Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Полека, душо. Тивко.
Дали глобализацијата ќе ги укине границите?
Не. Напротив, нели?
Бертил, јади. -Објасни.
Колку е побрз протокот
на луѓе, стока,
валути,
толку некои држави повеќе се свртени кон себе.
Бертил, мораш да јадеш.
Мораш. Седни.
Мислиш сите ќе дигнат ѕидови?
Каде е таблетата?
Бестрага, Бертил!
Зошто го направи тоа? Полуде ли?
Добро е, нема да се удави.
Глупаво е! -Или да се истопи.
Сега морам да ја пресоблечам.
Сега е доста!
Бестрага!
Човеку!
Остани зад мене.
Не брани ја!
Не тоа!
Добро вечер.
Здраво! -Здраво.
Што се случило?
Ништо. Зошто?
Онака прашувам.
Тоа не ти е смешно?
Не.
Но се смееш.
ТАА ШТО БЛЕСКА ВО БОРБА
Аман, Бертил.
Спие како бебе.
Бебе е.
Можеш да ги замислиш нејзините соништа?
Сега се обидов и мислам дека не сакаме да знаеме.
Токму така.
Што ќе се случи?
Како мислиш?
Знаеш.
Кога ќе умре?
- Не го спомнуваме тоа. - Зошто би?
Заради Марион.
Има 17 г., треба да си го живее животот,
но се стега.
Нели е доволно тоа?
Бертил.
Еднаш одамна беше
едно мало чудовиште
од друг свет.
Во последен миг од бесни селани го спаси
едно девојче кое се криеше во шума.
Го погледна и рече:
"Па, ти не си чудовиште!
Никој не те познава.
Кога се роди,
беше розов.
Кога порасна,
стана бел.
Кога излегуваш на сонце, црвен си.
Кога се плашиш, зелен си.
Кога си болен, жолт си.
Како и јас."
Каков неред!
Синоќа заборавив да заклучам, баш сум гуска.
Здраво, Бертил!
Убаво спиеше? -Не е смешно.
Е. -Не баш.
Добро, морам да одам.
Доцнам. -Јас ќе исчистам.
Сигурно? -Да, оди.
- Кога се враќа тато? - Не знам. Се гледаме на плажа?
Што правиш?
Не оставај работи околу.
Како? -Ги оставаш околу.
Ајде...
Не јади го тоа.
Сестра ти ги изеде билките
од опитот за кој беше задолжена?
Тоа ми го кажуваш?
Точно. Баш пред да излезам утрово.
Значи, сестра ти е веган.
Не само тоа. Посложено е, но...
Да.
Марион, ме зафркаваш?
Не.
Не ти личи. Излези.
Сто пати влеговме во морето!
Бертил, полека...
Еве. Влеговме.
Се уште е топло.
Што ти кажа?
Ме исфрли. -Што?
Да, од час.
Гуска.
После зборуваше со директорот. Се извини во кантината.
Ме нервира. Глупост...
Полека! Ќе паднам!
Вади ја, вади...
Нешто не е в ред.
- Нека биде надвор. - Држи и ја главата.
Можеш? -Еве јас.
Држи и ја главата над водата.
Бестрага!
Пази, бран!
Викни помош. Ја држам.
Диши, диши.
Добро е. Идат.
За пет минути.
Заврши.
Што се случило?
Бевме во море,
веројатно се лизна. Веднаш ја извлековме.
Скрши рака.
Под лактот. И ставивме гипс. Сега спие.
Често има епилептични напади?
Не баш, два-три пати годишно.
Но трпи ужасни болки, а не можам ништо.
Ништо не делува.
Не е идеално да остане тука.
- Ќе мораме да ја врземе. - Никако.
Кога ќе се разбуди, ја носам дома.
Ти оди дома.
- Можам да ја видам? - Секако. Наспроти е.
Добро сте?
Мислев дека ја изгубив.
Разбирам.
Кога и дијагностицираа Ретов синдром?
Пред пет години.
