Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mamusiu...
Od dawna chciałam mieć zwierzątko.
Na każde urodziny prosiłam: „Zwierzątko!”.
Tak bardzo błagałam,
a teraz jestem taka szczęśliwa.
Tato, kupiłeś nam szczeniaka!
Kiedy w końcu wzięliśmy zwierzaka, miło było mieć towarzystwo.
Dom wydaje się pełny, gdy są w nim zwierzęta.
Mogę go zatrzymać?
Tak.
Oto Daisy.
- Poważnie? - Tak.
Żartujesz?
Dziękuję, mamo!
- Cześć, Iris. - Cześć.
Fajnie, że twój tata przywiózł twoje zwierzaki.
Tak.
Patrz w kamerę. Bądź grzeczny, dobrze?
Monty, chodź tu.
Lubisz rozmawiać o twoich zwierzakach?
- Tak. - Wiesz co?
To film o przyjaźni ze zwierzętami.
Tak!
Dobra. Zaczynamy.
Co najbardziej lubisz w zwierzakach?
Może... lubię się z nimi przytulać.
Lubię się bawić.
To miłe, gdy w domu jest zwierzę.
Możemy nawiązać więź z tymi istotami.
Może to trochę dziwne, ale myślę, że to miłe.
Są darmowym źródłem rozrywki.
Jest dobry w spaniu.
I w robieniu sztuczek.
Lubi włazić ludziom we włosy.
Tak jakby nas chroni.
Czasem bywa niemądry.
Mamy nadzieję, że nie zawsze będzie szalony.
O Boże.
Nie! Patrz.
Bywa trudno.
Kto się dobrał do śmietnika?
Aries?
- Ale warto. - Tak.
Chodzi o ich miłość i uczucie, jakim cię darzą.
Dobrze wiedzieć, że mam przyjaciela i zawsze mogę na niego liczyć.
Bóg pomyślał: „Dajmy zwierzakom szósty zmysł.
Będą jak mimowie i magicy”. I tak powstały...
zwierzaki.
Bianca.
Trzymamy rolki w aucie
i w różnych miejscach w domu, w szafkach.
Lepiej kupować je hurtem. Zużywamy jedną dziennie.
- Cześć, Travisie i Adamie. - Cześć.
Dziękuję za podanie o adopcję psa.
Weterynarz was chwalił. Widać, że kochacie zwierzaki
i każdy pies byłby u was szczęśliwy.
Życzę każdemu takiej przyjaźni z psem,
jak moja z Delilah...
To szczera, głęboka więź.
Jest wyjątkowa. Chciałbym, żeby też tego doświadczył.
Widzicie?
PROJEKT SATO
Travis opowiedział mi o Projekcie Sato z Portoryko.
Ratują psy i znajdują im domy w Stanach.
„Może adoptujemy psa?”.
Miałem zrobić mu niespodziankę i to się właśnie dzieje.
Cześć, Blue.
Przywitaj się z tatusiami.
Widziałem, że jest inny.
Pomyślałem: „Tak. To ten”.
Jesteś królem miski?
Cześć, Blue.
Jesteś królem miski?
Bardzo ciekawie było adoptować psa,
którego nie znaliśmy.
Dostałem wiadomość, że lot Blue jest trochę opóźniony.
- O godziny czy dni? - Trzydzieści minut.
Dobra.
Ciekawe, z której strony przyjdą.
Też się zastanawiam.
Nie sądzę, że stamtąd. Chyba...
Pewnie stąd.
- Dłonie mi się pocą. - Mi też.
Widzę ich.
Cześć.
- Hej. - Przywitaj się.
- Cześć, mały. - Idziemy.
Witaj.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
- Hej.
- O rany. - Cześć, Blue.
Najpierw wyślę twojej matce.
Blue, życzę ci miłego życia.
Będziesz kochany.
Bawcie się dobrze.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Czy wy...? Czekaliście tutaj.
Patrz, też adoptują szczeniaka.
Gotowy na spotkanie z rodzeństwem?
Tak.
Pierwszy dzień był niesamowity.
ABNER, 11 LAT
- I straszny. - Tak.
Bo mamy psy, hurra!
- Biegamy z nimi. - I musimy po nich sprzątać.
O nie.
Karmimy je.
Karmię ją ludzkim jedzeniem, choć mój tata tego nie lubi.
Daj... mi...
ludzkie... jedzenie!
Dajemy im wodę.
Co robisz?
- Wyprowadzamy je. - Tak.
Zbieramy ich kupy.
Wszędzie robią kupy.
Włazi w nią, więc trzeba mu umyć łapy.
Nie!
A ja na to...
Próbowałam wyczyścić kuwetę...
jeden raz.
Nigdy więcej.
Najpierw zatkałem nos.
Próbowałem nawet zatyczki, ale to było bolesne.
Trzeba je nauczyć, żeby nie robiły tego na dywanie.
O nie. Proszę.
Usunęliśmy wszystkie dywany.
Muszę sprzątać kupy z ogrodu.
Mama sprząta kuwetę.
Rhett, co ty sprzątasz?
On niczego nie sprząta.
Zmywam naczynia.
Posiadanie zwierzątka jest trudne.
Ale to wspaniała podróż.
ASHEVILLE KAROLINA PÓŁNOCNA
Ratowanie kotów to moja praca.
Zaczynałem jako raper, a teraz tak wygląda moje życie.
Gdy dorastałem, nie miałem własnych kotów.
Już dobrze, mamo.
W porządku.
Zawsze bawiłem się z nimi na dworze.
O rany.
W moim domu była przemoc,
narkotyki i śmierć, więc nie chciałem tam być.
Nie miałem własnego głosu i nie mogłem nic zrobić.
Gdy jesteś sam, czujesz się bezsilny.
Tak właśnie myślę o kotach.
No już.
Nikt o nie nie walczy.
Tam są dwa.
Łapiemy koty w humanitarne pułapki, żeby nie cierpiały.
Zabieramy je do klinik, sterylizujemy, szczepimy
i odnosimy na miejsce.
To zapobiega nadmiernej liczebności i chorobom.
Już dobrze.
W przeszłości stosowano eutanazję.
Pewnie myśli sobie: „Nie znoszę tych ludzi.
Są szaleni i dziwni”.
Gramy w tej samej drużynie.
Gdy zaczynałem,
zobaczyłem ogłoszenie w internecie o pomaganiu kotom w schronisku.
Rozmowa była nieudana z powodu kotów.
W pokoju było ich mnóstwo.
Kobieta zadawała mi pytania, a ja wciąż podnosiłem koty.
