Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Ciszej, słonko. Uszy puchną.
Uważasz, że przez globalizację znikną granice?
Nie, przeciwnie.
- Bertille, zjedz. - Rozwiń myśl.
Im szybszy będzie przepływ
ludzi, towarów i... pieniędzy,
tym bardziej państwa będą się chronić i zamykać.
Bertille, musisz zjeść.
Trzeba zjeść.
Siadaj.
Dlatego wszędzie powstają mury?
Gdzie tabletka?
Bertille, do cholery!
Dlaczego to zrobiłaś? Zwariowałaś?
- Nie utopi się. - Odbiło ci?
Nie jest z cukru.
Trzeba cię przebrać.
Przestań!
Dość!
Cholera!
Szlag.
Schowaj się za mną.
- Nie! - O kurczę!
Nie! Bertille!
Tego już za wiele!
Dobry wieczór.
Hej!
Co się stało?
Nic, dlaczego pytasz?
Tak sobie.
To cię nie bawi?
- Nie. - Ale się śmiejesz.
NAJDZIELNIEJSZA
Cholera, Bertille!
Śpi jak dziecko.
Jest dzieckiem.
Jak myślisz, co jej się śni?
Próbuję to sobie wyobrazić i zaraz myślę, że lepiej nie wiedzieć.
Oj, tak...
Co będzie?
- O co pytasz? - Przecież wiesz.
Kiedy ona umrze?
- Czemu o tym nie mówimy? - Po co?
Ze względu na Marion.
Ma 17 lat, powinna żyć swoim życiem,
a rezygnuje ze wszystkich planów. To ci nie wystarcza?
Bertille...
Był sobie raz
potworek
z innego wszechświata.
Uratowała go przed wieśniakami dziewczynka,
która ukrywała się w lesie.
Popatrzyła na niego i powiedziała:
Ty nie jesteś potworem.
Nikt cię nie zna”.
Kiedy się urodziłaś, byłaś różowa.
Kiedy dorosłaś, stałaś się cała biała.
Siedząc na słońcu, robisz się czerwona,
ze strachu zieleniejesz,
a kiedy się rozchorujesz, jesteś żółta.
Zupełnie jak ja.
Co za bałagan!
To przeze mnie. Wieczorem zapomniałam zamknąć.
Dzień dobry, dzień dobry!
- Wyspałaś się? - To nie jest śmieszne.
Jest. Trochę.
Muszę lecieć.
- Bo się spóźnię. - Idź, ja tu ogarnę.
- Na pewno? - Tak.
- Kiedy wróci tata? - Nie wiem. Przyjdziesz na plażę?
Co ty wyprawiasz?
Po prostu je zostaw.
- Co takiego? - Tak, zostaw.
No nie.
Nie jedz tego.
Twoja siostra zjadła rośliny
z doświadczenia, za które odpowiadałaś?
Tak mam to rozumieć?
Tak. Zrobiła to tuż przed moim wyjściem.
Czyli siostra jest wegetarianką?
Nie tylko. To coś więcej, ale... tak.
Marion... kpisz ze mnie?
Skądże.
To do ciebie niepodobne. Wyjdź.
Chodź, przecież już byłaś w morzu.
Wszystko w porządku. Bertille... Powoli.
Właśnie tak. Chodź.
Ciepła woda.
- I? - Wyrzuciła mnie.
- Jak to? - Wyrzuciła.
Kretynka.
Chyba potem gadała z dyrektorem, bo mnie przeprosiła.
Ależ mnie to złości!
Spokojnie, bo mnie przewrócisz.
Wyciągnij ją!
- Niedobrze! - Trzymaj.
- Niech nie będzie pod wodą. - Głowa!
Trzymam.
Nie może mieć głowy pod wodą. Cholera jasna!
Fala!
Wezwij pomoc. Ja ją trzymam.
Oddychaj.
Zaraz będą.
Za pięć minut.
Już dobrze.
- Jak to się stało? - Kąpałyśmy się w trójkę.
Poślizgnęła się. Wyciągnęłyśmy ją z wody.
Złamana ręka.
Tuż nad przegubem. Założyliśmy gips. Ona śpi.
Często ma napady padaczkowe?
Nie, dwa-trzy razy w roku.
Ale ma silne bóle.
Nie mogę jej wtedy pomóc.
Nic nie działa.
Wolałbym jej tu nie zostawiać.
- Musiałaby być związana. - Wykluczone.
Zabiorę ją, gdy się obudzi. Ty wracaj do domu.
- Mogę ją zobaczyć? - Oczywiście. Naprzeciwko.
W porządku?
Ja... bałam się, że ją stracę.
Rozumiem.
Kiedy zdiagnozowano zespół Retta?
- Pięć lat temu. - Co było przedtem?
Kiedy była malutka, nagle przestała gaworzyć.
Potem przestała...
posługiwać się dłońmi, mówić...
Byliśmy w różnych ośrodkach,
u wszystkich możliwych lekarzy i psychologów.
Aż uzyskaliśmy diagnozę...
która nie daje żadnych odpowiedzi.
Nikt nic nie wie.
Po prostu dostała etykietkę.
W każdej chwili może umrzeć, a my...
radzimy sobie z tą myślą.
- Śpi? - Tak.
Zjesz coś?
Wiesz...
ona mi się śni.
Mówi do mnie.
Uśmiecha się.
Zawsze jesteśmy...
w jakimś pięknym miejscu.
Robimy coś razem.
Co robicie?
Bawimy się. Chodzimy do barów...
pijemy drinki, tańczymy.
A potem...
widząc ją naprawdę...
myślę, że nasze życie to tylko opieka nad nią.
Karmienie, wycieranie, mycie.
Kiedy do niej mówię, nie odpowiada.
Kiedy ją przytulam, nic nie czuje.
Myślę, że...
że nawet w chwili śmierci będzie obojętna.
Rozumiem.
Wiesz, co rano ściska mnie w żołądku,
bo myślę, że może umarła we śnie.
Jej życie wisi na włosku. Każdy dzień to cud.
Ale kiedy ją myjemy, to z nami jest. I kiedy je.
I kiedy do niej mówimy. W swoim świecie, ale jest.
Wiesz, co sobie powtarzam, żeby wytrwać?
Że jej świat jest cudowny.
- I że do niego należymy. - Tak.
Należymy do niego.
To mi pomaga wytrzymać.
Jesteśmy w raju!
- W raju? - Tak.
Co ona robi? Oszalała!
Skaczcie, woda jest świetna!
Zwariowałaś!
- Jesteś głodna? - Tak.
Trochę.
Zaraz wrócę.
Trzymaj.
To twoja restauracja?
Tak.
- Znasz ją? - Nie.
- Idziesz? - Dokąd?
Do mojej babci.
Jaja sobie robisz?
Też nic nie widzę.
Jestem pijany.
To się nigdy nie udaje.
Jesteś w klasie maturalnej?
Skąd wiesz?
Szkoła mnie wkurza.
To normalne.
Banalne, ale normalne.
Dobrze sobie radzisz.
Czemu tak mówisz?
- Nie wiem. - No, powiedz.
Nie wiem.
Często jeździsz z ludźmi w środku nocy?
Mógłbym być seryjnym zabójcą.
Zboczeńcem.
Bezlitosnym!
Bezlitosnym.
- Nie wyglądasz na takiego. - Nie?
Więc masz szczęście.
Nie zgrzytaj, kochanie.
Gdzie byłaś?
- Gorączka spadła? - Prawie.
- Jest cała czerwona. - To nic.
Co robisz?
Posłuchaj.
Choć poszczególne choroby genetyczne są rzadkie, wyjątkowe,
to w Europie dotykają 35 mln osób.
Problem jest tym większy, że prawie 50% chorych
nie uzyskuje diagnozy,
a jeśli, to często dopiero po miesiącach czy latach”.
- Więc? - Więc...
Instytut Imagine to placówka innowacyjna
w dziedzinie diagnozy oraz terapii”.
Co to zmieni?
Co? Że nie będę patrzeć na jej śmierć.
Rozumiesz?
- A tata? - Wraca jutro.
- Co mówi? - Mówi, że...
wszystkim dzieciom zdarzają się złamania.
Przypomniałaś mu, że Bertille złamała rękę czwarty albo piąty raz?
Jutro...
Tak, jutro.
Wilmarc przyjdzie na obiad z nową dziewczyną.
- Powiedz, że będziesz. - Nie.
- Wykluczone. - Proszę!
- Mam szkołę. - Masz szkołę...
Marion...
Lot 1970 do Nicei. Ostatnie wezwanie pana Gillesa Roustiera.
- Tak? - Spóźniłem się na samolot.
Ale jest następny, za dwie godziny.
- Pamiętasz, że przyjdzie Wilmarc? - Tak.
- Co robisz? - Co robię?
Idę po zakupy, bo uciekł ci samolot.
Przykro mi. Powinienem być o...
Nie jedz mydła.
Spokojnie.
Przestań!
- Co się dzieje? - Denerwuje mnie. Gdzie byłaś?
Twój ojciec nie zdążył na samolot, więc zrobiłam zakupy.
- Jestem spóźniona. - Przykro mi, słonko.
W porządku.
Ładna bluzka.
- Wychodzimy wieczorem? - A jak!
- Ja się uczę. - Wiadomo.
- Co? - Na pewno zdasz z wyróżnieniem.
Rób jak ja, ucz się.
Nie, dziękuję.
- W tym tygodniu jest mój ojciec. - Wyskoczymy kiedy indziej.
- Słabo! - Ilinka? - Tak?
- Chodź tu. - Cholera, znowu.
- Będę jak Simone Biles. - Dobrze.
Sam wdzięk.
Zastanawiam się... jak twoi rodzice radzą sobie z twoją siostrą?
Jak to?
Nie wiem...
Nie mają własnego życia.
- Nie spytasz, jak ja sobie radzę? - Spytam.
Kto to?
- Kto? - Nikt.
- Nikt. Uśmiechasz się do nikogo? - No co?
Pokaż! Powiedz mi. Kto to jest?
Świetnie tu. Dobrze się wam mieszka, co?
- Super, prawda, kochanie? - Tak, super.
Długo tu mieszkacie?
Dwa i pół roku.
Ile teraz ma lat?
Ma... 15 lat.
- Już? - Chodź ze mną.
No, chodź.
- Poznałeś ją, kiedy była dzieckiem. - Tak. Maleńkim.
- Cześć wszystkim. - Jesteś!
Traciliśmy nadzieję.
Miło mi was widzieć. Jak tam?
- Dobrze, a u ciebie? - Też. Ty już w wodzie?
- Już w wodzie? - Tak, czekam na ciebie.
- Pokaż, jak pływasz. - Patrz.
- Florence, wszystko gra? - Tak, a u ciebie?
Jak tam, Bertille?
W porządku?
Dąsasz się, bo się spóźniłem na samolot?
Teraz się śmiejesz.
Śmiejesz się.
Wybaczasz mi?
Tak, wybaczasz mi.
Tak, wybaczasz.
Spokojnie.
Już dobrze.
Dobrze.
Co się dzieje?
- Zostaniecie na kolacji? - Byłoby miło, ale...
Wyjeżdżamy wcześnie rano.
- Wrócimy do hotelu. - Jeszcze będzie okazja.
Bertille, wychodzimy z wody.
- Co się dzieje? - Zimno jej. Przecież widzisz.
Chodź.
Ma gęsią skórkę. Wyciągnijmy ją.
Chodź, słonko.
Dobrze, tak.
Ty zostań. Nic nie rób.
Jakby wszystko było w porządku. Przyniosę ręcznik.
- Weź mój. - Nie trzeba.
W porządku. Rozumiem.
Nie musi pani tak patrzeć. Nie podoba się pani moja córka?
- Madeleine! - Co?
Myślisz, że tego nie widzę?
Te ich spojrzenia, zakłopotanie... Nie chcą zostać, wolą wrócić.
Jak tam? A Bertille? Ile to już? Ma 15 lat, dobrze wam tu...”
- Madeleine. - Nie podchodź.
Tak będzie łatwiej.
Nie dotykać. Nie zbliżać się do potwora.
Chodź, kochanie. Chodź.
- Madeleine. - Już? Wyrzuciłeś ich?
Przestań.
Patrz, jak dobrze tańczy twoja córka. Patrz!
Nie miej im za złe.
Madeleine, przestań.
Między nami jest tak.
Właśnie tak.
Dobrze. Tak.
Jeśli przestaniemy... jeśli tak nie będzie...
Uczysz się, to dobrze.
Wsiadaj.
- Czekaj, zapłacę. - Nie trzeba, znam szefa.
Dokąd pojedziemy?
- Co w końcu będziemy jedli? - Wszystko.
- Skosztujesz i powiesz, co myślisz. - Dobrze.
Otwieram restaurację na starówce.
- Podkradam im kucharza. - Tego chłopaka?
Tak, tego, którego widziałaś. To geniusz.
Słono zapłacę, ale zrozumiesz dlaczego. Nie musisz wszystkiego zjeść. Hai capito
Capito.
- Wszystko rozumiesz. - Ty też.
Andiamo !
- No dobrze, do stołu. - A tavolo.
- Co się dzieje? - Nic, jedziemy.
Poszłam do pediatry. Po kryjomu.
Bo się wstydziłam.
Powiedziała, żebym nie porównywała Bertille z jej siostrą,
- bo dzieci różnie się rozwijają. - To prawda.
W końcu, po latach poszukiwań, postawili diagnozę neurologiczną.
Pamiętam, że...
wyszłam z Bertille ze szpitala i... widziałam...
przejeżdżające auta, ludzi, świat, który się nie zmienił.
A ja miałam wrażenie, że jestem u bram piekła.
To normalne. Trzy czwarte rodziców tak reaguje.
Bo przecież to nie jest łatwe.
Nie oskarżajmy o obojętność ani okrucieństwo
rodziców, którzy się załamują, a nawet odchodzą.
Brak im wsparcia.
A za to odpowiadamy my wszyscy.
Przecież...
kto umiałby się pogodzić z taką sytuacją?
Nikt.
Z Bertille dokonała pani wielkich rzeczy. Wie pani?
- Nie wiem. - Tak jest.
- Objaśnić pani plan? - Tak.
Przeprowadzimy diagnostykę,
by dokładnie określić, co dolega Bertille.
Wykryć uszkodzony gen, sprawdzić, czy ktoś to bada...
Przepraszam, mam pytanie.
Wiem, że to za wcześnie, ale ta sprawa mnie dręczy.
Moja córka Marion ma 17 lat.
Czy kiedy... będzie chciała mieć dzieci...
Na pani miejscu też bym o tym myślała.
Najpierw trzeba określić chorobę Bertille.
Będziemy się posuwać krok po kroku, bez wstępnych założeń,
nie oczekując szybkich wyników.
Będzie trochę tak, jakbyśmy mieli niedoskonały lek.
Obserwujemy i działamy dalej.
Dobrze poszło?
- Jestem... wytrącona z równowagi. - Rozumiem panią.
Mój brat cierpi na rzadką chorobę genetyczną. Dlatego prowadzę badania.
Miłego dnia. Pa, Bertille!
Chcą dogłębnie zbadać jej przypadek.
Najnowocześniejszymi metodami. To zupełnie co innego.
Słuchasz mnie?
To pozytywne, jest nadzieja. Skąd ta mina?
Ich nadzieja to wojna.
Wojna, którą wypowiadają... sami nie wiedząc komu.
Dla nas to ciąg nowych informacji, których nie rozumiemy.
Nowe słowa, nowe sposoby działania, myślenia, zachowania...
Niby dla dobra dziecka,
ale nic się nie zmienia. Przecież to znasz.
Nie dość już przeżyliśmy? Wybacz, nie mam siły.
Co więc proponujesz?
Żebyśmy tylko zapewniali jej rozrywkę?
Czemu nie?
Bertille ma nieuleczalną chorobę.
Tak to jest.
Zadręczamy się: dlaczego, jak, czy to nasza wina,
czy moja, czy...?”
A po prostu coś poszło nie tak. I tyle.
Potrzebuję cię.
Dobrze.
Wiesz, że przyjęli nas dopiero w trzecim hotelu?
Typowe.
To jego czwarta, piąta restauracja?
Chapnął miejsce Mayon, masz pojęcie?
Przejedzie się na tym. Słaba lokalizacja.
...nadgodziny, wyżywienie, zakwaterowanie... druga pensja!
- Masz już personel? - Tak. Ogromne wydatki.
Mogę prosić o ogień?
Marion!
Nie szukasz na lato pracy na plaży w Villefranche?
- Nie. - Szkoda.
- Co będziesz robić po maturze? - Nic.
Dobra gra.
Naprawdę.
- Lepiej się czujesz? - Przespałam się.
Umiesz grać?
- Tak. - A lubisz?
- Już nie. - Dlaczego?
Poznałam paru graczy.
To dobry powód.
Odwiozę cię.
Co robisz?
Co?
Czego chcesz?
Niczego.
Myślisz, że jesteś taka cudowna?
Że nie można ci się oprzeć?
Dlaczego tak mówisz?
Jak się dziś zachowałaś?
Zabrałem cię do ludzi, a ty zasnęłaś pijana.
Nie jestem twoim kolegą z liceum.
Rozumiesz?
Możesz wysiąść?
Wysiądź, proszę.
Hej.
Nie śpisz?
- Wszystko gra? - Tak.
Mama śpi?
Zrobić ci herbaty?
Masz już jakieś plany na przyszły rok?
Dasz mi papierosa?
Palisz?
Czasami, w tajemnicy.
Trzeba ci świeżego powietrza.
Żyjemy tu pod kloszem.
W zamknięciu.
Próbując sobie radzić z twoją siostrą i jej dziwnym życiem.
Musisz myśleć o sobie. Bo nagle poczujesz, że masz dość.
Nas, siebie...
Zaczniesz się dusić, rozumiesz?
Nie odmawiaj sobie niczego z naszego powodu.
To nie jest twoje zmartwienie.
Największe szczęście w życiu
to poczucie, że jest się kochanym.
Za to, kim się jest.
- I pomimo tego, kim się jest”. - Victor Hugo.
Nieźle.
Jesteś jeszcze trochę pijana, co?
PRZEPRASZAM
- Ale coś było, nie? - Przestań, jesteś wścibski.
- Wcale nie. - Tak. I nie mów o Alyi.
- To go ciekawi. - Jesteś nie w porządku.
- Dlaczego? - Za dużo gadasz.
- Załatwiam mu randkę. - Ale z ciebie palant!
Wkurzacie mnie.
- Pływałem... - Przerwałeś karierę...
Uwaga, nowa kolekcja lato-zima...
Patrzcie. Sexy, co?
- Noś je, zamiast szczać do wody. - Podobałbym ci się w takich?
Ty tak serio?
- To nie jest śmieszne. - Jest.
- Zdejmij je. - Daj takie Leo.
- Do wody. - Zdejmij!
- To był wygłup. - Dość!
- Cicho, Leo. - Wszyscy pękają ze śmiechu?
Wypieprzajcie z mojego domu.
- Zdejmij to, rozumiesz? - Przepraszam.
Wynocha z mojego domu.
Chcesz, żebym została? W porządku?
Minie trochę czasu, zanim poznamy wyniki badań.
Nie ma gwarancji, że znajdziemy odpowiedź, ale spróbujemy ustalić,
jaka mutacja genetyczna wystąpiła u Bertille,
czy spontaniczna,
czy dziedziczna,
czy to mutacja genomu, czy delecja...
Delecja?
To brak fragmentu genomu. Jakby się rozpuścił.
Jakbyśmy mogli przejrzeć encyklopedię
i sprawdzić, czy nie brakuje strony.
Cześć.
Zaraz wrócą moi rodzice.
Okej.
No to... na razie.
Tak.
Płaczesz?
- Płaczesz. - Wcale nie.
To z miłości.
Szalejesz za mną.
- To Fanny. - Wodzi cię za nos.
Przestań. Nie mówmy już o tym.
Dobre?
- Przeszliśmy 7 km. - 7 km? To bardzo dużo.
- Siadamy? - Tak.
- Zostaw, ja to zrobię. - Dobrze.
Mamo!
- Chodź, Bertille. - Nic się nie stało.
Przepraszam.
- Miłego dnia. - Nawzajem.
- Uważaj, bo skręci kostkę. - Bertille!
Chodź.
To bardzo niebezpieczne!
- Nie ma... - Czego?
No, czego nie ma?
Nie wszystko wyjęłam, a już narzekasz. Obłęd.
- Nie narzekam. - Właśnie że tak.
W porządku?
Tak, patrzę na ciebie.
- Lodowata. - Nie wiem, jak wytrzymujesz.
Czego oczekujesz od badań genetycznych?
Niczego.
- Nie dotknięcia czarodziejskiej różdżki. - Myślisz, że ja tak to widzę?
Tego nie mówię.
Po prostu niczego nie oczekuję.
- Nie mam nadziei na nic. - Bertille też? Jak sądzisz?
Pamiętasz, jak się spóźniłeś na samolot?
Byłeś w Rzymie.
Zostałam z Bertille, Wilmarkiem i jego dziewczyną, pamiętasz?
Chyba tak.
Chyba?
- Tak. - Tamtego ranka...
dzwoniłam do ciebie ze trzy godziny przed wylotem.
Nie odbierałeś. Chciałam, żebyś mi przywiózł kawę.
Zadzwoniłam do hotelu, połączyli mnie z twoim szefem,
a on powiedział, że wyjechałeś.
Dlaczego o tym mówisz?
Nie wiem, przyszło mi to do głowy.
Słuchaj...
nie spałem całą noc, byłem wyczerpany...
Okej.
Ja też.
Też często jestem wyczerpana.
Chodź, Bertille.
Nie.
Bertille.
Proszę cię! Wstań.
No, już. Wstań.
Masz dziwne poczucie humoru. No, chodź.
Tato!
Czekaj...
Wstań, Bertille.
Chodź.
Jak chcesz ją nieść?
Tak.
Jak zwykle.
To tylko 6 km.
Nieźle poszło, prawda?
Oprócz Niemców, jak zwykle.
Nie rozumiem. Trzecie spotkanie, a oni ciągle swoje.
To irytujące.
François...
Mam drugą córkę.
Jest Marion, którą znasz.
I...
mamy też drugą córkę.
Bertille.
Bertille?
Tak.
Nigdy ci o niej nie mówiłem. Ani nikomu innemu w ministerstwie.
Mam piętnastoletnią córkę.
Niepełnosprawną.
Nie mówi.
Jest ogromnie opóźniona w rozwoju.
Aha.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Ponieważ...
to nie jest łatwe. Ponieważ się bałem.
Ale czego?
Gdy spada na ciebie coś takiego, to...
nic nie rozumiesz.
To cię dręczy.
Patrząc na swoje dziecko, myślisz, że to twoja wina.
I że wszyscy inni też cię obwiniają.
Jak mogłeś choć przez chwilę myśleć, że nie będziemy cię wspierać?
To by zakłóciło moją karierę.
Potrzebuję czasu, żeby...
żeby się nią zajmować.
- Jak poszło? - Dobrze.
- To znaczy? - To znaczy...
że dobrze.
Bertille mówiła.
- Mówiła? - Tak.
- Słowami? - Tak, słowami. Swoimi.
A pani? Dobrze się pani czuje?
- Ja? - Tak.
Bardzo dobrze.
Kiedy pani wraca do Paryża?
Za dwa tygodnie, jedenastego.
- Dobrze się tam państwu układa? - Bardzo.
Napisałem parę słów do zespołu opiekuńczego.
Proszę.
- Proszę. - Dziękuję.
Bertille... do zobaczenia.
PSYCHOLOG DZIECIĘCY
Tu Gilles Roussier, proszę nagrać wiadomość.
- Halo. - Obudziłam cię?
Spałam u Fanny.
- Która godzina? - 10.00.
Co się dzieje?
Nic, wracam z Bertille od psychologa.
Mam szkołę.
- Zaraz wychodzimy. Zadzwonię. - Dobrze.
- Miłego dnia, kochanie. - Buziaki. Pa!
Thomas?
Tu Thomas, nie mogę rozmawiać, proszę zostawić wiadomość.
Zamknąłeś mnie, nie mogę wyjść. Zadzwoń.
Cholera!
- Która godzina? - 15.00.
Cholera. Miałam szkołę!
To nie koniec świata.
Wpiszą mi nieobecność. Co powiem rodzicom?
Nie pieprz. Wracam z pracy prosto do ciebie,
a ty się zachowujesz jak gnojówa!
Widziałaś coś na biurku?
Nie.
Co to?
Jak myślisz?
Włóż go.
Nie.
Nie oświadczam ci się.
To tylko prezencik.
Zasłużyłaś.
Nie wiem, co robić. Bardzo ją boli, dałam trzy tabletki, nie mogę więcej.
Musi przestać. Wstaję o 6.00, mam maturę z filozofii.
Wiem, Marion.
Przestań! Przestań, mówię!
Bertille, Bertille...
Już dobrze.
Przestań. Przestań!
Przestań!
- Halo. - Gotowa?
- Gdzie jesteście? - Dojeżdżamy.
W porządku.
- Co robiłyście? - Jeździłyśmy.
- Całą noc? - Żebyś mogła się przespać.
Oszalałaś.
To rodzinne.
Jesteśmy na miejscu.
Tak.
Boisz się?
Nie wiem. Okaże się.
Kochanie...
Możecie odwrócić kartki.
O cholera.
Było coś takiego?
Tego nie było.
- Halo. - Dzwonili z instytutu.
- Jeden na Za naszą miłość”. - Seans się zaczął.
Jedziemy do Paryża, do taty. Są wyniki.
I?
Zespół Phelan-McDermid, mikrodelecja chromosomu 22. Później ci wyjaśnię.
Powiedzieli, że takie dzieci kochają życie, mają pragnienia
i bardzo dużo rozumieją.
- Słyszysz mnie? - Tak.
Są też twoje wyniki.
Nie masz takiego genu.
Jeśli będziesz chciała mieć dzieci, nie będzie ryzyka.
I jeszcze...
przewidywana długość życia jest jak u każdego.
Rozumiesz?
Będzie żyła. Dorośnie przy nas.
Muszę kończyć. Zadzwonię później, pa.
- Kiedy wracają? - Jutro.
Obłęd.
Śniła mi się dzisiaj.
Byłyśmy we dwie, mówiła do mnie.
- Bertille? - Tak.
Co ci mówiła?
Nie pamiętam.
Ale pamiętam brzmienie jej głosu. Wariactwo, co?
I byłam w ciąży.
Co? W ciąży?
Tak mi się śniło.
A ona dotykała mojego brzucha i do mnie mówiła.
To ty jesteś szalona.
Co teraz będzie?
Nic.
Dlaczego coś ma się zmienić?
Nie wiem, ale...
Kiedy zabraknie twoich rodziców...
Będę ja. Nigdy jej nie opuszczę.
A ja nie opuszczę ciebie.
Czy państwo ma decydować, co jest właściwe?”
Nie na darmo mam ojca, który pracuje w ministerstwie.
- Co napisałaś? - Nie teraz!
- Dlaczego? - Pokażę ci brudnopis.
Dobrze.
- Mogę więcej? - Więcej niż...?
- No, więcej. - Przecież jeszcze masz.
Dopij.
- Ej! - W porządku.
- Mam 17 lat. - Nie chodzi o wiek, tylko...
Opijamy moją maturę.
- Koleżanki zdały? - Tak.
- Fanny też? - Z wyróżnieniem.
Fanny z wyróżnieniem?
- Przeoczenie. - Bardzo śmieszne.
- Gdzie dziś imprezujecie? - U Ilinki.
- Kto to? - Żartujesz?
No nie, Gilles!
Przyjaźnimy się od 10. roku życia.
Ilinka? A, już kojarzę.
Włosy do ramion.
- Do ramion. - Jakiego koloru?
Ona jest...
- średniego wzrostu. - Nie.
Zamówię wam jeszcze jedną.
Co się dzieje?
- Obrzydlistwo! - Brawo, Bertille.
- Dobrze, że ją zachęcasz. - Brawo!
Świetnie. Smacznego.
Możesz mi przynieść trochę...
trochę tiramisu? Coś dla was? Wyrusza na misję.
Kochanie, nic nie jesz.
- Nie jesz. - Tylko nie we włosy.
- Czy ktoś mógłby jeść z talerza? - Normalnie.
- Zwyczajnie. - Chociaż raz.
Jeden raz!
Kto zdał z wyróżnieniem, ręka w górę i wrzeszczy!
Kto zdał bez wyróżnienia, spuszcza głowę.
Szampan dla wszystkich!
...opiekę nad Bertille warto uzupełnić terapią rodzinną”.
Ojciec często nieobecny, matka obecna za bardzo.
To powód stagnacji w rozwoju Bertille.
Rodzice silnie się obwiniają z powodu trudnej ciąży...”. Tak.
- Alkohol, środki odurzające...” - Jedno i drugie.
Jednocześnie.
Czy można rozważać umieszczenie w internacie?”.
To cię śmieszy?
Tak.
- Czemu nie pokazałaś mi tego wcześniej? - Dzwoniłam, nie odebrałeś.
Tak? Kiedy?
Kochanie, jesteś beznadziejny.
- Dzięki. - Ten facet to palant.
Cieszę się, że już nie mamy z nim do czynienia.
Takim powierzamy nasze dzieci!
Chciał ją wysłać do internatu. Mówię ci...
gdybym mogła, zatkałabym mu gębę.
Dobrze nam to zrobi.
- Przestań. - Dlaczego?
- Musisz przestać. - Ale dlaczego?
Bo tak.
Nie zachowuj się... jakby między nami coś było.
Jednak jest.
Antoine, dość. Opijamy maturę.
Nie psuj nastroju.
Co teraz zrobimy?
Schlamy się.
I naćpamy.
Ale co z Bertille?
Mamy ją na całe życie.
Mówisz serio?
Wygłupiam się.
- Dziś zachowujesz się jak palant. - Tak.
Co?
Pytając, co teraz zrobimy...
co miałeś na myśli?
Czy chodziło ci o nas?
Co mówisz?
Masz rację.
Jest tylko Bertille.
Wychodzimy, Bertille. Jemy, Bertille. Wakacje, Bertille.
Każda, nawet najdrobniejsza sprawa wiąże się z Bertille.
A nas już nie ma.
Tak nie może być.
Nas już nie ma...
a ty odejdziesz.
Nie rozumiem.
Nie rozumiesz, czy...
rozumiesz i nie chcesz powiedzieć?
Co tu robisz?
Nie oddzwaniasz.
Daj mi spokój! Nie mogę pożyć?
- Pogadamy na dworze. - Puść mnie! To boli!
Mam to gdzieś! Pokera, restauracje, dziwki...
Odwiozę cię.
- Ona chyba nie chce. - A ty czego?
Wszystko w porządku.
- Wsiadaj. - Nie.
Kurwa, nie zaczynaj.
Wolę wrócić na piechotę.
Jak się do mnie odnosisz?
Przepraszam.
Przykro mi.
Ja...
przepraszam, przepraszam.
Bertille...
Jesteś rozpalona.
Co?
Ma... rion...
To było szaleństwo. Upadałem i się podnosiłem...
- Regina. - Dla mnie, dziękuję.
- Tristan macha z łodzi... - Dziękuję.
Caprese i Carbonara dla czwórki.
- Halo. - Twoja siostra zniknęła.
- Co? - Nie wiem. Jadę po Gilles'a,
- będziemy jej szukać. - Zaraz przyjadę.
Bertille!
To moja siostra. Chodź, Bertille!
To ja, to ja.
Bertille, to ja.
To ja.
Marion. Tak?
- Znalazłam ją. - Gdzie jesteście?
Na końcu promenady, od strony lotniska.
Nie ruszajcie się, jedziemy.
Wersja polska na zlecenie HBO TransPerfect Media Poland
Tekst: Karolina Bober