А пред тоа?
Пред тоа наеднаш престана да дрдори.
Потоа престана
да се служи со рацете и да зборува.
Бевме секаде.
Кај секој лекар.
Секој психолог.
Ни ја дадоа таа дијагноза
која не дава одговори.
Никој не знае ништо.
Тоа е само етиката што и го залепија на чело.
Може да умре секој миг, а...
Ние живееме со тоа.
Спие?
Да.
Сакаш да јадеш?
Знаеш...
Ја сонувам некогаш.
Разговара со мене.
Ми се насмевнува.
Секогаш сме во природа
и на прекрасни места...
Правиме нешто заедно.
Што правите?
Се забавуваме. Одиме во барови.
Пиеме и танцуваме.
А тогаш...
Ја гледам
и сфаќам дека нашите животи се вртат околу неа.
Ја храниме, и го бришеме газот, ја бањаме, сушиме.
Разговарам со неа, но никогаш не ми одговара.
Толку.
Ја држам за рака, но не чувствува ништо.
И имам впечаток...
Дека ни смрт нема да и наштети.
Разбирам.
Секое утро имам грутка во желудникот.
Мислам дека можеби умрела на сон.
Животот и виси на конец, секој ден е чудо.
Но кога ја бањаме, кога јаде, присутна е.
Кога зборувам со неа, во свој свет е, но присутна.
А за да издржам,
знаеш што правам?
Си велам дека нејзиниот свет е прекрасен.
И дека ние сме дел од него.
Ние сме дел од него.
Така издржувам.
Тука е рај!
Рај? -Да.
Не е нормална!
Водата е супер!
Луда си, Марион!
Гладна си?
Да.
Малку.
Се враќам веднаш.
Еве.
Се надевам дека ресторанот е твој.
Да.
Знаеш за него? -Не.
Доаѓаш?
Каде?
Кај баба ми.
Се шегуваш?
Ништо не гледам.
Премногу испив.
Промашуваш секојпат!
Матурантка си?
Како знаеш?
Умирам од досада.
Тоа е нормално.
Банално и нормално.
Но се чини дека се држиш.
Зошто велиш така?
Не знам.
Знаеш, кажи ми.
Не, ништо.
Често следиш луѓе среде ноќ?
Можеби сум сериски убиец.
Манијак.
Суров.
Суров...
Не личиш на таков.
Не?
Да речеме дека имаш среќа.
Не чкрипи, душо.
Каде беше?
Нема температура?
Готово. Црвена е.
Не е ништо.
Што правиш?
Слушај.
Генетски болести се ретки, дури исклучителни.
Но во Европа има 35 милиони случаи.
50 насто од тие болести
не се дијагностицирани. Кога ќе се потврдат,
тоа често се случува после многу изгубени години.
И? -И...
Институтот "Имажин" ја докажа својата стручност
со забрзани иновации за дијагнози и лекување.
Што може да промени тоа?
Ќе промени што нема да ја гледам како умира.
Сфаќаш?
А тато? -Се враќа утре.
Што вели тој?
Вели дека сите деца кршат коски.
Го потсети дека Бертил скрши четири-пет пати?
Утре.
Те молам, утре.
Вилмарк доаѓа на ручек со новата девојка.
Кажи дека ќе бидеш дома.
Не, никако.
Те молам. -Имам настава.
Настава...
Марион!
"Лет 1970 за Ница,
последен повик за Жил Русие!"
Да?
Задоцнив на авион.
Следниот е за два часа.
Се сеќаваш дека Вилмарк доаѓа на ручек?
Да, знам.
Што правиш?
Што правам?
Одам во продавница зашто задоцни на авион.
Извини. -Да.
Ќе дојдам околу...
Не јади пена!
Полека.
Престани!
Што е?
Ништо. Напорна е. Каде беше?
Тато задоцни на авион, па морав во продавница.
Сега доцнам. -Извини, душо.
В ред е.
Убава ти е блузата.