„Jakie było pytanie? Przepraszam. Ten kot...”
Nie odpowiadałem na pytania i kiepsko wypadłem,
ale powiedzieli, że mnie zatrudnią,
bo rzadko spotykali kogoś, kto tak bardzo kocha koty.
Byłem jedynym facetem w dziale kotów.
Inni pracowali z psami.
Kobiety pytały mnie: „Dlaczego siedzisz z kotami?
Czemu nie idziesz do psów?”.
A ja nie chciałem pracować z psami. Są fajne, ale wolę koty.
Rick.
Moim pierwszym kotem był Rick James.
Był jedyny w swoim rodzaju.
Nie wiedziałem wtedy zbyt wiele o ratowaniu zwierząt,
więc kupiłem Ricka od hodowcy.
Perski kot himalajski czystej krwi.
Pozbawiono go pazurów.
Nie wiedziałem, że usunięcie pazurów
jest jak ucięcie czubków palców u ludzi.
Opiekując się Rickiem,
uczyłem się na błędach.
To bolało.
Czułem się jak rodzic, który robi wszystko źle.
Mogę się ubrać, zanim cię wezmę?
Rick był więcej niż kotem.
Dziękuję.
Był jak rodzina. Kochałem go.
Rodzice nie dali mi bezwarunkowej miłości.
Poczułem to dopiero z Rickiem.
Jechałem gdzieś ze znajomym producent, Kadem,
i mówiłem mu o Ricku.
Zawsze o nim opowiadam.
W końcu powiedziałem coś takiego, że zrozumiał, że Rick to kot.
Kado na to: „Chwila.
Przez cały czas mówiłeś o kocie?
Myślałem, że mówisz o współlokatorze albo bracie.
Rick jest kotem? Tak dużo mówisz o kocie?”.
Kocham cię.
Żaden inny kot mnie tak nie przytulał.
Za każdym razem, gdy go podnosiłem,
lizał mnie w to ucho.
Tylko po tej stronie. Za każdym razem. Taki już był.
Gdy tylko go podnosiłem, lizał to ucho. To było jak powitanie.
Co jest, ziom?
Kochałem go na zabój. Odmienił moje życie.
W idealnym świecie chciałbym, żeby wszystkie koty miały dom,
ale wiele z nich tego nie chce.
Wolą być na zewnątrz i robić swoje.
Pracuję z wieloma agencjami adopcyjnymi.
Pomagam kotom,
które lubią obecność ludzi
i chcą znaleźć dom na zawsze.
Co tu robisz?
Cześć, Alanis.
Alanis... Właśnie ustawiałem pułapkę,
a ona podeszła i wskoczyła mi w ramiona.
Chcesz iść z królem?
Chciałem ją adoptować.
Daję wszystkim znać.
Przyszedłem po kotkę, którą nazwałem Alanis Mewissette.
Jest śliczna. Naprawdę ładna.
Lubię ją.
Nie adoptuję jej. Nie mogę.
O mój Boże.
Więc nie.
Nie adoptuję tej kotki.
A tydzień później...
„To jest Alanis Mewissette. Moja córeczka”.
Niech ci będzie.
Wybrała mnie. To ona mnie adoptowała.
Tak pojawiła się Alanis.
Zawsze byłem tym dziwnym wśród przyjaciół i rodziny.
Każdy, kto mnie zna, powie wam: „Sterling zawsze był dziwny”.
Na co się gapisz?
Randkowanie to dla mnie wyzwanie,
bo na randkach
zwracam na siebie uwagę paznokciami i stylem ubierania.
Kobiety widzą, że jestem trochę inny,
a potem patrzą na mojego kota i mówią: „Nie.
Nie dam rady. To za dużo”. Nie chcą się spotykać z facetem z kotami.
Czytałem, że na portalach randkowych
kobiety odrzucają facetów ze zdjęciem profilowym z kotem.
To nieatrakcyjne i za mało męskie.
Ja i mój kumpel Nathan pomyśleliśmy:
„Znam to i mam tego dość”.
Jeśli jesteś singlem kochającym koty,
jest do tego apka.
- Serio? - Tak!
Stworzyliśmy Tabby Dates,
czyli apkę randkową dla miłośników kotów.
- Patrzcie, kto przyszedł. - Spójrz na nie.
Z Deb jest super, bo lubi koty.
Kocha koty tak samo, jeśli nie bardziej niż ja.
Jest technikiem weterynaryjnym w klinice dla kotów.
Po prostu... pasujemy do siebie.
Nie każdy kocha koty, ale chcę pomóc to zmienić.
Zwracają na ciebie uwagę bardziej niż ktokolwiek inny.
Obecność kogoś, kto mnie przytuli, z kim mogę porozmawiać
i kto kocha mnie bezwarunkowo,
pomogła mi w wielu trudnych chwilach.
Miałem Ricka przez 13 lat. Przez 13 i pół roku był ze mną.
Zmarł ósmego stycznia, w moje urodziny.
Postanowiłem świętować jego życie i moje w każde urodziny.
RICK JAMES NA ZAWSZE!
Moja podróż bardzo wiąże się z Rickiem.
Proszę, kochanie.
Wracasz do domu. Mówiłem, że gramy w jednej drużynie.
Z tyłu mam wielkie zdjęcie Ricka Jamesa.
Na pamiątkę.
„PAMIĘCI RICKA JAMESA”
Nadal mnie wspiera. Zawsze nade mną czuwa.
Gdy jestem smutna albo zła, przychodzi i mnie liże.
Podnoszę go, przytulam i od razu mi lepiej.
To cudowne, że są z tobą do końca życia.
To twoi najlepsi przyjaciele.
Żółwik.
Czasem czymś się martwię i wiem, że gdy powiem o tym tacie,
każe mi myśleć pozytywnie.
Ale gdy mówię o tym mojemu psu, ona na to: „W pełni rozumiem”.
Nie czuję się samotna. Zawsze ktoś jest przy mnie.
Nie zostawią mnie i nie mają mnie dość. To super.
W przeciwieństwie do moich znajomych.
Ludzie mogą powiedzieć: „Nie chcę tego robić”.
Ale koty powiedzą: „Dobra, zrobię to”.
Nie lubię się bawić z bratem.
To nudne.
Gdy bawię się z Coco, jest o wiele fajniej.
Jeśli ja płaczę, to Toast też.
Zwierzę kocha cię bezwarunkowo.
To tworzy więź, której nie można zerwać.
Jeśli masz z nimi prawdziwą więź, to są twoimi zwierzakami.
