Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
ΡΙΚΙ ΖΕΡΒΕ: ΘΝΗΤΟΤΗΤΑ
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ. Εντάξει.
Εντάξει, σιωπή. Ευχαριστώ.
Ειλικρινά, έχω συγκλονιστεί, αλλά σωπάστε.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Ευχαριστώ. Καλώς ήρθατε στο σόου.
Χαίρομαι που γύρισα με καινούργιο πρόγραμμα.
Το προηγούμενο βγήκε στο Netflix τα προπερασμένα Χριστούγεννα,
και σε εκείνο το σόου, είπα ότι το προηγούμενο θα γινόταν νούμερο ένα
με τόσα παράπονα που έγιναν.
Και οι χαζομαλάκες το έκαναν πάλι.
Πότε θα μάθουν; Ειλικρινά.
"Απαγορέψτε το από το…"
Νούμερο ένα, παντού.
Το όνομά μου τρένταρε για τρεις μέρες εκείνες τις γιορτές.
Δεν ήμουν ο μόνος κωμικός που τρένταρε τότε.
Ξέρετε την κωμικό Ρόζι Τζόουνς;
Έχει εγκεφαλική παράλυση, και ήταν σε μια τηλεοπτική εκπομπή,
και τα τρολ έγραφαν στο Twitter "Δεν είναι αστεία".
"Το λες μόνο επειδή είναι ανάπηρη".
"Την υπερασπίζεσαι επειδή είναι ανάπηρη". Όλο τέτοια.
Δεν ήταν αυτή η μεγαλύτερη διαμάχη της χρονιάς. Αληθινή ιστορία.
Νωρίτερα εκείνη τη χρονιά, η Ρόζι Τζόουνς έκανε ντοκιμαντέρ για το Channel 4
για την κατάστασή της, τα δεινά της,
για το τρολάρισμα που της κάνουν, για το πώς την προσβάλλουν.
Και προβοκατόρικα, ρωτούσε "Είμαι καθυστερημένη;"
Ναι. Ωραία. Μπράβο της.
Λοιπόν, αυτοί που παραπονέθηκαν ήταν ακτιβιστές υπέρ των αναπήρων.
Την κατσάδιασαν. "Δεν μπορείς να λες αυτήν τη λέξη".
Απάντησε "Τι; Γιατί;" "Εσύ είσαι σωματικά ανάπηρη.
Αυτή η λέξη αφορά τις νοητικές αναπηρίες.
Αν θες υποτιμητικό όρο, πες κάτι που αφορά τη δική σου πάθηση".
Άρα, βασικά, η Ρόζι Τζόουνς είπε "Είμαι καθυστερημένη;"
Και οι ακτιβιστές είπαν "Όχι, είσαι σπαστική".
Παραείναι αυστηρό, έτσι;
Δηλαδή…
Το πλαίσιο μετράει. Το χρησιμοποιούσε για να ενδυναμώσει.
Έτσι την έλεγαν. Δεν είπε "Δεν είμαι εγώ έτσι".
Το ενστερνίστηκε και, ξέρετε, αποκατέστησε τη λέξη.
Οι ακτιβιστές λένε "Πρέπει να είσαι πολύ συγκεκριμένος.
Μόνο οι καθυστερημένοι επιτρέπεται να πουν τη λέξη 'καθυστερημένος'".
Μα ποιος θα τους το πει; Ποιος…
Ξέρετε τι εννοώ; Ποιος θα…
Δεν πρόκειται να μπεις σ' ένα δωμάτιο και να δεις τον Μπάμπα
ξαπλωμένο στο πάτωμα να χρωματίζει.
Και λες "Εντάξει, Μπάμπα".
Κι αυτός λέει "Ναι".
Όχι, μη.
Είναι παγίδα. Αφήστε το…
Λέει "Ναι".
Του λες "Ξέρεις ότι μπορείς να πεις 'καθυστερημένος'".
"Γιατί;"
"Σκέψου, μαλακισμένο. Σκέψου".
Πάντως, πρέπει να μπορεί να χρησιμοποιεί τη λέξη εντός πλαισίου.
Αν δεν μπορεί εκείνη,
τώρα χρησιμοποίησα εγώ τη λέξη, οπότε έμπλεξα, πάλι.
Βασικά, δεν χρησιμοποίησα τη λέξη. Θέλω να το πω.
Λένε "Χρησιμοποίησε την τάδε λέξη".
Δεν τη χρησιμοποίησα.
"Χρησιμοποιώ" σημαίνει ότι αποκαλώ κάποιον έτσι.
Αυτό σημαίνει.
Εγώ είπα τη λέξη σε μια συζήτηση γι' αυτήν τη γαμημένη λέξη.
Αυτό πρέπει να επιτρέπεται, μεταξύ ενηλίκων, έτσι;
Ένα πράγμα πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι, όπου κι αν ανήκουμε πολιτικά,
να συμφωνήσουμε ότι η ελευθερία του λόγου είναι ακόμα πολύ καλό πράγμα.
Πάντα ήταν…
και πάντα θα είναι.
Μα τώρα κάποιες ομάδες λένε "Όχι, κάναμε λάθος. Δεν μας αρέσει.
Αλλάξαμε γνώμη. Δεν μας αρέσει πια η ελευθερία του λόγου.
Όσοι θέλουν ελευθερία του λόγου, τη θέλουν μόνο
για να λένε απαίσια πράγματα".
Αυτό δεν ισχύει.
Ακόμα κι αν ίσχυε, το καλό είναι ότι μπορείς να απαντήσεις ανάλογα.
Είναι πολύ καλό σύστημα.
Δεν λες ό,τι θες με την ελευθερία του λόγου.
Είναι μεγάλη παρανόηση.
Υπάρχουν πολλοί περιορισμοί στην ελευθερία του λόγου. Συμφωνώ με όλους.
Μην υποκινείς σε βία. Καλός κανόνας.
Μη συκοφαντείς. Καλός κανόνας.
Μην κάνεις συκοφαντική δυσφήμηση.
Κάτι συναρπαστικό στον νόμο περί δυσφήμησης.
Οι νεκροί δεν δυσφημούνται.
Άρα μπορώ να σταθώ εδώ και να πω
"Ο Γκάντι τον έτρωγε στον κώλο".
Αν το ήθελα.
Και το θέλω.
Η ελευθερία λόγου είναι το ύψιστο δικαίωμα,
απ' όπου πηγάζουν τα άλλα.
Χωρίς ελευθερία λόγου, δεν έχεις δικαιώματα.
Έχουμε ελευθερία του λόγου, θεωρητικά, στη χώρα αυτή για λίγο ακόμα.
Μπορούμε να επικρίνουμε την κυβέρνηση ή την αστυνομία.
Πρέπει να το αναγνωρίσουμε,
γιατί άλλες χώρες μάς ζηλεύουν.
Σε κάποιες χώρες, αν επικρίνεις την αστυνομία, τρως ξύλο ή χειρότερα,
επικρίνεις την κυβέρνηση, μπορεί να φυλακιστείς ισόβια.
Φεύγουν από την καταπίεση. Έτσι θα κάνατε κι εσείς.
Κι έρχονται εδώ. Λένε "Να έρθουμε στην Αγγλία".
"Γιατί;" "Ελευθερία του λόγου".
Λέμε "Καλώς ήρθατε. Τι θα κάνετε τώρα;"
"Μια πορεία". "Τι θα πείτε;"
"Πόσο σκατά είναι η Αγγλία". "Μπράβο. Ευχαριστούμε".
Είναι δικαίωμά τους.
Αλλά μεγάλωσα πια και δεν μπορώ να μη λέω αυτό που θέλω.
Θέλω συνεχώς να λέω και να κάνω ό,τι θέλω.
Να κάνω το αγαπημένο μου πράγμα συνεχώς.
Δεν θέλω τη δεύτερή μου προτίμηση,
αν πιστεύω ότι μπορώ να κάνω την πρώτη.
Το αγαπημένο μου είναι το τένις. Παίζω κάθε Παρασκευή.
Το κανονίζω. Ανυπομονώ. Παίζω. Με φτιάχνει για όλη τη βδομάδα.
Αν κάποια Παρασκευή αναγκαστώ να κάνω τη δεύτερή μου προτίμηση,
όπως τις προάλλες,
στην κηδεία του παιδιού ενός γείτονα,
σκέφτομαι
"Αυτό είναι
βαρετό".
Μα όλοι θέλουμε σεβασμό, έτσι;
Όλοι θέλουμε σεβασμό,
όλοι θέλουμε να αυξήσουμε το κύρος μας στην κοινωνία.
Δεν γίνεται αλλιώς. Είναι εξελικτικό.
Από τότε που το κουτσομπολιό έκανε κουμάντο στις φυλές.
Και ακόμα υπάρχουν δύο τρόποι να αυξήσεις το κύρος σου στην κοινωνία.
Πρώτον, να είσαι ικανός σε κάτι.
"Είναι καλός κυνηγός. Πήγαινε μαζί του. Κάνει καλό στη φυλή".
Ο άλλος τρόπος είναι να έχεις αρετή.
"Δεν είναι σπουδαίος κυνηγός, αλλά είναι σοφός ή καλός ή κάτι τέτοιο".
Μετά, με την έλευση των κοινωνικών δικτύων,
οι άνθρωποι ανακάλυψαν ξαφνικά πως μπορούν να λένε ότι είναι ενάρετοι.
Χωρίς κανένα στοιχείο. Καμία απόδειξη.
Μόνο πολλές σημαιούλες στο βιογραφικό τους.
Κι αυξάνουν το κύρος τους μειώνοντας άλλους, καταγγέλλοντάς τους.
"Κοίτα τι είπε. Δεν είναι ενάρετος.
Δες πόσο καλός είμαι εγώ".
Έτσι βγήκε ο όρος "επίδειξη αρετής".
Και το μισώ όταν εμπλέκουν τα παιδιά τους.
Μπορείς να πιστεύεις ό,τι θες, να ψηφίζεις όπως θες…
Κάνε μια πορεία. Ωραία.
Αλλά όταν βλέπω ένα πεντάχρονο να κρατάει ένα πλακάτ,
δεν ξέρει τι γράφει εκεί.
Αυτός είναι ο ενήλικος.
Είδα κάποιαν στο Twitter να γράφει το εξής.
"Το τετράχρονο παιδί μου με κοίταξε και είπε 'Μαμά,
γιατί ο Ρίσι Σούνακ μισεί τους φτωχούς;'"
Δεν έγινε ποτέ αυτό.
Αλλά το πιο ενοχλητικό στην επίδειξη αρετής
είναι ότι νιώθουν αυταρέσκεια επειδή έχουν την ηθική της εποχής.
Είσαι όπως είσαι λόγω του πού και του πότε είσαι.
Δεν είναι γενναίο εκ μέρους μου να είμαι άθεος σε αυτήν τη χώρα πλέον.
Θα ήταν γενναίο πριν από 200 χρόνια
ή παλαβό.
Και θα ήταν γενναίο σε άλλες χώρες, ή παλαβό.
Αλλά λένε πράγματα όπως "Είμαι αντιρατσιστής".
"Ναι, μπράβο. Όλοι είμαστε".
Ξέρουμε ότι έτσι πάει τώρα, αλλά δεν θα ήταν πάντα έτσι.
Αν είχες γεννηθεί αλλού ή σε άλλη εποχή, ίσως να μην ήσουν.
Λένε "Θα ήμουν αντιρατσιστής όποτε κι αν γεννιόμουν".
Ο κόσμος λέει πράγματα όπως
"Ναι, σίγουρα θα έκρυβα την Άννα Φρανκ".
"Αλήθεια;"
Η Άννα Φρανκ έρχεται στην πόρτα σου, στον πόλεμο. Ανοίγεις. Ναζί παντού.
Σου λέει "Μπορώ να κρυφτώ εδώ;" Εσύ λες "Όπα…"
Έσπρωξα την Άννα Φρανκ κατάμουτρα, έτσι.
"Όπα. Περίμενε.
Τι θα γίνει αν σε βρουν;"
"Σκοτώνουν εμένα κι εσένα".
"Πήγαινε δίπλα.
Έχουν μια ωραία σοφίτα, μια γραφομηχανή. Θα σου αρέσει εκεί".
Κι εγώ είμαι αντιρατσιστής, ασφαλώς,
αλλά παραδέχομαι ότι αν είχα γεννηθεί πριν από 300 χρόνια
και ήμουν λευκός και πλούσιος,
μάλλον θα είχα δούλους.
Επειδή… Όχι, γιατί…
Θα τους φερόμουν καλά, οπότε σκάστε. Ναι.
Θα ήμουν ο καλύτερος δουλοκτήτης που έχετε ποτέ…
Όχι, το λέω. Θα φρόντιζα…
Θα έντυνα καλά τους δούλους μου…
Ναι. Θα τους φορούσα κουστουμάκια.
Θα έλεγα "Πετάξτε τη φόρμα του εργάτη.
Φορέστε ένα κουστουμάκι".
Όλοι οι άλλοι δούλοι θα ήταν… Εγώ…
Και θα έλεγα "Μάλιστα,
πάμε στην παμπ, παιδιά".
Οι "λευκοί" λένε "Δεν επιτρέπονται δούλοι εκεί".
Εγώ λέω "Άντε γαμήσου, φασίστα.
Δικοί μου δούλοι είναι. Ό,τι θέλω θα τους κάνω".
Στην παμπ, ο μπάρμαν λέει "Δεν επιτρέπεται".
"Άντε γαμήσου". Πάμε στη σάλα.
Φοράμε κουστουμάκια.
Λέω "Ωραίοι με τα κουστούμια, παιδιά.
Φοράμε κάλτσες με το κουστούμι".
Λέω "Κερνάω εγώ τα ποτά. Μαζέψτε τα λεφτά σας.
Δεν έχετε, αλλά ξέρετε τι λέω".
Και μετά γελάμε, πειράζουμε ο ένας τον άλλον, αστεία.
Αν κάποιος πάρει πολύ αέρα, πρέπει να τον τιμωρήσω.
Για να διατηρηθεί το στάτους κβο.
Αν με έλεγε "γουρούνι" ή κάτι τέτοιο. Η μόνη φυλετική προσβολή που επιτρέπεται.
Τους λευκούς έτσι τους λες. Δεν πειράζει για κάποιον λόγο.
Και ηλικιακή διάκριση. "Ρε γέρικο γουρούνι".
Κι είναι αποδεκτό, για κάποιο λόγο.
Θα αποκαταστήσω τη λέξη.
Όπως οι μαύροι με τη λέξη από Α.
Εγώ με το "γουρούνι".
Θα είμαι στο Carluccio's στο Χάμστεντ
με τους λευκούς φίλους μου, και θα αράζουμε λέγοντας
"Τι γίνεσαι, γουρούνι μου;" Έτσι; Και…
Αν ο μαύρος φίλος μας, ο Ρούπερτ…
Είπα ότι είμαστε στο Χάμστεντ. Αν…
Αν έμπαινε ο Ρούπερτ και το έλεγε, θα του έλεγα "Μη λες αυτήν τη λέξη".
Θέλω να πω ότι η ηθική εξελίσσεται.
Αλλάζει με τις εποχές, όπως όλα. Σκεφτείτε το.
Σε μερικές γενιές,
πήγαμε από το να είναι η δουλεία νόμιμη
και αξιοσέβαστη στα μάτια του Θεού,
στο να είναι άθλιο απόβρασμα ο ρατσιστής.
Ο ρατσιστής είναι ο χειρότερος στην κοινωνία σήμερα.
Βασικά, ο παιδόφιλος είναι ο χειρότερος. Πρώτα ο παιδόφιλος, μετά ο ρατσιστής.
Ένας ρατσιστής παιδόφιλος
είναι ο χειρότερος.
Αν συναντούσα ρατσιστή παιδόφιλο, θα έλεγα
"Γάμα και μαύρα παιδιά, κωλορατσιστή".
Καταλαβαίνετε;
Δεν πειράζει. Όλα εντάξει.
Δεν… Δεν θα με ακυρώσουν γι' αυτό.
Προσπαθούν να με ακυρώσουν 15 χρόνια τώρα και δεν το κατάφεραν,
και συχνά, προσπαθούν να με ακυρώσουν άλλοι κωμικοί
σε κυριλέ εφημερίδες όπου λένε πάντα
"Τα βάζει με αδύναμους.
Η κωμωδία πρέπει να τα βάζει με τους ισχυρούς".
Γι' αυτούς, αυτό σημαίνει… Κοροϊδεύουν τον Μπόρις Τζόνσον.
Τα βάζουν έτσι με τους ισχυρούς, γαμώτο;
Αυτός έχει μαθησιακές δυσκολίες. Είναι σαν…
ένας πρησμένος Γκάρι Μπιούσι,
ένας αλμπίνος με σώμα σαν αβγό.
Δεν μπορεί να συντάξει μια πρόταση. Τον ακούσατε να μιλάει; Κάνει…
Είναι ηλίθιος.
Εγώ τα βάζω με ισχυρούς.
Τα βάζω με άτομα όπως, δεν ξέρω, τον Στίβεν Χόκινγκ.
Ναι, το καλύτερο μυαλό που υπήρξε. Του τη λες… Το αντέχει.
Δεν θα τον πείραζε όταν ζούσε, γιατί είναι εν μέρει ρομπότ.
Νομίζω…
Μια καρέκλα που μιλάει,
οπότε μπορείς να πεις ό,τι θέλεις.
Και ήταν στο νησί του Έπστιν, όπως φαίνεται, άρα γάμα τον. Δεν…
Τι έκανε εκεί; Γιατί να…
"Θέλω να πάω…" "Γιατί; Γιατί να… Γιατί;"
Κάθεται εκεί, δεν κάνει…
Θα έλεγα "Τι;"
Πολλοί παιδόφιλοι θα σκότωναν για τέτοια ευκαιρία.
Κι αυτός μόνο χώρο πιάνει.
Μάλλον είναι θέμα συμπερίληψης και λένε "Χρειαζόμαστε έναν τέτοιο".
Θα πω "Τι κάνεις εδώ, Στιβ;" Θα πει "Σκέφτομαι διεστραμμένα πράγματα".
"Τσακίσου και φύγε".
Αυτό ήταν μάλλον έγκλημα μίσους.
Δηλαδή…
Λέξεις της μόδας. "Έγκλημα μίσους".
Για ό,τι συμβεί, κάποιος λέει "Έγκλημα μίσους;"
"Γιατί;" "Είναι πολύ χειρότερο".
Αλήθεια; Γιατί;
Αν καθώς πάω σπίτι, κάποιος μου ορμήσει,
με ληστέψει, με μαχαιρώσει, μου ρίξει βιτριόλι,
ξυπνάω στην εντατική…
Συνέρχομαι, έχω επιδέσμους.
Ένας αστυνομικός. "Κύριε Ζερβέ;" Λέω "Ναι".
Λέει "Να ξέρετε, δεν ήταν έγκλημα μίσους".
Λέω "Δόξα τω Θεώ γι' αυτό".
Αρκετό μίσος δεν είχε;
Αλλά όχι, έγκλημα μίσους
είναι κάτι που βασίζεται στη φυλή σου, αναπηρία, σεξουαλικότητα.
Ένας τύπος με όπλο θέλει να σκοτώσει κάποιον τυχαία.
Βλέπει πλήθος. Κάνει "αμπεμπαμπλόμ". Μπαμ. Σκοτώνει κάποιον.
Στο δικαστήριο, ο δικαστής λέει "Γιατί τον σκότωσες;"
Απαντάει "Χωρίς λόγο".
"Δεν είσαι φανατικός;" Αυτός λέει "Όχι".
Ο δικαστής κάνει "Αχ".
"Δέκα χρόνια".
Κάποιος άλλος έχει όπλο. Λέει "Μισώ τους νάνους".
Βλέπει έναν μικρό νάνο. Σκοπεύει. Μπαμ. Σκοτώνει τον νάνο.
Στο δικαστήριο, ο δικαστής λέει "Γιατί σκότωσες τον νάνο;"
Απαντάει "Τα μισώ τα καθίκια". Ο δικαστής λέει
"Είσαι φανατικός, 20 χρόνια".
Δεν έπρεπε να φάει πιο πολλά για τον νάνο.
Αν μη τι άλλο, είναι πιο δύσκολο, εντάξει;
Αν ήμουν δικαστής, θα έλεγα "Πέτυχες νάνο στα 100 μέτρα;"
"Ναι". "Μπράβο σου. Αυτό είναι…
Πέντε χρόνια.
Στον στρατό. Πάρτε τον στον στρατό".
Νιώθω άσχημα γι' αυτό το αστείο, γιατί διάβαζα για τα δεινά
που πέρασαν οι νάνοι στο παρελθόν.
Στον Μεσαίωνα, τους βασάνιζαν,
τους σκότωναν, τους έβαζαν σε βαρέλια με καρφιά
και τα κυλούσαν στον κατήφορο για πλάκα.
Στη βικτωριανή εποχή, στο τσίρκο,
τους έβαζαν να κάνουν επικίνδυνα πράγματα.
Και μετά, μέχρι και τη δεκαετία του 1980,
θυμάμαι στα κολέγια να κάνουν πράγματα όπως ρίψη νάνων,
τους έριχναν σαν βελάκια πάνω σε κάτι. Ή μπόουλινγκ με νάνους.
Και τελικά κάποιος είπε "Τι διάολο κάνουμε;
Θα σταματήσουμε να βάζουμε τους νάνους να κάνουν διάφορα για να γελάμε;"
Και σταμάτησε. Και τώρα γύρισε.
Τώρα είναι σε αγώνες Special Olympics.
Τώρα έχουν… Ναι.
Λένε "Να τους βάλουμε να τρέχουν και…"
Ναι.
"Να τους ρίξουμε στο νερό να δούμε αν κολυμπήσουν".
Μπορούν. Οπότε…
Θέλει λίγη δουλειά ακόμα αυτό.
Ο κόσμος δεν ξέρει πόσο κόπο έχουν οι περιοδείες.
Στην τελευταία μου, έκανα 60 βραδιές με νέο υλικό.
Μετά έκανα 25 παραστάσεις δουλεύοντάς το.
Μετά, έκανα παγκόσμια περιοδεία 85 ημερών, βελτιώνοντας συνεχώς το υλικό.
Ένας κριτικός,
καθισμένος στην κουζίνα του, είπε "Τεμπέλης".
Με είπε ανώριμο και χυδαίο.
Ο μαλάκας ο γυαλάκιας.
Είμαι στην ηλικία όπου όλα με ενοχλούν.
Το λέω μια φορά τη μέρα. "Γιατί δεν λειτουργεί τίποτα, γαμώτο;"
Ξέρετε; Ό,τι κι αν είναι.
Το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης. Δουλεύει. Το ξαναπατάς.
Τι έγινε μέσα στα τελευταία δέκα δευτερόλεπτα;
Το σήμα στο Χάμστεντ όπου μένω είναι σκατά.
Περπατάω στην έπαυλη και λέω "Με ακούς τώρα;"
Σε κλήση στα καλντερίμια του Χάμστεντ, μπορεί να έχεις φουλ σήμα,
να μιλάς, μια χαρά.
Πας ένα βήμα προς λάθος κατεύθυνση…
Ξέρετε γιατί έχει χάλια σήμα εκεί;
Επειδή είναι όλοι κυριλέ,
και κανείς δεν θέλει κεραία στον κήπο του γιατί είναι άσχημες και καρκινογόνες.
Αλλά είπα στο συμβούλιο
να βρούμε κάποιον τυφλό που έχει ήδη καρκίνο…
Να βάλουμε κεραία στον κήπο του. Χωρίς να του το πούμε καν.
Άσε τα άψυχα αντικείμενα. Οι άνθρωποι με ενοχλούν πολύ.
Κι αυτό το λέω μια φορά τη μέρα. "Πάντα κάποιος θα τα χαλάσει όλα".
Ξέρετε τι λέω; Γιατί;
Ήμασταν σε πτήση για Σαν Φρανσίσκο πριν από καιρό, εγώ και η Τζέιν.
Απογειωθήκαμε.
Πρώτη θέση. Σβήνει το σήμα για τις ζώνες. Ποτά. Όλα φίνα.
Τότε μια γυναίκα δύο σειρές πίσω βγάζει το λάπτοπ της,
αρχίζει να γράφει κάτι πολύ σημαντικό.
Φοράει βραχιόλια.
Κι αυτά κοπανάνε…
Με τρελαίνει. Σαν λαϊκοί χορευτές με κουδουνάκια.
Με έχει…
Αλλά ξέρω ότι δεν είναι παράνομο. Δεν μπορώ να το απαγορέψω.
Οπότε πρέπει να υποφέρω σιωπηλά και να ελπίζω να πέσει το αεροπλάνο.
Έτσι ξεπερνάω τα πράγματα τώρα.
Αν κάποιος με ενοχλεί, τον κοιτάζω
και μας φαντάζομαι νεκρούς, μια μέρα, κι αυτό κάπως…
Εδώ φανταζόμουν να λέει ο πιλότος "Πέφτουμε".
Το αεροπλάνο πέφτει, θα πεθάνουμε,
την κοιτάζω και κάνει…
κι εγώ κάνω…
Το αεροπλάνο πέφτει σε βουνό, καιγόμαστε όλοι,
αλλά ζω ένα δευτερόλεπτο παραπάνω για να τη δω εντελώς σακατεμένη.
Όπως μπορεί τη βγάζει ο καθένας.
Φτάσαμε στο Σαν Φρανσίσκο, και πήγαμε μια εκδρομή.
Πήγαμε στο Σοσαλίτο, ένα υπέροχο λιμανάκι. Περιδιαβαίναμε στα αξιοθέατα,
αλλά 11 το πρωί, λόγω του τζετ λαγκ, λιμοκτονούσαμε. Λέγαμε "Να φάμε κάτι".
Βρήκαμε ένα εστιατόριο ανοιχτό.
Άδειο, φυσικά, που για μένα είναι το τέλειο εστιατόριο, άδειο.
Καθίσαμε δίπλα στο παράθυρο. Αγναντεύαμε τον κόλπο.
Βλέπαμε έναν θαλάσσιο λέοντα. Έναν πελεκάνο.
Ο σερβιτόρος φέρνει το φαγητό μας. Είναι…
Και ξαφνικά, μέσα σε όλη αυτήν την ηρεμία και τελειότητα,
από την πόρτα της κουζίνας βγαίνει ένα γκαρσόνι,
στέκεται μέσα στο άδειο εστιατόριο και κάνει…
Τον κοίταξα. Κοίταξα την Τζέιν.
Η Τζέιν δεν κοίταξε καν. Είπε "Δεν γίνεται τίποτα".
Είμαι ολομόναχος.
Κι αρχίζει ο ιδρώτας. Αρχίζω να ιδρώνω.
Λέω "Εντάξει, θα το ξανακάνει". Και βέβαια, αυτός… Έτσι.
Κοπανάω το πιρούνι στο πιάτο και τον κοιτάω.
Η Τζέιν λέει "Δεν ξέρει γιατί τον κοιτάς".
Λέω "Θέλω να πει 'Είστε καλά;'"
Θα πω "Όχι. Συνέχεια κάνεις αυτό".
Η Τζέιν λέει "Για όνομα, γκαρσόνι είναι, στη δουλειά του. Να φάμε και να φύγουμε".
Χάλασε το γεύμα, έτσι;
Δεν μου επιτρεπόταν να κάνω τίποτα,
οπότε έτσι έβγαλα το τελευταίο δεκάλεπτο του γεύματος.
Είναι εντελώς αλήθεια.
Τρώω. Κάθε φορά που έκανε…
εγώ έλεγα "Μουνί!"
Αυτά παθαίνεις.
Ήθελα αυτό το σόου να είναι πιο κουλτουριάρικο.
Εκτός της πλάκας, είναι το πιο ειλικρινές κι εξομολογητικό σόου μου ως τώρα,
όχι στο στιλ του Φεστιβάλ του Εδιμβούργου.
"Οι γονείς μου πέθαναν, οπότε έγινα αυτιστικός". Όχι τέτοια…
Όχι τέτοιες αηδίες, έτσι;
Οι γονείς μου πέθαναν, αλλά δεν είμαι αυτιστικός,
γιατί όταν μου έδωσαν έναν κύβο Ρούμπικ, τον πέταξα αμέσως στα σκουπίδια.
Αυτό είναι το τεστ.
Όχι, λέγεται Θνητότητα, αλλά είναι θετική παράσταση,
νομίζω, και είναι…
Θέλω να σας πω πράγματα που έμαθα,
πώς είναι να είσαι σ' αυτήν την ηλικία, γιατί γερνάω τώρα.
Βλέπετε; Σιωπή, για πρώτη χρονιά.
Μέχρι φέτος, έλεγαν "Δεν είσαι γέρος".
Τώρα λένε "Συνέχισε".
Και μάλιστα, το κάνουν χειρότερο. Λένε πράγματα όπως
"Ναι, αλλά το καλό όταν γερνάς είναι ότι δεν σε νοιάζει η γνώμη των άλλων".
Πρέπει να σε νοιάζει λίγο, γιατί το να σε νοιάζει η γνώμη τους
είναι αυτό που σε εμποδίζει να κυκλοφορείς χεσμένος.
"Κοίτα τον παππού. Κοίτα τον…
Δεν τον νοιάζει τι θα πει ο κόσμος".
Όχι, μαλακίζεται σ' έναν γάμο. Δεν τον νοιάζει.
Αλλά όπως είπα, είναι θετική παράσταση.
Δεν είναι όλα χάλια, όταν γερνάς. Έχει καλά και κακά.
Πραγματικά. Έχει καλά και κακά το να γερνάς.
Για παράδειγμα, ναι, είναι πιο πιθανό τώρα να πάθω έμφραγμα, εγκεφαλικό, καρκίνο,
αλλά είναι λιγότερο πιθανό πλέον να με βιάσουν ποτέ στη φυλακή.
Ναι. Βλέπετε;
Όταν ήμουν νέος, σκεφτόμουν "Γαμώτο, δεν γίνεται να πάω φυλακή,
με τόσο ωραίο κώλο που έχω".
Μα τώρα, έχω την πεποίθηση ότι θα με άφηναν ήσυχο.
Θα περπατούσα στον διάδρομο, πρώτη μέρα, με την πετσέτα μου, σφυρίζοντας.
Θα έβγαιναν στα κάγκελα και θα έκαναν… Ξέρετε τι εννοώ;
Θα έκανα όση ώρα ήθελα στο ντους.
Ούτε που με κοιτάνε, κανένα ενδιαφέρον.
Ο κίνδυνος για μένα τώρα, αν έσκυβα στο ντους στη φυλακή,
θα ήταν να με πιάσει η μέση μου.
Να σωριαστώ κάτω και να με κουβαλήσουν στην κουκέτα μου
δύο μεγαλόσωμοι γκέι βιαστές, που με παρατάνε γυμνό και φεύγουν.
Λέω "Πριν φύγετε, χτύπησα τον ώμο μου.
Θα μου τον παίξετε λίγο;"
Λένε "Μπα".
Λέω "Τι όχι; Είστε κυριολεκτικά γκέι βιαστές".
Κι αυτοί λένε
"Δεν είμαστε τέρατα".
Και δεν θα φοβόμουν πια τόσο τη φυλακή, γιατί έχω κάποια λεφτά.
Μπορώ να πληρώσω για να γλιτώσω.
Την πρώτη μέρα, θα έλεγα
"Ποιος κάνει κουμάντο εδώ;"
"Ο Μπαλτάς Χάρις, Πτέρυγα Δ".
Πάω να δω τον Μπαλτά, και λέω
"Λοιπόν, θα είμαι μέσα έναν χρόνο.
Δίνω ένα εκατομμύριο λίρες αν φροντίσεις να μη με δείρουν,
μη μου κλέψουν το φαγητό, μη μου βάλουν ούτε κωλοδάχτυλο.
Δεν το έχω ξαναπεί αυτό. Ποτέ δεν…
Ο Μπαλτάς θα έλεγε "Δεν έχει προκαταρκτικά στη φυλακή, φίλε".
Είμαι σε ηλικία που χαίρομαι που δεν κυκλοφορεί ένας Χάρολντ Σίπμαν.
Ξέρετε τι εννοώ;
Για τους νέους που δεν ξέρουν για τον Χάρολντ Σίπμαν,
είναι ο πιο παραγωγικός μανιακός δολοφόνος μας.
Σκότωσε 300 άτομα. Σκότωνε γέρους. Αυτό είναι το θέμα μου.
Θα με έβαζε στο μάτι.
"Του δίνω λίγα χρόνια ακόμα". Και ήταν γιατρός.
Αλλά ο λόγος που δεν τον έχετε ακούσει
είναι επειδή δεν εμφανίζεται στις λίστες με τους χειρότερους μανιακούς δολοφόνους.
Και ήταν από τους χειρότερους.
Αλλά δεν φερόταν σαν μανιακός δολοφόνος.
Ήταν γιατρός. Της παλιάς σχολής.
Πουκάμισο και γραβάτα, τουίντ σακάκι,
μουσάκι, γυαλάκια. Έκανε επισκέψεις κατ' οίκον.
Πήγαινε να δει την Έντνα, 85 ετών.
"Είσαι καλά, Έντνα;" "Ναι". "Τσάι;" "Ναι, παρακαλώ".
Και της έφτιαχνε ένα ωραίο τσαγάκι.
Μετά έβαζε μέσα μια θανατηφόρα δόση οπιοειδών,
της το έδινε και την έβλεπε να το πίνει,
να αποκοιμιέται και να πεθαίνει, και αυτό ήταν.
Δεν αυνανιζόταν καν.
Ναι, είναι κρίμα, κύριε. Ναι.
Σιχαμερό κάθαρμα.
Είναι…
Και…
Λένε ότι του ήρθε η ιδέα όταν ήταν μικρός.
Ο Χάρολντ Σίπμαν, ο μικρός Χάρολντ,
είδε να δίνουν μορφίνη στη μαμά του που πέθαινε από καρκίνο.
Και του μπήκε η ιδέα. "Θα γίνω γιατρός και θα κάνω αυτό".
Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι του άρεσε που με τη μορφίνη
η μαμά του δεν πονούσε, οπότε οι φόνοι ήταν ευθανασία.
Ξαναζούσε αυτήν την καλοσύνη.
Ή το αντίθετο. Ζήλευε όσους έζησαν πιο πολύ από τη μαμά του.
Τους τιμωρούσε. Δεν ξέρω. Δεν έχει σημασία.
Βασικά, έχει σημασία, γιατί αν καταλάβεις γιατί κάποιος το κάνει αυτό,
ίσως δεις τα σημάδια στο μέλλον και σταματήσεις ένα έγκλημα πριν συμβεί.
Το λέω σε κάθε φονικό σε σχολείο στις ΗΠΑ.
Συνήθως είναι κάποιος emo, ξέρετε,
που πάει σε νηπιαγωγείο, σκοτώνει 30 νήπια,
στρέφει το όπλο πάνω του.
Και όλοι οι μάρτυρες λένε πάντα το ίδιο.
Λένε "Ήταν μοναχικός. Καθόταν πίσω".
"Ντροπαλός. Τον τραμπούκιζαν".
Να μαζέψουμε τα καθίκια από τώρα.
Ξέρετε τι εννοώ;
Πας σ' ένα σχολείο, βλέπεις ποιον κοπανάει ο νταής και λες
"Αναλαμβάνω εγώ, φίλε. Ευχαριστώ".
Και πας το βλαμμένο στο αναμορφωτήριο ή στη φυλακή.
Λες στον νταή "Βρες άλλον".
Ξέρετε τι εννοώ; Κάνει…
Πολύ καλά κάνει. Χρειαζόμαστε κι άλλους…
Δέρνουν μελλοντικούς δολοφόνους παιδιών.
Παθιάζεσαι με το έγκλημα και την τιμωρία μεγαλώνοντας. Πάντα με ενδιέφερε.
Σπούδασα φιλοσοφία, κι ένα μεγάλο κεφάλαιο είναι η ηθική.
Πάντα ήμουν εναντίον της θανατικής ποινής.
Φιλελεύθερος νεαρός, πολύ κατά της θανατικής ποινής.
Μεγάλωσα, και είμαι ακόμα κατά της θανατικής ποινής,
αλλά τώρα μ' αρέσει όταν κάποιος σκοτώνεται
κάνοντας κάτι που δεν έπρεπε.
Βλέπεις έναν τύπο στη Βραζιλία. Ένα βίντεο με ομήρους.
Απειλεί μια κοπέλα με όπλο. Λέει "Δεν με πιάνεις ζωντανό, μπάτσε".
Και τότε του τινάζει τα μυαλά ο σκοπευτής.
Το λατρεύω.
Παύση. Γυρνάμε πίσω.
Ή όταν ένας ταυρομάχος ξεκοιλιαστεί.
Αυτό είναι το αγαπημένο μου.
Ειδικά όταν του χώνεται το κέρατο στον κώλο.
Το λέω "Χοσέ με τη μία".
Ευχαριστώ.
Όχι, μη.
Ή τα βίντεο από την "ανομία" της Νέας Υόρκης.
Τα βλέπεις στο Instagram και στο YouTube. Κάποιος με iPhone.
Κάποιος ληστεύει ένα μικρό μαγαζί της γειτονιάς.
Με κουκούλα και μαχαίρι, κλέβει ποτά.
Δεν τον νοιάζει που τον βιντεοσκοπούν. Θα τη γλιτώσει.
Τότε, πίσω από τον πάγκο, βγαίνει ένας κοντούλης 70χρονος Κορεάτης
και τον σκοτώνει με μια σκούπα.
Το λατρεύω.
Ανυπομονώ να γίνω ένας 70χρονος αυτόκλητος τιμωρός.
Να περπατάω στο Χάμστεντ με μπαστούνι.
Μόνο που είναι σπαθί.
Θα το έβαφα και λευκό, να φαίνομαι ακόμη πιο ευάλωτος.
Φορώντας σκούρα γυαλιά.
Θα έβλεπα μια συμμορία νέων. Θα τους έλεγα "Συγγνώμη, παιδιά.
Το μαγαζί της Nike; Θέλω να πάρω Air Jordan με όλα αυτά τα μετρητά".
Πάνε να τα αρπάξουν και λέω "Γαμημένα καθίκια".
Μα η θανατική ποινή δεν είναι έτσι. Δεν είναι αυτοάμυνα.
Δεν είναι στην έξαψη της στιγμής. Είναι ψυχρή δικαιοσύνη.
Δεν έχει σημασία τι έκανες. Μπορεί να σκότωσες.
Δικάζεσαι. Σε κρίνουν ένοχο.
Περιμένεις την εκτέλεση,
μερικές φορές για δέκα, 15 χρόνια.
Φαίνεται αχρείαστα σκληρό.
Μετά σε σκοτώνουν μπροστά σε μάρτυρες. Και είναι από τη Βίβλο.
"Οφθαλμόν αντί οφθαλμού. Οδόντα αντί οδόντος".
Το κράτος λέει "Σκότωσες κάποιον, οπότε θα σε σκοτώσουμε".
Όμως, αν βιάσεις και σκοτώσεις κάποιον,
και πάλι σε σκοτώνουν μόνο.
Αυτό είναι παραθυράκι. Είναι σαν…
Μου βρομάει μισογυνισμό.
Σαν να πει ο δικαστής "Ο βιασμός ήταν δωρεάν, αλλά θα…"
Θέλω να πει ο δικαστής "Βίασες και σκότωσες,
οπότε θα σε πάνε κάπου να σε κρεμάσουν απ' τον λαιμό και να σε βιάσουν".
"Ταυτόχρονα;"
"Ναι. Έχουμε πολλούς εθελοντές με δονητές".
Οπότε, πέφτει κάπως έτσι και…
"Άντε γαμήσου".
"Μουνόπανο".
"Εντάξει, πέθανε".
"Ναι, το ξέρω".
Μπορεί να πετύχει.
Όσο ζεις, γίνεσαι όλο και πιο γκρινιάρης.
Όχι μόνο εγώ. Θα συμβεί σε όλους σας.
Όσο ζεις, τόσο πιο πολλά βλέπεις.
Και λες "Γαμώτο. Πάλι τα ίδια".
Κουβαλάς κι άλλο φορτίο.
Όσο μεγαλώνεις, χάνεις δυνάμεις και το φορτίο βαραίνει.
Και λες "Θεέ μου, αυτό πάλι".
Δεν μπορείς να πεθάνεις στην εποχή μας.
Λες "Δόξα τω Θεώ, πεθαίνω".
"Γαμώτο, γύρισα". Ξέρετε τι εννοώ;
Μεταμοσχεύουν κάθε όργανο πλέον.
Ό,τι έχει… Μεταμοσχεύουν κάθε όργανο.
Όχι το μυαλό. Δεν θα είχε νόημα. Είσαι το μυαλό σου.
Αυτό θα ήταν μεταμόσχευση όλων των άλλων.
Αλλά θα το έκανα. Δεν με νοιάζει το σώμα. Σημασία έχει αυτό.
Αν μπορούσα να αφήσω ένα εκατομμύριο λίρες στην επιστήμη… Αν πέθαινα
και το σώμα μου διαλυόταν, αλλά το κεφάλι έμενε άθικτο.
Στον πάγο. Περιμένει δότη σώματος. Κάποιος άτυχος τσακίζει το κεφάλι του.
Βάζουν το κεφάλι μου στο σώμα του, και γύρισα, έτσι;
Στατιστικά, θα έχω επίσης και μεγαλύτερο πέος, οπότε…
Οι πιθανότητες είναι υπέρ μου, πιστέψτε με.
Ξυπνάω στο μέλλον, βλέπω την ουλή και λέω "Καλό αυτό".
Λέω "Πάντα ήθελες μεγάλο μαραφέτι". "Ναι, πάντα το ήθελα".
Λέω "Ας αφιερώσω λίγο χρόνο στον εαυτό μου".
Ξεκινάω, αλλά όποτε κοιτάω κάτω, λέω "Δεν είναι το δικό μου".
Λέω "Δεν είναι το δικό μου μαραφέτι.
Δεν είναι το μαραφέτι μου".
Ούτε το χέρι είναι δικό μου. Συνέχισε.
Έδινα συνέντευξη τις προάλλες. Δεν με συμπάθησε ο δημοσιογράφος.
Μου έκανε μια ερώτηση. Τη θεώρησα αγενή.
Έδωσα μια ψεύτικη απάντηση.
Είπε "Λοιπόν, τι σχέδια έχεις κάνει για την κηδεία σου;"
Είπα "Να με ταΐσουν στα λιοντάρια στον ζωολογικό κήπο του Λονδίνου".
Ρώτησε "Αλήθεια;" Είπα "Ναι".
Θέλω να πάρει ο φύλακας το χοντρό, νεκρό, γυμνό, πρησμένο σώμα μου με ένα καρότσι
και να το πετάξει στη φωλιά των λιονταριών.
Τουρίστες να λένε "Ο τύπος από το The Office;" Έτσι.
Και να βγουν δύο μεγάλα λιοντάρια και να με φάνε.
Τα λιοντάρια αρχίζουν από τα μαλακά σημεία του σώματος
πριν φτάσουν στον θώρακα.
Θα πάρουν έναν όρχι το καθένα, γιατί αυτό θα ήταν το πιο εύκολο…
Οι όρχεις μου θα απέχουν ένα μέτρο πια.
Θα είναι εύκολο… Θα τρώνε το καθένα απ' τη μεριά του,
όπως στο Η Λαίδη και ο Αλήτης, πολύ ρομαντικό.
Για πλάκα το είπα, αλλά με πίστεψε.
Τόσο πολύ, που όταν έγραφε το άρθρο,
τηλεφώνησε στον ζωολογικό και ρώτησε αν επιτρέπεται.
Και είπαν "Όχι, ασφαλώς όχι".
Έτσι, όταν βγήκε το άρθρο, ο τίτλος ήταν
"Ο ζωολογικός κήπος απέρριψε το αίτημα να τον ταΐσουν στα λιοντάρια".
Σαν να είμαι ψυχοπαθής, γαμώτο.
Δεν μπορείς να ανησυχείς τι θα γίνει όταν πεθάνεις.
Ζήσε, άσε άλλον να ανησυχεί. Πέθανες. Έκανες το καθήκον σου.
Κάποιοι στρεσάρονται πολύ
για το τι θα γίνει όταν πεθάνουν, κάποιοι θρησκευόμενοι.
Πιστεύουν στον παράδεισο και την κόλαση.
Τώρα σκέφτονται "Ήμουν αρκετά καλός;
Καλός ο παράδεισος, αλλά η κόλαση; Κι αν πάω στην κόλαση;"
Δεν υπάρχει κόλαση. Είναι για να τρομάζει τα παιδιά.
Η αγαπημένη ταινία τρόμου όλων των εποχών για μένα παραμένει ο αρχικός Εξορκιστής.
Την πρωτοείδα σε βιντεοκασέτα κι εντυπωσιάστηκα.
Την ξαναείδα αμέσως. Τη λάτρεψα.
Έχει κάτι που είναι σκόπιμα πολύ σοκαριστικό.
Και γέλασα όταν το πρωτοείδα,
γιατί ήταν η ιδέα ότι ο διάβολος είναι τόσο χυδαίος και παιδαριώδης.
Ξέρετε πώς πάει. Ο διάβολος κυριεύει το κοριτσάκι.
Κάνουν εξορκισμό.
Της ρίχνουν αγιασμό. Αυτή αγριεύει.
Λένε "Η δύναμη του Χριστού σε εξαναγκάζει".
Μετά ο διάβολος κάνει το κορίτσι να γυρίσει το κεφάλι του και να πει
"Η μάνα σου ρουφάει καυλιά στην κόλαση".
Και ο τύπος καταρρακώνεται.
Είναι κάπως σαν… Γιατί σκέφτεται
"Είναι πράγματι ο διάβολος, οπότε ξέρει, άρα είναι αλήθεια.
Η καημένη μάνα μου ρουφάει καυλιά στην κόλαση".
Αν οι επιστήμονες έβρισκαν τον διάβολο… Αν έκανα λάθος, έβρισκαν τον διάβολο,
τον εξέταζαν, γινόταν αξιολόγηση ομοτίμων,
κέρδιζαν το Νόμπελ για τα πάντα,
γιατί θα ήταν η μεγαλύτερη ανακάλυψη όλων των εποχών.
Θα κοιτούσα την επιστήμη. Θα έμενα άναυδος.
Αλλά θα έλεγα "Ακολουθώ την επιστήμη, άρα πιστεύω στον διάβολο".
Δεν θα ήταν καν πίστη, αλλά γνώση. Θα ήθελα να τον γνωρίσω.
Αν υπήρχε πραγματικά ο διάβολος, θα ήθελα να το δω με τα ίδια μου…
Αρκεί να ήμουν ασφαλής. Δεν ξέρω πώς προστατεύεσαι.
Αλλά αν υπήρχε, θα το μαθαίναμε, έτσι;
Ας πούμε, τα βαμπίρ ζουν για πάντα, αλλά ξέρουμε ότι το σκόρδο τα γαμάει.
Κάτι θα ανακαλύπταμε.
Όπως αν κλείσεις τον διάβολο σε κλουβί με μαϊντανό,
γίνεται αδύναμος ή κάτι τέτοιο.
Θα συναντούσα τον διάβολο σε μια ακρόαση…
Θα έλεγα "Είσαι ο διάβολος;"
Θα έλεγε "Ναι". Και θα προσπαθούσε να με πληγώσει.
Δεν σκέφτηκε τίποτα καλύτερο;
Θα έλεγε "Ρικ". Θα έλεγα "Τι;"
"Η μάνα σου ρουφάει καυλιά στην κόλαση".
Εγώ θα έλεγα "Σκασίλα μου".
Πρώτον, είναι νεκρή.
Δεύτερον, ήταν ετεροφυλόφιλη.
Τρίτον, δεν φορούσε τη μασέλα της προς το τέλος. Οπότε… Όχι.
Μα είναι κόλαση.
Σκέψου τι μπορεί να πάθαινε. Να τη βιάζουν με καυτά σίδερα.
Αρουραίοι να της τρώνε τα μάτια. Αυτή ρουφάει καυλιά. Φίνα.
Αυτό πρέπει να… Αυτό…
Θα είναι από τις καλύτερες δουλειές στην κόλαση.
Απαίσια δουλειά επί της γης. Δεν έχω ρουφήξει καυλί, ούτε πρόκειται.
Αλλά αν πέθαινα και ξυπνούσα στην κόλαση, στα αιώνια βασανιστήρια,
στο πρώτο καυλί, θα έλεγα "Το 'χω".
"Κανένα πρόβλημα".
Θα έβλεπα άλλους να γδέρνονται ζωντανοί, κι εγώ να καταπίνω.
Γαμώτο… Κάπως έτσι…
Θα έλεγα στο αφεντικό "Τα πάω μια χαρά. Το έχω αναλάβει".
Και…
Ο διάβολος με ένα ντοσιέ, κάπως σαστισμένος, σκέφτεται
"Κανείς δεν έχει πάει κατευθείαν στο καυλί, αλλά…"
Και λέει "Εντάξει. Συνέχισε".
Του κάνω… Έτσι.
Κι αν μετά έλεγε "Σε είχα βάλει για σιδέρωμα";
Θα έλεγα "Γαμώτο. Θα…"
"Θα μπορούσα να σιδερώνω".
Τίνος το καυλί ρουφάνε στην κόλαση; Ήθελα να 'ξερα.
Γιατί πάμε εκεί για τιμωρία, κι αυτό είναι απόλαυση.
Θα ήμουν εκεί, νιώθοντας λίγο αυτάρεσκα,
θα σκεφτόμουν "Τι ωραία".
Όχι ωραία, αλλά θα ήμουν…
Μα ο διάβολος διαβάλλει.
Θα έλεγα "Τίνος καυλί ρουφάω;" Θα κοίταζα πάνω.
"Σκατά, ο Χίτλερ είναι.
Ρουφάω το καυλί του Χίτλερ, γαμώτο".
Πώς είναι αποδεκτό να το κάνω αυτό δημόσια;
Γιατί αν ακολουθούσα κάποιον από σας στο σπίτι απόψε και φώναζα
"Ρουφάω το καυλί του Χίτλερ στην κόλαση", θα καλούσατε αστυνομία.
Μα εσείς πληρώσατε για να με ακούσετε να λέω τέτοια.
Ρε γαμώτο.
Θα σας πω τι είναι πολύ δημοφιλές στην Αγγλία τώρα,
και στην Αμερική, ιδιαίτερα στην Καλιφόρνια.
Η ψυχική ασθένεια.
Απογειώθηκε. Έχει εκτοξευτεί.
Όταν ήμουν στο σχολείο, ήσουν ή βλάκας ή έξυπνος,
φυσιολογικός ή ψυχασθενής, σωστά;
Τώρα υπάρχουν χίλιες νέες ψυχασθένειες.
Ήταν στίγμα. Δεν το παραδεχόταν κανείς.
Τώρα λένε "Είμαι ψυχασθενής". Θέλουν… "Εγώ είμαι".
Όλοι όσοι ξέρω στα ΜΜΕ έχουν ΔΕΠΥ. Λένε "Έχω ΔΕΠΥ".
"Εγώ έχω ΔΕΠΥ". "Ναι, κι εγώ". "Έκανες τεστ;" "Πέντε φορές".
"Πέρασα με την πέμπτη". "Μπράβο σου". Έτσι;
Και λένε… "Γράφω ένα τραγούδι γι' αυτό". "Εγώ γράφω ποίημα".
"Εγώ γράφω βιβλίο γι' αυτό". "Μπράβο. Ναι".
Καμαρώνουν γι' αυτό. Το βάζουν στο βιογραφικό τους και στο…
Έχει τη λέξη "διαταραχή". Από πότε καμαρώνουμε για μια διαταραχή;
Πριν από 20 χρόνια,
δεν θα έβλεπες σε επαγγελματική κάρτα "Ρον Πάικ, πρωκτικά κονδυλώματα".
Ξέρετε, απλώς…
Μη μας το λες.
Δεν μας νοιάζει.
Νομίζω ότι η νέα πανδημία μεταξύ των νέων θα είναι ο φόβος και το άγχος,
γιατί μια ολόκληρη γενιά μεγάλωσε με τα κοινωνικά δίκτυα.
Άμεση ικανοποίηση. Δεν χτίζει χαρακτήρα.
Δεν κοινωνικοποιούνται. Δεν επικοινωνούν διαπροσωπικά.
Κρύβονται πίσω από μια ταυτότητα, ένα άβαταρ.
Τώρα δάσκαλοι και γονείς ενισχύουν την ψυχασθένεια,
αντί να προσπαθούν να τους γλιτώσουν.
Φοβούνται αυτό που αγαπούσαν. Το ίντερνετ και την ΤΝ.
Οι νέοι ανησυχούν για την τεχνητή νοημοσύνη.
Λέω το εξής για την ΤΝ.
Αν αρχίσει να γίνεται βάρος, κλείστε τον διακόπτη, έτσι;
Όπως με τη γιαγιά.
Και…
Άλλος μεγάλος φόβος των νέων, η κλιματική αλλαγή.
Ανησυχούν πολύ για την υπερθέρμανση του πλανήτη.
Το έψαξα, κι αν οι πολικοί πάγοι λιώσουν εντελώς,
η θάλασσα θα ανέβει περίπου 60 μέτρα παγκόσμια.
Όλα τα παράλια θα επηρεαστούν λίγο,
αλλά η αληθινή καταστροφή, οι πολλοί θάνατοι,
θα είναι σε μέρη όπως η Κίνα και η Ινδία.
Οπότε, χαλαρώστε. Είναι…
Μια χαρά.
Αλλά όλοι υποφέρουμε από κάποια ψυχική ασθένεια.
Είμαστε όλοι στο φάσμα. Όλοι έχουμε κάποιο ψυχαναγκασμό ή άγχος.
Ας πούμε, εγώ είμαι υποχόνδριος.
Μόλις ξυπνήσω, σκέφτομαι "Τι τρέχει;"
Λέω "Τι είναι αυτό; Αυτό δεν ήταν εκεί χθες. Τι είναι αυτό;"
Το γκουγκλάρω. Αναρωτιέμαι τι… Και σκέφτομαι το χειρότερο.
Το γκουγκλάρω, και στα πρώτα πέντε ή έξι είμαι μια χαρά.
Λέει "Ίσως είναι άγχος". "Ναι, ίσως".
"Έλλειψη ύπνου". "Ναι".
"Έλλειψη φυτικών ινών". "Θα φάω". "Έλλειψη βιταμίνης Β". "Θα πάρω…"
Συνεχίζω και γράφει "Καρκίνος".
Λέω "Είναι καρκίνος". Έτσι.
Βγήκα απ' το μπάνιο και είπα "Τζέιν, έχω καρκίνο στο έντερο".
Είπε "Φάγαμε παντζάρια χθες". "Καλά λες".
Θα τελειώσω με μερικές αληθινές ιστορίες, αν μου επιτρέπετε.
Όπως είπα, είναι η πιο ειλικρινής κι εξομολογητική παράστασή μου ως τώρα,
οπότε θέλω να πω κάτι που δεν έχω ξαναπεί, να σας δείξω λίγο πώς είναι τα παρασκήνια
στις Χρυσές Σφαίρες.
Και…
Ευχαριστώ. Εγώ…
Παρουσίασα τις Χρυσές Σφαίρες το 2020,
πέμπτη φορά σε διάστημα δέκα ετών.
Μου άρεσε όλο και πιο πολύ μέχρι τέλους.
Γιατί ο κόσμος άλλαξε σ' εκείνα τα δέκα χρόνια.
Την πρώτη φορά που τις παρουσίασα, το 2010,
τα ΜΜΕ στην Αμερική με μίσησαν.
"Ο ενοχλητικός Βρετανός προσβάλλει τους πιο σπουδαίους του κόσμου;"
Την τελευταία φορά που τις παρουσίασα, έλεγαν "Ναι, γάμησέ τους".
Επειδή οι απλοί άνθρωποι είχαν κουραστεί, είχαν μπουχτίσει
να τους κάνουν κήρυγμα οι πολυεκατομμυριούχοι…
Δεν είναι κακό αυτό. Αυτοί…
οι ελίτ διασκεδαστές να τους λένε πώς να ψηφίζουν, να ανακυκλώνουν,
ενώ όλοι ήξεραν ότι σύχναζαν στο νησί των Παιδόφιλων.
Οπότε ήταν στο πνεύμα της εποχής.
Πάντα ήταν η ίδια φάση, όμως. Έλεγα "Ναι, θα παρουσιάσω.
Αλλά θα γράψω εγώ τα αστεία μου". Δεν το περίμεναν.
"Θα τα γράψω όλα εγώ και δεν θα κάνω πρόβα,
για να μην τα ακούσετε από πριν και να μην τα ακυρώσετε".
Και το δέχονταν.
Έπρεπε να δείχνω τα αστεία σε δικηγόρο μία ώρα πριν
ώστε να είναι όλα νόμιμα, και πάντα ήταν.
Μερικές φορές ο δικηγόρος έλεγε "Σίγουρα θέλεις να το πεις αυτό;"
Ρωτούσα "Είναι νόμιμο;" Έλεγε "Ναι, τυπικά".
"Ας το κάνουμε".
Δεν μου έκοψαν ποτέ αστείο στις Χρυσές Σφαίρες.
Δείχνει κάτι γι' αυτούς, να είμαστε δίκαιοι. Τέλος πάντων…
Ευχαριστώ.
Την τελευταία φορά, είπαν
"Να πας στον δικηγόρο μία μέρα πριν".
Είπα "Ωραία".
Οπότε, με οδήγησαν στο Μπέβερλι Χιλς,
όπου τα ετοίμαζαν όλα.
Φωτογραφίες πρωτοκλασάτων στις καρέκλες.
"Να ο Μπραντ, εκεί ο Λίο, εκεί ο Μπομπ". Όλα αυτά.
Ένας φρουρός με πήγε σε ένα δωμάτιο. Άνοιξε την πόρτα και την έκλεισε πίσω μου.
Κοίταξα, και ξαφνικά είδα δέκα κουστουμάτους δικηγόρους.
Συνήθως ήταν μια μεσήλικη γυναίκα με πουλόβερ.
Και σκέφτηκα "Τι διάολο έγινε;" Σκεφτόμουν…
"Επειδή είναι η τελευταία μου φορά; Φροντίζουν να μην πω κάτι…"
Τους είδα, λοιπόν, και είπα "Γεια". Μου είπαν "Γεια".
Είπα "Να κάνω τον μονόλογο;" Είπαν "Παρακαλώ".
Δύσκολο κοινό, έτσι;
Οπότε είχα τον μονόλογο.
Και τον παρουσίαζα. Ήταν επτά ή οκτώ λεπτά.
Έκανα τα αστεία, και μετά από κάθε αστείο, τους κοίταζα,
κι έκαναν έτσι, κρατώντας σημειώσεις.
Μερικοί νεότεροι έκαναν… έτσι.
Κι έφτασα στο τέλος και είπα "Αυτό ήταν".
Και είπαν "Καλώς".
Είπα "Ωραία". Είπαν "Ναι".
Τότε ο επικεφαλής δικηγόρος, περίπου 60 ετών, με άσπρα μαλλιά,
είπε "Ναι, υπήρχε ένα πράγμα".
Είχα ένα αστείο. Δεν ξέρω αν το θυμάστε.
Έλεγε "Ο κόσμος πρέπει να δει τον Τζέιμς Κόρντεν σαν χοντρό τεμπελχανά.
Ήταν στην ταινία Cats, που κανείς δεν είδε".
Και κάποια στιγμή λέω "Αλλά η Τζούντι Ντεντς
είπε ότι γεννήθηκε για τον ρόλο.
Γιατί πιο πολύ απ' όλα, της αρέσει να κάθεται, να σηκώνει το πίσω πόδι
και να γλείφει το μνι της".
Οπότε, ο δικηγόρος έκανε…
Είπε… Όλα αυτά είναι αλήθεια, παρεμπιπτόντως.
Είπε "Αυτό που λες για τον Τζέιμς Κόρντεν
αναφέρεται στον ρόλο του στην ταινία;
Είπα "Ναι".
"Ναι, σίγουρα".
Και είπε "Εντάξει, ωραία".
Σκέφτηκα "Εύκολο είναι".
Ήθελα να πω "Τι σόι δικηγόρος είσαι εσύ;"
Αυτό ήταν. Είπαν "Καλή επιτυχία" κι έφυγα.
Και καθώς έφευγα,
είδα έναν δικηγόρο να δείχνει το iPhone του στον επικεφαλής.
Και ο επικεφαλής είπε "Ναι. Συγγνώμη, Ρίκι, έρχεσαι λίγο;"
Οπότε γύρισα και είπα "Ναι". Είχε το τηλέφωνο.
Αναζήτησαν τη λέξη "μνι".
Νόμιζα ότι τη σκαπούλαρα.
Τώρα με κατσαδιάζουν, κι ο επικεφαλής είπε
"Λέει εδώ ότι είναι υποτιμητικός όρος για τα γυναικεία γεννητικά όργανα".
Είπα "Είναι αργκό για το 'αιδοίο' στην Αγγλία. Εσείς εδώ δεν το λέτε, έτσι;"
Είπε "Δεν το λέμε, αλλά εκπέμπουμε παγκόσμια.
Τώρα που ξέρουμε ότι είναι υποτιμητικό, πρέπει να κόψουμε τον ήχο".
Είπα "Μην το κόψετε. Οι θεατές στο σπίτι δεν θα ξέρουν τι είπα.
Θα χαλάσει όλο… Αυτή είναι η ατάκα".
Είπε "Δυστυχώς, πρέπει".
Ρώτησα "Τι λέξη να χρησιμοποιήσω για να μην την κόψετε;"
Είπε "Μπορείς να πεις 'τον κόλπο της'".
Είπα "Δεν θα πω 'τον κόλπο της'". Δεν είναι αστείο… Είναι εντελώς κλινικό.
Σκεφτόμουν την Τζούντι Ντεντς να λέει "Γιατί μιλάει αυτός για τον κόλπο μου;"
Είπα "Το 'μνι' δεν είναι έτσι. Δεν είναι τόσο συγκεκριμένο".
Η λέξη "κόλπος" είναι πολύ…
"Πού είναι ο κόλπος σου;" "Εκεί".
"Πού είναι το μνι σου;" "Κάπου εκεί".
Δηλαδή…
Ένας δικηγόρος είπε "Το 'πράμα' της;"
Είπα "Αποκλείεται να το πω 'πράμα', φίλε".
"Γλείφει το πράμα της". Είπα "Το 'μνι' είναι τέλειο.
Ο κόσμος δεν θα ξέρει τι… Στις ΗΠΑ, δεν ξέρουν…
Δεν είναι προσβλητικό".
Είπα "Στην Αγγλία το λένε και τα παιδιά".
Έτσι; Δεν το δέχονταν.
Οπότε είπα
"Να το έλεγα 'φλάντζα';"
Έψαξαν τη λέξη "φλάντζα".
Είπε "Αυτό θα μπέρδευε, γιατί στην Αμερική φλάντζα έχει ο νεροχύτης".
Είπα "Σας παρακαλώ, αφήστε με να πω 'μνι'. Μην το κόψετε".
Υποστήριζα σθεναρά το 'μνι', έτσι;
Ήταν όπως στο Οι 12 Ένορκοι.
Έλεγα "Αν δεν πω 'μνι', δεν φεύγει κανείς".
Μετά από δέκα λεπτά, τους κούρασα.
"Δεν γίνεται". Έλεγα "Σας παρακαλώ".
Έλεγα "Θα γράψω το… Δεν θα λάβετε παράπονα".
Και τελικά, ο επικεφαλής είπε "Εντάξει, πες 'μνι'".
"Δεν θα το κόψετε;" Είπε "Όχι".
"Υπόσχεσαι;" "Ναι". Κι έφυγα. Ήξερα ότι θα το έκοβαν.
Και βέβαια το έκαναν, έτσι;
Οπότε, όταν είπα "μνι",
έδειξα.
Η πιο συχνή ερώτηση για τις Χρυσές Σφαίρες είναι πάντα
"Θύμωσε ποτέ κάποιος τόσο ώστε να έρθει μετά…"
Και λέω "Θεέ μου, όχι".
Ούτε καν θα το έλεγα αν συνέβαινε. Δεν μ' αρέσουν τα κουτσομπολιά.
Υπήρξε κάποιος που νομίζω ότι το πήρε στραβά, έτσι;
Δεν ήταν κακό… Όχι. Οι κάμερες στράφηκαν πάνω του, δεν τις ελέγχω.
Νομίζω ότι ξαφνιάστηκε. Ο Έλτον Τζον ήταν, εντάξει;
Αλλά δεν ήταν κακό αστείο. Παρουσίαζα τη Μαντόνα, εντάξει;
Και αργότερα έμαθα ότι αυτός και η Μαντόνα είχαν έναν καβγά
και δεν ήθελε να τον αναφέρουν μαζί μ' εκείνη.
Αλλά δεν το ήξερα τότε. Σάστισα.
Δεν ήταν μέρος του μονολόγου, αλλά είμαι εκεί επί τρεις ώρες,
και κατά διαστήματα, ο υπεύθυνος σκηνής λέει "Θα παρουσιάσεις τον τάδε;" "Ναι".
Πάω και το κάνω αμέσως ή αυτοσχεδιάζω.
Εκεί αυτοσχεδίασα, γιατί είδα τον Έλτον στην πρώτη σειρά.
Ακούστε το αστείο. Βγήκα και είπα
"Καλωσορίστε τώρα τη Βασίλισσα της Ποπ.
Όχι εσένα, Έλτον. Κάτσε κάτω".
Και τον έδειξε η κάμερα.
Είπα "Γαμώτο. Δεν του άρεσε".
Σκεφτόμουν "Γιατί… Αμάν, νομίζει ότι είμαι ομοφοβικός;
Δεν είμαι". Σκέφτομαι διάφορα.
Μετά σκέφτηκα "Θα έχει ακούσει και χειρότερα".
Τη δεκαετία του 1980, όταν ο Έλτον Τζον δεν είχε εκδηλωθεί…
Δεν είχε αποκαλυφθεί. Είχε παντρευτεί μια γυναίκα.
Ήταν και πρόεδρος ομάδας ποδοσφαίρου
και πήγαινε με την τότε γυναίκα του να δει αγώνες της Γουότφορντ,
και όλο το πλήθος τραγουδούσε
"Μη σκύβεις όταν είναι ο Έλτον εδώ, μπορεί να φας πουλί στον πισινό".
Αυτό βάζει το πείραγμά μου στη σωστή διάσταση.
Δεν ξέρω πώς συντονίζονται οι ποδοσφαιρόφιλοι στην ίδια κλίμακα.
Μοιράζουν παρτιτούρες πριν από το γαμημένο…
Θα πούμε το "Πουλί στον Πισινό" σε ντο.
Ο Τζεφ θα κάνει σόλο. Είναι σαν… Και…
Παίρνουν μια παραδοσιακή μελωδία και αλλάζουν τους στίχους.
Μια ιδιοφυΐα αλλάζει τους στίχους
ώστε να γίνουν προσβλητικοί για κάποιον ή κάτι ή κάπου ή οτιδήποτε.
Η μελωδία τότε, το θυμάμαι,
ήταν ένα παλιό εύθυμο τραγούδι κόκνεϊ.
Ο άντρας μου μ' έστειλε με το φορτηγό
Χωρίς σούρτα φέρτα να πορευτώ
Το ξέρετε; Θυμάστε τον όρο "σούρτα φέρτα";
Τον χρησιμοποιούν δημιουργικά στην εκδοχή τους.
Αυτός ήταν ο στίχος. Ήταν τη δεκαετία του '80.
Δεν είναι πολιτικά ορθό. Ζητώ συγγνώμη.
Αλλά είναι χούλιγκαν. Τι να κάνεις;
Ας αναλύσουμε τους ιδιοφυείς στίχους τους. Έτσι το τραγουδούσαν.
Μη σκύβεις όταν είναι ο Έλτον εδώ
Μπορεί να φας πουλί στον πισινό
Δηλαδή, μπορεί.
Όχι απαραίτητα το δικό του, αλλά…
Οι μαθηματικοί πρέπει να λένε "Υπάρχει μια μικρή…"
Αν έσκυβαν χίλια άτομα ενώ ήταν παρών ο Έλτον,
ένα από αυτά, τυχαία…
Ίσως πέσει απ' το ποδήλατο και πει "Συγγνώμη". Κι ο άλλος "Γαμώτο".
Κι οι επιστήμονες θα έλεγαν "Ένας".
Υπάρχει μια μικρή…
Επίσης, "Όταν ο Έλτον είναι εδώ". Είναι διφορούμενο. Αυτό χωράει…
Μπορεί δύο κύριοι να κάνουν πρωκτικό σεξ σε δωμάτιο ξενοδοχείου,
και την άλλη μέρα να μάθουν ότι ο Έλτον Τζον έμενε στο διπλανό δωμάτιο
και να πουν "Έφαγα πουλί στον πισινό όταν ο Έλτον ήταν εδώ".
Έχουν ένα δίκιο.
Μη σκύβεις όταν είναι ο Έλτον εδώ Μπορεί να φας πουλί στον πισινό
Νομίζει ότι είναι αγαπητός
Όλοι ξέρουμε πως είναι κουνιστός
Συγγνώμη.
Μετά πάει…
Τα φέρτα σούρτα
Το αντέστρεψαν. Γιατί;
Τα φέρτα σούρτα
Πέφτει με τα μούτρα
Δεν ξέρω τι σημαίνει "πέφτει" σε αυτά τα συμφραζόμενα.
Μπορεί να είναι… Μπορεί να είναι οτιδήποτε, έτσι;
"Νόμιζα ότι θα ρουφούσες". "Όχι".
Τα φέρτα σούρτα
Πέφτει με τα μούτρα
Το χώνει σε όλη την πόλη
Θα τους σταματούσα εκεί. Θα έλεγα "Όχι". Αυτό δεν ισχύει.
Δεν γίνεται σε όλη την πόλη, έτσι;
Αποδεικνύεται αυτό. Πάρτε μια μικρή πόλη, το Γουότφορντ.
120.000 άτομα.
Δεν χώθηκε σε 120.000 πισινούς, έτσι;
Ο μισός πληθυσμός είναι γυναίκες, άρα 60.000 το πολύ.
Δεν έχει χωθεί σε 60.000. Αν ναι, καλή του τύχη. Δεν με αφορά.
Ακούστε τι θέλω να πω.
Τι σκέφτηκε η τότε γυναίκα του; Γιατί δεν έχει εκδηλωθεί αυτός ακόμα.
Μόλις παντρεύτηκε τον Έλτον Τζον. Πανευτυχής, ερωτευμένη.
Καμαρώνει. Έλτον Τζον. Και πρόεδρος της Γουότφορντ.
Λέει "Παντρεύτηκα τον Έλτον Τζον, τον ποπ σταρ".
Και μετά το πλήθος τραγουδάει
"Μη σκύβεις όταν είναι ο Έλτον εδώ, μπορεί να φας πουλί στον πισινό".
Πρέπει να είπε "Γιατί το λένε αυτό, Έλτον;"
Κι αυτός είπε "Δεν ξέρω. Δες τον αγώνα".
Ξέρετε τι εννοώ; Πρέπει να ήταν άβολη στιγμή.
Εδώ σχεδόν τελείωσα, αλλά έχω…
Είπα νωρίτερα, δεν μου έχουν κόψει ποτέ αστείο στις Χρυσές Σφαίρες,
είναι απόλυτα αληθινό,
αλλά θυμήθηκα ένα αστείο
που έκοψα εγώ τον εαυτό μου, γιατί συγκρατήθηκα λίγο, και θέλω να…
Ίσως παραήμουν επιφυλακτικός. Θέλω να το πω.
Είχα την ευκαιρία να παρουσιάσω τον Τζέισον Μομόα.
Ξέρετε ποιος είναι; Ναι, έτσι;
Σκέφτηκα ότι το μετα-αστείο θα ήταν να δείξω την υποκρισία και τη δειλία μου.
Μπορώ να ξεφτιλίσω ηθοποιούς. Ποιος φοβάται τους ηθοποιούς;
Μα με τόσο μεγαλόσωμο τύπο, δεν είμαι γενναίος.
Θα έλεγα, λοιπόν,
"Δεν έχω κάτι κακό να πω για τον επόμενο παρουσιαστή,
γιατί έχει καυλί σαν μπράτσο μωρού".
Είπα στον φίλο μου ότι θα το έκανα και είπε "Λες να θεωρηθεί ρατσιστικό;"
Είπα "Γιατί είναι ρατσιστικό;"
Είπε "Γιατί είναι έγχρωμος και…"
Είπα "Καμία σχέση. Απλώς είναι τόσο μεγαλόσωμος,
που μάλλον θα έχει καυλί σαν μπράτσο μωρού".
Και δεν το είπα. Είχα και καλό καπάκι.
Θα σας τα πω όλα. Αυτό θα έκανα.
Λοιπόν, βγαίνω και λέω
"Δεν έχω κάτι κακό να πω για τον επόμενο παρουσιαστή,
γιατί έχει καυλί σαν μπράτσο μωρού.
Ενώ ο Πίτερ Ντίνκλατζ έχει μπράτσο σαν καυλί μωρού".
Χαίρομαι που ακούω τέτοια γέλια,
γιατί τα τελευταία δέκα χρόνια ήταν παράξενα για τους κωμικούς,
συνεχώς διστάζουμε και λέμε "Μήπως πειράζει αυτό;"
Ο κόσμος μπορεί να θεωρήσει προσβλητικό οτιδήποτε,
αλλά αντισταθήκαμε και νικήσαμε, οπότε γάμα τους.
Μέχρι την επόμενη φορά.
Δεν έφυγαν. Γλείφουν τις πληγές τους. Θα γυρίσουν με κάτι πιο τρελό.
Αλλά να θυμάστε ποιοι είναι.
Πάντα κάτι μορφωμένοι, της μεσαίας τάξης,
προνομιούχοι ελιτιστές λένε στους απλούς ανθρώπους της εργατικής τάξης
τι να κάνουν και τι όχι, τι να λένε, με τι να γελάνε.
Δεν ξέρουν πόσο σημαντική είναι η κωμωδία για τους απλούς ανθρώπους.
Όταν μεγάλωνα στο Ρέντινγκ χωρίς τίποτα, το χιούμορ ήταν σωτήριο.
Ήταν σαν υπερδύναμη, έτσι;
Όχι αληθινή όπως η πτήση, μα ξέρετε τι εννοώ.
Όταν ρωτάς κόσμο για υπερδύναμη,
επτά στους δέκα θα πουν "πτήση"
και τρεις θα πουν "μεγάλη δύναμη", μια χαρά.
Για έναν υπερήρωα, η πτήση, η μεγάλη δύναμη, είναι τέλεια.
Μα αργά ή γρήγορα, ένας σούπερ κακός θα πει
"Κοίτα τον καριόλη. Θα τον…
Θα τον πιάσω και θα τον σκοτώσω".
Η υπερδύναμή μου… Δεν θα ήξεραν ότι το έκανα εγώ,
ούτε καν ότι χρησιμοποιήθηκε υπερδύναμη.
Θα γλίτωνα από οτιδήποτε.
Η υπερδύναμή μου θα ήταν η ικανότητα να κάνω οποιονδήποτε, ακαριαία,
να χεστεί πάνω του.
Σε ληστεύουν με μαχαίρι. "Δώσε το πορτοφόλι σου".
Εσύ κάνεις… Λένε "Γαμώτο.
Αμάν, γαμώτο".
Τελείωσαν όλα. Τέρμα.
Είμαι περήφανος για το εξής.
Μπορώ να πω ειλικρινά, στα 64 μου χρόνια,
δεν έχω χεστεί ποτέ μου, οπότε…
Όχι, μη χειροκροτάτε. Όχι.
Όχι! Μάλιστα.
Ναι.
"Γιατί σ' αρέσει το Λονδίνο, Ρικ;"
Γιατί σε χειροκροτούν επειδή δεν έχεις χεστεί.
Μάλιστα.
Αυτή είναι η επόμενη φάση, όμως.
Στα επόμενα δέκα χρόνια υποθέτω ότι θα…
Αλλά μέχρι τώρα, η κωλοτρυπίδα μου δεν με απογοήτευσε ποτέ.
Πολύ υποτιμημένη η κωλοτρυπίδα.
Λένε "Ο εγκέφαλος είναι ο καλύτερος υπολογιστής".
"Το συκώτι μπορεί να αναγεννηθεί".
Η κωλοτρυπίδα σου δουλεύει όλο το 24ωρο.
Ακόμα κι όταν κοιμάσαι, είναι έτσι. "Δεν θα βγεις".
"Όχι".
"Δεν θα βγεις. Κι εσύ δεν θα μπεις".
Γιατί είναι σαν υπόνομος εκεί μέσα, έτσι;
Αλλά έχεις ωραίο κάλυμμα φρεατίου.
Σκεφτείτε το. Περπατάω στο πεζοδρόμιο.
Αν αυτό τιναχτεί… Ξέρετε τι έχει μέσα ο υπόνομος.
Κάτουρα και σκατά
και χύσια και…
νεκρά χρυσόψαρα.
Έμβρυα.
Στην Κίνα.
Μόνο τα…
Μόνο τα θηλυκά έμβρυα. Χαλαρώστε.
Είμαι σε ηλικία που, επειδή είμαι στην ψυχαγωγία,
μου λένε "Θα κάνεις λίφτινγκ;"
Λέω "Όχι".
Έχετε δει λίφτινγκ; Ακόμα έτσι είναι. Ξέρετε τι εννοώ;
Πας στον γιατρό και σου λέει
"Θες να μοιάζεις γέρος ή Κινέζος;" Είναι…
Δεν πειράζει να μοιάζεις με Κινέζο, αν είσαι.
Αν δεν είσαι, είναι λίγο παράξενο. Προσβλητικό. Γιατί επιτρέπεται;
Δεν επιτρέπεται να βαφτείς μαύρος. Αυτό γιατί επιτρέπεται;
Ίσως υπάρχουν όροι ώστε να μην είσαι ποτέ τόσο ρατσιστής.
Ο γιατρός λέει "Κάναμε τα μάτια,
αλλά μη βγεις ποτέ φορώντας ένα αμπαζούρ, γιατί…"
Πολύ παιδιάστικο.
Είναι πολύ παιδιάστικο.
Ήταν θετική η παράσταση. Δεν αφορούσε τον θάνατο, αλλά τη ζωή.
Κάποιοι φοβούνται τον θάνατο και ξεχνούν να ζήσουν.
Φοβούνται να κάνουν πράγματα. Λένε "Όχι, είναι επικίνδυνο".
Τα πιο διασκεδαστικά είναι επικίνδυνα. Όπως οι δρόμοι.
Το αλκοόλ είναι επικίνδυνο. Είναι δηλητήριο.
Το ξέρω καλά. Το πουλάω. Βότκα Dutch Barn. Σωστά;
Ναι, το αλκοόλ προκαλεί εγκεφαλικές παθήσεις, ηπατική νόσο,
νεφρική νόσο, καρδιοπάθεια, ψυχική ασθένεια,
αλλά σε χαλαρώνει στα πάρτι, οπότε…
Σκεφτείτε όλα τα μωρά που γεννήθηκαν από το αλκοόλ.
Πολλά παραμορφώθηκαν αν η μητέρα συνέχισε να πίνει.
Αλλά το καλό με το να γεννηθείς παραμορφωμένος
είναι ότι…
Ακούστε με πρώτα.
Το καλό με αυτό είναι
ότι μπορείς ν' αρχίσεις να πίνεις πολύ νεότερος και κανείς…
Αν δεις ένα κανονικό παιδί να πίνει, λες "Κωλόπαιδο".
Αν δεις παραμορφωμένο παιδί να πίνει, λες "Πιες".
Ξέρετε τι εννοώ.
Είσαι οκτώ ή εννιά ετών. Έκανες 27 επώδυνες επεμβάσεις.
Γνώρισες τον Όλι Μερς.
Πιες ένα ποτό, καταλαβαίνετε;
Λοιπόν,
όπως βλέπετε, έχω ξεμείνει από καλά αστεία.
Αλλά ήσασταν εκπληκτικοί. Σας ευχαριστώ και καλή σας νύχτα.
Υποτιτλισμός: Νίκος Μανουσάκης