Излегуваме вечерва? -Како?
Јас учам. -Ајде!
Што?
Веќе имаш сите петки.
Учи како мене.
Не, фала.
И татко ми е дома.
- Не е важно. Другпат. - Тапа.
Илинка? -Да?
Дојди, те молам.
Зошто секогаш јас?
Може Симон Бајлс? -Да.
Демонстрација на грациозност.
Се прашувам како твоите успеваат со сестра ти.
Како мислиш?
Не знам.
Сигурно немаат свој живот.
Не прашуваш како успевам јас?
Да.
Кој е тоа?
Кој е? -Никој.
Никој?
Се насмевнуваш никому?
Ајде, покажи ми!
Не! -Кој е тоа?
Убаво ви е тука.
Нели е убаво, душо? -Да.
Од кога живеете тука?
Две и пол години.
Колку години има сега?
15.
Веќе?
Дојди со мене.
- Ја знаеше како мала? - Да, ракче.
Здраво!
Еве го!
Долго ти требаше.
Убаво што ве гледам. Како си?
Добро, а ти? -Добро. Веќе во вода? -Што?
Веќе во вода? -Да. Те чекам.
- Покажи ми ги движењата. - Гледај.
Како си? -Добро, ти?
Добро.
Здраво, Бертил.
Добро си?
Се лутиш што задоцнив на авион?
Сега се смееш.
Се смееш?
Ќе ми простиш?
Ќе ми простиш, нели?
Се разбира да.
Добро, добро...
Влезе.
Што се случува?
Останувате на вечера?
Фала, но патуваме рано сабајле.
- Ќе се вратиме во хотелот. - Другпат.
Дојди, Бертил, одиме.
Што е? -Ништо, и студи. Се гледа.
Дојди. -Не.
И студи. Се наежи.
Дојди, мила.
Дојди. Ти остани.
Не прави ништо. Како да не е ништо.
- Одам по пешкир. Чекај ме. - Еве.
Земи го мојот. -Не треба.
В ред е, сфатив.
Не гледајте ме со осуда.
- Не ви се допаѓа ќерка ми? - Мадлен.
Што е?
Мислиш не видов?
Погледите, непријатноста.
Не сакаат да останат. Сакаат да си одат.
"Како си? Како е Бертил? Долго не сме се виделе.
Има 15. Убаво е тука." Доста. -Мадлен.
Доста. Останете.
Лесно е.
Не допирајте ја. Немојте блиску до чудовиште.
Дојди, мила. Дојди.
Мадлен?
Ги испрати?
Престани.
Гледај како танцува ќерка ти.
Гледај! -Не се виновни тие.
Престани.
Ти и јас треба вака.
Вака, вака...
Добро. Престани.
Ако не сме... Ако веќе не сме...
Учиш. Тоа е добро.
Влези.
Чекај да платам.
Не мораш, го знам газдата.
Каде одиме?
Што ќе јадеме? -Се.
Пробај и кажи ми. -Добро.
Ќе отворам ресторан во стариот дел на Ница.
Ќе им го украдам готвачот.
Типот што го виде.
Типот е гениј.
Скап е, но вреди.
Не мораш да изедеш се.
Сфати?
Сфатив се. -Да.
Одиме, на маса!
На маса.
Што е? -Ништо.
Одиме.
Бев кај педијатар
без да му кажам.
Зашто се срамев и...
Ми кажа да не ја споредувам со сестра и Марион,
дека децата различно се развиваат.
Така е.
Потоа го именуваа тој синдром после потрошени години.
Се сеќавам
дека излегов од болницата со Бертил
и ги гледав колите и луѓето како поминуваат...
И светот...
Продолжи да се врти, а јас имав чувство дека се наоѓам
пред врата на пеколот.
Тоа е нормално.
Повеќето родители реагираат така.
Не е лесно да се прифати.
Не треба да ги сметаме за индиферентни и бездушни
родителите кои ќе пукнат
или дури и ќе се откажат.
Обично немаат ни помош ни средства.