WYBRZEŻE KATALONII HISZPANIA
Nirvana.
Odkąd miałem 10 lat,
uwielbiałem filmy o Indianie Jonesie. Też chciałem przeżywać przygody.
2013 ROK
Musiałem zaspokoić pragnienie przygody.
Wiedziałem, że muszę się wiele nauczyć.
Postanowiłem popłynąć katalońskim wybrzeżem z Barcelony
i wzdłuż wybrzeża Francji i Włoch.
Gdy wyruszasz na misję sam...
możesz polegać tylko na sobie.
Jesteś odpowiedzialny tylko za siebie.
Najgorszy moment?
Byłem trochę samotny. Pomyślałem: „Co ja tu robię?
Czy to za duże marzenie?”.
Nie wiedziałem, co na mnie czeka we Włoszech.
Na środku ulicy zobaczyłem małego psa, który szedł między pasami.
Ucieszyła się na mój widok. Widziałem to po ruchach ogona.
Cieszyła się, ale bała się ludzi.
Uciekała.
Powiedziałem: „Dobra”.
Zastanawiałem się, czy ją wziąć.
To jak myśl z tyłu głowy, gdy masz coś na sumieniu.
Najpierw poszliśmy do weterynarza.
Zapytałem: „Może pan powiedzieć, jak duży będzie ten pies?
Podróżuję kajakiem i waga jest dla mnie bardzo ważna”.
Usłyszałem: „Ma z dziesięć miesięcy, może rok, ale już nie urośnie”.
Idealnie. Siedem kilo. Dobrze.
Wsadziłem ją na kajak.
Trochę wiosłowaliśmy.
Na początku miała chorobę morską.
Wtedy spotkałem rybaka, który miał mnóstwo psów.
Powiedział mi: „Nie martw się.
Pies wkrótce zrozumie, że wypływasz w morze.
Pokona chorobę morską, bo chce być z tobą”.
Wszystko się zmieniło. Nirvana zaczęła się cieszyć.
Miałem nowego marynarza na pokładzie.
Musiałem zmienić tryb pływania.
Nie wypływałem już na wzburzone morze.
Gdy to było możliwe, robiłem postoje częściej,
żeby Nirvanie było trochę wygodniej.
Nadchodziło lato i robiło się coraz goręcej.
Musiałem stworzyć dla niej cień, bo nie może nosić kapelusza jak ja.
Wymyśliłem, jak zamocować patyk z krzyżem
i trójkątny materiał, który miałem w kajaku.
Miała idealny cień w najcieplejsze dni.
Musiałem jej założyć kamizelkę ratunkową.
Zimą, jeśli była zbyt mokra, marzła.
Wymyśliłem kostium, który chronił ją przed wiatrem i wodą.
Nie wiedziałem, co robić, żeby była posłuszna.
Komunikacja nie działała.
Poznałem kogoś, kto nauczył mnie rozumieć psy.
Psy pochodzą od wilków. Potrzebują przywódcy stada.
Muszę być przywódcą stada dla Nirvany,
nawet jeśli to tylko wataha dwóch osób.
Jednego dnia uczyłem ją siadu, a następnego dnia komendy na bieg.
Później wskakiwania na kajak.
W pół miesiąca nauczyła się wielu rzeczy.
„Wyskocz z kajaka”.
A potem, gdy była na lądzie, mówiłem...
co znaczy: „Tu jest tylko woda.
Musisz przejść dalej”.
Nie.
Idź dalej!
Idź dalej.
Chodź tu i wskakuj.
Tych komend nauczyła się w kilka dni.
Około 90 słów.
Podobało mi się, że stanowimy zespół.
Dzieliłem z nią miłe chwile,
na przykład ładny zachód słońca.
Albo budziliśmy się razem w namiocie.
Skacz!
Miło było mieć wszędzie towarzysza.
Nie byłem już sam.
Cztery lata pływania kajakiem
dały mi pewność, że możemy być wszędzie i robić wszystko.
Jest po prostu bardzo mądra.
Naprawdę niezwykła.
Umie robić rzeczy, których nie potrafią inne psy.
Oto Goku.
Został porzucony.
Nirvana bardzo się interesowała małym kotem.
Postanowiłem zobaczyć, co się stanie, gdy będą razem.
To niesamowite, że Nirvana ma instynkt matki.
Zobaczyłem to w 15 minut.
Uznała, że musi się nim zająć.
A potem...
Mały kot Goku zaczął szukać brzucha i sutków.
To naturalny instynkt.
Pomyślałem: „Dobra”.
Po dwóch dniach z piersi Nirvany wypływało mleko.
Pozwoliliśmy naturze działać.
To było dziwne, ale wtedy połączyła ich silna więź.
Goku!
Nagle było nas troje.
Zostań.
Usiądź.
Pocałuj Goku.
Zwierzęta mają instynkt, którego nikt nie uczy,
ale one to po prostu wiedzą.
Byłem ciekaw, jak Nirvana rozwinęła ten instynkt.
Bo robiła to z miłością.
Goku!
Po podróży kajakiem pomyślałem...
„Mam dużo doświadczenia na morzu”.
Zabieram teraz ludzi na oglądanie wielorybów w Barcelonie.
Nirvana też tam jest.
Lubi wycieczki z wielorybami i delfinami.
Gdzie delfiny? Spójrzcie na nie.
Ale piękna.
Miałem szczęście.
Razem z moją partnerką, Avą, mamy synka, Joego.
Delikatnie.
O tak.
Chodź tu.
Połóż się.
Branie odpowiedzialności za kogoś,
zapewnienie mu bezpieczeństwa i opieki...
Nauczyłem się tego z Nirvaną.
Wiele się razem nauczyliśmy.
Pod koniec podróży osiągnąłem cel.
Jak miło.
Ale jesteś piękna.
Jesteśmy teraz większą rodziną.
Tym razem to przygoda...
na resztę mojego życia.
Są całkiem bystre.
Czasem można nie docenić, ile wiedzą.
Kiedyś mówiłam o czymś Kayli i ona zaczęła szczekać.
A ja na to: „Czyli mnie rozumiesz”.
Robisz kupę?
Tak?
- Rozmawiamy z nimi. - O tak.
- I one to rozumieją. - Trochę.
Czuję, że jest prawdziwą osobą.
To nie jest tego warte.
Czemu jesteś zła? Bo pozwoliliśmy...
Zostawiliśmy cię w klatce tylko na chwilę.
Mówią: „Jestem głodny”.
„Brachu, potrzebuję jedzenia albo umrę”.
