Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
อย่าได้ดูแคลนพลังแห่งความเชื่อ
ผมมาจากเวนดา
ที่ที่สังคมเต็มไปด้วยเรื่องราวในตำนาน
ในภาษาเวนดา เราเรียกตัวนิ่มว่า "ควารา"
บรรพบุรุษของเราเชื่อว่า
ตัวนิ่มมาจากสรวงสวรรค์
และมันสั่นเกล็ดเพื่อเรียกฟ้าร้อง
ตัวนิ่มนำพาฝนมาให้เรา
เมื่อใดที่เราเห็นตัวนิ่ม
หมายความว่าเราจะได้รับพร
เพราะตัวนิ่มเป็นของขวัญจากพระเจ้า
(Pangolin: การเดินทางของคูลู)
(โจฮันเนสเบิร์ก แอฟริกาใต้)
ก่อนที่จะรู้จักตัวนิ่ม
ผมอยู่ในช่วงชีวิต
ที่กำลังแสวงหาบางสิ่ง
ที่ยั่งยืนและมีความหมายมากขึ้นสักหน่อย
ตัวนิ่มมีเสน่ห์บางอย่างที่พิเศษ
พวกมันทำให้ผมมองโลกในมุมที่ต่างไปจากเดิม
แต่ผมยังไม่เคยเห็นตัวนิ่มในป่าธรรมชาติเลย
มีเพียงพวกที่เราช่วยไว้ จากการค้าสัตว์ป่าผิดกฎหมายเท่านั้น
และนั่นคือครั้งแรกที่ผมได้พบกับกิจิมะ
สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่พิเศษทั้งแปดสายพันธุ์นี้
ถูกล่าอย่างต่อเนื่อง เพื่อนำไปใช้ในยาจีนแผนโบราณ
เกล็ดของมันถูกนำไปเป็นส่วนผสม ในยาสมุนไพรเชิงพาณิชย์มากถึง 60 ชนิด
หากการลักลอบค้ายังเป็นเช่นนี้
พวกมันอาจสูญพันธุ์ในอีก 20-30 ปีข้างหน้า
ปฏิบัติการลับเริ่มขึ้นเมื่อเรารู้ข้อมูล
ว่ามีตัวนิ่มกำลังจะถูกขายโดยพวกลักลอบ
เรย์ปลอมตัวเป็นผู้ซื้อเพื่อล่อพวกเขา
โอเค เตรียมพร้อม
ไปเลย
เดี๋ยวนี้
ลุกขึ้น
เขาบอกว่าได้มันมาอาทิตย์นึงแล้ว
- มันเบามากเลย - ตัวเล็กนิดเดียว
กิจิมะยังเป็นแค่ลูกนิ่ม มันจึงตัวเล็กมาก
มันน่าทึ่งมาก
ที่ได้เห็นและสัมผัสความไร้เดียงสาของพวกมัน
วิธีป้องกันตัวเพียงอย่างเดียวของพวกมัน คือการขดตัวเป็นก้อนกลม
มันวิ่งหนีไม่ได้
มันกัดคุณไม่ได้
นี่ เจ้าตัวน้อย ไม่เป็นไรนะ
พวกมันไม่มีพิษมีภัย
เรามีส่วนร่วมในการช่วยเหลือสัตว์
ที่อาจจะถูกฆ่าตายไปแล้ว
เพราะฉะนั้น สิ่งที่เราทำถือว่าเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ
หลังจากปฏิบัติการจับกุม ผมเคยรู้สึกฮึกเหิมสุดๆ
อารมณ์แมนๆ
แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกสะเทือนใจ
ผมรู้ดีว่าสัตว์พวกนี้ ต้องพบกับความทรมานแบบไหนมา
พวกมันบางตัวไม่เคยหนี จากความโหดร้ายนั้นได้ แล้วมันก็ตาย
(โรงพยาบาลสัตว์ป่าโจฮันเนสเบิร์ก)
เราไม่มีทางรู้เลยว่า
ตัวนิ่มที่ถูกส่งเข้ามาจะอยู่ในสภาพไหน
การล่าตัวนิ่มนั้นโหดร้าย
เพราะพวกมันจะถูกฉุดจากบ้านที่สงบสุข
- ไม่ใช่… วันที่ - วันที่ ใช่
แล้วต้องเผชิญกับ
การปฏิบัติที่ไม่อ่อนโยน เสียงตะโกน เสียงเพลง และเสียงรบกวน
กิจิมะยังเด็กมาก
ช่างน่าเวทนา
เพราะมันน่าจะยังอยู่กับแม่ของมันอยู่เลย
(ห้องพักฟื้นตัวนิ่ม ไม่เปิดเผยตำแหน่ง)
เรามีอาสาสมัครดูแลตัวนิ่มแต่ละตัวโดยเฉพาะ
พวกมันเป็นสัตว์ที่อ่อนไหวมาก เพราะตัวนิ่มเป็นสัตว์ที่สันโดษ
สิ่งที่สะเทือนใจฉันที่สุดคือท่าทีหวาดกลัวของมัน
แกต้องเลี้ยงยากแน่เลยใช่ไหม
มาเลย
ดูท่าจะเลี้ยงยากแน่ๆ
อาจเป็นไปได้ว่ามันเคยเจอ เรื่องที่สะเทือนใจอย่างหนัก
เจ้าตัวน้อยน่าสงสารนี้ อยู่ในอาการตกใจจนควบคุมตัวเองไม่ได้
มานี่มา
ไม่เป็นไรนะ
ไม่เป็นไรแล้ว เพื่อน ไม่เป็นไรแล้ว
ตั้งแต่ปี 2007
ฉันว่าเราน่าจะปล่อยตัวนิ่ม กลับสู่ธรรมชาติเกือบร้อยตัวแล้ว
เมื่อก่อนเราจะดูแลแค่สองสามวัน
ให้อาหารเหลว แล้วปล่อยสู่ธรรมชาติโดยเร็วที่สุด
ไม่มีระบบการปล่อยที่ชัดเจน
ซึ่งต่างกันมากกับวิธีที่เราทำอยู่ตอนนี้
เพราะเราเรียนรู้จากความผิดพลาดมาเยอะ
ในช่วงรอยต่อระหว่างการพักฟื้น และปล่อยคืนสู่ธรรมชาติ
เราสูญเสียตัวนิ่มไปหลายตัว
มีความเปลี่ยนแปลงมากไป
ต้องมีที่ให้พวกมันได้กลับมาเป็นตัวนิ่ม
และกลายเป็นตัวนิ่มในธรรมชาติอีกครั้ง
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความฝัน ในการมีแหล่งฟื้นฟูตัวนิ่ม
เราจึงตามหาสถานที่ที่เหมาะสม
ลาปาลาลาเป็นเขตอนุรักษ์ที่งดงาม
มันมีทั้งภูเขา พื้นที่ชุ่มน้ำ ทุ่งหญ้า
และมีมดหลากหลายชนิด
ที่นี่อาจเป็นที่ที่เหมาะที่สุด ที่ตัวนิ่มวัยเยาว์จะไปอยู่
เราตัดสินใจพากิจิมะไป
และให้กาเร็ธไปกับเขาด้วย
แน่นอนว่าผมเองก็กลัวว่าจะล้มเหลว
ผมไม่เคยต้องดูแล สิ่งมีชีวิตที่บอบบางขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต
โอเค อดทนไว้นะ อีกนิดเดียว
ผมแค่อยากทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
แต่กับกิจิมะแล้ว มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ
(แคมป์ทัชสโตน ลาพาลาลา แหล่งฟื้นฟูตัวนิ่มที่มีศักยภาพ)
ไง
โอเค
ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่ของแกนะ ไง
ขอต้อนรับสู่บ้านหลังใหม่ของแก
ว่าไง พ่อหนุ่มน้อย
นี่ พร้อมไปเดินเล่นหรือยัง
พร้อมออกไปเดินเล่นไหม
พวกมันผ่านความบอบช้ำมาเยอะ
ดังนั้น สิ่งที่เราทำส่วนใหญ่
คือการฟื้นฟูสภาพจิตใจ
(วันที่หนึ่ง น้ำหนัก 3.30 กิโลกรัม กิจิมะหรือ"คูลู")
กิจิมะหนักประมาณสามกิโล
มันต้องหนักถึง 6.5 กิโลกรัม ก่อนที่เราจะปล่อยมันไป
พร้อมไหม
นั่นคือน้ำหนักที่กำหนด
จากการลองผิดลองถูกมาหลายปี
และต้องพบบทเรียนที่เจ็บปวดว่า ถ้าตัวนิ่มยังตัวเล็กเกินไป
มันจะไม่รอดชีวิต
ครั้งแรกที่ผมพามันออกมา ที่ลาพาลาลา มันก็วิ่งเลย
แกจะไปไหน
และมันวิ่งเร็วด้วย
ตรงนั้นมีรั้วนะ
ระวัง เดี๋ยวเดินชนรั้ว
ผมเป็นพ่อแม่ที่ตามติดลูกทุกฝีก้าว
ผมไม่ยอมให้มันคลาดสายตาเลย
กิจิมะมาแล้ว
กิจิมะไปแล้ว
แกจะว่ายน้ำเหรอ
ระวังนะ
ว่าไง ระวังตรงนั้นนะ
สัญชาตญาณหลักของมัน ไม่ใช่การปักหลักหรือหาอาหาร
ผมคิดว่าสัญชาตญาณที่จะหนีของมันเริ่มทำงาน
มันไม่รู้สึกว่าผมคือพื้นที่ปลอดภัย
มันถูกขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ
มันไม่แสดงความรัก ไม่เล่นด้วยเลย
สัญชาตญาณของมันคือการหนี
คูลูเป็นตัวนิ่มสายพันธุ์เท็มมิงก์ แต่ยังเดินสองขาได้ไม่เต็มที่
ดังนั้นเวลาที่มันเดิน
มันยังใช้แขนช่วยพยุงตัว
ตัวนิ่มอยู่บนโลกนี้มาแล้ว 85 ล้านปี
พวกมันวิวัฒนาการมาพร้อมกับไดโนเสาร์
มันเดินด้วยขาหลัง โดยยกขาหน้าทั้งสองขึ้นคล้ายทีเร็กซ์
เดินเตาะแตะไปมา
ไม่มีสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมชนิดใด ที่มีเกล็ดแข็งซ้อนกันเหมือนพวกมัน
สิ่งนี้ทำให้มันพิเศษไม่เหมือนใคร
มันเป็นสัตว์โบราณที่เสี่ยงจะสูญพันธุ์ทุกเมื่อ
สิ่งมีชีวิตที่มีสถานะเหมือนยูนิคอร์น
เพราะมันหายากขนาดนั้น
ตัวนิ่มไม่สามารถอ้าปากได้
เหมือนอย่างเรา
มันมีเพียงช่องเล็กๆ สำหรับแลบลิ้นออกมาเท่านั้น
อาหารของพวกมันคือมดและปลวก
เท่านั้นจริงๆ
พวกมันมีประสาทการได้ยินที่ดีเยี่ยม
แต่มีสายตาที่แย่มาก
ประสาทการดมกลิ่นของพวกมันดีเยี่ยมยิ่งกว่าสุนัข
ตัวนิ่มไม่มีเส้นเสียง
พวกมันไม่ส่งเสียงใดๆ
ตัวนิ่มส่วนใหญ่ออกหากินเวลากลางคืน
และนอนในโพรงดิน
ต่อให้มันอยู่ห่างไปแค่ห้าเมตร
คุณก็จะไม่เห็นมัน
แม่ตัวนิ่มออกลูกแค่ปีละตัว
และจะดูแลอย่างเต็มที่
แม่จะเลี้ยงลูกอยู่หกถึงเจ็ดเดือน
และเมื่อลูกพร้อมออกจากโพรง
มันจะขี่อยู่บนหลังแม่ เรียนรู้วิธีการกินอาหาร
และสิ่งที่ควรมองหา
ก่อนจะแยกย้ายออกไปใช้ชีวิตด้วยตัวเอง
การอยู่ร่วมกับตัวนิ่ม
เป็นอะไรที่เงียบมาก
ผมปรับตารางชีวิตใหม่ทั้งหมด
เพื่อให้เข้ากับตารางเวลาของมัน
วันธรรมดาของผมเริ่มตอนตีสี่
จากนั้นก็
ทำงานเอกสาร และจัดการธุรกิจ
หลังจากนั้นก็แค่รอฟังเสียงข่วนจากในกล่องนั่น
หวัดดี เพื่อน
หวัดดี เป็นเด็กดีนะ
มาเถอะ
มาเร็ว เจ้าหนู
ต่อให้คุณเอาจานมดไปวางตรงหน้าตัวนิ่ม มันก็จะไม่กิน
โอ้ หาวใหญ่เลยนะ มาเถอะ
ทางเดียวที่จะทำให้ตัวนิ่มกินได้
คือปล่อยให้พวกมันออกหากินเอง
โอเค ไปกันเถอะ
ไปกัน
เอาละ ลุยเลย เพื่อนยาก
ไปเลย
ในการที่คุณจะหามด คุณต้องรู้จักมดก่อน
กิจิมะพาผมเข้าสู่โลกใบนั้น
โลกที่อยู่แค่บนพื้นผิวของโลกใบนี้
และข้างใต้ของมัน
พวกมันอาศัยอยู่ร่วมกันในอาณาจักรใต้ดินแห่งนี้
นี่เป็นรังที่ใหญ่มาก
แคสเวลล์คือผู้เชี่ยวชาญด้านมด
- พวกนี้คือมดหนามสะวันนา - ใช่
เขาตื่นเต้นมากกับโลกของมด
ผมหลงไหลในมด
เหมือนตัวนิ่ม
มดวิทยาคือการศึกษามด
ผมไม่ได้เรียนรู้ว่าธรรมชาติทำงานอย่างไร
ในตำราเรียน
ในฐานะเด็กชายชาวมูเวนด้า
ผมแค่เดินเข้าป่า
ดินแดนกว้างใหญ่เหล่านั้นเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิต
มีสัตว์ต่างๆ อยู่เต็มไปหมด
แต่ตลอดหลายปีที่อยู่ในป่า
ผมไม่เคยเห็นตัวนิ่มเลย
ครั้งแรกที่ผมเห็นตัวนิ่ม ผมเห็นมันอยู่กับกาเร็ธ
มันน่าทึ่งมาก
สัตว์ในตำนานตัวนี้
รูปร่างของมัน เหมือนรวมสัตว์หลายชนิดไว้ในตัวเดียว
มันเหมือนสิ่งมีชีวิตจากอีกโลก
ตอนนี้ที่ลาปาลาลา ผมกำลังทำวิจัยระยะยาว
เพื่อศึกษาการตอบสนองของมด ต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศ
คุณจะเห็นตัวหนึ่งตรงนั้น ตัวเล็กๆ
อ๋อ
มดจัดอยู่ในกลุ่มที่เราเรียกว่าสัตว์สังคม
แบบเดียวกับมนุษย์
พวกมันล้วนมาจากครอบครัวเดียวกัน
ราชินีคือแม่ผู้ก่อตั้งรัง
ในฐานะแม่ ราชินีคือผู้มีสิทธิ์สั่งการ
และมีลูกๆ ที่เหมือนหุ่นยนต์
ที่คอยรับคำสั่งเท่านั้น
มดเหล่านี้ทำทุกสิ่งเพื่อความอยู่รอดของรัง
มดทุกตัวที่คุณเห็นข้างนอกคือตัวเมีย
ทุกตัวเป็นพี่น้องกัน
ดูเหมือนพวกมันกำลังคุยกันเลย
- บางครั้งก็ทำความสะอาดกัน - พวกมันทำความสะอาดกันเหรอ
ใช่ เป็นการทำความสะอาด
ที่คุณเห็นส่วนใหญ่คือมดแก่
เพราะตัวอ่อนกับตัวผู้ยังอยู่ในรัง
ดูเหมือนในรังที่โตเต็มที่
ยิ่งมดมีอายุมาก งานที่ได้รับก็ยิ่งเสี่ยง
เมื่อจมูกของตัวนิ่มแตะพื้น แสดงว่ามันกำลังหาอาหาร
ตัวนิ่มสามารถดมกลิ่นมด ผ่านดินแข็งได้ลึกถึงหนึ่งฟุต
ตัวอ่อนพวกนี้แหละคือสิ่งที่มันกำลังหา
พวกชิ้นส่วนเล็กๆ ที่เหมือนเมล็ดข้าว
ใช่ นั่นคือไข่
ใช่
มันกินใหญ่เลย
เหมือนไอศกรีมของตัวนิ่มเลยละ
มดพากันแตกกระเจิง
พวกมันคงรู้สึกเหมือนมีมังกรยักษ์
มากวาดล้างพวกมัน
มดจะพยายามช่วยลูกๆ
พวกมันเลยจะคีบไข่
แล้วรีบหนีให้ห่างจากการโจมตี
ให้เร็วที่สุด
และเมื่อมดกัดลิ้นของกิจิมะ
มันจะดึงลิ้นกลับเข้ามาระหว่างกรงเล็บ เพื่อรูดมดออก
บางครั้งลิ้นของมันก็พันกันจนเกือบจะเป็นปม
คือมันกำลังกินอยู่
กิจิมะกำลังกินอยู่แน่ๆ
แต่มันก็ยังอยากจะหนี
ผมรู้สึกกดดันมากเพราะ
ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่า เขาจะสามารถกลับคืนสู่ป่าได้สำเร็จหรือไม่
เราต้องการให้ที่นี่เป็นที่พักพิงสำหรับตัวนิ่ม
ถ้ามีอะไรผิดปกติกับกิจิมะ
โครงการนี้อาจจะไม่สามารถเดินหน้าต่อได้
ที่ที่เราเดินมีรั้วไฟฟ้าอยู่ล้อมรอบ
เส้นล่างสุดอยู่สูงจากพื้นประมาณ 20 เซนติเมตร
ระดับความสูงพอดิบพอดี ที่ตัวนิ่มที่กำลังเดินด้วยขาหลัง
จะเดินเข้าไป แล้วสายไฟชนเข้าที่ท้องนิ่มๆ ของมัน
เมื่อโดนช็อต มันจะขดตัวเป็นลูกบอล
แล้วกระตุก…
จนกว่ามันจะตาย
จำนวนตัวนิ่มที่ตายจากไฟฟ้าในประเทศนี้
สูงกว่าการค้าสัตว์เถื่อนหกถึงเจ็ดเท่า
แล้ววันหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังเดิน และเสียสมาธิไปแค่เสี้ยววินาที
ผมว่ากิจิมะคงสบโอกาส
มันเลี้ยวตรงไปทางรั้วทันที
ผมเลยพุ่งไปทางด้านหลัง เพื่อผลักมันออกจากรั้ว
และกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านตัวผมไปถึงมัน
นี่
กิจิมะเริ่มตัวสั่นไม่หยุด
ไม่เป็นไรใช่ไหม
สั่นแบบนี้
ปัญหาคือมันไม่คิดว่าไฟฟ้ามาจากรั้ว
มันคิดว่าไฟฟ้ามาจากผม
นี่ ไม่เป็นไรแล้วนะ นี่ฉันเอง เจ้าหนู
นี่ฉันเอง
ไม่เป็นไรนะ นี่ฉันเอง
นี่
ผมแค่ต้องให้พื้นที่มัน
ผมรู้สึกแย่มาก
มาเถอะ ไม่เป็นไรแล้ว เจ้าหนู ไม่เป็นไรแล้ว นี่ฉันเอง
ผมแค่รู้สึกผิดหวังกับตัวเอง
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ผมมักกลัวเสมอว่าตัวเองยังไม่ดีพอ
โรงเรียนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ผมเป็นเด็กสมาธิสั้น
ผมนั่งนิ่งๆ ไม่ได้
ผมเคยเป็นเด็กหัวขบถในช่วงวัยรุ่น
ผมย้ายโรงเรียนมัธยมไปสองสามที่
และสุดท้ายผมก็ลาออก
ผมหาเลี้ยงตัวเอง ด้วยการเล่นโป๊กเกอร์อยู่สามปีเต็มๆ
เฮฮาเที่ยวเล่น
ผมชอบชีวิตแบบนั้นมาก
แล้วเพื่อนสนิทสองคนของผม ก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์
นั่นทำให้หัวใจผมแตกสลาย
ผมรู้สึกตัดขาดจากทุกสิ่ง
ผมค่อยๆ รู้ตัว
ว่าผมจะไม่มีวันมีความสุข
ถ้าไม่หาสิ่งอื่นยึดเหนี่ยว
ทุกช่วงปิดเทอม ผมจะถูกส่งไปที่ซิมบับเว
เพื่อออกไปเล่นท่ามกลางธรรมชาติ
ผมจำได้ถึงความรู้สึกอิสระสุดๆ
เวลาออกไปข้างนอก
ความรู้สึกสงบนิ่งแบบนี้
ผมอยากทำงานกับสัตว์ป่า
แต่ผมกำลังทำธุรกิจที่โจฮันเนสเบิร์ก
ผมออกไปที่ป่าตลอดไม่ได้ตามที่ใจต้องการ
ใช่เลย
แล้วผมก็ได้ติดต่อกับเรย์
และเขาพาผมไปยังคลินิกสัตว์ป่าโจฮันเนสเบิร์ก
และผมก็ได้เห็นตัวนิ่มตัวแรกในชีวิต
แล้วโลกทั้งใบของผมก็เปลี่ยนไปจากก่อนหน้า
ผมเริ่มพาตัวนิ่มเดินทุกวัน
พวกมันมีความอ่อนโยนอยู่ในตัว
ทั้งชีวิตผมถูกสอนว่า
"ไม่ อย่าแสดงความรู้สึกของตัวเอง"
แต่ผมคิดว่าสิ่งที่ต่างกันระหว่างตัวนิ่มกับมนุษย์คือ
มันง่ายกว่ามากที่จะอ่อนแอต่อหน้าตัวนิ่ม
พวกมันไม่ตัดสินคุณจากความอ่อนแอนั้น
พวกมันมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเรา
นี่คือตัวคุณในตอนนี้ และนั่นก็เพียงพอแล้ว
หลังจากเหตุการณ์รั้วไฟฟ้า
กิจิมะใช้เวลานานมากกว่าจะยกโทษให้ผม
แกวิ่งเล่นในสวนไปก่อนนะ
ในระหว่างที่ฉันใส่รองเท้า โอเคนะ นี่ โอเคมั้ย
อย่าปีนรั้วหรือทำอะไรเสี่ยงๆ ละ
เดี๋ยวฉันกลับมา
ตัวนิ่มแต่ละตัวแตกต่างกัน เหมือนกับมนุษย์
ตัวนิ่มบางตัวเฟรนด์ลี่ เป็นมิตรกับทุกคน
บางตัวก็อ่อนไหวและเครียดง่าย
มันไม่มีทางสงบลงได้
ในภาษาซูลู "กิจิมะ" แปลว่า "วิ่ง"
ถ้าผมเรียกกิจิมะว่า "วิ่ง" อยู่ตลอด มันอาจจะเข้าใจว่าให้วิ่งก็ได้
คำว่า "คูลูลา" ในภาษาซูลูแปลว่า "ง่าย"
ผมก็เลยเริ่มเรียกมันว่า "คูลู"
แต่ชื่อนี้ใช้ไม่ได้ผลกับมันเลย
คูลูทำทุกอย่างตามใจตัวเอง
โอเค
อยากลงตรงนี้ใช่ไหม
มานี่ มาเถอะ ลงไปเลย
ผมพยายามกำหนดขอบเขตให้กับคูลู
พื้นที่บางส่วน
มีถนนเป็นขอบเขตที่ชัดเจน
มันไม่ชอบการถูกจำกัดพื้นที่
มันฉลาดเจ้าเล่ห์มาก
ถ้าคูลูเห็นผม มันจะหยุดนิ่งทันที
จากนั้นมันก็พุ่งตัว
ข้ามถนนแบบเร็วจี๋ หวังว่าผมจะไม่เห็นมัน
แกกินเพราะได้ยินเสียงฉันมาใช่ไหม
หรือว่าแกเป็นเด็กดีจริงๆ
คูลูรู้แล้วว่าถ้ามันยังกินอยู่
ผมจะไม่อุ้มมันขึ้น ดังนั้นถ้ามันกิน ผมก็จะไม่อุ้ม
ถ้ามันกำลังวิ่ง
แล้วผมหยุด และเดินเข้าไปหาเพื่ออุ้ม
มันจะเริ่มข่วนพื้นทันที ไม่ว่าจะมีอาหารหรือไม่ก็ตาม
คูลูเหมือนเด็กเล็กๆ เลย
คุณต้องเปลี่ยนการรับรู้ของมัน
ไม่งั้นมันก็จะคิดว่า "โอเค งั้นเราสำรวจต่อ"
ในกระบวนการคืนสู่ป่า
คูลูต้องได้เข้าไปสำรวจในโพรงด้วย
มีเม่น หมูป่า หมูป่าหน้าหูด ที่ขุดโพรงไว้
รวมถึงอาร์ดวาร์กด้วย
แล้วตัวนิ่มก็เข้าไปดัดแปลงมัน
โอ๊ย
บางทีตอนเย็น คูลูจะแอบเข้าโพรง
เพราะมันอยากนอนข้างนอก
ซึ่งหมายความว่าผมต้องพามันออกมา
ให้ตายสิ
ภาวนาอย่าให้มีหมูป่าหน้าหูดอยู่ในนั้น
แล้วฉันก็มักจะคิดถึงงูที่อาจจะโผล่มาจากในโพรง
เจ้าแมงมุม
ผมต้องแน่ใจว่า
มันจะไม่โผล่ออกมาตอนตีหนึ่ง
แล้ววิ่งพุ่งไปหาอิสรภาพ
ให้ตายสิ
โอ๊ย
ผมเคยติดอยู่ในโพรงหลายครั้งแล้ว
ใช่ ผมเคยต้องให้คนมาลากออก
โอเคผมจะดึงขึ้นมาแล้วนะ
- แบบรถเข็น - โอเคค่อยๆ นะ
- คุณโอเคไหม - กิ่งไม้บี้ไข่ผมไปแล้ว
โอ้โฮแฮะ
ดีแล้วที่มันอยู่ในนั้น
แต่นั่นหมายความว่าผมต้องอดนอนทั้งคืน
ผมนอนข้างๆ มัน
ผมวางเท้าตรงทางเข้าโพรง
เพราะถ้าผมเผลอหลับ ผมจะรู้สึกได้ว่ามันไต่ผ่าน
(4 เดือน 3 วัน น้ำหนัก 5.20 กิโลกรัม)
เมื่อเวลาค่อยๆ ผ่านไป ผมก็เรียนรู้ที่จะเชื่อใจมัน
เพื่อให้มันได้สัมผัสกับอิสรภาพข้างนอก
ผมสามารถทิ้งมันไว้ตัวเดียวได้ครั้งละชั่วโมง
แล้วใช้เครื่องติดตามหามัน
ทุกครั้งที่เดินกับคูลู ผมจะได้เห็นอะไรใหม่ๆ เสมอ
เวลาตัวนิ่มหาอาหาร พวกมันจะไม่ทำลายรังทั้งหมด
พวกมันจะกินแค่พออิ่ม
ผมว่านั่นฉลาดมาก
คุณจะเห็นว่า เหมือนพื้นโลกทั้งแผ่นกำลังเคลื่อนไหว
มีสิ่งมีชีวิตคลานอยู่ตลอด
มันค่อนข้างดิบเถื่อน
ตรงนี้คือรังมดนักสู้ที่ใหญ่มาก
มดที่ดุที่สุด แข็งแกร่งที่สุด และน่ากลัวที่สุดก็คือมดนักสู้
เรารู้ว่าใครคือศัตรูตัวฉกาจของมดพวกนี้
ตัวนิ่มนั่นเอง
มดนักสู้กินทุกอย่างที่ขวางหน้า
พวกมันรุมล้มแมลงบางชนิดได้
แม้แต่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดเล็กอย่างหนู
นกบางชนิด ลูกนกที่ยังบินไม่ได้ก็อาจกลายเป็นเหยื่อ
รอบๆ จอมปลวกนี้
คือพื้นที่ล่าขนาดใหญ่ของมดนักสู้
เมื่อตัวนิ่มไปกินปลวก
มดอย่างมดนักสู้ก็จะได้ประโยชน์
จากการกินเศษอาหารที่เหลือของตัวนิ่ม
ปลวกทหารที่มีจมูกยาว ยืนเตรียมพร้อม ชูจมูกขึ้นฟ้า
ถ้ามดนักสู้เข้าใกล้
พวกมันจะพ่นกาวพิษออกมา
สารนี้จะทำให้มดนักสู้ถอยไปทันที
แล้วพวกปลวกงานจะมีเวลาเพียงพอ ในการดึงตัวอ่อนกลับเข้ารัง
และปิดอุโมงค์ทางเข้าอย่างรวดเร็ว
คูลูมีแรงผลักดันมหาศาลที่จะเป็นอิสระ
แต่เราต้องให้มันหนักถึง 6.5 กิโลกรัม
ตัวนิ่มที่มีน้ำหนัก 6.5 กิโล
แข็งแกร่งมาก
มันจะม้วนตัวแน่นเป็นลูกบอล
และป้องกันตัวเองจากนักล่า
คูลูใช้เวลานานมาก
กว่าจะรู้สึกปลอดภัยกับสภาพแวดล้อม
ผมเริ่มเห็นสัญญาณว่ามันเริ่มนิ่งและสงบลง
มีการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนในตัวคูลู
มันเริ่มเชื่อใจผม
โอ้ นี่ไงของดี
นั่นไง โอ้ นั่นของชอบใช่ไหม
ตัวนิ่มไม่เก่งเรื่องควบคุมอุณหภูมิร่างกาย
นั่นไง
ตอนที่เราอยู่ข้างนอก ผมเทน้ำใส่คูลูนิดหน่อย เพื่อให้มันเย็นลง
ราดตรงท้อง นั่นไง
แล้วมันก็เริ่มขดตัวเป็นวงกลมเล็กๆ
แล้วพันตัวรอบต้นไม้เหมือนคลั่ง
นั่นไง เอาแล้ว
ทำอะไรน่ะ
สนุกไหม เจ้าหนู ดีไหม
ว่าไง เย็นสบายดีไหม
บางครั้งตอนที่พวกมันเล่น มันจะพันหางรอบแขนเรา
นั่นเป็นครั้งแรกที่คูลูยอมให้ผมยกมันขึ้น
และมันใช้แขนผมเป็นของเล่น
การถูกจับหางและม้วนไปมา คือความสนุกของมัน
คูลูเริ่มเปิดใจ
แล้วด้านที่ขี้เล่นของมันก็เริ่มเผยออกมา
คูลูเคยผ่าน
ประสบการณ์เลวร้ายจากน้ำมือมนุษย์
สนุกมากเลยใช่ไหม
เอาอีกเหรอ เอาอีกไหม
การที่คูลูไว้ใจผมในระดับนั้น
มันทำให้ผมรู้สึกมีคุณค่ามาก
อยากได้อีกเหรอ มาสิ มาเลย
มันกำลังเรียนรู้วิธีป้องกันตัวผ่านการเล่น
ตัวนิ่มต้องมีกล้ามเนื้อแกนกลางที่แข็งแรงมาก
มันพัฒนากล้ามเนื้อ ด้วยการซิทอัพ การฝึกกล้ามท้อง
แล้วก็ดึงข้อ
เราอยู่ที่นี่มาหกเดือนแล้ว
หนุ่มใหญ่
อีกนิดเดียวก็จะได้เป็นอิสระแล้ว
มาสิ มานี่เร็ว หาวให้ดูหน่อยได้ไหม
เราจะรู้เมื่อตัวนิ่มพร้อม สำหรับขั้นตอนการปล่อยตัว
เมื่อพวกมันดูสบายใจและผ่อนคลาย
พวกมันกินอาหารได้ดี น้ำหนักขึ้นสม่ำเสมอ
ตำแหน่งที่เราอยู่ตอนนี้ อยู่ห่างประมาณ 45 นาที
จากจุดที่เราจะปล่อยตัวคูลู
อันแรกผ่านไปแล้วเพื่อน
ด้วยแท็กดาวเทียม
ผมจะเห็นตำแหน่งของคูลูบนมือถือ
ทุกๆ ชั่วโมง ผมจะได้รับสัญญาณว่า "ฉันอยู่ตรงนี้นะ"
ฉันขอโทษนะเพื่อน
แต่ถึงอย่างนั้น ความเสี่ยงก็ยังสูง
เราปล่อยตัวนิ่มที่แข็งแรงมาก แต่บางตัวก็ตายภายในข้ามคืน
เราเสียตัวนิ่มให้แบดเจอร์น้ำผึ้ง
สิงโต เสือดาว ไฮยีน่า แม้แต่ช้าง
ตัวนิ่มทุกตัวต้องเจอกับความเสี่ยง
แต่สักวัน คูลูก็ต้องกลับคืนสู่ป่า
หาวให้ดูหน่อยสิ
ว่าไง เหนื่อยไหมเพื่อน
ว่าไง
พื้นที่ที่เราจะปล่อยคูลู มันคือแดนสวรรค์สำหรับตัวนิ่ม
ที่นั่นมีมดกับปลวก
เยอะมากจนน่าทึ่ง
สิ่งที่ผมต้องทำคือ ช่วยมันทำความคุ้นเคยกับพื้นที่ใหม่ทั้งหมด
เพื่อจะมันจะได้รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนตลอดเวลา
มันจะค่อยๆ เรียนรู้กลิ่นในพื้นที่
และจดจำว่าตรงไหนอันตราย
มาเถอะ มานี่
มาเลย โอเค
อยากไปแล้วใช่ไหม
นั่นไง แกรู้ว่าแกอยู่ที่ไหน
ในช่วงสามวันแรก
คูลูเดินวันละสามถึงสี่กิโลเมตร
ที่นี่เป็นพื้นที่ขนาดใหญ่
ใช่ มันเดินได้ไม่รู้เหนื่อยเลย
มันจะกินให้เร็วที่สุด
แล้วรีบเดินต่อให้ไกลที่สุด
เราจะไปไหนกัน แถวนี้มีเสือดาวนะ
แน่ใจนะว่าอยากขึ้นมาบนนี้ หืม
ทุกอย่างดูลนลานมาก
อยู่ในที่ร่มไว้
อย่างน้อย คูลูควรจะ
อยู่ในพื้นที่หนึ่งสักอาทิตย์สองอาทิตย์
แล้วค่อยๆ สำรวจ แต่…
ไม่ใช่แค่วิ่งๆ ไปทุกวันแบบนี้
ผมกดดันให้มันกินได้แค่ระดับหนึ่งเท่านั้น
สวยใช่ไหมล่ะ
เร็วเข้า
เร็วเข้า เจ้าหนู เรายังต้องกินอีกนะ เพื่อน
นั่นไง เอาเลย เจ้าหนู
หยุดนะ
ผมได้ยินเสียงอะไรบางอย่างวิ่งหนีไปตรงนั้น
ใช่ ป่าแถวนี้มีสัตว์ดุร้าย
พื้นที่โล่งเล็กๆ ตรงนี้ คือสวรรค์ของเสือดาวเลยแหละ
พอตกกลางคืน ป่าก็กลายเป็นอีกโลกหนึ่งไปเลย
สิงโตเปลี่ยนไปเป็นอีกแบบ เมื่อถึงเวลากลางคืน
เสือดาวก็ด้วย
ได้ยินเสียงเสือดาว
หรือไฮยีน่าเดินอยู่รอบๆ
นั่นคือสัญญาณเตือนชัดเจน
น่าสงสาร คูลูตกใจกลัวมาก
โอเค เจ้าหนู ฉันอยู่ตรงนี้
ฉันอยู่นี่แล้วเพื่อน ฉันจะไม่ไปไหน
โอเค เข้าไปนะ
คูลูเผาผลาญพลังงานไปเยอะมาก
เย็นนี้มันดูอ่อนแรงที่สุดในรอบสัปดาห์เลย
น้ำหนักมันลดลงอย่างเห็นได้ชัด
นั่นอาจเป็นสัญญาณว่าเรากำลังถอยหลัง
คูลูใช้พลังงานมากกว่าที่ได้รับเข้าไป
นั่นเข้าใจได้ จำตอนแรกที่เจอมันได้ไหม
มันเคยวิ่งตลอด แล้วก็ค่อยๆ สงบลงเมื่อเวลาผ่านไป
- คุณต้องรอให้มันไปถึงจุดนั้น - ผมอยากให้มันสงบลงเดี๋ยวนี้
แค่รอให้มันสงบลงเท่านั้น
ไม่ ผมอยากให้มันสงบลงเดี๋ยวนี้
ผมคิดว่าเมื่อคำแนะนำแบบมีเหตุผลใช้ไม่ได้ผล
สิ่งเดียวที่ทำได้คือเชื่อตามสัญชาตญาณของตัวเอง
และต้องเชื่อใจตัวนิ่มด้วย
เพราะตัวนิ่มมีสัญชาตญาณที่แข็งแกร่งมาก
กฎข้อแรกคือห้ามปล่อยให้ตัวนิ่มหลุดไป
ผมพยายามให้คูลูมีพื้นที่มากขึ้น
เพื่อให้มันได้สงบลง
แต่ผมลืมเครื่องติดตามไป มันเป็นความผิดพลาดที่โง่มาก
ถ้าคูลูเข้าไปในบางพื้นที่
แล้วแท็กหลุด ผมอาจจะหามันไม่เจออีกเลย
แล้วยังมีรั้วไฟฟ้าอีก
ถ้าโดนรั้วนั้นก็ไม่รอด
และมันสามารถเดินได้ หนึ่งกิโลเมตรในหนึ่งชั่วโมง
พวกคุณกลับไปที่รถก่อน
ผมเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ
เดี๋ยวนี้เลย
คุณจะรู้สึกว่าคุณมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ
คุณรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบต่อทีมที่อยู่เบื้องหลังคุณ
แต่ที่สำคัญที่สุดคือคุณรู้สึกว่า ต้องรับผิดชอบต่อตัวนิ่มตัวนั้น
เพราะแท็กดาวเทียมไม่ส่งสัญญาณมา
เราเลยระบุตำแหน่งไม่ได้
ว่าคูลูอยู่ตรงไหนแน่ๆ เพื่อที่เราจะได้ตามหามัน
เราเดินหามันทั่วแล้วนะ แต่…
มันเหมือนพยายามหาผีเลย
(คณะทำงานเพื่อการอนุรักษ์ตัวนิ่มแอฟริกา)
โอ้ คูลูส่งสัญญาณมาแล้ว
โอเค ไปกันเลย มันเพิ่งเคลื่อนไปทางเหนือ
และฝั่งนั้นของถนน เร็วเข้า ไปกันเถอะ
ตอนนี้คูลูหายไปแล้วสองชั่วโมงครึ่ง
เราเจอมันอยู่ใต้ต้นไม้
กำลังกินปลวก
แล้วผมคิดว่าตอนนั้นเอง
ที่ผมรู้สึกเหมือนว่า "คูลูทำได้"
มันไม่ต้องการให้ผมตามติดทุกฝีก้าว
เพื่อคอยดูแลมันอีกแล้ว
ที่พุ่มหนามตรงนั้น ไม่ใช่
เราควบคุมทุกอย่างไม่ได้หรอก แต่สัญชาตญาณของผมกลับบอกว่า "ผมทำได้"
แต่ผมก็รู้ว่า ความจริงคือ "ผมทำไม่ได้"
ไง คนเก่งของฉัน
ไง เจ้าตัวเก่ง หวัดดี
ว่าไง มาเถอะ
มีแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้นที่คูลูเดินเข้ามาหาผมเอง
ไง เจ้าหนูของฉัน
หวัดดี
โอ้ ว้าว
นี่
โอ้โฮ เจ้าหนูของฉัน
ทำความสะอาดให้ฉันเหรอ
ฉันสกปรกขนาดนั้นเลยเหรอ
คูลูเหมือนจะทำให้ผมมั่นใจและพูดว่า
"ทุกอย่างจะราบรื่น"
ไง
ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ
นี่ ขอบใจนะ เจ้าหนู
ขอบใจนะ เพื่อน
ใช่ ผมก็ไม่แน่ใจ
รู้สึกเหมือนคูลูกำลังบอกอะไรบางอย่างกับผม
(คูลูมีน้ำหนักถึงเป้าหมายแล้ว)
เมื่อจักรวาลถูกสร้างขึ้น
ผู้รักษาและสัตว์ต่างมีสายใยร่วมกัน
ตัวนิ่มมีสถานะพิเศษ
ตามธรรมเนียมของชาวเวนด้า เด็กแรกเกิด
ต้องอยู่ในบ้านตลอดสามเดือนแรก
ก่อนจะออกจากบ้าน เด็กต้องผ่านพิธีคุ้มครองเพื่อความปลอดภัย
ผู้รักษาจะนำเกล็ดตัวนิ่มมา
เอาไปแช่น้ำ
แล้วสาดน้ำนั้นใส่เรา
เหมือนสายฝน
สิ่งนี้จะปลูกฝังความอ่อนน้อม และความสงบให้กับเรา
เมื่อเสียงฟ้าร้องจากตัวนิ่มมาเยือน
เราจะได้ไม่หวาดกลัว
นี่ครั้งสุดท้ายแล้วนะ เพื่อน
ว่าไง นี่ครั้งสุดท้ายแล้ว
นี่ ครั้งสุดท้ายแล้วนะ เจ้าหนูของฉัน ว่าไง
ใจนึง ผมก็อยากให้คูลูได้มีอิสระเต็มที่จริงๆ
โอเค
แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า
"ผมจะทำยังไงถ้าไม่มีคูลู"
(7 เดือน น้ำหนัก 6.64 กิโลกรัม)
คือมันอยู่กับผมตลอดเวลา
ผมนอนห่างจากมันแค่ห้าเมตร
ผมอยู่กับมันตลอด 24 ชั่วโมง ทุกวันมาหกเดือนเต็ม ผมเลย…
แล้วผมจะรู้สึกยังไงเมื่อต้องห่างจากคูลู
โอเค เพื่อน เรามาถึงแล้ว นี่ เราถึงแล้วนะ
เรามาถึงแล้ว เจ้าตัวเก่ง
กินเยอะๆ นะ
หิวมากเลยใช่ไหม กินเผื่อฉันด้วยนะ เพื่อน
การปล่อยมันไปของผม จะเป็นแบบค่อยเป็นค่อยไป
ก็คูลูเป็นตัวนิ่มที่ผมเลี้ยงเองกับมือ
นั่นแหละ เก่งมากเลย
มันใช้ชีวิตกับผม
มากกว่าอยู่ในป่าซะอีก
มันจะรู้สึกถูกทิ้งไหม
จะเครียดจนถึงขั้น
ที่ระบบภูมิคุ้มกันแย่ลง
มีเห็บเกาะ
ไม่ยอมกิน แล้วออกวิ่งตอนกลางคืนหรือเปล่า
นี่ จะไปไหนน่ะ
มีหลายอย่างที่อาจผิดพลาดได้
แล้วไหนจะมีรั้วไฟฟ้าอีก
อันตรายพวกนี้ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ไง เพื่อน นี่บ้านของแกเหรอ
นี่บ้านแกเหรอ เจ้าตัวเก่ง
วันนี้เป็นวันที่ยอดเยี่ยม คูลูกินเยอะมาก แล้วยังกินไม่หยุด
ไม่น่าเชื่อเลย
มันผ่อนคลายสุดๆ
มันไม่ได้หนี
คูลูมีความสุข ผมรู้สึกได้
คุณมีความสุขใช่ไหม
ผมมีความสุขมาก
เมื่อคุณทำงานใกล้ชิดกับสัตว์
มันยากมากที่จะตัดขาดสายสัมพันธ์นั้น
และเขาจะต้องผ่านมันไปให้ได้
และนั่นจะ… เป็นอะไรที่ยากสุดๆ
นี่
และเรากำลังพยายามรักษาสัตว์สายพันธุ์นี้
สายพันธุ์ที่อาจสูญพันธุ์ในช่วงชีวิตของเรา
เราโชคดีมากที่ได้ทำงานกับสัตว์ ที่หายากราวกับตำนาน
เมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้ ความรับผิดชอบมันหนักหนา
ใช่ มันรู้
ผมจะคอยเฝ้าดูคูลู ตราบเท่าที่ทำได้
เราติดตามตัวนิ่ม หลังปล่อยสู่ธรรมชาตินานถึง 12 เดือน
และเรายังต้องได้รับ รายงานความคืบหน้าแทบทุกวัน
ด้วยกล้องดักถ่าย
ผมสามารถเว้นระยะให้มัน แต่ยังแอบดูได้
คุณจะเห็นได้ในโพรงนี้
ที่จริงคูลูมีห้องนอนชั้นบนด้วยนะ
ตอนเข้าโพรง คุณจะเห็นว่าคูลูขึ้นไปชั้นบนจริงๆ
เราเห็นเพื่อนร่วมบ้านของมันหลายตัวเลย
มีสิ่งน่าทึ่งเกิดขึ้นรอบตัวมัน
(9 เดือน น้ำหนัก: 7.833กิโลกรัม)
มันแข็งแกร่งเกินต้าน
นั่นคือสิ่งที่ตัวนิ่มรู้สึกตอนนี้
แต่ข้างนอกนั่นโหดร้ายและเต็มไปด้วยอันตราย
และมันจะได้เรียนรู้ว่าตัวเองไม่ได้แข็งแกร่ง
ในภาษาเวนด้า ตัวนิ่มถือเป็นสิ่งมีชีวิตในตำนาน
แค่ได้เห็นก็เป็นบุญตา
แต่ถ้าเลือดตัวนิ่มหยดลงพื้นแม้หยดเดียว
จะเกิดภัยธรรมชาติ
คูลูใช้ชีวิตอิสระมา 8 สัปดาห์ ตอนที่ผมต้องไปทำงานที่โจฮันเนสเบิร์ก
แต่ระหว่างที่ผมอยู่ที่นั่น ผมได้รับโทรศัพท์จากเขตอนุรักษ์
ที่บอกว่าคูลูไม่ออกจากโพรงเลย
ผมคิดไปต่างๆ นาๆ
ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับคูลู
สิ่งที่ผมกังวลที่สุดคือ
มันอาจโดนไฮยีน่าลายจุดเล่นงานไปแล้ว
ผมไม่เคยนึกเลยว่า โพรงของมันอาจจะถล่ม
จนกระทั่งวันที่หก
เช้าวันนั้นผมเริ่มกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ
จนรู้สึกเหมือนอกจะระเบิด
- ไง นิคกี้ - หวัดดี กาเร็ธ
มีบางอย่างผิดปกติ ไม่มีใครเห็นคูลูมาหกวันแล้ว
ผมพยายามนึกถึงทุกความเป็นไปได้ ที่อาจเกิดขึ้นกับมัน
ให้ตายสิ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะคิดยังไงดี
ฉันไม่รู้จะพูดอะไร ทำได้แค่รีบไปที่นั่นพร้อมกับจอบ
ได้ โอเค
ผมเลยไปถึงที่นั่นเมื่อวาน
ติดกล้องดักถ่ายเอาไว้
ไม่เป็นไรนะ เจ้าหนู นี่ฉันเอง
เริ่มขุดเลย
ผมได้แต่คิดว่า "ให้ตายสิ ผมกำลังขุดศพของคูลูอยู่"
ผมรู้สึกเหมือนในใจว่างเปล่า
ใช่ ผมขุดอยู่สองชั่วโมงเต็มๆ
จนหลังจะพังอยู่แล้ว
สุดท้ายผมก็รู้ว่าทำคนเดียวไม่ไหว
เลยโทรเรียกหน่วยต่อต้านการล่ามาช่วย
เราขุดกันไม่หยุดเลย
ใช้เวลาประมาณสี่ชั่วโมงครึ่งถึงห้าชั่วโมง
เหมือนเราขุดสระว่ายน้ำ
ในที่สุดเราก็เจอช่องกลวงตรงหนึ่ง
ตอนนั้นผมเชื่อว่า
ว่าคูลูคงไม่รอด
ผมกำลังขุดศพมัน
โอเค ทุกคน ปิดไฟ
นี่ เป็นอะไรหรือเปล่า เป็นอะไรไหม เจ้าหนู
ว่าไง แกโอเคไหม
แล้วคูลูก็มองผม
เป็นอะไรหรือเปล่า เพื่อน
ผมทรุดเลย ผมแบบ "คุณพระช่วย คูลูยังไม่ตาย"
แกโอเคไหม เจ้าหนู เป็นอะไรหรือเปล่า
แกโอเคไหม เจ็บหรือเปล่า
เจ็บตรงไหนหรือเปล่า
นี่เป็นอะไรหรือเปล่า
นี่ แกโอเคไหม
ว่าไง มาทำอะไรในนี้
ผมตรวจดูเขา
คูลูยังอยู่ในอาการช็อกจากสิ่งที่เกิดขึ้น
ทั้งเสียงรอบตัวและทุกอย่าง
โอเค ผมคิดว่ามันอ่อนแรงนิดหน่อย ดังนั้น…
นี่ ไม่เป็นไรแล้วนะ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว เจ้าหนู
แกไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว เจ้าหนู
แกโอเคไหม ว่าไง เป็นอะไรหรือเปล่า
หลับอยู่เหรอ นี่
ไม่เป็นไรใช่ไหม เพื่อน
มองฉันสิ แกโอเคไหม เจ้าหนู
ไง ดูแกสิ นี่ฉันเองนะ
ฉันเอง เพื่อน นี่ฉันเอง
แกเป็นอะไรหรือเปล่า
ไม่เป็นไรแล้ว เจ้าหนู แกทำอะไรกับฉันเนี่ย
มาเถอะ
ขึ้นไปข้างบนกันเถอะ มานี่ ไม่เป็นไรแล้ว
เดินให้ดูหน่อยได้ไหม
ไง เดินไหวไหม
ผมอยากดูว่าคูลูร่างกายอ่อนแอไหม
แล้วมันก็ค่อยๆ เดิน
คูลูเจอรังมด แล้วมันก็ปีนเข้าไป
จากนั้นก็เริ่มกินอย่างบ้าคลั่ง
เจ้าตัวเล็กหิวมาก
ช่างเป็นบทเรียนที่หนักหนา
ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการที่มันติดอยู่ในโพรง
จะเป็นเรื่องต้องกังวล
(สองสัปดาห์ต่อมา)
โอเคนะ แม่สาวใหญ่ ใจเย็นๆ นะ
คุณเคยเห็นตัวนิ่มมีปฏิสัมพันธ์ กับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมตัวอื่นๆ ไหม
สิ่งที่น่าสนใจก็คือคูลูจะเดินตามสัตว์ใหญ่ไป
- เพราะมันจะกลิ้งตัวในมูลของสัตว์ใหญ่ - อ๋อ
แล้วเอามูลนั้นเคลือบตัวมันไว้
ถ้าคุณเป็นสิงโต แล้วได้กลิ่นมูลแรด
คุณจะไม่คิดว่านั่นคือเหยื่อ
ใช่ สัตว์หลายชนิดเลียนแบบเพื่อเอาตัวรอด
ไง เจ้าหนูน้อย
ขอชั่งน้ำหนักได้ไหม แล้วฉันจะไม่กวนแกอีก
เร็วเข้า มาสิ
มาเลย
มานี่เร็วเข้า แค่แป๊บเดียว ว่าไง
มาเถอะ ฉันรู้ว่าแกเป็นตัวนิ่มรักอิสระ แกไม่ชอบถูกจับใช่ไหม
ขอดึงตรงนี้นะ ได้แล้ว
(9 เดือน 12 วัน น้ำหนัก 8.10 กิโลกรัม)
อยู่นิ่งๆ นะ ได้แล้ว
นี่ แกนิ่งมากเลยเมื่ออยู่ในนั้น
แกเป็นเด็กดีใช่ไหม
เป็นเด็กดีหรือเปล่า ท้องเป็นไงบ้าง ดี
ไม่สะทกสะท้านเลย
เห็นไหมว่ามันเคลื่อนไหวช้าแค่ไหน
ไม่ใช่…
ใช่
ดูเหมือนว่ามันกำลังมุ่งหน้า ไปทางหุบเขาด้านตะวันตก
ในฐานะมนุษย์ หน้าที่ของเราคือปกป้องสัตว์ที่อยู่รอบตัว
ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ เรากำลังพยายามเชื่อมโยงวิทยาศาสตร์
กับสิ่งที่ผู้คนเชื่อ
เรามีสัตว์วิเศษนี้
ที่สามารถเรียกฝนได้
ทุกคนต่างต้องการฝน
ตำนานที่ปกป้อง
และทำให้มนุษย์อยู่ร่วมกับธรรมชาติได้อย่างสมดุล
เรื่องราวเหล่านั้นถูกเล่าต่อกันมาหลายชั่วอายุคน
แต่ตอนนี้เรากำลังเลี้ยงดูคนรุ่นใหม่ ที่ต้องการฟังความจริง
พวกเขาไม่สนใจว่าคนเคยเชื่ออะไรกันมา
แต่ไม่ว่าจะเป็นวิทยาศาสตร์ ที่ผสานกับภูมิปัญญาดั้งเดิม
หรือวิทยาศาสตร์ล้วนๆ
สิ่งสำคัญที่สุด
คือเราต้องปกป้องสิ่งแวดล้อม
เผ่าพันธุ์ของเราทำอะไรไว้กับเผ่าพันธุ์ของคูลู
หากสัตว์พิเศษอย่างตัวนิ่มสูญพันธุ์ไป
มันสะท้อนได้ว่าเราปฏิบัติต่อโลกใบนี้ยังไง
นี่เป็นเรื่องที่หนักหนามาก
เหมือนการเดินทางที่ยาวนาน
คูลูเปลี่ยนไปเลย
มันผ่อนคลายมาก
เหมือนคูลูสามารถทำอะไรด้วยตัวเอง
อย่างมีอิสระ
โดยไม่ถูกกดดัน
(12 เดือน 4 วัน น้ำหนัก 8.6 กิโลกรัม)
น้ำหนักมันเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
และตอนนี้คูลูรู้เส้นทางของพื้นที่นี้หมดแล้ว
มันย้ายเข้าไปอยู่ในพื้นที่ป่าริมน้ำที่หนาแน่น
เหมือนคูลูเจอแหล่งป่าที่ดิบจริงๆ
และมันก็เลือกอยู่ตรงนั้น
มันอาจจะกำลังมองหาตัวเมียอยู่ก็ได้
การที่มันเดินไปทั่ว
แล้วฝากกลิ่นไว้ทุกที่
นั่นคือสัญญาณชัดเจนว่ามันพร้อมแล้ว
และเรารู้ว่ามีตัวนิ่มตัวอื่นในพื้นที่นี้ด้วย
ตอนนี้คูลูอยู่ในป่า
นานกว่าที่เคยอยู่ในการดูแลเสียอีก
นี่เหมือนกับว่า เราชดใช้หนี้บางอย่างให้มันได้แล้ว
สองครั้งหลังที่ผมไปหาคูลู
มันพยายามซ่อนตัวจากผม
ด้วยการนอนราบไปกับพื้น
เพื่อให้ดูกลมกลืนกับสภาพแวดล้อม
รู้สึกเหมือนนี่คือขั้นสุดท้ายในการคืนสู่ป่าของคูลู
คือเราก็ต้องมีจุดที่ต้องปล่อยมันไป
(1 ปี 7 เดือน น้ำหนักสุดท้าย :9.52 กิโลกรัม)
ที่จริงแล้ว เราอาจไม่ควรจะเจอคูลูตั้งแต่แรก
ถ้าเราไม่มีวันได้เห็นมันอีก
นั่นแปลว่ามันใช้ชีวิตของมันได้แล้ว
(หลังจากปล่อยคืนสู่ธรรมชาติครบหนึ่งปี กาเร็ธก็เอาแท็กของคูลูออก)
(ทำให้ไม่สามารถติดตามมันได้อีกต่อไป)
(หลังจากอยู่บนโลกมานานกว่า 85 ล้านปี)
(คูลูและเผ่าพันธุ์ของมัน กลายเป็นสัตว์ป่าที่ถูกล่ามากที่สุดในโลก)
(การค้าตัวนิ่มได้รับแรงกระตุ้น)
(จากการทำให้การแพทย์แผนโบราณ กลายเป็นอุตสาหกรรม)
(แต่กฎหมายคุ้มครองก็เข้มงวดขึ้นด้วย)
(ความพยายามอนุรักษ์โลกกำลังเพิ่มขึ้น)
(ตั้งแต่ที่ปล่อยตัวคูลูสู่ธรรมชาติได้สำเร็จ)
(คณะทำงานเพื่อการอนุรักษ์ตัวนิ่มแอฟริกา)
(ก็ได้ก่อตั้งศูนย์ฟื้นฟูตัวนิ่มโดยเฉพาะ)
(ซึ่งก็คือแหล่งฟื้นฟูตัวนิ่ม)
(กาเร็ธและเรย์กำลังร่วมมือกับลาปาลาลา)
(เพื่อวิจัยรั้วไฟฟ้ารูปแบบใหม่)
(ที่สามารถช่วยชีวิตตัวนิ่มทั่วแอฟริกาใต้)
(เป็นไปได้ว่าเราอาจไม่มีโอกาสเห็นคูลูอีกเลย)
(คำบรรยายโดย เบญจพร กวินทร์)