Во таков случај тоа е наша заедничка одговорност.
Но всушност,
кој може веднаш да прифати таква вистина?
Никој.
Постигнавте неверојатни нешта со Бертил.
Свесна сте за тоа?
Не знам. -Да.
- Да ви кажам како ќе оди? - Да. Извинете.
Ќе се обидеме да ја потврдиме дијагнозата
за да ја именуваме болеста на Бертил,
да го откриеме одговорниот ген
и да видиме дали постојат истражувања.
Извинете, имам прашање.
Сигурно е рано, но ме мачи.
Ќерка ми Марион има 17 години и се прашувам ако...
Ако сака деца...
На ваше место и јас би го прашала истото.
Најважно е да се дијагностицира болеста на Бертил.
Одиме чекор по чекор, без претпоставки.
Не треба веднаш да очекуваме одговор.
Сметајте го за несовршена медицина.
Ние набљудуваме
и напредуваме.
Добро помина?
Малку сум потресена.
Разбирам.
И мојот помал брат има ретка генетска болест.
Затоа работам на истражувања.
Пријатен ден. -Фала.
Се гледаме, Бертил.
Да, но детално истражуваат
преку напредна технологија.
Тоа е сосема поинакво.
Ме слушаш?
Конечно некоја надеж. Зошто таква фаца?
Таа надеж е само војна.
Војна што ја објавуваме на непознат ентитет.
Информациите ќе не мачат,
работи што не ги разбираме.
Нови зборови, нов начин на однесување, размислување.
Се што наводно е корисно, но на крај,
ништо не се менува. Го знаеш тоа.
Го поминавме истото. Жалам, мене ми е премногу.
Што предлагаш?
Цел живот да ја занимаваме?
Зошто не?
Бертил има неизлечива болест.
Така е како што е.
Затоа причини и мисли...
Дали е наша вина?
Дали е моја? Дали...
Нешто тргна на лошо. Така е како што е.
Ми требаш за ова.
Добро.
Дури третиот хотел не прими.
Типично.
Веќе има четири-пет ресторани на брегот.
Тоа е супер.
Убаво е, но локацијата е погрешна. Нема да успее.
Прекувремени, храна, сместување... Чини двојно повеќе.
Имаш тим? -Да.
Но скапо го плаќам.
Марион?
Бараш ли сезонска работа на плажа во Вилфранш?
Не.
Штета.
Што ќе правиш откако ќе матурираш?
Ништо.
Подобро си?
Заспав.
Знаеш да играш?
Да.
Го сакаш тоа?
Веќе не.
Зошто?
Знаев некои играчи.
Добра причина.
Ќе те одведам дома.
Што правиш?
Што?
Што бараш?
Ништо.
Мислиш ли дека си убава?
Неодолива?
Зошто ме прашуваш?
Виде каква беше вечерва?
Те поканив кај некого, а ти се напи.
Не сум ти другар од средно.
Сфаќаш?
Можеш да излезеш?
Ќе излезеш, те молам?
Не спиеш?
Добро си?
Да.
Мама спие?
Да ти сварам чај?
Размислуваше што ќе правиш следната година?
Дај ми цигара.
Пушиш?
Некогаш, кришум.
Ти треба воздух.
Тука сме под стаклено ѕвоно.
Затворени.
Се снаоѓаме како знаеме со сестра ти и тој чуден живот.
Мисли на себе, инаку еден ден ќе ти биде преку глава од се.
Од нас, од себе.
Ќе се задушиш. Сфаќаш?
Не ограничувај се заради нас или Бертил.
Не мисли на тоа.
Најголемата среќа во животот
е да знаеш дека си сакан,
сакан заради она што си
и покрај она што си.
Виктор Иго.
Браво.
Се уште си пијана?
"Томас онлајн"
"Жал ми е."
"Томас офлајн"
Лео, не прашувај.
Не прашувам. Јас ги споив.
Не зборувај така за Алиј.
Му помагам. -Баш.