Mam wrażenie, że mówią do mnie tak, że tylko ja to rozumiem.
ETERI, 10 LAT
SASHA, 7 LAT
Coś w tym stylu.
BREANNA, 9 LAT
LANDON, 11 LAT
I przybiega do mnie.
Oto on.
Dobry piesek.
Cześć, Beau.
Mój pies nazywa się Bilbo.
Mam go prawie całe życie.
Gotowe!
Pamiętam, że siedziałem na podjeździe
i podeszła do mnie mama z Bilbem w ramionach.
Gapiłem się na niego.
Obaj mamy rozszczep wargi i podniebienia.
Gdy tylko go zobaczyłem, wiedziałem, że to mój pies.
Nic nie mogło tego zmienić.
Od razu się zaprzyjaźniliśmy.
Najpierw był u nas w domu tymczasowym.
Ale gdy w końcu poznałem wymarzonego psa mojego życia,
moja mama powiedziała: „O Boże. Musimy go zatrzymać”.
Miło jest mieć psa, który ma taką samą przypadłość.
Obaj musieliśmy mieć operacje.
Więc dobrze mnie rozumie.
Po każdej operacji kładzie się na mnie
i jest tam przez cały dzień.
Masz wrażenie,
że twój pies jest przy tobie i bardzo cię kocha.
Pewnie w tej chwili myśli sobie: „Cieszę się, że ten człowiek mnie wybrał”.
Są jak przyjaciele.
- I... - Bliscy.
- Są częścią naszej rodziny. - Psy są podobne do ludzi.
Tak, są częścią rodziny.
Jesteśmy rodzeństwem i oni też.
Mama pozwala każdemu z nas zajmować się swoim psem.
Mój brat opiekuje się Milem...
- Bardziej niż Morchim. - ...a ja Morchim.
Czasami się na siebie wkurzają.
Jeśli Daisy jest w centrum uwagi, a Goose podejdzie,
warczy na niego, bo chce być w centrum uwagi.
Ciągle się bawią w walkę. Dosłownie każdego dnia.
Nie żartuję. Dosłownie.
To dziwna relacja.
Cooper lubi mojego drugiego psa, ale on go nie lubi.
Jeśli wydasz brata lub siostrę, nie zostaniesz ukarany.
Gdy urodziła się moja siostra, Bella, Arthur nasikał jej do łóżeczka.
Może chciał jej powiedzieć: „Jestem jedynym dzieckiem w domu”.
Zwierzaki nauczyły mnie, że rodzeństwo potrafi być trudne,
ale czasami dzieją się przemiłe rzeczy.
Chodźmy tędy, Blue.
No chodź.
To twoja nowa siostra.
Chyba nigdy nie spotkał kota.
Kto to?
Jest starsza. Rządzi w domu. Tak.
Tak.
Delilah to moje dziecko.
Moja pierworodna.
Przez chwilę mieszkała z moją mamą, która ma psa.
Bardzo się kochają.
Pojawienie się w domu drugiego psa to dla niej szansa na nowe życie.
Mamy nadzieję, że to doda jej energii.
Ma 17 lat.
Pozwolę Travisowi skupić się na szczeniaku,
a ja zajmę się Delilah.
Chcę być odpowiedzialny.
Będzie ciekawie z tą szczenięcą energią.
Na pewno. To ją postawi na nogi.
Poranna kawa z Blue
Co?
Wiedziałem, że nawiążę z nim więź, ale nie sądziłem, że tak szybko.
Aport.
Wygląda na to, że rozniesie mi dom w drobny mak.
Cokolwiek zechce.
No proszę.
Powiesz mu w końcu „nie”?
Staram się nie ingerować w twoje szkolenie.
Nie, Blue.
Gdzie z tym idziesz?
Teraz utknąłeś.
Tak.
Jestem tu.
O rany. Rozgryzłeś to.
O rany. Dobra.
Tak jest.
Idę po worki na kupę.
Bianco.
Wiem. Jest bardzo dziwny.
Chodź, Bianco.
Bądź miła. Kiedyś zostanie twoim najlepszym przyjacielem.
Mówi się, że pies jest najlepszym przyjacielem człowieka.
Dosłownie.
Jaki zwierzak jest twoim zdaniem najlepszy?
Najpierw weź psa, bo to najpopularniejsze zwierzęta.
Ptaki mają 16% popularności.
Koty mają 38, a psy 59.
Świnki morskie, myszy, różne gryzonie mają 20.
Więc...
Zacznę od dołu.
Pająki, 5 lub 10% popularności.
Koty: 30...
mają 38% popularności.
Świnki morskie i inne.
Te są najsłodsze.
Albo chomiki.
Chomiki są mniejsze i łatwiej się nimi zajmować.
Świnki morskie są większe, ale słodsze.
Właściwie są tak samo urocze.
Jeśli chcecie coś uroczego,
weźcie jakiegokolwiek gryzonia, byle nie mysz.
ŻADNYCH MYSZY!
Zawsze chciałam mieć świnkę
po obejrzeniu Babe, świnki z klasą i Pajęczyny Charlotty.
Czytałam o specjalnych rasach, które ważą mniej niż 10 kilogramów.
Powiedziałam: „Tego właśnie chcę” i pojechałam odebrać swoje dziecko.
Zobaczyłam go tam, jak krzyczał
i pomyślałam: „O Boże. Zakochałam się”.
Ważył niecałe dwa kilogramy.
Był taki.
Tak, był malutki.
Czytałam, że świnie to świetne zwierzęta domowe.
Są bardzo mądre i czyste.
Po co mi pies, skoro mogę mieć świnię, która jest lepsza?
Można przygarnąć świnkę, która jest mała, bardzo czysta i mądra.
Zastanawiałam się, czemu ludzie nie kupują tych 10-kilowych świń?
Potem Ziggy dorósł.
Dobra.
Świetnie.
Choć Ziggy jest wielki, to nadal miniaturowa świnka.
Nie przekroczył 136 kg, więc...
Jest blisko.
- Waży 135 kg. - Tak.
Mam go. Jest mój i kocham go.
Co powiedział Winston Churchill?
„Psy cię podziwiają, koty tobą pogardzają,
a świnie traktują jak równego sobie”.
I tak też trzeba je traktować.
Ziggy, obrót.
Świnie są mądre.
Mają inteligencję czteroletniego dziecka.
Weź to wiadro.
Zawsze opisujemy Ziggy'ego jako dziecko w stroju świni.
Ziggy!
Uosabia chaos.
Moje dziecko!
To najbardziej psotna istota, jaką widziałam.
Tak wygląda życie z Ziggym.
W jego wykonaniu każdy dzień może być zupełnie nieprzewidywalny.
Kto przewrócił paczki?
Ja też jestem psotna. Myślę, że ma to po mnie.
Na pewno.
Odkrywanie jego złożonej osobowości i emocjonalności
zmieniło moje spojrzenie na zwierzęta.
Wynajmowaliśmy dom, ale właściciele chcieli go sprzedać.
Dali nam pół roku,
ale nie znaleźliśmy niczego, co byłoby dobre dla Ziga.
Postanowiliśmy kupić kampera i później zastanowić się, co dalej.
Spędziliśmy dwa lata, podróżując po kraju
i znajdując pracę po drodze.
Ziggy stał się centrum naszego świata.
Podejmowaliśmy wszystkie decyzje, biorąc pod uwagę to, co lubi.
Potem zaczęliśmy pracować ze zwierzętami jako wolontariusze.
Przez miesiąc poznawaliśmy inne zwierzęta.
Dużo się nauczyliśmy.
Wszędzie ludzie chcieli poznać Ziggy'ego, słynnego prosiaka.
Miał wielu fanów. Jakieś 50 000 osób w mediach społecznościowych.
To nam bardzo pomogło.
Mieliśmy bazę darczyńców i otworzyliśmy schronisko.
Teraz ratujemy zwierzęta w jego imieniu.
SCHRONISKO ZIGGY'EGO
PROVIDENCE KAROLINA PÓŁNOCNA
Włączyć muzykę relaksacyjną?
Mam zapalić kadzidło? Czego byś sobie życzył, Zig?
Traktujemy wszystkie zwierzęta tak samo jak Ziggy'ego.
Super!
To moje dzieci!
To on nam pokazał, jak chcemy zajmować się zwierzętami
i prowadzić naszą organizację.
Cześć, Hannah.
Tylne nogi Hannah
mają niewłaściwy kształt.
Pokaż nogę.
Znalazła ją ratowniczka ptaków w Montanie.
Skontaktowała się z każdym schroniskiem dla świń w kraju.
Wszyscy mówili: „Będzie duża. Jej nogi nie wytrzymają.
Lepiej ją uśpić”.
Wyznajemy filozofię,
że jeśli ma dobry dzień, możemy dać jej jeszcze jeden.
To jej 14. para butów.
Ma już dwa i pół roku.
Dobrze sobie radzi.
Staramy się, żeby wszystkie codzienne czynności
wykonywali wolontariusze i personel.
Cześć.
Zwierzęta specjalnej troski zajmują większość naszego czasu.
Porucznik Dan. Jest super, nie?
Ma rozszczep kręgosłupa, ale jest twardy.
Jestem z niego dumna. Z nich wszystkich.
Nie umieszczaj tego paska pod kikutem.
Mamy dobre relacje z doświadczonymi weterynarzami.
Niewiele osób ma laser i pracownię protez.
Mając takie środki, jeszcze trudniej jest zignorować
zwierzę specjalnej troski potrzebujące domu.
Świetnie.
Kto jest głodny? Chcesz śniadanie?
Jesteś głodny?
O rany, Jambi.
- Czas na imprezę. - Chodź, Ziggy.
Dziś rano dostaniesz mandat za prędkość.
Kiedy się poznaliśmy, rozmawialiśmy o tym, że dzieci nie są nam pisane.
A to jest Mo. Jest Supermanem.
Wolimy czworonogi.
Uwielbia drapanie po szyi.
Willy, pomożesz?
Chcesz mnie gonić? Chodź.
No dalej.
To dużo smutku, ale też wiele wyjątkowych chwil.
Chodź, kolego. Dalej, mały.
Świetnie.
Brawo.
Jest taki słodki.
Cześć, skarbie.
Życie wielu z nich wisi na włosku.
Zippy mamy od roku.
Co robisz?
Jest sparaliżowana od... Właściwie nie ma pasa,
ale od pasa w dół.
Ludzie, którzy ją nam przekazali,
nazwali ją Zippy, bo było jej wszędzie pełno.
Ale w pierwszym tygodniu...
Nie była zbyt energiczna.
Miała problemy z oddychaniem.
Pewnego ranka pogorszyło się,
więc zawieźliśmy ją na uniwersytet i dosłownie przestała oddychać.
Włożyli ją do komory tlenowej, gdzie spędziła dwa tygodnie.
Udało się. Przeżyła pobyt na OIOM-ie.
Wygląda o wiele lepiej. Ma więcej energii.
Hej, Zippy.
Przeszła przez to i pomyślałam: „Jest niezwyciężona”.
Najszczęśliwsza świnka. Najsłodsza i najzabawniejsza.
Poruszała się tak szybko, że ledwo dotykała pupą ziemi.
Jakby unosiła się w powietrzu.
Ma się podobne wrażenie, obserwując ludzi na nartach wodnych.
Bawiła się codziennie, cały dzień. Wychodziła pierwsza, wracała ostatnia.
Jak się stamtąd wydostaniesz? Powiesz mi?
Potem trzeba ją podnieść i wnieść do środka,
bo chce się dalej bawić.
Podoba ci się?
Jest po prostu piękną duszą.
Jesteś najszybszą pływaczką.
Musisz wziąć udział w olimpiadzie.
To jedyny park wodny dla świń na świecie.
Jeśli Ziggy tu jest, inne świnie nie wejdą,
bo ich nie wpuszcza.
Z wyjątkiem Zippy.
Ale jesteś szybka!
Ziggy ma do niej słabość.
Gdzie Zig?
Dalej, Zig!
Wszystko po to, żebyśmy mogli przedłużyć życie, które jest coś warte.
- Ona to kocha. - Wiem.
Gdy zwierzęta do nas trafiają, często są złamane.
Mają połamane kości, złamane serca.
Najwspanialsze jest obserwowanie, jak zdrowieją pod każdym względem.
Kiedy uczą się ufać, a zaufanie zmienia się w miłość.
To niesamowite, że zwierzęciu można dać lepsze życie.
One też pomogą ci mieć lepsze życie,
bo rozumieją, co to znaczy być w trudnej sytuacji.
Nasi kuzyni to ratownicy kotów.
Zapytali nas, czy chcielibyśmy jakieś przygarnąć.
Potem je adoptowaliśmy.
Kiedy byłem w brzuchu mamy,
moja babcia i dziadek poszli do...
schroniska. Tak.
Znaleźli dwa urocze pieski.
Postanowili je zabrać.
Gdy do nas trafił, od razu podszedł do mnie.
Mam wrażenie, że łączy nas wyjątkowa więź,
odkąd go zobaczyłem.
Większość ludzi uważa, że starsze psy i koty
są mniej wartościowe.
Ale są równie niesamowite jak młodsze psy.
NAGOJA JAPONIA
SHINOBU TAKAHASHI NAGOJA, JAPONIA
Ratuję psy, których nie mogą przyjąć inne schroniska.
Moją misją jest zrobić wszystko, co w mojej mocy, by je ocalić.
Halo? Tu Dog Duca.
Chcę jak najszybciej pomóc pani psu, ale najpierw zadam kilka pytań.
Nie.
Jako treser psów pomagam psom, które gryzą
lub są starsze, i tak dalej.
Ten został porzucony...
i myślę, że był bity.
Ma około 14 lub 15 lat i gryzie.
Siad. Bardzo dobrze.
Okaż ekscytację, gdy go chwalisz.
O tak: „Tak!”.
Nie znajdzie nowego domu, jeśli będzie gryzł.
Nie wkładasz w to serca.
Nie rób tego na pół gwizdka. Powiedz: „Tak!”.
Zacząłem ratować psy, gdy mój biznes upadł
i przechodziłem trudny okres.
Sam potrzebowałem ratunku i pomógł mi mój pies Duca.
Gdyby nie Duca, nie zająłbym się tą pracą.
Witaj w Dog Duca.
Przyda mu się kąpiel.
Chcę, by psy, które tu trafiają, mogły powiedzieć:
„Cieszę się! Ale fajnie!”
„Zniknęły wszystkie złe wspomnienia!”.
Chcę się o nie zatroszczyć, aby mogły odczuwać radość.
Chcę to dla nich zrobić.
SHIZUE FUNAHASHI NAGOJA, JAPONIA
Agencje adopcyjne w Japonii nie pozwalają adoptować psów
osobom starszym niż 65 lat.
Postanowiłem coś z tym zrobić.
Chciałem, żeby seniorzy zajmowali się starszymi psami.
Starsze osoby i starsze psy mogą się wspierać.
- Dai przestał sikać w domu. - Świetnie.
To grzeczny piesek.
Już nie sika wszędzie.
Momo, ty też jesteś grzeczna.
Do zobaczenia.
Proszę, Dai-chan.
Proszę, Momo.
Pan Takahashi przyszedł do mnie z dwoma psami.
Z początku były nieśmiałe.
Szczególnie Dai.
Sikał wszędzie, oznaczając teren.
Nie warcz. Po co to robisz?
Z pozoru są tylko urocze.
Tutaj są dorosłe.
To asertywni dorośli.
Szybko się unosisz i strofujesz Dai.
Nie!
Przez całe moje życie
zawsze były przy mnie psy.
Mam wiele dobrych wspomnień.
Pom Pom.
Miała ogon przypominający pompon cheerleaderek.
Dlatego nazwaliśmy ją Pom Pom.
Myślę, że mój mąż spaceruje teraz z Pom Pom w niebie.
Pom Pom zawsze była przy nim.
Mój mąż miał chorobę Alzheimera.
To schorzenie, które stopniowo zabiera pamięć.
Mój mąż nigdy nie zapomniał jej imienia.
Gdy umieściłam prochy męża na ołtarzu,
Pom Pom nie chciała zostawić jego zdjęcia.
Zmarła rok po jego śmierci.
Myślę, że mój mąż po nią przyszedł.
Wtedy zostałam sama.
Teraz mam Dai i Momo.
Ich obecność jest ważna.
Nie mogłabym bez nich żyć.
Dai jest bardzo grzecznym chłopcem.
Mój kochany Dai.
Gdy pomyśleć o tym,
jak bardzo zwierzęta leczą ludzkie serca...
Nie da się tego wyrazić.
Jesteś słodki.
Nie chcesz wody?
Zwierzęta są naszymi nauczycielami.
Przypominają nam, jak być najlepszymi wersjami siebie.
Itoshii.
Uwielbiam to japońskie słowo.
Oznacza, że nie tylko kogoś lubisz albo kochasz,
ale że czujesz dużą wdzięczność,
że ten ktoś istnieje.
I że daje ci szczęście.
Itoshii.
To właśnie do nich czuję.
Moja mama jest terapeutką,
ale czasami czuję, że nie mam z kim porozmawiać.
Mama jest w tym świetna. Bez urazy, mamo.
Zwierzęta dają z siebie wszystko, bo czasem wysłuchanie...
Już samo wysłuchanie wystarczy.
Zwierzęta pomagają być obecnym.
Są zawsze przy nas, niezależnie od sytuacji.
Niektórzy ludzie są smutni,
ale gdy pojawia się zwierzę, jego energia cię ożywia.
To pozwala wrócić do normalnego życia.
CHARLOTTE, COURT HOUSE WIRGINIA
DOM ZWIERZĄT
Zaprzyjaźniam się z każdym zwierzęciem.
Dobry piesek.
W pewnym sensie to moja terapia.
Ja też cię kocham.
Zrobisz minę? Dobra dziewczynka.
Nie ty. Jesteś zazdrosny.
Jako dziecko miałem żółwie, jaszczurki i inne zwierzaki.
Rozmawiałem z nimi i słyszałem, jak mi odpowiadają.
Patrząc w oczy zwierzęcia, widzisz siebie.
Często mówię, że nie wiem, gdzie bym był bez nich.
WASZYNGTON 1993 ROK
Społeczność, w której mieszkam?
Wszyscy mamy popaprane życie. Spójrz na to.
To Southeast DC.
DC nazywano „miastem beznadziei”.
Mieliśmy najwięcej morderstw.
Wiele osób ginęło w Southeast, na wschód od rzeki.
W rodzinie było wielu zmarłych. Wujkowie, ciotki, kuzyni.
Rodney, jak trafiłeś do Korpusu Ochrony Ziemi?
Co robiłeś wcześniej?
Sprzedawałem narkotyki.
Nie chciałem już musieć mieć przy sobie broni, gdy wychodzę.
Tak nie można cieszyć się życiem
ani czuć dumy z tego, co masz, bo to nielegalne zyski.
Chciałem kupić mieszkanie. Potrzeba formularza W-2.
Nie dostaniesz go, gdy sprzedajesz narkotyki.
Zadzwonili z Korpusu Ochrony Ziemi i zrobili ze mną wywiad.
Wytłumaczyłem im, że natura zawsze była we mnie.
