Downloaded from YTS.MX
No wiesz, Kalender.
Jesteś miejscowy. Lubimy cię.
Ale niestety się nie udało.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Twój ojciec był właścicielem sklepu.
Ale gdy zmarł, zaciągnąłeś kredyt i straciłeś lokal.
Miałem długi. Musiałem.
Nie masz żadnego zabezpieczenia,
więc nici z pożyczki.
Taki los.
Wypiłeś herbatę.
To dobra herbata.
To prawda.
Wypiłeś ją.
Mam iść?
Herbata się skończyła.
No to miłego dnia.
Co to?
Pita. Dla ciebie.
Dziękuję.
Dobra do herbaty.
Smacznego.
Proszę o uwagę.
Zmarł cenny członek naszej wspólnoty.
Sezgin Yöre. Niech spoczywa w pokoju.
STOWARZYSZENIE PIEKARZY
Pogrzeb odbędzie się na cmentarzu komunalnym
po popołudniowej modlitwie.
Dokąd idziesz, Kalender?
O rany.
Słyszałeś, Mehmet?
PITA U KALENDERA
Dzień dobry.
Gdzie byłeś, tato?
Załatwiałem sprawy.
- Słyszałaś ogłoszenie? - Nie.
Sezgin nie żyje.
Niech Bóg ma w swej opiece.
Amen. Ktoś dzwonił?
Nie. Po co?
Chcę wiedzieć, czy zamówili pitę na pogrzeb.
Nikt nie dzwonił.
Sezgin miał różnych znajomych.
Gdzie ten nowy?
Odszedł. Napisał do mnie rano.
- Kolejny? - Za dużo wymagamy.
A czego wymagamy?
Ma pracować w kuchni, obsługiwać gości,
myć podłogi i tak dalej.
Kiedyś prało się jeszcze dywany.
I skracałem paznokcie dziadka.
Raz skróciłem je za mocno i przez dwa tygodnie nie mógł robić pity.
Tato! Przestań. To obrzydliwe.
- Dzień dobry. - Witaj.
Przyszedłem zamówić pitę na pogrzeb Sezgina.
Naprawdę?
O co chodzi?
Cieszy cię jego śmierć?
Oczywiście, że nie.
Był taki młody.
Dziewięćdziesiąt siedem lat.
Poważnie?
Wyglądał na najwyżej 91.
Był taki zdrowy.
Od 24 lat chorował.
Ten wielki facet…
w ostatnich dniach ważył ledwie 36 kilo.
Mimo wszystko wyglądał zdrowo.
Niech Bóg się nad nim zlituje.
Ile pit potrzeba?
SEN KALENDERA
- Dziękuję. Do widzenia. - Zapraszam ponownie. Bądźmy w kontakcie.
Z ciotką jest kiepsko.
Co ty gadasz?
Nie miałem na myśli nic złego.
Cześć, Cevdet. Skąd wracacie?
Z nowego miejsca. Nazywa się Pitburger.
Byliśmy na otwarciu.
Co to takiego?
To połączenie pity i hamburgera.
Otworzyli sporo lokali w Stambule. Teraz tutaj.
Panie Kalender, ale to dobre.
Tata powiedział, że Chudy Zadek jest skończony.
Synu.
Kim jest Chudy Zadek?
Kto to?
Chudy Zadek.
Mnie tak nazywacie? Od jak dawna?
Od jakichś dziewięciu lat.
Wiedziałaś o tym?
- Pójdę do klienta. - Przepraszamy.
Niech Bóg cię obdarzy pomyślnością.
Chodźmy.
Jak mogłaś to ukryć przed ojcem?
NIE OFERUJEMY DOSTAW
Nie jest chudy.
Pitburger!
Co się dzieje?
Pitburger
Oto nowy smak
Pita to już przeszłość Oto nasza przyszłość
PITBURGER
Pitburger
Dwa w jednym
Ręce do góry Iznik to nie koniec
Chodź.
Dołóż ketchup i majonez. Do wszystkich.
Przepraszam. Uwaga.
Kalender, mój bracie.
Pamiętasz mnie?
Nie.
Jestem Sermet.
Dorastaliśmy tu razem. Jestem synem Neriman.
Nie poznaję cię.
Moja mama była nauczycielką.
Ojciec miał warsztat. Hilmi.
Nic mi to nie mówi.
Moją siostrą jest Gülnaz.
Zodiak Panna.
Pamiętam ich. Zodiak i panna.
Jej znak zodiaku to Panna.
Nic o tym nie wiem. Wybacz, nie poznaję cię.
Szef powiedział, że powinniśmy otworzyć filię.
Zaproponowałem, byśmy otworzyli ją w moim mieście.
Szczęśliwie się zgodził.
Nie ma to jak w domu, co?
Powodzenia.
Dzięki.
Mam tam sklep. Pita u Kalendera.
No przecież. Dobrze wiem.
Zapomniałeś o mnie.
Jak się macie?
To miejsce to istny raj.
Twój lokal to raj.
Naprawdę mnie nie pamiętasz.
Czekaj.
W takim razie…
Włóż…
Dzięki. Nie trzeba.
Rzucę to na ziemię.
Podepczę to, a Bóg nas ukarze. To będzie twoja wina.
- Nie chcę. - Rzucę.
- Nie chcę. - Bóg nas ukarze.
- Bracie… - Rzucę.
- Dobra, dawaj. - Tak jest.
Na razie.
Dzięki.
Wystarczy. Zostaw to.
Ale to pyszne. Nie sądziłam, że będzie tak dobre.
Też spróbuj.
Nie chcę.
- Ile byś zjadła tygodniowo? - Jednego, może dwa.
Dwa?
Lub jednego.
Jednego?
Miesięcznie.
- Widziałaś knajpę? - Dziś rano.
Jak w sali bankietowej.
Jedzenie jest bez smaku, więc jakoś muszą nadrobić.
Masz rację.
Jest tam więcej kelnerów niż klientów.
To miasto jest za małe na taki biznes.
Za miesiąc znikną. Jeszcze zobaczysz.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Nie zniknęli.
Jestem zaskoczony. Niesamowite.
Witaj, Mesude.
Dziękuję.
Dzień dobry, pani Mesude.
Dzień dobry. Przyniosłam składniki.
Zawsze przynosisz swoje. Nie lubisz moich?
Nie o to chodzi. Czego tu nie lubić?
Tak chce moja mama.
Co mam zrobić?
Co tylko chcesz.
Mówię o składnikach. Chcesz pitę czy lahmacun?
Ty zdecyduj.
Wieczorem będziemy mieli około 15 gości.
Przychodzi epuzer.
Naprawdę? Życzę szczęścia.
Co mam powiedzieć?
Komu?
Epuzerowi.
Mam się zgodzić?
To twoja decyzja, moja droga. Nie moja sprawa.
Moja droga?
A więc odmówię.
Odbiorę około 19.00. Miłej pracy.
O Boże. Oszalała? Co to ma znaczyć?
Spójrz, skarbie.
W Pitburgerze przyjmują składniki?
Myślisz, że obchodzi ją pita?
Nie wygłupiaj się. To nie to.
O czym to ja mówiłem?
Oni nie przyjmują, ale my tak.
- Jestem obrażony na klientów. - Nie docenili nas.
Ale wrócą.
Zobaczysz. Wrócą.
Tato, na litość boską. Od rana nikt tu nie wszedł.
O Boże!
Tato.
Synu.
Bracie.
- Jesteś cały? - Spójrz na mnie.
- Nic mi nie jest. - Wstań i odetchnij.
Coś ty narobił?
Stań. Nic ci nie jest?
- Nie. - O rany.
O Boże.
Tylko spójrzcie.
Młody.
Co ci się stało w twarz?
- Co z nią nie tak? - Na Boga.
Jestem cały. Normalny.
Tak wyglądasz?
Tak.
Jak się nazywasz?
- Öcü. - Co to znaczy?
W sumie Önder Cüneyt. Wszyscy mówią mi Öcü.
Bardzo przepraszam.
Jeśli nie dostarczymy zamówienia w 15 minut, potrącają nam z wypłaty.
Z pośpiechu dodałem gazu i straciłem panowanie.
Która godzina?
Zostało mi siedem minut.
Dokąd idziesz?
Tylko dostarczę zamówienie. Obiecuję, że zapłacę za szybę.
Ma rację. Nie możemy cię po prostu puścić.
Już dwa razy się spóźniłem.
Wywalą mnie, jeśli znów to zrobię.
Wtedy za nic nie zapłacę.
- Zaraz. Dam panu mój dowód. - Nie.
Zostało mi pięć i pół minuty.
- Wezwijmy policję. - Błagam.
- Tato! - Zwolnią mnie.
- Ze względu na córkę. - A co ja cię obchodzę?
Dobrze, idź.
- Dziękuję. - Tato!
Ale… Słuchaj.
Posłuchaj mnie.
Wiesz, co będzie, jak nie wrócisz.
Co takiego?
- Będzie wstyd. - Dziękuję. Niech Bóg pana błogosławi.
Obiecuję, że zapłacę.
- Tylko… Załóż… - Jest dobrze.
Nic mi nie jest.
- Jedź ostrożnie. - Trzy i pół.
Trzy i pół…
Bóg z wami. Patrzcie, działa.
- Co robisz, tato? - Działa!
Nastraszyłem go. Spokojnie.
Mój bracie!
Wszystko w porządku?
Przepraszam.
Dostarczałem zamówienie.
- To dlatego. - Mój drogi.
Przykro mi.
Zamówienie było opóźnione. Trzy minuty.
- Pięć. - Przysięgam, trzy.
Trzy czy pięć. Co za różnica? To nic.
Bardzo dziękuję, szefie.
Z pośpiechu wjechałem w okno.
Miejsce jest zrujnowane. Sporo to będzie kosztować.
Dostanę zaliczkę?
Pewnie. Dlaczego nie?
Szefie.
Jesteś wielki.
Naprawdę. Kiedy ją dostanę?
Nigdy.
- Czemu? - Jesteś zwolniony.
Zwolniony?
Dał mi pan nadzieję. Śmiał się pan.
Był pan taki miły.
Taki mój styl, chłopcze.
Pracowałem prawie miesiąc. Proszę mi zapłacić.
Według umowy, którą podpisałeś, pierwszy miesiąc jest próbny.
Jestem jak VPN? Jaki okres próbny?
Przynajmniej spróbowałeś. Nie będziesz żałować.
Nie pomyślisz,
jak zmieniłoby się twoje życie, gdybyś został dostawcą.
Żartuje pan?
- Proszę mi zapłacić. - Nie wrzeszcz na mnie!
Nie unoś się.
Spokojnie rozmawiamy. Nie wkurzaj mnie. Spadaj!
- Co ty wyprawiasz? - Mam prawa.
Bierzcie go.
Klopsie, zostaw mnie. Jesteśmy współlokatorami.
TURNIEJ TAEKWONDO 1. MIEJSCE
To było piękne. Czemu przestałeś?
Bo to koniec.
Muszę ujrzeć promyk w twoich oczach, by napisać resztę.
Witaj w domu, kochana.
Za nasze szczęście.
OBIECAŁEŚ PALIĆ RAZ DZIENNIE
Po co kręcisz się przy sklepie?
To nie tak.
Cücü?
Nie Cücü, tylko Öcü.
Naprawiłeś?
Tak.
Co tu robisz?
Zwolnili mnie.
Przyszedłem powiedzieć, że znajdę nową pracę i pana spłacę.
O trzeciej nad ranem?
Lepiej wcześnie.
Gdzie mieszkasz?
Firma załatwiała nam mieszkanie.
Gdy mnie wylali, wyrzucili mnie stamtąd.
Nie znasz tu nikogo?
Nie.
Powiedz, co się stało.
Szef niesprawiedliwie mnie zwolnił.
Zrobiło się nerwowo.
Przyszli Klops i Sałata.
„Klopsie, byliśmy współlokatorami. Jaka szkoda”.
Lekko popchnąłem Klopsa.
Sałatę złapałem za włosy i odepchnąłem.
Wtedy zobaczyłem Pitę.
Chleba się nie bije. To grzech.
Wziąłem ją i ucałowałem trzy razy. Chciałem ją odsunąć.
Sałata i Klops ścisnęli mnie między sobą.
Wszyscy na ulicy patrzyli.
Pobili mnie.
Sałata ma mocny cios.
Poczekaj. Już schodzę.
Słucham?
Zejdę do ciebie. Poczekaj.
Chodź.
Wejdź, synu.
Dziękuję.
Będę pracować za darmo nawet przez dwa miesiące.
Spłacę swój dług.
Zajmiemy się tym.
Póki niczego nie znajdziesz, możesz spać tu.
Skromnie, ale dasz radę.
Miałoby być źle?
Jest nawet ładne łóżko.
O rany.
W porządku? Uważaj.
Przepraszam. Usiadłem pośrodku.
Przepraszam.
Niech Bóg pana błogosławi.
W tych czasach trudno wpuścić obcego do sklepu.
W porządku.
Nieprawda. A jak jestem zboczeńcem?
Albo złodziejem?
Mordercą? Skąd pan wie, że nie?
Od lat jestem rzemieślnikiem. Umiem oceniać ludzi.
Poznam człowieka po twarzy.
Jesteś tylko naiwny.
Jestem. Ale to nie takie czasy.
Nie.
Skąd pan wie, kto jest kim?
Nie wiem.
Mógłbym poderżnąć panu gardło.
- I co by pan zrobił? - Nic.
W środku nocy.
Jest cicho.
Cicho.
Ktoś by usłyszał krzyk?
- Niemożliwe. - Prawda?
Nikt.
Zagoniłem pana do rogu.
- Tak. - Dokładnie.
- Prawda? - Tak.
Gdy pana tak złapię…
Co pan robi? To był tylko przykład.
Oszalałeś? Co chciałeś zrobić? Wkurzyłem się.
Przepraszam.
Pomógł mi pan, a mnie na chwilę poniosło.
Skończ wygłupy. Idź spać.
Miłych snów.
No dobrze.
Dzień dobry, Cevdet.
- Dobry. - Dzień dobry.
- Dobry. - Tato.
Możemy pomówić?
Mów.
Serio go zatrudniłeś?
Siedział nad ranem pod drzwiami. Patrzył na mnie błagalnie.
Co miałem zrobić?
A jeśli to złodziej?
Albo jakiś psychopata? Może morderca?
Nie chcę przeszkadzać, ale gdybym był…
Cicho. Dość przykładów.
Oczywiście.
Skarbie, to naiwniak. Uwierz mi.
Płakał nam pod drzwiami.
Ten Klops i Sałata nieźle go pobili.
Dajmy mu szansę. Nie ma dokąd pójść.
Podobno Sałata ma mocny cios.
- I dlatego damy mu szansę. - Dzielna dziewczyna. Chodźmy.
Tato.
Chyba nie zostawimy go tu samego.
No to pójdzie z nami. Cevdet zajmie się sklepem.
Zabierz pudła do samochodu.
- Cevdet, zajmij się sklepem. - Szefie.
Kiedy zapłacisz mi za szybę?
- Wróć w marcu. - W marcu?
Ale mamy październik.
Nie rób tego, Kalender.
Mam kłamać i powiedzieć, byś wpadł jutro?
Już raz nie zapłaciłeś.
Spodziewam się wypłaty. Zajmę się tym.
Skąd?
No tak.
- Tak? - Chodź, skarbie.
- Skąd? - Chwileczkę.
Też nie wiem. Miłego dnia.
Dziękuję.
Chodź.
- Co zrobimy? - Pchaj.
- Pchać? - Tak.
Poczekaj. Pchaj.
Jeszcze raz.
No i proszę.
Daj mi łyżkę.
Daj zasuwkę.
Pasek.
Szefie.
To na pewno pana samochód?
Nie, Leventa.
Zaczyna się.
Kalender.
Nie wybrudź mi auta.
To my potrzebujemy mycia, gdy z niego wysiadamy.
Nawet byłam w łaźni.
Nie przesadzajcie.
Jest tak czysty, że budzi podziw.
Levent, proszę.
No dawaj. Pomóż mi.
Z tyłu jest skrzynia zmiany biegów.
Jak zwykle.
Tęsknimy za tobą.
SPOCZYWAJ W POKOJU
Wiesz o tym?
Ale jest dobrze, nie martw się. Radzimy sobie, jak umiemy.
Moje kondolencje.
Mamusiu.
Wiesz, że nie umiem rozmawiać przez telefon.
Ale wiedz,
że gdy wychodzę z kąpieli i czeszę włosy,
czuję na nich twoje dłonie.
Niech to.
Nie mogę. Przekazuję ojcu.
Ty mów.
Pamiętasz? Oglądaliśmy razem zdjęcia wydr.
Spały obok siebie jak my. Ręka w rękę.
Wiesz, co ta ręka przeszła bez ciebie?
Szefie.
Proszę się nie obrazić, ale czym jest Sokomav?
Nie mógł pan zrobić chałwy?
Albo lokmy?
Albo chociaż pity?
Zmarła to uwielbiała.
Dlatego co roku to rozdajemy.
Pamiętasz, tato?
Raz rozdaliśmy chipsy serowe.
Je też uwielbiała. Ach, kochanie.
Nic nam nie jest, mamo.
Wszystko będzie dobrze.
Sklep ma małe kłopoty.
Niedaleko otworzyli nowy lokal.
Biznes cienko przędzie, ale teraz jest gorzej.
Po co mówisz o przykrych rzeczach? Zmartwisz ją.
Nie martw się, kochanie. Wszystkim się zajmę.
Śpij w świetle.
Przy okazji, prąd podrożał…
No cóż.
- To nowy pracownik, Öcü. - Nie przedstawiaj go mamie.
No co? Niech go pozna.
Miło mi, pani Sengül. Jestem Öcü.
Jestem nowy.
Znam szefa jeden dzień, a czuję, jakbym znał go całe życie.
To człowiek, który zawsze stawia czoła życiu.
Pani nieobecność się do tego przyczyniła.
A teraz coś na poprawę humoru. Temel poszedł na cmentarz…
O czym ty mówisz?
Chcę zmienić nastrój.
Już się zmienił.
- Chodźmy. - Dobrze.
Do widzenia, pani Sengül.
- Batona? - Daj.
Pa. Wrócę jeszcze.
Ale jesteś piękna jak zwykle. Przysięgam.
Kochanie.
Do zobaczenia.
Mam włączyć piosenkę?
Lepiej nie.
I tak już nie mogę przestać płakać.
Jeśli ją usłyszę…
To ulubiona piosenka twojej mamy.
Jesteśmy smutni, ale powinniśmy uczcić jej pamięć.
Tato.
Szefie.
Nie moja sprawa, ale nie włączajmy jej.
Nie lubię smutnych utworów.
Jako Ryby łatwo się wzruszam.
Nie wtrącaj się.
Daj mi kasetę.
- Tato. - Daj taśmę.
Daj wsuwkę.
No dalej. Pchnij mocniej.
Wskoczyły na miejsce.
Dzień dobry.
Dzień dobry, panie Uysal.
To nasz gospodarz.
Jestem Öcü.
Co to za kwiaty?
Żeniąc się z młodą kobietą, trzeba robić takie niespodzianki.
Znacie ten nowy lokal w centrum?
Zostały z otwarcia.
Wziąłem je, by się nie zmarnowały.
Wezmę liścik, by pana żonie nie było przykro.
„Systemy gazowe Ponçik, Cenker Ponçik, Nuri Ponçik”.
Daj mi to.
Napijmy się w sklepie.
Prawie zapomniałem.
Te drobiazgi uciekają z pamięci.
Wystawiłem sklep na sprzedaż, Kalender.
Co takiego?
Zalegasz z czynszem za trzy miesiące.
Albo zapłać za rok, albo kup lokal.
Mam dużo wydatków.
Mam młodą żonę, Kalender. Zrozum.
Ale teraz…
Powiedziała: „Już dość. Długo jeszcze będziesz pracował?
Masz dość liczenia wskaźników cen.
Sprzedaj wszystko i zwiedźmy świat, mój wskaźniku”.
Nazywa pana wskaźnikiem?
Ja też mam ją tak zapisaną w telefonie.
Prawdziwa miłość. Popłaczę się.
Kalender, masz trzy miesiące.
Zrozum, masz pierwszeństwo.
Chcę, żebyś to ty kupił sklep.
A jeśli nie dam rady?
Spójrz.
Ptasia kupa na ramieniu.
Masz szczęście, Kalender.
Kupisz ten sklep. Zobaczysz.
Jeśli Bóg pozwoli.
Na pana też narobił.
To normalne.
Pewnie moje wskaźniki poszły w górę. Nie zatrzymuję was. Do zobaczenia.
Szefie, to spora kupa.
- Co zrobimy? - Proszę się nie martwić.
Tak łatwo wyrzucić najemcę?
Nowy właściciel może się nas pozbyć w miesiąc.
Pozwiemy nowego właściciela.
Nic z tego. Czemu mamy kogoś pozywać?
Jeśli nie wykupimy lokalu, odejdziemy z honorem.
Spokojnie, szefie. Kupimy ten lokal.
Wszystko obmyślimy. Za mną.
No chodźcie.
Szefie! Robota skończona. Razem z długiem to będzie 14 200.
Idziemy, Öcü.
Za mną.
Skończ z tymi bzdurami. No już.
Powtarzam. Ruch aktywuje myślenie.
To ta wersja myśląca?
Czemu za nim poszliśmy? Wracajmy do sklepu.
Cevdet już skończył i pewnie sobie poszedł.
Szefie, niech pan spróbuje. Przekona się pan.
Już wiem. Internet.
- Już go mamy. - Nie to. Media społecznościowe.
Tato, co robisz?
Może to pomoże.
Wracam do sklepu.
Na profilach sklepu opublikujemy przykuwające uwagę filmiki.
Wszyscy tak teraz robią.
Nie rozumie pan?
Tak sklepy z mięsem, mulami czy ryżem stały się popularne.
To nie dla mnie.
Powiedzmy, że nagramy film. Gdzie go umieścimy?
Sklep nie ma profili?
Tata nawet nie chce dostaw, a ty mówisz o mediach?
Co?
Szefie, o co chodzi z tymi dostawami?
Naprawimy mój motor i się tym zajmę. Ma małe uszkodzenia.
- Małe? - Tak.
To i tak małe miejsce.
Każdy każdego zna. I co? Mam dostarczać pitę do domów?
Jasne. Brakuje tylko, bym dostarczał pitę dzieciakom.
Nie ma mowy.
PITA U KALENDERA DOSTAWA
Zrobili ładne naklejki.
Jak mnie ośmieszysz, wywalę cię raz dwa.
Pojeździmy razem, potem będziesz jeździł sam.
Nie ma potrzeby. Poradzę sobie.
Jedźmy. Chcę odnowić kontakt z klientami.
Poznać ich problemy. Może robimy coś nie tak.
Co to?
Mamy się reklamować.
Kiedy jeździł pan na motorze?
Dawno temu.
Pięć pit i pięć razy ayran. To adres.
Dzięki.
- Daj mi to. Tam wystygnie. - Dobrze.
Czuję coś ciepłego. Oby to była pita.
Oby.
- Gotowy, szefie? - Tak.
No to jedziemy.
Pita Kalendera pod drzwi.
Pitą opowiemy wam o picie.
Proszę mi to dać. Trzeba powiedzieć coś wyjątkowego.
Poznajcie zestaw szefa Kalendera.
Jest większy niż do tej pory. I jeszcze smaczniejszy.
Zestaw szefa Kalendera.
Dość tego. Oddaj mi to. Zrobimy to, jak należy.
Nadjeżdża szef Kalender Rozdaje pity
Ludzie patrzą i pochłaniają wzrokiem
Masz ochotę? Spróbuj zestawu
- Uważaj, gdzie jedziesz! - Cholera!
Umrzemy!
Sam mogłem to dostarczyć.
Dlatego nie dowożę. Jest zimne. Nie możemy tego dać klientom.
Co jest nie tak? Wszystko dobrze. Jest krucha.
Nie powinna być. Powinna być chrupiąca.
A jaka to różnica? Dostarczmy to.
A jak ktoś jutro przyjdzie i powie, że ta pita nie była chrupiąca…?
Gülsen?
Kalender?
Przepraszam. Dzwonią z zamówieniem.
Öcü, ty dostarcz.
Dobrze.
Potem jedź do sklepu.
Nic nie mów Filiz.
Nie rozumiem.
Nic nie mów Filiz.
Nie rozumiem.
Nic nie mów Filiz.
Rozumiem, szefie.
Zaskoczył mnie twój widok.
A mnie, że wróciłaś.
Mieszkasz w Stambule.
Wyszłaś za mąż.
Jesteś szczęśliwa.
Stalkujesz mnie?
Nie zrobiłbym tego kobiecie. Nie jestem taki.
Co według ciebie oznacza stalking?
- To coś jak obmacywanie, nie? - Nie żartuj.
To jakby szpiegowanie.
Nie nazwałbym tak tego. Po prostu słyszę to i owo.
To tylko połowa historii. Rozwiodłam się. Nie udało nam się.
Co mogę podać do picia?
Poproszę kawę z mlekiem. Ale bez laktozy.
A dla pana?
Dla mnie herbata. Bez glukozy.
Wcale się nie zmieniłeś.
Dziękuję.
To nie był komplement.
Jak to?
Miałeś tę samą koszulę, gdy odchodziłam.
Nie, jest nowa.
Pamiętam też te spodnie.
Miałeś je na pogrzebie babci.
Dała mi je w prezencie. Kazała nosić, aż się znoszą.
I tak się stało. Niech spoczywa w pokoju.
No dobrze.
A buty były mojej ciotki.
Ciotki?
Była dużą osobą.
Dzieliła z mężem ubrania.
Zawsze taki byłeś.
Trzymasz się przeszłości.
Nie umiesz żyć własnym życiem i nienawidzisz ryzyka.
Dlatego cię zostawiłam.
Myślałam, że trochę się zmieniłeś, ale nic z tego.
Nieważne.
Nie przestawaj. Mów dalej, Sengül… Gülsen.
Twoja zmarła żona nazywała się Sengül. Ja jestem Gülsen.
Nawet tu nie podjąłeś ryzyka.
Nie zamieniłeś żon, tylko sylabę.
Wczoraj była rocznica jej śmierci.
Współczuję.
Dziękuję.
Nazwałeś córkę Filiz.
Więc nadal kochasz Filiz Akin.
To nasza miłość.
Oboje kochamy Filiz Akin.
Gdybyśmy mieli córkę…
- Idziemy? - Chodźmy.
Robimy dostawy. Potrzebują mnie w sklepie.
- Kupiłam czajnik. Wracam do domu. - Oczywiście.
Trzymaj się.
Jak…? W ten sposób.
Dobrze.
Będę wieczorem. Nie martw się. Zbierz wszystkich.
Pogadajmy najpierw z szefem.
Co ona kombinuje?
Öcü. Kiedy wraca mój tata?
Pewnie rozmowa się przedłużyła.
Znam ojca.
Przejął się sklepem. Chce oczyścić głowę.
Jak wykupimy lokal, rozwożąc zamówienia?
Potrzebujemy cudu.
Nie myśl tak. Znajdziemy jakiś sposób.
Dobry, szefie.
Niedobry.
Za bardzo się spieszymy.
Czemu mącisz mi w głowie tymi dostawami?
Czemu tak mówisz, tato? Chce nam pomóc.
Już go bronisz.
- Powiedziałeś jej? No pewnie. Czemu nie? - Co miał mi powiedzieć?
Przestań już udawać. Wiesz, że spotkałem Gülsen.
Gülsen?
Mówisz o swojej pierwszej miłości?
Ta, o której mówiła mama?
Wstydź się, tato. Wczoraj była rocznica śmierci mamy.
Wstyd. Naprawdę.
Nic nie powiedziałeś?
Nie.
Co z tobą? Po co być taką dobrą osobą?
Spotkaliśmy się wczoraj. Czemu jesteś taki uczciwy?
- Jak to? - Trzeba było powiedzieć.
Przygotowałaby się. Wyładowałaby złość i ochłonęłaby.
Ty i te twoje sposoby.
Przez chwilę myślałem, by jej powiedzieć, ale…
Nie możesz być takim osłem.
Wiesz, jak wjechać mi w sklep, a nie w rozmowę?
Witajcie.
- Pomyślnej pracy. - Dziękuję.
Wciąż mnie nie pamiętasz?
Co pan tu robi?
- Jak ty się zwracasz do gościa? - Szefie…
- Nie chcę tego słuchać. - Dobrze.
Tobie też dobrze życzę.
O czymś dziś usłyszałem.
Podobno ten lokal wystawiono na sprzedaż.
Pan Uysal dał ci trzy miesiące.
No i?
Może zrobimy tak.
Po co czekać trzy miesiące? Nie masz klientów.
Nie wykupisz tego miejsca.
Moja filia dobrze prosperuje. Potrzebny mi drugi lokal.
Kupię ten, a ty zostaniesz szefem.
Co powiesz?
Kupi pan to miejsce razem z nami?
Chwileczkę…
Też możesz przejść.
Właśnie. Przyjdź.
Przydasz się, jak będzie potrzebna łopata do pity.
Słyszy to pan, szefie?
Zostaw to mnie.
Słuchaj. Nie mieszaj się.
Tak ci nagadam, że się nie pozbierasz.
No to mów. Słucham. Śmiało.
- Powiem. - Mów, szefie. Mów.
- Więc mówię. - Wyrzuć to z siebie.
- No to mówię. - Mów.
Mówię.
- Wynocha! - Słucham?
Wynocha!
Wynocha?
No dobrze.
Był pan za ostry.
Przez dwa dni się nie otrząśnie.
Pięć dni. Tyle będzie do siebie dochodził.
Nie prześpi nocy.
Cały się trzęsę.
Sprowokował pana.
Puściły mi nerwy. Przez niego się zaciąłem.
Widzisz? Trzęsę się.
Dokąd się wybierasz? Pora spać.
Jest dopiero ósma.
Chodziłaś spać o tej porze.
Owszem. Gdy miałam trzy lata.
No dobrze. Wypij mleko.
Wiesz, że zgotowaliście całemu pokoleniu refluks?
Możemy porozmawiać?
Słucham.
Wiem, że jesteś zła. Masz rację. Przepraszam.
Ale przysięgam. Nic się nie dzieje. To była tylko rozmowa starych znajomych.
Z pierwszą miłością.
Czepiasz się szczegółów.
Tato, wczoraj była rocznica śmierci mamy.
Uważasz, że dobrze postępujesz?
Nie zaaranżowałem tego. Spotkaliśmy się po wielu latach.
I tak nic się nie wydarzy. Ale masz rację, przepraszam.
Rozumiem, tato.
Masz rację.
Przez lata zajmowałeś się tylko mną i sklepem.
Poświęciłeś się dla nas.
Ale zrozum i mnie.
Nie mogę zaakceptować tak trudnej sytuacji.
Masz rację.
Ale jak mówiłem, nic się nie dzieje.
- Wyznaczyliśmy datę na poniedziałek. - Jaką datę?
- Ślubu. - Tato!
Mam pytanie. Co założysz?
Kiedy?
- Na ślub. - Nie wygłupiaj się.
Moja kochana córko. Tak cię kocham.
Ja też cię kocham.
Wyjdę za mąż w poniedziałek.
Boże broń.
Co? Nie śmieszy cię to?
Jeszcze czego!
Tato!
- Dość. - Przesadziłeś, tato. Przestań.
- Nie waż się. - Tato!
Przysięgam, że go zabiję. Cokolwiek robię, jest źle.
Zabójstwo. To jakaś psychopatka?
Szefie.
Wystraszyłeś mnie.
Przepraszam. O co chodzi?
W domu czułem się jak w klatce.
Chodź, siadaj.
Dobrze.
Przepraszam, dziś byłem dla ciebie surowy.
To nic.
Jak poszło z Filiz?
Prawie się dogadaliśmy. I tak nic z tego nie będzie.
Herbaty?
Dajesz mi resztki?
Nie. Pytam, czy mam panu nalać.
Na zdrowie.
Ile czasu minęło, odkąd zmarła pana żona?
Wczoraj była dziesiąta rocznica.
Czego panu brakuje?
Zachowam to dla siebie.
Przepraszam.
Były czasy, gdy włosy zaczynały mi się przy brwiach.
A teraz patrz, jakie wysokie mam czoło. Dziesięć lat to nie przelewki.
Proszę pomyśleć o tym tak.
Przez dziesięć lat wychodził pan z bójek z podniesionym czołem.
Można tak powiedzieć.
Gdzie twoi rodzice? Czym się zajmują?
Nie żyją.
Pokój ich duszom.
Amen.
Od tamtej pory jestem sam.
- Mogę o coś zapytać? - Tak.
Ten sklep jest dla pana ważny?
Bardzo.
W tym sklepie poślubiłem Sengül.
Tu urodziła się Filiz.
Za czasów mojego ojca to było najpopularniejsze miejsce.
Od rana do nocy było pełno ludzi.
Potem tata przepuścił pieniądze w klubach…
Najpierw straciliśmy sklep, potem ojca.
Zmarł.
Pokój jego duszy.
Ale wtedy miałem inne marzenia.
Jakie?
Zapomnij. Te czasy minęły.
Przygotuję ciasto na jutro.
- Pomogę. - Nie, dopij herbatę.
Po moim trupie.
Nie ma potrzeby.
- Po moim trupie. - To nie jest konieczne.
Po moim trupie. Wie pan jak?
Umarłem i nikt nie zauważył.
Moje zwłoki pęczniały i pęczniały. Są pokryte robakami…
Dobra. Cicho już.
- W razie czego, proszę wołać. - Dobrze.
Jak nie, zobaczy pan moje zwłoki. Żartuję.
No już, posprzątaj to. Nie spóźnij się. Idź spać.
Dobrze.
O rany.
Połączenie przychodzące MAMA
Nieodebrane połączenie
Co się dzieje?
- Öcü? - Idę.
Przepraszam. Zasnąłem.
Dobrze, że tata też wyszedł rano.
Chwała Bogu.
Nie podziękowałam ci wczoraj.
Za co?
Za przekonanie taty do dostaw.
W sumie mam dla ciebie prezent.
Prezent?
Może wykorzystasz go na motorze.
- Przyda ci się. - Nie trzeba było.
Dziękuję.
Przepraszam, że nie zapakowałam.
Nie ma problemu.
To kurtka taty, ale nigdy jej nie nosił.
- W zasadzie dostał ją po ciotce. - To pewnie była wyjątkowa kobieta.
Włożę ci ją do torby.
- Założysz ją później. - Pewnie.
Metka…
Öcü!
I jak?
Okropny brzuch.
Spójrz.
Dobrze?
Wystaje.
Zapłacę za tydzień.
- Dobrze. - Za tydzień.
Obiecuję.
Öcü!
Wstawaj. No już.
O tak.
Boli mnie szczęka.
Chyba przygryzłem sobie język.
Gdy robisz takie nagłe ruchy, jestem nerwowa.
Pokazywałem ci metkę. Oderwała się.
Poznałeś smak mojego ciosu.
Smakuje wspaniale. Aż rozpływa się w ustach.
Przyniosę ci wody. Chcesz coś jeszcze?
Nie czuję szczęki.
Już była wysunięta,
a teraz jeszcze się przesunęła.
Masz coś na ból?
Pójdę coś kupić.
Dziękuję. Miłego dnia.
Kalender.
Dobrze cię widzieć. Właśnie szłam do sklepu.
Wczoraj byłam dla ciebie za ostra. Przepraszam.
Nie przejmuj się. Miałaś rację.
Spójrz. Kupiłem nowe ubrania.
Pasują ci do butów ciotki.
Kalender.
Tak?
Chyba się zgodzę.
Jak chcesz, moja droga.
Ty zdecyduj.
- Idę. - Dobrze.
Kto to?
Nie mam z nią nic wspólnego. To wariatka.
Tato.
Słonko?
Kim jest ta pani?
To… turystka.
The person… Called… Cinema? No?
Jestem Gülsen. Cześć.
Dzień dobry.
Jestem Filiz,
córka zmarłej żony mojego drogiego taty, którą bardzo kochał.
Miło cię poznać.
- Na razie. - Goodbye.
- Tato. - What?
Co się dzieje?
Nic. Wpadliśmy na siebie.
Czemu mnie zawstydzasz?
Ja cię zawstydzam?
Nie wstydzisz się pora w ręce, ale rozmowy ze mną już tak?
- Serio. - To on?
Wszyscy się gapią. Porozmawiajmy w sklepie.
- O czym będziemy tam rozmawiać? - Please.
To pan jest tańczącym gościem od pity?
Jaki taniec? O czym mówisz?
To ty. Nie kłam.
Jak ty się odzywasz?
Bawisz się w pracy.
Tato.
Gülsen!
Tak?
Jestem Sermet. Nie pamiętasz mnie?
Dorastaliśmy niedaleko siebie.
- Przykro mi, nie pamiętam. - Miałem kuzynkę, Sevval.
Chodziłyście razem do szkoły.
Pamiętam ją.
Obok nas przechodził pewien facet.
Miał duże wąsy i sporo się śmiał.
Pamiętam go.
Byłem wtedy z wami.
Nie. Przykro mi.
Jestem tu managerem. Zapraszam któregoś dnia.
- Miłego dnia. - Nie zapomnij. Czekam.
- Gdzie? - Właśnie powiedziałem.
Jestem managerem. Zapraszam któregoś dnia.
Powodzenia.
Kto ci na to pozwolił?
Wstawiłem to na swoim koncie.
Nie sądziłem, że tak się rozprzestrzeni.
O co tyle hałasu?
Nic w tym złego. A ty potrafisz się ruszać.
Wcale nie.
Nagrałeś mnie po kryjomu i bez pozwolenia wrzuciłeś to do sieci.
- Chciałem ożywić media społecznościowe… - Słuchaj, nasza społeczność jest tam.
Spójrz. Tendon Hayri, Pixel Nazim.
Szpagat Aysel, Kuskus Sükrü, Wstrzymana Ayla.
Szukasz gwiazdy? Też jest.
- Kto to? - Zombie Mehmet.
Grał w Rękojeści mojego pistoletu.
Umarł siedem razy w czterech odcinkach. Dość tego. Żegnaj, Öcü.
Zwalnia mnie pan?
Zgadza się.
Dobrze.
Szef Kalender?
Tak.
Widziałam pana filmik. Wspaniały. Stwierdziłam, że muszę tu przyjść.
Zapraszam. Proszę usiąść.
- Proszę. - Dziękuję.
Widzisz, szefie? Działa.
Dzień dobry. Zapraszam.
Wejdźcie.
Cevdet, witaj.
Wspaniała praca. Pięć gwiazdek. Przysięgam.
- Tato, powiedz mu. - Dobrze, czekaj.
- O co chodzi? - Chce zobaczyć, jak tańczysz.
Nie ma mowy. Zjedzcie coś.
Skoro nie będzie tańczył, trzeba było iść do Pitburgera.
- Chudy Zadek. - Tayfun!
Wstydź się. Wykonanie kilku ruchów cię zabije?
Jakich ruchów? Cevdet, rachunek.
Spodziewam się wypłaty. Zapłacę, gdy ją dostanę.
Cevdet!
Ach ten Öcü.
Tato, dzwonią z telewizji.
To pewnie kawał. Daj mi to. Halo?
Tak…
Poranny program.
- Tak. - Chcą przepis na pitę.
Piona, szefie.
No nie wiem. Bądźmy dobrej myśli.
Oby się udało. Tak, dziękuję.
- Idziemy, nie? - Nigdzie nie idę.
Nikt mnie nie namówi. Nigdy nie pójdę do telewizji!
Co ja tu robię?
- Spokojnie, szefie. - Co?
- Dobrze. - Tak?
Składniki na pitę gotowe.
Nieznane składniki proszę omijać.
I potem do nich wrócić.
- Dobrze. - Tak? Zero ekscytacji.
- W porządku. - Zero.
- Jest dobrze. - Żadnej ekscy…
Öcü.
Spójrz na mnie. Nic ci nie jest?
- Nic. - Wstawaj.
- Słabo mi. - Nie.
- Na chwilę zemdlałem. - Już dobrze.
Słuchaj, nie…
Szefie!
- Ja… - Szefie, wstawaj.
Wzywają pana. No już. O rany.
- Nic mi nie jest. - Tak?
- Wszystko gra? - Panie Kalender. Teraz pan.
Wzywają.
Do boju.
Lecimy. Zero ekscytacji. Nie ekscytujemy się.
A teraz w studiu gość, o którym ostatnio mówi całe miasto.
- Szef Kalender. Witamy. - Dziękuję.
Tak, sporo się o mnie ostatnio mówiło.
Jestem bardzo podekscytowany.
Pokaże nam pan przepis na pitę.
- Tak. - Zaczynajmy.
Teraz…
- Najpierw wyjmujemy ciasto… - Pani Çagla!
Nie chcemy przepisu. Chcemy taniec.
- Właśnie, ma pan swój taniec. - Tak, chcemy tańca z ciastem.
Taniec!
Milczy pan całą drogę.
A o czym mam mówić? No o czym?
Zhańbiliśmy się w mieście, a teraz też w całym kraju.
Chcieliśmy rozreklamować sklep. I w co się wpakowaliśmy?
- Występ w telewizji to dobra sprawa. - Cicho!
Jak spojrzymy tym ludziom w oczy?
No jak?
Batona?
Syn Süleymana miał wstąpić do armii. To pewnie dla niego.
Szefie, proszę spojrzeć na banery! Widzi pan?
Jest też Filiz. Proszę spojrzeć.
Bał się pan spojrzeć ludziom w oczy. A tu proszę. Przyszli.
NA ZAWSZE KALENDER
NASZA DUMA NIECH ŻYJE SZEF KALENDER
DUMA IZNIKU PITA i TANIEC
Tato.
Czemu nie wspomniałaś o tym zamieszaniu?
- Szef kazał mi obiecać. - Jaki szef?
Burmistrz.
Tędy. Zapraszamy. Panie burmistrzu, tutaj.
- Witajcie. - Dobry.
Panie burmistrzu.
Co chciałby pan powiedzieć?
Cieszymy się, że sławny szef Kalender pochodzi z naszego miasta.
Oczywiście to pozytywnie wpłynie na turystykę.
Oklaski dla naszego szefa.
Brawo.
Panie Kalender, chce pan coś powiedzieć?
Nie wiem co.
Ale czekamy na pana w sklepie, burmistrzu.
Pójdzie pan?
Obiecuję, że przyjdę razem ze wszystkimi radnymi.
Czekamy na wszystkich w sklepie Kalendera.
Każdy wskaże wam drogę.
Jeśli nie, to znaczy, że ktoś nas nie lubi lub jest nieuczciwy. Oklaski.
Jaką pitę pan lubi?
Ma pan specjalne zamówienie?
Każde zamówienie u pana Kalendera jest specjalne.
Co burmistrz zechce.
Czego chcemy? Tańczącego szefa. Tańca! Kapela, grajcie.
Przyjechali.
- Przyjechali turyści. - Podaj im rzepę.
Spójrz, gdzie jestem. Widzisz?
Brawo.
Bum.
Uważaj. Rozejrzyj się.
- Cześć, bracie. Przywitasz się? - Cześć.
Dziękuję.
- Co się stało? - Odmówiłam.
O rany.
- Pocałuj go. - Całuj!
- Mam pocałować. - Co?
Całus.
- Ja jego? - Ty mnie.
- Pocałowałem. - Tak.
Uderz!
Tak!
Używam tego do pieca. To nie zabawka!
Bierz, skarbie.
MISTRZ
Nadchodzi.
Dawaj!
Ups. To nie dla was.
Cevdet.
Filmuj.
- Oho! - Öcü.
No dobrze. Proszę. Smacznego.
Gorące!
Rany, szefie. Czekoladowa pita? Czemu tego nie ma w menu?
Pity nie robi się z czekoladą, tylko z serem lub mięsem.
Tata miałby to sprzedawać?
- No tak. - No już. Raz, dwa, trzy.
Ostatni miesiąc był niesamowity.
Wszyscy dobrze się spisaliśmy. Ale zwłaszcza Öcü.
Na początku byłem zły, ale bez niego by się nie udało.
Dużo ci zawdzięczamy.
Wcale nie.
Chciałbym tak powiedzieć, ale jednak coś mi zawdzięczacie.
Gotowi na niespodziankę?
Kalender.
W samą porę. Wejdź.
Gotowi na niespodziankę?
- Co to? - Twój klucz do sklepu.
Kupiliśmy sklep?
Nie, skarbie.
Nie dałem klucza do sklepu nikomu poza moją córką.
Ale zasługujesz na to. Jesteś gotowy na taką odpowiedzialność?
Nie będę płakał.
Nie będę.
Tak.
W sejfie już jest klucz.
To klucz ogólny. Ten jest twój.
Bardzo dziękuję.
Wyjdźmy. Przejdziemy się.
- Czekoladowa pita? - Pitę robi się z serem lub mięsem.
- Smacznego. - Miłego wieczoru.
Wzajemnie.
- Wciąż zaskakujesz. - Podobało ci się?
Nie zaakceptuję tego.
Ich widok przywołuje czasy nastoletnie.
- Nie przesadzaj. - Wybacz.
Halo? Dziś wszystko się rozegra.
Nieważne, co ze mną będzie. Spotkamy się na placu.
Öcü, spieszę się. Muszę iść. Do zobaczenia.
Na razie.
Co się dzieje?
Dobrze, że wszystko mi wygarnęłaś pierwszego dnia.
Bez ciebie nie zająłbym się tymi mediami społecznościowymi.
Jeśli będziesz kurczowo trzymał się przeszłości,
przyszłość przejdzie ci obok nosa.
Dobrze powiedziane. Czyje to słowa?
Położnej.
Uważaj.
Poważnie, twojej położnej.
Pamiętasz Saniye? Przyjęła nas na świat.
- Tak. - Mieszkała na dole.
Tak mawiała.
O co ci chodzi?
Jesteśmy na ulicy…
Znowu. Boisz się nawet małego ryzyka.
A podobno się zmieniłeś i jesteś na wszystko otwarty.
- Bo tak jest. - No więc?
Bardzo cię lubię, ale wciąż mam wrażenie, że zdradzam Sengül.
Poważnie?
- Dobrze. Chodź. - Spacerujemy.
Idź szybciej.
Co to ma być?
Szanowni państwo, witamy w naszym teatrze.
W tym tygodniu przedstawiamy Czerwonego Kapturka.
Czerwony Kapturek wyszedł po jedzenie dla babci.
Co tam masz dla babci, Kapturku?
Wzięłam sushi,
edamame, wasabi…
Nagle pojawia się wielki, zły wilk.
Co robisz, Kapturku?
Co robimy w nocy na cmentarzu? Boję się.
- Boisz się grobu? - Nie mów tak.
Chodzi mi o twoją żonę.
Ale co my tu robimy?
Sengül też nie chodzi spać wcześnie. Co teraz?
- Cześć, Sengül. - Nie znam tej kobiety.
- Co ty gadasz? - Spanikowałem.
W sumie znasz mnie ze słyszenia.
A ja ciebie widziałam z daleka. Mamy ze sobą coś wspólnego.
Kalendera.
Chcę go tobie zabrać na podstawie rozkazu Allaha i słów proroka.
- Odmówiła. Chodźmy. - Proszę!
Na pewno chcesz, żeby mąż był szczęśliwy po twojej śmierci.
Dlatego cieszysz się z naszego powodu.
- Ukaże nas. - Proszę, uspokój się.
Dobrze.
W naszym wieku trudno się znów zakochać i komuś zaufać.
Więc nie chcemy przegapić tej okazji.
Dobrze, Kalender?
- To jej słowa. - Kalender!
Dobrze.
Gülsen ma rację.
Sengül, wciąż cię kocham.
Ale nie chcę stracić osoby, którą mogę kochać jak ciebie.
Życie jest za krótkie. Nie wiem, czy powinienem ci to mówić.
Chcę trzymać jej rękę w twojej obecności i nigdy nie puszczać.
Nigdy go nie puszczę.
Nieważne, co się stanie. Nic nie rozdzieli tych serc.
Zawsze byłem u twojego boku
i będę też przy niej do końca mojego życia.
- O Boże! - Dokąd idziesz?
Sengül, czemu to robisz?
- Kalender! - Popuściłem.
Łowco, dziękuję. Jesteś wspaniały. Wspaniały łowco.
Łowca zbliża się powoli.
Podchodzi i w końcu całuje ją w usta.
Öcü?
- W porządku? - Dławię się!
Öcü.
- Co jest? - Odsuńcie się! Znam chwyt Heimlicha.
Co się dzieje? Nie!
- Ostatni raz. No już. - Nie!
- Ostatni! - Nie, już dobrze.
- Coś wypadło? - Tak.
Dławiłem się.
No to jadę.
Filiz, wszystko gra?
Tak, jest dobrze.
A co z tobą?
Świetnie. Dzięki.
Masz szczęście, że umiem udzielić pierwszej pomocy.
Pierwsza pomoc, faktycznie.
Chwyt Heimlicha jest bardzo znany.
Poczułem to.
- No to uciekam. Na razie. - Pa, skarbie.
- Wskakuj. Podwiozę cię. - Przejdę się.
Pójdę z tobą.
Prawie się udusiłem.
Teraz to naprawdę cię uduszę.
Jesteś dorosły. Nie wstyd ci udawać?
Nie udawałem.
Idiota.
Czemu ukrywasz to, że grasz?
Tata nie przepada za aktorstwem.
Wspomniałam o tym, ale był przeciwny.
Dla mnie to i tak małe hobby.
Małe hobby? Jesteś dobra. Rozśmieszyłaś dziś wiele osób.
Nie. Ty rozśmieszyłeś więcej.
- Öcü. - Co?
Jesteś zazdrosny?
Kto? Ja? Zazdrosny? Ja. Zazdrosny. O ciebie.
To dlaczego mnie śledziłeś?
Wyszłaś ze sklepu,
mówiąc, że dziś się wszystko rozegra. Myślałem, że masz kłopoty.
Nie. Miasto urządza konkurs amatorskiego teatru.
Zwycięzcy dostaną sporą sumę.
Zaproponowałam, żebyśmy przygotowali sztukę.
Reżyser stwierdził, by zostać przy skeczach.
Więc wkurzyłam się na szefa.
Martwiłem się o ciebie.
Może cię zabić ciekawość…
Albo Heimlich.
Przepraszam.
Tak? Öcü.
Czy to nie aktorka z teatru?
To moja córka. Pracuje tu.
Widziałam ją dziś w wiadomościach.
Pokażę panu. Uratowali chłopaka.
- Öcü? - Proszę spojrzeć.
To jedna z aktorek w tle.
Już idę.
Kto ma ochotę na pitę?
Proszę otworzyć usta. Proszę.
Co robisz, koleś?
Nie chciał pan pity prosto do ust?
To ma być prezentacja? To tyle?
Może też zrobić smażony podpłomyk. Nieco tłusty, ale pyszny.
Lub przełamać go nad głową.
Działa na Złe oko.
Nie wygłupiaj się. To nie ma sensu. Co ty robisz?
Przyszliśmy tu na jedzenie czy bójkę?
- Mam rację? - Pita jest przeciętna.
A do tego wpychają nam ją do ust.
- Kogo filmujesz? - A ty?
Co się dzieje?
Wszyscy powoli odłóżcie telefony.
Uspokójcie się. Nie filmujcie…
Przepraszam. W picie jest włos.
- No proszę. - A ser śmierdzi.
Widzieliście to?
Sami widzicie. Przykrywają kiepską pitę tymi bzdurami.
Czemu psujesz atmosferę? Nie chcesz, to nie jedz.
I są niegrzeczni.
Rozumiem. Chcecie zrobić scenę. Proszę wstać.
Moja ręka!
Widzieliście, jak go złapał? Chodźcie, wychodzimy.
- To nie tak. Tylko dotknąłem. - Nic nie zrobiliśmy.
Nie zrobiłbym czegoś takiego.
- Idziemy. - Posłuchajcie.
Nie wychodźcie.
Co za ordynarność.
- Zapłacicie. - Tu się nie jada.
Idźcie.
Nie wiem, co się stało.
Kogo filmujesz?
- A ty? - Czekaj. Wróć.
Co się dzieje?
Kogo filmujesz?
Nie dowiedzą się, że to my?
Nie, szefie. Niby jak?
Rozmawialiśmy z chłopakami. Zrobili swoje. Czysta robota.
Świetnie się spisali.
Opublikujcie to. Powiedzcie reszcie.
Niech to rozdmuchają w mediach.
Jasne, szefie.
- Szefie. - Co?
Oni świetnie się spisali.
Bardzo dobrze.
To występ godny Oscara.
Tak.
Może dać im jakiś bonus?
Zajmę się tym. Ja prześlę wam, a wy im na konta.
- TR64, 96 26, 72 18, 10… - Hej!
Dyktujesz mi IBAN? Zapamiętałeś go?
I 04 15.
Koniec.
Jesteście dziwni.
To nie było normalne i na pewno to nie przypadek.
Ktoś przychodzi mi do głowy.
Nie chcę go obwiniać.
Jak to wygląda?
Oczerniają nas.
Dziwne te komentarze.
Pokaż.
„Nie wstyd wam truć ludzi?
Sprzedawca pity powinien być łysy. Dlaczego zajął się pitą?
Kto obejrzy filmik, leci do łazienki”. Co się dzieje?
Co teraz zrobisz?
Nie wiem. Polepszyło się i mieliśmy więcej klientów.
Im lepiej było, tym więksi byliśmy. A oto efekt.
Przez Öcü nie da się tego zatrzymać.
Teraz to moja wina?
Gdy było dobrze, dał mi pan klucz.
Miałeś uważać.
Tak się kończy pędzenie przed siebie.
Lepiej było zwolnić i wszystko stracić?
Staliśmy się fajną rodziną.
Rodziną? Co ty wiesz o rodzinie?
Nawet nie widujesz własnej matki.
Öcü?
- Skąd pan wie? - Dopuściliśmy cię.
Musiałem cię sprawdzić.
To prawda?
Gdy tata umarł, mama poślubiła innego faceta.
Co, do diaska?
Co?
Pomyślałem o czymś innym. Mów dalej.
Nie dogadywałem się z ojczymem.
Zrozumiałem, że to na nic.
Odszedłem z domu, żeby nie być ciężarem.
Załóżmy, że ci wierzymy.
To ty mnie zhańbiłeś w całym Izniku.
Straciłem biznes i reputację.
Czemu nam to robisz? Jesteś szpiegiem?
Z Pitburgera? Wiedziałem, kiedy tylko się zjawiłeś.
O czym ty mówisz?
Naprawdę tak pan myśli?
Rany. Bardzo dziękuję.
Pomówienia do ciebie nie pasują. Mówisz, nie znając prawdy.
Nie umiem kłamać tak jak ty, kochanie.
Kiedy chciałaś mi o tym powiedzieć?
To wszystko robię dla ciebie.
A córka działa z tym gościem za moimi plecami.
- Nie wie pan, co dzieje się za moimi. - Zamknij się!
Po kryjomu chcesz być aktorką? Nie masz wstydu.
I to mówi gwiazda Izniku?
Robiłem dla ciebie wszystko.
Wynocha stąd. Wszyscy się wynoście.
Prowokujesz takie słowa.
Do widzenia, szefie.
Pogadamy?
Chcę zostać sama. Nie jesteś moją mamą.
Proszę.
Twój tata bardzo kochał twoją mamę.
Skąd to wiesz?
Wróciłam jakieś pięć lat po tym, jak od niego odeszłam.
Ciągle o nim myślałam.
Nawet twój tata o tym nie wie.
Gdy wróciłam, z daleka zobaczyłam twoich rodziców,
jak trzymali się za ręce.
Zrozumiałam, że są szczęśliwi.
Po cichu odeszłam.
Czemu tak się zachowujemy?
Twój tata jest pod dużą presją.
Dla kogoś, kto nigdy nic w życiu nie zmieniał, to przytłaczające.
I nie dał sobie rady.
Jesteś najważniejszą osobą w jego życiu.
Wiem o tym. On w moim też.
Tylko nie mógł…
zaakceptować aktorstwa.
To nie tak.
Jak to?
Spójrz.
- To tata? - Ja i on.
Tata był aktorem?
Graliśmy w szkole.
Twój dziadek był wściekły, bo tata zaniedbywał sklep.
Któregoś dnia dowiedział się i wpadł na scenę.
Wszyscy widzieli, jak go pobił.
Poważnie?
Tak. Trudno mu było z tego zrezygnować.
Daj mu czas.
Zrozumie swój błąd.
To najlepszy człowiek na świecie.
Co za okropny dzień.
Nie myśl tak.
Dziś jest wyjątkowy dzień na dorastanie.
Dziękuję.
I tak myśl.
Zatrzymaj tę chusteczkę. Na twoim miejscu…
Nieważne. Nie zatrzymuj jej.
Wiedziałem, że cię tu znajdę.
Przepraszam. Wszystko posypało się naraz i wyżyłem się na tobie.
Powiedz coś.
Szefie.
Bardzo kochałem swojego ojca.
Był wyjątkowym człowiekiem.
Był moim kompasem.
Gdy umarł, straciłem grunt pod nogami.
Od tamtej pory byłem zagubiony.
Aż spotkałem pana.
Wtedy znalazłeś nową drogę?
Gdy się poznaliśmy, zrozumiałem, że nie ma właściwej.
Ale będąc z osobami, którym na tobie zależy…
Nieważne, co napotkasz, znajdziesz swoją drogę.
Dlatego tu jestem.
Nie znamy się za długo…
Z pewnymi ludźmi można zrobić dziesięciominutowe postępy w dziesięć lat,
a z innymi dziesięcioletnie w dziesięć minut.
Tak było z nami.
Rozumiesz?
Kiepsko u mnie z matmą. Mam usmażony mózg.
Kocham cię, młody.
To słowa. Je rozumiem.
Też szefa kocham.
Wybaczysz mi?
Praktykanci nie wybaczają mistrzom.
Zgadzają się z nimi.
Miło to brzmi, ale gdy się zastanowić,
jest w tym pochlebstwo.
Teraz też to dostrzegłem.
Czyli ćwiczenie tu nie zawsze jest dobrym pomysłem?
Dobrze. O rany.
- To kiepski pomysł. - Wróćmy do tamtego sposobu.
Tak lepiej.
- Tak. - Jest sentymentalny.
Przepraszam.
Tato.
Co robicie razem?
Idziemy.
Öcü.
- Wiesz, co mi powiedziała Gülsen? - Co takiego?
Ona i tata byli kiedyś aktorami.
- No nie. - Tak.
- Powiedziałaś jej? - Nie mogłam się oprzeć.
No to jedziemy.
Nie wygłupiaj się.
- Szefie. - My też pójdziemy.
W porządku.
No dobrze.
Co tu robisz? Coś się stało? Co się dzieje?
Spokojnie, wszystko dobrze. Ale wpadłem na dobry pomysł.
Od razu chciałem panu o nim powiedzieć.
Jaki pomysł? Nie krzycz. Jeszcze obudzisz Filiz.
Prawie dostałem zawału.
Racja, szefie. Przepraszam. Poniosło mnie.
- Pogadamy rano. Dobranoc. - Już nie śpię. Powiedz teraz.
Pogadamy rano na spokojnie.
Do tego czasu to dobrze przemyślę. Idealnie. Dobrej nocy.
- Nie śpię. - Pogadamy rano.
- Ale nie śpię. - Dobranoc.
- Proszę wejść, bo pan zmarznie. - O której rano?
Rano.
- Öcü. - Co jest, szefie?
- Coś nie tak? - Spokojnie. Wszystko gra.
Zaciekawiłeś mnie. Nie mogłem spać, więc przyszedłem.
Mieliśmy to odłożyć na rano.
Pogadamy rano na spokojnie.
Miałem miły sen. Proszę iść spać.
Öcü?
- Öcü. - Rano.
Co za wariat. Zrujnował mi sen. Boże, wybacz.
Teraz chcesz nawalić jeszcze bardziej.
Rozumiem, szefie. Sprawy nie poszły po naszej myśli.
Ale możemy wygrać konkurs teatralny i odwrócić bieg rzeczy.
Za pieniądze z nagrody możemy ocalić sklep.
- Właśnie. - Skarbie.
Brzmi fajnie, ale my mamy się brać za aktorstwo? To takie proste?
Już pan grał za młodu.
Filiz jest aktorką.
Też spróbuję. Uzgodnione.
To nie jest kiepski pomysł.
Myślałem, że ty jesteś mądrzejsza, ale nie. Brawo.
To może być ostatnia szansa, by ocalić sklep.
Kończy nam się czas.
Spróbujmy, tato. Co złego może się stać?
Nie, skarbie. Nie chcę się jeszcze bardziej ośmieszyć.
Wychodzę. Wrócę za dwie godziny z pieniędzmi.
Skąd wezmę taką sumę?
Co się dzieje?
POLICJA
Co się dzieje?
Ludzie się wczoraj zatruli. Otrzymaliśmy wiele skarg.
Zamykamy lokal na miesiąc.
- Nie możecie. - Burmistrz ma surowe zasady.
Mówi, że zhańbił pan nasze miasto.
Proszę nie utrudniać.
Proszę się spakować i pozwolić nam robić swoje.
Co zrobimy, tato? Öcü?
Spakujcie rzeczy.
My wrócimy z pieniędzmi. Chodźmy. Proszę mi zaufać.
Szef Kalender to mój szef i przyjaciel.
Dziękuję.
Zniknąłeś na wiele lat, synu.
Nie rozumiem. Jak syn może pokłócić się z matką?
Mamo, nie chcę mówić przy Ergunie.
Ergunie?
Jak ty się odzywasz? Nie obrażaj mnie.
Wystarczy pan Ergun.
Przepraszam, panie Ergunie.
Panie Ergunie, pani Sermin.
Jestem Kalender z Izniku. Jestem właścicielem sklepu z pitą.
Jakiś czas razem pracujemy.
Wychowaliście państwo wspaniałego syna.
- Dziękuję, szefie. - Tak jest.
- Mam córkę w tym samym wieku. - Jestem trzy lata starszy.
Naprawdę?
Pozdrawia serdecznie.
Nie wierzę w ten konflikt.
Dlatego chcę, żebyście się dziś pogodzili.
Nie możesz żywić urazy do swojej mamy. No już, ucałuj jej rękę.
Chodź.
Nie było cię tyle czasu.
Czemu przyszliście? Mówcie. Przed mamą nie ma tajemnic.
Prawda?
Chcę ci coś powiedzieć, ale…
nie wiem, czy powinienem.
- Nie wspominaj o tym. - Chwileczkę, szefie.
Mamo.
Wiem, że zjawiam się po wielu latach.
Będzie trochę dziwnie.
Ale mamy mało czasu.
Nasz sklep ma kłopoty. Potrzebujemy pieniędzy.
Już nas zmiękczył, a teraz chce pieniędzy.
Wstydź się, synu. Nie było sensu wracać.
Myślałam, że przyszedłeś z dobroci serca. Okazuje się, że chodzi o pieniądze.
Jak to nie było sensu?
Nie dzwoniłaś ostatnio? Nie odebrałem.
Nie dzwoniłam.
To był przypadek.
Inaczej zadzwoniłabym ponownie.
No tak.
Chciał mi pomóc. Proszę się nie gniewać. Chciał dobrze.
Kim pan jest? Jakim prawem się pan wtrąca?
Staruszku.
Jesteś nieudacznikiem, który chce wysępić pieniądze.
Wstydź się.
Pracujesz jako dostawca.
Mówiłem, żebyś pracował z nami. Budynek należy do nas.
Pracuj dla nas. Bądź ochroniarzem. Trzy zmiany.
A bezwstydnie prosisz o pieniądze.
- Jesteś… - Już dobrze. Chodźmy.
Szefie!
Ty dupku! Ten dzieciak jest wspaniałą osobą.
Potrzebuje jedynie trochę miłości.
Jest szczęśliwy, mieszkając w beznadziejnym magazynie.
A wy jesteście zbyt ślepi, by to dostrzec.
A pan, panie Ergunie, milionerze z kasą.
Taki pan potężny? Tak, jest pan kimś. Ale nie o to chodzi.
My jesteśmy potężniejsi, bo bardzo się kochamy.
Nikogo nie potrzebujemy.
Wstydźcie się.
- Chodźmy. - Dokąd?
Zagrać.
MIEJSKI TEATR
- Gotowi? - Tak!
- Jesteś zbyt pewny siebie. Boję się. - Uspokój się, tato.
- Czemu krzyczysz? - Czemu ją karcisz?
- Spokojnie. - Nie krzycz.
Chyba jesteśmy gotowi.
Öcü.
- Dasz radę? - Mówiłeś, że potrzebny jest aktor.
Przyprowadziłam Esata z naszej trupy. Chodź. Przedstawię cię. To mój tata.
Jestem jej ojcem. Kalender.
To Gülsen. A Öcü już znasz.
A, Heimlich. W porządku, bracie?
Nie, wciąż się dławię.
Cześć.
Szefie.
W zasadzie występowałem w szkole.
Poważnie?
- Tak. - Co przedstawiałeś?
Taniec ludowy.
Pokażę wam.
- Co to? - To nie to.
- Dławi się! - Dajcie wody.
Nie!
Nic mi nie jest.
Być… albo nie być.
Wyjdź, okrutny wodzu, który zabrał moje kurczaki.
Zabiorę córkę do miasta.
- Trochę więcej. - Spadaj stąd!
Co się stało?
Co jest?
Myśl jest dozwolona. Bicz okrutnego losu… Nie bicz.
- Kurczaki zniknęły! - Krzyczymy.
- Kto krzyczy? - Coś wam powiem.
To… Szefie, nie grajmy tą piłką.
Pomińmy to. Po moim trupie.
Dobrze. Pomijamy.
Nie róbmy tego.
Co zrobimy?
Już wiem. Zrobimy to.
Nie ma mowy.
Powiedziałam, że zrobimy.
Zróbmy. Cokolwiek to jest.
Zostały ci trzy dni, Kalender. To nie moja wina.
Panie Uysalu, wygramy konkurs i to załatwię.
Spokojnie.
Zobaczymy.
Jestem z żoną w podróży dookoła świata.
- Pływamy w źródłach Afyonu. - Zaczęliście zwiedzać świat od Afyonu?
Nieważne. Tak udajemy.
Są naprawdę piękne.
- Mamy piękne kostiumy. - Super.
Kogo my tu mamy.
Będziecie występować?
Wygracie główną nagrodę.
A wtedy sklep…
Nie uda się wam. Wiecie, prawda?
Zhańbicie się jeszcze bardziej niż po tamtym incydencie.
Jaki masz problem?
Na litość boską. Wy…
- Wciąż mnie nie pamiętacie? - Nie.
- Jaki mam problem? - Jaki?
- Problemem jesteś ty. - Ja?
Tak. Podkochiwałem się w tobie w młodości.
Ale byłaś ślepo zakochana w tym facecie.
Zerwaliście i pomyślałem, że się uda. Ale co się stało?
Wyjechałaś.
Od tamtej pory nie mogę nikogo poślubić
ani się zakochać.
Co noc o tobie myślałem.
Każdej nocy.
Teraz cię pamiętam.
Tak.
- To ty jesteś… - Kim?
Lisek Chytrusek.
To jakiś pseudonim rapera?
Teraz pamiętam.
Nie poznawaliście mnie,
ale przypomniało wam się to okropne przezwisko.
Nienawidzę cię.
- Chodź tu. - Gdzie?
- Co się dzieje? - Öcü, spokojnie!
- Co ty robisz? - Tobie nic.
- Co ty wyprawiasz, Chytrusku! - Kim jest Chytrusek?
Uspokój się, Öcü.
Mówiłem: żadnego kopania.
Co to za rada?
- W porządku, Filiz? - Tak.
- Dobrze. - Chytrusku, nic ci nie jest?
Chwileczkę. Gałęzie.
Nieładnie tak nosić gałęzie.
Za szybko szef oddycha.
- Zabraknie panu tlenu. - Co mam zrobić?
- Wszyscy gotowi? - Tak.
Kiepsko pamiętam finał.
- Dam ci znać. Obserwuj mnie. - OK.
- Dziękuję. - To nic.
Pita Kalendera.
- To my. Idziemy. - Idziemy.
Moja pani. Wysłuchaj mnie.
Jeśli ci się nie spodoba, oddam za ciebie życie.
Doprawdy? W porządku.
Szefie.
Szefie!
Gdy pierwszy raz ujrzałem twe oczy,
myślałem, że tonę w ich błękicie.
Gdy pierwszy raz ujrzałem twe oczy, myślałem, że tonę w ich błękicie.
Ale nie mam niebieskich oczu.
Naprawdę? Nie ma niebieskich oczu.
Szefie, nie ma niebieskich oczu.
Jakiegokolwiek są koloru, na pewno mają odcień morza.
Góry powinny mieć kolor twych ust,
a niebo twej skóry.
Góry powinny mieć kolor twych ust,
a niebo twej skóry.
Moja pani.
Gdybym wiedział, odważyłbym się ci to powiedzieć.
Moja pani.
Gdybym wiedział, odważyłbym się wcześniej i powiedziałbym ci to w twarz.
Pięknie prawisz. Mów dalej.
Naprawdę?
Nie wiem, jak to ująć w słowa…
Nie mogę przestać o tobie myśleć.
Tego nie ma w tekście.
Proszę. Minuta.
Nieważne, czy mnie kochasz.
Ale muszę ci to powiedzieć.
Najważniejsze, byś była szczęśliwa.
Pozwól mi wejść do siebie.
Pozwól mi spojrzeć ci w oczy i wyjawić, co mam w sercu.
Öcü, co ty wyprawiasz?
Co robisz? Nie wchodź tu.
- Nie rób tego. - Öcü, puść.
Nie. Kocham cię.
- Spadną. - Öcü!
- Filiz. - Jest dobrze.
- Jesteś cała? - Tak.
Öcü, a ty?
- Nic mi nie jest. - W porządku.
Öcü, chodź.
Nie.
Drodzy przyjaciele!
Co się dzieje?
Co jest? Czemu klaszczecie?
Czy to było tak wspaniałe? Po co klaskać?
Zhańbili nas w internecie.
Zrujnowali reputację miasta.
A on jeszcze występuje w konkursie teatralnym.
A jak wygra?
Chcecie dać pieniądze jakiemuś tancerzowi?
- Niedopuszczalne. - Nie!
- Tak można? - Mów, szefie!
- Zgadzacie się? - Brawo, szefie!
Mów, szefie!
Chciałem tylko ocalić sklep.
Przestań.
Myślałem, że jeśli ocalę sklep, ocalę wszystko.
Całe życie chciałem wszystkich zadowolić.
Ale to koniec.
Dziś po raz pierwszy zrobiłem coś dla siebie. Na tej scenie.
Robię to, co uwielbiam, z najbliższymi.
Czy jest coś piękniejszego?
Dlatego sama obecność tutaj jest ważniejsza od wygranej.
Wierzcie mi.
Brawo, Chudy Zadku. Dobrze powiedziane.
Chudy Zadek!
Ale…
Dajcie spokój. Na Boga. Cholera!
Przyjaciele, dziękuję za wsparcie.
Sam nie wiem. Naprawdę jest chudy?
Chudy Zadek!
Ukłońmy się. Podobało im się.
Brawo. Czyli wygraliście konkurs.
Nie było szans.
Czemu nie? Po tym wszystkim?
Szef powiedział, że sama obecność jest ważniejsza od wygranej.
Bla, bla, bla. No i wygrał siostrzeniec burmistrza.
Trudno. Poniosło mnie.
Stracił sklep, ale nie straciliśmy siebie. Prawda, kochanie?
Zgadza się, skarbie.
Dla odmiany fajnie byłoby być po stronie zwycięzców.
Spokojnie. Znajdziemy nowy lokal. Zaczniemy od zera.
Nie mówmy, że od zera, a od minus dwóch.
Na górze będzie sklep z pitą, a na dole wieczorami teatr.
Wspaniały pomysł. Jak nazwiemy to miejsce?
Pita i Centrum sztuki Chudego Zadka.
Öcü!
Z Bogiem.
Skąd ci się to bierze?
- Ale szefie… - Tak?
- Ćwiczenia zadziałały. - Skąd wiesz?
Już nie nazwą cię Chudym Zadkiem.
PITA i TANIEC
- Tak! - Brawo!
- Kocham cię, bracie. - Ja ciebie też.
Napisy: Karolina Gruszczyńska
Świetna robota.