Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Dziękuję.
Dziękuję. O rany. Bardzo dziękuję.
Dziękuję. Okej.
No dobrze, cii… Dziękuję.
Serio, jestem poruszony, ale już dość.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję. Witajcie.
Fajnie wrócić z nowym programem.
Mój ostatni show szedł na Netflixie w poprzednie święta.
Opowiadałem o wcześniejszym programie, który był tam numerem jeden.
Z powodu skarg.
A te głupie cipy znów to zrobiły.
Kiedy oni się nauczą? Serio.
„Zablokować go na…”
Wszędzie numer jeden.
W tamte święta wszędzie widziało się moje nazwisko.
Ale nie byłem jedynym popularnym komikiem.
Pamiętacie Rosie Jones?
Ma porażenie mózgowe i wystąpiła w teleturnieju.
Jakieś trolle pisały na Twitterze: „Ona nie jest zabawna”.
„Mówisz tak, bo jest niepełnosprawna”.
„Bronisz jej, bo jest niepełnosprawna” itp.
Ale to nie była kontrowersja roku.
Historia prawdziwa.
Wcześniej tego roku Rosie Jones nakręciła dokument dla Channel 4
o swoim stanie, trudnej sytuacji,
atakujących ją trollach i obelgach, które słyszy.
Prowokacyjnie zatytułowała go Am I a R*tard?.
Tak. Świetnie. Jest moc.
Ludzie, którzy się skarżyli, działali na rzecz osób niepełnosprawnych.
Zaatakowali ją.
„Nie możesz użyć tego słowa”. Ona na to: „Czemu?”.
„Jesteś niepełnosprawna fizycznie,
a to rodzaj upośledzenia umysłowego.
Używaj obraźliwego określenia, które opisuje twój stan”.
Czyli Rosie Jones zapytała: „Czy jestem debilką?”,
a aktywiści powiedzieli:
„Nie, jesteś spastyczką”.
To było okrutne, prawda?
No wiecie…
Chodzi o kontekst. Używała tego słowa, by dać ludziom siłę.
Tak ją nazwano. Nie wypierała się.
W pewnym sensie się z tym pogodziła i przejęła to określenie.
Aktywiści mówią więc: „Nie, tu trzeba konkretnie.
Tylko osoby, które są debilami, mogą używać słowa »debil«”.
Ale kto im powie? Kto…
Rozumiecie? Kto im…
Przecież nie wejdziecie do pokoju, gdzie Bubuś
leży na podłodze z kolorowanką,
i nie powiecie: „W porządku, Bubuś?”.
On na to: „Tak”.
Nie…
To cienki lód. Zostawmy…
On na to: „Tak”, a ty: „Wiesz, że możesz mówić »debil«?”.
„Dlaczego?”
„Zastanów się, głupia cipo”.
Ale uważam, że powinna móc używać tego słowa. W tym kontekście.
Skoro ona nie może go używać, a ja go użyłem,
to teraz mam kłopot. Znowu.
Właściwie to go nie użyłem. Chcę to podkreślić.
Ludzie mówią: „Użył tego czy tamtego”.
Nie użyłem tego słowa,
bo to by oznaczało, że kogoś tak nazwałem.
Tak to jest.
Użyłem słowa w rozmowie o tym pieprzonym słowie.
To chyba powinno być dozwolone wśród dorosłych.
Niezależnie od poglądów politycznych powinniśmy się zgodzić co do jednego:
że wolność słowa to wciąż coś dobrego.
Zawsze tak było…
i zawsze będzie.
Ale niektórzy mówią: „Pomyliliśmy się. Nie podoba nam się.
Zmieniliśmy zdanie, już nie podoba nam się wolność słowa.
Ludzie chcą wolności słowa, żeby mówić paskudne rzeczy”.
Co nie jest prawdą, a nawet gdyby,
to wolność słowa pozwalałaby się odszczeknąć.
To naprawdę dobry system.
A tu nagle nie można nic powiedzieć.
To nieporozumienie.
Jest wiele ograniczeń wolności słowa i ze wszystkimi się zgadzam.
Nie można podżegać do przemocy. Zgoda.
Nie można oczerniać ludzi. Zgoda.
Nie można zniesławiać ludzi.
Fascynujący fakt o zniesławianiu.
Nie da się zniesławić martwych.
Dlatego mógłbym powiedzieć:
„Gandhi brał od tyłu”.
Gdybym chciał.
A chcę.
Wolność słowa to najważniejsze z praw człowieka,
z niego wynikają pozostałe.
Bez wolności słowa nie byłoby praw człowieka.
W tym kraju mieliśmy wolność słowa, teoretycznie, już trochę dawniej.
Możemy krytykować rząd. Możemy krytykować policję.
Chwalmy kraj, który nam na to pozwala, bo inne nam tego zazdroszczą.
W niektórych krajach za krytykę policji pobiją was albo gorzej,
a za krytykę rządu dostaniecie dożywocie.
I ludzie uciekają przed uciskiem. Też byście uciekli.
Uciekają tutaj. „Chcemy przyjechać do Anglii”.
„Dlaczego?” „Wolność słowa”.
„Chodźcie. Witajcie. Co teraz?” „Manifestacja”. „A co powiecie?”
„Że Anglia jest do dupy”. Dzięki. Dziękuję.
Mają do tego prawo.
Za stary jestem, żeby nie mówić tego, co chcę.
Chcę mówić i robić to, czego chcę. Cały czas.
Robić to, co najbardziej lubię.
Nie podoba mi się druga ulubiona rzecz, gdy pomyślę, że mógłbym robić pierwszą.
Najbardziej lubię grać w tenisa.
Gram co piątek. Piątki mam wolne.
Wyczekuję ich. To mnie nastraja na cały tydzień.
Jeśli w piątek muszę zrobić drugą ulubioną rzecz, jak trzy tygodnie temu,
pójść na pogrzeb dzieciaka sąsiadów,
mówię:
„To jest…
nudne”.
Ale wszyscy chcemy szacunku, prawda?
Chcemy szacunku
i chcemy podnieść swój status społeczny.
Nic na to nie poradzimy. To ewolucja.
To nam zostało z czasów, kiedy plotką kontrolowało się plemiona.
Wciąż można podnieść swój status społeczny na dwa sposoby.
Po pierwsze: znając się na czymś.
„To dobry myśliwy. Idź z nim. Przydaje się w plemieniu”.
Drugi sposób na status: mieć jakąś zaletę.
„No, nie jest dobrym myśliwym, ale jest mądry, dobry albo coś innego”.
Wraz z pojawieniem się social mediów
ludzie nagle odkryli, że wystarczy powiedzieć, że mają zalety.
Bez poparcia. Bez dowodów.
Tylko dużo flag w opisie na profilu.
Podnoszą swój status,
obniżając status innych osób.
„Patrz, co powiedział. Nie jest taki dobry jak ja. Ale on zły…”
Stąd określenie „sygnalizacja cnoty”.
Nie znoszę, kiedy wciągają w to dzieci.
Możesz wierzyć, w co chcesz, głosować, jak chcesz…
Idź na marsz. Świetnie.
Ale kiedy widzę pięciolatka z transparentem…
On nie wie, o co chodzi.
To sprawy dorosłych.
Widziałem kiedyś takiego tweeta:
„Mój czterolatek spojrzał na mnie i zapytał:
Mamusiu, dlaczego Rishi Sunak nienawidzi biednych ludzi?”.