Lubię być na zewnątrz i słuchać tego.
Organizacja powstała 30 lat temu.
Pracowaliśmy przy dopływie rzeki Anacostia.
Zaczęliśmy ją czyścić.
Mam świra na punkcie zwierząt, więc widzę bobry, śledzie,
płotki i myślę: „Ojej”.
Są tu ryby, węże i ptaki.
Cieszą się, że to ich dom.
Nie mamy prawa tego niszczyć.
Mówi się: „Dawaj przykład”.
Jeśli chcesz zmiany, zacznij od siebie.
Nie było tak, że przestałam robić złe rzeczy
i nagle stałem się fanatykiem natury.
Nie.
Wciąż robiłem różne rzeczy.
Ale z biegiem czasu miałem szczęście czegoś się nauczyć,
zobaczyłem więcej i słuchałem tych ludzi.
Czegoś mnie to nauczyło.
Ostatecznie przywróciliśmy bielika amerykańskiego w regionie.
Bielik amerykański w Waszyngtonie. To się dzieje.
Będziesz się nimi zajmować przez całe lato.
Gdy odlecą, to będzie jak utrata dziecka.
Zobaczysz, jak dorastają, a potem będą samodzielne.
Tak myślisz?
Tak, przywiążesz się do nich jak do zwierząt domowych.
Na początku byłem sceptykiem.
Takim niedowiarkiem. To nie miało dla mnie znaczenia.
Ale gdy widzę, jak wracają, i wiem, że brałem w tym udział,
daje mi to zupełnie inne spojrzenie na życie.
Zająłem się sokolnictwem, bo kocham być wśród zwierząt.
Obserwując je, można się od nich więcej nauczyć
o przetrwaniu i życiu niż od ludzi.
To za dużo nauki. Nie nauczę się już więcej od ludzi.
Chcesz tu przylecieć?
Osiemdziesiąt pięć do 95% młodych ptaków nie przeżyje pierwszej zimy.
Sokolnicy, czy o tym wiedzą, czy nie, są ekologami.
Między człowiekiem a ptakiem powstaje partnerstwo.
Gdy wypuszczasz ptaki na wolność, mają szansę przeżyć,
rozmnażać się i kontrolować populacje.
Nie chcę go wypuszczać.
Jest zdrowy.
Wypuścimy go na wolność.
Gdy wypuszczasz ptaka, myślisz...
„Tak, pomagam. Zrobiłem swoje”.
Agnes.
Nie lubisz mnie zostawiać. Wiem.
To ja i moje dzieci.
Wiem, śmierdziuszku.
Niektórych ptaków nie mogę wypuścić.
Zostały ranne. Nie mogą samodzielnie polować.
Nie można ich uwolnić.
Gdy pojawia się nowe zwierzę, natychmiast staje się częścią rodziny.
Te ptaki są takie same jak... Macie w domu pieska?
Macie zwierzaki?
Jeśli kochasz swoje zwierzątko, ono zawsze będzie kochać ciebie.
Co tam, łobuzie?
- Ile masz lat? - Dwanaście.
Ten ptak jest dwa razy starszy od ciebie.
Wiecie, co mu się stało?
Złamał skrzydło.
Widzicie? Nie może już polować.
Może latać tylko na krótkie odległości.
Potrzebuje kogoś, kto się nim zajmie do końca życia.
Nazywa się Pan Hoots.
Jest ze mną od bardzo dawna.
- Czemu się na mnie gapi? - Bo na niego patrzysz.
Patrzysz na niego, a on na ciebie.
Nie wbije w ciebie pazurów. Nie skrzywdzi cię.
Nic ci nie zrobi. Patrz. Chodź tu.
Wie, że jesteś dobrym człowiekiem. Widzisz, jak siedzi?
Nie robi hałasu i ani razu nie zeskoczyła ci z ręki.
Musisz być dobrym człowiekiem, skoro jest taka spokojna.
Wiesz, co ci teraz powiem?
Zawsze bądź dobrym człowiekiem.
- On je... - On je...
- ...myszy, szczury, węże... - ...myszy, szczury, węże...
- ...wiewiórki i małe dziewczynki - ...wiewiórki i ma...
Pomogą ci poczuć się lepiej, gdy się boisz lub jesteś chory.
Idziesz wtedy po niego.
Tak.
Gdy czuję się źle, moje zwierzęta mi pomagają.
Byłem na 33 pogrzebach w ciągu roku.
Hoots i ja spojrzeliśmy na siebie.
Jakby mi mówił, że czuje to, co wtedy przeżywałem.
To była natychmiastowa więź. Wszystko się zatrzymało.
Ból, czas...
Wszystko się zatrzymało.
Wiecie, czemu służy „chwila ciszy”?
Co można powiedzieć, żeby ktoś poczuł się lepiej?
Nic.
Dlatego potrzebna jest cisza. Wystarczy obecność.
Wszystko ma swoje lecznicze właściwości,
jeśli na to pozwolisz.
Moja mama zawsze mówiła:
„To tylko cielesna powłoka, ale dusza żyje dalej”.
Chodź.
Wierzę, że moje zwierzęta pochodzą od Boga.
Wszystkie nazwałem po kimś, kogo straciłem.
Mam mastiffa, który wabi się Buma.
Jako dziecko nie umiałem powiedzieć „babcia”.
Ten pies, Buma, to ty.
Nie widzisz osoby, gdy patrzysz na zwierzę?
Ja tak.
Chodź tu.
Moja mama miała ksywkę Dippy.
Mam konia o tym imieniu. Gdy ludzie pytają dlaczego,
mówię: „Bo mama po mnie jeździła przez tyle lat,
a teraz ja jeżdżę na niej”.
Ta więź z nimi...
Tak naprawdę ludzie nigdy nie odchodzą.
Ich duch jest w zwierzęciu lub czymś innym z ich imieniem.
Tak. Brawo.
Gdy umarła moja mama, złapałem ptaka. Modliłem się za nią.
Powiedziałem: „Mamo, wypuszczę tego ptaka dla ciebie”.
Lataj wolno. Trzymaj się. Czuwaj nad nami.
Nie ma cię fizycznie, ale pamięć o tobie żyje.
Ktoś mi powiedział:
„Następnym razem wspomnij o moim synu.
Miał wypadek samochodowy. Zginął”.
Ktoś inny: „Moja matka miała raka. Zmarła dwa miesiące temu”.
W ciągu tygodnia złapałem kolejnego ptaka.
Miałem go wypuścić po południu.
Osoby, które chciały dodać czyjeś imiona, mogły się zgłosić.