Јас ги споив. -Будала.
Знам.
Смени ја темата.
- Повреда на преден лигамент. - Ми ја уништи кариерата.
Внимание, луѓе!
Колекција лето-зима.
Гледај.
Нели е секси?
Носи го за да не мочаш во водата.
Сериозно?
Не е смешно. -Е.
- Соблечи го тоа. - Дај му на Лео.
Подводен модел. -Соблечи го!
Само се шегувам.
Лео, замолчи!
Убаво се насмеавте?
Губете се од мојата куќа.
Соблечи го тоа, ме чу?
Добро, извини.
Губете се од мојата куќа!
Јас да останам?
Добро си?
Ќе ни треба време за наодите.
И повторувам, не сите анализи даваат одговори.
Но ќе истражиме
од која генетска мутација боледува Бертил,
дали мутацијата е спонтана
или наследна,
дали е во геномот, дали е бришење.
Бришење?
Тоа е кога фали дел од геном, како да е истопен.
Ќе биде како да отвораме енциклопедија
барајќи дали фали страница.
Здраво. -Здраво.
Моите се враќаат наскоро.
Добро,
се гледаме. -Да.
Плачеш?
Не. -Плачеш. -Не.
Тоа е љубов.
Луда си по мене.
Пешачевме 7 км.
Седум?
Изгледа многу.
Тука? -Да.
Остави. -Добро.
Што е?
В ред е. -Извинете.
Пријатен ден. -И вам.
Пази... Ќе го свитка глуждот.
Бертил!
Опасно е!
Нема...
Што нема?
Нема... Што нема?
Не се ни распакував а веќе се жалиш. Лудост!
Не се жалам. -Се жалиш.
Се е в ред?
Да, те гледам.
Ладно е.
Не можам да помогнам.
Што очекуваш од анализите?
Ништо.
Посебно не чудо.
Мислиш јас очекувам чудо?
Не кажав така.
Како што реков, немам очекувања.
Не се надевам на ништо.
Мислиш дека и Бертил не очекува ништо?
Се сеќаваш кога задоцни на авион?
Беше во Рим.
Бев сама со Бертил и твоите пријатели, се сеќаваш?
Да, мислам.
Мислиш?
Да. -Тоа утро
се обидував да те добијам. Рано. Три часа пред летот.
Не се јави.
Сакав да донесеш кафе.
Се јавив во хотелот, ми го дадоа менаџерот.
Рече дека си заминал.
Зошто ми кажуваш сега?
Само помислив на тоа додека те гледав.
Слушај...
Не спиев, бев изморен.
Добро.
И јас.
И јас сум често изморена.
Одиме, Бертил.
Бертил! Те молам!
Одиме.
Одиме!
Духовито. Одиме.
Тато!
Одиме, Бертил.
Одиме.
Како ќе ја носиш?
Вака.
Како обично.
Уште само 6 км.
Пази на главата.
Јасно, тие истражувања и резултатите
ќе се проследат до одделите...
Добро помина.
Освен со Германците, како обично.
Искрено, не ми е јасно. И по три средби не се сигурни.
Напорно е.
Франсоа.
Имам уште една ќерка.
Освен Марион, неа ја знаеш,
тука е и...
Добивме уште една ќерка.
Бертил.
Бертил?
Не сум ти кажал за неа.
Ниту на друг во министерството.
Имам ќерка
од 15 години
со инвалидитет.
Не зборува.
Заостаната е во развојот.
В ред.
Зошто не си ми кажал?
Бидејќи...
Не е лесно. Се плашев.
Од што се плашеше?
Кога ќе ти се случи тоа...
Ништо не ти е јасно.
Те јаде.
Кога ќе го погледнеш своето дете, се обвинуваш.
И мислиш дека сите те обвинуваат.
Жил, како можеше да мислиш дека нема да те поддржиме?
Ќе ми пречеше во кариерата.
Затоа ќе ми треба време за...
За грижа за неа.
Како помина?
Добро.
Што значи тоа? -Значи
дека помина добро.
Бертил многу зборуваше.
Зборувала?
Да.
Со зборови?
Со зборови. Свои.
А вие?
Добро сте?
Јас? -Да.
Да, добро сум.
Кога се враќате во Париз?
За два дена. На 1-ти.
Таму се е в ред? -Да.
Ви напишав нешто за лекарите и сестрите.
Еве.
Повелете.
Фала.
Бертил?
Се гледаме наскоро?
"Едгар Болие-Бруне Психолог за деца и млади"
"Драг колега...
Стагнација... родителска вина...
компликации во бременоста...
Можност за затворена установа..."
"Го добивте Жил Русие. Оставете порака."
Бестрага.
Ало?
"Те разбудив?"
Спиев кај Фани.
Колку е часот?
"Десет."
Што се случува?
"Се е в ред. Бев кај психологот."
Морам на училиште.
Завршувам во 17 ч. Се слушаме?
"Добро. Имај убав ден."
Бакнеж. Се гледаме.
Тома?
"Го добивте Тома. Зафатен сум. Оставете порака."
Ме заклучи, не можам да излезам.
Јави ми се.
Бестрага!
Колку е часот?
Три попладне.
Срање, имав настава!
Добро, не е крај на светот.
Ќе имам неоправдани! Што ќе им кажам на моите?
Ајде, напорна си.
Доаѓам од работа кај тебе,
а ти ме давиш со детски глупости!
Виде на масата?
Не.
Што е ова?
Погоди.
Пробај го.
Не.
Не грижи се, не те просам.
Само мал подарок.
Го заслужи.
"Што правиш? Одговори!"
Не знам што да правам. Ја боли, но не и давам уште лекови.
Мамо, ова мора да престане.
Имам тест по филозофија.
Знам, Марион, знам.
Престани!
Добро е.
Престани!
Ало?
"Готова си?"
Каде сте? -"Надвор." -Добро.
Што правевте? -Се возевме.
Цела ноќ?
За да можеш да спиеш.
Луда си.
Тоа ни е во крвта.
Добро, тоа е тоа.
Да.
Нервозна?
Не знам. ќе видиме.
Душо.
Отворете ги прашањата.
Срање.
Го учевме ова?
Ова не го учевме.
Се јавија од Институтот.
Добар ден. "За наши љубови".
Веќе почна. -Добро.
"Одиме кај тато во Париз. Наодите стигнаа." -Фала.
И?
"Има Филан-Мекдермидов синдром. Микро промена на хромозом 22.
Тоа е ген. Ќе ти објаснам.
Велат дека тие деца многу го сакаат животот.
Имаат желби, разбираат.
Ме слушаш?" -Да.
"Ги имаат и твоите наоди.
Не го носиш тој ген.
Ако сакаш да имаш деца, нема ризик.
Тоа не е се.
Нејзин очекуван животен век е ист како кај сите.
Знаеш што значи тоа?
Ќе живее и расте со нас.
Душо, морам да одам. Ќе ти се јавам. Бакнеж."
Кога се враќаат дома? -Утре.
Лудо.
Ја сонував синоќа.
Бевме сами. Разговараше со мене.
Бертил? -Да.
Што кажала?
Не знам. Не се сеќавам.
Но се сеќавам на звукот на нејзиниот глас.
Нели е лудо?
Бев трудна.
Што? Трудна?
На сон бев трудна.
Ми го допираше стомакот, разговараше со мене.
Луда си.
Што ќе биде сега?
Ништо.
Што да се промени?
Не знам, но...
Што кога твоите ќе умрат?
Јас ќе бидам тука.
Никогаш нема да ја напуштам.
Ни јас тебе.
Дали државата има право да одлучува што е праведно?
Предност на татко во министерство.
И што кажа?
Нема сега за тоа.
Зошто? -Ќе ти ја покажам мојата скица.
Добро.
- Може да добијам уште? - Што?
Само уште малку.
- Зошто? Испиј го тоа. - В ред е. -Па...
В ред е.
- Имам 17 г. Една чаша е. - Не се работи за тоа.
Славам што матурирав.
- Твоите пријатели положија? - Да.
И Фани? -Да, со пофалба.
Сериозно?
Оваа година беше лесна.
Многу смешно.
Каде е вечерва забавата?
Кај Илинка.
Која е таа?
Ајде, се шегуваш!
Што? -Ајде, Жил!
Илинка. Другарки сме од нашите 10 години.
Сигурно? Не ја знам.
Средно долга коса.
Која боја?
Да, таа е...
Средно висока. -Не.
Ќе ви нарачам уште едно.
Што се случува?
Одвратно.
Браво, Бертил!
Само охрабри ја.
Браво.
Добар апетит.
Донеси ми малку...
Малку тирамису.
Што сакате вие, девојки?
Ти не јадеш, душо.
Не јадеш.
Јаде ли некој од своја чинија?
Јаде ли некој нормално?
Еден нормален ручек.
Само еден.
Луѓе, сите со пофалби кренете рака и викајте!
Оние без, главите долу.
Шампањ за сите!
Со оглед на протоколот на Бертил, семејната терапија е соодветна.
Често отсутен татко и претерано грижлива мајка...
Се чини го успориле развојот на Бертил.
Голема родителска вина
која се следи од компликациите во бременоста.
Алкохол, дроги...
Двете. Двете.
Во исто време.
Дали е пожелно сместување во установа?
Тебе ти е смешно?
Да.
Зошто не ми го покажа порано?
Ти се јавив веднаш. Не ми одговори.
Сериозно? Кога?
Ужасен си, душо.
Фала.
Типот е кретен.
Кретен. Мило ми е што завршивме со него.
Ги доверуваме децата на такви луѓе.
Сакаше да ја затвори.
Би му удрила шлаканица да можев.
Добро чувство.
Престани.
Што?
Престани.
Зошто?
Така.
Ние не...
Не бевме пар.
Не е ништо.
Антоан, ајде!
Ја славиме матурата.
Не драми.
Што ќе правиме сега?
Ќе се напиеме.
И дрогираме.
Мислам за Бертил.
Добивме доживотна казна.
Сериозен си?
Не, се шегувам.
Вечерва си прав кретен.
Да.
Што е?
Кога праша што ќе правиме,
на што мислиш?
Она што го кажа. Зборуваше за нас.
Што зборуваш?
Дека имаш право.
Нема ништо освен Бертил.
Бертил кога излегуваме, кога јадеме, на одмор...
Во секој најмал детаљ е.
Не нема нас.
Нема место.
Не нема нас и...
Ти ќе заминеш.
Не разбирам.
Не разбираш или...
Не сакаш да го изговориш?
Што бараш тука?
Не ми се јави.
Остави ме на мира! Може ли да дишам?
Да разговараме надвор.
- Пушти ме! -Дојди. - Ме боли!
Мислиш дека ми е гајле
за твојот глупав покер, ресторан, вештачки русокоси?
Те водам дома.
Рече не. -Што сакаш ти?
В ред е. Добро сум.
Влези.
Не. -Аман, не почнувај.
Подобро ќе одам пеш.
Не играј си со мене!
Извини.
Извини. Жал ми е.
Жал ми е.
Јас...
Извини, извини...
Бертил...
Гориш.
Што е?
- Шунка и печурки? - За мене. Фала.
Фала.
Капреза и карбонара за маса 4.
Ало? -"Сестра ти исчезна!"
Што? -"Не знам. Одам по татко ти.
- Ќе возиме околу." - Добро, идам. -"Добро."
Бертил!
Тоа ми е сестра. Бертил!
Јас сум, јас...
Бертил. Јас сум.
Јас сум.
Марион е. Да?
"Ја најдов." -Боже.
Каде сте?
"На шеталиштето кај аеродромот."
Останете таму. Доаѓаме.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС