Boże, jakie głupie imię.
- Przepraszam. - Nie szkodzi. Jest głupie.
Bardzo chciałam znienawidzić jej muzykę, ale coś w sobie ma.
Wkurzające. Też mi się to zdarzyło.
Pamiętasz Cheryl ze studiów? Byłyśmy rywalkami.
Recytowała poezję w kawiarni na kampusie.
Poszłam tam, myśląc, że będzie fatalna.
A okazało się to bardzo inspirujące i poruszające.
Kto to "rywalka"?
Ktoś, z kim współzawodniczysz.
Ale życie to nie zawody.
Jeśli zrozumiesz to już teraz, będziesz lepsza od innych.
Właśnie.
Stop. Poprawmy intonację.
Mamy grać u jakiegoś starucha.
- Mecenasa sztuki. - Skąd go znasz?
Wspiera artystów i muzyków.
Podszedł do mnie po moim recitalu w DiMenna Center.
Tamten oblech?
Jest niegroźny. Dużo rozmawiamy.
- O czym? - Zwykłe... konwersacje.
- Brzmi normalnie. - To mecenas sztuki!
- Cześć. - Nie wiedziałam, że jesteś. Drzemałaś?
W porządku. Miałam dziwaczny sen.
Przyszłaś na przesłuchanie, a ja byłam jurorką. Jedyną.
Wiedziałam, że są inni, ale się spóźniali.
Cieszyłam się, że cię przepuszczę, bo nie ma innych jurorów.
Ale byłaś kiepska i nie mogłam.
Nadgarstek znów boli?
Przejdzie mi. Chcę już mieć to przesłuchanie za sobą.
Oby się udało.
Nawet w twoich snach mi się nie udaje!
Masz jakiś seksowny ciuch?
Słodka kulko numer pięć.
Mam na ciebie chęć.
Słodka kulko numer pięć.
Dzięki! Jestem Vybe przez "y".
Kocham was.
Czekają na altówkę.
O, Boże!
Zdrówko!
Prześlij dane do apki, to ci zapłacę.
- Jasne. - I dziękuję.
Dobrze się bawiłaś?
Tak. Świetne piosenki, świetna publika.
Było świetnie.
Co robisz dla frajdy?
Lubię filmy.
- Widziałaś ostatnio coś dobrego? - Nie.
Wybacz.
- Mama? - Jestem!
Nie musiałaś. To nie był ważny występ.
Wiem, ale było mi głupio i chcę spędzić z tobą fajny wieczór.
Jak ci się podobało?
Przy pierwszej piosence plecy mnie rozbolały, więc przestałam słuchać.
Jest tu bardzo przystojny mężczyzna, który mówi, że przyszedł dla ciebie.
Mówiłaś, że jest dobra, więc przyszedłem sprawdzić.
I jak?
Podobało mi się. Coś w sobie ma.
- Jestem Carl. - Jestem mamą Isabel.
Ma pani niezwykle zdolną córkę.
Dziękuję. Dlaczego mi o nim nie powiedziałaś?
My nie...
Pani córka uczy moją córkę.
Żona i ja cieszymy się, że Isabel znalazła na to czas.
Jest pan starszy niż wygląda. Czy Isabel się sprawdza?
Mam nadzieję, że moja córka się sprawdza.
Isabel, walimy shoty.
To twoi rodzice?
- Moja mama i tata mojej uczennicy. - Spoko.
Jest w mojej sukience.
Wspaniały występ. Był czad!
Dzięki.
- Dolewka? - Dzięki, ja nie.
- Nie. - Twoja mama jest ekstra.
- Dzięki. - Poważnie.
Doceniaj ją, póki jest.
Bo teraz się śmieje,
ale jutro może wić się po podłodze z powodu niewykrytej epilepsji.
To spotkało twoją mamę?
Jeszcze nie. Ale wszystko jest możliwe.
Jak ci się pracuje z Vybe?
Vybe? Jest niesamowita.
To geniuszka.
Podacie serwetki? To jest Vybe!
Przepraszam.
Zasnęła.
Byle nie haftowała.
Nie będzie. Dzięki za podwózkę.
Jak ci się mieszka z rodzicami?
Czasem doprowadzają mnie do szału.
Jak każdy współlokator.
A kto mieszka sam, sam doprowadza się do szału.
Super.
Wybacz. Bywam ponurakiem. Każ mi się zamknąć.
Nie szkodzi.
Cieszę się, że wpadłeś. To nie był ważny występ.
A jaki to ważny?
Staram się o posadę w filharmonii. Duża sprawa, jeśli się uda.
Od zawsze o tym marzysz?
Nie.
Inspirujące.
Co robisz dla frajdy?
Co?
Vybe mnie o to zapytała i nie umiałam odpowiedzieć.
Co to za pytanie?
Poczułam się taka pusta.
Dla mnie to bardzo intrygujące, że tak poświęcasz się jednemu zajęciu.
- Naprawdę? - Nie jest to zdrowe.
Stop. Powtórzenie ciszej.
Dziesięć minut przerwy dla nadgarstka.
Przerwa była dziesięć minut temu.
Bardzo mnie boli.
Mój boli zawsze.
Nigdy nic nie mówisz.
Boję się sprawić komuś zawód, więc gram mimo bólu.
To skończmy na dziś. Co wy na to?
Dobra.
Stop!
To się nie klei! Chodź tu!
- Co to, kurwa, jest?! - Poczekajcie.
Jedną chwileczkę. Dobrze?
Dasz wiarę? Chryste!
Będzie dobrze. Załatwię to.
Nie będę tego czytał! W dupie mam nuty!
Dobra...
Przepraszam was. Brzmicie świetnie.
Naprawdę. Jest fantastycznie.
Przed wami dyrektor filharmonii...
Pies to jebał. Nieważne.
Jasne.
Słuchajcie. Chcę, żebyście oglądali film i po prostu...
grali.
Długie dźwięki, efekty?
Patrzcie na to, co ona przeżywa.
Widzicie jej strach? Zagrajcie to!
Patrzcie na ten fragment. Coś pięknego.
Łyka pigułki. Wtedy ma być dużo.
Kiedy je połyka. Dużo, strasznie i mocno!
A potem wchodzi do wanny.
Wtedy jest mniej,
spokojniej, lżej.
W ten sposób.
Jak myślisz? Zrób tak.
Dobrze.
Załatwione. Zagrajmy takt trzydziesty trzeci w pętli.
Zaimprowizujemy różne dźwięki i efekty smyczkowe...
Dziękuję! Tak zróbcie.
Dobra. Pasuje wam to?
Jak tam?
Dobrze. Dzięki, że mi to naraiłeś.
Było dziwnie, ale to miła odskocznia od kwartetu i nauczania.
Uczysz? Jak ci idzie?
Bardzo to lubię.
Ale ojciec mojej uczennicy chce mnie przelecieć.
Skąd wiesz?
Zawsze wiem.
Czego chcesz?
Czego ty chcesz?
Kurwa.
Przepraszam. Już są?
Jeszcze nie. Gdzie byłaś?
Zapomniałam!
Nieważne. Masz.
POKÓJ ISABEL. NIE WCHODZIĆ!
Powiedz im, że mieszkasz sama.
Wiesz, że wtedy przestaliby dopłacać do czynszu i zabrali mnie do New Jersey.
Graj więcej i płać sama. Bądź dorosła.
Ty mieszkasz z rodzicami, bo nie stać cię na czynsz!
A ja sama. To ja jestem dorosła!
Cześć, mamo.
Dobrze!
W tym tygodniu codziennie przez 5 minut ćwicz ze smyczkiem.
Potem możemy przejść do następnego utworu w książce.
Powolutku, tylko pierwsza strona. Zapiszę to dla twojej mamy.
Masz chłopaka?
Nie. Dlaczego pytasz?
Jak poszło?
Świetnie. Robię notatki dla Rachel.
Wspaniale. Dzięki.
Zapytałam Isabel, czy ma chłopaka, i powiedziała, że nie.
- Rachel, to nie nasza sprawa. - Kazałaś mi...
Mam dla ciebie przekąskę w kuchni.
Może Isabel też chce?
Ona spieszy się pewnie na inne zajęcia.
To prawda?
- Nie, ale powinnam... - To możesz coś zjeść.
Dla ciebie...
Ładny imbryk.
Carlowi podobał się twój występ.
Miło, że przyszedł.
Tak.
Uwielbia takie wypady.
Mówił też, że starasz się o pracę w filharmonii.
- Tak. - Boisz się?
Trochę się denerwuję.
Ale robię dużo udawanych przesłuchań ze swoją rodziną. To pomaga.
Przebierasz się?
Nie. Zresztą na prawdziwym przesłuchaniu gra się za parawanem.
Ale w domu byłoby to dziwne.
Możesz zagrać dla nas.
Oszczędzę wam tego.
Cześć.
Tato, Isabel poćwiczy z nami do przesłuchania.
Tego do twojej wymarzonej pracy?
Nie jest wymarzona?
Z rozkoszą zrobimy ci przesłuchanie.
Mogę rozwiesić prześcieradło dla większego autentyzmu.
Dobrze.
Dzięki.
To zbyteczne. Mogę po prostu zagrać.
Tak będzie realistyczniej.
Dobrze...
Zostań po tej stronie.
Co teraz?
Wejdę, a kiedy usłyszycie, że stanęłam,
powiecie: "Czekamy".
Chcesz to powiedzieć?
- Czekamy! - Jeszcze nie, kotku.
Udaję, że wchodzę.
- Już. - Czekamy.
O, nie.
Kochanie, może odpuścisz?
Nie. Z prześcieradłem jest lepiej.
To superproste.
Po prostu przykleję i upewnię się, że... trzyma.
Gotowe!
Dobrze. Przepraszam. Zaczniesz od początku?
Czekamy.
Przepraszam, przeoczyłam.
- Źle pokazałam. Moja wina. - Może Max to zrobi?
- Świetnie. - Spróbujmy.
- Słyszałaś? - Mam dać sygnał?
Max to zrobi.
O niebo lepiej!
- Jeszcze raz. - Tak, było super.
W porządku?
Zrobimy przerwę? Boli mnie.
Byłaś z tym nadgarstkiem u lekarza?
Potrzebuję tylko przerw.
One są utrudnieniem.
Czego? Gramy dla jakiegoś starego zboka!
Jeśli ma być tyle przerw, to lepiej już skończmy.
Idziesz sobie?
Przepraszam za nią.
Mamo?
- Widziałaś partyturę na przesłuchanie? - Nie.
Wyłączam.
Kiedy miałaś ją ostatnio?
Cholera!
- Włączysz, kochanie? - Już przepadło.
Dlaczego tu jesteś? Nie pracujesz?
Może ucieszysz się, że mogłem ci pomóc?
Wybacz. Dzięki, że odpisałeś na paniczną wiadomość.
Dziś pracuję z domu.
Co oznacza, że gapię się w telefon na wypadek,
gdyby przyszło pilne pytanie o zgubioną partyturę.
Nie wierzę, że ją zostawiłam. To mi się nie zdarza.
"Don Juan"? To?
Tak! Dziękuję.
Co byś beze mnie zrobiła?
Nie wiem.
Miałabyś przechlapane.
To chyba trudne.
Owszem.
Jesteś pewien, że tego chcesz?
Nigdy nie jestem.
Pokażę ci coś. Zaczekaj tu.
- Co? - Nigdzie się nie ruszaj.
Usiądź.
Chodź tu.
Brzmi świetnie.
Nie śmiej się.
Długo rozmyślałem
o tym, w co się wpakowałem.
Serce wali mi jak młot
w rytmie dawno zapomnianym.
Ta miłość to nie coś, co mi się śni.
Ona sprawia, że chcę żyć.
Chcę żyć, chcę żyć.
Ona sprawia, że chcę żyć.
Isabel zostawiła partyturę.
Tato, dlaczego grasz?
Pracuję nad czymś.
Później ci zagram, kochanie. Idź do siebie.
Tak. Do twojego pokoju.
Cześć.
Cholera.
Muszę zebrać wasze telefony.
Wchodząc, wkładajcie je do pojemnika.
Proszę wziąć numerek i pokazać mi. Świetnie, dzięki.
Dobrze. Zapisałam, dzięki.
Telefony do pojemnika. Dziękuję.
Świetnie.
Numer jeden może iść prosto do sali ćwiczeń.
Dziękuję.
Trema?
Christina. Na piętnastą.
Proszę wziąć numerek i zostawić telefon w pojemniku.
Dziękuję.
Kurwa, co jest?
Też mogę wziąć udział w przesłuchaniu na altówkę.
Mówisz poważnie?
Czasem z nią występuję.
Gówniane granie w tle się nie liczy.
My gramy wyłącznie w tle.
Dlaczego nie poszłaś na przesłuchanie skrzypcowe?
Poszłam.
To posrane.
Nie sądziłam, że przejdę dalej.
Nie mogę na ciebie patrzeć.
Doszłaś?
Chyba teraz nie mogę.
Co?
Chcesz więcej uwagi?
Dobra.
Miła jesteś.
Ty jesteś miły.
Co?
Kochasz ją?
- Kogo? - Muzykę.
To najbardziej transcendentna ze sztuk i zamierzam osiągnąć w niej mistrzostwo.
To ja.
Rozumiem. Nie ma za co.
Dziękuję.
Nie dostałam się do filharmonii.
- Skoro o tym mowa... - Po koncercie.
O co chodzi?
Ashley i ja...
Odchodzimy z kwartetu.
Dlaczego?
Bo Isabel i ty ledwo nas zauważacie.
Nie mówiliście o tym.
To trudne, kiedy ciągle się kłócicie.
- Nie cały czas. - Właściwie tak. - Nieprawda!
Wolimy mniej toksyczne otoczenie.
Czy to boli?
Chyba tak.
Rozciąga się pani przed graniem?
Raczej nie.
Muzycy są jak sportowcy. Muszą dbać o ciało.
Ile godzin dziennie pani ćwiczy?
Trzy-cztery. Brałam udział w przesłuchaniu do filharmonii.
Pokażę pani kilka ćwiczeń.
Leczę wielu muzyków orkiestry. Mało kto się rozciąga.
Wiem, że powinnam.
Ale zamiast tego wolę ćwiczyć, a rozciąganie odkładam na później.
Cześć.
Cześć. Jak się masz?
Dobrze.
Byłam na czyszczeniu zębów na dwudziestym, u la dentiste.
Fajnie. Ja u fizjoterapeutki na piętnastym.
Zapalenie ścięgna.
O, nie.
Będziesz mogła pójść na przesłuchanie?
Już byłam. Nie udało się.
Przykro mi.
W porządku. Dzięki.
Nie odzywałam się w sprawie kolejnych lekcji po odwołaniu ostatniej...
Nic nie szkodzi.
Przepraszam, że pytam, ale...
czy ty...
coś z nim robiłaś?
Jedzie do góry. Przecież wciskałyśmy.
Nie odpowiesz mi?
Ja...
Hej, dzieciaku!
Nabierasz sił przed kolejnym przesłuchaniem?
Nie wiem. Może już sobie daruję orkiestrę.
Po jednym przesłuchaniu?
Lubisz uczyć?
Nie wiem.
Jak możesz nie wiedzieć?
Nie wiem.
Jestem w tym dobry.
- Ja nie jestem dobra. - W uczeniu?
Nie zasługuję na nic dobrego.
Chwila. Dlaczego tak mówisz?
Zrobiłeś kiedyś coś złego?
Robiłem rzeczy, z których nie jestem dumny. Których żałuję.
Jakich?
Nie wypada, żebym ci o nich mówił.
Ja zrobiłam coś złego.
Bardzo złego.
Dobra. Ile ofiar?
Skrzywdziłaś kogoś?
- Nie fizycznie. - Co zrobiłaś?
Nie wiem, czy wypada mi mówić.
Mnie możesz powiedzieć wszystko.
Co tylko chcesz.
Całowałam się z ojcem uczennicy. Jest żonaty.
Jego żona wie i córka pewnie też.
Pójdę do piekła, prawda?
Tak.
A jeśli ty pójdziesz, to ja też.
Rozbiłeś rodzinę?
Nie.
Właściwie ona...
byliśmy...
W każdym razie - ty też nie rozbiłaś.
Pozwoliłam na to. Trochę tego chciałam.
Zrujnowałam im życie.
Przykro mi to mówić, ale nie jesteś taka wyjątkowa.
Chodzi mi o to, że gdyby nie ty, znalazłaby się inna.
Może nawet jest jakaś inna.
Nie znasz tego faceta.
Może całuje wszystkie nauczycielki swojej córki.
- Tak myślisz? - Kto wie?
Może właśnie dyma korepetytorkę od matmy.
Tak.
To pocieszające.
Naprawdę?
Świetnie.
Miałaś mną kierować!
- Nie wiedziałam, że mnie potrzebujesz. - Nie potrzebuję.
Co za uczta dla uszu!
To wielka przyjemność i zaszczyt zagrać w pańskim pięknym domu.
Cała przyjemność po naszej stronie.
Mój Boże!
To było nadzwyczajne! Jesteście wspaniali.
- Sama śmietanka. I jacy piękni. - Dziękujemy.
Kochanie, jak znalazłeś ten wspaniały kwartet?
Widziałem wybitny recital Christiny w DiMenna.
Uwielbiamy to miejsce. Jest szałowe.
Zostańcie na poczęstunek.
Są tu ludzie, którzy też mogą życzyć sobie koncertu.
- Nasz kwartet... - Chętnie wszystkich poznamy.
Wina nie odmawiam.
Nie pozwolilibyśmy na to.
- Jeszcze po kieliszku? - Nie powinniśmy tu być.
Słuchajcie, ludzie...
Mogę o was mówić: "ludzie"? Obłęd z tą polityczną poprawnością.
Kto wie, co można mówić.
Wasze pokolenie jest takie bojowe.
Wy, moje panie, byłyście świetne!
Bardzo dziękujemy.
- Boska sukienka. - Ty jesteś boska.
Ale mój mąż i ja liczyliśmy na Vivaldiego.
To nasz ulubieniec.
- Innym razem. - Tak! Koniecznie.
Bo Vivaldi przypomina mi nasz pobyt w Wenecji.
Pamiętasz, kochanie? Vivaldiego w Wenecji?
Chcecie iść? Chodźmy stąd.
- Tak. - W porządku?
Jeden typ oferował mi zapis w testamencie. Mam dość.
Boże. Widzieliście Christinę?
Myślałam, że wiesz, gdzie jest.
Potrzymasz? Weźmiesz moje rzeczy?
Myślałaś, że nie słyszę.
- Musimy iść. - Przepraszam...
Wychodzimy.
- Puść ją! - Ja tylko...
Nie!
- Moje skrzypce! - Przyniosę.
Dokąd uciekłyście, moje panie?
Wielkie dzięki.
Chciałbym zobaczyć twój występ.
Masz jakiś w planach?
Nie.
Cześć.
Przepraszam! Proszę.
Mogę jakoś pomóc?
Pięknie!
Proszę.
Mam zrobić pani zdjęcie?
Jasne.
Raz, dwa...
Okulary - nie. Lepiej!
Znacznie lepiej.
Raz, dwa, trzy!
Proszę.
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Jakub Jasieński