Nim się obejrzeliśmy, było tam z 60 imion.
Mamy trochę imion, które polecą na skrzydłach modlitwy.
„Mój wujek Ronnie, Duży Roland, Mały Roland, wujek Charles, wujek Rags,
Greg, Leon, Wardy, Sherman, Neville, Aaron, DeAnthony”.
Teraz wszyscy przysyłają mi imiona bliskich.
Wypuszczam ptaka i gdy odlatuje,
unosi ze sobą imiona na skrzydłach modlitwy.
Nazwałem ją Keisha,
jak dziewczyna, która pracowała ze mną
w Korpusie Ochrony Ziemi i zmarła kilka lat temu.
Teraz ją wypuszczę i uwolnię Keishę.
Gdy wiem, że ktoś cierpi
i mogę go wesprzeć, tak właśnie robię.
Modlimy się za nich, aby wiedzieli, że ich kochamy.
To, że kogoś nie ma, nie znaczy, że jest zapomniany.
Co może być bliżej Boga od ptaka?
Ptak szepcze Bogu do ucha w moim imieniu.
Patrz. Zasnęła.
Biedna staruszka.
Chce, żeby jej było wygodnie.
Przeżyliśmy razem wiele wspaniałych chwil.
Świętuję dziś z moją walentynką.
Zawsze chciałem, by uczestniczyła w tej podróży wraz ze mną.
Bardzo długo byliśmy biedni.
Dzieliliśmy się puszką tuńczyka.
Widziała wszystko: dobre, złe i brzydkie chwile.
Cieszę się, że mam kogoś...
Powiedziałem „kogoś”. Kogoś, kto jest przy mnie.
Blue, zostań.
Dobrze.
Delilah wstała i zaczęła chodzić.
Nie chce leżeć. Myślę, że to dobry znak.
Chcesz wyjść na zewnątrz?
Ma więcej energii niż ostatnio.
Świetnie, D.
No proszę.
Brawo.
Bałam się stracić zwierzaki.
Wydają się takie kruche. Jak dzieci albo starzy ludzie.
Czujesz, że trzeba się nimi zająć.
Myślałam: „Czy on z tego wyjdzie?
Co będzie dalej?”.
Bardzo się do nich przywiązałam.
Gdy któreś umiera, jestem załamana,
bo gdy wrócę do domu, już go tam nie będzie.
- Dobra dziewczynka. - Co ona robi?
Tracenie ich jest trudne.
Nie robiłbym tego, gdyby mi nie zależało.
To boli, bo tak bardzo nam zależy.
Cześć.
W południe Zippy wbiegła do ogrodu, żeby zjeść arbuza.
W porze kolacji nie chciała jeść.
Świnia, która nie chce jeść, to chora świnia.
Myśleliśmy, że wróci do domu.
To moje maleństwo?
Ale powiedziano nam...
że jest z nią bardzo źle.
Pozwolili Kristin wejść i się pożegnać. Pogadaliśmy przez FaceTime.
Pożegnałam się z córeczką.
Było mi ciężko.
- Tak. - Nadal jest.
Mieliśmy spotkanie rodzinne, żeby to omówić.
Nie chcieli jej oddać.
Jej nogi nie działały, więc musieliśmy ją uśpić.
Pożegnaliśmy się z nią.
I potem...
przytuliliśmy ją ostatni raz, a oni ją zabrali.
To dziwne, bo...
to nie ludzie.
Ale to bardzo intensywne uczucie.
Czujesz to samo, gdy umiera człowiek.
To nie tylko smutne.
Naszym obowiązkiem, jako opiekunów, jest ich odprowadzić.
Robimy to, by okazać wdzięczność.
W Japonii nazywamy to tęczowym mostem.
Wierzymy, że nasze zwierzątka będą czekały na nas w niebie.
Myślę, że widzą ten tęczowy most.
Gdy nim wchodzą,
widzą wspomnienia swoich właścicieli i rodzin.
Istnieje pewnie lepsze miejsce niż Ziemia,
gdzie wszyscy ludzie i zwierzęta są razem i dobrze się bawią.
Teraz nad nami czuwają.
Jeśli zobaczycie białe motyle, to moje psy, które zdechły.
Było mi smutno. Trzymałam mojego drugiego króliczka.
Porozmawiałam o nim z rodzicami.
Potem uczciliśmy jego życie.
Myśleliśmy o tym, jacy byliśmy szczęśliwi.
Gotowy?
Pięknie.
Nie ma dla mnie różnicy między utratą bliskiego człowieka i zwierzęcia.
Miłość to miłość.
Są magicznymi istotami, które pomagają nam żyć.
Obrączki!
Wasza relacja będzie coraz głębsza.
Ślicznotka.
Na pewno mnie kochają.
Ale nie mogą kochać mnie bardziej niż ja ich.
Jesteśmy razem na tej wielkiej, starej, dryfującej skale w kosmosie.
Przy zwierzętach jesteśmy naprawdę sobą.
Ta więź jest ważna.
Potrzebujemy siebie nawzajem.
Miło jest poznać inne stworzenia.
Bo tak naprawdę wszyscy jesteśmy zwierzętami.
Dzień dobry.
Dobry piesek.
Co robisz?
Spójrz na mnie.
Chcę, by była wyjątkowa, odpowiedzialna i niezależna.
Jest niezależną świnką morską.
Ty i tata macie alergię na koty i...
- ...psy, zwłaszcza koty. - Psy, zwłaszcza koty.
- Skucha. - Tak.
Miałam rybkę, ale zdechła, niestety.
Wypuściliśmy ją do morza.
Mam nadzieję, że nie została zjedzona.
Jeśli pierdzenie to talent...
to chyba talent Luke'a.
Zostań tam.
Chcesz czegoś innego.
Wracaj tu.
Jambi, nie...
- Jest wyjątkowa. - Zabawna.
Zawsze tam stoi.
Dziwnie na ciebie patrzy.
Czasem liże klamki.
Nie wiemy dlaczego.
Myślę, że coś jej się stało na górze. Nie wiem.
Mój przyjaciel DJ ma teraz pięć psów.
Myślę sobie: „Pięć psów?”.
Ja mam cztery psy, 11 ryb, kota i świnkę morską.
On na to...
„Co?”.
O co kaman? Jak dosłownie dostałem pierwszego psa?
To dosłownie szczeniak, brachu.
O piątej rano przychodzi i prosi o jedzenie,
mimo że ma je w misce.
Weź zwierzaka. Natychmiast.
Weź zwierzaka.