To się, kurwa, nie zdarzyło.
Ale najgorsze w tym sygnalizowaniu cnoty jest to,
kiedy ludzie afiszują się z moralnością swoich czasów.
Jesteś, jaki jesteś, ze względu na to, gdzie i kiedy jesteś.
Nie wykazuję się odwagą, będąc ateistą
w tym kraju i w tym roku.
To by była odwaga 200 lat temu.
Albo szaleństwo.
To mogłaby być odwaga w innych krajach. Albo szaleństwo.
Ludzie mówią: „Jestem antyrasistą”.
„Świetnie. Jak my wszyscy”.
Teraz tak należy, ale nie zawsze tak było.
Gdybyś się urodził w innym miejscu czy czasie, może byś nie był.
„Byłbym antyrasistą niezależnie od roku urodzenia”.
Ludzie mawiają:
„Zdecydowanie ukryłbym Anne Frank”.
„Serio?”
Anne przychodzi w czasie wojny.
Otwierasz, tak? Wszędzie są naziści.
Pyta: „Czy mogę się tu schować?”. Ty na to: „Hej…”.
Przytrzymujesz jej twarz ręką, o tak.
„Hej, zaczekaj.
A jeśli cię znajdą?”
„Zabiją mnie i ciebie”.
„Spytaj obok.
Mają duży strych i maszynę do pisania.
Spodoba ci się tam”.
Jestem antyrasistą, oczywiście,
ale przyznaję, że gdybym urodził się 300 lat temu,
gdybym był biały i bogaty,
pewnie miałbym niewolników.
Dlatego że…
Byłbym dla nich miły, więc cisza.
Byłbym, kurwa, najlepszym właścicielem niewolników…
Dbałbym o…
Dobrze bym ich ubierał…
Naprawdę. Ubierałbym ich w garnitury.
„Wywalcie te drelichy,
włóżcie garnitury”.
Inni niewolnicy przyglądaliby się…
A ja bym powiedział:
„Chodźmy do pubu, chłopaki”.
Biali mówiliby: „Nie możesz zabierać ich do pubu”.
Ja na to: „Wal się, faszysto.
To moi niewolnicy i zrobię z nimi, co zechcę”.
Barman mówi: „Nie wolno ich tu przyprowadzać”.
„Wal się”. Idziemy do eleganckiej części.
W garniturach itp.
Mówię: „Ładnie wyglądacie, chłopaki.
Noście skarpety. Skarpety do garniturów”.
I dalej: „Ja stawiam, schowajcie forsę.
I tak jej nie macie, no ale…”
A potem się śmiejemy, bawimy, wygłupiamy.
Ale gdyby któryś się spoufalał, musiałbym go ukarać.
Żeby utrzymać status quo.
Gdyby nazwał mnie konserwą.
To teraz jedyna dozwolona obelga.
Z jakiegoś powodu można nazwać białego konserwą.
Nawet przywalić mu do wieku. „Ty jebana stara konserwo”.
Z jakiegoś powodu to akceptowalne.
Ale ja przejmę to słowo,
tak jak czarni przejęli słowo na „M”.
Przejmę „konserwę”.
Będę siedział w Carluccio’s na Hampstead
z białymi przyjaciółmi
i będziemy się witali: „Jak się masz, konserwo?”.
Jasne?
Gdyby nasz czarny kumpel, Rupert…
Mówiłem, że to Hampstead. Gdyby…
Gdyby Rupert powiedział: „Konserwo!”, zabroniłbym mu używać tego słowa.
Chodzi o to, że moralność ewoluuje.
Idzie z duchem czasu, jak wszystko. Pomyślcie.
Wystarczyło kilka pokoleń,
by przejść od legalnego posiadania niewolników,
poważanego w oczach Boga,
do rasisty jako najgorszego z najgorszych.
Obecnie rasista to najgorszy człowiek w społeczeństwie.
No nie, pedofil jest najgorszy.
Najpierw pedofil, potem rasista.
Rasistowski pedofil
jest najgorszy.
Rasistowskiemu pedofilowi powiedziałbym:
„Pieprz też małych czarnych, bigocie”.
Rozumiecie?
Już wystarczy, naprawdę.
To…
Nie scancelują mnie za to.
No fakt, próbują tego od 15 lat,
ale im się nie udało.
Często ci, którzy chcą mnie scancelować, to inni komicy,
piszący do gazet z górnej półki.
„On wali w słabszych.
A należy walić w silniejszych. My tak robimy”.
Walenie w silniejszych… Atakują Borisa Johnsona.
To ma być walenie w silniejszych?
Ten fiut ma zaburzenia uczenia się.
Jest jak wzdęty Gary Busey,
pieprzony jajowaty albinos.
Nie potrafi sklecić zdania. Słyszeliście, jak on mówi? Tak…
Pieprzony kretyn.
Ja walę wyżej.
Uderzam w ludzi takich jak… nie wiem, Stephen Hawking.
Najwspanialszy mózg na świecie.
Można się… On to wytrzyma.
Nie miał nic przeciwko za życia, bo…
bo w połowie jest robotem.
Jest jak gadające krzesło, więc można mówić, co się chce.
Ponoć był na wyspie Epsteina, więc pieprzyć go.
Ja nie…
Co on tam robił? Dlaczego…
„Chcę tam pojechać”. Ale dlaczego?
Siedzi tam, wali wszystko…
Ja bym spytał: „Co?”.
Znam pedofili, którzy zabiliby za bilet tam.
On tylko zajmuje miejsce.
Pewnie DEI powiedziało: „Potrzebujemy takiego”.
Ja bym spytał: „Co tu robisz, Steve?”.
„Rozmyślam o dziwactwach”.
„Wal się”.
To chyba przestępstwo motywowane nienawiścią. Właśnie…
To takie modne określenie.
Za każdym razem pytają, czy to z nienawiści.
„A co?” „To pogorszy sprawę”.
Serio? Dlaczego?
Gdyby ktoś mnie napadł w drodze do domu,
pobił, okradł, dźgnął, oblał mi twarz kwasem…
Budzę się na OIOM-ie.
Otwieram obandażowane oczy.
Policjant pyta: „Pan Gervais?”. „Tak”.
„To nie było przestępstwo motywowane nienawiścią”.
Ja na to: „Och, dzięki Bogu”.
Trochę to nienawistne.
Ale takie przestępstwo
wynika z nienawiści do rasy, niepełnosprawności, seksualności.
Powiedzmy, że facet z bronią chce kogoś zabić.
Widzi tłum. Zaczyna: „Ene, due…”.
Bum! Kogoś zabija.
Rozprawa, sędzia pyta: „Dlaczego pan zabił?”.
„Bez powodu”.
„Czyli nie jest pan fanatykiem?” „Nie, skąd”.
Sędzia na to…
„Dziesięć lat”.
Inny gość z bronią mówi: „Nienawidzę karłów”.
Widzi karła. Celuje. Bum!
Zabija karła.
Rozprawa. Sędzia pyta: „Dlaczego zabił pan karła?”.
„Bo nienawidzę tych małych ciuli”.
Sędzia na to: „Fanatyk. 20 lat”.
Nie powinien dostać więcej za karła.
Choćby dlatego, że trudniej trafić.
Ja zapytałbym: „Zastrzelił pan karła ze 100 metrów?”.
„Tak”. „Pieprzony zawodowiec. Dostaje pan…
pięć lat.
W wojsku. Weźcie go do wojska”.
Mam wyrzuty sumienia, bo czytałem,
jak ciężko było karłom na przestrzeni wieków.
W średniowieczu torturowano ich i zabijano,
wkładano do beczek z kolcami i dla zabawy toczono ze zbocza.
W czasach wiktoriańskich w cyrku zmuszano ich do niebezpiecznych rzeczy.
A jeszcze pod koniec lat 80. XX wieku
uczelnie urządzały imprezy z rzucaniem karłami.
Robili tam za rzutki albo kulę do kręgli.
W końcu ktoś zapytał: „Co my, kurwa, robimy?
Czy możemy nie zmuszać karłów do zapewniania nam pieprzonej rozrywki?”.
I to był koniec. Do teraz.
Teraz mają specjalną olimpiadę.
Mają… Właśnie.
„Niech się ścigają”.
Tak.
„Wrzućmy ich do wody i sprawdźmy, czy pływają”.
Pływają. Tak więc…
Muszę jeszcze nad tym popracować.
Ludzie nie wiedzą, ile mnie kosztuje taka trasa.
W poprzedniej miałem 60 wieczorów z nowym materiałem.
Potem 25 monologów udoskonalanych na bieżąco.
A na koniec byłem w 85-dniowej trasie i cały czas pracowałem nad materiałem.
Pewien krytyk usiadł przy kuchennym stole i powiedział: „Leń”.
Nazwał mnie niedojrzałym i wulgarnym.
Czterooka pizda.
Jestem w takim wieku, że wszystko mnie wkurza.
Mówię to raz dziennie. „Dlaczego to, kurwa, nie działa?”
Nieważne, co to jest.
Pilot do telewizora. Działa.
Znów go biorę.
Co się wydarzyło w ciągu ostatnich dziesięciu sekund?
Sygnał w Hampstead, gdzie mieszkam, jest do dupy.
Chodzę po rezydencji. „Teraz mnie słyszysz?”
Dzwoniąc na brukowanej uliczce Hampstead,
masz pięć belek, rozmawiasz. Cudo.
Ale zrób krok w złym kierunku…
Wiecie, skąd taki kijowy sygnał?
Bo wszyscy są tam wytworni
i nikt nie chce w ogrodzie wieży, która gównianie wygląda i powoduje raka.
Ale powiedziałem radzie miasta, żeby znaleźli ślepca z rakiem
i nic mu nie mówiąc, postawili ją w jego ogrodzie.
Ale co tam przedmioty. Najbardziej wkurzają mnie ludzie.
To też mówię codziennie.
„Zawsze ktoś musi coś spieprzyć”.
Prawda? Dlaczego?
Lecieliśmy ostatnio z Jane do San Francisco.
Wystartowaliśmy.
Pierwsza klasa. Zapiąć pasy. Ding. Podano drinki. Cudo.
Potem kobieta dwa rzędy dalej wyciąga laptopa
i tłucze coś bardzo ważnego.
Nosi jebane bransoletki.
Wali nimi w…
Doprowadza mnie do szału. Brzmiało to jak taniec Morris.
Dostawałem…
Ale to nie jest nielegalne. Nie będę bransoletkową policją.
Dlatego muszę cierpieć w milczeniu,
licząc, że się rozbijemy.
Tak sobie teraz z tym radzę.
Kiedy ktoś mnie wkurza, gapię się na niego i wyobrażam sobie nas martwych.
Wyobrażałem sobie, że pilot mówi: „Spadamy”.
Samolot spada, zginiemy,
odwracam się, ona woła…
a ja…
Samolot rozbija się o górę, płoniemy,
ale ja mam jeszcze sekundę,
żeby zobaczyć ją rozjebaną.
Skoro to pomaga…
W San Francisco wybraliśmy się na wycieczkę
do Sausalito, uroczego miasteczka portowego.
Spacerujemy, zwiedzamy, ale o 11 z powodu jet laga zgłodnieliśmy.
Zachciało nam się lunchu.
Znaleźliśmy otwartą restaurację.
Pustą oczywiście, czyli w moim wyobrażeniu idealną.
Usiedliśmy przy oknie, spoglądaliśmy na zatokę.
Pojawiał się tam lew morski, wylądował pelikan.
Kelner przynosi nam jedzenie. Jest…
Nagle, w tej całej ciszy i doskonałości,
z kuchni wybiega pomocnik kelnera,
staje w tej pustej restauracji i robi…
Spojrzałem na niego. Na Jane.
Jane nawet nie podniosła wzroku. „Nic nie poradzimy”.
Zostałem sam.
Zaczynam się pocić.
„No tak, zrobi to jeszcze raz”. Oczywiście.
Uderzam widelcem w talerz i patrzę na niego.
Jane mówi: „Nie wie, czemu się tak gapisz”.
„Żeby zapytał, czy wszystko w porządku”.
Powiem: „Nie. Ciągle to robisz”.
Jane na to: „Na litość, to pomocnik kelnera. Pracuje.
Zjedzmy i chodźmy”.
No i posiłek zepsuty.
Nie pozwolono mi nic zrobić,
dlatego tak spędziłem ostatnie dziesięć minut.
To szczera prawda.
Jem. A kiedy on robi to…
wołam: „Pizda!”.
Tak to się kończy.
Chciałem, żeby występ był na wyższym poziomie niż to.
Żarty na bok. To chyba najbardziej szczery i autobiograficzny występ,
nie taki w stylu festiwalu Edinburgh Fringe.
„Och, moi rodzice zmarli, dlatego jestem autystą”.
Nie te brednie.
Moi rodzice też zmarli, ale ja nie mam autyzmu,
bo kiedyś ktoś dał mi kostkę Rubika
i wywaliłem ją prosto do kosza.
Chyba tak się to testuje.
Program nosi tytuł Mortality, ale jest pozytywny.
Tak mi się wydaje.
Opowiem wam, czego się dowiedziałem,
jak to jest być mną w tym wieku, bo już się starzeję.
Aha! Cisza. To pierwszy taki rok.
Dotychczas wołano: „Nie jesteś stary”. Teraz słyszę: „Mów dalej”.
Właściwie pogarszają sprawę.
Mówią: „W starzeniu się dobre jest to, że nie obchodzi cię, co o tobie myślą”.
Trochę powinno cię to obchodzić, bo dzięki temu
nie będziesz chodził w zafajdanych spodniach.
„Spójrzcie na dziadka.
Jego…
Jego nie obchodzi, co o nim myślą”.
Wali konia na weselu. Nic go nie obchodzi.
Ale jak mówiłem, to pozytywny show.
Starzenie się to nie tragedia. Ma swoje dobre i złe strony.
Naprawdę. Ma to swoje dobre i złe strony.
Na przykład, tak, mam większe szanse na zawał, udar czy raka,
ale dużo mniejsze na to, że zgwałcą mnie w więzieniu.
Tak. Widzicie?
Kiedy byłem młody, myślałem: „Nie mogę trafić do pierdla,
nie z tym ślicznym tyłeczkiem”.
Ale jestem pewien, że teraz miałbym spokój.
Pierwszego dnia szedłbym korytarzem,
niosąc ręcznik i pogwizdując,
a wszyscy przy kratach reagowaliby… Rozumiecie?
Pod prysznicem stałbym, ile bym chciał.
Nikt by nawet nie spojrzał, nic a nic.
Obecnie ryzykowałbym pochylając się pod prysznicem
ze względu na mój kręgosłup.
Upadłbym na podłogę,
dwóch gejów gwałcicieli zaniosłoby mnie nagiego na pryczę
i tam zostawiło.
„Chłopaki, uszkodziłem sobie ramię.
Możecie… mi przetrzepać?”
Oni na to: „Nie”.
„Jak to nie? Jesteście gejami gwałcicielami”.
Na co oni: „Ale nie potworami”.
Obecnie miałbym też więcej pewności siebie, bo mam trochę kasy.
Jakby co, mógłbym się wykupić.
Pierwszego dnia zapytałbym: „Dobra, kto tu rządzi?”.
„Siekacz Harris, skrzydło D”.
Idę więc do Siekacza i mówię:
„Dobra, posiedzę tu rok.
Dam ci milion funtów, jeśli dopilnujesz, że mnie nie pobiją,
nie ukradną żarcia, że nikt nawet palca mi nie wsadzi”.
Jeszcze nigdy tego nie mówiłem. Nigdy…
Siekacz na to: „Stary, w pierdlu nie ma gry wstępnej”.
Jestem w tym wieku, że cieszę się, że nie ma już Harolda Shipmana.
Rozumiecie?
Jeśli ktoś jest za młody i nie wie, kim był Shipman…
To nasz najbardziej aktywny seryjny morderca.
Zabił 300 osób. Starszych osób. O to mi chodzi.
Miałby mnie na oku. „Dam mu jeszcze parę lat”.
Był lekarzem, tak?
Ale nie słyszeliście o nim,
bo nie pojawia się na listach najgorszych seryjnych zabójców.
A był jednym z najgorszych w historii.
Ale nie zachowywał się jak seryjny zabójca.
Był lekarzem. Był staromodny.
Nosił koszulę, krawat, tweedową marynarkę, zarost i okulary.
Chodził z wizytami domowymi. Jak do 85-letniej Edny.
„W porządku, Edna?” „Tak”. „Herbaty?” „Poproszę”.
Przygotował Ednie pyszną herbatę.
Dodał do niej śmiertelną dawkę opioidów,
podał herbatę Ednie i patrzył, jak pije,
zasypia i umiera. To wszystko.
Nawet się nie masturbował.
Fakt, to marnotrawstwo.
Zboczuch.
To…
I…
ponoć wpadł na ten pomysł, kiedy był mały.
Mały Harold Shipman
patrzył, jak mama umiera na raka płuc. Dostawała morfinę.
Coś w nim kliknęło. „Zostanę lekarzem i będę to robił”.
Nie wiem, czy podobało mu się, że morfina dawała mamie ukojenie.
Może to były zabójstwa z litości.
Odpłacał się za tamtą dobroć. A może przeciwnie.
Zazdrościł staruszkom, że żyli dłużej niż mama.
Karał ich. Nie wiem. To bez znaczenia.
Właściwie to ma znaczenie. Jeśli rozumiemy,
dlaczego ktoś to robi,
możemy kiedyś dostrzec znaki i zapobiec przestępstwu.
Myślę o tym po każdej strzelaninie szkolnej w USA.
To zwykle ktoś emo.
Wchodzi do przedszkola, zabija 30 maluchów,
potem celuje w siebie.
A świadkowie zawsze mówią to samo.
„Był samotnikiem”. „Siedział z tyłu”. „Był nieśmiały”. „Znęcano się nad nim”.
No to teraz pozbierajmy te pizdy.
Rozumiecie?
Idźcie do szkoły i sprawdźcie, nad kim się pastwią.
„Teraz ja się tym zajmę. Dzięki”.
Zaciągnijcie gnoja do poprawczaka, więzienia czy czego tam.
A łobuz niech szuka kolejnego. Jasne? Bo on robi…
Odwala kawał świetnej roboty.
Oni biją przyszłych zabójców dzieci.
Z wiekiem przychodzi obsesja na punkcie zbrodni i kary.
Zawsze mnie to interesowało.
Studiowałem filozofię, sporo tam było o moralności.
Zawsze byłem przeciwny karze śmierci.
Byłem młodym liberałem przeciwnym karze śmierci.
Teraz jestem starym liberałem przeciwnym karze śmierci,
ale teraz lubię, kiedy ktoś ginie,
robiąc coś, czego nie powinien.
Na przykład widzicie gościa w Brazylii. Nagranie z zakładnikami.
Przykłada dziewczynie pistolet do głowy. „Nie weźmiecie mnie żywego”.
A potem snajper pozbawia go pnia mózgu.
Uwielbiam to.
Pauza. Cofnij.
Albo kiedy torreador zalewa się krwią.
Moja ulubiona akcja.
Zwłaszcza kiedy róg wbija mu się w dupę.
Taki „trafiony, zatopiony”.
Dziękuję.
Nie.
Albo filmiki z Nowego Jorku, „miasta bezprawia”.
Są na Instagramie i YouTubie. Filmowane iPhone’em.
Ktoś napada na mały sklep spożywczy.
Gość ma kaptur, nóż, zgarnia cały alkohol.
Nie dba o to, że jest filmowany. I tak mu się upiecze.
Potem zza lady wychodzi niewysoki 70-letni Koreańczyk,
który tłucze go miotłą na śmierć.
No zajebiste.
Nie mogę się doczekać, aż będę 70-letnim obrońcą.
Będę spacerował po Hampstead z laską.
Ale to przecież miecz.
Pomaluję go na biało, żeby wyglądać bardziej bezbronnie.
Założę ciemne okulary.
Widzę bandę małolatów. Podchodzę do nich i mówię: „Przepraszam.
Wiecie, gdzie jest sklep Nike?
Chcę kupić jordany za gotówkę”.
Jak się na nią rzucą… „Ty cholerny gnoju”.
Kara śmierci to co innego. Tu nie chodzi o samoobronę.
To nie impulsywne działanie, ale zimna sprawiedliwość.
Nieważne, co zrobiłeś. Mogłeś zabijać ludzi.
Jest proces. Uznają cię za winnego. Trafiasz do celi śmierci,
czasem na dziesięć, 15 lat,
co wydaje się zbyt okrutne.
Aż mordują cię przy świadkach.
To się bierze z Biblii. „Oko za oko, ząb za ząb”.
Państwo mówi: „Zabiłeś kogoś, teraz my zabijemy ciebie”.
Ale jeśli kogoś zgwałcisz i zabijesz,
zostaniesz jedynie zabity.
Coś tu nie gra, prawda?
Zalatuje mi to mizoginią.
Jakby sędzia mówił: „Gwałt był gratis”.
A powinien powiedzieć: „Zgwałciłeś i zabiłeś,
dlatego zabierzemy cię stąd do miejsca, gdzie cię powieszą
i zgwałcą”.
„Jednocześnie?” „Tak.
Mamy mnóstwo ochotników z dildami”.
A potem zawiśnie i…
„Odpieprzcie się!”
„Ty pizdo!”
„Dobra, nie żyje”.
„Tak, wiem”.
Mogłoby zadziałać.
Im dłużej żyjesz, tym bardziej zrzędzisz.
Nie tylko ja. Was też to czeka.
Im dłużej żyjesz, tym więcej gówna widzisz.
Mówisz: „Kuźwa, znowu to?”.
Dźwigasz większy ciężar.
Z wiekiem robisz się słabszy, bardziej ci to ciąży.
„Boże, znowu to”.
Teraz nie da się umrzeć. Rozumiecie?
„Dzięki Bogu, umieram”.
„Kurwa, wróciłem”. Prawda?
Potrafią teraz przeszczepić każdy organ.
Każdy organ.
Ale nie mózg. To by było bez sensu. Mózg to ty.
Ale przeszczepią wszystko inne.
Ja się na to piszę.
To mnie nie obchodzi, tylko dźwiga to.
Gdybym mógł zostawić nauce milion funtów, a potem…
Powiedzmy, że zginąłem. Ciało jest zmiażdżone, ale nie głowa.
Czeka więc w lodzie na dawcę ciała.
Jakiś biedak ma zmiażdżony łeb.
Dają moją głowę na jego ciało i wróciłem, nie?
Statystycznie, dostanę też większy penis…
Mam na to duże szanse. Serio.
Budzę się w przyszłości i myślę: „Jest dobrze”.
„Zawsze chciałeś mieć dużą pałę”. „Tak, chciałem dużą pałę.
Znajdźmy trochę czasu dla siebie”.
Zaczynam, ale kiedy na nią patrzę, myślę: „To nie moja”.
„To nie moja pała”.
Ręka też nie. Nie przerywajmy.
Udzielałem niedawno wywiadu. Dziennikarz chyba mnie nie lubił.
Zadał mi pytanie. Uważam, że nieuprzejme.
Dlatego zmyśliłem odpowiedź.
Spytał: „Jakie ma pan plany na swój pogrzeb?”.
„Oj… chciałbym, żeby nakarmiono mną lwy w ogrodzie zoologicznym”.
On na to: „Serio?”. „Tak”.
Chcę, żeby dozorca w zoo
zabrał moje wielkie, tłuste, martwe, gołe, rozdęte ciało na taczce
i wyrzucił je w jaskini lwów. O tak.
Turyści by pytali: „To ten gość z The Office?”.
A potem podchodzą dwa lwy i zaczynają mnie jeść.
Zaczynają od miękkich części ciała, a potem dochodzą do klatki piersiowej.
Pewnie wezmą po jednym jądrze. To by było najłatwiejsze…
Do tego czasu jądra byłyby metr od siebie, więc łatwo by…
Zaczynają jeść w moją stronę,
jak w Zakochanym kundlu. Bardzo… romantycznie.
Zażartowałem, a on mi uwierzył.
Tak bardzo, że kiedy pisał artykuł,
zadzwonił do London Zoo spytać, czy to dozwolone.
Oni odpowiedzieli: „Oczywiście, że nie”.
Kiedy pojawił się artykuł, nagłówek głosił:
„London Zoo odrzuciło prośbę Ricky’ego, by nakarmiono nim lwy”.
Jakbym był pieprzonym psychopatą.
Bez sensu martwić się tym, co będzie po śmierci.
Niech inni się martwią.
Ty nie żyjesz. Zrobiłeś swoje.
Znam ludzi, którzy stresują się tym, co będzie po ich śmierci.
Są religijni.
Wierzą w niebo i piekło.
Zastanawiają się: „Czy byłem wystarczająco dobry?
Niebo jest super, ale piekło? A jeśli pójdę do piekła?”.
Ja na to: „Piekła nie ma. Wymyślono je, by straszyć dzieci”.
Moim ulubionym horrorem wciąż jest oryginalny Egzorcysta.
Pierwszy raz oglądałem go na VHS-ie. Wbiło mnie w fotel.
Obejrzałem go znowu. Podobał mi się.
Jest tam moment, który ma być wzruszający.
Śmiałem się, kiedy go oglądałem,
bo przedstawiał diabła jako dziecinnego prostaka.
Pamiętacie? Dziewczynka opętana przez diabła.
Odprawiają egzorcyzmy.
Oblewają ją wodą święconą. Ona syczy.
Wołają: „Mocą Chrystusa wypędzam cię!
Mocą Chrystusa wypędzam cię!”.
A potem diabeł sprawia, że dziewczynka odwraca głowę i mówi:
„Twoja matka ssie fiuty w piekle”.
Facet jest zdruzgotany.
Jest taki… Myśli, że to prawdziwy diabeł,
który zna prawdę.
„Moja biedna matka ssie fiuty w piekle”.
Gdyby naukowcy znaleźli diabła, wyszłoby, że się myliłem.
Przetestowaliby go, zrecenzowali badania,
dostaliby Nobla w każdej kategorii,
bo to by było największe odkrycie wszech czasów.
Patrzyłbym na to oszołomiony.
Powiedziałbym: „Tak, trzeba ufać nauce. Wierzę w diabła”.
To nawet nie byłaby wiara, a wiedza. Chciałbym go poznać.
Gdyby diabeł naprawdę istniał, chciałbym go zobaczyć na własne…
O ile byłbym bezpieczny. Tylko jak to możliwe?
Ale gdyby istniał, coś byśmy wiedzieli, prawda?
Wampiry żyją wiecznie,
ale wiemy, że czosnek im dojebie.
Czyli coś odkryliśmy.
Może gdyby wsadzić diabła do klatki z gałązką pietruszki, osłabilibyśmy go.
Gdybym spotkał się z diabłem,
spytałbym: „Jesteś diabłem?”. „Tak”.
Próbowałby zranić moje uczucia.
Na więcej go nie stać?
Powiedziałby: „Rick”. „Co?”
„Twoja matka ssie fiuty w piekle”.
Ja na to: „Pff… I co z tego?”.
Po pierwsze, ona nie żyje.
Po drugie, była heteroseksualna.
Po trzecie, pod koniec życia nie miała zębów.
Czyli… Nie.
Ale to piekło.
Mogłoby ją spotkać tyle strasznych rzeczy.
Gwałt pogrzebaczem. Szczury wyżerające jej oczy.
Ma dyżur obciągania? Dalej, laska!
To by była…
To by była jedna z lepszych fuch w piekle.
Paskudna na Ziemi.
Ja w życiu nie ssałem fiuta.
Ale gdybym umarł i obudził się… „Kurwa, to piekło”.
Wieczne tortury…
Dorwałbym się do pierwszego fiuta i…
„Nie ma sprawy”.
Wokół by obdzierano ludzi żywcem ze skóry, a ja bym ssał.
Kurwa… Właśnie tak.
Spojrzałbym na szefa… „Świetnie mi idzie. Zostawcie mi to”.
I…
Diabeł z notatkami patrzyłby zaskoczony, myśląc:
„Jeszcze nikt nie zaczął od fiuta, ale…
Dobra, nie przerywaj sobie.
Ja będę tam…”.
Potem by rzucił: „Byłeś na liście do prasowania”…
Ja na to: „Ja pierdolę…
Mogłem prasować”.
Komu obciągają w piekle? Chciałbym to wiedzieć.
Trafiamy tam za karę, a to przecież nagroda.
Siedziałbym tam, z lekka zadowolony z siebie,
myśląc, że jest świetnie.
No nie świetnie, ale…
Ale diabeł to oszust.
Zastanawiam się, czyj to fiut, patrzę w górę…
„To pieprzony Hitler.
Właśnie obciągam Hitlerowi”.
Czy to w porządku robić to publicznie?
Bo…
Gdybym poszedł za wami do domu i zawołał przez drzwi:
„Obciągam w piekle Hitlerowi!”, wezwalibyście policję.
A tu zapłaciliście, żeby to usłyszeć.
Ja pierdolę.
Powiem wam, co jest teraz bardzo popularne w Anglii.
I w Ameryce, zwłaszcza w Kalifornii.
Choroby psychiczne.
Ależ to się zrobiło modne.
Kiedy chodziłem do szkoły, było się głupim albo mądrym,
normalnym albo psycholem.
Teraz jest z tysiąc nowych rodzajów psycholstwa.
To było piętno. „Nie jestem stuknięty”.
Teraz ludzie mówią: „Jestem chory psychicznie”.
Wszyscy, których znam w mediach, mają ADHD.
„Mam ADHD”.
„Mam ADHD”. „Ja też. Mam ADHD”. „Badałeś się?” „Pięć razy”.
„Za piątym zdałem”. „Świetnie”.
A potem mówią…
„Piszę o tym piosenkę”.
„Piszę o tym książkę”. „Dobra robota”.
Przechwalają się tym. Wpisują to sobie do CV.
Przecież to zaburzenie. Od kiedy się tym przechwalamy?
Dwadzieścia lat temu nie dostalibyście wizytówki
„Ron Pike, brodawki odbytu”.
Przecież to…
Zachowaj to dla siebie.
Myślę, że nową pandemią wśród młodzieży będzie strach i niepokój,
bo mamy całe pokolenie dorastające z social mediami.
Natychmiastowa gratyfikacja.
Nie są zsocjalizowani. Nie rozmawiają twarzą w twarz.
Ukrywają się za tożsamością i awatarem.
A nauczyciele i rodzice wpędzają ich w tę chorobę,
zamiast ich z niej wyciągać.
Obawiają się tego, co kiedyś uwielbiali. Internetu i AI.
Młodych martwi sztuczna inteligencja.
A ja o AI powiem tak:
Jeśli zaczyna ci ciążyć, to ją wyłącz.
Jak robiliśmy z babcią.
No i…
Kolejna obawa młodych to zmiany klimatu.
Bardzo martwi ich globalne ocieplenie.
Jeśli czapy lodowe całkowicie się roztopią,
poziom mórz podniesie się o około 60 metrów.
Czyli każde wybrzeże trochę ucierpi,
ale prawdziwe spustoszenie i ofiary
będą w takich miejscach jak Chiny czy Indie.
Więc luz.
Jest dobrze.
Wszyscy cierpimy na jakąś chorobę psychiczną.
Każdy jest w spektrum, ma nerwicę natręctw czy inną.
Ja jestem hipochondrykiem.
Co rano zastanawiam się, co jest nie tak.
„Co to jest? Wczoraj tego nie było. Co to może być?”
Sprawdzam w Google’u. Mam katastroficzne myśli.
Sprawdzam. Pierwszych pięć czy sześć wyników jest OK.
„To może być lęk”. „Tak, możliwe”.
„Brak snu”. „Tak”. „Niedobór błonnika”. „Uzupełnię”.
„Niedobór witaminy B”. „Tak…”
Idę dalej. „To może być rak”.
Mówię: „Tak, to jest rak”. Po prostu.
Kiedyś wychodzę z łazienki. „Jane, chyba mam raka jelita”.
„Wczoraj jedliśmy buraki”. „No tak”.
Chciałbym zakończyć kilkoma prawdziwymi historiami.
Jak mówiłem, to jak dotąd mój najbardziej szczery program,
więc chcę opowiedzieć o czymś nowym.
Pozwoli wam to zajrzeć za kulisy
Złotych Globów.
I…
Dziękuję. Ja…
Byłem gospodarzem Złotych Globów w 2020.
Piąty raz w ciągu dziesięciu lat.
Ostatni podobał mi się najbardziej.
Bo przez te dziesięć lat świat się zmienił.
Po raz pierwszy prowadziłem je w 2010.
Prasa w Ameryce mnie znienawidziła.
„Kim jest ten irytujący Brytyjczyk, który obraża największe szychy?”
A za ostatnim razem pisali: „Tak, śmiało, przypierdol im”.
Bo zwykłych ludzi zaczęło wkurzać,
że pouczają ich multimilionerzy…
Nie ma w tym nic złego.
Liberalni artyści dają im instrukcje co do wyborów i recyklingu,
a sami latają odrzutowcami na Wyspę Pedofilów.
To naprawdę trafiło w ducha czasu.
Zawsze było tak samo. „Dobrze, poprowadzę imprezę.
Ale sam napiszę dowcipy”.
Rzecz niespotykana.
„Sam je napiszę i nie będę robił prób,
żebyście ich nie słyszeli i nie mogli ich odrzucić”.
A oni się zgadzali.
Godzinę przed pokazywałem żarty prawnikowi,
by sprawdzić, czy nie łamię prawa. Nie łamałem.
Czasem prawnik pytał: „Na pewno chcesz to powiedzieć?”.
„Czy to zgodne z prawem?” „Właściwie tak”.
„No to jedziemy”.
Nigdy nie zakazano mi żadnego dowcipu.
Coś to o nich mówi.
Tak więc… Dziękuję.
Ostatnim razem mówią:
„Z prawnikiem spotkasz się dzień wcześniej”. „Dobra”.
Zawieźli mnie do Beverly Hills,
tam wszystko szykują.
Na krzesłach są zdjęcia celebrytów.
Patrzę… „Tu jest Brad. Tam Leo. A tam Bob”.
Wielki ochroniarz wskazał mi pokój, otworzył drzwi i zamknął je za mną.
Rozejrzałem się. Dziesięciu prawników w garniakach.
Zwykle była to kobieta w średnim wieku, w swetrze.
Zastanawiałem się: „Co tu, kurwa, jest grane?
To dlatego, że to mój ostatni raz i mógłbym powiedzieć…?”.
Siedzieli tam. Mówię: „Cześć”. Oni na to: „Cześć”.
„Mam zaprezentować monolog?” „Prosimy”.
Trudna publika, co?
Wygłosiłem więc monolog.
Trwał jakieś siedem czy osiem minut.
Żartowałem sobie. Po każdym dowcipie podnosiłem wzrok,
a oni robili tak… notowali.
Kilku młodszych zachowywało się tak…
Dotarłem do końca i mówię: „To wszystko”.
Oni na to: „Dobrze”.
Ja na to: „Świetnie”. „Tak”.
A potem główny prawnik, gość pod sześćdziesiątkę, siwy,
mówi: „Jedna rzecz”.
Miałem taki żart, nie wiem, czy pamiętacie.
„Świat wreszcie zobaczył, że James Corden to spasiony wszarz.
Grał też w Kotach, ale nikt tego nie oglądał”.
W którymś momencie mówię: „Dame Judi Dench twierdzi,
że urodziła się do tej roli.
O niczym innym tak nie marzyła, jak klapnąć gdzieś,
podnieść nogę i wylizać sobie kuciapę”.
No i ten prawnik mówi:
Mówi…
To wszystko prawda.
„Kiedy mówisz, że James Corden to spasiony wszarz,
masz na myśli jego rolę w Kotach?”
Ja na to: „Tak.
Tak, zdecydowanie”.
