Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
So last week, pinag-usapan natin 'yong dalawang pilosopiya ng ika-20 siglo
na sobrang nakaimpluwensiya sa maraming manunulat sa West.
Eksistensyalismo at Absurdismo.
Ang assignment n'yo ay basahin ang Waiting for Godot ni Samuel Beckett.
Ngayon, posible kaya na ang dula ni Beckett
ay maituturing na naimpluwensiyahan ng alinman sa dalawang pilosopiyang ito?
Ano'ng unang naiisip ninyo?
A, walang nangyari.
Sa unang linya ng dula, sinasabi ni Estragon,
"Walang magagawa."
Oo. Parang walang mangyayari.
Na taliwas sa inaasahan natin sa isang drama.
Na tumutukoy talaga sa aksiyon o pagtatanghal.
Pag may istorya, umaasa tayo na may mangyayari, di ba?
Yes.
Pero dito...
walang nangyari.
Pero, ma'am, hindi ba, iyon ang ibig sabihin ng "absurd"?
Oo. Walang-saysay.
Eksaktong mga damdaming ipinapahayag sa dula.
Pero no'ng 1950s pa 'yan.
At sa dami ng mga pagkamatay, maraming tao ang nagtatanong,
"Ano ang kahulugan ng buhay?"
'Yan ang nararamdaman nating lahat!
- Existential na pagkabalisa, kumbaga. - Yes po, ma'am.
May masasabi ka ba?
Ahm, karaniwan, ma'am.
Gaya ni Estragon na tinatanggal lang 'yong boots niya sa simula ng play.
- Yes? - Pero baka may ibig sabihin din iyon.
- 'Yong frustration dahil nahihirapan siya. - Puwedeng may ibig sabihin, oo.
Karaniwan.
May malalim na ibig sabihin. Frustration.
- At pinauulit-ulit, ma'am. - Yes, Luke?
At, ma-miss, kasama rin diyan ang pagdaan ng panahon.
At paghihintay din, ma'am, siyempre.
Patuloy na naghintay sina Vladimir at Estragon
sa bagay na hindi naman nila alam.
‎WALANG NANGYARI
Ayun.
Paghihintay.
Siyempre, mahalaga 'yong unang salita sa title.
Ano-ano ang hinihintay ni Estragon at Vladimir?
Ahm, siguro, 'yong kamatayan?
May nakakawiling kuwento sa biographer ni Beckett
na si James Knowlson.
Binanggit niya na noong unang ipinalabas 'yong dula sa Paris noong 1953,
may mga manonood na hindi nagustuhan 'yon.
Pero pagkatapos ng apat na taon,
may maliit na theater group na isinadula 'to sa California sa kulungan.
Dapat tandaan ninyo.
Hindi 'to karaniwang dula
na kung saan parang wala namang mangyayari.
At ayon sa mga witness,
Mga tigasing lalaki. Mga maton.
At hindi nila maalis ang paningin nila.
At baka...
Baka lang naman,
alam ng mga nakakulong 'yong pakiramdam...
nang naghihintay.
Araw-araw, pare-pareho lang ang klase ng pagdurusa.
Araw-araw,
paulit-ulit lang ang nangyayari.
So, class, pumunta kayo sa mga kagrupo ninyo at...
Oo na.
PUNTA KA, PLEASE. SIGURADO AKONG MASAYA.
Panginoon, Makapangyarihang Diyos ng Awa.
Ipagkaloob Mo sa kaluluwa ng iyong lingkod na si Sofia Monasterio-Silva
habang ginugunita namin ang anibersaryo ng kaniyang pagpanaw ngayon.
Nawa’y ang liwanag ni Kristo, ang ating Panginoon,
ang pumatnubay sa kaniya.
Hinihiling namin ang lahat sa Pangalan ng Panginoong Hesu-Kristo.
Pero miss na miss ko pa rin siya.
Pero alam kong nasa mas mabuting lugar na siya ngayon.
Masaya na siya at may kapayapaan.
At sigurado ako,
payapa ka.
E di, sabihin mo na.
hindi ka na nagluluksa kay Sofia.
Buntis ako. Two months na.
A, sorry. Kailangan ko nang umalis.
May tatlong anak, tapos buntis pa.
Hayaan mo na. Wala namang nangyari sa sasakyan mo.
Okay. Ikaw ang boss, e.
Baggage personnel mangyaring pumunta sa counter 22.
At hindi ko siya asawa.
A, oo. Alam ko.
Ikinalulungkot ko ang nangyari.
Hindi mo 'ko titigilan kung hindi kita pinagbigyan.
Promise, hindi ka magsisisi.
Siya nga pala ang butihing kumpare ko.
Manolo, kaibigan namin, Elizabeth Guevarra.
Hindi na ako alagad ng batas,
pero alagad pa rin ako ng kagustuhan ng magagandang tulad mo.
Ano pa'ng hinihintay mo?
So, kumusta ka? Masaya naman, di ba?
So, 'yan ang lason mo.
Kung ano para makatulong na malampasan ang gabi, di ba?
Okay, hindi ka tumatanggap ng compliment, sige.
Pero thank you.
Madalas kong makita 'yang
mga mukhang nag-aalala nitong mga nakaraan.
- Naku, hindi na— - Ay, ayos lang.
- Okay lang? - Okay lang.
- Sa susunod na lang. Ayos lang. - Oo.
A, at wine, siyempre.
Naisip ko na matagal ka nang hindi nakakakain ng lutong-bahay.
Puwede mong initin pag nagugutom ka.
Nagkagusto siya sa iba.
Toxic kasi ang ovaries ko, e, kaya hindi ako magka-baby.
Isa 'yon sa mga dahilan.
Isa sa marami.
Sayang lang ang pagod.
Saka, mas gusto ko pang ka-date ang sarili ko.
lahat gumagaan habang lumilipas ang panahon.
Dumarating ang panahon na titigil ka na sa sobrang pagtatanong sa sarili mo.
Pagkagising mo sa umaga, maglilinis ka ng bahay,
maglalaba, magtatrabaho.
Hanggang sa nag-retire ako.
At ngayon...
At alam ko lang...
hindi ako laging masaya.
Para sa akin, boses ako ng mga estudyante.
Hinihikayat ang mga estudyante na mag-share ng mga kuwento nila.
Sigurado 'yan.
Hay, nami-miss ko na 'yong mga usapan na gano'n.
At minsan, 'yong mga gano'ng usapan, nakakakalabas pa ng classroom.
Mahilig ka bang magbasa?
Kung gusto mong maging abala.
Subukan mong basahin.
Bakit?
Pero sakto naman sa imahen.
Isang matandang babae na may alagang pusa.
- Okay lang? - Okay lang.
- Wala kang dapat ipag-alala. - Sige.
Pupunta 'ko.
Pasok.
Tara, pasok ka.
- So, paparating naman na. - Okay lang. Wag kang mag-alala.
Ayos lang.
Ahm, gusto mo ng beer?
- A... Beer. Beer, okay? - A, oo, oo.
Kahit ano. Oo, okay lang.
Nakapunta 'ko doon nang isang beses.
Sobrang ganda ni Sofia.
Sinasabi nila na oras na, at kahit casual sex.
Baka makatulong iyon sa 'yo.
Ryan, nakita ko na lahat.
May mga pangangailangan kayong mga lalaki at walang nakakahiya
na gawin 'yong mga iyon.
- Sige, susubukan ko. - Sige.
- Hihithitin ko lang? - Oo.
Ngayon, ngayon, sabihin mong nakita mo na lahat.
Parang gano'n nga.
pakiramdam ko, ito na 'yon.
Pagkain na tayo ng mga uod!
Palakaibigan ka ba?
- Hmm. - Mm, mahilig ka bang gumala?
Hindi talaga.
Anong "hindi talaga"?
- Loyal ka ba? - Mahilig ka ba?
Loyal ka ba?
- Siyempre, hindi! - Ha?
Landian lang 'yon. Hindi cheating.
Iyon 'yong nasa conference ako sa Switzerland.
At hindi ko naramdaman na gusto kong makihalubilo.
Gusto kong mapag-isa, gusto ko lang magmuni-muni.
Kaya pumunta 'ko sa isang coffee shop.
Habang nagmumuni-muni ako,
Sobrang desente.
Guwapong matandang lalaki.
Tapos inimbitahan niya 'kong pumunta sa bar.
Alam mo 'yon, kapag nasa ganitong mga lakad ka,
may kung anong nangyayari,
parang nagiging adventurous ka at sumusunod ka lang sa agos.
- Kaya ginawa ko. - At?
At uminom kami ng wine.
No'ng pumoporma siya, sinabi kong may asawa na ako.
Pagkatapos, gumawa ako ng mga excuse ko.
No'ng kinaumagahan nga tinawagan ko pa si William, kinuwento ko.
At sa tingin ko...
- Ngayon ko lang ulit narinig 'yong mokong. - 'Yon lang habang kasal ako.
Sa tingin mo isa lang talaga ang binibigay sa atin?
One great love, tapos iyon na 'yon?
May mga mamahalin ka pa.
Mag-hello ka.
Ang bastos naman kung kung hindi ko sasagutin.
Biyudo. Mahilig mag-golf.
E di, sunggaban mo na. Ako'ng magiging wingman mo.
Gusto mo ng wine?
Nag-aaral talaga ako...
So, iiwan na lang natin sila?
A, excuse me, miss. May nakaupo ba dito?
Hindi. Sige lang.
- Grabe talaga 'yon. - Hoo! Hay.
- Nag-enjoy ka? - Oo naman. Kaya, thank you. Oo.
- Mm. - Saka, masaya. Salamat.
Siyempre. Asawa ko siya.
- Four. Okay. - Oo. Ayos na 'yon.
- Oo. - Sinisigurado ko lang, kasi baka...
Magkita na lang tayo mamaya. - Mamaya na lang.
My god! Kaya pala ayaw mo na sa mga nirereto namin ni Bert, ha.
Aba, hindi ko akalaing may tinatago ka palang ganiyan, ha?
Mali ang iniisip mo.
Naglulutu-lutuan na kayo, mali pa rin ang iniisip ko?
Kasal 'yon ng kapatid mo, 'no.
Tumuloy ka na.
- Sandali lang naman 'yon, e. - I-enjoy mo 'yong wedding.
Sige na, pumunta ka na.
Pasensiya na talaga.
Sige.
- Enjoy! - Susubukan ko.
Pansamantala akong gumaling.
Pero lalabanan ko 'to.
Sof, handa na 'yong almusal.
- Pahintuin mo. - Okay. Dito? Dito?
Nandito 'ko. Nandito 'ko.
Mas malaki ang chance na maka-survive.
Nandito 'ko. Sof.
Bumubuti na'ng pakiramdam mo?
Pero nagka-panic attack ka,
at sa tingin ko, hindi ito ang unang beses.
Baka kailangan mo ng tulong ng professional
para matanggap mo 'yong pagkamatay ni Sofia.
Baka sa una lang 'yong acceptance, sunod no'n,
may galit, pagkakaila?
'Yong malaman kong hindi ako magkakaanak, para na rin akong namatay.
Gusto kong magkaanak. 'Yon ang gusto ko sa buhay.
Tapos...
sabi ng buhay, "hindi".
So, ayos lang.
Pagkatapos no'n, iniwan ako ni William.
Lahat ng mga kasinungalingang 'yon.
Tapos kinailangan kong ibangon 'yong sarili ko.
Kaya naging passion ko 'yong pagtuturo.
pati 'yon kinailangang matapos.
Para bang wala akong halaga.
Na para bang namatay 'yong kaluluwa ko.
panibagong pagkamatay na naman 'yon.
Kaya lalabanan ko.
- Ryan, si Bert, asawa ni Cora. - Hi. Ryan.
At sa sour dough.
- Sir, thank you po. Sorry, ma'am. - Tara na.
Bukod kay Wiliam.
Yes, sinasabi ko sa 'yo,
na puwede mong isama 'yong lalaking kaibigan mo.
First time ko 'to.
Sabi nga nila, mahaba at pasikot-sikot na daanan,
pero eto tayo.
Tinutupad 'yong mga pinangako natin.
- So, Ryan, repairman ka ba o ano? - Mm.
- Yes, please! Yes! - Specialty ba 'yan dito?
Walang mali na ma-appreciate ko 'yong ex-wife ko.
- Nag-iingat lang. - Kumuha ka nito kahit konti.
Kumuha ka naman nito kahit konti.
Inaayos na ba niya 'yong migration paper n'yo?
- Yes. Mabagal pero tuloy-tuloy. - Gusto mo ng ano?
- Nakaka-offend 'yong tanong mo. - Hindi, ayos lang.
- O. - Ayos lang.
‎-O. ‎-Ayos lang.
- Masarap— - Kaibigan ko si Ryan.
Sobrang malapit na kaibigan ko siya.
Pero hindi ko kailangang ipaliwanag itong relasyong 'to.
Hayaan n'yo akong mabuhay sa paraang gusto ko.
At isa pa, nalaman kong may bukol ako sa dibdib.
Lumabas na 'yong resulta ng test, sabi ni Doc Rowena, sa pagkakataong 'to,
cancer na, stage 3A.
Sorry, Cora.
Na sinabi ko pa ngayong birthday mo. Sorry...
- Sorry. - No, no. Sorry.
Sorry.
Sorry talaga.
Puwede naman kitang puntahan. Puwede akong mag-file ng leave.
Wag mo 'kong alalahanin.
May mga mag-aalaga sa 'kin dito.
I love you, too. Ihalik mo na lang ako sa mga bata.
- Ba-bye! - Ba-bye!
Ryan, magsasalita ka ba sa burol ko?
- Sorry. Di ko sadyang masira 'yong mood. - Ano bang klaseng usapan 'yon?
O, anong burol-burol na 'yan?
- Burol-burol. - Gusto ko lang i-enjoy lahat.
Pero sa huli, darating din ang kamatayan.
Pero ayoko namang maging malungkot pag dumating 'yong araw na 'yon.
Nag-aalala ako sa 'yo, Ryan.
- Hello! - Hello! Ryan. Happy new year!
Pero ang naaalala ko,
pareho kaming nagsabi, since, matalik kaming magkaibigan,
nangako kami, na mananatili kaming matalik na magkaibigan.
Pagkakaibigan ang pinaka-romantic na relasyon.
ANG MGA KARAKTER, INSIDENTE AT PANGALAN SA PALABAS NA ITO AY KATHANG-ISIP
WALANG MGA HAYOP ANG NASAKTAN SA PAGGAWA NG PELIKULANG ITO