Na co on: „Dobra. Świetnie”.
Pomyślałem, że łatwo poszło.
I on się nazywa prawnikiem!
I to tyle. Powiedzieli: „Udanego występu” i wyszedłem.
Kiedy wychodziłem,
zobaczyłem, że jeden z prawników pokazuje głównemu iPhone’a.
Główny mówi: „No tak.
Wybacz, Ricky, możesz wrócić?”.
No to wracam. Ten wyciąga telefon.
Sprawdzali słowo „kuciapa”.
Myślałem, że mi się upiekło, a jednak trochę mi się oberwie.
Główny prawnik mówi: „Tu jest napisane, że »kuciapa«
to obraźliwe określenie żeńskich narządów płciowych”.
„W Anglii to slangowe określenie pochwy. Wy tak nie mówicie?”
„Nie, ale że transmisja idzie na cały świat, musimy być dokładni.
Skoro słowo jest obraźliwe, trzeba je wypikać”.
„Nie róbcie tego. Widzowie nie zrozumieją, co powiedziałem.
Przecież to dosłownie puenta”.
„Musimy, bo to obraźliwe”.
„A jakiego słowa mogę użyć, żebyście go nie wypikali?”
Ona na to: „Możesz powiedzieć »pochwa«”.
„Nie powiem tak. To nie jest śmieszne, tylko… medyczne.
Judy Dench pewnie by spytała:
„Czemu on mówi o mojej pochwie?”.
Ciągnę dalej: „»Kuciapa« to co innego. Jest mało konkretna”.
No bo „pochwa” jest taka…
„Gdzie twoja pochwa?” „Tam”.
„A kuciapa?”
„Tam”.
Jeden z młodszych mówi: „Może »szparka?«.
„Nie powiem »szparka«, stary”. Wylizuje sobie szparkę…
„»Kuciapa« jest idealna”.
„Ludzie w Ameryce tego nie zrozumieją”.
„Ale to nie jest obraźliwe”.
I tłumaczę im: „W Anglii tego słowa używają dzieci”.
Jasne? Nie uwierzyli.
W końcu mówię:
„To może »syfon«?”.
Sprawdzają słowo „syfon”.
„To będzie niezrozumiałe, bo w Ameryce
to część zlewozmywaka”.
No pięknie…
„Zostawcie »kuciapę« i nie wypikajcie tego”.
Naprawdę walczyłem o tę „kuciapę”.
Jak w Dwunastu gniewnych ludziach.
„Nikt nie wyjdzie, aż dostanę zgodę na »kuciapę«”.
Po dziesięciu minutach ich zmęczyłem. „Nie, to nie zadziała”. „Proszę”.
Mówię im: „Napiszę to tak, żeby nie było żadnych skarg”.
W końcu główny mówi: „Możesz powiedzieć »kuciapa«”.
„Nie wypikacie tego?” „Nie”.
„Obiecujecie?” „Tak”. Wiedziałem, że to zrobią.
I to, kurwa, zrobili.
Więc mówiąc „kuciapa”,
wskazałem tu.
Pytanie, które najczęściej słyszę, jeśli chodzi o Złote Globy, to:
„Czy ktoś tak się wściekł, że do ciebie przyszedł?”.
„O Boże, nie”.
Nawet gdyby tak było, nie powiedziałbym, bo szczerze mówiąc, nie lubię plotek.
Ktoś kiedyś opacznie mnie zrozumiał.
Nie było źle… Nie.
Poszły na niego kamery. Tego nie kontroluję.
Przestraszył się. To był Elton John.
To nie był zły żart. Zapowiadałem Madonnę.
Później dowiedziałem się, że on i Madonna o coś się starli.
Był zły, że wymieniłem oboje w jednym zdaniu.
Wtedy tego nie wiedziałem.
To nie była część monologu, ale siedziałem tam trzy godziny,
co jakiś czas przychodził inspicjent i pytał, czy chcę kogoś tam przedstawić.
Mogłem mówić wprost albo improwizować.
Tu zażartowałem, widząc Eltona w pierwszym rzędzie.
Wyszedłem i powiedziałem:
„Następna będzie Królowa Popu.
Nie ty, Elton. Siadaj”.
Pokazały go kamery.
Pomyślałem, że był o to zły.
Myślałem: „Dlaczego on… Boże. Myśli, że jestem homofobem?
Nie jestem homofobem”. Tak rozmyślałem.
A potem uznałem, że musiał słyszeć gorsze rzeczy.
W latach 80., kiedy Elton John jeszcze się nie ujawnił… Nic nie mówił.
Był mężem kobiety. I prezesem klubu piłkarskiego Watford.
On i jego ówczesna żona bywali na ich meczach,
a tłum śpiewał:
„Nie schylaj się w pobliżu Eltona, bo możesz skończyć z wackiem w dupie”.
Czyli mój mały żart był subtelniejszy.
Nie wiem, jak kibicom udaje się razem zaczynać. I w jednej tonacji.
Ktoś rozdaje nuty przed pieprzonym…?
Śpiewamy Wacek w dupie, w C-Dur.
Jeff ma solówkę. To jest jak…
Zwykle biorą tradycyjną melodię i zmieniają tekst.
Jakiś geniusz zmienia tekst,
żeby był jak najbardziej obraźliwy dla kogoś czy czegoś.
Kiedyś śpiewali, pamiętam to,
taką starą, skoczną piosenkę.
Stary kazał mi jechać za wanem
I nie mitrężyć po drodze
Pamiętacie? A znacie słowo „mitrężyć”?
W swojej wersji też go użyli.
Słowa były takie. To lata 80.
Nie będzie to poprawne politycznie. Wybaczcie.
Ale to kibice. Co poradzić?
Przeanalizujmy ich genialny tekst. Śpiewali tak…
Nie schylaj się w pobliżu Eltona
Bo możesz skończyć z wackiem w dupie
Możesz.
Niekoniecznie z jego…
Obecni tu matematycy powiedzą: „Jest mała…”.
Gdyby tysiąc osób pochyliło się w pobliżu Eltona,
ktoś mógłby przypadkiem…
Ktoś spadłby nagle z roweru… „Wybacz”.
„O kurwa”.
A naukowcy powiedzą: „Jeden”.
Rozumiecie? Jest mała…
„W pobliżu Eltona”. To bardzo niejednoznaczne.
Dwóch panów mogłoby uprawiać seks analny w hotelu.
Następnego dnia usłyszeliby, że w pokoju obok był Elton John.
Mówiliby: „Miałem wacka w dupie, kiedy Elton był w pobliżu”.
No fakt, przyznaję.
Nie schylaj się w pobliżu Eltona Bo możesz skończyć z wackiem w dupie
Ma czelność mówić: „Moja złota”
A każdy wie, że to jebana ciota
Przepraszam.
A dalej…
Nie mitręży, nie mami
I tu mamy to słowo…
Nie mitręży, nie mami
Bawi się wackami
Nie wiem, co w tym kontekście znaczy „bawi się”.
To może… To może oznaczać wszystko.
„To nie obciągniesz?” „Nie”.
Nie mitręży, nie mami Bawi się wackami
Zaliczył każdą dupę tu
Tu bym im przerwał. Nie. Można udowodnić, że to nie tak.
Przecież wszystkich nie przeleciał.
Możemy to udowodnić. No bo weźmy takie Watford.
Ma 120 000 mieszkańców.
Nie zaliczył 120 000 dup, no nie?
Połowa z nich to kobiety, czyli góra 60 tysięcy.
Raczej nie zaliczył 60 000. Jeśli tak, to brawo.
Ale nie o to mi chodziło.
Co na to jego ówczesna żona? Jeszcze się nie ujawnił.
Właśnie wyszła za Eltona Johna. Jest zakochana.
Jest z niego dumna. Elton John. Prezes Watford.
„Jestem żoną Eltona Johna, gwiazdy popu”.
A potem tłum śpiewa:
„Nie schylaj się w pobliżu Eltona, bo możesz skończyć z wackiem w dupie”.
Na pewno pytała Eltona, czemu tak śpiewają.
A on na to: „Nie wiem, kurwa. Oglądaj mecz”.
Rozumiecie? To musiało być niezręczne.
Już prawie skończyłem, ale jeszcze…
Mówiłem, że na Złotych Globach nigdy nie zakazano mi dowcipu.
I to jest prawda.
Ale przypomniał mi się dowcip, który sam wycofałem,
bo spękałem i chciałem…
Chyba byłem zbyt ostrożny. Opowiem wam.
Miałem okazję zapowiadać Jasona Momoę.
Wiecie, kto to? No jasne.
Wymyśliłem metadowcip, by pokazać moją hipokryzję i tchórzostwo.
No bo mogę się nabijać z aktorów. Kto by się ich bał?
Ale z dużym gościem nie chojrakuję.
Chciałem zacząć:
„Nie mogę nic złego powiedzieć o następnym gościu,
bo ma fiuta większego niż ręka niemowlęcia”.
Powiedziałem o tym kumplowi, a o na to:
„Myślisz, że to rasistowskie?”. „Ale dlaczego?”
„No bo jest niebiały i…”
„To nie ma z tym nic wspólnego. Chodzi o to, że jest wielki,
więc pewnie ma fiuta jak ręka niemowlęcia”.
No i odpuściłem, a był ciąg dalszy.
Zaprezentuję wam całość. Miało być tak…
No więc wychodzę i mówię:
„Nie mogę nic złego powiedzieć o następnym gościu,
bo ma fiuta większego niż ręka niemowlęcia.
Nie jak Peter Dinklage, który ma rękę jak fiut niemowlęcia”.
Fajnie usłyszeć taki śmiech,
bo dla komików to było dziwne dziesięć lat,
kiedy zastanawialiśmy się: „Czy tak można?”.
Ludzie mogą wszystko uznać za obraźliwe,
ale daliśmy im odpór i wygraliśmy, więc walić ich.
Do następnego razu. Bo oni nie odeszli, jedynie liżą rany.
Wrócą z czymś bardziej pokręconym. Ale zapamiętajcie, kto to.
To zawsze wykształceni ludzie z klasy średniej,
dobrze sytuowani, jakby elita, mówią zwykłym ludziom z klasy robotniczej,
co mogą robić, czego nie, z czego mogą się śmiać,
nie rozumiejąc, jak ważna jest komedia dla zwykłych ludzi.
Kiedy dorastałem w Reading, nie mając nic, moim ratunkiem był humor.
To była taka supermoc.
Nie prawdziwa, jak latanie, ale rozumiecie?
Pytacie kogoś o supermoc,
siedem osób na 10 odpowie: „Latanie”,
a trzy: „Supersiła” albo coś takiego.
Jesteś superbohaterem, latasz, jesteś supersilny. Świetnie.
Ale kiedyś superzłoczyńca powie:
„Patrzcie, na tę cipę.
Wezmę się za niego i go zabiję”.
Moja supermoc… Nawet nie wiedziałby, że to ja.
Nie wiedziałby o supermocy, która wyciąga z każdych opałów.
Moją supermocą byłaby umiejętność sprawienia, że każdy natychmiast
się posra.
Ktoś grozi ci nożem. „Oddawaj portfel”.
Ty robisz tylko… a on woła: „Kurwa!
O kurwa”.
Koniec zabawy.
Z tego też jestem bardzo dumny.
Szczerze powiem, że w ciągu moich 64 lat
ani razu się nie obsrałem…
Nie, nie klaszczcie. Nie.
Nie! No dobra.
Tak.
„Dlaczego tak lubisz Londyn, Rick?”
„Bo oklaskują cię za to, że się nie obsrałeś”.
Właśnie.
Ale to kolejna faza.
Pewnie za dziesięć lat będę…
Ale jak dotąd moje zwieracze nigdy mnie nie zawiodły.
Zwieracze są bardzo niedoceniane.
Wszyscy wychwalają mózg, ten najwspanialszy komputer.
Albo regenerującą się wątrobę.
Wasze zwieracze pracują 24 godziny na dobę.
Nawet kiedy śpicie, mówią: „Nie wychodzisz.
Nie.
Nie wychodzisz. A ty nie wchodzisz”.
Tam jest taki jakby ściek.
Ale macie cudną pokrywę studzienki.
Pomyślcie tylko. Idziecie chodnikiem.
Wybuch… Wiecie, co jest w ściekach, prawda?
Siki i kupa,
i sperma, i…
martwa złota rybka.
Płody.
W Chinach.
Tylko…
Tylko dziewczynki. Spokojnie.
Jestem w takim wieku i działam w rozrywce,
więc ludzie pytają, czy zrobię lifting. Mówię im: „Nie”.
Widzieliście, jak to wygląda? Nieruchoma twarz. O tak.
Idziecie do lekarza, a ten pyta: „Chcesz wyglądać staro czy jak Chińczyk?”.
To nic złego. Jeśli się jest Chińczykiem.
Inaczej to trochę dziwne.
Obraźliwe. Kto na to pozwala?
Nie można pomalować twarzy na czarno, ale to jest OK?
Może są jakieś regulaminy, żeby nie być aż takim rasistą.
Lekarz mówi: „Zrobiliśmy oczy,
ale nie wychodź z domu w abażurze, bo…”.
Dziecinada.
To takie dziecinne.
Zgodzicie się, że to pozytywny program? Nie o śmierci. O życiu.
Niektórych tak martwi śmierć, że zapominają żyć.
Tak bardzo boją się coś zrobić. „Och, to niebezpieczne”.
Najfajniejsze rzeczy są niebezpieczne. Jak drogi.
Alkohol jest niebezpieczny. To trucizna.
Wiem, bo go sprzedaję. Dutch Barn.
Tak, alkohol powoduje choroby mózgu, wątroby,
nerek, serca, choroby psychiczne,
ale rozluźnia nas na imprezach, więc…
Pomyślcie o dzieciach urodzonych dzięki alkoholowi.
Wiele jest zdeformowanych, jeśli matka piła dalej.
Ale deformacja ma swoją dobrą stronę.
Bo…
Wysłuchajcie mnie.
Jeśli jesteście zdeformowani, możecie zacząć pić w młodszym wieku
i nikt wam nie… Rozumiecie?
Normalny dzieciak pije… „Gówniarz!”
A kiedy pije zdeformowany, mówisz: „Tak, pij”.
Rozumiecie?
Masz osiem, dziewięć lat. Miałeś 27 bolesnych operacji.
Poznałeś Mursa.
To teraz się napij.
No cóż,
jak widzicie, skończył mi się dobry materiał.
Ale byliście niesamowici. Dziękuję i dobranoc.
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka